Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1087/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2014 r. : oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

|

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej również jako: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. wydane w pierwszej instancji z dnia [...] 2017 r. (Nr [...]) odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] 2015 r. (Nr [...]) w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym w kwocie 3.041.504 zł wykazanej przez "A" sp. z o. o. z/s w P. (dalej: skarżąca, spółka) w deklaracji VAT-7 za październik 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

W stanie faktycznym sprawy spółka złożyła deklarację VAT-7 za październik 2014 r., w której zadeklarowała zwrot różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 3.041.504,00 zł na rachunek bankowy w terminie 60 dni, który upływał w dniu 26 stycznia 2015 r.

W dniu [...] 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2014 r. Organ pierwszej instancji argumentował, iż w celu zbadania zasadności zwrotu różnicy VAT zadeklarowanej przez spółkę za październik 2014 r., w dniu 18 grudnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., na zlecenie Prokuratury Okręgowej w G., wszczął w spółce postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług, ze szczególnym uwzględnieniem zadeklarowanej kwoty zwrotu podatku od towarów i usług. Postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu.

Pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności powyżej opisanego postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) z uwagi na rażące naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Uzasadniając wniosek spółka wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako przesłankę przedłużenia wskazał wszczęcie przez organ kontroli skarbowej wobec strony postępowania kontrolnego. Tymczasem w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jedyną przesłanką przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. Chodzi tu o istnienie określonych wątpliwości uzasadniających potrzebę dodatkowej weryfikacji. Tak więc organ podatkowy nie wskazał jako przesłanki przedłużenia terminu zwrotu podatku, istniejących wątpliwości uzasadniających potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, konsekwencją czego było zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT z jego rażącym naruszeniem, gdyż przesłanka przedłużenia zwrotu podatku jest inna niż ta którą wyraźnie wskazał ustawodawca.

Odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że postanowienie przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatkowego zostało wydane w trakcie kontroli podatkowej i nie przysługiwało na nie zażalenie, albowiem żaden przepis prawa podatkowego takiego środka zaskarżenia nie przewidywał, natomiast tryb stwierdzenia nieważności decyzji może być wdrożony jedynie wobec tych postanowień na które przysługuje zażalenie, o czym stanowi art. 219 O.p.

Po rozpoznaniu złożonego przez spółkę zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] 2016 r. (Nr [...]) utrzymał w mocy swoje postanowienie wydane w pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie postanowień obydwóch instancji odmawiających wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku, jak również zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 955/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, iż postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu wydawane jest w ramach czynności sprawdzających, zgodnie z przepisem art. 247b § 1 O.p. a co za tym idzie na takie postanowienie przysługuje stronie zażalenie do organu wyższej instancji (art. 247b § 2 O.p.).

W dalszej kolejności, w dniu [...] 2017 r. (postanowienie Nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] 2017 r. (Nr [...]) odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] 2015 r. o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy VAT za październik 2014 r., gdyż nie stwierdził powoływanej przez stronę przesłanki wyrażonej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

W zażaleniu na wskazane postanowienie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 183 akapit pierwszy oraz art. 168 lit. a dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej przez błędne jego zastosowanie polegające na odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia organu pierwszej instancji pomimo niewskazania w tym postanowieniu wątpliwości organu podatkowego uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu VAT, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i narusza zasadę neutralności.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 O.p. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] 2017 r.

W ocenie organu podatkowego wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT bowiem sporne postanowienie podjęto przed upływem terminu do dokonania zwrotu podatku a z uwagi na toczące się w spółce postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania VAT ze szczególnym uwzględnieniem zadeklarowanej kwoty zwrotu VAT było w trakcie weryfikacji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., która została zlecona przez Prokuraturę Okręgową w G.. Zatem przyczyną przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku za październik 2014 r. było istnienie okoliczności przemawiających za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku w ramach postępowania kontrolnego, które – na dzień wydania postanowienia – nie zostało zakończone.

Następnie przywołał organ podatkowy treść art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach między innymi postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Tym samym skoro przyczyną przedłużenia terminu zwrotu VAT jest wszczęcie postępowania kontrolnego, m. in. w zakresie rzetelności zadeklarowanego zwrotu VAT to zasadnie uznał organ pierwszy instancji, iż zasadność tego zwrotu wymaga zweryfikowania.

Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ drugiej instancji wyjaśnił, iż pojęcie rażącego naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. to naruszenie mające charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Dokonana przez organ podatkowy ponowna analiza materiału dowodowego nie dawała podstaw do uznania, iż organ ten uchybił przepisom art. 247 § 1 pkt 3 O.p. odmawiając stwierdzenia nieważności postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za październik 2014 r. O rażącym naruszeniu prawa nie może – w ocenie organu – świadczyć zarzucana przez spółkę ogólnikowość postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku.

Zauważył organ drugiej instancji, iż - z uwagi na charakter postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności – nie ma podstawy prawnej do rozpatrywania zarzutów merytorycznych podniesionych przez stronę w zażaleniu, dotyczących charakteru prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz otrzymania zwrotu VAT. Wyjaśnił organ podatkowy, iż powoływane przez stronę skarżącą orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 912/15) dotyczy postanowienia organu pierwszej instancji, którego przedmiotem było przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w VAT a zatem przedmiotem tego postępowania była sprawa podatkowa rozpoznawana i rozstrzygana merytorycznie. Za nietrafny uznał organ odwoławczy ponadto zarzut strony skarżącej upatrujący naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w sytuacji wszczęcia postępowania kontrolnego przez inny organ, niż organ przedłużający termin zwrotu podatku z uwagi na powzięte wątpliwości co do zasadności jego zwrotu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca spółka wniosła o uchylenie postanowień obydwóch instancji odmawiających stwierdzenia nieważności postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku, jak również zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W stosunku do zaskarżonego postanowienia postawiono zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przez błędne ich zastosowanie polegające na odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu VAT, pomimo niewskazania w tym postanowieniu wątpliwości organu podatkowego uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu VAT, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest istnienie po stronie organu podatkowego "istotnych wątpliwości" co do zasadności zwrotu co oznacza iż organ ten powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Stąd też - w ocenie strony skarżącej – rażące naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w sprawie polegało na zastosowaniu tegoż przepisu poprzez wskazanie jako przesłanki przedłużenia zwrotu VAT wszczęcie postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. zamiast wskazaniu i wykazaniu, o ile takie okoliczności miałyby miejsce, przez ten organ podatkowy jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku od wartości dodanej. Zdaniem skarżącej, to organ przedłużający termin zwrotu podatku winien mieć wątpliwości, a nie może wskazywać na to czy też oczekiwać, że być może inny organ, który wszczął postępowanie w sprawie znajdzie przesłanki owych wątpliwości. Wątpliwości musi mieć organ przedłużający termin zwrotu podatku, których to wątpliwości organ pierwszej instancji nie wskazał.

Zarzuciła ponadto strona skarżąca nieuprawnione rozszerzenie uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy poprzez wskazanie w treści zaskarżonego postanowienia, iż zachodzi podejrzenie uczestnictwa strony w tzw. "obrocie karuzelowym".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez ten organ w pierwszej instancji, którym to rozstrzygnięciem odmówiono stronie skarżącej stwierdzenia – na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. – nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] 2015 r. (nr [...]) podjętego w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług na podatkiem należnym w kwocie 3.041.504 zł wykazanej w deklaracji VAT-7 za październik 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego. Zdaniem strony skarżącej postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż w treści postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku nie wykazano jakie istotne wątpliwości uzasadniające potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku powziął organ podatkowy pierwszej instancji. Przesłanka ta stanowi w ocenie skarżącej jedyny argument za przedłużeniem terminu zwrotu podatku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał natomiast, iż wbrew zarzutom spółki przyczyną przedłużenia spornego terminu było istnienie okoliczności przemawiających za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku w ramach postępowania kontrolnego, które – na dzień wydania postanowienia nie zostało zakończone.

Wnioskując o stwierdzenie nieważności postanowienia strona skarżąca domagała się zastosowania trybu nadzwyczajnego, w ramach którego ostateczne postanowienia badane są wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Jako przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia organu pierwszej instancji spółka wskazała art. 247 § 1 pkt 3 O.p., w świetle którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten na podstawie art. 219 O.p. stosowany jest również do postanowień.

Podkreślić także należy, iż wnioskowany przez skarżącą spółkę tryb nadzwyczajny jest – jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej –trybem postępowania odrębnym i samodzielnym względem postępowania wymiarowego. Przedmiotem postępowania zainicjowanego w tym trybie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy podatkowej, gdyż procedowanie takie godziłoby w zasadę trwałości decyzji, o której mowa w art. 128 O.p., lecz zbadanie czy w sprawie nie zaszły przesłanki wyrażone w art. 247 § 1 O.p. których doniosłość skłoniła ustawodawcę do dopuszczenia możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji (postanowienia). Tym sam – co istotne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy – nie każde naruszenie przez organy podatkowe prawa uzasadniające uchylenie decyzji (postanowienia) w postępowaniu instancyjnym wystarczające będzie dla wywołania skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). W trybie stwierdzenia nieważności postanowienia nie wystarczy bowiem wykazanie naruszenia przepisów prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, lecz koniecznym jest wykazanie, że naruszenie przepisów miało formę kwalifikowaną, mianowicie było naruszeniem rażącym.

Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" unormowane w treści art. 247 § 1 pkt 3 O.p. nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, stąd też zarówno orzecznictwo, jaki i doktryna prawa wypracowały w tym przedmiocie szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące, jest oczywisty charakter tego naruszenia. Według Słownika Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (Wydawnictwo PWN, Warszawa 1993 r., tom III, s. 24), "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu i rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji (postanowienia) stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego.

Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), co do zasady, może stanowić także rażące naruszenie przepisów postępowania. Jednakże wada wskazująca na nieważność musi tkwić w samej decyzji (postanowieniu), a nie w postępowaniu poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia. Z reguły wada taka spowodowana jest rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego. Natomiast nawet rażące naruszenie przepisów postępowania nie będzie skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji (postanowienia), jeżeli sama treść decyzji (postanowienia) odpowiada prawu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 731/08; dostępny j.w.).

Zdaniem Sądu, naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego, wtedy gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Innymi słowy rażące naruszenie prawa występuje, gdy działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji (postanowieniu) w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione, a zatem jeżeli istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji (postanowieniu), a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie.

Dokonana przez Sąd ocena zaskarżonego postanowienia prowadzi do konkluzji, iż powyżej przedstawione rozumienie przesłanki "rażącego naruszenia prawa" przyjął Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Innymi słowy, organ drugiej instancji w niniejszej sprawie dokonał właściwej wykładni art. 247 § 1 pkt 3 O.p. prawidłowo stwierdzając, iż brak jest podstaw do uznania że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r. pozostaje w wyraźnej, oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa, w szczególności powoływanego przez spółkę art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT uprawnia organ podatkowy do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Jeżeli bowiem zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego (zdanie drugie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT). Treść przywołanego przepisu nie zawiera w ocenie Sądu konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zwrotu, ograniczając się do wskazania, iż termin zwrotu podatku może zostać przedłużony w sytuacji gdy organ podatkowy uzna, że zasadność tego zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji. Ocenę zatem czy zasadny jest wynikający z deklaracji VAT-7 zwrot na rachunek bankowy strony podatku ustawodawca pozostawił organom podatkowym, które to decydują czy w sprawie zachodzą okoliczności wywołujące wątpliwości co do zasadności przedmiotowego zwrotu. Jakie konkretnie wątpliwości miałby powziąć organ podatkowy ustawodawca w analizowanym przepisie nie określił. Wynika z powyższego, iż odwołując się do racjonalności oraz legalizmu działania organów podatkowych prawodawca pozostawił uznaniu organów czy zachodzi uzasadniająca ograniczenie uprawnień podatnika wątpliwość co do zasadności zwrotu. Nie oznacza to jednak dowolności działania organów podatkowych, co podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych z którego wynika, iż tylko szczegółowo i merytorycznie uzasadnione postanowienie w tym przedmiocie zapewnia podatnikom gwarancję ich uprawnień procesowych i zapewnia respektowanie podstawowych zasad postępowania podatkowego, w tym w szczególności zasady zaufania obywatela do organów podatkowych. Stanowisko to zostało wielokrotnie wyrażone w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym w powoływanych przez stronę skarżącą wyrokach z dnia 28 października 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 911/15 oraz I SA/Wr 912/15, obydwa orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Eliminując z obrotu prawnego zaskarżone postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu Sąd uznał, iż brak uzasadnienia powziętych przez organ podatkowy wątpliwości narusza ogólne zasady postępowania podatkowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za październik 2014 r. przez organ pierwszej instancji z uwagi na prowadzone wobec podatnika postępowanie kontrolne przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. na zlecenie Prokuratury Okręgowej w G. w zakresie rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości rozliczania podatku VAT między innymi za okres objęty sporną deklaracją może stanowić co do zasady spełnienie wynikającej z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przesłanki istnienia wymagających dodatkowego zweryfikowania wątpliwości co zasadności zwrotu podatku. Wątpliwości te jednak implikowały organ pierwszej instancji do prawidłowego uzasadnienia, wyjaśniającego podatnikowi zasadność zajętego przez organ podatkowy stanowiska w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, czego organ ten nie uczynił naruszając tym samym przepisy procedury podatkowej. Naruszenie to nie miało jednak w ocenie Sądu charakteru rażącego, co oznacza że mogło być ono przedmiotem badania w ewentualnie uruchomionym zwykłym trybie postępowania, czego jednak strona skarżąca nie uczyniła. Brak jednakże wyraźnej i oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego z regulacją

art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie pozwala na stwierdzenie, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Za takie nie można bowiem zdaniem Sądu uznać brak prawidłowego uzasadnienia zajętego przez organy podatkowe stanowiska, nawet jeżeli treść uzasadnienia budzi istotne wątpliwości prawne, które w trybie zwyczajnym skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego.

Na marginesie Sąd wskazuje, iż za niemające wpływu na wynik sprawy należy uznać posługiwanie się przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłową nazwą strony skarżącej, tj. określeniu spółki jako "A" Sp. z o. o. zamiast poprawnej nazwy: "A" Sp. z o. o. Zwracając uwagę na niestaranność zaskarżonego aktu w tym zakresie uchybienie to nie wywołuje jednak ujemnych skutków procesowych, gdyż z całokształtu okoliczności sprawy prawidłowa identyfikacja podatnika nie nasuwa zdaniem Sądu wątpliwości. Za wystarczający w tej kwestii uznać należy wskazany w nagłówku zaskarżonego postanowienia numer identyfikacji podatkowej spółki, z którego wynika iż strona skarżąca to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A"

W ocenie Sądu organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu działając w oparciu o obowiązujące regulacje prawne prawidłowo wykazał, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] 2015 r. nie narusza w sposób rażący

art. 87 ust. 2 ustawy o VAT .

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.