Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 669/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, art. 174 pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Andrzej Kuba Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." S.A. w B.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1002/07 w sprawie ze skargi "T." S.A. w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/GL 1002/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "T." S.A. w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego - oddalił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "T." S.A. w B.-B. w dniu [...] września 2003 r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino gronowe czerwone o nazwie handlowej - N. P. zakupione we w. firmie S.O. F. M. S. L. S.p.A w ilości 750 butelek o pojemności 0,75 litra i zawartości alkoholu do 13%. Dla towaru tego strona zadeklarowała kod PCN 2204 21 80 0, stawkę celną 0%, podatek akcyzowy według stawki 136 zł/hl oraz podatek od towarów i usług według stawki 22%.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe podając w uzasadnieniu, że podczas kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych ujawniono u importera certyfikat analizy wina nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosi 13,15 %.

W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował importowany towar do kodu PCN 2204 21 84 0 - wina o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 13% objętości, ale nieprzekraczającej 15% objętości oraz określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, kwotę podatku od towarów i usług oraz odsetek wyrównawczych.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "T." Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że certyfikat nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zawierał informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosiła 13,15 %, a potencjalna 13,44 %. Stwierdził, iż dokument ten towarzyszył dostawie do chwili objęcia tego towaru procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Następnie wino to objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia SAD z [...] września 2003 r. Odnosząc się do przedstawionego przez stronę certyfikatu nr [...] organ odwoławczy ustalił, że został on wystawiony w dniu [...] lipca 2006 r. a nie w marcu 2003 r., i dlatego uznał ten dokument za niewiarygodny.

Za bezzasadne, uznał organ odwoławczy, powoływanie się przez stronę na rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. wskazując, że dotyczy ono jedynie strony włoskiej, ponieważ Polska w dacie zgłoszenia celnego (2003 r.) nie była członkiem Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę Spółki "T." wskazał, że zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy i dokumenty niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 Kodeksu celnego).

Sąd nie zgodził się z twierdzeniami strony skarżącej, że klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została prawidłowo zadeklarowana w dokumencie SAD oraz że odpowiadała ona faktycznym cechom towaru (rzeczywista i potencjalna zawartość alkoholu w objętości importowanego wina). Sąd wskazał, że od dnia wprowadzenia importowanego wina na polski obszar celny, strona była w posiadaniu certyfikatu nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., jednak nie przedstawiła tego dokumentu organom celnym. Certyfikat ten towarzyszył importowanemu produktowi i był przedstawiany zarówno w toku kontroli zdrowotnej, jak i kontroli jakości. Sąd uznał, że argument skarżącej o ulotnieniu się alkoholu nie został poparty żadnymi dowodami wskazując, że ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. leżakowania, winno być znane skarżącej z rozmów handlowych oraz że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru powinna ona już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego wystąpić o jego weryfikację w celu ustalenia faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowania badania towaru przez biegłego.

Sąd zgodził się z organem celnym, że skarżąca zobowiązana była zarówno do ujawnienia faktur, jak i będącego w jej posiadaniu certyfikatu z dnia [...] lutego 2003 r. i zauważył, że certyfikat o nr [...] dostarczony został dopiero w trakcie postępowania.

W ocenie Sądu organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia stawki celnej wskazanej w dokumencie SAD.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organy celne przepisów postępowania - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej uznając, że decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte zostały na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia.

Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że wyjaśnień producenta wina z dnia z dnia [...] lipca 2006 r. i późniejszych z dnia [...] października 2006 r. nie można było uznać za wiarygodne, ponieważ opierały się one na "nowym" certyfikacie, którego numer świadczył o innej dacie jego wystawiania ([...] lipca 2006 r.) a nie marzec 2003 r.

Analiza innych certyfikatów wystawianych przez producenta, dołączonych do pisma Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.-B. potwierdza, w ocenie Sądu, wnioski organów, gdyż ich początkowe numery odpowiadają datom (czytanym w kolejności rok - miesiąc - dzień) widniejącym pod treścią certyfikatów. W związku z tym, zdaniem Sądu, wątpliwości budzi też data określona tylko jako "marzec 2003 r." dla certyfikatu o nr [...].

Sąd wskazał również, że w trakcie kontroli sanitarnej importowanego towaru skarżąca przedłożyła właściwym organom sanitarnym certyfikat nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. świadczący o tym, że zawartość alkoholu była większa niż 13 % (ogólna - 13,44 % i rzeczywista 13,15 %), jednakże do zgłoszenia celnego z dnia [...] września 2003 r., dokumentu tego nie dołączyła. Sąd uznał, że dopuszczenie do obrotu na terenie kraju oznakowanego wina przez organ sanitarny, a także przez organ kontroli jakości, jakim był Wojewódzkiego Inspektor Jakości Handlowej w K., nie świadczy o tym, że badany towar posiadał zawartość alkoholu poniżej 13 %. Organy te badają bowiem cechy towaru, a klasyfikacji taryfowej, w oparciu o przedłożone i zgromadzone dowody, dokonuje organ celny. W konkluzji Sąd stwierdził, że przepisy art. 83 § 2 i 3 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego nie zostały naruszone przez organy celne.

Spółka "T." zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.

- art. 85 § 1 ustawy - Kodeks celny polegające na przyjęciu, iż należności celne powinny zostać obliczone na podstawie stanu towaru tj. zawartości alkoholu w oparciu o zawartość alkoholu wykazaną w certyfikacie nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., tj. z daty sześć miesięcy wcześniejszej od daty zgłoszenia do objęcia procedurą odprawy celnej dopuszczającej towar do obrotu na polskim obszarze celnym wina N. P. wykazującym w dacie badania rzeczywistą zawartość alkoholu 13,15 %, sporządzonym przez producenta dla celów badania zgodności wina bazowego z normą, pomyłkowo dołączonym do dostawy z dnia [...] lipca 2003 r. pomimo, iż powołany przepis stanowi, że należności celne wymagane są według stanu towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego a właściwa na dzień odprawy celnej zawartość alkoholu została określona przez producenta bezpośrednio przed wysłaniem wina do Polski,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania:

a) art. 187 § 1- 3 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż organom celnym przysługuje prawo wyboru dowodów stanowiących podstawę obliczenia należności celnych oraz że nie stanowi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów pominięcie części dowodów, w tym pominiecie jako niewiarygodnych :

- oświadczenia producenta o zmianie zawartości alkoholu,

- pominięcie właściwego certyfikatu badania wina przed wysyłką z W. przedłożonego przez producenta dla tej partii wina nr [...],

- parametrów wina co do zawartości alkoholu w dokumentach odprawy celnej wysyłkowej z W. tj. dokumencie wysłania ADT nr [...] z [...] lipca 2003 r.

b) art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt. 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wymiaru należności celnych znane były organom celnym w dniu odprawy celnej tj. [...] września 2003 r., co wynika wprost z uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że stan zawartości alkoholu w winie ustala producent w oparciu o przeprowadzone badanie wina po przygotowaniu go do rozlewu do butelek.

Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w winie jest analiza chemiczna wysyłanego wina wykonana przez dostawcę oraz dane producenta zawarte w dokumentach towarzyszących dostawie, którymi w niniejszym przypadku były: faktura nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i dokument wysłania nr ADT [...] z tej samej daty. Dokumenty te nie były kwestionowane przez organy celne przy złożeniu wina w składzie celnym.

Podstawą do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było ujawnienie w czasie kontroli w kwietniu 2006 r. certyfikatu badania przez producenta wina nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. tj. z daty o sześć miesięcy wcześniejszej, od daty zgłoszenia odprawy celnej wina N. P., wykazującego w tym czasie rzeczywistą zawartość alkoholu 13,15%.

Skarżąca podniosła, że certyfikat ten nie miał związku z przedmiotową odprawą celną i wwozem wina na polski obszar celny, ponieważ był to dokument stanowiący dowód badania wina na kilka miesięcy przed jego rozlewem w celu sprawdzenia zgodności całej partii wina z normą przed poddaniem go obróbce. Zdaniem skarżącej brak jest w sprawie dowodu, iż w dacie odprawy celnej zawartość alkoholu w winie przekraczała 13%.

Wino marki N. P. jest produkowane przez w. dostawcę w sposób ciągły w dużych ilościach, w kolejnych partiach, których parametry są badane w różnych okresach jego produkcji. Nie można wykluczyć pomyłki certyfikatów, która nie jest niczym nadzwyczajnym przy stałej produkcji i dołączaniu przy wysyłce wina certyfikatu z badania wina w stadium produkcji lub z innej partii.

Podstawowym badaniem jest badanie wina bazowego przed jego przygotowaniem dla odbiorcy i przed dostosowaniem do wymagań odbiorcy. Parametry wina w okresie późniejszym ulegają ciągłej zmianie .

Zdaniem skarżącej tylko producent na podstawie własnych dokumentów jest w stanie określić czy nie zaszła pomyłka w dokumentacji załączonej do wysyłki wina lub czy załączony certyfikat jest certyfikatem z wczesnego stadium produkcji.

Skarżąca podniosła, że w wyniku reklamacji uzyskała od producenta wyjaśnienie, iż certyfikat Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. badania wina będący między innymi podstawą wydania decyzji, a następnie wyroku w niniejszej sprawie nie dotyczył partii wina, która była przedmiotem odprawy celnej w dniu [...] września 2003 r.

Producent przesłał dla wina N. P. certyfikat nr [...] wraz z oświadczeniem, iż będące przedmiotem odprawy w dniu [...] września 2003 r. wino, dla którego wystawiono fakturę nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i dokument wysłania nr ADT [...] z tej samej daty, pochodziło z partii wina, w którym zawartość rzeczywista alkoholu wynosiła 13,00% .

Skarżąca podniosła, że jest faktem powszechnie znanym, że w czasie obróbki ilość alkoholu może ulec zmianie w zależności od procesów, którym jest podawane wino bazowe. Alkohol ulatnia się lub wino może być rozcieńczane lub na skutek poddaniu kolejnemu procesowi fermentacji ilość alkoholu może wzrosnąć .

Zdaniem skarżącej oświadczenie producenta, w sprawie zawartości alkoholu wina będącego przedmiotem odprawy w dniu [...] września 2003 r. oraz właściwy certyfikat badania wina są dowodami świadczącymi o zawartości alkoholu w terminie najbliższym odprawy celnej

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Błędna wykładnia prawa materialnego, to nieprawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, to zaś błąd w zakresie subsumpcji, tj. podstawienia normy prawnej wynikającej z danego przepisu w stosunku do stanu faktycznego ustalonego w sprawie w sposób niewadliwy. Tylko bowiem, gdy stan faktyczny w sprawie jest prawidłowo ustalony możliwe będzie stwierdzenie tej formy naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 728/05, Lex nr 201529; wykrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 507/05, Lex nr 187513 i wiele innych).

Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że konstruowanie w ramach tej podstawy zarzutów o charakterze procesowym wymaga bezwzględnego nawiązania do uchybienia przepisom p.p.s.a. Nie jest zaś wystarczające samo odwoływanie się do naruszenia w sprawie przepisów procesowych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (k.p.a., czy Ordynacji podatkowej). Sąd administracyjny, przeciwko którego orzeczeniu skierowana jest skarga kasacyjna nie stosuje bezpośrednio norm regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Oparcie zatem skargi kasacyjnej na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 nie jest możliwe bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania związanych z wypełnieniem swej roli przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt GSK 73/04, Lex nr 108540; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 166/05, Lex nr 194422; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 61/05, Lex nr 196783; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 104/05, OSP 2007/1/7 z glosą aprobującą A. Kubiak-Kozłowska).

Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 63/05, niepubl.). Adresatem zarzutu naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania jest Sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt administracyjny. Tym samym wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych (art. 176 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy stawiania hipotez w tym zakresie sanujących zaistniałe braki.

Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga

kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych

(por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FSK 155/04, Lex nr 129843; z dnia

26 października 2004 r., sygn. akt OSK 773/04, Lex nr 164460; z dnia 22 listopada

2004 r., sygn. akt 884/04, Lex nr 286859; z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt FSK

1289/04, Lex nr 147753; z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr

236857; z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 383/05, Lex nr 187517).

W niniejszej sprawie skarżący nie przytoczył w podstawie skargi kasacyjnej żadnego przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wobec podniesienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania objętych punktem 2a skargi kasacyjnej, ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od oceny tych zarzutów (por. wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt I CKN 678/88 Lex nr 50839). Skarżący zarzucił naruszenie art. 187 § 1-3 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w tym pominięcie jako niewiarygodnych:

- oświadczenia producenta o zmianie zawartości alkoholu,

- właściwego certyfikatu badania wina przed wysyłką z W., przedłożonego przez producenta dla tej partii wina Nr [...],

- parametrów wina, co do zawartości alkoholu w dokumentach odprawy celnej wysyłkowej z W. tj. dokumencie wysłania ADT nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzuty naruszenia przytoczonych przepisów Ordynacji podatkowej zostały skierowane pod adresem organów orzekających w sprawie, podczas gdy zarzuty w tym zakresie powinny dotyczyć zachowania Sądu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 191/04, Wspólnota 2004, nr 15). Sformułowana w ten sposób podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. Wobec powyższego ten zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za niezasadny.

Ze względu na nieprawidłowy sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji (wyrok SN z dnia 9 czerwca 2000 r., sygn. akt IV CKN 647/00, Lex nr 52739).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji celnej mieści się w sferze ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może badać trafności ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 19/04 Wokanda 2004/9/34). Zarzut naruszenia prawa materialnego, w którejkolwiek postaci naruszenia ze wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie może stanowić podstawy do zwalczania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku, bowiem podważanie ustaleń faktycznych może być dokonywane wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc powyższe zasady do niniejszej sprawy należy wskazać, że w stanie faktycznym stanowiącym podstawę wyroku Sąd I instancji przyjął, że sprowadzone przez skarżącą wino posiadało zawartość alkoholu przekraczającą 13 %, a tym samym powinno być klasyfikowane według kodu PCN 2204 21 84 0.

Skarżąca nieskutecznie kwestionuje prawidłowość zastosowania tego kodu przez organy celne i Sąd I instancji przy pomocy sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, opartych na przepisach art. 85 § 1, 83 § 3 i 2 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż zwalczanie ustaleń faktycznych co do zawartości alkoholu w sprowadzonym winie, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, mogło być dokonane wyłącznie w ramach podstawy określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., która nie została sformułowana w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.