Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 119/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SAB/Wr 119/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 30 sierpnia 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , , , , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2018 r., sprawy ze skargi K. W.-W., na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , oddala skargę w całości., , ,


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 maja 2018 r. K. W.-W. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. (dalej: organ), zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.) przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 kwietnia 2018 r. (data wpływu do organu) skarżący, na podstawie art. 2 w zw. z art. 14 u.d.i.p., wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przedstawiając następujące pytania:

1. Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: gruźlicy, WZW typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, odrze, śwince i różyczce?;

2. Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych po podaniu pozostałych szczepionek obowiązkowych i zalecanych w rozbiciu na dzieci i dorosłych?;

3. Jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje - w zakresie pytania 1 oraz 2);

4. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?;

5. W jaki sposób i przez kogo jest ustalana aktualna sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochronnych na dany rok?;

6. Z jakich względów nie zostało wydane rozporządzenie właściwego ministra do spraw zdrowia przewidziane w art. 4 ust. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ?;

7. Czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością? (Stwierdzenie wrodzonego lub nabytego niedoboru odporności stanowi przeciwwskazanie do szczepienia określone przez producenta szczepionki BCG);

8. Czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez Państwa instytucję podlega kontroli sądowej? Jeśli tak to jaki sąd jest władny, jeśli nie, to proszę o wyjaśnienie z jakiego powodu nie podlega kontroli?;

9. Czy stwierdzenie ciężkiego NOP powoduje skutki prawne (np. konieczność wy-cofania partii szczepionki)?;

10. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują?;

11. Od którego roku dane te są gromadzone?;

12. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?;

13. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?;

14. Według Światowej Organizacji Zdrowia wyszczepialność na Ukrainie nie przekracza 50 %, zaś od 11 czerwca 2017 r. obywatele Ukrainy poruszają się swobodnie w ramach strefy Schengen (bez wiz) i obecnie przebywa ich na terytorium naszego państwa blisko 1 milion - czy w związku z powyższym odnotowaliście Państwo epidemie chorób, których przymus dotyczy wśród tych obywateli lub obywateli naszego kraju?;

15. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl),

prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S 17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz);

16. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w sytuacji przymusu szczepień i braku systemu odszkodowawczego? "Trybunał przypomina, że życie prywatne obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby (nr 32647/96, decyzja 07.01.98 , DR 94 , s. 91-93 ). W związku z tym Trybunał zbadał wniosek na podstawie artykułu 8 Konwencji, który stanowi co następuje: Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków, zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trybunał uważa, że obowiązkowe szczepienia jako przymusowe zabiegi medyczne oznaczając ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, gwarantowanego przez art. 8 ust. 1".

- orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Sahetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98.;

17. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwa urzędu została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?;

18. Czy prawdą jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dystrybuuje, dystrybuował, sprzedawał, sprzedaje szczepionki?;

19. Jaki zysk Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzyskał z dystrybucji, sprzedaży szczepionek z uwzględnieniem podziału na poszczególne lata kalendarzowe jak i sumaryczny?;

20. Czy nie jest sprzeczne z zasadami demokratycznego Państwa Prawa w szczególności z zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników (art. 8 k.p.a. - zasada pogłębiania zaufania do prawa ) przymuszanie do szczepień przez ten sam organ, który prowadzi rejestr NOP mający świadczyć o bezpieczeństwie szczepień, jak i dystrybuujący, sprzedający szczepionki do których szczepienia przymusza?;

21. Czy szczepionki, które mają być podane były przechowywane w prawidłowy sposób?;

22. Czy kontrolowali Państwo przychodnię, która wykonuje szczepienia, w szczególności czy posiada ona agregat zabezpieczający przerwanie dostaw energii elektrycznej oraz elektroniczny, całodobowy monitoring temperatury przechowywania szczepionek?;

23. Czy w kwestii przechowywania szczepionek, które mają być podane został zachowany ciąg chłodniczy podczas transportu i przechowywania pomiędzy Ministerstwem Zdrowia, hurtownią, apteką, przychodnią oraz właściwą państwową powiatową stacją sanitarną?

Organ odpowiedział na wskazany wniosek z dnia 6 kwietnia 2018 r. pismem

z dnia 13 kwietnia 2018 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2018 r.). Organ wyjaśnił, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów znanych adresatowi wniosku, nie obejmuje natomiast ocen prawnych, interpretacji przepisów lub wiedzy organu na temat przepisów lub orzecznictwa Wspólnotowego. Z tej przyczyny, odnosząc się do pytań zawartych w pkt: 6, 8, 9, 12, 13, 15, 16 i 20, organ wskazał, że nie dotyczą one informacji publicznej. Na pozostałe pytania organ udzielił następujących odpowiedzi: odnośnie pytania 1 - w przeciągu ostatnich 10 lat zanotowano 28 Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych na terenie powiatu o.; odnośnie pytania 2 - po pozostałych szczepieniach obowiązkowych, niewymienionych w punkcie 1 oraz po szczepieniach zalecanych, w ciągu ostatnich 10 lat odnotowano 4 Niepożądane Odczyty Poszczepienne o charakterze łagodnym. U dorosłych nie odnotowano NOP; odnośnie pytania 3 - 27 zarejestrowanych NOP miało charakter łagodny, 1 Niepożądany Odczyn Poszczepienny został sklasyfikowany jako poważny; odnośnie pytania 4 - na terenie powiatu o. nie odnotowano przypadków śmiertelnych związanych z NOP; odnośnie pytania 5 - zgodnie z art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi, Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. Z zacytowanego przepisu wynika, że autorem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok jest Główny Inspektor Sanitarny i ten organ kieruje się m.in. aktualną sytuacją epidemiologiczną kraju, a więc również dokonuje jej analizy. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak jest wskazań na temat sposobu sporządzania analizy sytuacji epidemiologicznej, dlatego właściwym byłoby zwrócenie się o informację w tym zakresie do tego organu; odnośnie pytania 7 - organ nie posiada informacji, czy takie badania są przeprowadzane; odnośnie pytania 10 - gromadzone dane pochodzą z rejestrów prowadzonych przez organ; odnośnie pytania 11 - okres archiwizacji dotyczący danych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych wynosi 5 lat; odnośnie pytania 14 - organ nie odnotował epidemii tych chorób; odnośnie pytania 17 organowi nic nie wiadomo na temat skargi do ETS; odnośnie pytania 18 - organ zajmuje się dystrybucją preparatów szczepionkowych przeznaczonych do realizacji Programu Szczepień Ochronnych, zgodnie z komunikatem Głównego Inspektora Sanitarnego, natomiast nie sprzedawał i nie sprzedaje preparatów szczepionkowych; odnośnie pytania 19 - organ nie uzyskiwał i nie uzyskuje zysków z dystrybucji preparatów szczepionkowych; odnośnie pytania 21 - wszystkie szczepionki, które przeznaczone są do realizacji szczepień ochronnych, zgodnie z programem szczepień ochronnych, przechowywane są w sposób prawidłowy; odnośnie pytania 22 - organ kontroluje każdą przychodnię na terenie powiatu o. Przychodnia, w której jest zdeklarowane Pana dziecko posiada agregat prądotwórczy oraz procedurę postępowania na wypadek braku prądu oraz awarii urządzenia; chłodnia wyposażona jest w całodobowy monitoring temperatury; odnośnie pytania 23 - szczepionki przeznaczone do realizacji programu szczepień ochronnych dystrybuowane przez Ministerstwo Zdrowia są transportowane i przechowywane zgodnie z zasadami łańcucha chłodniczego.

W skardze na bezczynność organu, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o orzeczenie - na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 tej ustawy w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że do dnia dzisiejszego organ nie udzielił pełnej odpowiedzi na złożony przez nią wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył czternastodniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Powołując orzeczenia sądów administracyjnych, strona podkreśliła, że nie była zobowiązana do złożenia ponaglenia przed wniesieniem skargi do Sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zdaniem organu, skargę strony należy odrzucić z uwagi na nieskorzystanie przez nią z przewidzianej w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) instytucji ponaglenia. Niezależnie od kwestii formalnej, w ocenie organu, skarga pozbawiona jest merytorycznych podstaw. Organ odmówił bowiem odpowiedzi na zadane we wniosku pytania wyłącznie w przypadkach, w których nie dotyczyły one informacji publicznej, o czym poinformował stronę. W pozostałym zakresie organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w stosunku do każdego z kwestionowanych punktów. W konsekwencji organ uznał, że dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie tego rodzaju informacji jest pismo zawiadamiające stronę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p., nie zaś decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność organu związana z udostępnieniem informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 i wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 41/17).

Zgodnie z brzmieniem art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżącego informacji, czy też określenie statusu organu jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych. Wątpliwości budzi jedynie kwestia oceny, czy odpowiedź udzielona przez organ w drodze pisma z dnia 13 kwietnia 2018 r., skierowanego do skarżącego, była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało zrealizowane.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie problematyki szczepień ochronnych obejmującej udzielenie informacji na 23 pytania szczegółowo opisane w stanie faktycznym i w tym miejscu nie ma potrzeby ich powtarzania. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 12 kwietnia 2018 r., zaś organ udzielił odpowiedzi na zadane w nim pytania pismem z dnia 13 kwietnia 2018 r., doręczonym skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2018 r. w ten sposób, że: odpowiedział na pytania o numerach 1-5, 7, 10-11, 14, 17-19, i 21-23, natomiast w stosunku do pytania 7 oświadczył, że nie posiada na ten temat wiedzy, zaś w odniesieniu do pytań 6, 8, 9, 12, 13, 15, 16 i 20 uznał, że nie dotyczą one informacji publicznej. Analiza treści powyższego pisma organu z dnia 13 kwietnia 2018 r. dowodzi bezspornie, że skarżący otrzymał odpowiedź na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia przez skarżącego wniosku, udostępniając jej posiadaną informację publiczną.

W ocenie skarżącego, na dzień złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił mu pełnej żądanej informacji - w szczególności nie odpowiedział na pytanie 7 dotyczące odporności nowo narodzonych dzieci, pomimo że wnioskowane dane dotyczą informacji publicznej - czym naruszył czternastodniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Odnośnie pozostałych pytań skarżący, twierdząc, że udostępniona informacja była niepełna, w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. Żądane przez stronę informacje co do szczepień ochronnych i sprawowania nadzoru w tym zakresie - jako informacje odnoszące się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Państwowej Inspekcji Sanitarnej - należało uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i na te pytania organ bezsprzecznie udzielił odpowiedzi w ustawowym, czternastodniowym terminie. Dotyczy to bez wątpienia opisanych na wstępie pytań (według numeracji zawartej we wniosku) 1-5, 10-11, 14, 18-19 i 21-23. Nie można zatem przypisać organowi bezczynności w tym zakresie.

W części natomiast dotyczącej pytań o numerach: 6, 8, 9, 12, 13, 15, 16 i 20 organ odpowiedział, że nie dotyczą one informacji publicznej, co zawarł

w tym samym piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r., wystosowanym do strony przed upływem 14 dni od daty wniesienia wniosku z żądaniem udostępnienia informacji publicznej.

W zakresie odpowiedzi na pytanie 6 wskazać należy, że powody wydania lub nie określonych aktów prawnych, nie dotyczą ani przedmiotu działalności ani też kompetencji lub zasad funkcjonowania skarżonego organu. Informacja publiczna, o której mowa w u.d.i.p., odnosi się do sfery faktów, a nie domniemań, czy też domysłów. To samo dotyczy odpowiedzi na pytania 8 i 9. Nie jest rolą organu udzielanie w trybie u.d.i.p. informacji o przepisach prawa, czy też porad prawnych.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że pytania 12 i 13, odnoszące się do charakteru szczepień w innych krajach Unii Europejskiej, nie dotyczą ani przedmiotu działalności ani też kompetencji lub zasad funkcjonowania skarżonego organu. Treść regulacji prawnych dotyczących szczepień obowiązujących w innych krajach UE, w ramach ich prawa wewnętrznego, nie została bowiem wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do tych władz, czy też wykonywania władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Wymogu przeprowadzenia analiz prawa obcego nie sposób wyprowadzić z jakiegokolwiek przepisu u.d.i.p., względnie innych ustaw (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 99/17 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. II SAB/Gd 18/18).

W ocenie Sądu, także pytania 15 i 16 nie dotyczą wskazanej wyżej sfery faktów, danych związanych z działalnością organu, lecz odnoszą się ewentualnie do posiadanej przez organ wiedzy. Z przepisów u.d.i.p. nie wynika natomiast, żeby - w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie - organ był obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z Konstytucją, racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu, czy też składać oświadczenia co do znajomości orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości czy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Z przytoczonych względów Sąd uznał, że pytania zawarte w wymienionych wyżej punktach wniosku nie dotyczyły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Z przepisów u.d.i.p. nie wynika bowiem, że organ obowiązany jest dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z prawem międzynarodowym, czy też racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu. Podkreślenia wymaga, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tegoż podmiotu co do potencjalnej szkodliwości szczepień i niezgodności regulacji dotyczących szczepień obowiązkowych z innymi przepisami (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 99/17). Nie może ona też odnosić się do subiektywnej świadomości osób pełniących funkcje organu, czy ich wiedzy na temat orzecznictwa sądów, trybunałów lub też fachowej literatury bądź publikacji.

Odnosząc się natomiast do kwestionowanej w treści skargi odpowiedzi na pytanie 7 dotyczące odporności nowo narodzonych dzieci wskazać należy, że -wbrew twierdzeniom skarżącego - organ nie kwestionuje faktu, iż dane te dotyczą informacji publicznej. Z pisma organu z dnia 13 kwietnia 2018 r. wynika jedynie, że organ nie posiada tego rodzaju informacji. Wskazać w tym miejscu należy, że z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny był organem dysponującym informacjami o charakterze informacji publicznej, a dotyczącymi przeprowadzania badań nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia, czy dziecko urodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. II SAB/Gd 18/18).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że sądy administracyjne co do zasady nie kontrolują prawdziwości i rzetelności udzielonej informacji. Zaznaczyć również trzeba, że organ nie mógł udostępnić wnioskodawcy informacji, które nie są w jego posiadaniu i którymi nie dysponuje.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ nie pozostał bezczynny w sprawie, gdyż udzielił odpowiedzi na wniesione przez skarżącego żądanie w terminie ustawowym i udostępnił mu posiadaną informację publiczną. Skoro zatem w ustalonym stanie faktycznym sprawy zarzut bezczynności okazał się chybiony, sąd zobligowany był oddalić skargę.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.