Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 418/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hanna Kamińska, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 598/07 w sprawie ze skargi S. L. (P.) sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. z dnia 12 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz S. L. (P.) sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt: I SA/Gd 598/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpatrzeniu skargi S. L. sp. z o. o. z siedzibą w W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2007 r., nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy S. z dnia 15 grudnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r.

W uzasadnieniu orzeczenia opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z dnia 15 grudnia 2006 r. Wójt Gminy S. określił spółce S. L. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 2.591.765,15 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w stacji przekształtnikowej prądu stałego 450 kV w W., stanowiącej element układu przesyłowego 450 kV prądu stałego Polska – Szwecja usytuowane są budynki oraz budowle w tym sieć przesyłowa prądu stałego Polska – Szwecja, która składa się z licznych elementów, w tym rozdzielni wysokiego napięcia AC, rozdzielni WNDC, zespołu filtrów AC, izolatorów wsporczych, konstrukcji nośnych i stalowych, jednofazowych transformatorów mocy i zespołu zaworów tyrystorowych. Wszystkie te elementy tworzą jedną funkcjonalną całość techniczno-użytkową, której zadaniem jest przesył i przekształcanie prądu. Zespół zaworów tyrystorowych i jednofazowe transformatory mocy ze względów ochronnych, w tym ze względu na ochronę przed wpływami atmosferycznymi, zostały umieszczone w budynkach, pozostając nadal w trwałym fizycznym połączeniu z elementami sieci znajdującymi się na zewnątrz budynku. Zespół zaworów tyrystorowych obudowany został budynkiem a następnie podwieszony do konstrukcji dachu budynku. Natomiast jednofazowe transformatory mocy usytuowane zostały w tzw. komorach transformatorowych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, z uwzględnieniem opinii biegłych rzeczoznawców oraz w oparciu o projekt techniczny, na podstawie przepisów art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) do którego odsyła art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (DZ. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) – zwanej dalej u.p.o.l. - Wójt Gminy S. stwierdził, że zespół zaworów tyrystorowych i jednofazowe transformatory mocy są budowlami, które konstrukcyjnie i funkcjonalnie są połączone z pozostałymi elementami znajdującymi się w stacji przekształtnikowej prądu stałego 450 kV, stanowiąc integralną całość techniczno-użytkową. Zespół zaworów tyrystorowych i jednofazowe transformatory mocy to najważniejsze elementy tej całości, bez których cała stacja nie spełniałaby swojej roli. Wobec powyższego uznał, iż budowle te nie mogą być uznane za część składową lub element wewnętrznej instalacji budynku i powinny podlegać odrębnemu od budynku opodatkowaniu.

Decyzją z dnia 12 marca 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z projektu technicznego, protokołu przeprowadzenia dowodu z opinii prof. J. K. oraz "P. S." U. P. i I. zespół zaworów tyrystorowych i jednofazowe transformatory nie są instalacjami wewnętrznymi budynku, w którym się znajdują.

Powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l oraz art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że zespół zaworów tyrystorowych, jak i transformatory mocy stanowią budowle. Zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega odrębnie budynek i znajdująca się w nim budowla.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2007 r. spółka S. L. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120, art. 128 i art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, art. 127 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ drugiej instancji ponownego rozpatrzenia sprawy w całości i dokonania oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, art. 124 w związku z art. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji prawnej spółki i potwierdzających ją dowodów oraz opinii autorytetów naukowych i organów administracji publicznej, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego wskutek zaniechania ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności zebranych w sprawie opinii biegłych; naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że sporne obiekty należące do spółki, znajdujące się w budynku i stanowiące jego część, są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi nieważność postępowania wynikająca z faktu, że postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r. Wójt Gminy S. uchylił postanowienie w sprawie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego. Zdaniem skarżącej spółki mając na uwadze, że przepisy prawa nie przewidują możliwości uchylenia postanowienia w sprawie wszczęcia postępowania należy przyjąć, że postanowienie z dnia 14 listopada 2005 r. jest w rzeczywistości decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie, która po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania stała się ostateczna. Wobec powyższego utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję Wójta Gminy S. z dnia 15 grudnia 2006 r., jako wydaną w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją, uznać należy za obarczoną wadą nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W wyroku z dnia 28 listopada 2007 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2003-2005. Postanowieniem z 14 listopada 2005 r. działając na podstawie art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił powyższe postanowienie, stwierdzając w uzasadnieniu, że złożoność postępowania podatkowego uzasadnia prowadzenie postępowania oddzielnie dla każdego roku podatkowego. Następnie postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r. organ podatkowy w oparciu o przepis art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. Postanowieniem z 9 grudnia 2005 r. uchylił postanowienia z 14 listopada 2005r. i wyłączył ze sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego za lata 2003-2005 do odrębnego prowadzenia postępowanie dotyczące roku 2005, postępowanie za lata 2003 i 2004 postanowił prowadzić pod dotychczasowym numerem.

Mając na uwadze treść postanowienia z dnia 14 października 2005 r. o uchyleniu postanowienia z dnia 7 października 2005 r., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony nie stanowi ono decyzji o umorzeniu postępowania.

W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona prawidłowo wywodzi, że użyte w art. 3 ust. 1 lit. a oraz art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego pojęcia "urządzenia techniczne" i "urządzenia budowlane" nie stanowią pojęć tożsamych.

Jego zdaniem konstrukcja przepisu art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego wskazuje, każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, lecz nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym.

W konsekwencji takiego rozumienia przepisu art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego należy przyjąć, że w zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a więc urządzeniami, które nie muszą odpowiadać definicji urządzeń budowlanych, w szczególności nie muszą spełniać kryterium zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak podstaw do przyjęcia interpretacji proponowanej przez organy podatkowe, prowadzącej do opodatkowania podatkiem od budynku tylko urządzeń "służących" budynkowi, wyłączenie zaś urządzeń, którym "służy" budynek.

Wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem (...), zatem ustalenie, że obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego (oraz w konsekwencji art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) wyklucza możliwość zaliczenia znajdujących się w nim urządzeń technicznych do budowli podlegających odrębnemu opodatkowaniu.

Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że o wyłączeniu z opodatkowania, bądź o opodatkowaniu urządzeń zamieszczonych w skonstruowanym dla nich budynku decyduje rzeczowa kwalifikacja tego obiektu jako budynku lub budowli.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło zarzut naruszenia:

1. prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w danym stanie faktycznym art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez stwierdzenie, że nie ma podstaw prawnych do uznania, iż elementem budynku mogą być tylko niektóre urządzenia techniczne (związane z budynkiem); uznanie, że elementem budynku może być także urządzenie techniczne, któremu ten budynek służy jako osłona; uznanie w konsekwencji, że wystarczającym dla wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzenia technicznego jest fakt, że znajduje się ono w budynku; uznanie, że zespół tyrystorów i transformatorów stanowiących element stacji przekształtnikowej, które znajdują się w budynku hali nie jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy, a elementem budynku, co stanowi także naruszenie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą kwalifikację przedmiotu opodatkowania.

2. zasad postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj:

a. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady orzekania na podstawie całości akt sprawy i orzeczenie wbrew zgromadzonym dowodom, że zespół tyrystorów i transformatorów znajdujących się w budynku nie stanowi najważniejszego elementu budowli stacji, bez której całość nie może funkcjonować, ponadto, że jest on powiązany z budynkiem w taki sposób, że uzasadnia to uznanie go za element budynku, w którym się znajduje,

b. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Podnosząc wymienione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi S. L. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że pomiędzy obiektem budowlanym a urządzeniem technicznym musi istnieć związek techniczny oraz funkcjonalno – użytkowy. W przypadku gdy dane urządzenie techniczne funkcjonuje w połączeniu z dwoma różnymi obiektami budowlanymi – jak ma to miejsce w sprawie – o jego zakwalifikowaniu do danego obiektu decyduje związek funkcjonalny. Mając na uwadze powyższe wywody stwierdzono, że tyrystory i transformatory stanowiące najważniejszy element budowli sieci energetycznej są budowlami i podlegają opodatkowaniu, jako element budowli, a nie budynku.

Ponadto stwierdzono, że obiekt budowlany musi mieć znaczenie główne a urządzenie znaczenie pomocnicze. Odwrotna sytuacja (gdy obiekt służy urządzeniu) nie może prowadzić do uznania tego urządzenia, jako elementu obiektu budowlanego.

Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji nie określił, czym jest urządzenie techniczne zatem nie mógł uznać, że tyrystory i transformatory należą do tej kategorii, a przez to nie mógł także stwierdzić, że należą one do budynku, w którym się znajdują.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że niezrozumiałe jest dlaczego rozważając zakres pojęcia budynek (za którego część uznano tyrystory i transformatory) Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz uznał naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (wskazującego budynek jako przedmiot opodatkowania) podczas gdy przedmiotem sporu nie była kwestia pominięcia budynku jako przedmiotu opodatkowania, ale zakres tego pojęcia w rozumieniu ustawy podatkowej. Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, że powołany w wyroku zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie został wyjaśniony, gdyż uzasadnienie wyroku nie mogło uzasadniać naruszenia tych właśnie przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Sl Ll sp. z o. o. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w niej zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego nie mogły doprowadzić do podważenia oceny sądu pierwszej instancji, iż w realiach rozpoznawanej sprawy za odrębny przedmiot opodatkowania należało uznać urządzenia techniczne znajdujące się w budynkach.

Kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy miały ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku. Z ustaleń tych wynikało, że zespoły zaworów tyrystorowych i transformatory stanowią część obiektu budowlanego (budynku) i nie podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ( str. 14 i 15 uzasadnienia). Ustalenie stanu faktycznego oparte zostały na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy w tym m.in. opiniach sporządzonych przez biegłych rzeczoznawców budowlanych powołanych przez organ jak również opinii przedstawionych przez stronę (str. 2 uzasadnienia). Z ustaleń tych wynikało, że w skład sieci przesyłowej prądu stałego w Wierzbięcinie wchodzą m.in. zespół zaworów tyrystorowych oraz jednofazowe transformatory mocy. Zespoły zaworów tyrystorowych oraz jednofazowe transformatory mocy ze względów ochronnych w tym ze względu na ochronę przed wpływami atmosferycznymi zostały umieszczone w budynkach, pozostając nadal w trwałym fizycznym połączeniu z elementami sieci znajdującymi się na zewnątrz budynku. Zespół zaworów tyrystorowych obudowany został budynkiem, następnie podwieszony do konstrukcji dachu budynku. Jednofazowe transformatory mocy usytuowane zostały w tzw. komorach transformatorowych połączonych z halą zaworów tyrystorowych. Urządzenia techniczne znajdujące się w budynku – hali przekształtników – zbudowanych dla tych urządzeń zgodnie ze specjalnym projektem, uwzględniających konieczność zapewnienia ciągłej, bezawaryjnej pracy urządzeń ich obsługi ( str. 11-12 uzasadnienia).

Zebrany w sposób prawidłowy materiał dowodowy w ocenie sądu pierwszej instancji prowadził do odmiennej od przyjętej przez organy podatkowe klasyfikacji zespołów zaworów tyrystorowych i jednofazowych transformatorów mocy (urządzeń technicznych) znajdujących się w budynku do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Urządzenia techniczne znajdujące się w budynku hali w ocenie Sądu są z nią związane i z tego względu nie mogły stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania. Przedstawionej oceny opierającej o całość zebranego materiału dowodowego opisanego w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie podważono w drodze odpowiednio sformułowanego zarzutu.

Do podważenia tej oceny nie mógł doprowadzić podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Za naruszającą zasadę wyrażoną w tym przepisie należało uznać samodzielne ustalenia przez sąd stanu faktycznego sprawy na podstawie dowodów i faktów, które nie były znane organowi odwoławczemu /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 659/05- publ. ONSA i WSA 2007, nr 2 (17), poz. 35/. Zgodnie z przepisami art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej, lecz jedynie ocenia czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tego względu postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być prowadzone tylko jako postępowaniu uzupełniające (art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a.).

Oceny sądu pierwszej instancji, co do prawidłowości ustaleń faktycznych w oparciu, o które należało rozstrzygnąć o zaliczeniu urządzeń technicznych do właściwego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie można było zakwestionować wskazując na naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie sąd pierwszej instancji oparł się w całości na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Kwestionowanie prawidłowości przedstawienia tych ustaleń w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogło nastąpić w ramach zarzutu art. 141 § 4 p.p.s.a. – wskazującego niezbędne elementy składowe uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Tego rodzaju zarzut nie został sformułowany w skardze kasacyjnej i to pomimo wyrażonego stwierdzenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż w ocenie jej autora Sąd "orzekał wbrew materiałowi sprawy i pozostawił niewyjaśnioną zasadniczą kwestię" (str. 19), oraz niewłaściwie przedstawił sporne zagadnienie dotyczące opodatkowania tej części budowli (linii przesyłowej lub układu przekształcającego prąd), która znajduje się w budynku ( str. 7).

Kolejny zarzut procesowy nie zmierzał do podważenia ustaleń faktyczny przyjętych za podstawę wyroku. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie został sformułowany precyzyjnie (nie wskazano precyzyjnie jednej z trzech jednostek redakcyjnych tego przepisu) oraz zmierzał do podważenia zastosowania oraz wykładni przepisów prawa materialnego.

Wobec tego, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, to ustalenia te są wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną wyłącznie w granicach w niej wyznaczonych (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 i art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przyjęcie tych ustaleń za wiążące ma równocześnie decydujące znaczenia dla oceny zasadności podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przyjęcie, iż urządzenia techniczne znajdujące się w budynku – hali przekształtnikowej - nie mogły stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości znajduje swoje oparcie w treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. Zaliczenie tych urządzeń technicznych jako wchodzących w skład budynku (art. 3 pkt 1, 2, 9 Prawa budowlanego) miało rozstrzygające znaczenie dla tego, iż te same urządzenie nie mogły zostać uznane za budowle stanowiące odrębny przedmiot opodatkowania tym podatkiem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Tylko z tych powodów nie można było skutecznie zarzucić niewłaściwego zastosowania przez Sąd do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l.

Z kolei zarzut błędnej wykładni przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.p.l. nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak odpowiedniej precyzji w jego sformułowaniu. Uznając bowiem istnienie rozbieżnych stanowisk co zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci elektroenergetycznych (por: wyjaśnienia Ministra Finansów zawarte w pismach z dnia 10 lutego 2003 r. nr [...], z dnia 31 stycznia 2007 r. Nr [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 777/06, publ. Lex nr 338531), stwierdzić należy, iż prawidłowość wykładni wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów prawa podatkowego nie mogła zostać skontrolowana w oderwaniu od regulacji przepisów Prawa budowlanego. Istnienie tej zależności jednoznacznie wynika z treści przywołanych w skardze kasacyjnej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. Ponadto, to właśnie błędna wykładnia przepisów Prawa budowlanego (art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 9) w ocenie sądu pierwszej instancji doprowadziła do stwierdzenia, że urządzenie techniczne mogą stanowić łączny przedmiot opodatkowania z budynkiem ( str. 13 i 14 uzasadnienia). Nie wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej przepisów Prawa budowlanego, do których odwołano się w przepisach art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. uniemożliwia podważenie ich wykładni przyjętej przez sąd pierwszej instancji. Zgodzić się jedynie należy ze stwierdzeniem tego Sądu, że ustalenia, iż obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1lit. a Prawa budowlanego ( oraz w konsekwencji art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) wyklucza możność zaliczenia wskazanych spornych urządzeń technicznych do budowli podlegających odrębnemu opodatkowaniu.

Z tych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w treści art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).