Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 947/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie NSA: Stefan Babiarz (sprawozdawca), Grzegorz Borkowski, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 1489/03 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2002r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 1489/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2002 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku po rozpoznaniu odwołania podatnika od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2002 r., decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia terminu płatności ustalonej kwoty podatku i ustaliło M. D. termin płatności podatku od środków transportowych za 2002 r. za samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3500 kg - 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe za 2002 r. w kwocie 600 zł z tytułu podatku od środków transportowych, a powołując się na art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) - zwanej u.p.o.l. oraz uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych w 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2002 r. Nr 18, poz. 431) wskazał, że podatnik jako właściciel przedmiotowego pojazdu, miał obowiązek bez wezwania uiścić należny podatek w terminach określonych przepisami. Powołał się również na treść przepisu art. 21 § 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej ord. pod.

3. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wskazał, że w/w uchwała Rady Miasta W. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego nr 18 z dnia 22 marca 2002 r. W jej § 2 określono, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. Powołał się na art. 2, art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1, art. 5 oraz art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (jedn. tekst Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449) i wskazał, że przedmiotowa uchwała weszła w życie dnia 6 kwietnia 2002 r., zaś określenie mocy obowiązującej tej uchwały od dnia 1 stycznia 2002 r. jest w istocie nadaniem temu aktowi wstecznej mocy obowiązującej i objęciem zakresem jego normowania stanów faktycznych sprzed ogłoszenia tego aktu. Powyższe uchybienie powoduje, że przedmiotowa uchwała jako sprzeczna z prawem jest nieważna (art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - zwanej dalej u.s.g.), tym samym nieważna jest decyzja wydana na jej podstawie. Za szczególnie rażące naruszenie prawa podatnik uznał żądanie zapłaty odsetek od pierwszej raty podatku od terminu płatności, czyli od dnia 15 lutego 2002 r., skoro uchwała weszła w życie dnia 6 kwietnia 2002 r., a więc już po tym terminie. Powołał się na art. 10 u.p.o.l. i stwierdził, że ustawa ta nie powoduje powstania obowiązku podatkowego, a więc niezbędne jest wydanie uchwały określającej stawki tego podatku. Skoro uchwała określająca stawki podatku jest nieważna, to nie powstaje obowiązek podatkowy, a tym samym nie istnieje zaległość podatkowa określona decyzją Prezydenta Miasta W. Podniósł, że wysokość podatku od środków transportowych jest elementem kalkulacji opłacalności prowadzenia działalności gospodarczej i powinna być znana przed rozpoczęciem roku podatkowego, a przedmiotowa uchwała nałożyła na podatników obowiązek podatkowy w trakcie trwania roku podatkowego, gdyż weszła w życie dnia 6 kwietnia 2002 r.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie stwierdziło, że przedmiotowa uchwała została uchwalona i ogłoszona w sposób prawem przewidziany, w związku z czym organ odwoławczy nie jest władny kwestionować wysokość ustalonych stawek podatku. Wyjaśniając kwestię terminu płatności podatku powołało się na art. 6 ust. 7 u.p.o.l. oraz art. 47 § 2 ord. pod.

5. W skardze na powyższą decyzję podatnik wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w całości powtarzając argumenty odwołania.

6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Sąd I instancji - oddalając skargę - powołał się na art. 9 ust. 1, art. 8 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i stwierdził, że Rada Miasta W. uchwałą z dnia 18 grudnia 2001 r. określiła wysokość stawek podatku od środków transportowych, obowiązujących w 2002 r. na terenie Miasta W.; w odniesieniu do samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony do 5,5 tony włącznie (masa całkowita samochodu skarżącego to 3,5 tony) wysokość stawki podatku określono na 600 zł. SKO porównując dopuszczalne przez ustawę stawki podatku w odniesieniu do wskazanych wyżej kategorii środków, transportowych: 600 zł, z wysokością stawki podatku określonej w ww. uchwale także 600 zł, w sposób uprawniony wywiodło, że Rada Miasta W. nie przekroczyła granic upoważnienia ustawowego. Kolegium nie jest ponadto władne kwestionować wysokość ustalonych stawek podatku, albowiem uchwały podatkowe rady gminy stanowią przepisy prawa miejscowego i wiążą one bezwzględnie organy podatkowe przy ustalaniu wysokości zobowiązań podatkowych. WSA wskazał, że w wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 283/02 NSA rozpoznając skargę Gminy Miasta w W. na uchwałę Regionalnej Izby Skarbowej Obrachunkowej w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2002 r., uchylając zaskarżoną uchwałę stwierdził, iż uchwała Rady Miasta W. z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości stawek podatku od środków transportowych na rok 2002 nie narusza prawa. Ponowna ocena tejże uchwały pod względem zgodności z prawem jest niedopuszczalna również w zakresie daty wejścia w życie tej uchwały, a stosownie do treści art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) sąd administracyjny nie był związany granicami skargi, co oznacza, że przedmiotowa uchwała podlegała również kontroli w zakresie daty jej uchwalenia. We wskazanym zakresie NSA również nie stwierdził, aby przedmiotowa uchwała naruszała prawo.

8. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną pełnomocnika podatnika, który zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., polegające na braku rozstrzygnięcia w granicach sprawy będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego i nierozpoznaniu istoty sprawy - skargi na decyzję administracyjną, która należała do właściwości WSA w Gdańsku;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 2 w zw. z art. 102 u.s.g. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie;

3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uniemożliwieniu skarżącemu poddania jego sprawy pod rozstrzygnięcie niezawisłemu sądowi, poprzez nierozpoznanie meritum sprawy, która była przedmiotem skargi do sądu administracyjnego i podlegała rozpoznaniu przez ten Sąd;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 2 i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP,

art. 4 ust. 1, art. 5 oraz art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych,

art. 10 u.p.o.l.

przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi z rażącym naruszeniem ww. przepisów;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 w zw. z art. 94 i 178 Konstytucji RP przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu powyższych przepisów i oddaleniu skargi od decyzji wydanej w oparciu o przepisy sprzeczne z przepisami wyższego rzędu i przepisami Konstytucji RP.

6) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez to, że uzasadnienie wyroku nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani jej wyjaśnienia. Sąd ograniczył się do przywołania art. 151 p.p.s.a., nie wskazując jednak przepisów, które były podstawą do uznania skargi za niezasadną ani przepisów dających mu prawo do odstąpienia od merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi na decyzję administracyjną z uwagi na wcześniejszy wyrok rozstrzygający skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gdańsku.

9. Wskazując na powyższe uchybienia pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, ewentualnie odnośnie zarzutów zawartych w pkt 4 i 5 wniósł o zmianę wyroku w całości, poprzez orzeczenie o uchyleniu decyzji organów obu instancji oraz o umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania podatkowego z odpowiednim orzeczeniem o kosztach, w tym zasądzeniem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej z uwagi na skomplikowany i precedensowy charakter sprawy oraz znaczny nakład pracy, niezbędny do właściwego jej przygotowania.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była uchwała Rady Miasta W. lecz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2002 r. Uchwała nie była jedyną podstawą prawną wydanych decyzji administracyjnych, a w skardze zarzucono decyzjom naruszenie szeregu przepisów prawa, które nie zostały rozpoznane przez WSA. Nawet przesądzenie o prawidłowości uchwały Rady Miasta nie przesądza automatycznie o prawidłowości wszystkich decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o tę uchwałę. Sąd ma obowiązek badać sposób zastosowania przepisów uchwały, jej zgodność z prawem w konkretnej sprawie i z przepisami wyższego rzędu, a w razie stwierdzenia niezgodności z prawem ma obowiązek odmówić zastosowania uchwały w konkretnej sprawie, co generalnie nie ma wpływu na jej obowiązywanie. Nie istnieje norma, która w przedmiotowej sprawie upoważniałaby Sąd do odstąpienia od merytorycznego rozpoznania sprawy, nawet gdyby przedmiotem zaskarżenia była wspomniana uchwała Rady Miasta W. Skarżący powołał się na art. 171 p.p.s.a. i stwierdził, że nie wynika z niego niedopuszczalność kilkukrotnego zaskarżania tej samej uchwały rady gminy. Zauważył, że faktyczna data wejścia w życie przedmiotowej uchwały w czasie rozstrzygania sprawy I SA/Gd 283/02 nie była znana, bo uchwała nie była ogłoszona, więc Sąd nie mógł tej okoliczności badać. W poprzedniej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia była uchwała Regionalnej Izby Obrachunkowej, a pośrednio kwestia abstrakcyjnej zgodności z prawem uchwały i możliwości jej obowiązywania. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest uchwała jako taka, lecz decyzja administracyjna i sposób konkretnego zastosowania uchwały.

Strona powołała się na art. 101 ust. 1 w i. art. 102 u.s.g. i stwierdziła, że podatnik z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie art. 101 ust. 2 w zw. z art. 102 u.s.g., przez niewłaściwe zastosowanie. Wprawdzie Sąd nie powołał tego przepisu, lecz WSA w ogóle nie wskazał podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Lakoniczne uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zdaje się sugerować, że mógł on zastosować art. 101 ust. 2 u.s.g., który z mocy wyraźnej treści art. 102 u.s.g. nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania. WSA nie rozpoznając merytorycznie skargi na decyzję administracyjną pozbawił skarżącego konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu i nie wypełnił obowiązku sądowej kontroli działalności administracji publicznej w zakresie poruczonym mu przez ustawy.

Skarżący powtórzył argumenty odwołania odnośnie wejścia w życie i wywoływania skutków prawnych przez uchwałę Rady Miasta W., popierając swoje twierdzenia stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia z dnia 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 13/01. Stwierdził, że w niniejszej sprawie treść art. 8 i 178 Konstytucji RP zezwala i nakazuje sądowi samodzielnie rozstrzygnąć poruszane kwestie prawne i orzec co do meritum. Sędziowie mają prawo (a obowiązek wówczas, gdy z powodu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego nie może wypowiedzieć się Trybunał Konstytucyjny) - na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP do wydawania wyroków wprost na podstawie Konstytucji. Sędzia sądu administracyjnego może w indywidualnej sprawie odstąpić od stosowania przepisu ustawy podatkowej, który uznaje za sprzeczny z Konstytucją oraz pominąć sprzeczny z Konstytucją i ustawą akt podustawowy. Na gruncie stosowanych w naszej kulturze prawnej reguł kolizyjnych należy uznać, że po wydaniu normy wyższego szczebla (Konstytucja RP) doszło do wydania aktu normatywnego niższego szczebla z nią niezgodnego. W tej sytuacji należy zastosować regułę kolizyjną, zgodnie z którą norma wyższa hierarchicznie uchyla moc obowiązującą normy od niej hierarchicznie niższej (lex superior derogat legi inferiori).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

10. Nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., aczkolwiek istotnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada w pełni wymogom wskazanego przepisu. Jeżeli jednak zwróci się uwagę na to, że sąd zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił to oznacza to, że równocześnie podzielił także argumentację prawną zaskarżonej decyzji. Nie sposób więc zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok nie zawiera przez to podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W zaskarżonej decyzji zaś wskazano, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią art. 6 ust. 7, art. 9, art. 11 u.p.o.l., art. 21 § 3 i art. 47 § 2 ord. pod. oraz art. 91 ust. 1 u.s.g.

11. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W żadnym bowiem razie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ani z okoliczności podniesionych w uzasadnieniu sądu nie wynika by sąd nie dokonał oceny legalności decyzji podatkowych będących przedmiotem skargi lecz zgodność z prawem uchwały Rady Miasta W. W sytuacji bowiem, gdy wspomniana uchwała stanowiła przepisy prawa miejscowego i równocześnie była podstawą prawną decyzji, w dodatku, którą strona zwalczała zarzutami skargi, to obowiązkiem sądu było zbadać jej legalność, a w szczególności to czy wprowadziła ona stawki podatku od środków transportowych na 2002 r., od kiedy weszła w życie i czy była aktem prawnym prawidłowo ogłoszonym. W tym zakresie sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, a to, że odwołał się do oceny legalności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej podstawy prawnej będącej aktem prawa miejscowego do argumentacji zawartej w wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. NSA w sprawie I SA/Gd 283/02 nie może być uznane za naruszenie prawa. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. W sytuacji więc, gdy podstawą prawną decyzji była także uchwała Rady Miasta wprowadzająca stawki podatku, to ocena jej legalności mieści się w granicach danej sprawy w rozumieniu powołanego przepisu i nie stanowi o jego naruszeniu.

12. Z art. 101 ust. 1 i art. 102 u.s.g. wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, z tym że przepisu tego nie stosuje się gdy w sprawie orzekał już sąd administracyjny. Przepisu tego nie stosuje się do decyzji indywidualnych w sprawach z zakresu administracji publicznej, wydawanych przez organy gmin. Nie jest jasne na czym miałoby polegać błędne niezastosowanie w sprawie tych przepisów przez sąd pierwszej instancji skoro nie ma istotnego znaczenia w sprawie kontroli legalności aktu prawa miejscowego to, kto wniesie skargę na taką uchwałę w trybie art. 101 u.s.g. Powołanie się więc przez sąd pierwszej instancji na argumentację zawartą w wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. I SA/Gd 283/02 co do zgodności z prawem stawek podatku od środków transportowych nie może być uznane za naruszające powołane przepisy.

13. Z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych wynika, że akty normatywne, zawierające akty powszechnie obowiązujące, a takimi zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP są także akty prawa miejscowego czyli uchwały rady gminy (art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g.), ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Jednakże przepisy art. 4 tej ustawy nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie.

W świetle niezakwestionowanych ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji wynika, że podzielił on argumentację organów podatkowych, iż przedmiotowa uchwała weszła w życie dnia 6 kwietnia 2002 r.

W sytuacji zatem, gdy organy obu instancji orzekały już po zakończeniu roku podatkowego, to ich obowiązkiem było uwzględnić stawki podatku obowiązujące w 2002 r. i uchwalone zgodnie z prawem, a wynikające z aktu prawa miejscowego. Tym samym sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów prawa powołanych wyżej, gdyż nie przyjął by wspomniana uchwała miała moc wsteczną. Zauważyć bowiem należy, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych (...) będących właścicielami środków transportowych, przy czym powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (art. 9 ust. 1 i 3 u.p.o.s.). W sprawie zaś nie budzi wątpliwości, że obowiązek ten ciążył na podatniku już w dniu 1 stycznia 2002 r., gdyż obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Skoro w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zdarzeniem wywołującym powstanie obowiązku podatkowego jest zarejestrowanie samochodu, a zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek jego zaistnienia z mocy prawa (art. 4, art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 ord. pod.), to chybiony jest zarzut, że sąd naruszył art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez to, że przyjął, iż obowiązek podatkowy ciążył na podatniku od 1 stycznia 2002 r., skoro zgodnie z tym przepisem dopiero uchwała rady gminy wprowadzająca stawki podatkowe mogła wprowadzić i nałożyć na podatnika obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Nie sposób też przyjąć także by został naruszony art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. skoro Rada Gminy W. ustaliła na 2002 r. stawki podatku od środków transportowych. Twierdzenie więc, że były one w 2002 r. nieobowiązujące jest błędne. Z tego też powodu chybione są zarzuty naruszenia art. 2 i 88 ust. 1 Konstytucji RP.

14. W końcu za nietrafne uznać należy zarzuty dotyczące (pkt 3 i 5) naruszenia przepisów art. 45 ust. 1, art. 184, art. 8, art. 94 i 178 Konstytucji RP, przez to, że sąd oddalił skargę na decyzję opartą na niekonstytucyjnych przepisach. Pomijając już to, że o niezgodności ustawy z Konstytucją może orzec zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP tylko Trybunał Konstytucyjny a nie sąd administracyjny, to w skardze kasacyjnej nie wskazano, który z powołanych w niej przepisów należałoby uznać i dlaczego za niezgodny z Konstytucją. Podnoszony w sprawie art. 20a u.p.o.l. stwierdzający, iż nieuchwalenie stawek podatków lub opłat lokalnych na dany rok podatkowy powoduje ten skutek, że obowiązują stawki obowiązujące w poprzednim roku podatkowym jest o tyle nietrafny, że Rada Gminy W. na 2002 r. takie stawki uchwaliła, a po drugie przepis art. 20a u.p.o.l. wszedł w życie dopiero od 1 stycznia 2003 r.

14. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.