Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 art. 88
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. - obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 42/17

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą "A" K. T. kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015 r. w wysokości 0 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny.

Skarżący w dniu 1 stycznia 2015 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej pod firmą "A", następnie wznowił ją w dniu 27 lutego 2015 r., a od dnia 3 marca 2015 r. ponownie zawiesił wykonywanie tej działalności. W dniu 27 lutego 2015 r. złożył za luty 2015 r. deklarację VAT-7, w której wykazał m.in. kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w kwocie 610 139 zł.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu kontrolnym organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje zwrot podatku od towarów i usług wykazany w deklaracji VAT-7 za luty 2015 r. w kwocie 610 139 zł.

K. T. w 2014 r. udokumentował nabycie wewnątrzwspólnotowe kubków lakierniczych PPS 16026 i papieru ściernego fakturami wystawionymi przez firmę czeską "B" s.r.o. R. 1106, [...] U. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej [...]. W lutym 2015 r. do części z tych faktur firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej wystawiła dla podatnika faktury korygujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Następnie w tym samym miesiącu firma "B" s.r.o. wystąpiła do naczelnika właściwego urzędu skarbowego o nadanie polskiego numeru identyfikacji podatkowej NIP i pod polskim numerem NIP [...] wystawiła dla K. T. faktury VAT na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%. Przedmiotem dostaw udokumentowanych tymi fakturami były towary wykazane uprzednio w fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz podatnika skorygowanych następnie fakturami korygującymi. K. T. skorygował podatek należny na podstawie faktur korygujących wystawionych przez firmę "B" s.r.o. za luty 2015 r. oraz dokonał odliczenia podatku naliczonego ujętego w fakturach VAT wystawionych dla podatnika przez firmę "B" s.r.o. pod polskim numerem NIP: [...] na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, że transakcje przeprowadzone w 2014 r. między podmiotami "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F., a firmą "B" s.r.o. oraz między firmą "B" s.r.o. a "A" K. T. nie miały miejsca. Udowodniono, że towar nie był transportowany z Polski do Czech i z Czech do Polski, a wystawiane faktury między tymi podmiotami były fikcyjne, czego strony transakcji, w tym K. T., miały pełną świadomość. Fikcyjne także były faktury wystawione w dniu [...] r. przez "B" s.r.o. z polskim numerem NIP: [...]

dla firmy "A" K. T., bowiem dotyczyły czynności, które nie zostały dokonane.

Mając na względzie powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że K. T. dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" s.r.o. z numerami identyfikacji podatkowej [...] i [...] naruszył postanowienia art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...].r. określił podatnikowi kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015 r. w wysokości 0 zł.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie.

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz argumentami przedstawionymi w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że K. T. w 2014 r. udokumentował nabycie wewnątrzwspólnotowe kubków lakierniczych PPS 16026 i papieru ściernego fakturami wystawionymi przez czeską firmę "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej [...] . W lutym 2015 r. do części z tych faktur firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej wystawiła dla K. T. faktury korygujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Następnie w tym samym miesiącu firma ,,B" s.r.o. wystąpiła do naczelnika właściwego urzędu skarbowego o nadanie polskiego numeru identyfikacji podatkowej i pod polskim numerem NIP: [...] wystawiła dla podatnika faktury VAT na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%. Przedmiotem dostaw udokumentowanych tymi fakturami były towary wykazane uprzednio w fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz podatnika następnie skorygowanych fakturami korygującymi. K. T. za luty 2015 r. skorygował podatek należny na podstawie faktur korygujących wystawionych przez firmę "B" s.r.o. oraz dokonał odliczenia podatku naliczonego ujętego w fakturach VAT wystawionych na rzecz jego rzecz przez firmę "B" s.r.o. z polskim numerem NIP na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%. Głównym dostawcą podatnika była firma "B" s.r.o., której w dniu 25 lutego 2015 r. został nadany w Polsce numer NIP: [...]. Firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej udokumentowała dostarczenie towaru wymienionego na fakturach wystawionych w 2014 r. międzynarodowymi samochodowymi listami przewozowymi CMR z nadrukiem nazwy firmy transportowej "F" D. N. (ul. A 3, ..-... I., NIP: [...]) lub potwierdzeniami przewozowymi, w których wyszczególniono numery rejestracyjne samochodów mających przewozić towar z Czech do Polski. Firma "F" D. N. na podstawie międzynarodowych listów przewozowych CMR wystawiła dla podatnika faktury za usługi transportowe, w których naliczono podatek od towarów i usług według stawki 23%.

Po sprawdzeniu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) numerów rejestracyjnych samochodów wymienionych na listach przewozowych CMR okazało się, że są one fikcyjne (14 pojazdów nie figurowało w Centralnej Ewidencji Pojazdów) albo były nadane dla osób i podmiotów nieświadczących usług transportowych tymi samochodami. Dokonano przesłuchania właścicieli samochodów, których numery rejestracyjne umieszczono na dokumentach CMR dotyczących przewozu towarów w 2014 r. z firmy "B" s.r.o. Świadkowie nie potwierdzili, że świadczyli jakiekolwiek usługi transportowe samochodami, których są właścicielami i zeznali, że nie udostępniali w 2014 r. samochodów osobom trzecim.

Przesłuchano również osoby reprezentujące firmę transportową "F" D. N. (wskazana na drukach CMR), która wystawiła w 2014 r. dla podatnika faktury za świadczone usługi transportowe na trasie Czechy – Polska.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że towary zafakturowane w 2014 r, dla "A" K. T. firma "B" s.r.o. [...] miała nabywać od następujących kontrahentów; "C" P. S. (ul. B 16/20, [...] W., NIP;[...]); "D" P. S. (ul. S 9, [...] G., NIP: [...]); "E" R.F. (ul. D 3A, [...] B., NIP: [...]). We wskazanych firmach zostały przeprowadzone kontrole podatkowe przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. i Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Z faktur wystawionych przez ww. firmy w 2014 r. wynika, że towar miał trafiać do firmy "B" s.r.o. w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług według stawki 0%. Następnie firma "B" s.r.o. w 2014 r. fakturowała fikcyjne dostawy (WDT) kubków lakierniczych PPS 16026 i papieru ściernego do firmy "A" K. T..

Podkreślono, że R.F. według czeskiego KRS był w okresie od stycznia 2014 r. do marca 2015 r. dyrektorem wykonawczym oraz jedynym wspólnikiem Spółki "B" s.r.o., jednocześnie w tym samym okresie w Polsce prowadził działalność gospodarczą pod firmą "E" R.F..

W wyniku kontroli podatkowych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -K. wobec firmy "C" P. S. oraz przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. wobec firm: "E" R.F. i "D" P. S. (rzekomych dostawców "B" s.r.o.), stwierdzono brak dokumentów potwierdzających faktyczne przemieszczenie towarów z Polski do Czech. Stwierdzono także, że wykazana na listach przewozowych firma "F" D. N. nie była przewoźnikiem tych towarów, co potwierdziły zeznania świadków. Numery rejestracyjne samochodów wpisane na dokumentach CMR były fikcyjne, nie figurowały w bazie CEPIK lub stanowiły własność osób i podmiotów nie świadczących usług transportowych tymi samochodami. Nie stwierdzono także, aby inny podmiot dokonał przewozu towarów z Polski do Czech.

Wyżej opisane ustalenia organów podatkowych nie były kwestionowane przez kontrolowanych podatników tj.: "C" P. S., "E" R.F. i "D" P. S.. W wyniku tych ustaleń w lutym 2015 r. ww. podatnicy dokonali korekty faktur dokumentujących transakcje zawarte w 2014 r. z firmą "B" s.r.o. W fakturach korygujących umieszczono jako nabywcę firmę "B" s.r.o. z polskim numerem identyfikacji podatkowej [...], który został jej nadany w dniu 25 lutego 2015 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. i wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów zostały wykazane jako dostawy krajowe opodatkowane podatkiem VAT według stawki 23%.

Jednocześnie w lutym 2015 r. firma "B" s.r.o. działająca na terenie Czeskiej Republiki wystawiła dla "A" K. T.: faktury korygujące z czeskim numerem identyfikacji podatkowej CZ [...] na zafakturowane dostawy wewnątrzwspólnotowe w miesiącach I, III-VII 2014 r. dla "A" K. T., a także faktury VAT z polskim numerem NIP [...] traktując wewnątrzwspólnotowe dostawy w 2014 r. jako dostawy krajowe i naliczyła podatek VAT według stawki 23%.

Również Spółka "B" s.r.o. (dostawca K. T.) w lutym 2015 r. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W.-Ś. deklaracje VAT-7: za poszczególne miesiące 2014 r. wykazując podatek należny do zapłaty wynikający z faktur wystawionych dla "A" K. T. (transakcje wewnątrzwspólnotowe wykazano jako transakcje krajowe opodatkowane według stawki 23%) w kwocie 644 633 zł; a także za luty 2015 r. wykazując podatek naliczony do odliczenia z tytułu złożonych faktur korygujących przez firmy "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. zmieniających wewnątrzwspólnotowe nabycie na zakup krajowy w kwocie 2 595 713 zł opodatkowany według stawki 23% i podatek naliczony w kwocie 597 014 zł.

Natomiast firma "A" K. T. na podstawie otrzymanych faktur korygujących od "B" s.r.o. z polskim numerem NIP: [...] złożyła w Urzędzie Skarbowym w W. deklaracje VAT-7 za luty 2015 r. i wykazała do zwrotu podatek od towarów i usług w kwocie 610 139 zł.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ pierwszej instancji postąpił prawidłowo stwierdzając, że transakcje przeprowadzone w 2014 r. między podmiotami "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. a firmą "B" s.r.o. oraz między firmą "B" s.r.o. a "A" K. T. nie miały miejsca; udowodniono, że towar nie był transportowany z Polski do Czech i z Czech do Polski, a wystawiane faktury między tymi podmiotami były fikcyjne. Fikcyjne także były faktury wystawione 27 lutego 2015 r. przez "B" s.r.o. z polskim numerem NIP: [...] dla firmy "A" K. T., ponieważ dotyczyły czynności, które nie zostały dokonane.

W konsekwencji podatnik obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" s.r.o. z numerami identyfikacji podatkowej CZ [... i PL [...] naruszył postanowienia art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej w treści zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi w 2014 r. przez "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. dla firmy "B" s.r.o. oraz przez firmę "B" s.r.o. dla "A" K. T. nie miały miejsca, towar nie był transportowany z Polski do Czech i z Czech do Polski, a wystawiane faktury między tymi podmiotami były fikcyjne o czym strony transakcji, w tym K. T. miały pełną świadomość. Świadczą o tym, zdaniem organu II instancji, następujące okoliczności.

1. Transakcje przeprowadzane były pomiędzy tymi samymi kontrahentami: "C" P. S., "D" P. S., "E" R.F. i "A" K. T.. R.F. w okresie od stycznia 2014 r. do marca 2015 r. prowadził działalność gospodarczą w Polsce pod nazwą "E" R.F. z siedzibą w miejscu zamieszkania [...] B., ul. D 3a oraz był jednocześnie jedynym udziałowcem i Prezesem Zarządu firmy "B" s.r.o. (R. [...], [...] U., Republika Czeska CZ [...]), od 25 lutego 2015 r. posiadającej polski numer identyfikacji podatkowej NIP: [...]. Wspomniane firmy nie zatrudniały żadnych pracowników.

2. Towar sprzedany Spółce "B" s.r.o. firmy "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. importowały z Chin od tych samych kontrahentów. Towar docierał do Niemiec, tam był odprawiany i transportowany do Polski, czym zajmowała się firma "G" Sp. z o.o. Firma ta w pismach skierowanych do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. i do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -K., poinformowała, że rozładunek towaru odbywał się w przypadku poszczególnych firm w następujący sposób:

– "C" P. S. - łącznie w 2014 r. trzy dostawy towarów z Chin - rozładunek dostawy z dnia 27 lutego 2014 r. w W. ul. E 1, pozostałe dwie dostawy zostały rozładowane w G. gm. S; ul. S 9. Nieruchomość położona w W. przy ul. E 1 w 2014 r. należała do K. i M T.. Pod adresem G., gm. S., ul. S 9 znajdował się magazyn użyczony P. S. w 2014 r. przez A. S. (ojca P. S. właściciela firmy "D" P. S.);

– "D" P. S. - w 2014 r. jedna dostawa z Chin – rozładunek dostawy w dniu 11 czerwca 2014 r. we W. przy ul. F 34, gdzie znajdował się magazyn wynajmowany przez firmę "E" R.F.;

– "E" R.F. - łącznie w 2014 r. było pięć dostaw z Chin - rozładunek dostawy w dniu 23 stycznia 2014 r. pod adresem G. ul. S 9, gdzie odbiorcą był P. S. firma "D", rozładunek dostawy w dniu 28 kwietnia 2014 r. pod adresem W., ul. E 1, gdzie odbiorcą był K. T.. Pozostałe dostawy rozładowano we W. przy ul. F 34. Z dokumentów otrzymanych od firmy "G" Sp. z o.o. wynika, że towar sprowadzony z Chin przez "C" P. S. w dniu 27 lutego 2014 r. i przez "E" R.F. w dniu 28 kwietnia 2014 r. dostarczono bezpośrednio do K. T., pomimo to firmy te oraz firma "B" s.r.o. udokumentowały te transakcje w następujący sposób:

• firma "H" P. S. wystawiła fakturę na Spółkę "B" s.r.o. i przedstawiła do niej CMR, gdzie wpisano fikcyjne numery rejestracyjne samochodów dokonujących przewozu towarów z Polski do Czech,

• firma "E" R.F. wystawiła fakturę na Spółkę "B" s.r.o. i przedstawiła do niej CMR, gdzie wpisano fikcyjne numery rejestracyjne samochodów dokonujących przewozu towarów z Polski do Czech;

• firma "B" s.r.o. wystawiła fakturę na "A" K. T. i przedstawiła do niej potwierdzenie przewozowe podpisane przez R. P. i K. T., gdzie wpisano miejsce załadunku T. w Czechach;

• firma "B" s.r.o. wystawiła fakturę na "A" K. T. i przedstawiła do niej CMR, gdzie wpisano fikcyjne numery rejestracyjne samochodów dokonujących przewozu towarów z Czech do Polski;

• firma "B" s.r.o. wystawiła fakturę na "A" K. T. i przedstawiła do niej CMR, gdzie wpisano numery rejestracyjne samochodów, jeden z nich jest fikcyjny, a drugi stanowi własność osoby, która zeznała, że nie świadczyła usług transportowych tym samochodem i nikomu go nie użyczała.

Podczas przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec "A" K. T. dokonano za 2014 r. rozliczenia ilościowego, z którego wynika, że towar przyjęty na ul. B. przez K; T. został przez niego sprzedany.

3. Przedstawione dokumenty CMR dotyczące transportu towaru z firm "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. do firmy "B" s.r.o. w Czechach oraz transportu z firmy "B" s.r.o. w Czechach do firmy "A" K. T. wystawiane były na firmowych drukach firmy "F" D. N., która to firma wystawiała faktury VAT za usługi transportowe do ww. firm. Po sprawdzeniu w bazie CEPIK numerów rejestracyjnych samochodów wpisanych na dokumentach CMR ustalono, że są to numery fikcyjne lub numery samochodów osobowych należące do osób. które nie potwierdziły, że świadczyły usługi transportowe dla ww. firm. Zeznania Dyrektora i pełnomocnika firmy "F" D. N. potwierdzają, że firma ta nie świadczyła usług transportowych dla "C" P. S., "D" P. S., "E" R.F. i "A" K. T., a wystawiała tylko faktury za rzekomo świadczone usługi transportowe. Należy również zauważyć, że firma "F" D. N. posiadała tylko licencję na transport krajowy.

4. Czeska administracja podatkowa w odpowiedzi na SCAC poinformowała organ kontroli skarbowej, że wobec "B" s.r.o. przeprowadzono kontrolę podatkową za 2014 r. w wyniku, której ustalono, że Spółka nie zatrudniała żadnych pracowników, siedziba firmy mieściła się w biurze wirtualnym, nie posiadała żadnych magazynów. Nie udowodniono również żeby firma "B" s.r.o. W 2014 r. dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć i dostaw towarów. Zatem uznano, że firmy tak układały wzajemne transakcje, że towar sprowadzony z Chin przez "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. w rzeczywistości trafiał do "A" K. T., w niektórych przypadkach bezpośrednio z Chin był transportowany do W. na ul. B.- nieruchomość będąca w 2014 r. własnością M i K. T., niezgłoszona do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślono, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował istnienia towaru, ale fakt, że firma "A" K. T. nie nabyła tego towaru od "B" s.r.o., o czym świadczą ww. okoliczności.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził ponadto, że nie ma żadnego uzasadnienia twierdzenie odwołania, że własność towarów została przeniesiona pomiędzy kontrahentami, ale żaden z nich nie posiadał wystarczających dowodów potwierdzających transakcje wewnątrzwspólnotowe, więc firma "B" s.r.o. uznała, że dokonała nabycia i sprzedaży towarów na terytorium Polski i dokonała rejestracji dla celów podatku od towarów i usług w Polsce.

Organ odwoławczy zauważył, że w wyniku podjętych przez organ pierwszej instancji czynności ustalono, że wystawienie w lutym 2015 r. faktur korygujących przez firmy "H" P. S., "D" P. S., "E" R.F. i przez "B" s.r.o. oraz zarejestrowanie w lutym 2015 r. dla celów podatku od towarów i usług Spółki "B" w Polsce nastąpiło dopiero wtedy, kiedy kontrole podatkowe przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W., wykazały, że numery rejestracyjne samochodów wpisanych na dokumentach CMR wystawionych na firmowych drukach firmy transportowej "F" D. N., mające potwierdzić wywóz towarów z kraju w 2014 r. były fikcyjne. Przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, że firma "F" D. N. nie świadczyła usług transportowych, nie miała nawet licencji na świadczenie takich usług.

W tym samym czasie Spółka "B" s.r.o. CZ [...] złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W.-Ś wniosek o nadanie numeru identyfikacji podatkowej w Polsce i w dniu 25 lutego 2015 r. otrzymała numer NIP PL [...]. Następnie firmy "H" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. skorygowały wystawione faktury dla "B" s.r.o. określając w nich podatek według stawki 23% dla sprzedaży krajowej w miejsce wcześniej określonej jako 0% dla dostaw wewnątrzwspólnotowych. Natomiast firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej wystawiła dla firmy "A" K. T. faktury korygujące na wewnątrzwspólnotowe dostawy z 2014 r. opodatkowane według stawki 0% i wystawiła jednocześnie dla K. T. faktury z polskim numerem NIP, dokumentujące transakcje przeprowadzone w 2014 r. jako krajowe dostawy opodatkowane według stawki 23%, umożliwiając w ten sposób zadeklarowanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Po wprowadzeniu tych korekt firma "A" K. T. złożyła deklarację VAT-7 za luty 2015 r. i wykazała do zwrotu podatek naliczony w wysokości 610 139 zł wynikający z faktur wystawionych przez "B" s.r.o. z polskim numerem identyfikacji podatkowej PL [...], mających dokumentować transakcje przeprowadzone w 2014 r.

W ocenie organu odwoławczego powyższe działania wskazują na świadome i celowe współdziałanie ww. podmiotów w celu uzyskania korzyści podatkowej w postaci uzyskania zwrotu podatku naliczonego. W przedmiotowej sprawie, wbrew opinii pełnomocnika strony, nie ma ponadto przesłanek do zastosowania regulacji prawnych wynikających z art. 7 ust. 8 i art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie znajduje również uzasadnienia zarzut pełnomocnika dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady neutralności podatku VAT, ponieważ samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą do odliczenia podatku w niej naliczonego.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zaskarżona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nie narusza postanowień art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, jak również treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy.

Uznano, że zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów art. 120, art. 121 art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej są bezzasadne.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł zaskarżona decyzja - wbrew stanowisku odwołania - nie narusza art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji nieczytelnej dla strony, nierealizującej zasady zaufania do organów podatkowych i niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ wydając decyzję.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego oraz przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności:

1) art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji nieczytelnej dla strony, nierealizującej zasady zaufania do organów podatkowych, niewskazanie przyczyn, dla których Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z korekt faktur wystawionych przez podmiot zarejestrowany dla potrzeb rozliczenia VAT na terytorium Polski,

2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

– gromadzenie przez organy obu instancji w sposób selektywny materiałów dowodowych, mających na celu udowodnienie niesłusznej i arbitralnie przyjętej tezy, że faktury zakupu towarów handlowych od "B" s.r.o. nie odzwierciedlają faktycznie dokonanych czynności;

– skoncentrowanie się w postępowaniu kontrolnym i w uzasadnieniu decyzji jedynie na transakcjach, które zostały skorygowane przez dostawcę bez analizy okoliczności stanu faktycznego wynikającego z korekt faktur;

– błędną wykładnię okoliczności faktycznych sprawy i przy uznaniu faktycznych dostaw towarów do odbiorców skarżącego przyjęcie, że transakcje nabycia tychże towarów były pozorne;

– nierozpatrzenie w toku postępowania dowodów dostarczonych przez stronę, a także dowodów, którymi dysponował organ kontrolny w związku z jednocześnie prowadzonym postępowaniem wobec kontrahenta skarżącego;

3) art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług przez błędną wykładnię polegającą na pozbawieniu strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur;

4) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy wszystkie faktury dokumentują faktyczne transakcje,

5) art. 167 i 168 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. przez naruszenie zasady neutralności podatku VAT i naruszenie prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Spór, jaki zaistniał w sprawie, dotyczy zasadności obniżenia przez podatnika podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" s.r.o. z numerami identyfikacji podatkowej CZ [...] i PL [...].

W ocenie organu, podatnik dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur naruszył postanowienia art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast według strony skarżącej organy nie udowodniły, że podatnik nie nabył towaru w ilościach i o wartości wskazanej w zakwestionowanych fakturach.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że K. T. w 2014 r. udokumentował nabycie wewnątrzwspólnotowe kubków lakierniczych PPS 16026 i papieru ściernego fakturami wystawionymi przez czeską firmę "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej [...]. W lutym 2015 r. do części z tych faktur firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej wystawiła dla skarżącego faktury korygujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Następnie w tym samym miesiącu firma ,,B" s.r.o. wystąpiła do naczelnika właściwego urzędu skarbowego o nadanie polskiego numeru identyfikacji podatkowej i pod polskim numerem NIP wystawiła dla podatnika faktury VAT na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%. Przedmiotem dostaw udokumentowanych tymi fakturami były towary wykazane uprzednio w fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz podatnika następnie skorygowanych fakturami korygującymi. Skarżący za luty 2015 r. skorygował podatek należny na podstawie faktur korygujących wystawionych przez firmę "B" s.r.o. oraz dokonał odliczenia podatku naliczonego ujętego w fakturach VAT wystawionych na rzecz jego rzecz przez firmę "B" s.r.o. z polskim numerem NIP na sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem należnym według stawki 23%. Firma "B" s.r.o. z czeskim numerem identyfikacji podatkowej udokumentowała dostarczenie towaru wymienionego na fakturach wystawionych w 2014 r. międzynarodowymi samochodowymi listami przewozowymi CMR z nadrukiem nazwy firmy transportowej "F" D. N. lub potwierdzeniami przewozowymi, w których wyszczególniono numery rejestracyjne samochodów mających przewozić towar z Czech do Polski. Firma "F" D. N. na podstawie międzynarodowych listów przewozowych CMR wystawiła dla Podatnika faktury za usługi transportowe, w których naliczono podatek od towarów i usług według stawki 23%. Po sprawdzeniu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) numerów rejestracyjnych samochodów wymienionych na listach przewozowych CMR okazało się, że są one fikcyjne (14 pojazdów nie figurowało w Centralnej Ewidencji Pojazdów) albo były nadane dla osób i podmiotów nieświadczących usług transportowych tymi samochodami.

Postępowanie dowodowe opisane na stronach 7-8 zaskarżonej decyzji w sposób dobitny wskazuje, że firma "F" nie była przewoźnikiem towaru z Czech do Polski.

W toku postępowania ustalono, że towary zafakturowane w 2014 r. dla "A" K. T. firma "B" s.r.o. [...] miała nabywać od następujących kontrahentów: "C" P. S., "D" P. S., "E" R.F.. We wskazanych firmach zostały przeprowadzone kontrole podatkowe przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. i Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Z faktur wystawionych przez ww. firmy w 2014 r. wynika, że towar miał trafiać do firmy "B" s.r.o. w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług według stawki 0%. Następnie firma "B" s.r.o. w 2014 r. fakturowała fikcyjne dostawy (WDT) kubków lakierniczych PPS 16026 i papieru ściernego do firmy "A" K. T..

W wyniku kontroli podatkowych przeprowadzonych wobec firmy "C" P. S. oraz wobec firm: "E" R.F. i "D" P. S. (rzekomych dostawców "B" s.r.o.), stwierdzono brak dokumentów potwierdzających faktyczne przemieszczenie towarów z Polski do Czech. Stwierdzono także, że wykazana na listach przewozowych firma "F" D. N. nie była przewoźnikiem tych towarów, co potwierdziły zeznania świadków. Numery rejestracyjne samochodów wpisane na dokumentach CMR były fikcyjne, nie figurowały w bazie CEPIK lub stanowiły własność osób i podmiotów nie świadczących usług transportowych tymi samochodami. Nie stwierdzono także, aby inny podmiot dokonał przewozu towarów z Polski do Czech.

Ww. ustalenia organów podatkowych nie były kwestionowane przez kontrolowanych podatników tj.: "C" P. S., "E" R.F. i "D" P. S..

W wyniku tych ustaleń w lutym 2015 r. ww. podatnicy dokonali korekty faktur dokumentujących transakcje zawarte w 2014 r. z firmą "B" s.r.o. W fakturach korygujących umieszczono jako nabywcę firmę "B" s.r.o. z polskim numerem identyfikacji podatkowej [...], który został jej nadany w dniu 25 lutego 2015 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. i wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów zostały wykazane jako dostawy krajowe opodatkowane podatkiem VAT według stawki 23%. Również firma "B" s.r.o. działająca na terenie Czeskiej Republiki wystawiła dla "A" K. T.: faktury korygujące z czeskim numerem identyfikacji podatkowej [...] na zafakturowane dostawy wewnątrzwspólnotowe w miesiącach I, III-VII 2014 r. dla firmy skarżącego, a także faktury VAT z polskim numerem NIP [...] traktując wewnątrzwspólnotowe dostawy w 2014 r. jako dostawy krajowe i naliczyła podatek VAT według stawki 23%.

Również Spółka "B" s.r.o. (dostawca K. T.) w lutym 2015 r. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W.-Ś. deklaracje VAT-7: za poszczególne miesiące 2014 r. wykazując podatek należny do zapłaty wynikający z faktur wystawionych dla "A" K. T. (transakcje wewnątrzwspólnotowe wykazano jako transakcje krajowe opodatkowane według stawki 23%) w kwocie 644.633 zł, a także za luty 2015 r. wykazując podatek naliczony do odliczenia z tytułu złożonych faktur korygujących przez firmy "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. zmieniających wewnątrzwspólnotowe nabycie na zakup krajowy w kwocie 2.595.713 zł opodatkowany według stawki 23% i podatek naliczony w kwocie 597 014 zł. Natomiast firma skarżącego na podstawie otrzymanych faktur korygujących od "B" s.r.o. z polskim numerem NIP złożyła w Urzędzie Skarbowym deklaracje VAT-7 za luty 2015 r. i wykazała do zwrotu podatek od towarów i usług w kwocie 610.139 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym szeroko omówionym na stronach 7-16 zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że organy zasadnie uznały, iż transakcje przeprowadzone w 2014 r. między podmiotami "C" P. S., "D" P. S. i "E" R.F. a firmą "B" s.r.o. oraz między firmą "B" s.r.o. a "A" K. T. nie miały miejsca. Organy należycie wykazały, że towar nie był transportowany z Polski do Czech i z Czech do Polski, a wystawiane faktury między tymi podmiotami były fikcyjne. Fikcyjne także były faktury wystawione 27 lutego 2015 r. przez "B" s.r.o. z polskim numerem NIP dla firmy "A" K. T., ponieważ dotyczyły czynności, które nie zostały dokonane.

W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia organów podatkowych co do charakteru działań wszystkich wymienionych wyżej podmiotów gospodarczych. Organy podatkowe niewątpliwie wykazały, iż firmy te zajmowały się wystawianiem faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i miały pełną świadomość udziału w tym procederze.

Zatem zasadnie uznano w zaskarżonej decyzji, że skarżący obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" s.r.o. z numerami identyfikacji podatkowej CZ [...] i PL [...] naruszył postanowienia art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość organy podatkowe dowiodły, że ww. podmioty nie sprzedały żadnych towarów dla firmy "B" i firma "B" nie dokonała dostawy towarów dla skarżącego, a sam podatnik nie przedstawił dowodów, które potwierdzałyby rzeczywiste wykonanie tych czynności.

W związku z tym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące niezebrania materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia sprawy, skoro podatnik nie potrafił udowodnić wykonania spornych dostaw towarów przez firmę "B", zwłaszcza że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT to on powinien wykazać, że faktycznie zakupił towary i usługi, które następnie wykorzystał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Udowodnienie, iż ww. podmiot nie sprzedał żadnych towarów na rzecz skarżącego, spowodowało, że w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady neutralności podatku VAT. Należy bowiem zauważyć, że podatnik może skorzystać z prawa odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w ustawie o VAT wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą do odliczenia podatku w niej naliczonego. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami nie może wywoływać skutków prawnych. Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniu gospodarczemu. W szczególności zaś, gdy do zdarzenia gospodarczego w ogóle nie doszło, zaistniało ono w innej dacie lub w innych rozmiarach, bądź też między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi.

Postępowanie w rozpatrywanej sprawie wykazało, że podatnik otrzymał faktury wystawione przez "B", w rzeczywistości niedokonujące sprzedaży towaru na jego rzecz. Aby mówić o podatku VAT musi zaistnieć czynność. Każda czynność - dla wywarcia w systemie podatku od towarów i usług pełnych skutków charakterystycznych dla czynności opodatkowanej - musi cechować się "stroną materialną" oraz "stroną formalną". Czynność nieposiadająca strony materialnej to taka, która ma jedynie swój obraz w dokumentacji, lecz nie została w rzeczywistości przeprowadzona. Faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. W przedmiotowej sprawie natomiast udowodniono, iż transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez ww. podmioty na rzecz "B" s.r.o. oraz przez "B" s.r.o. na rzecz "A" K. T. nie są transakcjami rzeczywistymi. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi sam z siebie uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku z danej faktury niewystarczające jest samo ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie jednocześnie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącą u sprzedawcy obowiązek podatkowy, doszło do nabycia tegoż towaru. Faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Warunkiem powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego jest powstanie po stronie wystawcy faktury obowiązku podatkowego z tytułu danej dostawy uwidocznionej na tej fakturze.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza postanowień art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, jak również treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy. W przedmiotowej sprawie wykazano bowiem bezspornie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony określony w kwestionowanych fakturach VAT. Nie doszło również w przedmiotowej sprawie do naruszenia art. 167 i 168 lit. a dyrektywy 2006/112/WE przez naruszenie zasady neutralności podatku VAT i naruszenie prawa odwołującego do odliczenia podatku naliczonego. Jak już bowiem wspomniano w treści niniejszej decyzji podatnik może skorzystać z prawa odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w ustawie o podatku od towarów i usług wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem, a to nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się na koniec do zarzutów skargi w zakresie dotyczącym obowiązku zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału, podnieść trzeba, że ordynacja podatkowa nie przewiduje żadnej hierarchii dowodów w postępowaniu podatkowym, a ponadto dowody podlegają zasadzie swobodnej ich oceny. Zdaniem Sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p.). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p., przedstawiono w nim bowiem stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono bogate orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił swoje stanowisko. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań strony, zeznań świadków oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem przepisów prawa materialnego w sprawie, a następnie wyciągnął prawidłowe wnioski z tych dowodów w świetle przywołanych przepisów prawnych. Zawarta przez organ w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza naruszenie art. 191 O.p. Wynikająca z przepisu art. 210 § 4 O.p. zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana, strona poznała motywy rozstrzygnięcia sprawy. O uchybieniu tych zasad nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009r., I SA/Łd 1329/08). Nie sposób zatem postawić organom zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 O.p.).

W toku postępowania organy podatkowe zapewniły również stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu, w tym zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Reasumując powyższe rozważania, za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.

P.C.