Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 247/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23
journal: Dz.U. 2015 poz 746
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska, , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej jako "K.p.a."), art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. poz. 1322 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego Nr [...] z dnia [...] września 2016 r., stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie wypłaty [...] R.W. odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. przydzielono R.W. na czas nieoznaczony lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja przydziału uwzględniała żonę – A.W. oraz troje dzieci.

Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2009 r. o sygn. akt [...] ustanowił z dniem [...] marca 2008 r. rozdzielność majątkową wspólności ustawowej powstałej w wyniku zawarcia małżeństwa pomiędzy W.R. i W.A.

W dniu [...] września 2012 r. aktem notarialnym repertorium [...] nr [...] R.W. nabył nieruchomość w [...] przy ul. [...], stanowiącą jego majątek odrębny. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. ustalono, że miejscem pobytu małoletnich dzieci R.W.: E. W. i M. W. jest każdorazowe miejsce pobytu ich matki – A.W.

Organ ustalił, że R.W. od 2010 r. występował wielokrotnie do organów Agencji w sprawie zwolnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Powodem tych wniosków było przeniesienie służbowe do m. [...]. Strona wyjaśniła również, że od [...] marca 2009 r. nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w [...], a w miejscu pełnienia służby korzysta z zakwaterowania w internacie w [...] przy ul. [...]. Wniosku o przydział kwatery lub lokalu mieszkalnego w tej miejscowości nie składał. W dniu [...] października 2014 r. administrator przeprowadził wywiad i stwierdził, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] zamieszkiwała Pani A.W. z córką E. oraz synem M.

Dnia [...] grudnia 2015 r. R.W. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Do wniosku dołączono:

- oświadczenie, w którym strona wskazała, że na dzień [...] grudnia 2015 r. członkami rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP byli: żona – A.W. oraz dzieci: K.W. - syn, E.W. - córka, M.W. - syn,

- oświadczenie żołnierza zawodowego z dnia [...] grudnia 2015 r. złożone w celu wyliczenia odprawy mieszkaniowej o stanie rodziny, na dzień wskazany przez żołnierza w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, w którym wskazał dzień [...] grudnia 2015 r. jako dzień do wyliczenia odprawy mieszkaniowej i oświadczył, że w okresie tym wspólnie zamieszkiwał z ww. osobami w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...],

- rozkaz personalny nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] października 2015 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego - termin wypowiedzenia upływał z dnia [...] marca 2016 r.,

- odpis skrócony aktu małżeństwa, odpis skrócony aktu urodzenia dzieci oraz zaświadczenie Urzędu [...] w zakresie osób zameldowanych na pobyt stały pod adresem w [...] przy ul. [...],

- kopię rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] z dnia [...]maja 2014 r.

Organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. do Oddziału Regionalnego AMW w [...] wpłynęło pismo R.W., w którym wskazał, że w dniu [...] lub [...] grudnia 2015 r. przekazuje lokal mieszkalny przy ul. [...] i prosi o odbiór lokalu na podstawie protokołu zdawczego. Z korespondencji przesłanej przez [...] Grupa [...]wynika, że pracownik [...] Grupa [...], kontaktując się w sprawie zwolnienia lokalu, wyjaśnił stronie, że lokal gotowy do zdania musi być opróżniony i uprzątnięty. R.W. poinformował, że jest umówiony z firmą wywożącą meble na dzień [...] grudnia 2015 r., stąd wnosił o możliwość rozliczenia lokalu w tym dniu. Ponieważ był to dzień wolny, pracownik zaproponował termin zdania lokalu na [...] grudnia 2015 r., niemniej na prośbę zainteresowanego ze względu na okoliczności - Wigilia Bożego Narodzenia oraz miejsce jego zamieszkiwania w [...], pracownik zgodził się przyjąć klucze w dniu [...] grudnia 2015 r, pod warunkiem podpisania jednostronnego przez R.W. protokołu z dniem [...] grudnia 2015 r.

W dniu [...] grudnia 2015 r. do lokalu powróciła żona zainteresowanego, która w związku z opróżnieniem lokalu ze wszystkich rzeczy, zwróciła się z interwencją do Żandarmerii Wojskowej, a ta skontaktowała się z pracownikiem [...] Grupa [...]. Ustalono, że R.W. chcąc zdać lokal zgodnie z wytycznymi, zlecił firmie wywóz mebli oraz wyniesienie na śmietnik rzeczy zalegających w lokalu. W Biurze Żandarmerii Wojskowej pracownik [...] Grupa [...] zaproponował spisanie protokołu "trójstronnego" tzn. zdający R.W., przyjmująca A.W. przy udziale Zarządcy.

Następnie, w dniu [...] marca 2016 r., na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 47 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207), Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] decyzją Nr [...] orzekł o wypłaceniu Panu [...] R.W. odprawy mieszkaniowej w wysokości [...]zł.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego wpłynęło pismo A.W. - żony R.W., informujące m.in. o wypłacie zainteresowanemu odprawy mieszkaniowej i kwestionujące jej zasadność. W piśmie tym A.W. wniosła również o pozostawienie jej i dzieci w dotychczas zajmowanym lokalu mieszkalnym w [...] przy ul. [...]. Do pisma dołączyła kopię protokołu przejęcia lokalu oraz kopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. którym ustalono, że miejscem pobytu małoletnich dzieci R.W.: E.W. i M.W. jest każdorazowe miejsce pobytu ich matki – A.W. W związku z powyższym Dyrektor Pionu Mieszkaniowego Biura Prezesa Agencji Mienia Wojskowego pismami Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] oraz Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] z prośbą o wyjaśnienia i nadesłanie akt sprawy. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Oddział Regionalny AMW w [...] przesłał odpowiedź, z której wynika, że w spornym lokalu mieszkalnym pozostała żona R.W. i że zainteresowanemu w dniu [...] kwietnia 2016 r. wypłacono odprawę mieszkaniową. A.W. poinformowano również o tym, że zgodnie z art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy (...), o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych. Natomiast Oddział Regionalny AMW w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wskazał m.in., że wobec złożonych przez R.W. dokumentów nie znalazł podstaw do kwestionowania ilości osób branych pod uwagę przy ustalaniu wysokości odprawy mieszkaniowej.

Wobec powyższych wyjaśnień oraz nadesłanych przez oddziały w [...] i [...] akt sprawy, Prezes Agencji Mienia Wojskowego w dniu [...] maja 2016 r. skierował do A.W. pismo z prośbą o wyjaśnienie, czy w dacie [...] grudnia 2015 r. R.W. zamieszkiwał wspólnie z dziećmi w ww. lokalu w [...]. Następnie, pismem z dnia [...] maja 2016 r. zawiadomił R.W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej, informując jednocześnie stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a. W odpowiedzi na wezwanie zainteresowany przesłał email z prośbą o dokładne wyjaśnienie powodów wszczęcia postępowania. Odnosząc się do powyższego emaila Prezes AMW poinformował o treści art. 63 K.p.a. w zakresie form wnoszenia podań oraz możliwości zapoznania się z dokumentami. Organ wezwał również A.W. do przesłania dokumentów na okoliczność niezamieszkiwania męża wspólnie z dziećmi w dniu [...] grudnia 2015 r. w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] oraz odniesienia się do wyjaśnień męża, iż w wolne od pracy dni spędzał z dziećmi w ww. lokalu. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. A.W. oświadczyła, że w dniu [...] grudnia 2015 r. jej mąż nie zamieszkiwał wspólnie z dziećmi (i z nią) w lokalu nr [...] przy ul. [...]w [...] i że z jej wiedzy wynika, iż przebywał w swoim domu jednorodzinnym w [...] ul. [...] i dalej tam zamieszkuje. Ponadto wskazała, że fakt przebywania w lokalu mieszkalnym w [...] powinien udowodnić R.W.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. R.W. przesłał swoje wyjaśnienia odnośnie okoliczności zdania lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...], zamieszkiwania w nim oraz sytuacji rodzinnej. Do pisma dołączył zdjęcia lokalu oraz rodziny.

Następnie pismem z dnia [...] lipca 2016 r. załączył oświadczenia osób, potwierdzające jego zamieszkiwanie w dniu [...] grudnia 2015 r. wraz z dziećmi i żoną w wyżej wym. lokalu oraz kopię zwolnienia lekarskiego.

Po przeanalizowaniu zebranych dokumentów Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie wypłaty [...] R.W. odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie spełniała przesłanek do otrzymana odprawy mieszkaniowej, określonych zarówno w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o zakwaterowaniu, ponieważ przyznany decyzją lokal mieszkalny nie był kwaterą, jak również w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, z uwagi na zamieszkiwanie w lokalu rodziny żołnierza. Organ podkreślił, że istotnym elementem w przedmiotowej sprawie jest definicja "kwatery", którą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2) ustawy o zakwaterowaniu (...) jest lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzonym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Z akt sprawy wynika natomiast, że zajmowany przez R.W., zwolnionego z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] marca 2016 r., lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...]w [...] taką kwaterą nie był. W związku z powyższym nie było podstaw do wypłaty odprawy mieszkaniowej w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o zakwaterowaniu (...). Podobnie zastosowania nie mógł również znaleźć art. 23 ust. 1 pkt 1 lit.b) ustawy o zakwaterowaniu (...), gdyż odnosi się on do żołnierzy, którzy nie zajmują żadnego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, gdzie mogliby zamieszkiwać. Strona natomiast po złożeniu wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej taki lokal zajmowała. Organ wskazał, że z korespondencji prowadzonej z żoną zainteresowanego wynika, że podczas jej wyjazdu na Święta Bożego Narodzenia, zainteresowany bez jej wiedzy postanowił opróżnić lokal, podając pracownikowi [...] Grupa [...] informację, że jest wolny. Bezspornym jest, że zarówno żona jak i dzieci zainteresowanego miały prawo w tym lokalu zamieszkiwać, zostały bowiem uwzględnione w decyzji przydziału lokalu mieszkalnego w [...]. A zatem nie było podstaw do odmowy udostępnienia im przedmiotowego lokalu, jak również do prowadzenia postępowania, zmierzającego do opróżnienia przez nich tego lokalu. Rodzina R.W. nadal zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, tym samym nie można uznać, że został on przekazany Agencji. Co prawda art. 41 ustawy o zakwaterowaniu (...) przewiduje prowadzenie postępowania w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego po otrzymaniu odprawy mieszkaniowej, niemniej dotyczy to sytuacji, gdy osoba posiada prawo do jej otrzymania, a więc w przypadku zajmowania przez zwalnianego ze służby wojskowej żołnierza lokalu, będącego kwaterą.

Dodatkowo organ II instancji wskazał na naruszenie art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...), który stanowi, iż wysokość odprawy mieszkaniowej wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W świetle przepisu art. 26 ust. 3 ww. ustawy, członkami rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są: małżonek; wspólnie zamieszkałe dzieci (...).

Jednym z warunków uwzględniania dzieci żołnierza przy obliczaniu wysokości odprawy jest zatem fakt wspólnego zamieszkiwania. Z oświadczenia złożonego przez stronę, w celu wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej wnika, że członkami jego rodziny w rozumieniu art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...) wspólnie z nim zamieszkałymi w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. byli: żona – A.W. oraz troje dzieci. Fakt ten organ II instancji zakwestionował stwierdzając, że z akt sprawy nie wynika, żeby została spełniona przesłanka wspólnego zamieszkiwania R.W. razem z dziećmi. Organ wskazał, że małżonkowie są w konflikcie, a wnioskujący w okresie tym pełnił zawodową służbę wojskową w [...], gdzie od 2009 r. zamieszkiwał w internacie, zaś w dniu [...] września 2012 r. nabył w tej miejscowości nieruchomość, a w korespondencji kierowanej do organu wskazał, że od 2009 r. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje. Ponadto powołano postanowienie Sądu, sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o miejscu zamieszkiwania dzieci R.W. i wskazano na art. 1a ust. 1 pkt 5) ustawy o zakwaterowaniu (...) zawierający pojęcie "zamieszkiwania". Podniesiono, że ewentualne "bywanie R.W. w lokalu mieszkalnym w [...] posiada charakter czasowy, a to z kolei nie uprawnia na gruncie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP do stwierdzenia, że dzieci zamieszkują wraz z ojcem. Pogląd ten wsparto stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 2010/10 z dnia 25 lutego 2011 r.

W związku z powyższym organ I instancji, orzekając o wypłacie odprawy mieszkaniowej, R.W. rażąco naruszył art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz dodatkowo art. 47 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiący o obliczaniu jej wysokości. Wobec powyższego Prezes Agencji Mienia Wojskowego stwierdził, że zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Przedmiotową decyzję doręczono stronie w dniu [...] października 2016 r.

W dniu [...] października 2016 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył R.W.

Zdaniem organu II instancji, takim stanie prawnym Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie wypłaty [...] R.W. odprawy mieszkaniowej naruszając art. 23 ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu do skarżonej decyzji, w dniu zwolnienia R.W. z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała ([...] marca 2016 r.) zajmowany lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] nie znajdował się na wykazie kwater. Zgodnie bowiem z zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2) ustawy o zakwaterowaniu (...) definicją przez "kwaterę" należy rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater, sporządzonym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego.

Nadto, jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji Ministra, Prezes Agencji Mienia Wojskowego właściwie zinterpretował normę zawartą w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, bowiem o charakterze konkretnego lokalu mieszkalnego nie decyduje treść decyzji o jego przydziale do zamieszkiwania, lecz aktualne przeznaczenie. W związku z powyższym decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. należy odczytywać jako tytuł prawny, uprawniający do zajmowania tego mieszkania. Stanowisko takie potwierdza wyrok z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1877/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wyrok z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2374/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego. Załączony do odwołania wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt II CSK 353/11, wbrew twierdzeniom strony, tylko tę kwestię potwierdza.

Wskazano również, że w stanie faktycznym, stanowiącym przedmiot odwołania strony, organ I instancji przyjął, że zastosowanie znajduje art. 23 ust. 1 lit. b) ustawy stanowiący, że odprawa przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu ze służby, który nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego do dnia zwolnienia. Z tak wyrażonym poglądem nie zgodził się organ II instancji w skarżonej decyzji stwierdzając jej nieważność i Minister Obrony Narodowej stanowisko to w pełni podziela. W omawianej sytuacji przepis art. 23 ust. 1 lit. b) ustawy o zakwaterowaniu (...) nie może znaleźć zastosowania, ponieważ zwrot "nie otrzymał decyzji o przydziale" nie stanowi o aktualnym przydziale, tylko o samym fakcie nie wydania takiej, czyli żadnej decyzji o przydziale, do dnia zwolnienia ze służby. Dla oceny możliwości zastosowania tego przepisu nie ma również znaczenia fakt zmiany przepisów wprowadzających definicję kwatery i lokalu mieszkalnego oraz niewydanie po dniu 2004 r. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, ponieważ z żadnego przepisu obowiązek wydania takiej decyzji nie wynika. Nie ma również znaczenia fakt "pozornego" zdania lokalu mieszkalnego protokołem z dnia [...] grudnia 2015 r. W tej sytuacji znajduje bowiem zastosowanie art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), który stanowi, że żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Dyrektor oddziału regionalnego zawiera umowę najmu tego lokalu mieszkalnego.

R.W. do dnia zwolnienia ze służby, zajmowanego lokalu nie opróżnił. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje kwestia osobistej sytuacji rodzinnej zainteresowanego, na którą powołuje się w swoich pismach. Sama informacja o opuszczeniu przez żołnierza zawodowego lokalu nie powoduje wypełnienia dyspozycji art. 41 ustawy o zakwaterowaniu (...), ponieważ w lokalu tym nadal pozostawała jego rodzina, czyli fizycznie lokal nie był opróżniony. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) to żołnierz zawodowy wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny.

"Opróżnienie" oznacza bowiem, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego "uczynić coś pustym", "usunąć ludzi z jakiegoś miejsca", takie działanie, aby właściciel mógł rozporządzić lokalem w sposób, jaki uzna za właściwy, a zatem np. wynająć go lub oddać we władanie innej osobie. Jest to możliwe wówczas, gdy lokal jest wolny. W przedmiotowej sytuacji lokal fizycznie zajmowała rodzina R.W. i do przekazania lokalu mieszkalnego faktycznie nie doszło. Potwierdził to sam zainteresowany, podpisując protokół z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym stwierdza się, że lokal przejmuje jego żona A.W. Przy czym należy wskazać, że miała do tego prawo, bowiem zarówno ona, jak i dzieci R.W. były uwzględnione w decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Nr [...]z dnia [...] grudnia 2000 r.

Niemniej jednak R.W. w związku z brakiem opróżnienia lokalu mieszkalnego mógł zawrzeć, stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), umowę najmu tego lokalu.

Konkludując należy wskazać, że żołnierz służby stałej zwalniany ze służby otrzymuje odprawę mieszkaniową wówczas, gdy w dacie zwolnienia ze służby zajmuje kwaterę i z racji przeznaczenia tego lokalu tylko na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych w tej kwaterze nie może dalej pozostać. W przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego (nie będącego kwaterą) żołnierz służby stałej zawodowej zachowuje prawo do zamieszkiwania w tym lokalu po rozwiązaniu stosunku służbowego. R.W. lokalu mieszkalnego nie utracił, miał bowiem prawo dalej w nim zamieszkiwać po podpisaniu, stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), umowy najmu.

Organ wskazał, że kwestia wielokrotnego występowania przez stronę z wnioskiem o zwolnienie mieszkania służbowego znajduje potwierdzenie w pismach z dnia [...] września 2010 r., [...] października 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] kwietnia 2012 r., [...] czerwca 2012 r. oraz [...] grudnia 2015 r. Z kolei powoływane przez stronę okoliczności przekazania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], jak również otrzymania odprawy mieszkaniowej, z uwagi na wskazane w uzasadnieniu niniejszej decyzji uchybienia, stały się przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie wypłaty stronie odprawy mieszkaniowej.

W kwestii podnoszonych przez stronę twierdzeń dotyczących zamieszkiwania w dniu [...] grudnia 2015 r. w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]i złożonego w tym kontekście oświadczenia służącego do wyliczenia na podstawie art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...) wysokości odprawy mieszkaniowej, organ wskazał, że wobec stwierdzenia naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o zakwaterowaniu (...) jest to kwestia wtórna. Podniósl, iż organ I instancji naruszył ww. przepis art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...) przez uznanie faktu wspólnego zamieszkiwania zainteresowanego z dziećmi, wbrew posiadanemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec faktu, że małżonkowie są w konflikcie, żona z dziećmi zamieszkuje w [...], natomiast wnioskujący od 2009 r. pełnił służbę i mieszkał w [...], należało jednoznacznie ustalić, czy została spełniona przesłanka wspólnego zamieszkiwania żołnierza z dziećmi w dniu [...] grudnia 2015 r. W art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP chodzi bowiem o wspólne zamieszkiwanie dzieci z żołnierzem na stałe, wiążące się z trwałym zabezpieczeniem potrzeb mieszkaniowych takiej osoby. Powyższe zbieżne jest ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 25.02.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2010/10. Natomiast w pismach z dnia [...].01.2015 r. żona R.W. – A.W. informowała Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...], że mąż nie mieszkał z rodziną, nie spędzał z nimi świąt, nie partycypował w kosztach utrzymania mieszkania w [...]. W czasie, gdy wyjechała z dziećmi na Święta Bożego Narodzenia do rodziców bez ich wiedzy opróżnił z wszystkich rzeczy mieszkanie w [...]. Pomimo tej wiedzy Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tej kwestii i wydał decyzję o wypłacie odprawy z uwzględnieniem w jej wysokości żony i dzieci. Skarżący w odwołaniu sam wskazał że cyt.: "pojęcie zamieszkiwania jest zdefiniowane w prawie polskim jako składające się z dwóch związanych ze sobą pojęć, a więc przebywania w danym lokalu z zamiarem pobytu w nim na stałe. Ponadto posiłkowo należy odnieść się także do pojęcia miejsca zamieszkiwania znanego z Kodeksu Cywilnego. Mianowicie, jest to miejscowość, w której dana osoba przebywa z zamiarem pobytu stałego, co dodatkowo wyjaśnia się tym, iż chodzi po prostu o koncentrację istotnych spraw życiowych i zamiarem stałej jej tam koncentracji, nie zaś jedynie czasowym, przemijającym".

W niniejszej sprawie R.W. w dniu [...] września 2012 r. nabył nieruchomość w [...], stanowiącą jego odrębny majątek. Do dnia [...] marca 2016 r. pełnił zawodową służbę wojskową w [...], gdzie zamieszkiwał w internacie. W oświadczeniu składanym z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej podał, że we wskazanym okresie tj. [...] grudnia 2015 r. wspólnie zamieszkiwał z żoną i dziećmi w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Natomiast następnego dnia, tj. [...] grudnia 2015 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] w sprawie zwolnienia tego lokalu, wskazując, że obecnie zamieszkuje w [...]. Zestawiając podaną przez stronę definicję zamieszkiwania ze wskazanym stanem faktycznym trudno uznać, że zamiarem R.W. było zamieszkiwanie a więc przebywanie na stałe w lokalu mieszkalnym w [...].

Organ, odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia w decyzji oświadczeń świadków o zamieszkiwaniu we wskazanej dacie w lokalu mieszkalnym w [...], należy wskazać, że fakt nie przywołania w decyzji tych konkretnych oświadczeń nie świadczy o tym, że organ nie uwzględnił tych dowodów przy wydaniu rozstrzygnięcia. Istotą prowadzonego postępowania jest bowiem okoliczność nieposiadania prawa do odprawy mieszkaniowej, a ustalanie wysokości tej odprawy jest, jak już wskazano, sprawą wtórną do posiadania do niej prawa. W pierwszej kolejności należy ustalić czy strona nabyła prawo do odprawy mieszkaniowej i dopiero w sytuacji potwierdzenia jego istnienia można ustalić jej wysokość.

Przywołany z kolei przez stronę w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. wniosek z dnia [...] marca 1998 r. dotyczył wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Było to uprawnienie, o które osoba uprawniona mogła wystąpić od 1996 r. do [...] czerwca 2004 r. W tym okresie realizacja prawa do kwatery następowała przez przydział osobnej kwatery stałej lub wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Regulował to obowiązujący wówczas przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...). W świetle tego przepisu osoba uprawniona dokonywała wyboru, którą z tych dwóch form jest zainteresowana. Nie było możliwości korzystania z dwóch uprawnień jednocześnie. Wypłata tego ekwiwalentu w myśl obowiązującego wówczas art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...) następowała na podstawie zawartej z dyrektorem oddziału rejonowego Agencji umowy. R.W. w dniu [...] marca 1998 r. złożył wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. W dacie tej nie posiadał osobnej kwatery stałej. Natomiast w dniu [...] grudnia 2000 r. prawo do kwatery R.W. zostało zrealizowane na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...]. Istniała możliwość rezygnacji z osobnej kwatery stałej i otrzymania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, niemniej warunkiem było wcześniejsze zwolnienie posiadanej osobnej kwatery stałej. Do dnia [...] czerwca 2010 r. R.W. nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z tych względów nie było podstaw do zawarcia z nim umowy o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery i jego wypłaty.

Organ wskazał, iż z dniem [...] lipca 2010 r. wszedł w życie przepis art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143). W świetle tego przepisu osoby uprawnione do ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej miały prawo do tego ekwiwalentu do 30 czerwca 2011 r., natomiast po tej dacie prawo do wypłaty ekwiwalentu stało się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...). Przepis art. 47 ustawy o zakwaterowaniu (...) reguluje wypłatę odprawy mieszkaniowej żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej.

W konsekwencji przywołany wyżej przepis art. 17 ustawy o zmianie ustawy (...) ma zastosowanie do osób, które na dzień [...] lipca 2010 r. były uprawnione do wypłaty ekwiwalentu i zostały zwolnione z zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu, R.W. na dzień [...] lipca 2010 r., jak również na dzień [...] czerwca 2011 r. miał zrealizowane przysługujące mu prawo do zakwaterowania, stąd nie posiadał prawa do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Ponadto w tym okresie nadal pełnił zawodową służbę wojskową i korzystał, na podstawie obowiązujących od [...] lipca 2010 r. przepisów ustawy o zakwaterowaniu (...), z bezpłatnego zakwaterowania w internacie w [...].

Przepisy ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu od [...] lipca 2010 r. regulują zakwaterowanie żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową, nie zaś emeryta wojskowego, natomiast w sytuacji zwolnienia tego żołnierza z pełnienia zawodowej służby wojskowej, zastosowanie ma przepis art. 23 ustawy o zakwaterowaniu (...). Tak więc w sytuacji zajmowania lokalu mieszkalnego żołnierz po zakończeniu pełnienia służby wojskowej może nadal zamieszkiwać w tym lokalu, natomiast żołnierz, który nie otrzymał przydziału lokalu mieszkalnego lub zajmuje lokal będący kwaterą, który musi opuścić - ma prawo do wypłaty odprawy mieszkaniowej. Jak wskazano wcześniej rodzina R.W. nadal zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w [...]. Z tych względów nie spełniona została przesłanka z przywołanego w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] przepisu art. 23 ust. 1 lit b) ustawy o zakwaterowaniu (...), stanowiącego podstawę wydania takiej decyzji.

W dniu [...] stycznia 2017 r. skargę na powyższa decyzję złożył R.W. podnosząc, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1a ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (tj. D.U. z 2016., poz. 207 ze zm.), żołnierzowi zwalnianemu ze służby stałej, zamieszkałemu w kwaterze, przysługuje odprawa mieszkaniowa. Stwierdził, że wypełnia warunki określone w przywołanym przepisie, natomiast organ kwestionuje status lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], jako kwatery stałej, wskazując, że przedmiotowy lokal nie znajduje się w wykazie kwater sporządzonym na podstawie ustawy z dnia [...] lipca o Agencji Mienia Wojskowego. Minister Obrony Narodowej nie podaje z jakiej daty jest wykaz do którego się odnosi, gdzie jest publikowany. Skarżący zarzucił, że wykaz ten jest umieszczany w Internecie i w dacie wydawania decyzji o przyznaniu mu odprawy mieszkanie to znajdowało się w wykazie kwater. Zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 614 ze zm.), wykaz kwater jest sporządzany do dnia 30 czerwca i dnia 31 grudnia każdego roku. Widniejący na stronie internetowej Oddziału Regionalnego AMW w [...] wykaz kwater nosi datę [...] lipca 2016 roku. Jaki był status lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] w dniu [...] marca 2016 r.? Minister stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "w dniu zwolnienia Pana R.W. z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała ([...] marca 2016 r.) zajmowany lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] nie znajdował się w wykazie kwater." Jak wynika z decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] z dnia [...] marca 2016 r. w dacie wydawania tej decyzji lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] był wymieniony w wykazie kwater.

W ocenie skarżącego. zarzut rażącego naruszenia prawa w tym zakresie jest chybiony nie tylko z powodu niewykazania okoliczności, na którą powołuje się Minister Obrony Narodowej, ale także z powodu, że wykaz ten nie jest publikowany w trybie określonym w art. 88 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i jako taki nie stanowi źródła prawa, tym samym nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Nadto zdaniem skarżącego organ nie wykazał, aby postępowanie w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. W sprawie bowiem do takiego naruszenia nie doszło, a organy błędnie wskazały, że skarżący nie zamieszkiwał na stale w lokalu, znajdującym się w [...]. W tym miejscu bowiem znajdowała się jego rodzina i były scentralizowane jego interesy osobiste. W sprawie nie przeprowadzono również prawidłowo postępowania, które uzasadniałyby twierdzenie organu, że w lokalu w [...] przebywał tylko okresowo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r.,poz.718 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Analizowana pod tym kątem skarga jest niezasadna.

Przypomnieć należy, że zgodnie z orzecznictwem i poglądami doktryny, organ stwierdza nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli decyzja jest wprost sprzeczna z jednobrzmiącym przepisem prawa lub jeśli jest ona sprzeczna ze społeczno-gospodarczym zastosowaniem danej instytucji prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 635-637). Materialnoprawną przesłanką przyznania skarżącemu odprawy mieszkaniowej jest przepis art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U z 2016 r., poz. 207 ze zm., dalej ustawa). Przepis ten wskazuje, że odprawa przysługuje żołnierzowi:

1) służby stałej:

a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy,

b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej przez właściwy organ wojskowy (ust. 1),

b) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Dyrektor oddziału regionalnego zawiera umowę najmu tego lokalu mieszkalnego (ust. 2).

Odprawa mieszkaniowa jest świadczeniem ściśle związanym z ważnym elementem stosunku służbowego żołnierza zawodowego, którym jest prawo do kwatery, jako elementu zabezpieczającego dyspozycyjność żołnierza zawodowego. Dlatego też świadczenie określone w art. 23 ustawy nie może być przyznawane w oderwaniu od uprawnienia do lokalu. Jednocześnie, jak zauważono w wyroku Sądu Najwyższy z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II CSK 693/10, ekonomiczną funkcją odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP, wypłacanej ze środków Skarbu Państwa, jest udzielenie pomocy byłemu żołnierzowi w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych po zakończeniu służby wojskowej, jeśli nie może on pozostać w dotychczasowym mieszkaniu z uwagi na jego niezbędność do zaspokojenia potrzeb żołnierzy, znajdujących się aktualnie w służbie czynnej. Zakłada to więc obowiązek opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu (kwatery) i poszukiwanie jego poza służbą, czego ekonomiczne skutki ma łagodzić właśnie odprawa mieszkaniowa. Odprawa jest zatem świadczeniem, które otrzymuje zwolniony ze służby żołnierz zawodowy w celu rekompensaty faktu utraty dotychczasowej kwatery stałej. Odprawa jest zatem związana z koniecznością "powrotu" zajmowanego lokalu do swego rodzaju "puli lokali", z której innym, pełniącym czynną służbę wojskową żołnierzom zawodowym będzie przydzielone mieszkanie służbowe, tak aby zabezpieczyć prawidłowe wykonywanie przez nich zadań służbowych. Wskazuje na to treść art. 23 ust. 2 ustawy, wedle którego w przypadku lokalu, który nie wchodzi w skład kwater i nie zostanie opróżniony - żołnierzowi służby stałej przysługuje tylko prawo do zawarcia umowy najmu na ten lokal.

Tymczasem jak wynika z akt sprawa nie można uznać, że w sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające ze względów społeczno-gospodarczych na wypłatę żołnierzowi świadczenia, ponieważ w istocie nie została opróżniona przez niego kwatera. Opróżnienie przez skarżącego lokalu położonego przy ul. [...] w [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. nie mogło dojść do skutku, ponieważ wskazany lokal jest nadal zajmowany przez jego małżonkę i dzieci. W takiej sytuacji organ słusznie stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że zaistniała przesłanka pozwalająca na określenie i przyznanie świadczenia.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, jednoznacznie wskazuje, że przesłanką zezwalającą na przyznanie odprawy mieszkaniowej jest zamieszkiwanie przez zwalnianego żołnierza w kwaterze. Zgodnie z art. 1a pkt 2 ustawy, kwaterą jest lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 614 ze zm., dalej ustawa o AMW).

Wedle treści art. 66 ust. 1 ustawy o AMW, dyrektor oddziału regionalnego Agencji, uwzględniając faktyczne potrzeby żołnierzy zawodowych w garnizonie lub miejscowości, w których żołnierze zawodowi pełnią służbę, oraz miejscowościach pobliskich - do dnia [...] czerwca i dnia [...] grudnia - przygotowuje wykaz kwater. Natomiast zgodnie z art. 66 ust. 3 ustawy o AMW, wykaz kwater jest zatwierdzany przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. Tak więc niezbędnym elementem do zakwalifikowania danego lokalu jako kwatery jest nie tylko charakter jego przeznaczenia do zakwaterowania żołnierza zawodowego, ale nadto dyspozycja tej normy prawnej skutek taki wiąże z wpisaniem danego lokalu do wykazu kwater. O tym więc, czy mamy do czynienia z kwaterą decydują obecnie dwa elementy: przeznaczenie do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęcie lokalu w wykazie kwater.

Z dołączonych do akt sprawy wykazu kwater zatwierdzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2015 r. oraz z wykazu kwater zatwierdzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w dniu [...] stycznia 2016 r. wynika, że lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w [...] nie znajdował się w wykazie kwater zatwierdzonym przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, a zatem mimo jednoznacznie brzmiącego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy brak było podstaw do przyznania R.W. odprawy mieszkaniowej.

Należy nadto dodać, że nie budzi również wątpliwości, że wysokość odprawy, gdyby przyjąć, że skarżącemu mogłaby być ona wypłacona, została wyliczona w sposób rażąco sprzeczny z prawem. Zgodnie z bowiem z art. 47, wysokość odprawy mieszkaniowej wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W świetle przepisu art. 26 ust. 3 ww. ustawy, członkami rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są: małżonek i wspólnie zamieszkałe dzieci. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, we wniosku o wypłatę świadczenia z dnia [...] grudnia 2015 r., skierowanym od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], skarżący wymienił jako osoby wspólnie z nim zamieszkujące żonę i trójkę dzieci. Tymczasem z akt sprawy jasno wynika, że skarżący nie zamieszkiwał wspólnie z rodziną, a zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...] orzeczono rozdzielność majątkową pomiędzy małżonkami, a postanowieniem tego samego sądu z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...] , orzeczono, że miejscem pobytu małoletnich dzieci skarżącego jest miejsce pobytu ich matki. Nie było zatem możnazaliczyć żony i dzieci R.W. do osób, które są uwzględniane przy obliczaniu wysokości odprawy mieszkaniowej. Celem świadczenie jest bowiem takie określenie wysokości odprawy, aby zabezpieczyła ona realne potrzeby żołnierza i jego rodziny związane z utratą dotychczasowego lokalu i koniecznością zmiany miejsca zamieszkania. W sytuacji, zatem gdy żołnierz nie mieszka z rodziną , nie można uwzględniać członków jego rodziny przy określaniu wysokości świadczenia.

Wbrew zarzutom skargi, ustalenia organu są prawidłowe i nie wykraczają poza zasady postępowania dowodowego określone w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., tym bardziej, że sam skarżący w pismach z czerwca 2016 r., skierowanych od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, potwierdził fakt rozpadu pożycia małżeńskie, a w związku z tym faktycznego zamieszkiwania w [...], gdzie znajdowało się jego centrum życiowe.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.