Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 493/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 269 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. A. i R. A. na decyzję Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 13 maja 2022 r., nr KD-I.624.70.2022.DR w przedmiocie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z 13 maja 2022 r. Burmistrz Gminy Ż. (dalej: "Burmistrz", "Organ"), na podstawie art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) - dalej: "Prawo wodne", oraz § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne

(Dz. U. z 2021 r., poz. 736 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie z 22 grudnia 2017 r.", określił T. A. i R. A. (dalej: "Skarżący") opłatę w wysokości 1.088,77 zł za III kwartał 2021 r. w związku z wykonywaniem na nieruchomości (działka

nr [...], obręb T.) robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nie ujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W uzasadnieniu Burmistrz podał, że na podstawie art. 272 ust. 22 w zw. z art. 298 pkt 2 Prawa wodnego ustalił Skarżącym (w formie informacji z 6 kwietnia 2022 r.) opłatę

w wysokości 1.088,77 zł za III kwartał 2021 r. w związku z wykonywaniem na działce

nr [...] obręb T. robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nie ujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Organ podał, że w celu naliczenia tej opłaty skorzystał

z wypełnionego przez Skarżących oświadczenia, ewidencji gruntów i budynków oraz ortofotomapy gminy Ż. Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że powierzchnia nieruchomości wynosi 19.188 m2, natomiast na podstawie danych przedstawionych w oświadczeniu, że jej zagospodarowanie poprzez uszczelnienie jej terenu w wielkości powyżej 70% całej powierzchni nastąpiło w październiku 2019 r. Teren wyłączony z powierzchni biologicznie czynnej wyniósł wówczas 14.516,89 m2 (zatem stanowił 75,7% powierzchni nieruchomości). W ramach tej nawierzchni Skarżący wyróżnili powierzchnię dachu i zabudowy budynku w wielkości 10.280,89 m2 oraz powierzchnię chodników, dróg komunikacyjnych, parkingów wynoszącą 4.236 m2.

Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) Burmistrz podał, że na działce nr [...] znajduje się budynek, który stanowi obiekt budowlany trwale związany z gruntem, zlokalizowane na niej drogi wewnętrzne stanowią budowle, a place postojowe to urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, jakim jest droga - stanowią one efekt wykonanych robót budowlanych, których skutkiem jest zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Organ wskazał, że zarówno drogi wewnętrzne, jak i place postojowe trwale związane z gruntem są skutkiem wykonywania robót budowlanych i wyłączają powierzchnię nieruchomości

z powierzchni biologicznie czynnej. Burmistrz wyjaśnił, że pojęcie "terenu biologicznie czynnego", wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), oznacza teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie (§ 3 pkt 22).

Organ wskazał również, że w złożonym oświadczeniu Skarżący podali, że na terenie działki nr [...] znajdują się następujące urządzenia retencyjne: 1) zbiornik o pojemności 100 m3 o wymiarach: 3 m (średnica) x 14,84 m, 2) zbiornik o pojemności 50 m3

o wymiarach 2 m (średnica) x 6 m, 3) zbiornik o pojemności 40 m3 o wymiarach 2,5 m (średnica) x 8,6 m, a także osiem studni chłonnych. Na podstawie ewidencji gruntów

i budynków oraz decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z 14 lipca 2010 r. Burmistrz stwierdził również, że na ww. działce istnieje wewnętrzny system odprowadzania opadów atmosferycznych w postaci kolektorów deszczowych do gruntu na tej działce. W związku

z tym, zdaniem Organu omawianej nieruchomości nie można traktować jako ujętej

w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Burmistrz podniósł, że nie jest wystarczające istnienie na danej nieruchomości systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jeżeli system ten nie współfunkcjonuje z istniejącym na danym obszarze (a nie wyłącznie na danej nieruchomości) systemem kanalizacji, aby zwolnić dany podmiot z opłaty. Wskazano,

że w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego posłużono się pojęciem "nieruchomości" oraz odwołano się do jej usytuowania na "obszarach" nieujętych w system kanalizacji. Prawodawca odróżnił zatem powierzchnię samej nieruchomości od powierzchni obszaru,

w którym jest usytuowana stanowiąc jego część. Zdaniem Organu obszar w rozumieniu art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego należy rozumieć jako pojęcie szersze od samej nieruchomości, której dane postępowanie dotyczy.

Mając powyższe na uwadze Burmistrz ustalił, że: 1) powierzchnia przedmiotowej nieruchomości jest większa niż 3.500 m2, 2) na nieruchomości wykonano roboty lub obiekty budowlane trwale związane z gruntem, bowiem znajdują się na niej: budynek, drogi wewnętrzne i parkingi o nawierzchni utwardzonej, 3) wykonanie tych robót lub obiektów spowodowało wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, 4) nieruchomość zlokalizowana jest "na obszarach nieujętych

w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej" - ustalając opłatę z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej należnej za III kwartał 2021 r. w formie informacji.

Organ podał, że w oparciu o decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym i wyjaśnienia Skarżących określił na 256,32 m3 pojemność urządzeń retencyjnych (trzech zbiorników

i szesnastu studni chłonnych) zlokalizowanych na działce nr [...]. Biorąc pod uwagę roczną ilość wód opadowych spływającą z powierzchni uszczelnionych oraz stosunek pojemności urządzeń retencyjnych do wielkości odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionej nieruchomości Burmistrz stwierdził, że urządzenia retencyjne miały możliwość zmagazynowania 3,32% rocznej ilości wód opadowych spływających

z powierzchni uszczelnionych nieruchomości. Organ wskazał, że jednostkowa stawka opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej, zgodnie z § 9 rozporządzenia

z 22 grudnia 2017 r., nadal wynosi 0,30 zł/m2 powierzchni utraconej biologicznie. Wykorzystując tę stawkę Organ ustalił, że opłata z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej nadal wynosi: (0,30 zł/m2 x 14.516,89 m2) x 0,25 roku = 1.088,77 zł.

Odnosząc się do zarzutów Skarżących zawartych w złożonej reklamacji Burmistrz podniósł, że przyjęcie odpowiedniej jednostkowej stawki za usługi wodne z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej, o której mowa w rozporządzeniu z 22 grudnia 2017 r., celem ustalenia należnej opłaty, musi być poparte stosownymi obliczeniami. Tymczasem zakwestionowanie przez Skarżących zastosowania w informacji stawki

w wysokości 0,30 zł/m2 powierzchni uszczelnionej nie zostało poparte żadnymi dowodami, zostało oparte jedynie na subiektywnych spostrzeżeniach. Organ podkreślił, że jego wyliczenia, wykonane w ramach ustalenia należnej opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej, dotyczą - zgodnie z przepisami prawa - całorocznej sumy opadów, a nie opadu chwilowego. Stąd mogą wynikać wątpliwości Skarżących odnośnie do poprawności wyliczenia opłaty z tego tytułu. Burmistrz wskazał, że niezależnie od powyższego wystąpił do Starostwa Powiatowego w Kartuzach o udostępnienie operatu wodnoprawnego, na podstawie którego wydana została decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym określająca warunki zagospodarowania wód opadowych na terenie omawianej nieruchomości. Organ zaznaczył, że w myśl § 9 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. wybór stawki uzależniony jest jedynie od pojemności urządzeń retencyjnych, jak i wielkości rocznego odpływu wód opadowych z terenów uszczelnionych.

Podsumowując Burmistrz podniósł, że w oparciu o wyznaczoną nową, łączną pojemność urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na terenie działki nr [...] i wyliczoną wielkość odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem ustalił, że wysokość jednostkowej stawki za usługi wodne przyjętej do obliczeń w decyzji jest tożsama w stosunku do stawki zastosowanej w uprzednio wydanej informacji.

W wyniku tego wielkość ustalonej opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej w informacji również się nie zmieniła.

W skardze na decyzję Burmistrza Skarżący zarzucili jej naruszenie przepisów

art. 272 ust. 8 Prawa wodnego przez przyjęcie, że w przypadku nieruchomości

z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem o pojemności od 10 do 30% odpływu rocznego pobiera się jednostkowe opłaty nie w wysokości 0,15 zł za 1 m2, lecz w wysokości 0,30 zł za 1 m2 oraz sprzeczność istotnych ustaleń Organu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że Organ może dowolnie ustalać w każdym kolejnym kwartale w takim samym stanie faktycznym inną jednostkową wysokość tej opłaty, jak w tym przypadku - za IV kwartał 2019 r. w wysokości 0,15 zł/m2, natomiast począwszy od I kwartału 2020 r.

w wysokości 0,30 zł/m2. Stawiając te zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od Burmistrza na swoją rzecz zwrotu kosztów procesowych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na terenie działki nr [...] są zainstalowane urządzenia retencyjne przystosowane do odbioru i zmagazynowania nie - jak uparcie twierdzi Burmistrz - 2,38%, lecz znacznie ponad 30% rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych na tej nieruchomości.

Skarżący zwrócili uwagę, że taką samą wysokość opłaty Burmistrz próbował im ustalić też za IV kwartał 2019 r., którą w wyniku złożonej reklamacji zmniejszył w decyzji

z 7 maja 2021 r. do kwoty 544,38 zł obliczonej w następujący sposób: 0,15 zł/m2

x 14.516,89 m2 x 1 rok = 2.177,53 zł x 0,25 = 544,38 zł. Skarżący wskazali, że takiej wysokości kwartalnej opłaty z powyższego tytułu nie kwestionują i byli przekonani,

że sprawa w tym zakresie została dostatecznie wyjaśniona i trwale uregulowana. Dlatego też z dużym zdziwieniem i zaskoczeniem przyjęli treść decyzji obejmującej opłatę za

III kwartał 2021 r., w której Burmistrz z uporem, bez merytorycznego uzasadnienia, powraca do stawki jednostkowej 0,30 zł/m2 powierzchni utraconej biologicznie pomimo,

że w maju 2021 r. w decyzji obejmującej IV kwartał 2019 r. po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania wyjaśniającego ustalił, że dla nieruchomości Skarżących właściwa jest stawka jednostkowa 0,15 zł/m2 i wynikająca z niej opłata kwartalna 544,38 zł.

Skarżący dodali, że w stanie przedmiotowej nieruchomości nie nastąpiła żadna zmiana w III kwartale 2021 r. w stosunku do IV kwartału 2019 r., toteż nie straciła na aktualności i jest przydatna także i w tej sprawie poprzednia ich reklamacja z 24 marca 2021 r. oraz poczynione przez Organ ustalenia zawarte w decyzji z 7 maja 2021 r. Poza tym Organowi wciąż umyka uwadze, że na nieruchomościach z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności od 10 do 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych jednostkowa stawka opłaty wynosi nie 0,30 zł za

1 m2, lecz tylko 0,15 zł za 1 m2, co już powoduje, że naliczona opłata jest wyższa o 100% od naliczonej za całą powierzchnię uszczelnioną.

Skarżący wskazali, że wydane im w 2010 r. przez Starostę Kartuskiego pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych do ziemi zarówno

z dachu budynku przemysłowego, jak i z utwardzonych dróg dojazdowych i parkingów umożliwiło im w toku procesu inwestycyjnego wyposażenie nieruchomości w wiele urządzeń do retencjonowania wód opadowych, m.in. pięciu wylotów kanalizacji deszczowej o średnicy 20 cm oraz ośmiu studni chłonnych, których pojemność oraz sprawność technologiczna, potwierdzona zebranymi doświadczeniami z ich dotychczasowej eksploatacji, umożliwia odbiór, nie jak się pierwotnie wydawało, tylko w przedziale od 10 do 30%, lecz znacznie powyżej 30% odpływu rocznego wód opadowych z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem.

Końcowo Skarżący podali, że w ich sporze z Burmistrzem o wysokość opłaty kwartalnej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 2 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 330/20. Ponadto ustalenie kwartalnej opłaty retencyjnej za III kwartał 2021 r. nastąpiło także

w kolizji z przepisami § 9 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r.

Burmistrz w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 26 lipca 2022 r. Skarżący zgłosili wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Burmistrza Gminy Ż. z 13 maja 2022 r. określająca T. A. i R. A. opłatę w wysokości 1.088,77 zł za III kwartał 2021 r. w związku z wykonywaniem na nieruchomości (działka nr [..], obręb T.) robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nie ujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Zgodnie z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W myśl art. 272 ust. 8 Prawa wodnego wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej

3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości

z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach.

Z kolei jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w odniesieniu do ww. rodzaju opłaty określa § 9 pkt 1 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że przesłankami poniesienia

ww. opłaty są: odpowiednia powierzchnia (ponad 3.500 m2) i lokalizacja nieruchomości (na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej), wykonywanie określonych czynności na terenie nieruchomości (robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji) oraz wyłączenie oznaczonej powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej (ponad 70%).

W sprawie bezsporne jest, że działka nr [...] ma powierzchnię 19.188 m2, a zatem jest to powierzchnia przekraczająca 3.500 m2. Nieruchomość ta znajduje się na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Niekwestionowane jest również to, że w związku z wykonywaniem na tej nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie retencji, nastąpiło na niej wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej.

Natomiast kwestią sporną w sprawie jest dobór jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne, o której mowa w § 9 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r., na podstawie której została wyliczona należna opłata. Według Skarżących wyposażenie nieruchomości

w urządzenia do retencjonowania wód opadowych w postaci m.in. pięciu wylotów kanalizacji deszczowej o średnicy 20 cm oraz ośmiu studni chłonnych, których pojemność oraz sprawność technologiczna potwierdzona ich obserwacjami umożliwia odbiór wód opadowych z powierzchni uszczelnionej w wielkości powyżej 30% odpływu rocznego, determinuje przyjęcie w obliczeniach stawki w wysokości 0,15 zł/m2 lub 0,05 zł/m2, a nie 0,30 zł/m2 - jak przyjął Organ.

Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zastosowanej przez Burmistrza jednostkowej stawki opłaty.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej wynoszą:

1) bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok;

2) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności:

a) do 10% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych

z gruntem - 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok,

b) od 10 do 30% odpływu rocznego z obszarów uszczelnionych trwale związanych

z gruntem - 0,15 zł za 1 m2 na 1 rok,

c) powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych

z gruntem - 0,05 zł za 1 m2 na 1 rok.

W zaskarżonej decyzji, na podstawie rzeczywistej ilości i pojemności urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na działce nr [...], Organ dokonał weryfikacji sporządzonych w uprzednio wydanej informacji obliczeń. Burmistrz przyjął, że łączna pojemność urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na nieruchomości Skarżących wynosi 256,32 m3. Przedstawiając stosowne obliczenia, które w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości, Organ stwierdził, że urządzenia retencyjne miały możliwość zmagazynowania 3,32% rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych nieruchomości.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym nie ma miejsca na przypuszczenia i będące zwieńczeniem tego postępowania rozstrzygnięcie musi być wydane na podstawie wszechstronnie i jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego. Tymczasem argumentacja Skarżących opiera się na przypuszczeniach, skoro w skardze wskazuje się, że za uznaniem zwiększonej wartości odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem, skutkującym przyjęciem niższej jednostkowej stawki opłaty, ma przemawiać jedynie potwierdzona zebranymi doświadczeniami dotychczasowa eksploatacja znajdujących się na nieruchomości Skarżących urządzeń do retencjonowania wody. Skarżący nie dowiedli, że urządzenia te mają możliwość zmagazynowania większej niż wykazana przez Organ rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych nieruchomości. Skarżący przerzucili zatem ciężar dowiedzenia tej okoliczności na organ prowadzący postępowanie, pomimo że jako uczestnicy tego postępowania powinni byli przedłożyć dokumenty potwierdzające prezentowane przez nich stanowisko - przeczące stanowisku Burmistrza, który wykazał podstawy swoich wyliczeń.

Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa obowiązek udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA: z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1711/17, czy z 17 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 1681/17, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego, sformułowany w skardze zarzut dotyczący zastosowania niewłaściwej jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, gdyż - wbrew stanowisku strony skarżącej - Organ prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie jako podstawę nałożonej opłaty należy przyjąć jednostkową stawkę wynikającą z § 9 pkt 2 lit. a) rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r., tj. 0,30 zł za 1 m2.

Odnosząc się do wydanego w sprawie Skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 330/20 należy zwrócić uwagę, że w orzeczeniu tym nie przesądzono, którą z jednostkowych stawek opłat wynikających z § 9 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. należy zastosować przy ustalaniu Skarżącym opłaty. W przywołanym wyroku Sąd uchylił bowiem decyzję Burmistrza ze względu na braki w ustaleniach tego organu i zebranym materiale dowodowym, uniemożliwiające kontrolę decyzji ustalającej opłatę i jej wysokość. Zaskarżonej zaś

w niniejszej sprawie decyzji i przeprowadzonemu postępowaniu takich zarzutów postawić nie można.

W konsekwencji, za niezasadny należało również uznać postawiony przez Skarżących zarzut sprzeczności istotnych ustaleń organu administracji publicznej z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) - dalej; "k.p.a.", nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. Powyższe elementy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego

w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie

w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Burmistrz nie dopuścił się takiego naruszenia, gdyż uzyskane dowody poddał poprawnej ocenie, o czym świadczy analiza motywów wydanej w sprawie decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego pozwalająca stwierdzić, że rozumowanie Organu uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania. Zdaniem Sądu Burmistrz prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla ustalenia opłaty i jej wymiaru, biorąc po uwagę m.in. dane wynikające

z pozwolenia wodnoprawnego, oświadczeń i wyjaśnień Skarżących oraz pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej z 19 lutego 2021 r. dotyczącego rocznej ilości opadów

w rejonie Ż. w poszczególnych latach, zaś uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując Sąd stwierdza, że Burmistrz w sposób właściwy zinterpretował

i zastosował przepisy Prawa wodnego oraz rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r., zaś postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł zawartych w k.p.a.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła strona skarżąca w piśmie procesowym z 26 lipca 2022 r. (k. 40 akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.[pic]