Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 836/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 211 ust. 6 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 128 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w O. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz Towarzystwa [...] w O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w pkt 1-4 zmodyfikowano orzeczenie Marszałka Województwa [...] z [...] października 2016 r., w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego, zwanego dalej "Pozwolenie", wydanego [...] lipca 2005 r. przez Wojewodę [...] dla [...] S.A. (dalej jako "Spółka"), na prowadzenie instalacji do spalania paliw w [...] k. [...], zaś w pkt 5 utrzymano decyzję – w pozostałej części – w mocy.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję, gdy chodzi o nie uwzględnione zarzuty odwołania [...] w [...], zwanego dalej "Stowarzyszeniem", organ administracji przywołał następujące uwarunkowania faktyczne i prawne:

- zmieniając pozwolenie podano ilości zużytej wody z podziałem na lata (od 2016 do 2019 roku i od 2020 roku) z uwagi na eksploatację istniejących bloków 1-4 i - przyszłościową - bloków 5 i 6 oraz uruchomienie nowej stacji uzdatniania wody; nie został naruszony art. 202 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.), poprzez nieokreślenie w Pozwoleniu warunków poboru wód powierzchniowych na potrzeby instalacji; przepis ten stanowi: "w pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego"; z kolei, zgodnie z art. 211 ust. 6 pkt 8 tej ustawy, pozwolenie zintegrowane określa "ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa w art. 202 ust. 6"; z akt sprawy wynika, że pobierana woda jest wykorzystywana także na potrzeby niezwiązane z przedmiotową instalacją; w decyzji organ I. instancji, obok podania ilości wody, wykorzystywanej w poszczególnych latach oraz od roku 2020 (43 263 tys. m3/rok), czyli wtedy, gdy będą pracowały bloki energetyczne 1 - 6, szeroko uzasadnił te wielkości; pozwolenie wodnoprawne, które przywołuje Stowarzyszenie zezwala na pobór wody w tym okresie w ilości 43,7 min m3/rok; określone wartości wykorzystania wody na potrzeby instalacji nie stoją w kolizji z wielkościami poboru wody i nie może mieć na to wpływu treść obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego; Minister nie jest też organem wyższego stopnia w stosunku do Marszałka Województwa w sprawach określonych ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), na podstawie której jest wydawane pozwolenie wodnoprawne; ponadto w przypadku nieścisłości, może być ono zmienione,

- organ I. instancji, podając informacje o jakości ścieków, nie wymienił wśród zanieczyszczeń arsenu i boru, co kwestionuje Stowarzyszenie w odwołaniu,

- stężenie boru – 1 mg/l - podane w odwołaniu "nie dotyczy ścieków oczyszczonych pochodzących z instalacji oczyszczania spalin metodą mokrą wapienną oraz ścieków z mokrych technologii odprowadzania odpadów paleniskowych w elektrowniach. Najwyższa dopuszczalna wartość dla boru będzie ustalona indywidualnie przez organ właściwy do wydania pozwolenia"; wynika to z objaśnień zamieszczonych pod tabelą II, załącznika nr 4 do rozporządzenia o ściekach; informacja ta dotyczy wyłącznie końcowej oczyszczalni ścieków, z której ścieki są wprowadzane wprost do środowiska,

- wskazaną w odwołaniu tabelę 1.12 - dział 1.3.3 "Emissions to water" dokumentu referencyjnego (dalej "BREF") dla dużych źródeł spalania (dalej "LCP") - umiejscowiono w rozdziale, opisującym ogólne zagadnienia, dotyczące całego sektora energetycznego wraz z kwestiami środowiskowymi; te informacje opisowe, charakteryzujące instalacje spalania paliw i stosowane w nim techniki nie stanowią najlepszych dostępnych technik (zwanych dalej "BAT"); tabela 1.12 wymienia zanieczyszczenia emitowane do wód, istotne dla instalacji spalania paliw, jako sektora; nie są one jednak powiązane z żadnym konkretnym strumieniem ścieków; treść tej tabeli nie przesądza więc, że każda instalacja LCP wytwarza te zanieczyszczenia; wskazuje tylko, jakie zanieczyszczenia mogą się pojawić w tym sektorze,

- bor pojawia się w rozdziale opisowym 5.3.5 BREF; dotyczy on spalania i pozostałości ze spalania oraz odnosi się - w zasadzie - do popiołu po spalaniu torfu, w którym ten pierwiastek, jako śladowy, może być zawieszony w pyle lotnym; o arsenie jest również mowa w rozdziałach opisowych BREF, odnoszących się do różnych przykładów zidentyfikowanych podczas prac nad tym dokumentem; stanowią one dane czysto informacyjne i niepotwierdzone, co do autora, metodyki pomiarów, niepewności itp.,

- instalacje, wymagające pozwolenia zintegrowanego, muszą spełniać wymagania ochrony środowiska, wynikające z BAT, które są opisane w BREF; wymagania BAT dla ścieków z dużych obiektów energetycznego spalania dotyczą przede wszystkim ograniczania zużycia wody i - w konsekwencji - ograniczania ilości ścieków oraz ich wykorzystywanie w obiegu zamkniętym; są one wymienione w rozdziale 4.5 "Najlepsze dostępne techniki (BAT) spalania węgla kamiennego i brunatnego", w podrozdziale 4.5.13 "Zanieczyszczenie wód", gdzie - w tabeli 4.70 - określono BAT dla oczyszczania ścieków z instalacji opalanych węglem; tabela wskazuje na usuwanie ogólnie "metali ciężkich" tylko w odniesieniu do oczyszczania ścieków, pochodzących z instalacji mokrego odsiarczania spalin; w tym samym podrozdziale - w tabeli 4.71 - podano poziomy emisji do wody powiązane z zastosowaniem BAT dla oczyszczania ścieków z instalacji mokrego odsiarczania spalin; wśród nich nie wymienia się ani arsenu, ani boru; to, że BREF nie określa jako BAT poziomów emisji arsenu i boru w ściekach wskazuje, że techniczna grupa robocza, pracująca nad tym dokumentem, nie uznała emisji tych zanieczyszczeń za wystarczająco istotne bądź nie dysponowała danymi, aby w miarę rzetelnie takie poziomy ustalić,

- w świetle tego, nie zgodzono się z zarzutami odwołania, jakoby wymagane było podanie prognozowanego składu ścieków z uwzględnieniem arsenu i boru tylko dlatego, że są one wymienione w rozdziałach opisowych BREF, odnoszących się do różnych przykładów, czysto informacyjnych, zidentyfikowanych podczas prac nad tym dokumentem.

W uzasadnieniu przywołano też przesłanki, jakimi kierował się organ odwoławczy, modyfikując zapisy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego, sformułowało zarzuty naruszenia:

- art. 211 ust. 6 pkt 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez ustalenie nieprawidłowego składu wytwarzanych w elektrowni ścieków przemysłowych, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie w decyzji składu ścieków, które będą kierowane do urządzeń kanalizacyjnych, w wyniku pominięcia dwóch istotnych wskaźników zanieczyszczeń: boru oraz arsenu,

- art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy - Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o wniosek, niezawierający pełnych danych o składzie ścieków, kierowanych do urządzeń kanalizacyjnych (i dalej do zewnętrznej oczyszczalni ścieków), wobec pominięcia w nim takich wskaźników zanieczyszczeń jak bor i arsen,

- art. 202 ust. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nieokreślenie w Pozwoleniu warunków poboru wód powierzchniowych na potrzeby instalacji z rzeki [...] pomimo, że woda z ujęcia, z którego jest pobierana przez Spółkę, może być wykorzystywana wyłącznie na potrzeby instalacji, wymagającej pozwolenia zintegrowanego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in.:

- Pozwolenie na str. 44-46 (tabele nr 12a-12e) zawiera dane o ilości, stanie i składzie wytwarzanych ścieków; jednakże organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły skład ścieków, powstających w instalacji odsiarczania spalin na terenie elektrowni; pominięto w składzie ścieków dwa istotne wskaźniki zanieczyszczeń: bor i arsen; czyni to podany skład ścieków niepełnym, a więc nieprawidłowym,

- organ odwoławczy uznał wskazane pierwiastki za nieistotne zanieczyszczenia, których podanie w składzie ścieków jest niewymagane; natomiast oba sporne toksyczne pierwiastki będą obecne w składzie wytwarzanych ścieków z instalacji odsiarczania paliw; potwierdza to opinia naukowa chemika (dr hab. L. P. z Uniwersytetu [...] w [...]), załączona do odwołania od decyzji organu I. instancji, zwana dalej "Opinią"; ich toksyczność i szczególny status wśród wskaźników zanieczyszczeń w pełni uzasadnia konieczność ich uwzględnienia w podanym składzie ścieków; bor i arsen mają status substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, powodujących zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane; wynika on z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800), zwanego dalej rozporządzeniem "w sprawie ścieków"; w załączniku do niego nr 1 "Substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II)" są wymienione w wykazie II, w pkt 2 lit. a.,

- sporne pierwiastki są istotnymi zanieczyszczeniami, wymagającymi uwzględnienia w składzie ścieków określonym w pozwoleniu zintegrowanym; oba posiadają normy emisji dla ścieków przemysłowych - zawarte w rozporządzeniu w sprawie ścieków, w załączniku nr 4, tabela II, poz. 21 (arsen) i poz. 24 (bor); co prawda normy te dotyczą ścieków emitowanych już do środowiska, a nie urządzeń kanalizacyjnych, ale sam fakt określenia normy dla danego wskaźnika zanieczyszczeń, zawartego w ściekach, oznacza, że dana substancja jest istotna i niebezpieczna; potwierdzają to stosowne zapisy Opinii, które przywoływano w skardze,

- Spółka posiada pozwolenie wodnoprawne z [...] kwietnia 2011 r. na pobór wody z rzeki [...] (zmienione decyzją z [...] września 2015 r.); z pozwolenia wodnoprawnego (po zmianie) wynika uprawnienie do poboru wody w ilości:

- w okresie eksploatacji 4 bloków - 26 min m3/rok;

- w okresie od rozpoczęcia eksploatacji jednego z bloków energetycznych nr 5 i nr 6 - 43,7 min m3/rok,

- ilości te odpowiadają wskazanemu przez Spółkę zapotrzebowaniu na wodę; we wniosku (str. 47) podano, że elektrownia przed rozbudową będzie zużywać 26 min m3/rok, a po rozbudowie 43,7 min m3/rok; dokładnie tyle, ile Spółka może maksymalnie pobrać z rzeki; tym samym cały pobór z rzeki będzie służył celom elektrowni; w wyniku wezwania organu I. instancji, Spółka dokładnie obliczyła zapotrzebowanie na wodę i sprecyzowała wielkość poboru wody, podając zużycie 43.263 tyś m3/rok; zwrócił na to uwagę organ odwoławczy; jednakże niewielka różnica w podawanych przez Spółkę wielkościach, świadczy wyłącznie o dokładnym przeliczeniu zapotrzebowania na wodę, a nie o wykorzystaniu pomijalnej w skali całego pozwolenia wodnoprawnego ilości wody na inne cele,

- całość wody będzie pobierana na potrzeby elektrowni bowiem - zgodnie z pkt 1.2 pozwolenia wodnoprawnego - Spółka jest uprawniona do poboru wody wyłącznie do celów technologicznych, a nie jakichkolwiek innych, jak choćby odsprzedaż innym podmiotom; w uzasadnieniu pozwolenia wodnoprawnego (na str. 5) doprecyzowano wprost: "organ udzielił pozwolenia wodnoprawnego (...) na pobór wody powierzchniowej za pomocą ujęcia brzegowego, zlokalizowanego na prawym brzegu rzeki [...] w km [...] (na odcinku rzeki poniżej zapory czołowej zbiornika retencyjnego [...]) do celów technologicznych Spółki"; zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy - Prawo wodne w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się przede wszystkim cel i zakres korzystania z wód; skoro więc pozwolenie wskazuje, że pobór wody jest dozwolony do celów technologicznych Spółki, nie jest ona uprawniona do odsprzedaży wody innym podmiotom; nawet jeżeli faktycznie handlowałaby nadwyżkami pobieranej wody, to jest to działanie nieuprawnione, które może prowadzić do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego.

Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym (k. 23-46) Spółka wniosła o oddalenie skargi. Polemizowano z poglądem jakoby w ściekach, powstających w instalacji objętej zmienionym Pozwoleniem, mogły znajdować się bor i arsen, w ilościach oznaczalnych. Wskazano też, że Spółka zainicjowała stosowne postępowanie celem wyeliminowania wątpliwości, jakie budzi treść pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.

W piśmie, będącym repliką (k. 93-95), Stowarzyszenie podtrzymało zarzuty i sformułowało dodatkowy. Wywodzono, że nie była dopuszczalna zmiana Pozwolenia legalizująca określoną emisję do powietrza, gdy na danym terenie nie są dochowane standardy jakości w danym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja skargi jest bowiem generalnie zasadna, z zastrzeżeniem sformułowanym w końcowej części niniejszego uzasadnienia. Wobec uprzedniego szczegółowego jej referowania, ponowne jej przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją generalnie za własną.

Trafne są zarzuty Skargi w zakresie, w jakim wywodzi się w niej naruszenie przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach merytorycznych. W zakresie gospodarki ściekowej wadliwość jest następstwem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, co do zakresu obowiązku określenia w pozwoleniu zintegrowanym warunków odprowadzenia zanieczyszczeń z instalacji. Mylnie przyjął organ, jakoby wobec tego, że dana instalacja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a reguły jego wydania zostały określone poprzez ustalenie wymagań szczególnych (np. obowiązków uwzględnienia warunków opisanych w BREF), nie musiały w sprawie znaleźć zastosowania także inne wymagania ogólne, wynikające ze stosownym przepisów prawa zakreślających reguły korzystanie ze środowiska. Przepisy dotyczące sposobu ustalania wymagań w pozwoleniu zintegrowanym, poza wyrażeniem reguły, że określa się w nim "ilość, stan i skład ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi" (art. 211 ust. 6 pkt 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska) nie zawierają innych unormowań szczególnych. Nie sposób stąd wywodzić, jakoby wolą prawodawcy aby nie było w danym zakresie żadnych reguł, a więc przyjęcie, że - o ile określonym normatywy nie wynikałyby z BREF bądź konkluzji BAT, opublikowanych w myśl art. 207 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska - żadne warunki nie muszą być w pozwoleniu zintegrowanym określane. Rozumienie wskazanych regulacji należy oprzeć na założeniu, że skoro system prawny stanowi pewnego rodzaju jedność, to instalacje objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego muszą spełniać także wymagania przewidziane w przepisach szczególnych dla pozostałych instalacji. W kontekście gospodarki wodnej, istotne znaczenie ma, przywoływany przez Stowarzyszenie, kompleks regulacji, dotyczących ograniczenia wprowadzenia do wód lub ziemi tzw. substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (wobec art. 38 d ust. 3 ustawy - Prawo wodne). Prawodawca krajowy, dla realizacji tego celu, określił normatywy, gdy chodzi o jakość ścieków wprowadzanych bezpośrednio do wód lub do ziemi a zawierających wskazane substancje. Jednocześnie jednak objął odprowadzających te substancje w ściekach obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, także gdy nie są one wprowadzane bezpośrednio do wód lub do ziemi lecz trafiają do kanalizacji (art. 45a ust. 1 wobec art. 122 ust. 1 pkt 11 ustawy). Gdy chodzi o bor i arsen, obowiązek w danym zakresie wynika z pkt 1 i 4 drugiego wyliczenia, w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005 w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (Dz.U. Nr 233, poz. 1988 ze zm.). Prawodawca zakreślił tego rodzaju wymaganie, zaś - w świetle reguł ogólnych - pozwolenie wodnoprawne określa stan i skład ścieków a w szczególności substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego w ściekach wprowadzanych do kanalizacji (art. 128 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo wodne). Oczywista jest wobec tego jego wola, aby wymagania w danym zakresie, gdy chodzi o wyegzemplifikowane substancje (szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego) były określane, choć normatywnie nie zakreślono w tym zakresie abstrakcyjnie jednolitych wymagań, co do ich stanu lub składu. Gdyby jednak wolą prawodawcy nie było określanie zawartości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, odprowadzanych w ściekach do kanalizacji lecz na przykład jedynie monitorowanie ilości ich powstawania, ustanowiłby obowiązek notyfikacji tego rodzaju działań nie zaś obejmował je reglamentacją. W tym świetle uprawniona jest konkluzja, że prawodawca krajowy ustanowił zasady określenia wymagań, gdy chodzi o odprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych substancji określanych mianem szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Nie sposób zaś wywieźć, aby reguły te nie miały dotyczyć instalacji, objętych dalej idącymi wymaganiami - tam gdzie mają być także spełnione wymagania BAT. Trafnie przy tym odnotowuje organ, że brak opisu warunków emisji danych substancji w powoływanym BREF, nie musi wskazywać na to, że w ściekach danego rodzaju one generalnie nie występują bądź z tego, że ich ograniczanie nie ma znaczenia. Może być to wyłącznie następstwem nie osiągnięcia przy pracy nad określonym dokumentem na tyle jednolitego stanowiska członków grupy roboczej, aby formułowanie konkretnych wniosków było zasadne (brak jednolitych danych, metodyk opisu, różne doświadczenia w regionach, rodzajach instalacji itd.).

Powyższej oceny nie może zmienić to, że obowiązek określania warunków wprowadzania ścieków do kanalizacji dotyczy, w myśl ustawy – Prawo wodne przypadku, gdy ich odbiorcą jest inny podmiot. Reguła w danym zakresie - gdy chodzi o instalacje, objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego - została zmodyfikowana konkretnym zapisem ustawy - Prawo ochrony środowiska (art. 211 ust. 6 pkt 7).

W tym kontekście istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało więc ustalenie, czy z instalacji objętych zmienionym Pozwoleniem można przewidywać odprowadzanie ścieków, zawierających wskazane substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego w ilościach, jakie w ogóle technicznie mogą być oznaczone. Od tego zależy bowiem, czy ich odprowadzanie powinno było być limitowane w zmienianym Pozwoleniu.

W tym kontekście sprawa nie została wystarczająco wyjaśniona, Nie można bowiem uznać, aby stanowisko w niej zajął organ II. instancji, wobec konkretnych zarzutów odwołania. Nie odniesiono się w istocie w ogóle do Opinii, przedłożonej przez Stowarzyszenie. W takiej sytuacji zajęcie w tej kwestii stanowiska przez Sąd, co do meritum (czy słuszne byłoby założenie, że dane substancje będą występowały) byłoby przedwczesne i prowadziłoby do naruszenia zasady rozpatrzenia sprawy przez organ administracji przed oceną legalności jego działania przez sąd administracyjny. W tej sytuacji poza rozważaniami Sądu pozostawała kwestia, czy słuszne są wywody Spółki, że Opinia nie może być istotnym dowodem dla wykazania występowania w danych ściekach przemysłowych arsenu i boru. Brak właściwego wyjaśnienia sprawy (uchybienie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), co odzwierciedlać musiałaby treść uzasadnienia (wobec art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.), było w danym przypadku następstwem błędnego uznania jakoby, skoro stosowny BREF nie zawiera wytycznych w danym zakresie, warunki nie musiały być wnikliwie rozważane, także gdyby dane substancje występowały w ściekach (taka konkluzja wynika z treści uzasadnienia). Nie jest natomiast możliwa, na danym etapie postępowania, ocena przez Sąd, czy - wobec nie wyjaśnienia wskazanych okoliczności (czy dane substancje mogą występować) - doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w zakresie obowiązku określenia warunków odprowadzania ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego (odpowiednie zastosowanie reguł z art. 128 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo wodne).

Trafne są też zarzuty skargi, gdzie wywozi się, że stosownie wnikliwie nie rozważono, czy w istocie nie ma przesłanek dla określenia warunków poboru wody dla instalacji objętej zmienionym Pozwoleniem, wobec treści art. 202 ust. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jasno wyrażoną wolą prawodawcy było określanie warunków poboru wody, gdy jest ona wykorzystywana wyłącznie na potrzeby instalacji. Nie do zaakceptowania byłaby jednak sytuacja gdyby wymóg ten mógł był obchodzony tylko z powołaniem na okoliczność, że istnieje technicznie możliwość wykorzystywanie nieznacznych nadmiarów pobieranej wody dla innych potrzeb niż eksploatacja instalacji. O ile więc w istocie pobór wód miałby służyć generalnie potrzebom instalacji nie byłoby dopuszczalne odstąpienie od ustalenia warunków poboru wody w pozwoleniu. W rozpoznawanej sprawie organ nie odniósł się stosownie wnikliwie do formułowanych zarzutów, że z treści samego wcześnie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego wnosić można wykorzystywanie wody właśnie na potrzeby instalacji, zaś różnice pomiędzy ilością wody dopuszczoną do poboru a deklarowaną do wykorzystania dla potrzeb instalacji była nieznaczna Do kwestii tej odniesie się organ, rozpoznając ponownie sprawę. Uwzględni przy tym stan prawny na dzień orzekania.

Przedwczesne byłoby w takiej sytuacji zajęcie przez Sąd stanowiska, co do podniesionego dodatkowo przez Stowarzyszenie zarzutu wadliwego ustalenia warunków wprowadzenia zanieczyszczeń do powietrza. Do kwestii tej odniesie się wpierw organ, rozpatrując ponownie sprawę.

Mylnie wprawdzie wywodzono w skardze, jakoby obowiązek ustalenia warunków odprowadzania ścieków do kanalizacji pozostawał w związku z treścią rozporządzenia o ściekach, gdzie określono warunki ich wprowadzania do wód lub do ziemi. Sąd w danym zakresie nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Sąd nie spostrzegł natomiast z urzędu innych, niż wskazane wyżej, wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za wyeliminowaniem go z obrotu prawnego.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pkt 2 sentencji nastąpiło w oparciu o przepisy art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.

Orzekając ponownie w sprawie organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym wyroku. Rozważy też, czy - w świetle zgromadzonego dotąd materiału dowodowego - nie jest zasadne wydanie decyzji kasatoryjnej, bądź konieczne jest uzupełnienie dowodów, w myśl art. 136 K.p.a.