Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 401/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3 art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 76 ust. 1 art. 80 ust. 1 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 59 par. 1 pkt 1 art. 120 art. 121 art. 122 art. 188 art. 194 par. 1 art. 210 par. 1 pkt 1-8 art. 233 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku, adresowaną do K. M., na podstawie art. 21 §1 pkt 1, §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust.1 i ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku - O podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004r. nr 29, poz. 257 ze zm.) określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 2.971zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...], pojemności silnika 2496cm³ i roku produkcji 2000.

Powołując się na informację Generalnego Importera "A" sp. z o.o. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że samochód marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...] został wyprodukowany, jako pojazd pięciodrzwiowy (po 2 drzwi na każdym boku oraz tylne drzwi przestrzeni bagażowej) z nadwoziem kombi, z minimum pięcioma miejscami siedzącymi wliczając miejsce kierowcy. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że K. M. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, od którego nie zapłacił należnego podatku akcyzowego.

Natomiast podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego w toku postępowania wyjaśnił, że w dniu 28 sierpnia 2006 roku nabył pojazd ciężarowy i po przemieszczeniu samochodu na terytorium kraju nie był obowiązany do składania deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego. Dowodami świadczącymi, że pojazd był pojazdem ciężarowym jest dowód rejestracyjny, z którego wynika, że w momencie pierwszej rejestracji pojazd był kwalifikowany do kodu N1 - został zarejestrowany jako pojazd towarowy z zastosowaniem jako zawodowy przewóz towarów. Samochód posiadał ścianę grodziową za przednim rzędem siedzeń, panel podłogowy. Pojazd nie posiadał możliwości otwierania tylnych drzwi od wewnątrz samochodu, nie posiadał pasów bezpieczeństwa i urządzeń służących do ich montaż, a nadto w części tylnej pojazd nie był wyposażony w dywaniki, klimatyzację, wentylację, czy głośniki.

Podatnik wniósł o dokonanie oględzin pojazdu oraz przesłuchanie nabywcy na okoliczność ustalenia wyglądu spornego pojazdu na dzień sprzedaży w kraju.

Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę postępowania nie wniesie nic nowego do sprawy, a jedynie przedłuży prowadzone postępowanie podatkowe.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego przyjął, że samochodu marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...] to pojazd osobowo-towarowy, czyli samochód pięciodrzwiowy o nadwoziu typu kombi z pięcioma miejscami siedzącymi (wnętrze może służyć zarówno do przewożenia osób, jak i towarów). Taka charakterystyka konstrukcji spornego pojazdu wynika z informacji Generalnego Importera "A" Sp. z o.o. oraz z załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 07 września 2006 roku. Ponadto, zgodnie z wyceną według katalogu Eurotaxglass’s Samochody Osobowe Informator Rynkowy, w skład wyposażenia standardowego pojazdu marki Land Rover Discovery, wchodzi między innymi: system ABS, airbag kierowcy i pasażera, elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, klimatyzacja, lusterka boczne ogrzewane.

W powyższym stanie faktycznym Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd odpowiada cechom klasyfikacyjnym do pozycji 8703 Wspólnej Taryfy Celnej (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej z dnia 23 lipca 1987 roku), czyli spełnia wszystkie kryteria samochodu osobowego.

W konsekwencji organ określił zobowiązanie podatkowe w decyzji przyjmując, że obowiązek podatkowy powstał zgodnie z wyjaśnieniami strony w dniu 28 sierpnia 2006 roku (zaległość podatkowa powstała z dniem 05 września 2006 roku). Jako podstawę opodatkowania organ przyjął, kwotę jaką nabywca jest obowiązany zapłacić – art. 82 ust. 3 ustawy 23 stycznia 2004r. O podatku akcyzowym. Przedmiotową wartość ustalono w oparciu o umowę kupna sprzedaży z dnia 28 sierpnia 2006 roku, w której cenę przedmiotowego samochodu określono na kwotę 21.843zł (41.440DKK x 0,5271zł/1DKK). Organ zastosował stawkę podatkową 13,6% dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2000cm³. Organ wyjaśnił, że podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia odsetek za zwłokę według zasad wynikających z ustawy – Ordynacja podatkowa.

Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Naczelnika Urzędu Celnego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje.

Do celów poboru akcyzy i oznaczania znakami akcyzy w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r.- O podatku akcyzowym, stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze – rozporządzenie Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej.

O przeznaczeniu samochodu rozstrzyga całość obiektywnych właściwości pojazdu (ogólny wygląd pojazdu), które wskazują na zamierzone przez producenta wykorzystanie pojazdu, jako pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewożenia osób, bądź do przewożenia towarów.

Sporny pojazd służy raczej do przewozu osób, niż transportu towarów, a co za tym idzie właściwe jest jego klasyfikowanie do pozycji 8703 (samochody osobowe).

Samochód marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...] został wyprodukowany jako pojazd osobowy – pojazd pięciodrzwiowy o nadwoziu typu kombi. Oficjalny dealer wyjaśnił również, że w bazie nie posiada informacji o ilości miejsc siedzących w spornym pojeździe, niemniej wyprodukowany pojazd posiadał minimum pięć miejsc siedzących.

Osobowy charakter spornego pojazdu potwierdzają także dowody przedłożone przez stronę postępowania. Firma Land Rover [...] wyjaśniła jakich dokonała przeróbek w pojeździe, zmieniając jego kategorię z M1 na N1. W pojeździe zmieniono ilość miejsc siedzących z pięciu na dwa miejsca łącznie z kierowcą.

Niemniej, w ocenie organu, opisana zmiana typu samochodu, z uwagi na jej prowizoryczny i odwracalny charakter, nie przesądza o utracie zasadniczego przeznaczenia pojazdu, którym jest przewóz osób.

Wniosek o przeprowadzenie dowodu z treści korespondencji e-mail z dealerem Land Rover w [...] organ II instancji uznał za bezzasadny.

Organ wyjaśnił również, że nie kwestionuje zapisów widniejących w dokumentach rejestracyjnych pojazdu. Jednak dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa poprzez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jednakże czynnikami decydującymi o klasyfikacji wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są natomiast postanowienia dotyczące nomenklatury, także wówczas, gdyby towary były traktowane odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców (wyroki NSA w sprawach o sygn. akt III SA 1233/91 oraz sygn. akt V SA 3437/01).

W konsekwencji uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu, jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704 (samochody ciężarowe).

Za nieuzasadnione organ uznał wnioski dowodowe dotyczące przesłuchania nabywcy spornego pojazdu oraz powołania biegłego.

W ocenie organu dowody zgromadzone w aktach sprawy bezsprzecznie wskazują, że sporny pojazd posiadał zabudowę typu kombi i pięć miejsc siedzących. Jeśli zebrane dowody jednoznacznie wskazują, że sporny pojazd posiadał cechy samochodu osobowego, to opinia rzeczoznawcy, czy też osoby kupującej przedmiotowy pojazd, nie mogą być uznane za wiążące, ponieważ tylko organy celne są uprawnione do klasyfikowania pojazdu do określonego kodu Taryfy celnej. Zgodnie z art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa, żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieuzasadniony jest zarzut braku powołania wszystkich przepisów prawnych, na podstawie których wydana została decyzja organu pierwszej instancji. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej podstawy prawne zostały wskazane prawidłowo. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił również, iż podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia odsetek za zwłokę według zasad wynikających z ustawy – Ordynacja podatkowa.

Bezpodstawny okazał się zarzut braku określenia podstawy opodatkowania, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego w uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazał, że podstawę opodatkowania stanowi kwota 21.843, którą ustalono w oparciu o rachunek z dnia 28 sierpnia 2006 roku oraz średni kurs waluty obcej ogłoszonej przez Narodowy Bank Polski z dnia powstania obowiązku podatkowego.

W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu. Strona miała możliwość złożenia wszelkich dodatkowych wyjaśnień i wniosków dowodowych, jak też możliwość zapoznania się za zgromadzonym materiałem dowodowym.

Korespondencja zgromadzona w aktach świadczy o czynnym udziale strony w postępowaniu. Strona miał wgląd do dokumentu wyceny w systemie Eurotaxglass’s; ten dokument stanowił podstawę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Z chronologii akt wynika także, że pismo, którym organ zwrócił się do dealera o udzielenie informacji, zostało sporządzone w dniu 31 sierpnia 2011 roku, a strona dwukrotnie po tej dacie korzystała z prawa zapoznania się z aktami sprawy. Twierdzenia o rzekomym braku dokumentów są gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Organ zaprzeczył twierdzeniom o podrobieniu pisma od dealera i wyjaśnił, że treść tego pisma została udostępniona stronie tylko w takim zakresie, w jakim dotyczyła przedmiotowej sprawy (pismo dotyczyło dwóch pojazdów).

Z kolei indywidualne interpretacje podatkowe, na które powołuje się strona zostały wydane wobec ściśle określonych podmiotów i dotyczą konkretnego stanu faktycznego, nie mogą być uznane za wiążące w niniejszej sprawie.

Podsumowując Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, iż samochód marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...] został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta tak by jego zasadniczą funkcją był przewóz osób. Z tych względów organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż sporny samochód nie spełnia kryterium zaszeregowania do pozycji 8704 (pojazdy samochodowe do transportu towarowego) oraz że właściwą pozycją jest pozycja 8703. Zatem jako samochód osobowy w chwili jego wspólnotowego nabycia sporny pojazd podlegał obowiązkowi zapłaty akcyzy.

K. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i umorzenia postępowania.

Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania nabywcy pojazdu w celu ustalenia w jakim stanie i z jakim wyposażeniem kupił pojazd oraz powołanie biegłego w celu ustalenia czy kanapa zamontowana w spornym samochodzie została wyprodukowana w tym samym roku co przednie fotele (czy kanapa mogła zostać zamontowana przez dealera) i w celu ustalenia sposobu montażu panela podłogowego w przedmiotowym pojeździe.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono:

- naruszenie art. 208 §1 w zw. z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa poprzez brak uwzględnienia, że roszczenie zostało przedawnione,

- naruszenie art. 207 i art. 210 §1 pkt 4,5 i 6 w związku z art. 21 §1 pkt 1 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa poprzez brak określenia podstawy opodatkowania, a określenie jedynie zobowiązania podatkowego, a nadto brak powołania przepisów prawnych, które stanowią podstawę podjęcia decyzji,

- naruszenie art. 207 i art. 210 w zw. z art. 53 §1, §3, §4 oraz art. 55 §1 i art. 63 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa oraz § 2 ust. 1 § 4 ust. 1pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 roku w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U nr 165, poz. 1373 ze zm.) poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji sposobu zapłaty należności oraz wyliczenia odsetek,

- naruszenia art. 192 w zw. z art. 123 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, poprzez brak możliwości wypowiedzenia się strony, co do przeprowadzonych dowodów,

- naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia błędnych ustaleń faktycznych, czyli sklasyfikowanie spornego samochodu do kodu CN 8703,

- naruszenie art. 4 ust.1 pkt 5 w zw. z art. 3 ust. 2, art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku - O podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 1719/2005 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, poprzez przyjęcie, że sporny samochód należało sklasyfikować do kodu CN 8703 i zapłacić podatek akcyzowy od nabycia wewnątrzwspólnotowego.

W uzasadnieniu skargi powołano następującą argumentację.

W okolicznościach niniejszej sprawy doszło do przedawnienia roszczenia, ponieważ z dniem 31 grudnia 2011 roku upłynął okres 5 lat wynikający z art. 70 Ordynacji podatkowej. Zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa, a upływ terminu przedawnienia organ winien uwzględnić z urzędu. Jeżeli zobowiązanie wygasło, to nie można po upływie terminu przedawnienia, wbrew interesowi prawnemu podatnika, orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego. Decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi podatnika w dniu 07 stycznia 2012 roku.

Z osnowy decyzji nie wynika podstawa opodatkowania. Naczelnik Urzędu Celnego, bez określenia podstawy opodatkowania nie mógł, zgodnie z przepisami, określić zobowiązania podatkowego.

W decyzji organu podatkowego powinny zostać powołane, zarówno unormowania o charakterze procesowym, jak i przepisy prawa materialnego wynikające z ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ pierwszej instancji nie powołał się na przepisy unijne, tj. Nomenklaturę Scaloną wprowadzona rozporządzeniem Komisji Unii Europejskiej nr 1719/2005, które stanowiło podstawę wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Pełnomocnik Skarżącego zaprzeczyła twierdzeniom organu odwoławczego, co do tego, że dokumenty kwestionowane w odwołaniu (wycena z katalogu Eurotaxglass’s oraz pismo, którym organ wystąpił do dealera o udzielenie informacji) znajdowały się a aktach administracyjnych. Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że podczas zapoznawania się z aktami sprawy zrobiła dokumentacje fotograficzną. Zaznaczyła także, że akta nie były ponumerowane. Dołączone do akt zapytanie jest z tej samy daty (31 sierpnia 2006 roku), co udzielona odpowiedź. W aktach brak dowodów nadania korespondencji. Zapoznanie się z odpowiedzią dealera wyraźnie wskazuje, że w aktach znajduje się kserokopia będąca przeróbką pisma dealera. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu braku dowodów nadania i odbioru korespondencji. Nadto Naczelnik Urzędu Celnego, już po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem, dołączył do akt sprawy następne dokumenty, o których istnieniu skarżący nie wiedział – pisma z Izby Celnej oraz Urzędu Skarbowego w [...].

Strona skarżąca podkreśliła, że ma prawo wypowiadać się, co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, w tym faktów znanych organowi z urzędu.

W decyzji organu pierwszej instancji zabrakło wytłumaczenia, w jaki sposób strona ma wyliczyć odsetki od należnej kwoty. Organ nie wskazał, czy odsetki należy liczyć za cały okres zwłoki, czy też należy uwzględnić okres przerwania biegu liczenia odsetek.

Strona nie zgodziła się z ustaleniami przyjętymi za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji nie wydał żadnego postanowienia odmawiającego przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, co stanowiło naruszenie przepisów, a organ odwoławczy nie odniósł się do tych kwestii.

Wskazując na rozbieżność w materiale dowodowym Skarżący przedstawił argumenty wskazujące na konieczność dokonania klasyfikacji spornego pojazdu, jako pojazdu ciężarowego.

Pismo dealera z dnia 20 grudnia 2011 roku potwierdza twierdzenia Skarżącego, co do tego, że w spornym samochodzie zamontowana była ściana grodziowa za przednim rzędem siedzeń, samochód posiadał panel podłogowy oraz nie posiadał możliwości otwierania tylnych drzwi od wewnątrz samochodu, nie posiadał możliwości otwierania okien z tyłu samochodu, nie posiadał pasów bezpieczeństwa, ani urządzeń służących do ich montażu, a ponadto w części tylnej nie posiadał dywaników, klimatyzacji, wentylacji i głośników.

Twierdzenia Naczelnika Urzędu Celnego, że brak możliwości otwierania okien w tylnych drzwiach oraz brak możliwości drzwi otwierania tylnych drzwi od wewnątrz jest wynikiem ich uszkodzenia jest zupełnie bezpodstawne. Organ I instancji błędnie przyjął, że skoro w dniu badania technicznego wykonanego 07 września 2006 roku sporny samochód posiadał 5 miejsc siedzących, to w związku z tym w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego (28 sierpnia 2006 roku) pojazd musiał posiadać pasy bezpieczeństwa lub urządzenia do ich montażu.

Skarżący zaznaczył, że podejmując się klasyfikacji spornego samochodu działał zgodnie z zasadami metodycznymi Nomenklatury Scalonej, według których do grupy CN 8704 zalicza się pojazdy typu VAN, Pick-up i niektóre SUV-y. Wziął pod uwagę także przeznaczenie samochodu, ponieważ sporny pojazd był dostosowany wyłącznie do przewożenia towarów. O tym, że dany pojazd klasyfikuje się do pozycji 8704 (pojazdy ciężarowe) świadczy w szczególności to, że:

- pojazdy z jednym rzędem siedzeń i nieposiadających żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa znajdującej się w tylnej części,

- posiada zamontowany na stałe panel lub przegrodę pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną,

- brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczonego dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Skarżący zaznaczył, że klasyfikacja spornego samochodu jako nowego, przed pierwszą sprzedażą przez dealera w Danii do kategorii N1 (samochód ciężarowy), odbyła się zgodnie z Dyrektywą 2007/46/EG załącznik II C nr 3 i samochód posiadał wówczas dwa miejsca siedzące, trwałą przegrodę za siedzeniem kierowcy, brak foteli oraz pasów bezpieczeństwa z tyłu, a także unieruchomione na stałe szyby boczne (usunięty mechanizm ich opuszczania).

Skarżący podkreślił, że przy dokonywaniu klasyfikacji organy muszą uwzględniać homologację pojazdu i nie zgodził się ze stanowiskiem organów, iż bez znaczenia dla opodatkowania akcyzą jest przekonanie producenta czy wyprodukowany samochód jest samochodem ciężarowym. Zgodnie z przepisami unijnymi ma znaczenie to czy pojazd wpuszczany na rynek przez dealera posiada stosowną homologację. W niniejszej sprawie dealer wpuszczający na rynek samochód dysponował homologacją zaliczająca sporny pojazd do kategorii N1 – samochód ciężarowy dostawczy. Świadectwo homologacji wydane zgodnie z wymaganiami zawartymi w Dyrektywie 2007/46/EG jest ważne na terytorium wszystkich pozostałych krajów członkowskich UE. W związku z powyższym sporny samochód spełniał wszelkie kryteria klasyfikacji dla samochodu ciężarowego.

W momencie wprowadzania na rynek UE samochód był przerobiony przez dealera w sposób uzasadniający zmianę kategorii homologacyjnej z kategorii M1 na kategorię N1; samochód posiadał zmieniony układ siedzeń z pięciu miejsc siedzących na dwa miejsca siedzące. Pojazd posiadał 5 drzwi celem umożliwienia dostępu do towarów. Poza kierowcą mógł podróżować tylko jeden pasażer. Duńskie urzędy sklasyfikowały sporny pojazd jako dwuosobowy, samochód ciężarowy z zamkniętą skrzynią.

Ładowność spornego pojazdu przekracza 825kg, co oznacza, że dopuszczalna ładowność przypadająca na kierowcę i pasażera (około 150kg) jest znacząco niższa od części przypadającej na towary (wynosi około 650kg). Organy kraju pochodzenia klasyfikują jednoznacznie sporny pojazd, jako ciężarowy LKW N1, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r., nr 32, poz. 262).

Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do stawianych zarzutów organ wyjaśnił, iż ani fakt zamontowania w spornym samochodzie przegrody oddzielającej cześć pojazdu przeznaczona do transportu towarów od części przeznaczonej do przewozu osób (przegroda za pierwszym rzędem siedzeń), ani dwa miejsca siedzące nie przesądzają o przeznaczeniu pojazdu wyłącznie do transportu towarów, co jest warunkiem bezwzględnym zaliczenia do kodu CN 8704.

Powyższe dowodzi jedynie zamiaru przystosowania pojazdu do spełniania wymogów przewozu towarów przewidzianych w przepisach komunikacyjnych. Dwuosobowy rodzaj pojazdu nie stanowi przesłanki za opcją ciężarową, a wskazuje na minimalną ilość miejsc siedzących, właściwą również dla samochodów osobowych, co potwierdza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Samochód posiadający dwa miejsca siedzące według powołanej regulacji też jest zaliczany do kategorii samochodów osobowych. Przegroda zamontowana za siedzeniem kierowcy i pasażera w żaden istotny sposób nie ogranicza funkcji do przewozu osób (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/OI 133/09).

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że decyzji organu pierwszej instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a podatnik uiścił należne zobowiązanie podatkowe w dniu 14 grudnia 2011 roku. Z tego względu zobowiązanie podatkowego wygasło. Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek jego zapłaty powoduje, że przestaje ono istnieć, a więc nie może ono wygasnąć na skutek upływu czasu, czyli w wyniku przedawnienia.

Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego na pytanie Sądu wyjaśniła, że jej intencją w kwestionowaniu kompletności materiału dowodowego w tym również pism przewodnich organu podatkowego do innych organów było to, iż oczekiwała i miała prawo oczekiwać, kompletnego, chronologicznego i ponumerowanego materiału. Niemniej w dacie pisania odwołania dokumenty te były jej znane.

Sąd oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osoby kupującej samochód od skarżącego oraz powołania biegłego na okoliczności wskazane w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.).

Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. 2001r. nr 108, poz. 626 ze zm.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dowody zgromadzone w aktach administracyjnych, w tym oświadczenie podatnika, jednoznacznie wskazują, że Skarżący nabył prawo rozporządzania spornym samochodem jak właściciel w dniu 28 sierpnia 2006 roku - art. 80 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym. Organy słusznie przyjęły, że wskazana data jest chwilą powstania obowiązku podatkowego.

Nieuzasadniony jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W okolicznościach niniejszej sprawy zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty – art. 59 §1 pkt 1 ustawy 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (porównaj uchwałę NSA z dnia 08 października 2007 roku, sygn. akt I FPS 4/07). Zobowiązanie, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia – art. 59 §1 pkt 9 ustawy 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, jednak organ odwoławczy może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 ustawy, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku (porównaj uchwałę NSA z 06 października 2006 roku, sygn. akt FPS 8/03). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej nie orzekł wbrew interesowi podatnika o wysokości zobowiązania (porównaj wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2010 roku, sygn. akt I FPS 5/09).

Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie jest zarejestrowany, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju.

Organy celne słusznie podniosły, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklatorze (CN).

Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym do wyrobów akcyzowych zalicza się samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703 (pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Pozycja 8703 obejmuje pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, co oznacza, że pozycja ta obejmuje pojazdy samochodowe przeznaczone w zasadzie i przeważnie do przewozu osób, ale też spełniające inne dodatkowe funkcje. Pozycja 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary.

Analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wskazuje, że Skarżący w dniu 28 sierpnia 2006 roku nabył na terytorium Danii, wprowadził na rynek krajowy, a następnie sprzedał, samochód marki Land Rover Discovery o numerze nadwozia [...], pojemności silnika 2496cm³ i roku produkcji 2000.

Zgodnie z informacją producenta, zgodnie z informacjami o wyposażeniu standardowym samochodu Land Rover Discovery, zgodnie ze zdjęciami poglądowym włączonymi do akta sprawy oraz zgodnie z wyceną według katalogu Eurotaxglass’s Samochody Osobowe Informator Rynkowy- sporny pojazd posiada samochód pięciodrzwiowe nadwozie typu kombi i fabrycznie został wyposażony w co najmniej pięć miejsc siedzących, system ABS, airbag kierowcy i pasażera, elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, klimatyzację i lusterka boczne ogrzewane.

Dowody przedłożone przez stronę postępowania, a w szczególności pismo firmy Land Rover [...] wskazują, że przeróbki dokonane w pojeździe uzasadniały zmianę kategorii z M1 na kategorię N1 (k. 69-72 akt administracyjnych).

Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych i nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje je jako własne.

Organy celne słusznie uznały, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych wymaga określenia cech spornego pojazdu, w tym zakresu przeróbek pojazdu (odstępstw od konstrukcji fabrycznej), na dzień powstania obowiązku podatkowego. Prawidłowe jest stanowisko, że do wskazanego celu prowadzi ustalenie cech konstrukcyjnych jakie pojazd otrzymał w procesie produkcji oraz stanu przebudowy na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych wiążące są postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej, także wówczas, gdy towar jest traktowany odmiennie w innych przepisach, publikacjach lub opiniach rzeczoznawców. Istotne jest bowiem to, że kryteria klasyfikacyjne pojazdów rozstrzygające o klasyfikacji wyrobów do pozycji CN nie są tożsame z kryteriami klasyfikacyjnymi stosowanymi w prawie o ruchu drogowym, które ustala cechy pojazdów ciężarowych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego i warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych.

Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa poprzez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W konsekwencji dowody takie jak dokument homologacji oraz dokument rejestracji pojazdu nie czyniły zbędnym postępowania wyjaśniającego w zakresie klasyfikacji taryfowej samochodu, gdyż wskazane dowody rozstrzygają wyłącznie o statusie spornego pojazdu na gruncie przepisów prawa o ruchu drogowym.

Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, w tym także dokumentów zagranicznych, z których wynikałoby, iż nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd w obrocie prawnym na terytorium innych krajów członkowskich Unii Europejskiej był klasyfikowany do kodu CN 8704. Zatem nie może być mowy o naruszeniu art. 194 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Przesłanki klasyfikacji taryfowej pojazdów są niezależne od warunków klasyfikacji rejestracyjnej pojazdów. Klasyfikacja taryfową nie podważa klasyfikacji rejestracyjnej i na odwrót, są to odrębne akty klasyfikacji prawnej tych samych przedmiotów. Dopuszczalna prawnie jest odmienna klasyfikacja na gruncie klasyfikacji rejestracyjnej oraz na gruncie klasyfikacji taryfowej, a to z tego względu, iż kryteria klasyfikacyjne są odmienne.

Z powołanych względów tego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r., nr 32, poz. 262) nie znajduje zastosowania przy kwalifikacji taryfowej wyrobów akcyzowych jakimi są samochody osobowe..

Bezpośrednimi warunkami klasyfikacji taryfowej nie są, ani ilość miejsc siedzących w pojeździe, ani podział dopuszczalnej ładowności pojazdu na użytkowaną w celu przewożenia towarów oraz użytkowaną w celu przewożenia osób.

Z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. O podatku akcyzowym okolicznością indyferentną jest to, czy zamontowania tzw. kratki dokonał importer, wewnątrzwspólnotowy nabywca pojazdu, czy też krajowy nabywca pojazdu.

W każdym z wymienionych przypadków dla celów związanych z poborem podatku akcyzowego od samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju przepisy prawa nakazują stosowanie klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na istnienie przeciwnej praktyki, a nadto nie wskazał dlaczego w jego ocenie, pojazdy o przebudowie wnętrza takiej jak w niniejszej sprawie, tylko dlatego, że przebudowy dokonał dealer lub krajowy nabywca, miałyby być klasyfikowane do kodu CN 8704 (samochody ciężarowe). Opodatkowanie akcyzą warunkuje to czy mamy do czynienia z samochodem konstrukcyjnie (fabrycznie) osobowym, czy też ciężarowym. Dla opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych nie ma znaczenia kto jest producentem samochodu, jego pierwszym sprzedawcą, czy też wewnątrzwspólnotowym nabywcą. O wadliwości zaskarżonej decyzji nie może przesądzać zarzut braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, który jest wsparty błędną wykładnią prawa materialnego (błędnym założeniem o tożsamości klasyfikacji taryfowej pojazdów z klasyfikacją pojazdów w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym).

Brak jakichkolwiek materialnoprawnych podstaw dla omówionego podmiotowego rozróżnienia w opodatkowaniu akcyzą samochodów osobowych powoduje, że argumenty wskazujące, iż to nabywca krajowy dokonał przebudowy wnętrza pojazdu są całkowicie indyferentne z punktu widzenia materialnoprawnych przesłanek opodatkowania akcyzą spornego samochodu.

O klasyfikacji spornego pojazdu nie mogą przesądzać postanowienia powołanej w uzasadnieniu skargi Dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 05 września 2007 roku ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, i to już tylko z tego względu, że data wydania tego aktu prawnego jest późniejsza niż data powstania obowiązku podatkowego.

Zarzutów o naruszeniu art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej nie usprawiedliwiają oczekiwania Skarżącego i przeświadczenie autora skargi, co do tego, że organy celne powinny poszukiwać dowodów na okoliczność statusu pojazdu z dnia pierwszej sprzedaży samochodu dokonanej przez dealera koncernu Land Rover w [...], czy też przesłuchać nabywcę na okoliczność stanu pojazdu z dnia sprzedaży w kraju oraz na okoliczność tego kto przywrócił fabryczną możliwość przewożenia spornym pojazdem pięciu osób.

Obowiązek podatkowy w kontrolowanej sprawie powstał w dniu 28 sierpnia 2006 roku. Z tego względu obowiązek procesowy gromadzenia dowodów mających na celu ustalenie cech spornego pojazdu z okresu znacznie poprzedzającego wskazaną datę, czy też przypadającego na okres po tej dacie, wykracza poza materialnoprawne granice załatwienia kontrolowanej sprawy w postępowaniu podatkowym. Bez znaczenia dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy pozostają także podstawy do uzyskania statusu pojazdu ciężarowego, które obowiązywały w dacie pierwszej sprzedaży spornego pojazdu, czyli w dacie znacznie poprzedzającej powstanie obowiązku podatkowego.

Ustalenia faktyczne nie zostały przyjęte z przekroczeniem granic swobody w ocenie materiału dowodowego oraz nie naruszają zasady prawdy obiektywnej.

Organy celne ustaliły i wyjaśniły w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że zakres przeróbek dokonanych w pojeździe nie obejmował ingerencji w cechy konstrukcyjne pojazdu. Cechy konstrukcyjne wnętrza spornego pojazdu z dnia wewnątrzwspólnotowego nabycia pozwalały już na dzień 07 września 2006 roku (załącznik zaświadczenia do został przebudowany wnętrza pojazdu, k. 19 akt administracyjnych) powrót do stanu fabrycznego, czyli przewożenia sporny pojazdem co najmniej pięciu osób.

Organ prawidłowo wnioskuje z zebranych dowodów, że wcześniej, czyli przed przebudową zrealizowaną przez nabywcę krajowego, tylna cześć spornego samochodu posiadała wyposażenie wnętrza właściwe dla samochodów osobowych. Dowody zgromadzone przez organy podatkowe jednoznacznie wskazują, że sporny pojazd nadal posiadał stałe punkty kotwiczenia dla drugiego rzędu siedzeń i pasów bezpieczeństwa oraz, że w spornym samochodzie nie występowała stała przegroda oddzielająca cześć kierowcy i pasażerów siedzących z przodu od części tylnej pojazdu.

Skarżący nie wskazał żadnych dowodów, które mogłyby podważać prawdziwość przeprowadzonego rozumowania.

Organy celne słusznie przyjęły, że zakres przeróbek pojazdu nie ma znaczenia dla klasyfikacji taryfowej pojazdu tak długo, aż nie zostanie wykazane, że przebudowa pojazdu była tak głęboka, iż doprowadziła do zmiany cech konstrukcyjnych (fabrycznych) pojazdu. Przebudowa wnętrza pojazdu na potrzeby homologacji ciężarowej, która obejmuje montaż przegrody oddzielającej przestrzeń osobową od bagażowej oraz ogranicza możliwości przewożenia osób z pięciu do dwóch, nie uzasadnia klasyfikacji do kodu CN 8704 (samochody ciężarowe).

Podnoszone przez Skarżącego okoliczności przebudowy na potrzeby homologacji ciężarowej (zamontowanie w pojeździe ściany grodziowej, zamontowanie panela podłogowego, demontaż systemu otwierania tylnych okien, demontaż systemu otwierania drzwi od wewnątrz oraz brak kanapy, pasów bezpieczeństwa, dywaników, klimatyzacji i głośników w części tylnej pojazdu) nie uzasadniały klasyfikacji spornego pojazdu do kodu CN 8704 (samochody przeznaczone wyłącznie do transportu towarów).

Sąd podziela ocenę, że łatwość przebudowy wnętrza spornego pojazdu dowodzi wielozadaniowości tego samochodu. Organy trafnie uznały, że wpisana w konstrukcję pojazdu wielozadaniowość obejmująca nawet znaczne poszerzenie funkcji bagażowej nie uzasadnia klasyfikacji do kodu CN 8704 (samochody przeznaczone wyłącznie do transportu towarów).

Demontaż części fabrycznego wyposażenia pojazdu miał ten skutek, że podatnik odniósł korzyść podatkową w ramach podstawy opodatkowania. Niemniej sporny pojazd, nawet w takim stanie, nadal zachował cechy, które wskazują, że jest on przeznaczony głównie do przewozu osób (osób i towarów), a nie wyłącznie do przewożenia towarów.

Organy celne zaakceptowały wartość spornego pojazdu uwidocznioną w dokumencie nabycia pojazdu (21.843zł). Podkreślić należy, że załączona do akt sprawy (k. 40 akt administracyjnych) wycena samochodu Land Rover Discovery o pojemności silnika 2496cm³ z roku produkcji 2000 wskazuje, iż wartość spornego pojazdu, bez uwzględnienia podnoszonej przez Skarżącego przebudowy, na sierpień 2006 roku powinna wynosić około 58.500zł.

O wadliwości zaskarżonej decyzji nie przesądza brak wskazania w osnowie decyzji (w rozstrzygnięciu) podstawy opodatkowania. Organy nie kwestionowały wartości ujawnionej przez Skarżącego.

Sąd podziela stanowisko organów celnych co do tego, że wnioski dowodowe strony postępowania dotyczyły okoliczności indyferentnych dla sprawy (kto dokonał przebudowy wnętrza spornego pojazdu) oraz okoliczności wystarczająco potwierdzonych innymi dowodami, a do tego niekwestionowanych przez organy celne (stan przebudowy wnętrza spornego pojazdu na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego). W konsekwencji brak uwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych znajdował uzasadnione podstawy w treści art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Organy celne prawidłowo przyjęły, że kwalifikacja taryfowa, jako element aktu stosowania prawa, nie podlega regułom postępowania dowodowego, które normują sposób ustalania faktów. Treść norm prawnych nie może być przedmiotem postępowania dowodowego, a wszelkie oświadczenia stron dotyczące tej materii mają charakter jej prywatnych opinii prawnych. Wynikły pomiędzy stronami spór, co do kwalifikacji taryfowej nie jest sporem, co do faktu, lecz sporem, co do treści prawa, czy też właściwego zastosowania prawa materialnego. W takiej sytuacji formułowanie zarzutu braku wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, czy też zarzutu braku powołania biegłego jest bezprzedmiotowe. Organy celne powinny prowadzić postępowanie dowodowe w taki sposób, aby sfera wykładni i stosowania prawa pozostawała niedostępna dla opinii biegłego (porównaj wyrok NSA z dnia 11.04.2007r. sygn. akt I GSK 1056/06, Lex nr 323497).

W ocenie Sądu brak wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia postępowania, chociaż stanowi naruszenie przepisów postępowania, to nie miał wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane zaniechanie nie miało skutku w postaci naruszenia prawa do obrony. Na postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu nie przysługuje zażalenie. Ponadto, zarówno Naczelnik Urzędu Celnego, jak i Dyrektor Izby Celnej, przedstawili w uzasadnieniu wydanych decyzji argumentację uzasadniającą odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Podatnik skorzystał z prawa do kwestionowania stanowiska organów celnych, zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja Naczelnika Urzędu Celnego spełniają wymogi określone w art. 210 §1 pkt 1-8 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organy prawidłowo powołały podstawy prawne wydanych rozstrzygnięć, a w uzasadnieniu omówione zostały wszelkie aspekty rozstrzyganej sprawy. Organy odniosły się do zarzutów stawianych przez stronę postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, że odsetki od zaległości podatkowej należy wyliczyć według reguł określonych w ustawie - Ordynacja podatkowa.

Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Od tej zasady istnieje wyjątek – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270). W tej sytuacji niemożliwe było uwzględnienie wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania nabywcy spornego pojazdu oraz powołania biegłego.

Podsumowując organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, rozpatrzyły cały materiał dowodowy i trafnie uznały, że sporny samochód posiada cechy właściwe dla pojazdów wielozadaniowych, samochodów osobowo-towarowych, które należy klasyfikować do kodu 8703 (samochody osobowe). W zakresie istotnym dla powstania obowiązku podatkowego przeanalizowane zostały zmiany wnętrza pojazdu uzasadniające uzyskanie homologacji ciężarowej. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że w okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy zaktualizowały się przesłanki do zastosowania przepisów art. 80 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku - O podatku akcyzowym.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012, poz. 270), skarga podlegała oddaleniu.