Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2418/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 102, 105 ust. 3, ust. 4, 107, 108, 246 ust. 1, ust. 2, 247 ust. 2, 255 ust. 1 pkt 9,  ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zestaw przyborów do pisania" nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego W. S. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej (dalej UP RP, organ) decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania" nr [...] w zakresie fig. 1 i fig. 2 udzielone na rzecz W. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] "[...]" z siedzibą w [...] (dalej uprawniony, skarżący), oddalił sprzeciw w pozostałej części i zniósł wzajemnie koszty postępowania w niniejszej sprawie.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

W dniu [...] stycznia 2007 r. W. S. wystąpił do organu z wnioskiem o udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania". W dokumentacji zgłoszeniowej wskazał jako cechy istotne tego zestawu: "metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw, metaliczna skuwka zawieszkowa oraz sąsiadująca z grotem będącym zakończeniem skuwki metaliczna wstawka w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi, dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu i ołówka od części górnej, górna ściana długopisu i ołówka w tym samym kolorze, co kolor elementów wchodzących w skład zestawu, pokrywa pudełka wykonana z przeźroczystego tworzywa sztucznego, kartonowe opakowanie zabezpieczające tworzywowe pudełko przed samoczynnym otwarciem wykonane jako prostopadłościan bez podstaw, w którego jednej ścianie są wycięte praktycznie prostokątne okna, a na rozdzielającym je pasie jest umieszczona marka handlowa zestawu. Niezależnie od wersji kolorystycznej elementów piszących zestawu to opakowanie zawsze w kolorze czarnym."

UP RP decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. udzielił na rzecz W. S. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania".

Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. J. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: [...] "[...]" J. K., [...] (dalej wnioskodawczyni) wniosła sprzeciw od wyżej opisanej decyzji UP RP z dnia [...] czerwca 2007 r. Jako podstawę żądania unieważnienia wskazała art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 106 i art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "p.w.p."). W ocenie wnoszącej sprzeciw sporny wzór przemysłowy był przed datą jego zgłoszenia w UP RP podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Ponadto zgłoszenie zostało dokonane przez osobę do tego nieuprawnioną i to w sposób zamierzony i świadomy w celu nieuprawnionego zdobycia monopolu w zakresie obrotu handlowego spornymi zestawami na terytorium Polski, co zdaniem wnioskodawczyni było sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrym obyczajami oraz naruszało prawa autorskie osób trzecich.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] maja 2008 r. uznał sprzeciw za bezzasadny, stwierdzając, że sporny wzór przemysłowy spełniał w dacie zgłoszenia warunki do udzielenia prawa, a zarzut z art. 106 ust. 1 p.w.p. uznał za bezpodstawny.

Wobec zachowania terminów do złożenia sprzeciwu oraz udzielenia odpowiedzi na zawiadomienie organu, że złożono sprzeciw i podniesienia w niej zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawę przekazano do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...] listopada 2010 r. UP RP wydał decyzję, którą unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Jako podstawę materialnoprawną powołał art. 102, art. 103, art. 104 p.w.p. Odwołując się do definicji wzoru przemysłowego zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p. wskazał, że ocenie podlegał wygląd zewnętrzny nadawany wytworom czyli cechy, które są wizualnie (zmysłem wzroku) postrzegane w trakcie zwykłego używania produktu i chodziło o ogólny, całościowy efekt wizualny. Organ podkreślił, że przedmiot spornego wzoru przemysłowego składa się z czterech niezależnych od siebie wyrobów, które mogą być wprowadzane do obrotu niezależnie od siebie lub w zestawach z innymi wyrobami. W ocenie UP RP, kartonowe opakowanie bezspornie stanowiło od dawna, na długo przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, wyrób znany i służący do zabezpieczenia tworzywowego pudełka przed samoczynnym otwarciem.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 604/11, uchylił wydaną decyzję, stwierdzając w szczególności, że organ dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego i nie wskazał, dlaczego nie uwzględnił dowodów przedstawionych przez uprawnionego, jak i niektórych dowodów powołanych przez wnoszącą sprzeciw. Zdaniem Sądu, organ nie dokonał kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego, mimo że przedstawione dowody wskazywały na różne daty ujawnienia przeciwstawionego wzoru. Organ przyjął jedynie, jak podał Sąd, że przeciwstawiony wzór długopisu, ołówka i opakowania został publicznie udostępniony przed datą zgłoszenia, czyli przed 26 stycznia 2007 r. W konkluzji Sąd stwierdził, że UP RP powinien ponownie dokonać analizy zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. a sposób oceny tego materiału i wnioski powinien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

Po zwrocie akt do organu, w dniu [...] października 2012 r. odbyła się rozprawa, podczas której obie strony podtrzymały swoje stanowiska. Wnioskodawczyni podniosła, że pudełko tekturowe przedstawione na fig. 3 spornego wzoru przemysłowego "ma charakter marginalny i nie wpływa na ocenę indywidualnego charakteru i nowości". Wniosła również o przesłuchanie świadka R. H..

Na rozprawie w dniu [...] maja 2014 r. przesłuchany został świadek R. H. na okoliczność faktów dotyczących publicznego udostępnienia wzoru przemysłowego nr [...] przed dniem 26 stycznia 2007 r.

Także podczas rozprawy w dniu [...] września 2014 r. obie strony podtrzymały swoje stanowiska. Uprawniony podkreślił, że R. H. był zainteresowany wynikiem sprawy i zanegował upublicznienie wszystkim elementów spornego wzoru przemysłowego. Podkreślił, że organ - zgodnie z wytycznymi Sądu - powinien "rozpatrzeć wszystkie elementy spornego wzoru, włącznie z tekturowym pudełkiem i plastikowym opakowaniem". Z kolei wnosząca sprzeciw przedłożyła zestawienie, w którym dokonała porównania spornego wzoru z wzorami przeciwstawionymi. Podkreśliła, że w niniejszej sprawie ochrona została udzielona na "nietypowy zestaw, gdzie opakowania nie mają wspólnych cech z przyborami do pisania", a "opakowania mają jedynie funkcję użytkową". Wnioskodawczyni wskazała, że "producenci chińscy i polscy oraz dystrybutorzy sprzedają, reklamują, oferują elementy w postaci długopisów, ołówków oraz opakowań osobno". Uprawniony podniósł, że w aktach sprawy nie ma "żadnego dokumentu, który ujawniałby sporny wzór w postaci zestawu: długopis, ołówek w plastikowym pudełku i w kartonowym opakowaniu z napisem Millenium".

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] września 2014 r. UP RP podkreślił, że jest związany wyrokiem zapadłym w dniu [...] sierpnia 2011 r. i wytycznymi w nim zawartymi.

UP RP wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do unieważnienia spornego prawa z rejestracji na podstawie art. 102 oraz art. 104 p.w.p. z uwagi na brak indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego w części dotyczącej fig. 1 i fig. 2, a w pozostałej części sprzeciw oddalono (tj. fig. 3).

UP RP, odnosząc się do przedstawionego przez wnioskodawczynię materiału dowodowego, przyjął jako przeciwstawienie świadczące o braku indywidualnego charakteru dla spornego wzoru przemysłowego wzór określony jako wzór [...], stanowiący długopis w różnych kolorach, w tym złoto-srebrnym, niebiesko-srebrnym oraz brązowo-srebrnym. Organ dodał, że przeciwstawiony wzór przemysłowy charakteryzuje się metalicznymi końcówkami, górną i dolną, o srebrzystym kolorze, metaliczną skuwką zawieszkową o kolorze srebrzystym oraz sąsiadującą z grotem będącą zakończeniem skuwki metaliczną wstawką w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi. Dodatkowo we wzorze występują dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu od części górnej (znajdują się one na wysokości 1/3 licząc od dolnej części długopisu). Dodatkowo drobnym drukiem naniesiony został napis WENKUI PEN.

Jak podał organ, porównywane wzory stanowią w przypadku wzoru przemysłowego spornego, odpowiednio długopis (fig. 1) oraz ołówek (fig. 2) ([...]). Są to zatem wytwory należące do tego samego asortymentu towarów, ich przeznaczenie polega na możliwości przygotowywania notatek i pisania. Tego rodzaju opakowania występują masowo, są używane w codziennym życiu. W związku z powyższym, zdaniem UP RP, zorientowanymi użytkownikami wskazanych powyżej produktów są zarówno dystrybutorzy tych towarów, jak też ich nabywcy korzystający w sposób stały z tego rodzaju przedmiotów, tj. długopisów i ołówków. Organ zaznaczył, że choć sporny wzór w odmianie fig. 2 stanowi ołówek, to jednak jego zewnętrzny wygląd, za wyjątkiem koloru, nie różni się od długopisu przedstawionego jako odmiana fig. 1 spornego wzoru. UP RP uznał, że inna jest zawartość wytworów oznaczonych jako odmiany fig. 1 i fig. 2, odpowiednio wkład długopisowy i rysik, elementy te nie podlegają jednak ochronie jako wzór przemysłowy. Powyższe okoliczności powodują, że w dalszej części organ traktował wygląd przedmiotowego długopisu i ołówka jako tożsame.

UP RP podkreślił, że w przypadku analizy w zakresie indywidualnego charakteru, inaczej niż w zakresie analizy dotyczącej nowości, gdzie najistotniejszą rolę odgrywają różnice, kluczowe jest ustalenie podobieństw pomiędzy porównywanymi wytworami. Stwierdził, że spółka [...] upubliczniła wygląd swoich wytworów sygnowanych jako [...] w różnych kolorach, a fakt występowania na długopisach tej spółki małego napisu [...] przedstawiającego jej firmę nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż odbiorca będzie kierował się wyglądem wytworu.

W ocenie UP RP, istotną kwestią jest kolorystyka przedmiotowych wzorów w postaci długopisu i ołówka. I tak, w przypadku spornego znaku towarowego zostały one przedstawione w kolorach, odpowiednio: srebrnym i czarnym. W opisie spornego wzoru przemysłowego wskazano, że "istota wzoru stanowi nowa i indywidualna postać przedmiotu przejawiająca się w jego (...) kolorystyce" przy czym w dalszej części opisu nie ma żadnej wzmianki na temat użytych kolorów za wyjątkiem informacji, że "cechy istotne zestawu przyborów do pisania" stanowią "metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw". A zatem, w opinii organu, za kolory wykorzystane we wzorze należało uznać te, które zostały przedstawione na fotografii załączonej do zgłoszenia. Jeśli chodzi o cechy wspólne porównywanych wzorów, to w sferze kolorystycznej należą do nich metaliczne (srebrzyste) elementy użyte we wzorach. Co do kolorystyki pozostałych elementów organ stwierdził, że są one zbieżne w przypadku wzoru spornego oraz wzoru przeciwstawionego (symbole BK i GD).

Następnie organ zajął się zagadnieniem oceny czy wzór przemysłowy posiada indywidulany charakter, stwierdzając między innymi, że musi być ona dokonana przez pryzmat zorientowanego użytkownika przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu tego konkretnego wzoru. Jak podał organ, w piśmiennictwie podkreśla się, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru uwzględniać należy rodzaj produktu, w którym zastosowano wzór lub który wzór ucieleśnia, a także w szczególności sektor przemysłu, do którego należy oraz stopień swobody projektanta przy tworzeniu wzoru.

UP RP, wobec występującej różnorodności ornamentacji, kształtu, sposobu mocowania i zdobienia długopisów oraz automatycznych ołówków, uznał, że rozpatrywany, sporny wzór w postaci długopisu (fig. 1) oraz ołówka (fig. 2) nie różni się od wzoru przeciwstawionego (długopis sygnowany jako [...]) w takim stopniu, że zorientowany użytkownik rozróżni porównywane wzory. Decydujące znaczenie będą miały w tym przypadku podobieństwa dotyczące proporcji poszczególnych elementów, kształtu, a także zdobienia i ornamentacji (a właściwie jej braku). Zdaniem organu, występowanie napisu stanowiącego firmę producenta na wzorze przeciwstawionym nie będzie miało takiego znaczenia dla zorientowanego użytkownika, który skoncentruje się na ogólnym wyglądzie wytworu. Drobne różnice dotyczące kształtu niektórych elementów, w ocenie UP RP, są nieistotne, a co za tym idzie nie różnicują one porównywanych wzorów w takim stopniu, aby wywierały one odmienne ogólne wrażenie na zorientowanym użytkowniku.

Zdaniem UP RP, materiały zebrane w sprawie stanowią dowody potwierdzające, że sporny wzór przemysłowy w odmianach 1 oraz 2 pozbawiony był indywidualnego charakteru w dacie jego zgłoszenia do Urzędu, ponieważ ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przez wnoszącą sprzeciw przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Uznając zasadność zarzutu braku indywidualnego charakteru odmian fig. 1 i fig. 2 spornego wzoru przemysłowego, organ postanowił nie analizować w tym zakresie zarzutu braku nowości.

Z kolei jako bezzasadny UP RP uznał sprzeciw odnośnie do fig. 3 spornego wzoru przemysłowego i w tym przypadku postanowił ocenić osobno ewentualny brak nowości lub indywidualnego charakteru.

UP RP zauważył, że choć sporny wzór w odmianie fig. 3 stanowi zestaw składający się z długopisu, ołówka i pudełka, to zewnętrzny wygląd długopisu i ołówka, także w zakresie koloru, jest identyczny. Nadto, jak podał organ, inna jest zawartość wytworów opisanych jako długopis i ołówek, są to odpowiednio wkład długopisowy i rysik, przy czym elementy te nie podlegają ochronie jako wzór przemysłowy. Powyższe okoliczności spowodowały, że w dalszej części organ traktował wygląd przedmiotowego długopisu i ołówka jako tożsamy. Organ stwierdził, że w odmianie fig. 3 istotnym elementem pozostaje opakowanie, które dodatkowo zawiera napis w postaci słowa "MILLENIUM" - pozostaje ono elementem wyróżniającym spornego wzoru przemysłowego. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ dokonał analizy porównawczej spornego wzoru przemysłowego oraz wzorów przeciwstawionych.

UP RP, odnosząc się zaleceń sformułowanych w wyroku Sądu z dnia 19 sierpnia 2011 r., zgodnie z którymi należało między innymi przeprowadzić całościową ocenę spornego wzoru, łącznie z kartonowym opakowaniem i wzorów mu przeciwstawionych, stwierdził, że ww. różnice są wyraźne. Nadmienił, mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, że nawet występowanie w spornym wzorze pewnych cech zawierających się we wzorach przeciwstawionych nie prowadzi jeszcze do wniosku o wadliwości udzielenia na niego prawa ochronnego.

Wobec powyższego UP RP wskazał między innymi, że w spornym wzorze kluczowe było występowanie napisu "MILLENIUM" opatrzonego znaczkiem ® stanowiącego istotny element ornamentacji tego wzoru i elementu tego nie można uznać za jedynie nieistotny szczegół. Dodał, że przeciwstawione wzory przemysłowe nie posiadają napisu stanowiącego element ornamentacji co różni je od wzoru spornego. W ocenie organu, choć wzór sygnowany jako [...] - uznany za najbardziej zbliżony do wzoru spornego - ma podobne kształty, to z uwagi na brak napisu "MILLENIUM" lub podobnego, należy ocenić go, przy ocenie całościowej, jako wzór niepodobny do wzoru spornego.

UP RP, odwołując się do zarzutu postawionego organowi przez Sąd co do braku odniesienia się do niektórych dowodów powołanych przez wnioskodawczynię, między innymi dokumentów chińskiego urzędu ds. własności intelektualnej, wskazał, że były i są one w sprawie irrelewantne lub ich ocena była zbędna w obliczu unieważnienia odmian fig. 1 i fig. 2 spornego wzoru przemysłowego.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję UP RP skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 Kpa. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, oddalenie wniosków dowodowych dotyczących okoliczności mających znaczenie dla sprawy, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności:

- błędne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego przypisanie mocy dowodowej zeznaniom świadka R. H., pomimo istnienia wielu przesłanek pozwalających na obiektywne uznanie zeznań za niewiarygodne;

- błędne i nieuzasadnione uznanie, że zeznania ww. świadka wraz z katalogiem firmy [...], są wystarczającym dowodem na wcześniejsze ujawnienie długopisu i ołówka będących elementem wzoru [...];

- nieodniesienie się do dowodów w postaci listu ostrzegawczego skarżącego do spółki [...] i odpowiedzi na ten list oraz oryginalnego katalogu targów "105th Canton Fair Spring 2009", pomimo że dowody te wykazywały nieprawdziwość oświadczeń osób działających w imieniu [...] i podważały wiarygodność świadka R. H.;

- niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki na okoliczność weryfikacji i ustalenia treści oraz daty powstania korespondencji elektronicznej dotyczącej oferty producenta [...] oraz brak uzasadnienia odmowy dopuszczenie dowodu z opinii biegłego;

- dokonanie nieprawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, 1 że przedmiotowy wzór [...] obejmuje trzy odmiany przedstawione odpowiednio na fig. 1, fig. 2 oraz fig. 3, a nie trzy ilustracje do jednego niepodzielnego wzoru, i że każda z figur wzoru powinna być samodzielnie poddana badaniu nowości i indywidualnego charakteru i może, jako odrębne prawo, być unieważniona osobno, i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało uznaniem, że doszło do ujawnienia przed zgłoszeniem wzoru [...] elementów tego wzoru, tj. długopisu i ołówka i unieważnieniem w części prawa do wzoru [...].

Zdaniem skarżącego organ dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 Kpa. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji, tj. brak wyjaśnienia z jakich przyczyn jednym dowodom organ przyznał wiarygodność a innym odmówił wiarygodności, w tym całkowity brak uzasadnienia odmowy dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.

Skarżący postawił też zarzut naruszenia art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do wskazań oraz oceny prawnej Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2011 r., uchylającym poprzednią decyzję Urzędu Patentowego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez:

- zajęcie stanowiska sprzecznego z oceną Sądu, według której w niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest wyłącznie cały zestaw składający się z czterech elementów, a nie jego poszczególne elementy z osobna, co skutkowało błędnym uznaniem przez UP RP, że fig. 1 oraz fig. 2 wzoru [...] można oceniać jako samodzielne prawa i jako takie osobno unieważnić, a tymczasem wzór jako całość (zestaw) posiada cechy nowości i indywidualnego charakteru;

- niezastosowanie się do wskazań Sądu co do obowiązku przeprowadzenia ponownej, kompleksowej oceny materiału dowodowego.

Skarżący postawił również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 102 w związku z art. 108 p.w.p. oraz w związku z art. 117 ust. 1 i art. 89 ust. 1 p.w.p., poprzez błędne określenie postaci wzoru [...] przedstawionej w zgłoszeniu, tj. przyjęcie, że zgłoszenie przedstawia różne odmiany wzoru przemysłowego, podczas gdy przedmiotem tego wzoru jest jeden niepodzielny wzór przemysłowy (zestaw produktów) uwidoczniony za pomocą trzech figur nie mogących być jednak utożsamianych z odmianami, co ma potwierdzenie w treści dokumentacji rejestrowej spornego wzoru, co w konsekwencji spowodowało, w ocenie skarżącego, unieważnienie wzoru w zakresie dotyczącym fragmentu niepodzielnego wzoru (poszczególnych figur);

- art. 104 ust. 1 p.w.p., poprzez przyjęcie, że wzór [...] w zakresie figury 1 i 2 nie posiada przymiotu indywidualnego charakteru, pomimo że fig. 1 i fig. 2 ilustrują jedynie elementy niepodzielnego zestawu i nie powinny być oceniane odrębnie oraz poprzez błędną ocenę indywidualnego charakteru fig. 1 i fig. 2 wzoru [...] polegającą na uwzględnieniu istnienia rzekomo ujawnionych wcześniej wzorów.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji UP RP z dnia [...] września 2014 r. w zakresie pkt dotyczącego unieważnienia wzoru przemysłowego w zakresie figury 1 i 2 oraz kosztów postępowania i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Wniósł też o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci postanowienia organu z dnia [...] maja 2007 r., znak [...] oraz odpowiedzi skarżącego z dnia [...] czerwca 2007 r. na ww. postanowienie UP RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał zgłoszone zawarte w skardze wnioski dowodowe za bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy, jako takie stanowią materiał dowodowy.

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. uczestnik postępowania J. K. wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujących pytań prejudycjalnych:

1. Czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej rejestrację w ramach jednego wzoru przemysłowego: a) odmian tego wzoru oraz b) kompletu (zestawu) wytworów?

2. W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - pod jakimi warunkami, w świetle przepisów dyrektywy 98/71/WE, uzasadniona jest kwalifikacja "odmiany wzoru" oraz "kompletu zestawu) wytworów"? Jaka jest różnica pomiędzy tymi pojęciami?

3. W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 11 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w zakresie niektórych odmian objętych rejestracją wzoru, także wówczas, gdy wzór ten stanowi komplet (zestaw) wytworów?

4. Czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 4 i art. 5 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej stwierdzenie nowości i/lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w sytuacji, gdy ten wzór przejmuje wszystkie zasadnicze elementy wzoru wyjawionego wcześniej, ale różni się od wcześniej wyjawionego wzoru przemysłowego występowaniem znaku towarowego/nazwy handlowej?

Uczestniczka wniosła również o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał na przedstawione pytania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Ponadto, co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wobec powyższego zarówno ponownie orzekający w sprawie Urząd Patentowy RP jak i oceniający tę decyzję sąd administracyjny związani są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyroku z dnia 19 sierpnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 604/11 na mocy którego uchylono decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. roku, sygn. akt [...]

W wyroku z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I GSK 1591/11 (publ. LEX nr 1339558), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez Urząd Patentowy jest zasadny, gdyż jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w powyższym wyroku ocenie podlegał cały zestaw (str.10 uzasadnienia wyroku) tymczasem Urząd Patentowy z niewiadomych przyczyn ocenił zarejestrowany wzór przemysłowy ,,Zestaw przyborów do pisania,, nie jako całość ,ale przyjmując do oceny odmiany tego wzoru w postaci długopisu-fig.1 .ołówka fig.2 .zestawu przyborów do pisania fig.3 składającego się z długopisu ołówka automatycznego i pudełka, w którego dolnej części wyłożonej materiałem zwanym flockiem są umieszczone elementy piszące, przy czym dolna cześć pudełka spoczywa na przeźroczystym wieczku pudełka natomiast z prawej strony umieszczono kartonowe opakowanie zabezpieczające pudełko przed samoczynnym otwarciem.

Niniejsze postępowanie zostało zainicjowanie sprzeciwem.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Stanowisko to jest ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie. Jedynie dla przykładu wskazać można Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010r. (sygn. akt II GSK 608/09), w którym wskazano, że "Zarówno przy wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), jak i w czasie toczącego się postępowania przed Urzędem Patentowym w trybie postępowania spornego o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek uznania tego sprzeciwu przez uprawnionego za bezzasadny (art. 247 ust. 1 i art. 255 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy), wnioskodawca dla popierania sprzeciwu nie musi legitymować się interesem prawnym".

Art. 246 ust. 2 p.w.p. stanowi, iż podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Natomiast w świetle art. 247 ust. 2 p.w.p., w sytuacji w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego.

W świetle art. 255 ust. 4 p.w.p., Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Unieważnienie prawa wyłącznego służy skorygowaniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu, polegającego na przyznaniu tego prawa mimo braku ustawowych warunków jego udzielenia.

W sprzeciwie jako podstawę unieważnienia spornego wzoru wskazano art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p. oraz art. 106 i 117 ust. 2 p.w.p. Zgodnie z art. 102 ust 1 ustawy p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych (ust. 2). Za wytwór uważa się także:

1) przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony);

2) część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy;

3) część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu (ust. 3).

W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech (ust. 4).

Z cytowanego przepisu wynika więc, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd). Należy w tym miejscu zaakcentować, że przepisy ustawy p.w.p. nie zawierają definicji "postaci wytworu". Natomiast art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż "postać wytworu" nadana jest przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zatem dobór cech wymienionych w ww. przepisie wskazuje na to, że ową "postać wytworu" utożsamiać można z jego wyglądem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. Dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Treść tych przesłanek skonkretyzowano w kolejnych przepisach p.w.p. - art. 103 (nowość) i 104 (indywidualny charakter).

Sąd podziela pogląd prezentowany w doktrynie jak i w orzecznictwie, iż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy.

Przyjąć należy, że ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłaszonego do rejestracji. W literaturze przyjmuje się, że porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne (tak m.in. K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, "Przegląd Prawa Handlowego" marzec 2005, s. 47).

Wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu. Właściwości wzoru przemysłowego są postrzegane bowiem wzrokowo i łączą się z jego wyglądem. Ochroną wzoru przemysłowego nie są natomiast objęte ukryte we wnętrzu wytworu jego składniki czy elementy, które nie wpływają na wygląd postaci tego wytworu.

Prawna ochrona wzorów przemysłowych, tj. ich rejestracja, związana jest z funkcjonowaniem rynku w szerokim znaczeniu, obejmującym produkcję, wystawiennictwo i ścisły obrót, z relacjami jakie na tym rynku występują między przedsiębiorcami oraz pomiędzy nimi a potencjalnymi nabywcami - użytkownikami oglądającymi wytwory, w których wzory są zawarte. Ochrona wzoru przemysłowego dotyczy celów gospodarczych obejmując, jak to wynika z art. 105 ust. 3 p.w.p., wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport, używanie wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany oraz jego składowanie dla takich celów.

W myśl art. 103 ust. 1 omawianej ustawy wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy (ust. 2).

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności; został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego (ust. 3).

Drugą przesłankę zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego stanowi jego indywidualny charakter, a stosownie do art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy posiada tę cechę, gdy ogólne wrażenie jakie wywoła na zorientowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywołuje wzór wcześniej udostępniony publicznie. Co wymaga podkreślenia, z powołanej normy wynika, iż o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. Można też powiedzieć, że o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Dodać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 p.w.p. jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Art. 104 w ust. 2 stanowi, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

W literaturze przyjmuje się, że "wyznacznikami swobody twórczej są z reguły charakter i przeznaczenie wytworu, do którego wzór się odnosi, a także lokalne lub krajowe reguły obyczajowe i kryteria estetyczne" (por. M. Późniak-Niedzielska, Prawo własności przemysłowej pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2004, s. 169). Jak podkreśla M. Późniak-Niedzielska "...kryterium indywidualnego charakteru bierze pod uwagę stopień swobody twórcy. (...) Narzucone projektantom cele i względy funkcjonalne, techniczne, a nawet handlowe ograniczają możliwości tworzenia indywidualnego kształtu przedmiotu, które zależą przecież od funkcji określonego produktu." (Maria Późniak-Niedzielska, Ochrona wzorów przemysłowych, EPS styczeń 2007, s. 6). We wstępie do rozporządzenia Rady WE z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych nr 6/2002 wskazano, że przy ocenie indywidualnego charakteru produktu należy brać pod uwagę "naturę" produktu oraz "dziedzinę przemysłu, do której należy".

Gdy wygląd produktu jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, zakres swobody twórczej jest mały. Tam zaś, gdzie są małe możliwości dokonania zmian, relatywnie małe różnice będą wymagane w celu ustalenia indywidualnego charakteru wzoru (por. J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony [w:] PUG nr 9/2007, s. 29). W przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórcz6?j doktryna przyjmuje, że nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, s. 48). Zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Określenie "poinformowany" sugeruje, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, z jakich wzory te zwykle się składają, i z uwagi na swoje zainteresowanie danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. Należy w tym względzie przypomnieć, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru należy uwzględnić charakter produktu, do którego odnosi się wzór lub w którym się zawiera, w szczególności zaś sektor przemysłu, do którego należy

Zatem, w świetle przepisów art. 102-104 pwp dopuszczalna jest rejestracja wzoru przemysłowego, który stanowi kombinacje cech znanych już z wcześniejszych wzorów, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywiera ten wzór, różni się od wrażenia wywieranego przez porównywane wzory. W przepisach art. 102-104 p.w.p. chodzi bowiem o postać wytworu lub jego części, tj. o wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane zmysłem wzroku i przez to wywołujący określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu, w którym wzór został zastosowany lub jest zawarty, w takiej postaci, w jakiej występuje on na rynku podczas prezentacji i przed nabyciem wytworu. Elementy wytworu, które nie są widoczne lub ze względu na jego właściwości nie mogą być uwidocznione bez istotnej zmiany postaci wytworu w trakcie jego oglądania na rynku, nie mają znaczenia dla oceny nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, a tym samym nie są objęte ochroną.

Zgodnie z art. 105 ust. 4 p.w.p. badanie, czy doszło do naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wymaga całościowego porównania wzorów z punktu widzenia osoby używającej w sposób stały przedmiotów z danej grupy i zorientowanej w stanie ich wzornictwa wynikającym z zakresu swobody twórczej oraz dokonania oceny, czy ogólne wrażenie, jakie wywołuje na takiej osobie wzór zakwestionowany, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór zarejestrowany.

Artykuł 105 ust. 4 i art. 104 ust. 2 p.w.p. wymagają wykazania przez wnioskującego, iż sporne używanie wynika z naśladowania wzoru.

Zgodnie z art. 107 ust.1 pkt 1 prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmuje cech wytworu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej.

W myśl art. 108 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno obejmować:

1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji;

2) ilustrację wzoru przemysłowego;

3) opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego.

2. Ilustrację wzoru przemysłowego stanowią w szczególności rysunki, fotografie lub próbki materiału włókienniczego.

3. Opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na podstawie ilustracji można było wzór odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W szczególności opis powinien zawierać określenie wzoru przemysłowego, ze wskazaniem przeznaczenia, określać figury ilustracji lub numery próbek, zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany, oraz wskazywać na końcu te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji.

4. Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać po pierwsze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie podkreślił w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 604/11, iż przedmiotowy wzór jest zarejestrowany jako wzór przemysłowy "Zestaw przyborów do pisania" podlega ocenie jako cały zestaw (str.10 uzasadnienia wyroku) . Ocenę tą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, zwłaszcza w kontekście dokonanej analizy dokumentów rejestrowych oraz decyzji o przyznaniu prawa ochronnego na przedmiotowy wzór przemysłowy. Z treści opisu wyjaśniającego ilustrację wzoru przemysłowego nie wynika bowiem, aby zawierał on jakiekolwiek odmiany. Jak wyżej wskazano (art. 108 ust. 3 p.w.p.) opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany. W niniejszej sprawie brak jest takiej numeracji, a więc należy przyjąć, że brak jest odmian powyższego wzoru przemysłowego.

Ponadto należy wskazać, że z § 6 ust. 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych wynika, że wszystkie odmiany wzoru przemysłowego powinny być przedstawione w figurach na jednym arkuszu. Z załączonych akt administracyjnych wynika natomiast, że każda figura przedmiotowego wzoru znajduje się na odrębnym arkuszu.

Ponadto dla uznania, że zgłoszenie obejmuje odmiany wzoru, wszystkie zgłoszone postacie muszą być postaciami tego samego wytworu lub muszą stanowić komplet wytworów i muszą posiadać cechy wspólne. Cechy te muszą być cechami istotnymi, decydującymi o podobnym, swoistym ogólnym wyglądzie wszystkich objętych zgłoszeniem postaci i muszą być wyraźnie pokazane na ilustracji i wskazane w opisie. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie cecha jest cechą istotną jeśli mieści się w obszarze ustawowych cech określających wzory przemysłowe jako postacie wytworów (art. 102 p.w.p.) i jeśli cecha ta została zmaterializowana jako ta sama we wszystkich przedstawionych w zgłoszeniu postaciach. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt II GSK 86/05 podkreślając, że jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego można objąć elementy składowe /odrębne postaci wytworu/ mające wspólne cechy istotne, w których wzór jest zawarty. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie dokonał analizy cech wspólnych - istotnych odmian wzoru, które wziął pod uwagę podczas orzekania.

W niniejszej sprawie istotna była również kwestia jedności sprawy administracyjnej. Problem ten pojawił się na etapie skargi złożonej do Sądu, gdzie zaskarżono jedynie pkt 1 i 3 decyzji.

Z uwagi na treść decyzji rejestrowanej z dnia [...] marca 2007 r. oraz związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a. co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania należy przyjąć, że ocenie podlega wzór przemysłowy pt. "Zestaw przyborów do pisania" jako całość, gdyż na taki wzór przemysłowy zostało udzielone prawo z rejestracji (prawo ochrony).

Jak wyżej wyjaśniono przedmiotowy wzór nie zawierał żadnych odmian, a więc w ocenie Sądu nie było możliwości zaskarżenia decyzji w części.

Reasumując należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ przyjmując do oceny odmiennej zarejestrowanego wzoru przemysłowego pt. "Zestaw przyborów do pisania" dopuścił się naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2011 r. sygn. akt VISA/Wa 604/11, a w konsekwencji ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.