Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 849/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, 107 § 1 i § 3, 77, 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2020 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach:

1. J. S. (dalej jako: "skarżący" w dniu 28 lipca 2020 r. złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek na rok 2020, w którym ubiegał się o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami.

2. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białymstoku wydał postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2020 r.

3. Postanowieniem z [...] września 2020 r., nr [...], Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy teczki aktowej sprawy wynika, że skarżący w dniu 28 lipca 2020 r. złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji wniosek o przyznanie płatności na rok 2020. Termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności upłynął zaś końcem dnia 10 lipca 2020 r., zatem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białymstoku prawidłowo odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Organ dodał, że z materialnego charakteru terminu wynika, że dokonanie czynności po jego upływie, jest bezskuteczne. W związku z tym, że termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności jest nieprzywracalny, w tym stanie rzeczy niezależnie od przyczyn uchybienia terminowi, czynność dokonana po terminie jest bezskuteczna. Złożenie wniosku po ostatecznym terminie powoduje, iż postępowanie nie zostało wszczęte, a tylko wszczęte postępowania rodzą po stronie organu obowiązki prowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a.").

4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając je w całości, zarzucił naruszenie:

1) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 13 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez:

- sporządzenie przez organ drugiej instancji uzasadnienia postanowienia, które nie odpowiada wymaganiom określonym przez przywołany przepis, z uwagi na brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym postanowienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, a nade wszystko brak wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- nieustosunkowanie się przez organ drugiej instancji w sposób rzetelny do zawartych w odwołaniu od postanowienia zarzutów;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, co wyrażało się w braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (zeznania świadków, przesłuchanie strony) w przedmiotowym postępowaniu, a w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i stwierdzenie, że skarżący uchybił terminowi na złożenie wniosku o przyznanie płatności, w sytuacji, gdy zaistniały w sprawie okoliczności nadzwyczajne;

3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 14 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę pisemności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

4) art. 4 ust 1 i 2 oraz art. 13 ust 1 i 2 Rozporządzenia Delegowanego Kmisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, poprzez nieuwzględnienie siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności;

5) art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 w zw. z art. 78 lit. b) Rozporządzenia UE nr 1306/2013 poprzez jego niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy opóźnienie w złożeniu wniosku o przyznanie dopłat nie przekroczyło 25 dni kalendarzowych, co winno skutkować wszczęciem postępowania i przyznaniem płatności z pomniejszeniem o 1% za każdy dzień roboczy kwot, do których skarżący byłby uprawniony, gdyby złożył wniosek w terminie;

6) naruszenie zasady "pierwszeństwa prawa wspólnotowego", poprzez całkowite pominięcie postanowień Rozporządzenia Unii Europejskiej 640/2014;

7) naruszenie zasady "bezpośredniego skutku prawa europejskiego", poprzez całkowite pominięcie postanowień Rozporządzenia Unii Europejskiej nr 640/2014.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy antykryzysowej oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpatrując sprawę według powyższych kryteriów, sąd uznał skargę za niezasadną.

4. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że tryb składania wniosków o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. określa ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1341), zwana dalej "ustawą OB", rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 08 maja 2020 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 835), Rozporządzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy OB, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu (art. 21 ust. 2 ustawy OB).

W przypadku gdy Komisja Europejska, działając w trybie art. 78 akapit drugi rozporządzenia nr 1306/2013, upoważni Rzeczpospolitą Polską do przedłużenia terminu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, dłuższy termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w danym roku, mając na względzie okoliczności, którymi kierowała się Komisja Europejska, upoważniając do przedłużenia tego terminu, oraz umożliwienie otrzymania przez rolników należnych im płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (art. 21 ust. 3 ustawy OB).

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2020 r., termin na złożenie przedmiotowego wniosku w 2020 r. został przedłużony do dnia 15 czerwca.

Zgodnie natomiast z regulacją art. 13 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci rozporządzenia 640/2014, z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Zatem ostateczny termin złożenia wniosku (dopuszczający opóźnienie do 25 dni, z sankcją 1% za każdy dzień opóźnienia) przypadał na dzień 10 lipca 2020 r.

W ocenie Sądu, na podstawie przepisów właściwie wywiodły organy, iż termin określony w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy OB ma charakter materialny, prekluzyjny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego wystąpienia z żądaniem przyznania tego rodzaju płatności, a skoro tak to termin ten nie podlega przywróceniu.

Podkreślić przy tym należy, że to w myśl art. 21 ust. 2 ustawy OB: "Termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu." Jest więc terminem nieprzekraczalnym. Oznacza to zarazem, że termin ten ma charakter materialnoprawny. W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd, że zarówno termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, jak i termin do dokonania zmiany wniosku mają charakter materialnoprawny, nie podlegający przywróceniu (zob. wyroki NSA z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09 i z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt 497/10; wyroki: WSA w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 631/13 i z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 457/15 oraz WSA w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 616/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Inaczej mówiąc, termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację prawa podmiotowego, zaś konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 631/13).

Za przyjęciem tezy o materialnym charakterze terminu, określonego w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy OB, przemawia również art. 13 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 określający, że złożenie wniosku po upływie wskazanego terminu 25 dni kalendarzowych jest niedopuszczalne.

Zatem naruszenie tego terminu przez wnioskodawcę (beneficjenta pomocy) skutkować powinno odmową wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

5. Stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Z analizy teczki aktowej sprawy wynika, że Pan J. S. w dniu 28 lipca 2020 r. złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji wniosek o przyznanie płatności na rok 2020.

6. Przenosząc ww. przepisy na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że orzekające organy prawidłowo ustaliły, że wniosek złożony przez skarżącego w dniu 28 lipca 2020 r. został złożony po terminie.

Intencja ustawodawcy unijnego nakazująca dokonanie takiej wykładni przepisów dotyczących terminów składania wniosków o przyznanie płatności została wyrażona w pkt 15 preambuły do rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z tym wskazaniem, "Przestrzeganie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność i innych deklaracji, terminów zgłaszania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej lub wniosków o płatność oraz terminów składania dokumentów uzupełniających lub umów, jest niezbędne, aby organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące terminów, w których będą przyjmowane spóźnione dokumenty. Aby skłonić beneficjentów do przestrzegania terminów, w przypadku wniosków złożonych po terminie należy stosować zniechęcające zmniejszenie, z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności."

Przechodząc do oceny zasadności stanowiska organów odmawiających uznania zgłoszonego przez Skarżącego przypadku (epidemia Covid-19 i konieczność opieki nad chorą matką, brak dostępu do Internetu) za wystąpienie siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności na terenie działek, które były przedmiotem wniosku należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 "siła wyższa" i "nadzwyczajne okoliczności" mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach:

a) śmierć beneficjenta;

b) długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu;

c) poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym;

d) zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym;

e) choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw;

f) wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku.

Pojęcie siły wyższej należy rozumieć jako nadzwyczajne i nieprzewidywalne okoliczności niezależne od podmiotu, który się na nie powołuje, których następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej staranności (zob. wyroki TSUE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie C-377/03 czy z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie C-218/09). Przez "siłę wyższą" należy rozumieć więc zdarzenie o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje. Chodzi tu zwłaszcza o zdarzenia mające charakter katastrofalnych działań przyrody i zdarzeń nadzwyczajnych w postaci zaburzeń życia zbiorowego, jak wojna, zamieszki krajowe itp. (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 183/10). Siła wyższa nie obejmuje zatem sytuacji, które można przewidzieć.

Natomiast pojęcie "nadzwyczajnej okoliczności" jest pojęciem nieostrym, ocennym, które w słownictwie potocznym powszechnie rozumiane jest jako pojęcie dotyczące okoliczności wykraczających ponad przeciętność w danych stosunkach.

7. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przypadki potwierdzające wystąpienie siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu powyższego przepisu rozporządzenia nr 1306/2013.

Za siłę wyższą uważa się nadzwyczajne i nieprzewidziane okoliczności niezależne od podmiotu, który się na nie powołuje, których następstw nie było można uniknąć mimo zachowania należytej staranności.

Ustalenie, czy dana sytuacja jest siłą wyższą czy nie, zależy od tego w jakich konkretnych okolicznościach doszło do danego zdarzenia, a więc czy w tych okolicznościach to zdarzenie było nadzwyczajne i nieprzewidywalne, niezależne od podmiotu, który się na nie powołuje i którego następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej staranności. Aby ustalić, że dane zdarzenie jest siłą wyższą muszą być spełnione łącznie wszystkie powyższe przesłanki.

Przepisy z art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, stanowią wprost, że przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności.

W przedmiotowej sprawie skarżący tych kryteriów nie spełnił. Nie zgłosił we wskazanym terminie przed złożeniem wniosku przypadków działania siły wyższej czy też nadzwyczajnych okoliczności w raz z dowodami ich wystąpienia. W tym konkretnym przypadku trzeba by mówić o uniemożliwieniu mu złożenia wniosku przez Internet w stosownym terminie z uwagi na wystąpienie epidemii Covid-19, brak Internetu i konieczność opieki nad chorą matką. Poza wyjaśnieniami skarżącego brak jest dowodów wskazujących na realne wystąpienie powyższych okoliczności. Są to jedynie twierdzenia skarżącego. Poza rzecz jasna faktem trwania pandemii Covid-19. W ocenie Sądu jednak ograniczenia związane z epidemią nie uniemożliwiały zamówienia i zakupu w odpowiednim czasie urządzeń technicznych umożliwiających korzystanie z Internetu czy też złożenie wniosku, skorzystanie w tym celu z urzędu czy poczty. W okresie kiedy mijał termin na złożenie wniosku - lipiec, epidemia trwała już od kilku miesięcy, nie była więc sytuacją nową, można było dostosować się do funkcjonowania w jej realiach, a w lipcu większość wcześniejszych obostrzeń wprowadzona przez władze została zniesiona. Wobec powyższego odmowa wszczęcia postępowania przez organ była uzasadniona.

Poza tym z uwagi na uchybienie terminu, postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało jednak wszczęte, zatem nie można wskazywać na brak możliwości spełnienia kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków wskutek siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, ww. przepis art. 4 ust. 1 stosuje się w sytuacji, kiedy doszło do etapu rozpoznawania merytorycznego wniosku. A więc po upływie terminu, po którym skarżący nie może już domagać się uprawnienia wskutek jego wygaśnięcia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 731/09, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

8. Złożenie wniosku po ostatecznym terminie powoduje, iż postępowanie nie zostało wszczęte, a tylko wszczęte postępowania rodzą po stronie organu obowiązki prowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o przepisy k.p.a. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że postanowienie wydane w trybie 61a k.p.a. jest aktem formalnym, nie merytorycznym, organ nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty oraz nie prowadzi postępowania administracyjnego przed wydaniem postanowienia, prowadzącego do wyjaśnienia sprawy. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty sformułowane w punktach 1-3 zarzuty naruszenia przepisów k.p.a.

9. Co do zarzutów naruszenia przez organ zasad prawa wspólnotowego (pkt 6 i 7 skargi), to są one niezasadne, gdyż w ocenie sądu organ badał czy zastosować w sprawie właściwe przepisy rozporządzeń. Uznał jednak, że w przypadku skarżącego przesłanki stosowania obu rozporządzeń oraz możliwość ich uwzględnienia w jego sprawie nie są spełnione. Skarżący ani nie zmieścił się w wydłużonym terminie na złożenie wniosku, w związku z art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 i w zw. z art. 78 lit. b) Rozporządzenia UE nr 1306/2013 w trybie art. 78 rozporządzenia 1306/2013, ani nie wykazał i nie spełnił przesłanek uznania, że nie mógł złożyć wniosku we właściwym terminie z uwagi na działanie siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności, zawartych w art. 4 ust 1 i 2 oraz art. 13 ust 1 i 2 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013.

10. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.