Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 992/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-01-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 stycznia 2022 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, M. L. i M. L. (zwani dalej stroną lub skarżącymi), złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy decyzją organu I instancji nałożono na skarżących obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości dz. nr ew. [...] obręb D. gm. M. polegające na: zaprzestaniu rekreacyjnego użytkowania terenu, uprzątnięciu terenu, usunięciu tymczasowych obiektów budowlanych.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podali, że przedmiotem decyzji jest uprzątnięcie terenu i usunięcie tymczasowych obiektów budowlanych, a zatem istotna ingerencja w aktualny stan działki, stąd nie ulega wątpliwości, że ewentualne wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia skargi może się okazać, ze nie było podstaw do nakazania wykonania czynności, wobec czego może zaistnieć kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie się wiązało z koniecznością poniesienia znacznych kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda decyzja, postanowienie czy inny akt lub czynność wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności.

Podkreślić trzeba, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09).

Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd stwierdził, iż nie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody nie ocenia się abstrakcyjnie, a w oparciu o dokumenty o charakterze finansowym, przedstawione przez stronę skarżącą, w szczególności zaś przedstawiające jej stan majątkowy i koszty wykonania prac. Co więcej, z dokumentów tych musi wynikać, że w wyniku wykonania decyzji zostanie wyrządzona nie jakakolwiek, a znaczna szkoda. Wobec nieprzedstawienia przez skarżącą niezbędnych do dokonania takiej oceny dokumentów nie jest możliwe stwierdzenie, czy skarżącym grozi wyrządzenie znacznej szkody. Nie wynika to również z uzasadnienia wniosku.

Odnośnie do podniesionej przez skarżącą przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd, wskazując na charakter wykonanych prac (postawienie obiektów tymczasowych, rekreacyjne użytkowanie terenu, konieczność jego uprzątnięcia), jest zdania, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ta nie zachodzi, bowiem wykonanie czynności nakazanych decyzją jest łatwo odwracalne. Sami skarżący przyznali, że budynki stojące na ich nieruchomości nie są trwale związane z gruntem. Uprzątnięcie terenu i zaprzestawanie użytkowania go jako rekreacyjnego również nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślenia wymaga, że oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia jego zasadności w kontekście zasadności skargi i ewentualnego wygrania sprawy przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

/-/ A. Kiersnowska-Tylewicz