Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2160/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu sprzeciwu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1 czerwca 2012 r. sporządzony został przez lekarza I. C. z [...] w K. opis badania MR głowy wykonanego u skarżącego K. M.

W piśmie z dnia 29 czerwca 2012 r. K. M. wniósł sprzeciw "do Komisji Lekarskiej wobec opinii i decyzji lekarskiej wskazującej rodzaj urządzenia diagnostycznego, niedoinformowanie mnie o tej opinii i skarga na wykonanie niewłaściwego badania MR w ramach skierowania z NFZ przez Medyczne Centrum Diagnostyczne [...]". Skarżący w swoim sprzeciwie dąży do uchylenia opisu wykonanego badania, argumentując, że badanie to przeprowadzone zostało aparatem niskopolowym (0,3 tesla) o bardzo niskiej mocy i jakości obrazu, zarzucając również, że przed badaniem nie został poinformowany na jakim rodzaju urządzenia i o jakiej mocy będzie miał przeprowadzone rzeczone badanie.

Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 31 ust. 2 - 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 159), zwrócił K. M. przedmiotowy sprzeciw z uwagi na niezachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia i jego niedopuszczalność.

Organ wskazał, że zgodnie z regulacją art. 31 ust. 2 tej ustawy, sprzeciw należy wnieść w terminie 30 dni od dnia wydania opinii lub orzeczenia o stanie zdrowia pacjenta, a z uwagi na fakt, że sprzeciw skarżącego wpłynął do Biura Rzecznika Praw Pacjenta w dniu 3 lipca 2012 r., to ustawowo określony termin 30 dni od wydania opinii lub orzeczenia lekarskiego nie został zachowany, bowiem sprzeciw skarżącego powinien był wpłynąć najpóźniej do dnia 1 lipca 2012 r. Nadto organ podniósł, że stosownie do art. 31 ust. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem do zachowania 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu nie wystarczy, że przed jego upływem sprzeciw będzie nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, bowiem powinien on wpłynąć do Rzecznika Praw Pacjenta przed upływem 30 dni od dnia wydania przez lekarza orzeczenia lub opinii. Tymczasem sporządzony opis przeprowadzonego u skarżącego badania nie może być uznany za opinię lub orzeczenie w rozumieniu art. 31 ust. 2 powołanej ustawy. W ocenie organu, sprzeciw jest niedopuszczalny, ponieważ wskazanie rodzaju użytego do badania aparatu rezonansu magnetycznego nie dotyczy stanu zdrowia, a stanowi jedynie informację o urządzeniu jakie zostało wykorzystane do przeprowadzenia tego badania. Wobec tego informacja ta nie może stanowić odrębnej opinii lub orzeczenia lekarskiego mającego wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2012 r. wniósł K. M., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu i twierdząc, że opis wykonanego badania sporządzony został nie w dniu 1 czerwca 2012 r., lecz w dniu 4 czerwca 2012 r. i w tymże dniu utworzona została oryginalna płytka z plikami opisu i zdjęciami, którą wraz z opisem odebrał w dniu 6 czerwca 2012 r. i od tej daty powinien być liczony 30 dniowy termin.

W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o odrzucenie skargi jako niepodlegającej kontroli sądów administracyjnych, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie nade wszystkim podnieść należy, że skargą została objęta czynność materialno-techniczna Rzecznika Praw Pacjenta w postaci zwrotu sprzeciwu wobec niezachowania ustawowego terminu do jego wniesienia i jego niedopuszczalność.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 159), pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. Natomiast art. 31 ust. 2 i 3 tej ustawy stanowi, że sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Prawa Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta. Sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa lub obowiązki, o których mowa ust. 1. W przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw zwracany jest osobie, która go wniosła, zgodnie z art. 31 ust. 4 powołanej ustawy.

Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej oraz w miarę potrzeby, po przeprowadzeniu badania pacjenta, wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż 30 dni od dnia wniesienia sprzeciwu, o czym stanowi art. 31 ust. 5 powyższej ustawy. Z regulacji zawartej w art. 31 ust. 7 ustawy wynika zaś wprost, że od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 31 ust. 8 powołanej ustawy, do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych zostały wyłączone w przypadku prawa pacjenta do zgłoszenia sprzeciwu. A zatem, czynności Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie wykonywania formalnej kontroli sprzeciwu także nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

Rozpatrzenie sprzeciwu przez Komisję Lekarską, jak również jego zwrot przez Rzecznika Praw Pacjenta na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, nie następuje w formie będącej innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego.

Skoro akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Musi więc istnieć ścisły związek między takim przepisem, a aktem lub czynnością, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku. W przypadku pisma Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwrotu sprzeciwu związek ten nie istnieje.

Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powyższej ustawy. Zatem wniesiona skarga, jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.