Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 26/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 62 ust. 1 , art. 4 , ust 1 , art. 59 ust. 1 i 2 , art. 50 ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 8, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi T. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 r. ze zm.), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem i urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [..] wraz ze zjazdem z ul.[...] na działkach na [...] w Obr. [...] i nr [...] w obr. [...]

w[...] , na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia

[...] r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dla obszaru, w którym zlokalizowana jest ww. nieruchomość, został opracowany projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w[...] . Był on wyłożony do publicznego wglądu w dniach [...] r.

W projekcie planu działka nr [...] w obrębie [...] przeznaczona została na tereny usługowe oświaty. Sprzeczność wnioskowanej funkcji inwestycji z funkcją ustaloną

w projekcie planu, przemawia za zawieszeniem postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] z obrębu [...] .

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. C. podnosząc, że zgodnie z decyzją z dnia [...] r., nr[...] , działka jego przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podało, że postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zawiesił prowadzone postępowanie, uzasadniając zawieszenie tym, że dla obszaru, na którym ma być zrealizowana inwestycja opracowany został projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] ] r. W projekcie tym działka nr [...] z obrębu [..] została przeznaczona na tereny usługowe oświaty. Natomiast strona planuje budowę budynku mieszkalnego.

Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z projektem planu.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu postępowanie podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Konstrukcja ta jest wyrazem władztwa planistycznego przysługującego gminie w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że zawieszenie postępowania

w przedmiotowej sprawie jest zasadne, a organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, albowiem zaistniało prawdopodobieństwo sprzeczności

z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ewentualną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, która miała być wydana na wniosek inwestora.

Na powyższe postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł T. C., zarzucając naruszenie art. 107 § w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewystarczające uzasadnienie przyczyn zawieszenia postępowania oraz niewskazanie powodów ustalenia maksymalnego 12-miesięcznego okresu zawieszenia postępowania, zatem przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień

w całości.

Uzasadniając naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. skarżący podniósł, że nie został w należyty sposób poinformowany o rozpoczęciu procedury sporządzenia planu, bowiem nie wystarczające było zamieszczenia w prasie lokalnej ogłoszenia

o podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego oraz zawiadomienie przez obwieszczenie. Zdaniem skarżącego skoro plan zagospodarowania przestrzennego bardzo głęboko ingeruje w prawo własności, zasadnym było zawiadomienie obywateli pismami urzędowymi. Nadto skarżący podniósł, że nie dochowano należytej staranności na etapie sporządzania planu

i gromadzenia materiałów, gdyż nie wzięto pod uwagę decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nr[...] . W decyzji tej podkreślono, że nowopowstała działka nr [...] służyć ma zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właścicieli nieruchomości.

Uzasadniając naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 8 K.p.a. oraz art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący podniósł, że w uzasadnieniu postanowień brak jest wskazania na czym polega sprzeczność wnioskowanej funkcji inwestycji z funkcją ustaloną w planie. Nie wykazano również, iż uchwalenie planu jest możliwe w ciągu 12 miesięcy od złożenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) umożliwiający zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje takie postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu 2 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

Z treści tego przepisu wynika, że przesłanką zawieszenia jest podjęcie

i prowadzenie prac, bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały

o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.

Ustawodawca pozostawił kwestię zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 cyt. ustawy uznaniu organów, jednakże jak podkreśla się w doktrynie, granice tego uznania wyznacza wstępna ocena materiałów planistycznych. Jeśli

z materiałów tych wynika, że realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie wydaje się celowe wstrzymywanie postępowania. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien zawiesić postępowanie (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, str. 213 i 201).

W rozpatrywanej sprawie niesporne jest podjęcie w dniu 28 października 2004r. przez Radę Miasta Koszalina uchwały Nr XIX/292/2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w [...] obejmującego teren, na którym znajduje się działka nr [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w[...] , będąca przedmiotem wniosku skarżącego. Nadto projekt planu był już wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] r. Przedmiotowa działka w projekcie planu przeznaczona jest pod usługi oświaty.

W sytuacji zatem, kiedy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane - podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu i powstał projekt planu - uzasadnione jest

w ocenie Sądu zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Zważyć przy tym należy na funkcję, jaką przypisał miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego ustawodawca w ustawie o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 4 ust. 1 tej ustawy wynika, że plany miejscowe są głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy obok decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest wyłącznie substytutem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 59 ust. 1 i 2, art. 50 ust. 1). W tym kontekście słuszne są uwagi organu odwoławczego, że w sytuacji kiedy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a decyzją o warunkach zabudowy, wskazane jest zawieszenie postępowania dla zabezpieczenia przed ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Odnosząc się do argumentów skargi należy wyjaśnić, że w przedmiotowym postępowaniu nie mogą być brane pod uwagę zarzuty dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem kontroli Sądu podlega zaskarżone postanowienie, a nie plan lub procedura jego uchwalania.

Trudno też zgodzić się ze skarżącym, iż organ nie wykazał sprzeczności planowanej przez skarżącego inwestycji z przeznaczeniem działki nr [...] z obrębu [...] przewidzianej w planie, sokoro oczywistym jest, że przeznaczenie działki w planie na cele oświatowe wyklucza możliwości realizacji w przyszłości na tej działce zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zdaniem Sądu wystarczające było wykazanie przez organ, że zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ewentualną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, aby zawiesić postępowanie na okres 12 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ nie miał obowiązku dodatkowo uzasadniać dlaczego korzysta z ustawowego terminu zawieszenia postępowania. Nadto można wskazać, że gdyby plan został wcześniej uchwalony strona ma możliwość zwrócenia się z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania.

Mając powyższe na uwadze nie można zarzucić organom naruszenie przepisu art. 8 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).