Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 273/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 , art. 61 , art. 64
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 10 w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi L. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego L. U. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy M. decyzją z 26.06.2014r. nr [...] , orzekł o odmowie w stosunku do Ł.U. ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w M. obr. [...] . W uzasadnieniu wskazano, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy wpłynął do organu I instancji 16.08.2013r. Z uwagi, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przeprowadzono postępowanie w trybie i na zasadach wynikających z art. 59 i nast. ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647, dalej u.p.z.p.). W toku postępowania sporządzono analizę urbanistyczno - architektoniczną, podczas której dokonano analizy zabudowy na działkach znajdujących się w odległości 100 m od granic działki objętej wnioskiem. Wyjaśniono, że odległość południowej granicy działki, na której planowana jest zabudowa od drogi publicznej ul.[...] wynosi 325 m, a zabudowa mieszkalna w obszarze znajduje się w pasie o szerokości 160m biegnącym wzdłuż ulicy. Wyjaśniono, że działka na której planowana jest zabudowa tj. dz. nr [...] jest satelitą w stosunku do zabudowanego terenu. Działka nr [...] znajduje się w ciągu ekologicznym o wyjątkowych walorach przyrodniczych. Organ I instancji wyjaśnił, iż w wyniku sporządzonej analizy urbanistyczno -architektonicznej ustalono, że nie ma możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Ł.U. zarzucając:

- błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż obszar na którym znajduje się działka odwołującego stanowi ciąg ekologiczny o wyjątkowych walorach przyrodniczych, podczas gdy organ I instancji nie wskazuje o jakie walory przyrodnicze chodzi, jak również wskazano, że od wielu lat na tym terenie planowana jest budowa drogi – obwodnicy,

- naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że działka odwołującego nie spełnia zasady szerokiego sąsiedztwa, podczas gdy w obszarze analizowanym znajdują się 3 zabudowane działki tj. dz. nr [...] , nr [...] oraz nr [...], co oznacza, że wymóg sąsiedztwa został spełniony,

- uznanie, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną, podczas gdy na działce znajdują się fundamenty, a właściciele działki uzyskali ostateczne pozwolenie na budowę,

- nieprawidłowe ustalenie obszaru analizowanego, z uwagi na okoliczność, że w ocenie odwołującego obszar analizowany winien być poszerzony, tak aby obejmował zabudowę znajdującą się w najbliższej odległości,

- naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 5 grudnia 2014r. nr [...] na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wedle tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

2. teren ma dostęp do drogi publicznej

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na gruncie obowiązującej ustawy ustalanie warunków zabudowy w formie decyzji o warunkach zabudowy jest wyjątkiem od zasady określania przeznaczenia terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na wyjątkowy charakter decyzji o warunkach zabudowy, możliwość jej wydania jest ograniczona do przypadków, gdy inwestycja stanowi kontynuację zastanego układu urbanistycznego. Brzmienie art. 61 ust. 1 ww. ustawy wyklucza takie działania kreacyjne, które nie stanowią kontynuacji zastanych wartości, co ma zapewniać ochronę ładu przestrzennego w sytuacji braku planu miejscowego. Kolegium podzieliło zasadność twierdzeń przedstawionych przez organ I instancji wskazując, iż analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona w sprawie opisuje zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy, zaś wyprowadzone na podstawie analizy wnioski znajdują pełne uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Działki objęte wnioskiem położone są poza terenem objętym zabudową, a odległość południowej granicy działki, na której planowana jest zabudowa od drogi publicznej ul. [...] wynosi 325 m, przy czym zabudowa mieszkalna w obszarze znajduje się w pasie o szerokości 160m biegnącym wzdłuż ulicy [...] . Działka, na której planowana jest zabudowa tj. dz. nr [...] od najbliższej zabudowy położona jest w odległości 164m (dz. nr [...]] i 160 m (dz. nr [...] ). Z akt sprawy wynika, że działki w obszarze analizowanym są niezainwestowane, a położenie działki nr [...] w głębi terenu w obszarach, które są pozbawione zabudowy jako tereny otwarte powoduje, że brak jest działki, która mogłaby stanowić kontynuację funkcji, cech i zabudowy dla działki objętej postępowaniem.

W przedmiocie zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że nie można uznać, że działka nr [...] jest działką zabudowaną, bowiem dla tego obszaru wydana jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, a na działce zrealizowane są fundamenty. Realizacja zabudowy we wskazanej we wniosku lokalizacji wykracza poza zasady ustalania warunków zabudowy poprzez decyzje wz - ograniczające pozytywne rozstrzygnięcia na podstawie nawiązania do istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy przy konieczności zachowania i (kształtowania) harmonijnej całości urbanistycznej. Kreowanie przestrzeni poprzez dopuszczenie zabudowy w terenach pozbawionych zabudowy, w oderwaniu od istniejących zabudowań - jest niezgodne z przepisami prawa określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -obowiązującymi w przypadku wykonywania analizy architektoniczne urbanistycznej oraz ustalania warunków zabudowy. Nadto Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest możliwości wskazania działki, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nadto brak jest możliwości wyznaczenia linii zabudowy w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i pozwalający na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Ustalenie warunków zabudowy w niniejszym przypadku prowadziło również do zaprzeczenia zasadom ogólnym planowania i zagospodarowania przestrzennego. Poza tym kluczowe znaczenie w procesie ustalania warunków zabudowy przypisać należy konkretnej, przynajmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalającej na zrealizowanie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Wyjątkowy charakter decyzji o warunkach zabudowy, sprawia, że możliwość jej wydania jest ograniczona do przypadków, gdy inwestycja stanowi kontynuację zastanego układu urbanistycznego. Brzmienie art. 61 ust. 1 wyklucza takie działania kreacyjne, które nie stanowią kontynuacji zastanych wartości, co ma zapewniać ochronę ładu przestrzennego w sytuacji braku planu miejscowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Ł.U. , podnosząc:

1) naruszenie przepisów postępowania tj:

- art. 7, art. 8 i 107 § 3 kpa w rezultacie nie odniesienia się do podniesionych przez skarżącego w treści odwołania zarzutów (w szczególności zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. polegającego na uznaniu, iż działka skarżącego nie spełnia wymogu "szerokiego" sąsiedztwa, podczas gdy w analizowanym obszarze znajdują się trzy zabudowane działki, a mianowicie działka nr [...], działka nr [...] oraz działka nr [...] ) i ograniczenie się w skarżonej decyzji do stwierdzenia, że organ podziela zasadność twierdzeń przedstawionych przez organ I instancji, co w konsekwencji narusza zaufanie uczestników postępowania do władzy i uniemożliwia dokonanie kontroli skarżonej decyzji oraz nie pozwala na uznanie, że organ odwoławczy w sposób pełny i dokładny wyjaśnił stan faktyczny i sprawy;

- art. 7, 77 kpa poprzez błędne rozważenie materiału dowodowego i uznanie, że najbliższa zabudowa do działki skarżącego znajduje się na działkach [...] oraz [...] (około 160 metrów), podczas gdy jak wynika z kopii mapy najbliższa zabudowa (dostępna z tej samej drogi publicznej) znajduje się na działkach [...] oraz [...] ;

- art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez brak rozważań w uzasadnieniu decyzji na temat interesu publicznego i słusznego interesu stron, gdy prawo do zabudowy nieruchomości jest elementem prawa własności, ograniczenia tego prawa na gruncie u.p.z.p. nie mogą być interpretowane rozszerzająco, dlatego też istotnym jest, aby organ II instancji odniósł się do zgodności tych interesów, bądź ustalił, iż oba te interesy pozostają we wzajemnej sprzeczności, tudzież wskazał, który z tych interesów ma prymat i z jakich względów;

2) naruszenie prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez:

• uznanie, iż działka skarżącego nie spełnia wymogu "szerokiego" sąsiedztwa podczas gdy w analizowanym obszarze znajdują się trzy zabudowane działki - nr [...], nr [...] oraz nr [...] ;

• uznanie, iż działka nr [...] jest działką niezabudowaną podczas gdy na niej znajdują się fundamenty, a jej właściciele uzyskali pozwolenie na budowę, powinna być traktowana jak zabudowana, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy;

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, poprzez:

• wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości 100 metrów od granicy działki objętej wnioskiem podczas gdy całokształt okoliczności przemawiał za przyjęciem szerszego obszaru analizy (przynajmniej 150 m od granic przedmiotowej działki), co tym samym oznacza, iż obszar analizowany został wyznaczony w sposób błędny, niezgodny z zasadami wynikającymi z ww. rozporządzenia;

- brak przekonującego uzasadnienia dlaczego obszar analizy nie został ustalony tak by objąć nim całą nieodległą od nieruchomości będącej przedmiotu wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy działkę nr [...] ,[...] ,[...] ,[...]

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu zarzutów wskazał, iż ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia ograniczenie. Interes publiczny nie sprzeciwia się uwzględnieniu uprawnienia właścicielskiego skarżącego i ustalenia warunków zabudowy. Wręcz taka decyzja byłaby zgodna z interesem publicznym, skoro wynika z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do wglądu w okresie od 4 maja 2011 r. do 27 maja 2011 r. teren, na którym działka skarżącego znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skoro zatem włodarze miasta zamierzają przeznaczyć wskazany teren pod zabudowę mieszkaniową, niezrozumiałym zdaje się być wydanie odmownej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla tego terenu.

Skarżący podkreślił, iż art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie wymaga, aby w analizowanym obszarze znalazła się cała działka na której znajduje się budynek świadczący o kontynuacji przez inwestora dotychczasowej funkcji zabudowy czy też jej fragment zabudowany lub cały budynek. W rozumieniu wskazanego przepisu istotnym jest tylko to by działka znalazła się w obszarze analizowanym (choćby fragment niezabudowany - o ile zabudowa taka na działce faktycznie występuje a znalazła się jedynie poza linią wyznaczoną przez urbanistę jako granica obszaru analizowanego) i aby miała dostęp do tej samej drogi publicznej. Warunki te nieruchomości (działka [...] oraz [...] spełniają. Powyższy pogląd znalazł akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych np. wyrok WSA w Krakowie z 21 listopada 2011r. II SA/Kr 1550/11. Również same fundamenty na działce [...] świadczą o jej charakterze jako działce zabudowanej.

Uzasadniając zbyt wąskie wyznaczenie obszaru analizowanego skarżący wskazał, iż obszar objęty wnioskiem jest rozległy i słabo zurbanizowany, stąd obszar analizowany nie może się ograniczać do minimalnej wielkości wskazanej w rozporządzeniu, ale musi być tak być tak wyznaczony, aby właściwie ocenić ład urbanistyczny zastany w tym terenie.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga zasługuje na uwzględnienie w części zarzutów, co prowadzi do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. Decyzje te, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p., w zakresie ustalenia czy w obszarze zabudowanym znajduje się działka zbudowana w stosunku do której działka skarżącego spełnia wymóg kontynuacji dotychczasowej zabudowy, a także w zakresie ustalenia braku kontynuacji co do linii zabudowy, a także stwierdzenia braku spełnienia warunków uzbrojenia terenu co do odprowadzania ścieków sanitarnych poprzez zbiornik okresowo wybieralny. Decyzje naruszyły także przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 w zw. z art. 28 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania z powodu pominięcia właścicieli dwóch sąsiednich względem inwestora działek.

Wskazane naruszenie prawa materialnego polegało na błędnym przyjęciu, iż te części działki [...] oraz [...] , które znalazły się w granicach obszaru analizowanego nie są zabudowane, a zatem nie mogą być traktowane jako działka sąsiednia. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Brak tu wymagań aby w obszarze analizowanym znalazła się cała taka działka czy też jej fragment zabudowany – czy też wręcz, aby w obszarze tym znalazł się cały budynek. W rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. istotnym dla uwzględnienia w analizie działki jako sąsiedniej, jest tylko to by działka znalazła się w obszarze analizowanym (choćby fragmentem niezabudowanym - o ile zabudowa taka na działce faktycznie występuje a znalazła się jedynie poza linią wyznaczoną przez urbanistę jako granica obszaru analizowanego) i aby miała dostęp do tej samej drogi publicznej. Warunki te działki [...] oraz [...] spełniają. Organy wadliwie zinterpretowały zatem wskazany przepis. Przepis ten został również błędnie zastosowany w zakresie ustalenia braku kontynuacji co do linii zabudowy. Pomimo, iż z analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, iż dla działki inwestora nie wyznacza się linii zabudowy, a więc linia zabudowy jest dowolna, gdyż żadna z jej granic nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej, a nadto występuje znaczna odległość od drogi, to organy uznały, iż zabudowa byłaby dysonansem urbanistycznym ze względu na plombową zabudowę działek sąsiednich. Z kolei naruszenie 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. polegało na zakwestionowaniu sposobu odprowadzania ścieków sanitarnych poprzez szczelny nie zagrażający środowisku zbiornik okresowo wybieralny z powołaniem się na bliskość rzeki [...] oraz prowadzoną przez gminę politykę ochrony środowiska, kiedy przepis ten wymaga uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Organy wskazując jedynie na ogólne przepisy ustawy prawo wodne (art. 29 i 38) nie wyjaśniły w jaki sposób szczelny zbiornik może naruszyć stan wody na gruncie i zasady ochrony środowiska, kiedy ponadto wskazania art. 61 u.p.z.p. nie mogą być wykładane rozszerzająco. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy powinna uwzględniać ochronę własności i wolność zagospodarowania. Zwrócić tu należy uwagę, iż prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Administracyjny zakaz uniemożliwiający wykonanie tego prawa, niejednokrotnie prowadzi do faktycznego pozbawienia właściciela przysługującego mu prawa. W praktyce sytuacja taka może prowadzić do tego, iż wykonywanie prawa własności w stosunku do nieruchomości, sprowadzać się może wyłącznie do obowiązku ponoszenia przez właściciela danin publicznych związanych z posiadaniem nieruchomości, bez możliwości faktycznego jej wykorzystania zgodnie ze swą wolą i gospodarczą potrzebą.

Z kolei wyżej wskazane naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 w zw. z art. 28 kpa polegało na nieustaleniu i nieuwzględnieniu jako stron postępowania właścicieli sąsiednich w stosunku do działki inwestora działek nr [...] i [...] Jak wynika z akt postępowania organy wzięły pod uwagę jedynie innych właścicieli działek sąsiednich ustalając ich za pomocą danych z ewidencji gruntów (k. [...] .). Wykaz ten ani inne dokumenty z akt sprawy nie zawierają informacji co do ewentualnych właścicieli działek nr [...] i [...] , stąd uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z powodu nie zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu.

Natomiast pozostałe zgłoszone w skardze zarzuty są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu NSA wyrażonego w wyroku z dnia 26 stycznia 2007r. sygn. II OSK 239/06 co do traktowania działki na której znajdują się jedynie fundamenty jako zabudowanej. O ile bowiem na takiej działce (w niniejszej sprawie dz. nr [...] ) rozpoczęto budowę na podstawie ważnych decyzji lokalizacyjnych bądź budowlanych, to jednak jej charakter jako zabudowanej nie jest ostatecznie przesądzony, gdyż inwestycja może zostać niezrealizowana, co może doprowadzić do wygaśnięcia pozwolenia na budowę i w efekcie oznaczać, brak cech decydujących o charakterze działki jako zabudowanej. Również brak podstaw do kwestionowania ustalonej przez organy wielkości obszaru analizowanego, gdyż urbanista a następnie organy zastosowały prawidłowo przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003. Nr 164, poz. 1588) wyznaczając obszar wielkości tj. nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż obszar objęty wnioskiem jest słabo zurbanizowany, nie uprawnia do oceny, iż obszar analizowany powinien być tak rozciągnięty, aby w jego zakresie znajdowały się obiekty właściwe dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, kiedy jednocześnie organy nie ograniczyły się do minimalnej wielkości wskazanej w rozporządzeniu, ale zwiększyły ją dwukrotnie. Również inne parametry w zakresie wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. zostały przez organy prawidłowo ocenione, stąd brak podstaw do zaakceptowania zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia innych przepisów postępowania.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy zastosują się do wyżej wskazanych zaleceń w zakresie naruszonych przepisów prawa materialnego jaki i ustalenia kręgu stron postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.