Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 52/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 6,7,8,9,77,107 § 3, 149
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] - utrzymał w mocy ww. własne postanowienie.

Uzasadniając postanowienie, GINB wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego własnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymującym w mocy postanowienie [...] WINB (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję PINB w [...] (dalej: "PINB") z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] (umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej nr [...] [...] - [...] - [...] (działka nr ewid. [...]) na działkę nr ewid. gr. [...], położoną w miejscowości [...], gmina [...]) i umarzającą w całości przedmiotowe postępowanie administracyjne.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. J. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem GINB z dnia [...] października 2016 r.

Po rozpatrzeniu wniosku oraz ponownej analizie materiału dowodowego, organ stwierdził, że zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r. Instytucja wznowienia postępowania, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego też powodu instytucja ta może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków.

Jak wyjaśnił GINB, złożenie żądania wznowienia wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i w art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., czy żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów, czy nie zachodzą przeszkody przedmiotowe lub podmiotowe uniemożliwiające wznowienie postępowania.

W przypadku negatywnego ustalenia ww. przesłanek, organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmawia wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Odmowa wznowienia może nastąpić z przyczyn formalnych, a nie z przyczyn merytorycznych. Organ może odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. także po przeprowadzeniu analizy treści wniosku o wznowienie postępowania oraz dokonaniu oceny, że z treści wniosku w sposób oczywisty wynika brak podstaw do przeprowadzenia tego nadzwyczajnego trybu postępowania. W sytuacji natomiast gdy występują jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje.

Z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział. Na organie administracji ciąży zatem w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia, czy podanie złożone zostało przez stronę postępowania. W sytuacji stwierdzenia, że podmiot składający wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego nie jest stroną tego postępowania właściwy organ administracji jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest tylko ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym należy do prawa materialnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza w istocie związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i - w konsekwencji - decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy.

Jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wprost wynika z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu.

Stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 149 § 3 k.p.a., zakończonego odmową wznowienia postępowania, był wyłącznie wnioskodawca. J. K. nie był stroną postępowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r.

W niniejszej sprawie, [...]WINB po rozpatrzeniu wniosku T. T. i A. T., postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z dnia [...] września 2013 r. Następnie GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymał w mocy postanowienie [...]WINB z dnia [...] maja 2014 r. Z uwagi na powyższe, tylko T. T. i A. T. byli stroną postępowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r.

Z tej przyczyny GINB uznał, że prawidłowo postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego własnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., zaś podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] października 2016 r., okoliczności i kwestie pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Z tą decyzją GINB nie zgodził się J. K., który pismem datowanym na [...] grudnia 2016 r. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ze skargi wynika, że nie zgadza się z ustaleniami organu, jakoby miał nie wyjaśnić, czego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jak również, że nie wskazał daty, w której powziął wiadomość o ostatecznym orzeczeniu w sprawie, w której wznowienia się domaga.

Skarżący wyjaśnił, że przysługuje mu przymiot strony, a to również z uwagi na treść wyroku WSA w Rzeszowie z 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 111/14.

Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.

W związku z tym, że tut. Sąd postanowieniem 13 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 52/17 przyznał skarżącemu prawo pomocy w postaci pełnomocnika z urzędu i zwolnienia od kosztów sądowych, jak również biorąc pod uwagę treść skargi, nastręczającą trudności w prawidłowym zrozumieniu wywodów skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał pełnomocnika z urzędu do sprecyzowania skargi przed rozprawą.

Jak wynika z pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r., pełnomocnik z urzędu skarżącego również powziął wątpliwości, co do treści i zakresu skargi. Dopiero w piśmie datowanym na [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik z urzędu wyjaśnił, że intencja skarżącego było zaskarżenie w całości postanowienia GINB z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...]. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wyjaśnił, że wolą skarżącego było wznowienie postepowania, zakończonego ostateczna decyzją [...]WINB z dnia [...] września 2013 r., znak [...], o której skarżący dowiedział się [...] lipca 2016 r., kiedy otrzymał postanowienie GINB z [...] lipca 2014 r.

W ocenie pełnomocnika – jak wynika z ww. pisma procesowego – skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu, gdyż jest właścicielem działki nr ewid. [...], sąsiadującej z "planowana inwestycją", która "mogła oddziaływać na jego nieruchomość". Pełnomocnik wywodził legitymację skarżącego także z ww. wyroku WSA w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w sposób opisany poniżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż te, które można wyczytać ze skargi i z przyczyn odmiennych, aniżeli wykazane w pismach procesowych pełnomocnika skarżącego z urzędu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że słuszne co do zasady są teoretyczne wywody GINB, zawarte w uzasadnieniach postanowienia zaskarżonego i postanowienia poprzedzającego odnośnie tego, kto może być uznany za stronę postepowania. Słusznie też GINB zauważa, że o tym, czy podmiot żądający od organu wznowienia postępowania może być uznany za stronę, przesądza analiza przesłanek podmiotowych – a więc analiza interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Słusznie też wyjaśnił GINB w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r., że. można odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. po przeprowadzeniu analizy treści wniosku o wznowienie postępowania oraz dokonaniu oceny, że z treści wniosku w sposób oczywisty wynika brak podstaw do przeprowadzenia tego nadzwyczajnego trybu postępowania. W sytuacji natomiast gdy występują jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje. Powyższy wywód jest słuszny, aczkolwiek organ postąpił w sprawie zawisłej przez Sądem w sposób zupełnie odmienny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia więc, że zanim organ rozpocznie analizę przesłanek przedmiotowych i podmiotowych w aspekcie skuteczności wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postepowania, musi przede wszystkim w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalić, które postępowanie ma być (zgodnie z wolą podmiotu) wznowione.

Powyższe ustalenie bez wątpienia determinuje zakres i sposób badania przez organ przesłanek wznowieniowych.

W sprawie niniejszej, wobec faktycznej niejasności zawierających wniosek o wznowienie postępowania pism skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r., kierowanych do GINB (choć adresowanych: "Główny Urząd Nadzoru Budowlanego"), GINB prawidłowo wezwał skarżącego pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. żądając sprecyzowania wniosku; w tym poprzez wskazanie sprawy, wznowienia której domaga się skarżący.

W sposób jednakże sprzeczny z przepisami, o których mowa poniżej, organ ustalił, że "w przypadku nie udzielenia odpowiedzi na niniejsze pismo lub nieprecyzyjne wskazanie żądania (...) Pana pisma z [...] sierpnia 2016 r. zostaną rozpatrzone jako wniosek o wznowienie postepowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r.", a następnie – zgodnie z powyższym ustaleniem – tak właśnie wnioski skarżącego rozpoznał; pomimo, że pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący odpowiedział na wezwanie (nie precyzując wprawdzie żądania), a więc zadośćuczynił oczekiwaniu organu.

Należyte przestrzeganie przez organ zasad ogólnych prawa administracyjnego nakazuje temu organowi mieć każdorazowo na uwadze, że to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek działania praworządnego i uwzględniającego prawdę obiektywną (art. 6 i 7 k.p.a.). Strona może nie zrozumieć znaczenia użytego wobec niej formalistycznego języka (bez stosownego wyjaśnienia) terminologii prawniczej w rodzaju "precyzyjne wskazanie żądania".

Jeżeli z pism, kierowanych przez stronę w toku postepowania wynika, że jest ona nieporadna prawnie, to obowiązkiem organu jest (art. 9 k.p.a.) takie sformułowanie żądania do strony, aby zrozumiała ona jego treść i to, co – zdaniem organu – powinna wykazać w celu prawidłowego ustalenia przez organ treści żądanej czynności. Obowiązkiem organu administracji jest należyte i wyczerpujące informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zaniechanie organu w tym zakresie narusza art. 9 k.p.a.

Użyte przez ustawodawcę sformułowania "należyte" i "wyczerpujące" informowanie strony oznacza, że organ powinien uwzględnić przy formułowaniu swych pism do strony, że żądanie tylko wówczas odniesie skutek, jeśli jest zrozumiałe dla strony. W sprawie niniejszej, organ wzywając skarżącego do sprecyzowania wniosku, sformułował treść tego wezwania niewątpliwie w sposób poprawny, ale dla osoby posiadającej wiedzę praktyczną lub teoretyczną w zakresie spraw administracyjnych, a nie dla osoby bez takiego wykształcenia lub praktyki.

Nie należy zapominać, ze celem nałożenia przez ustawodawcę w art. 9 k.p.a. obowiązku na organ jest to, że to właśnie organy mają czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i dlatego organy mają udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dopiero więc, gdy stronie organ takich zrozumiałych wskazówek odnośnie tego, co musi wykazać w celu zrozumienia jej żądania, udzieli (np. w wezwaniu do sprecyzowania wniosku), a strona z obowiązku się nie wywiążę, organ może rozważać wpływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia, ale nie może z tego powodu dowolnie i w sposób dla strony ewidentnie niekorzystny określać, którego postępowania żądanie miało dotyczyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że GINB nie miał żadnych podstaw do tego, aby zamieszczać w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. swoistej sankcji, polegającej na wskazaniu, że wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2016 r. zostanie rozpoznany, jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r.

Po pierwsze, skoro bowiem organ – we własnym przekonaniu – wiedział, jak należy przedmiot wniosku określić w wypadku, gdy strona temu wprost nie zaprzeczy, to albo nie powinien strony wzywać do sprecyzowania żądania, albo wyjaśnić stronie (oczywiste dla prawnika, ale nie dla osoby bez takiego wykształcenia) konsekwencje prawne uznania organu, że wniosek dotyczy wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r.

Po drugie – co jest o wiele istotniejsze – organ wskazał stronie nieporadnej prawnie (a następnie zastosował) alternatywę, polegającą na takiej kwalifikacji wniosku skarżącego, która a limine nakazywała odmowę wznowienia postępowania. Nie ulega bowiem wątpliwości – i organ, dysponujący profesjonalną wiedzą w zakresie objętym orzekaniem, zdawał sobie z tego sprawę - że skarżący nie był stroną postępowania z wniosku małż. [...]o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2014 r., odmawiającym wznowienia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej.

Organ więc nie tylko wbrew słusznemu interesowi skarżącego i w sposób nieznajdujący uzasadnienia ani w treści wniosku skarżącego, ani w treści akt sprawy zakwalifikował przedmiotowy zakres żądania skarżącego, ale ponadto (ustalając w wezwaniu, jak przedmiot sprawy zakwalifikuje w wypadku braku sprecyzowania żądania) w sposób nieuprawniony przeniósł na skarżącego odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Takie działanie organu nie może korzystać z ochrony.

Takie działanie prowadzi ponadto, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do niemogącego być zaakceptowanym wykorzystania przez państwo, w imieniu którego organ działa, nieznajomości prawa obywatela w celu pozornie "poprawnego" i szybkiego załatwienia sprawy i jest sprzeczne z art. 9 i art. 8 § 1 k.p.a., gdyż z pewnością nie prowadzi do budowania zaufania obywateli do organów państwa.

Skoro organ uzależnia dalszy sposób postępowania albo od sprecyzowania żądania albo od otrzymania od obywatela odpowiedzi na swoje wezwanie, to nie może – w wypadku otrzymania takiej odpowiedzi, choćby nieprecyzyjnej i niespełniającej oczekiwań organu – stosować zastrzeżonego na wypadek braku odpowiedzi niekorzystnego dla strony ustalenia, zawartego w tym wezwaniu. Odmienne postępowanie również bowiem narusza zaufanie obywatela do organów państwa.

Analiza wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nasuwać może wątpliwości interpretacyjne, tym niemniej z jego treści wcale nie wynika, że intencją skarżącego było wznowienie postępowania, zakończonego postanowieniem GINB z [...] lipca 2014 r. W ocenie tut. Sądu treść wniosku może wskazywać na to, że rzeczywiście – co podnosi w swoim piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego – skarżący domagał się wznowienia postępowania, które "dotyczy sprawy zjazdu". Tym zaś postępowaniem było postępowanie w sprawie legalności budowy zjazdu z drogi powiatowej, zakończone decyzją o umorzeniu. Organ więc, kwalifikując przedmiot żądania skarżącego, dokonał dowolnej, a nie swobodnej interpretacji wniosku i – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – dokonał tego już w momencie opracowania wezwania do skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r., zaś to dowolne ustalenie przyjął za podstawę obu, uchylanych niniejszym wyrokiem, postanowień, niewykazaną zresztą w uzasadnieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że organ, orzekając w trybie art. 149 § 3 k.p.a. również zobowiązany jest – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – do uzasadnienia orzeczenia; nie tylko prawnego, ale i faktycznego. W obu postanowieniach GINB brak jest natomiast zupełnie uzasadnienia faktycznego, z którego wynikałoby, czemu organ zakwalifikował wniosek skarżącego, jako żądanie wznowienia postepowania, zakończonego postanowieniem GINB z [...] lipca 2014 r., a nie postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], uchylającą w całości decyzję PINB z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...]. Brak uzasadnienia faktycznego w tym zakresie dotyczy tak postanowienia zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia GINB.

Tut. Sąd zwraca uwagę, że obowiązkiem organu jest sporządzenie takiego uzasadnienia, które wyjaśnia nie tylko stronom, ale i kontrolującemu orzeczenie Sądowi zasadność danego rozstrzygnięcia. Jeżeli organ dokonuje własnej kwalifikacji przedmiotu sprawy, w tym zakresu żądania wniosku – to taką, bardzo dla sprawy istotną okoliczność powinien wyczerpująco uzasadnić. W innym bowiem wypadku tak strona, jak i sąd meriti muszą przyczyn takiej, a nie innej kwalifikacji domyślać się z akt sprawy.

Wbrew jednak twierdzeniu skargi i pełnomocnika skarżącego, przymiot skarżącego w postepowaniu o wznowienie postępowania, zainicjowanego przez osoby trzecie nie wynika z przywołanego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia z 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 111/14. Przedmiotem orzekania w tamtej sprawie było bowiem niezbadanie przez organ legitymacji J. K., ale w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego.

GINB, ponownie rozpoznając sprawę, rozpozna więc wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PWINB z dnia [...] września 2013 r., znak [...], mając na uwadze wynikające pośrednio z wniosku, ale i z niniejszej sprawy twierdzenie skarżącego, że o tej decyzji dowiedział się [...] lipca 2016 r., kiedy to otrzymał postanowienie GINB z [...] lipca 2014 r.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.