Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 621/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego w R. przy ul. K. – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w dniu 16 maja 2011 r. wpłynął do Prezydenta Miasta [...] wniosek L. D. (poprzednie nazwisko S.) o wymeldowanie męża A. S. z lokalu mieszkalnego przy ul. K. w R. W trakcie toczącego się postępowania, Sąd Rejonowy prawomocnym postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt [...], ustanowił dla nieobecnego A. S. kuratora w osobie N. D. (poprzednio S.), celem reprezentowania wyżej wymienionego w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie. Po przeprowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wymeldował A. S z pobytu stałego w R., przy ulicy K. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji została doręczona N. D., tj. kuratorowi nieobecnego A. S. w dniu 22 grudnia 2011 r., zatem koniec terminu 14-dniowego do wniesienia odwołania przypadł na dzień 5 stycznia 2012 r. W związku z tym stwierdził, że wniesienie przez A. S. odwołania w dniu 4 kwietnia 2012 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Jednocześnie Wojewoda ustalił, że decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie, trybie i terminie wniesienia odwołania.

W skardze A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej decyzji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na ostateczną treść, tj.:

1) art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżący nie zachował 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji mimo, że złożył on zasadny wniosek o przywrócenie terminu i uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, a także w ustawowym czasie od ustania przyczyny uchybienia dokonał czynności dla której ów termin był zastrzeżony,

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niezbadanie przez organ czy w sprawie zasadnie ustanowiono kuratora, a także czy kurator ten miał skutecznie doręczoną decyzję, czy nie została ona doręczona osobie nieuprawnionej – wnioskodawczyni.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Wojewoda nie ustalił kto odebrał przesyłkę, a jest to okoliczność istotna, gdyż N. D. zamieszkuje z matką L. D. (tj. przeciwnikiem w sprawie). Zarzucił naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, gdyż na kuratora powołano córkę skarżącego mimo, że sprawa toczyła się w czasie, gdy oboje przebywali we Francji. Stwierdził, że zarówno wnioskodawczyni jak i córka wiedziały gdzie zamieszkuje, gdyż obie przyjeżdżały do niego do Francji. Dodatkowo podniósł, że wnioskodawczyni znała drugi adres skarżącego (dom rodzinny w K.), jednakże nie podała tego miejsca, jako adresu do korespondencji. W końcowej części skarżący odniósł się do merytorycznej treści decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

I. Na wstępie należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sprawując taką kontrolę, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a./, Sąd uwzględniając skargę na decyzję /postanowienie/ uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w sposób wyżej wskazany stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

II. Poza sporem pozostaje, że w trakcie postępowania z wniosku o wymeldowanie A. S., na potrzeby tego postępowania, Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...], ustanowił dla nieobecnego A. S. kuratora w osobie córki – N. D. Natomiast decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o wymeldowaniu, doręczono w dniu 22 grudnia 2011 r. w siedzibie organu. Odbiór decyzji skierowanej do wnioskodawczyni i kuratora potwierdziła L. D., posiadając stosowne pełnomocnictwo od N. D. Wynika to nie tylko z ustaleń organu ale również odpowiedzi na skargę L. D. oraz załączonego w kserokopii pełnomocnictwa, zgodnie z którym N. D. upoważniła L. D. do odbioru i kwitowania m.in. przesyłek listowych poleconych /pismo z dnia 24 lipca 2012 r., k.22 i pełnomocnictwo pocztowe, k. 23 akt sądowych/. W odniesieniu do decyzji o wymeldowaniu, kurator faktu doręczenia nie podważa. Nie jest kwestionowane również, że odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, A. S. złożył w dniu 4 kwietnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a tut Sąd skargę A. S. na to postanowienie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. II SA/Rz 620/12, oddalił. W konsekwencji odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

II. Przepisami, które mają w sprawie zastosowanie jest w pierwszej kolejności art. 124 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dniu od dnia doręczenia decyzji stronie /.../. Stosownie zaś do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

III. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. o wymeldowaniu nastąpiło skutecznie do rąk kuratora w dniu 22 grudnia 2011 r. Od tej daty rozpoczął więc bieg czternastodniowy termin do wniesienia odwołania; termin ten upłynął bezskutecznie z dniem 5 stycznia 2012 r., gdyż żadna ze stron w terminie tym odwołania nie wniosła. Natomiast odwołanie A. S. wniósł dopiero w dniu 4 kwietnia 2012 r., a ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia nie został uwzględniony, dlatego trafnie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem w stanie faktycznym sprawy Wojewoda nie naruszył wskazanych powyżej przepisów.

Nie można również przypisać organowi naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niezbadanie, czy w sprawie zasadnie ustanowiono kuratora. We wniosku o wymeldowanie L. S. /D./ podała, że A. S. przebywa prawdopodobnie we Francji, jednak dokładnego miejsca pobytu nie jest w stanie podać. W tej sytuacji zasadnie organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w R. z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla nieobecnego A. S. Dodać też należy, że L. D. potwierdziła do protokołu rozprawy z dnia 2 listopada 2011 r. w sprawie sygn. [...], że nie zna miejsca pobytu męża. Podobnej treści zeznania złożyła N. S. /vide: protokół w aktach adm./. W konsekwencji nie można podważać prawidłowości postępowania organu w zakresie ustanowienia kuratora oraz skuteczności doręczenia decyzji kuratorowi.

Z tych względów skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.