Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 4638/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska Włodzimierz Zygmont (spr.) Protokolant referent stażysta Barbara Dropek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004r. sprawy ze skargi R. K., E. A., P. K. Spółki "A" na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego o d d a l a s k a r g ę /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/M. Skwierzyńska EW W


UZASADNIENIE

Agencja Celna "B" działająca w imieniu wspólników Spółki "A" zgłosiła w Urzędzie Celnym do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym róże cięte (klasy I) przypisując im kod PCN 0603 10 10 9 ze stawka celna wysokości 0%. oraz róże cięte (klasy II) przypisując im również kod PCN 0603 10 10 9 ze stawką, celna konwencyjna (ad valorem) wysokości 45%, chryzantemy cięte (klasy I) przypisując im kod PCN 0603 10 50 9 ze stawką ceną w wysokości 0% oraz chryzantemy cięte (klasy Il) przypisując im również kod PCN 0603 10 50 9 ze stawką celną konwencyjną (ad valorem) wysokości 45% . Zgodnie z wnioskiem zawartym w dokumencie SAD z dnia [...] nr [...]. organ celny dopuścił powyższe towary do obrotu na polskim obszarze celnym.

Dyrektor Urzędu Celnego w decyzji z dnia [...] nr [...] skierowanej do R. K., P. K., E. A.- wspólników Spółki "A", wydanej na podstawie art. 207 § 1 O.p. , art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 3, art. 85 § 1, art. 222 § 4 oraz art. 262 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12. 1999r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 107, poz. 1217) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997r. (Dz.U. Nr 143, poz. 958) i z dnia 26.06.1998r. (Dz.U. Nr 86, poz. 544) w sprawie pobierania odsetek wyrównawczych, uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i kwoty długu celnego i dokonał ponownie klasyfikacji taryfowej, zastosowania stawki celnej określając tym samym nową wysokość długu celnego.

Od powyższej decyzji, pełnomocnik wspólników J. C. wniósł w dniu 5.06.2001r. odwołanie (do którego załączył pełnomocnictwo z dnia 3.04.2001art.), i w którym domagał się jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy przez organ odwoławczy.

Prezes GUC postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., skierowanym do wspólników spółki, postanowił pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia z powodu uchybienia 14-dniowemu terminowi przewidzianemu do wniesienia odwołania ( art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że każdy ze wspólników decyzję Dyrektora Urzędu Celnego otrzymał w dniu [...] (zwrotne potwierdzenie odbioru), natomiast odwołanie zostało złożone dniu 5.06.2001r.

W skardze na powyższe postanowienie wspólnicy Spółki "A" domagali się jego uchylenia z powodu niezgodności z prawem. Zarzucili w skardze, że wprawdzie organ celny I instancji skierował do ich pełnomocnika J. C. pismo z dnia 17.09.2001r. nr [...], w którym wyjaśnił, że w świetle art. 253 § 2 Kodeksu celnego nie może być on w sprawie uznany za stronę, to jednak zdaniem skarżących, przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, bowiem postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wraz z przyjęciem zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...]. W związku z powyższym, kwestionowana decyzja nie została w sposób prawidłowy doręczona, co oznacza naruszenie art. 145 O.p.

Prezes GUC wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddala skargę, jako bezzasadną.

Powody.

Organ celny I instancji działał zgodnie z prawem nie doręczając decyzji osobie fizycznej - J. C., a doręczając decyzje wspólnikom spółki cywilnej "A". Po pierwsze J. C. odwołanie od tej decyzji złożył w dniu 5.06.2001r., załączając pełnomocnictwo datowane 3.04.2001r. i udzielone mu przez wspólników spółki. Skoro stanowiło ono załącznik do odwołania, przeto J. C. nie był pełnomocnikiem wspólników w toku postępowania przed organem celnym I instancji (zakończonego w dniu [...]). Po wtóre z treści udzielanego J. C. pełnomocnictwa wynika, że miał on działać w sprawie jako osoba fizyczna, a nie jako pracownik spółki. Przepis 253 § 2 ustawy Kodeks celny stanowi, że jeżeli postępowanie przed dyrektorem urzędu celnego dotyczy towaru, którego rodzaj lub ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej (tak rzecz się miała w osądzanej sprawie), to przedstawicielem bezpośrednim osoby może być wyłącznie pracownik tej osoby lub agencja celna jak również adwokat i radca prawny, ale nie czynią tego w odniesieniu do osoby fizycznej nie legitymującej się przymiotami wymienionymi w powyższych przepisach. Po trzecie organom celnym wiadomo było z urzędu, że J. C. jest doradcą podatkowym, który w świetle powołanych wyżej przepisów art. 253 § 2 Kodeksu celnego, nie uprawniało go do występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika przed organem celnym I instancji. Wobec tego J. C., w razie zgłoszenia się do z pełnomocnictwem udzielonym mu jako doradcy podatkowemu, nie mógłby reprezentować skarżących wspólników w w/w postępowaniu przed organem I instancji. Wspólnicy spółki mimo że decyzja organu I instancji została im zgodnie z prawem doręczona z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia odwołania, nie dochowali terminu do wniesienia odwołania.

Wbrew twierdzeniom skarżących postępowanie przed organem I instancji zakończyło się nie chwilą przyjęcia zgłoszenia z dnia [...] i dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym, lecz dopiero z dniem doręczenia im decyzji stwierdzającej nieprawidłowość zgłoszenia celnego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.12.2000r., sygn. FPS 10/00). Przyjęcie zgłoszenia przez organy celne i określenie należności nie oznaczało, że w sprawie wydano decyzję, co mogłoby stanowić o niemożności wszczęcia postępowania po przyjęciu tego zgłoszenia. Zgłoszenie celne określające dług celny nie jest decyzją określającą to zobowiązanie, a zawiadomieniem organów celnych o potrzebie objęcia zgłoszonego towaru procedurą celną. Przepis art. 70 Kodeksu celnego daje organowi celnemu prawo po przyjęciu zgłoszenia celnego do jego weryfikacji, polegającej na kontroli tego zgłoszenia i dołączonych dokumentów, rewizji celnej towarów, a w przypadku uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, wydania decyzji na podstawie przepisu art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego.

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł Sąd jak w wyroku.

/-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/M. Skwierzyńska za nieobecnego sędziego (urlop)

/-/M. Skwierzyńska

EW