Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1026/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.37b, art.25
journal: Dz.U. 2017 poz 1050
law: Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa  państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa - tekst jedn.
article: art.189f, art.189 d
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 3 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej: oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] Minister Rozwoju (dalej "organ II instancji") uchylił w całości decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej "organ I instancji" lub "organ") z [...] października 2019 r., nakładającą na O. sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych i orzekł o nałożeniu kary na O. S.A. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "strona", lub "spółka") w wysokości 20 000 złotych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 37b i art. 25 ust. 1 ustawy z 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1050 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o obrocie."

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu [...] grudnia 2018 r. zespół kontrolny, działając z upoważnienia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, przeprowadził kontrolę w O. S.A. (Biuro Bezpieczeństwa Regulacyjnego — ul. C., [...] W.). Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie oraz zgodnie z ustaleniami kontroli O. S.A. był zobowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu z zagranicą towarami o znaczeniu strategicznym. Ewidencja powinna być prowadzona zgodnie z wymaganiami i zakresem określonym w art. 25 ust. 2 ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 10 maja 2013 r. w sprawie ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym (Dz. U. poz. 619)— dalej "rozporządzenie w sprawie ewidencji".

W ocenie kontrolujących przedstawiona w trakcie trwania czynności kontrolnych przez przedstawicieli O. S.A. dokumentacja nie była prowadzona zgodnie z wymaganiami i zakresem danych określonych w art. 25 ust. 2 ustawy o obrocie oraz w rozporządzeniu w sprawie ewidencji. Nieprawidłowości dotyczyły braku opisu oraz oznaczenia towaru i braku nazwy oraz adresu eksportera.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół kontroli z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]. Kontrolowany nie odniósł się do wniosków zawartych w protokole kontroli.

W dniu [...] lipca 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii zawiadomił O. S.A. o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

W dniu 25 lipca 2019 r. wpłynęło do organu pismo z dnia 23 lipca 2019 r., zawierające stanowisko skarżącej, w którym spółka wniosła o umorzenie wszczętego postępowania albo odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i przeprowadzenie dowodu z kopii ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym prowadzonej przez O. S.A. na okoliczność usunięcia nieprawidłowości wskazanych w protokole kontroli oraz wykazania zakresu opisu i oznaczenia towarów podwójnego zastosowania.

Organ włączył do materiału dowodowego dokumentację, która przez O. S.A. została nazwana "Ewidencja obrotu towarami o znaczeniu strategicznymi" załączoną do pisma O. S.A. z dnia 23 lipca 2019 r.

W dniu 9 września 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii pismem nr [...] zawiadomił O. S.A. o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. organ nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

W decyzji oznaczono omyłkowo stronę jako "O. Sp. z o. o.".

W dniu 30 października 2019 r. wpłynęło do Ministra Przedsiębiorczości i Technologii pismo skarżącej, w którym O. S.A. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez :

1. uchylenie decyzji i umorzenie wszczętego postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej;

2. uchylenie decyzji i o orzeczenie o odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 kpa. w przypadku nieuwzględnienia poprzedzającego wniosku. Jednocześnie w piśmie z dnia 28 października 2019 r. O. S.A. zarzuciła organowi, że w decyzji z dnia [...] października 2019 r. nieprawidłowo oznaczono stronę, do której decyzja jest skierowana.

W dniu [...] stycznia 2020 r., Minister Rozwoju wydal decyzje nr [...], w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy nakładając na O. S.A. administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, ze względu na błąd w oznaczeniu strony. Organ wskazał równocześnie, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zastosowania przepisu art. 138 §2 k.p.a. i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ w postępowaniach przed organem pierwszej instancji nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które wymagałoby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy - w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia - nie budził istotnych wątpliwości. Odnośnie zaś braku prawidłowego oznaczenia strony będącej adresatem decyzji organu pierwszej instancji, Minister Rozwoju stwierdził, że okoliczność ta nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, co dawałoby podstawę do zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

Minister Rozwoju nie podzielił również argumentacji O. S.A. o braku podstawy prawnej do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż rozstrzygając sprawę w I instancji prawidłowo wskazano podstawę prawną decyzji. W odniesieniu zaś do wniosku O. S.A. o odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w ocenie Ministra Rozwoju w postępowaniu nie zachodziły przesłanki wynikające z art. 189f §1 k.p.a. Organ szczegółowo uzasadnił i wskazał, że O. S.A. nie wywiązuje się z obowiązku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy tj. nie prowadzi ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym zgodnie z obowiązującym prawem. Prowadzona w O. S.A. dokumentacja obrotu towarami o znaczeniu strategicznym nie zawiera danych wynikających z § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji – opisu bez oznaczenia towaru (§ 8 pkt 2). Dokumentacja nie zawiera pełnego i zrozumiałego opisu oraz oznaczenia towarów, które pozwalają na ich identyfikację przez kontrolujących. W związku z tym nie spełnia ona wymagań określonych w § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 37b ustawy o obrocie podmiotowi, który nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 25 ust. 1, organ kontroli wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości do 100 000 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając decyzji:

1. Naruszenie art. 37b. ustawy z dnia 29 listopada 2000r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (t.i. DZ.U.2O19.953) (dalej ,,Ustawa o obrocie") przez jego zastosowanie jako podstawy prawnej do nałożenia kary, w sytuacji gdy przepis ten nie mógł stanowić podstawy nałożenia kary w zaistniałym przypadku.

2. W przypadku nieuwzględnienia zarzutu opisanego zarzucono skarżonej decyzji naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od wymierzenia kary.

3. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 189d k.p.a, poprzez niepełne uzasadnienie jakie okoliczności i czynniki zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu wymiaru kary nałożonej na O. S.A.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż jako podstawę kary wskazano art. 37b ustawy o obrocie w zw. z naruszeniem art. 25 ust. 2 ww. ustawy, który opisuje jaki zakres informacji ma znajdować się w ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym.

Zdaniem skarżącej, zgodnie z dyspozycją art. 37b ustawy o obrocie kara pieniężna wymierzana jest za naruszenie art. 25 ust.1 tej ustawy, w związku z czym art. 25 ust. 2 nie może być podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Spółka podkreśliła, że prowadzi stosowną ewidencję i fakt ten został stwierdzony w protokole kontroli z dnia [...] maja 2019 r. W ocenie skarżącej w chwili kontroli O. S.A. wypełniała obowiązek określony w art. 25 ust. 1 ustawy tj. prowadziła ewidencję obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. Wymierzenie kary pieniężnej z tytułu nieprawidłowości w zapisach prowadzonej ewidencji obrotu stanowi zastosowanie przez Ministra Rozwoju wykładni rozszerzającej art. 37b ustawy, która polega na objęciu karą administracyjną przypadków wykraczających poza zakres hipotezy art. 37b ustawy. Hipoteza ta, zgodnie z jej literalnym brzmieniem penalizuje fakt nieprowadzenia ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym, a nie fakt nieprawidłowego prowadzenia zapisów w przedmiotowej ewidencji.

Skarżąca podniosła, iż przyjęcie wykładni rozszerzającej w przypadku przepisów karnoadministracyjnych jest niedopuszczalne. Ponadto stwierdziła, iż nie można w tym przypadku zarzucić naruszenia art. 25 ust 2 ustawy o obrocie, tj. ,,że ewidencja nie posiadała opisu towaru o znaczeniu strategicznym oraz jego oznaczenia". Ewidencja obrotu według skarżącej zawierała bowiem opis i oznaczenie towaru. Opis ten jednak nie spełniał jedynie wymogów § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie ewidencji. Według skarżącej, naruszenie to nie było naruszeniem ustawy lecz naruszeniem przepisów rozporządzenia czyli aktu prawnego o niższej randze niż ustawa, wobec czego kara pieniężna była nieuprawniona z uwagi na brak podstawy prawnej do jej nałożenia.

Skarżąca wskazała, że wagę naruszenia należy oceniać uwzględniając cel prowadzenia ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. Celem prowadzenia ewidencji ma być umożliwienie organowi kontrolnemu zweryfikowanie zakresu obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. W szczególności wartości obrotu, liczby towarów rodzaju towarów, czy okresu w jakim obrót miał miejsce. W ocenie skarżącej rozporządzenie w sprawie ewidencji określa 14 punktów dotyczących prowadzonego obrotu, z czego O. S.A. można zarzucić tylko brak punktu dotyczącego nazwy towaru i to nie we wszystkich przypadkach, gdyż określenie: nazwa towaru nie jest "ostre". Nazwa jest bowiem nadawana przez producenta, a czasem przez odbiorcę i zasady tworzenia nazw towarów nie są precyzyjne. W związku z powyższym O. S.A. stwierdzi, iż dane wpisywane w polu nazwa towaru były zrozumiale i w połączeniu z danymi z innych rubryk prowadzonej przez nią ewidencji pozwalały na identyfikację towaru. Skarżąca ponadto podkreśliła, że wraz z ewidencją przechowywane są faktury i kopie zgłoszeń wysyłanych do organu monitorującego, tj. Szefa ABW i stanowią dodatkowe źródło informacji o towarze.

Wobec powyższego, O. S.A. uznała, iż stwierdzone naruszenie było znikome i nie stanowiło zagrożenia niekontrolowanego obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. Skarżąca podniosła również, że niezwłocznie uzupełniła prowadzone ewidencje obrotu towarami o znaczeniu strategicznym zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] maja 2019 r.

Skarżąca stwierdziła, że Minister Rozwoju wymierzając karę pieniężną nie wyjaśnił dokładnie jakie kryteria zostały wzięte pod rozwagę przy jej wymiarze. Minister Rozwoju ograniczył się bowiem do lakonicznego przytoczenia przepisu bez dodatkowych wyjaśnień. Minister Rozwoju stwierdził jedynie naruszenie przy prowadzeniu ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym polegające na braku prawidłowego opisu importowanego towaru, a brak ten uniemożliwia jednoznaczną identyfikację towaru.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

Taki wynik sądowej kontroli w tej sprawie stanowi przede wszystkim rezultat oceny o trafności wykładni zastosowanych przez Ministra Rozwoju przepisów prawa materialnego oraz zasadności nałożenia kary pieniężnej w przyjętej przez organ odwoławczy wysokości.

Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi, tj. naruszenia przez organ art.37b ustawy o obrocie i wskazania tego przepisu jako podstawy prawnej nałożenia na skarżącą kary administracyjnej należy zauważyć, że przepis ten reguluje stan, w którym podmiot zobowiązany do wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 8 ust. 3, art. 22 ust. 3a, art. 25 ust. 1 i art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie, w przypadku ich naruszenia naraża się na nałożenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie, skarżąca była obowiązana do prowadzenia ewidencji obrotu z zagranicą towarami o znaczeniu strategicznym. Ewidencja ta powinna być prowadzona zgodnie z wymaganiami i zakresem określonym w art 25 ust. 2 ustawy o obrocie tj. powinna zawierać w szczególności następujące dane:

1) opis towaru o znaczeniu strategicznym oraz jego oznaczenie;

2) ilość i wartość towaru o znaczeniu strategicznym;

3) daty obrotu;

4) nazwę i adres eksportera lub dostawcy oraz importera lub odbiorcy;

5) końcowe przeznaczenie i oznaczenie końcowego użytkownika;

6) dowód, że informacja na temat ograniczeń eksportowych związanych z zezwoleniem na transfer.

Ewidencja ta powinna być prowadzona także zgodnie z wymaganiami i zakresem określonym szczegółowo w rozporządzeniu w sprawie ewidencji, stanowiącym akt wykonawczy do ww. ustawy.

Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]. przedmiotowa ewidencja została uznana w części za niezgodną z wymaganiami i zakresem danych określonych w art. 25 ust. 2 ustawy o obrocie oraz w rozporządzeniu w sprawie ewidencji. Nieprawidłowości dotyczyły braku opisu oraz oznaczenia towaru, jak również braku nazwy oraz adresu eksportera.

Skarżąca nie zakwestionowała wniosków zawartych w ww. protokole kontroli i pismem z dnia 23 lipca 2019 r. poinformowała organ o usunięciu nieprawidłowości wskazanych w protokole kontroli. Nie kwestionowała zatem samego faktu naruszenia ww. przepisów uznając, że jego zakres nie dawał podstawy do nałożenia na skarżącą kary administracyjnej, gdyż nie zostały naruszone przepisy ustawy o obrocie, gdyż stosowna ewidencja była prowadzona, a stwierdzona nieprawidłowość dotyczyła jedynie spełnienia wymogów § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji. Naruszenie to nie było zatem naruszeniem ustawy lecz przepisów rozporządzenia czyli aktu prawnego o niższej randze niż ustawa, wobec czego kara pieniężna była nieuprawniona z uwagi na brak podstawy prawnej do jej nałożenia.

W ocenie Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż akt wykonawczy wydany na podstawie ustawy o obrocie stanowi jej uzupełnienie w części, w jakiej ustawodawca zezwala na uregulowanie niektórych szczegółowych kwestii prawnych lub technicznych organom administracji, co jednak musi mieścić się w zakresie upoważnienia ustawowego.

Skarżąca nie kwestionuje treści rozporządzenia w sprawie ewidencji i jego legalności, jedynie uważa, że nie może ono stanowić podstawy do nakładania kar administracyjnych.

Należy w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów ww. rozporządzenia w zakresie prowadzonej ewidencji stanowi w istocie o naruszeniu art. 25 ustawy o obrocie, który opisuje jaki zakres informacji ma znajdować się w ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym, która to ewidencja ma być prowadzona zgodnie z wymogami szczegółowo uregulowanymi w wydanym akcie wykonawczym w tej sprawie.

Jedynie spełnienie wszystkich wyżej wskazanych wymagań oznacza, iż ewidencja jest prowadzona w sposób prawidłowy. W niniejszej sprawie skarżąca nie prowadziła ewidencji przywozu w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z art. 25 ust.2 ustawy o obrocie tj. nie zawierała opisu oraz oznaczenia towaru, a także nazwy i adresu eksportera, a tym samym nie wypełniła wszystkich przesłanek z art. 25 ust.1 tej ustawy.

Odnosząc się ponadto do kwestii nałożonej na skarżącą kary za stwierdzone nieprawidłowości w zapisach prowadzonej ewidencji, a nie w istocie za brak takiej ewidencji, nie można zaakceptować poglądu, iż obowiązek określony w art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie i wymierzenie kary pieniężnej za jego naruszenie stanowi wykładnię rozszerzającą zastosowania sankcji z art. 37b ustawy o obrocie.

W ocenie Sądu, hipotezą powyższej regulacji objęte są wszystkie przypadki naruszenia przepisów w sprawie ewidencji obrotu (zarówno ustawowych jak i wykonawczych), w tym również nieprawidłowości prowadzenia określonych zapisów przedmiotowej ewidencji. Brak bowiem wymaganych ww. przepisami danych - oznacza w istocie nieprowadzenie ewidencji w tym właśnie zakresie. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że z woli ustawodawcy sankcja z tego tytułu zawiera jedynie górną granicę kary administracyjnej, pozostawiając tym samym organowi swobodę uznania zakresu penalizacji naruszenia przepisów, w zależności od powagi i ich skali oraz innych istotnych okoliczności danej sprawy. Przyjmując pogląd skarżącej, iż penalizowane jest jedynie naruszenie w postaci nieprowadzenia w ogóle ewidencji, wówczas takie naruszenie powinno być sankcjonowane karą w stałej wysokości, a wydawana na tej podstawie decyzja w sprawie kary pieniężnej byłaby decyzją związaną organu, a nie decyzją uznaniową, jak to ma miejsce w tym przypadku.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że organ rozstrzygając niniejszą sprawę, prawidłowo wskazał podstawę prawną decyzji, w związku z czym zarzut naruszenia art. 37 b ustawy o obrocie należało uznać za chybiony.

Przechodząc do drugiego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 189f kpa poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary, należy wskazać, iż instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego.

Organ odstępuje od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu strony w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, organ stwierdza, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Organ jest wówczas zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony, co zgodnie z zasadą proporcjonalności stanowi działanie adekwatne do okoliczności sprawy. Po drugie, doszło do realizacji celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Cele te mogły zostać osiągnięte w ramach odrębnego postępowania toczącego się przed postępowaniem w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a.). W takim przypadku organ jest zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony. Powyższe cele mogą być osiągnięte również w wyniku wyznaczenia stronie przez organ terminu do usunięcia naruszenia prawa lub powiadomienia właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa (art. 189f § 2 k.p.a.). Wyznaczenie takiego terminu jest fakultatywne. Jeżeli jednak strona w wyznaczonym terminie przedstawiła żądane dowody, to organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu.

W niniejszej sprawie organ szczegółowo przedstawił stanowisko uzasadniające, iż waga naruszenia prawa w tym przypadku nie jest znikoma. Skarżąca dokonując obrotu towarami o znaczeniu strategicznym była bowiem zobowiązana do prowadzenia ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym w przewidzianym przepisami zakresie. Brak ewidencji zgodnej z wymogami ustawy i szczegółowym zakresem określonym w rozporządzeniu w sprawie ewidencji jest naruszeniem, za które ustawodawca przewidział administracyjną karę pieniężną w wysokości do 100 000,00 zł. Ustawodawca uznał bowiem, iż z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa w obrocie towarami o znaczeniu strategicznym z zagranicą, prowadzenie ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym stanowi istotny obowiązek podmiotu dokonującego obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. Prawidłowy opis oraz oznaczenie towaru są bardzo ważnymi elementami ewidencji obrotu pozwalającymi na prawidłową identyfikacje towaru.

W związku z powyższym Minister Rozwoju nie mógł uznać, iż waga naruszenia prawa w tym przypadku jest znikoma i nie mógł odstąpić od nałożenia na skarżącą kary, której wysokość, co należy podkreślić, oscyluje w dolnych, a nie górnych granicach przewidzianej za takie naruszenie sankcji.

Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art.189 d k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie jakie okoliczności i czynniki zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu wymiaru kary należy zauważyć, iż prawidłowe ustalenie, że strona zaniechała wypełnienia obowiązku sprawozdawczego obligowało organ do nałożenia kary administracyjnej. Przepis art. 37b ustawy o obrocie z zagranicą statuuje w tym zakresie obowiązek o bezwzględnym charakterze. Wymierzona kara spełnia kryteria proporcjonalności oraz odpowiada przesłankom, o których mowa w poszczególnych punktach art. 189d k. p. a. Obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym wynika z ustawy oraz z aktu wykonawczego do niej tj. rozporządzenia w sprawie ewidencji. Informacje zawarte w ewidencji stanowią podstawę do oceny, czy podmiot należycie wywiązuje się z obowiązku ustawowego. Ewidencja obrotu towarami o znaczeniu strategicznym w spółce została założona w 2015 r. Czas trwania naruszenia wynosi 4 lata. W przypadku częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku w zakresie naruszenia art. 25 ust.1 ustawy, wskazano, iż organ I instancji nie posiada informacji wskazujących na to, że skarżąca wcześniej naruszała przepisy ustawy oraz była karana za naruszenie prawa dotyczące niewypełnienia obowiązku z art. 25 ust. 1 ustawy. Jest to okoliczność, która wpłynęła na niższy wymiar kary pieniężnej.

W ocenie Sądu, stopień przyczynienia się skarżącej do powstania naruszenia prawa jest wyłączny, niepodważalny i bezsprzeczny. Spółka jest jedynym podmiotem, który jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu towarami o znaczeniu strategicznym, ponieważ dokonywała obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. W rozpoznawanej sprawie brak jest także okoliczności wskazujących, że do przyczynienia się do powstania naruszenia prawa mogły doprowadzić działania osób trzecich lub innych podmiotów, w związku z czym stwierdzone naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie jest bezpośrednie.

Wskazać ponadto trzeba, że skarżąca nie podjęła wcześniej dobrowolnie działań w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Dokumentacja nadesłana przez skarżącą przy piśmie z dnia 23 lipca 2019 r., została uzupełniona dopiero po stwierdzeniu przez zespół kontrolny niewypełniania obowiązku z art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie i zawiadomieniu spółki w dniu 5 lipca 2019 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.

Jednocześnie uznać należało, że niewypełnienie obowiązku. o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o obrocie niewątpliwie nie było związane z osiągnięciem korzyści przez skarżącą. Jest to okoliczność, która wpłynęła na niższy wymiar kary pieniężnej.

Konkludując, w oparciu o powyższe nałożoną na skarżącą karę można uznać za adekwatną do popełnionego przez skarżącą deliktu administracyjnego. Organ II instancji mając na uwadze przesłanki wymienione w art.189d k.p.a. wymierzył karę pieniężną w kwocie 20.000 zł. Jak wynika z powyższego, organ przeanalizował i wskazał czynniki uzasadniające wysokość wymierzonej skarżącej kary, przy której ustalaniu wzięto pod uwagę przesłanki nakładania administracyjnej kary pieniężnej wynikające z art. 189d k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.