Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 464/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 31, art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B., nr [...], wydaną na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta B., orzeczono o utracie przez R.J., z dniem [...], statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż strona bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73 ust 2 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), prac interwencyjnych lub robót publicznych, a odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 90 dni, w wyniku ponownej rejestracji.

W odwołaniu R.J. wyraził swoje niezadowolenie z treści decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdził, iż przyczyna odmowy propozycji pracy za [...] zł. miesięcznie była uzasadniona w sytuacji, gdy najniższe wynagrodzenie w kraju wynosi [...] zł. brutto. Zdaniem odwołującego może on podjąć pracę, zgodną z jego kwalifikacjami i wykształceniem za godne zarobki, z których będzie w stanie utrzymać siebie i rodzinę. Dodatkowo wskazał na [...], która [...], a podejmując zaproponowaną pracę [...].

Decyzją z [...], nr [...], Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej, wydaną z upoważnienia Wojewody Ś., utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie analizy akt sprawy organ odwoławczy ustalił, że R.J. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [...], był pouczony o przysługujących mu prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, posiada również staż pracy w zawodzie [...], [...], [...] oraz [...] pomimo wykształcenia zawodowego i zawodu wyuczonego [...] ([...]). W dniu [...] R.J. złożył w Urzędzie Pracy oświadczenie o rezygnacji z przyjęcia proponowanej mu propozycji przygotowania zawodowego w [...] Liceum Ogólnokształcącym w B. na stanowisku [...], z powodu niskiego wynagrodzenia. Następnie pismem z [...] poinformował urząd, iż proponowane stanowisko nie odpowiadało posiadanym przez niego kwalifikacjom zawodowym i doświadczeniu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac o których mowa w jej art. 73 a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy. Natomiast stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 3 tej samej ustawy przygotowanie zawodowe w miejscu pracy oznacza zdobywanie nowych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych poprzez praktyczne wykonywanie zadań zawodowych na stanowisku pracy według ustalonego programu uzgodnionego pomiędzy starostą, pracodawcą i bezrobotnym. Zdaniem organu odwoławczego, przygotowanie zawodowe stanowi formę aktywizacji zawodowej skierowaną do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, w tym osób [...], a do tej grupy zalicza się R.J. Odbywa się ono na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie, przy ustalaniu którego powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Proponowany stronie program obejmował w szczególności: [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż proponowany stronie program przygotowania zawodowego był uzasadniony i to niezależnie od posiadanych przez niego kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego. Nadto, za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące zbyt niskiego wynagrodzenia, bowiem w ramach przygotowania zawodowego między bezrobotnym i pracodawcą nie dochodzi do nawiązywania stosunku pracy. Zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w okresie odbywania przygotowania zawodowego bezrobotnemu przysługuje prawo do stypendium, którego wysokość wynosi 140 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Przepis ten stanowi o wysokości stypendium i uniemożliwia jakąkolwiek zmianę jego wysokości. Nadto, organ administracji nie ma możliwości wspierania osób podejmujących zatrudnienie poprzez [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R.J. wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia podjętego w jego sprawie przez organ odwoławczy. Wskazał, iż zaproponowane mu wynagrodzenie nie odpowiada jego wiedzy fachowej i posiadanym, wysokim kwalifikacjom. Dodatkowo wskazał na fałszerstwo organu przez wskazanie w decyzji, iż organem pierwszej instancji był Powiatowy Urząd Pracy w G., a nie jak powinno być - w B.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że zarzut fałszowania dokumentów jest nieuzasadniony, bowiem stwierdzona w zaskarżonej decyzji oczywista omyłka pisarska polegająca na wskazaniu, iż organem pierwszej instancji był Powiatowy Urząd Pracy w G. została sprostowana postanowieniem organu odwoławczego nr [...] z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.

Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu zatrudnienia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni z uwagi na nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji przygotowania zawodowego w [...] Liceum Ogólnokształcącym na stanowisku [...].

Podstawę materialnoprawną wydania tej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.

W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że sama osoba rejestrująca się w organie zatrudnienia deklaruje gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast omawiana ustawa o promocji zatrudnienia warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia). Dodatkowo przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o zagadnieniach w niej zawartych.

Osoba posiadająca status osoby bezrobotnej obowiązana jest do stawiania się w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach (por. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia), jak również do przyjmowania proponowanych jej propozycji (por. art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia). Wymagana od bezrobotnego "gotowość" ma charakter bezwzględny, a odstępstwa w tym zakresie mogą wynikać jedynie z faktu, że istnieje uzasadniona przyczyna ich nie przyjęcia z uwagi na szczególną sytuację indywidualną bezrobotnego. Według art. 2 ust. 1 pkt 31 ustawy o promocji zatrudnienia przygotowanie zawodowe w miejscu pracy oznacza zdobywanie nowych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych poprzez praktyczne wykonywanie zadań zawodowych na stanowisku pracy według ustalonego programu uzgodnionego pomiędzy starostą, pracodawcą i bezrobotnym. Przygotowanie zawodowe stanowi, co podkreślił organ odwoławczy, formę aktywizacji zawodowej skierowaną do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, w tym osób długotrwale bezrobotnych, do której to grupy zalicza się skarżący. Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań organu odwoławczego i znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [...], ma wykształcenie [...] z zawodem wyuczonym - [...] i posiada staż pracy w zawodzie [...], [...], [...] oraz [...]. Nie ulega również podważeniu okoliczność, że skarżący w dacie rejestracji został poinformowany o ciążących na nim obowiązkach, o czym świadczy złożony przez niego trzykrotnie podpis w karcie rejestracyjnej, karcie informacyjnej i oświadczeniu. Nadto, w dniu [...] skarżący złożył oświadczenie o rezygnacji z przyjęcia proponowanej mu propozycji przygotowania zawodowego w [...] Liceum Ogólnokształcącym w B. na stanowisku [...], z powodu niskiego wynagrodzenia.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 31 ustawy o promocji zatrudnienia, przygotowanie zawodowe odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy jego ustalaniu uwzględnia się predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Proponowany skarżącemu program obejmował w szczególności: [...], a więc nie wykraczał poza zakres prac wykonywanych już przez skarżącego wcześniej w trakcie pracy zawodowej (tj. na stanowisku [...]).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wyjaśnić przyjdzie, że w ramach przygotowania zawodowego między bezrobotnym i pracodawcą nie dochodzi do nawiązywania stosunku pracy jedynie odbywa się przygotowanie zawodowe bezrobotnego do wykonywania nałożonych na niego obowiązków, związanych z przyuczeniem do wykonywania zaproponowanego zawodu. W okresie odbywania przygotowania zawodowego bezrobotnemu przysługuje prawo do stypendium, którego wysokość wynosi 140 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Stanowi o tym art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten uniemożliwia zmianę wysokości tego stypendium. Tymczasem skarżący jako powód odmowy przyjęcia zaproponowanego przygotowania zawodowego wskazał niskie wynagrodzenie (oświadczenie z dnia [...]), a następnie zarzucił, iż proponowane stanowisko nie odpowiada posiadanym przez niego kwalifikacjom zawodowym i doświadczeniu.

Zdaniem Sądu zaproponowany skarżącemu program przygotowania zawodowego był uzasadniony zważywszy na podniesione w treści odwołania doświadczenie zawodowe skarżącego i wykonywany przez niego dotychczas zakres obowiązków, w tym również [...]. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że zaproponowane przygotowanie zawodowe jako [...] jest nie odpowiednie. Zaznaczyć trzeba, że przygotowanie zawodowe miało być świadczone w miejscu zamieszkania skarżącego. Dodatkowo skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, iż [...] nie pozwala mu na przyjęcie zaproponowanego przygotowania zawodowego (praca na dwie zmiany również w soboty i niedziele).

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, dotyczącego konieczności [...], wskazać należy, że świadczy on o braku "gotowości" skarżącego do podjęcia jakiejkolwiek pracy, czy też przygotowania zawodowego w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarzut ten jest nieuzasadniony, w związku z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego oznaczenia organu pierwszej instancji i uznał, że omyłka pisarska, co do siedziby tego organu została prawidłowo sprostowana przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...], nr [...].

Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że zaproponowane przygotowanie zawodowe przedstawione skarżącemu było odpowiednie w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 31 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zaś konsekwencją niczym nieuzasadnionej odmowy jego przyjęcia jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy działały w granicach wynikających z przepisów prawa, a samo rozstrzygnięcie nie ma charakteru dowolnego i znajduje swoje umocowanie zarówno w przepisach prawa, jak i dokonanych ustaleniach faktycznych. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w należyty sposób, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego).

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).

Reasumując, podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe, bowiem nie narusza prawa i tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało skargę oddalić, co orzeczono w sentencji.