Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 739/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 165a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 marca 2018 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego J. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. J. (dalej: Strona, Wnioskodawca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] maja 2018 r. Nr [...]wydane w wyniku złożenia przez Stronę zażalenia na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej tez: organ) z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 25 stycznia 2018 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania otrzymanych wypłat od Fundacji oraz środków otrzymanych w związku z jej likwidacją.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie, mającą stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca (dalej również: Założyciel, pierwszy Beneficjent) utworzył w dniu [...] grudnia 2004 r. fundację rodzinną (dalej: Fundacja) z siedzibą w Vaduz. Fundacja powstała i funkcjonuje jako podmiot prawny działający według przepisów prawa obowiązującego w państwie Lichtenstein. Założyciel wniósł do utworzonej Fundacji składniki swojego majątku osobistego (środki pieniężne), którymi Fundacja zarządza po to, aby w przyszłości zgromadzone środki przekazać w sposób zgodny z wolą Założyciela na rzecz określonych sukcesorów (dalej: Beneficjenci). Fundacja ma osobowość prawną i jest podmiotem odrębnym od Założyciela. Fundacja została powołana w celu "zarządzania majątkiem fundacji, używania majątku fundacji i/lub używania dochodów uzyskiwanych z tego majątku na dotacje lub do przyznania innych korzyści ekonomicznych jednemu lub kilku członkom (...) określonych rodzin na pokrycie kosztów wychowania, kształcenia, wyposażenia, wsparcia ogólnego utrzymania lub ekonomicznego wsparcia w najszerszym sensie, jak również realizacji podobnych celów" (art. 3 statutu Fundacji). Zgodnie z postanowieniami swojego statutu "Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej o charakterze kupieckim ".

W regulacji opartej na statusie Fundacji określono Beneficjentów Fundacji, czyli osoby uprawnione do majątku Fundacji oraz świadczeń z jej aktywów i dochodów. W pierwszej kolejności wyłącznym Beneficjentem (pierwszy Beneficjent) uprawnionym do majątku i dochodu Fundacji jest Założyciel w okresie swojego życia, z wyłączeniem innych Beneficjentów. Następnie wyszczególniona została grupa kolejnych Beneficjentów uprawnionych oraz określone zostały postanowienia dotyczące zarządzania i rozporządzania majątkiem Fundacji w przypadku śmierci Założyciela. Co do zasady kolejnymi Beneficjentami mają być dzieci Założyciela, które są polskimi rezydentami podatkowymi oraz ewentualnie ich potomkowie. W oparciu o statut i regulacje prawne Rada Fundacji jest zobowiązana do rozdysponowania środków zgromadzonych w ramach Fundacji według postanowień zawartych w tych dokumentach, które szczegółowo określają zasady rozdysponowania majątkiem Fundacji przez Radę w chwili śmierci pierwszego Beneficjenta.

W prawie polskim nie występuje podmiot prawa o charakterze fundacji rodzinnej, który znany jest w systemie prawnym Księstwa Lichtenstein jaki został opisany powyżej.

Obecnie Wnioskodawca rozważa wypłatę środków z Fundacji w całości lub w części, zgodnie z zapisami zawartymi w regulacji opartej na statusie Fundacji. Alternatywnym rozwiązaniem, które brane jest przez Wnioskodawcę pod uwagę jest likwidacja Fundacji. Wówczas zgromadzone w Fundacji środki zostaną przelane na rachunek bankowy pierwszego Beneficjenta.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1) W jaki sposób opodatkowana zostanie wypłata środków z Fundacji dokonana na rzecz pierwszego Beneficjenta?

2) W jaki sposób opodatkowany zostanie przelew środków z Fundacji na rzecz pierwszego Beneficjenta w przypadku przeprowadzenia jej likwidacji?

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, jeżeli pierwszy Beneficjent otrzyma od Fundacji środki w wysokości nieprzekraczającej wysokości środków wniesionych przez Założyciela do Fundacji w momencie jej utworzenia, to wpływ ten nie będzie stanowić dla Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej: PIT) w Polsce. Natomiast jeżeli pierwszy Beneficjent otrzyma od Fundacji środki w wysokości przekraczającej wysokość środków wniesionych przez Założyciela do Fundacji w momencie jej utworzenia, to nadwyżka tych środków będzie stanowić dla Wnioskodawcy przychód z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) w Polsce.

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, jeżeli Fundacja zostanie zlikwidowana, to dojdzie do opodatkowania PIT, ale jedynie w części przekraczającej kwotę wniesioną do Fundacji.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w oparciu o art. 165a § 1 w zw. art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.; dalej: O.p.) w dniu 30 marca 2018 r. wydał postanowienie nr 0112-KDTL3- 1.4011.38.2018.1.KF, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W ww. postanowieniu wskazano, że analiza treści złożonego wniosku wykazała, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przedstawiający zdarzenie przyszłe został sformułowany w sposób alternatywny, a także po części jedynie przykładowy. Ponadto redakcja wniosku wskazuje, że może on mieć charakter wyłącznie poglądowy, został złożony w celu uzyskania ogólnego poglądu, organu w określonych kwestiach z przyczyn wyłącznie poznawczych. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje.

Wskazał dalej organ, iż wniosek, którego celem jest zaznajomienie się przez wnioskodawcę z wykładnią określonego przepisu prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych, wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacji nie można bowiem uzyskać tylko dla celów poznawczych. Inaczej mówiąc, nie może zakończyć się wydaniem interpretacji indywidualnej postępowanie, które nie mieści się w ramach tego postępowania. Załatwienie tego postępowania wydaniem interpretacji indywidualnej stanowiłoby zaprzeczenie celom gwarancyjnym tej instytucji. Innymi słowy, wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie skutkowałoby wydaniem przez organ aktu z naruszeniem prawa. Powyższa sprzeczność powoduje, że żądanie strony prowadzenia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w jego sprawie jest niemożliwe.

Na powyższe postanowienie Strona złożyła zażalenie, w którym przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie:

a) art. 165a 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art, 14b O.p.;

b) art. 14b § 1 Ó.p. w zw. z art. 120 O.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo ' spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b;

c) art. 125 § 1 O.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej i tym samym naruszenie zasady szybkości w postępowaniu mającymi na celu wydanie- indywidualnej interpretacji oraz niewezwanie Strony do sprecyzowania zdarzenia przyszłego;

d) art. 121 O.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej skutkujące utrudnieniem Wnioskodawcy możliwości merytorycznego rozpoznania jego sprawy oraz wydłużeniem postępowania w tym zakresie.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Strona składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oczekiwała, że organ wyda interpretację indywidualną biorąc pod uwagę oba możliwe warianty zdarzenia przyszłego. Fakt, że w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Strona przedstawiła możliwe zdarzenia przyszłe oznacza, że Strona nie wybrała jeszcze sposobu w jaki wypłaci środki z Fundacji. Wnioskodawca rozważa wypłatę środków z Fundacji w całości lub w części, zgodnie z zapisami statusu Fundacji. Wnioskodawca bierze jednak pod uwagę także likwidację Fundacji i przelew środków zgromadzonych w Fundacji na rachunek bankowy. Brak wyboru jednego sposobu podyktowany jest bowiem okolicznościami, których Wnioskodawca nie jest w stanie na moment składania wniosku przewidzieć. Wnioskodawca nie jest w stanie dokładnie oszacować kwoty jaka będzie mu potrzebna w związku z dalszymi planami życiowymi, w związku z czym wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej obejmującej skutki wypłaty części lub całości środków.

Organ, jeżeli powziął wątpliwości co do zdarzenia przyszłego wskazanego przez Wnioskodawcę powinien wezwać Wnioskodawcę do wskazania, że oczekuje od Strony wyboru jednej z form, w odniesieniu do której Strona powinna dokonać uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego i w odniesieniu do której organ wyda interpretację indywidualną. Zdaniem Strony, Organ nie miał podstaw do odmowy wydania Wnioskodawcy interpretacji indywidualnej.

Strona ma prawo do uzyskania interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego. Strona we wniosku wyczerpująco opisała zdarzenie przyszłe oraz przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia.

Zdaniem Strony, z treści art. 14b § 1 O.p. wynika, że przedmiotem postępowania interpretacyjnego dysponuje zainteresowany, który składając wniosek o wydanie interpretacji określa zakres tego przedmiotu. Przedmiot postępowania ujęty może być w określonym stanie faktycznym i/lub prawnym zdarzenia przyszłego, w jakim ma dojść do wydania interpretacji.

Przedmiot postępowania zatem wyznaczony jest zarówno przez zapytanie Wnioskodawcy oraz ocenę prawną zaprezentowanego przez niego stanowiska prawnego w odniesieniu do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stanowisko prawne zainteresowanego dotyczyło stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanego w dwóch wariantach. Analizowany przedmiot prawny konstytuują przywołane przez zainteresowanego we wniosku o wydanie interpretacji przepisy prawa odnoszące się do określonego wnioskiem zdarzenia przyszłego.

Strona nie zgadza się z argumentacją Organu przedstawioną w wydanym postanowieniu. Przede wszystkim wskazała, że wniosek Strony nie miał, jak określił Organ, charakteru poglądowego. Wnioskodawca chciał upewnić się co do konsekwencji podatkowych dla przedstawionego zdarzenia przyszłego. Strona wniosła o odpowiedź na konkretnie postawione pytania i na te pytania Strona miała prawo uzyskać odpowiedź. (...) Intencją Strony nie była optymalizacja dokonania w przyszłości czynności wypłaty środków, a jedynie uzyskanie interpretacji wskazanych przepisów prawa podatkowego. Strona jest osobą starszą, która założyła Fundację w celu zabezpieczenia finansowego dla siebie i rodziny. W chwili składania wniosku Strona brała pod uwagę wypłatę środków z Fundacji, ale nie wyklucza też w przyszłości jej likwidacji. Dla Strony mogą bowiem zaistnieć w przyszłości różne okoliczności, w związku z którymi zaistnieje potrzeba wypłaty środków. W szczególności mogą być to wskazane w statucie Fundacji cele wychowania, kształcenia, wsparcia utrzymania lub ekonomicznego wsparcia. Wnioskodawca, w związku z sytuacją rodzinną i planowaną inwestycją syna rozważa też przeprowadzenie likwidacji Fundacji, dlatego chciał upewnić się co do skutków podatkowych związanych z taką likwidacją.

Uwzględniając powyższe argumenty, zdaniem Strony, nietrafny jest zarzut Organu podatkowego o charakterze poglądowym wniosku, mającym na celu jedynie uzyskanie ogólnego poglądu Organu. Wnioskodawca oczekiwał, kierując wniosek odpowiedzi na konkretne pytania odnoszące się do danego zdarzenia przyszłego, które może nastąpić. (...) Nie było zamiarem Strony uzyskanie poglądu organu, a gwarancji prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do danej sytuacji. Nie można zatem stwierdzić, że Strona występując z wnioskiem w takim charakterze nie jest Zainteresowanym.

Organ podatkowy, na podstawie art. 120 O.p. zobowiązany jest do działania w oparciu o przepisy prawa, które nakładają na Organ obowiązek wydania interpretacji indywidualnej na wniosek zainteresowanego. Ponadto zgodnie z art. 121 § 2 organy podatkowe zobowiązane są do udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. W ocenie Strony, Organ, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej odmówił Stronie prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej. Sposób działania Organu stanowi naruszenie art. 121 O.p., gdyż postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie organów podatkowych oraz zgodnie z normami prawa, co narusza postanowienia art. 120 Ordynacji podatkowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na powyższe postanowienie została wywiedziona do tut. Sądu skarga. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego:

a) art 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b;

b) art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnioną odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b O.p.;

c) art. 120 O.p., poprzez naruszenie przez organ zasady legalizmu w postępowaniu podatkowym;

d) art. 121 § 1 0.p.5 poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

e) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia zdarzenia przyszłego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym.

Z uwagi na powyższe Strona wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] marca 2018 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania i wydanie interpretacji zgodnie z prezentowanym przez Skarżącego we wniosku stanowiskiem;

2) zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy słusznie organ interpretacyjny uznał, że wniosek Strony nie zawierał wyczerpującego i jednoznacznego stanu faktycznego. Czy uzasadnione jest twierdzenie organu, że zagadnienia będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji - z uwagi na jego konstrukcję– uniemożliwiają wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – nie znalazł podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Strona opisała przyszłe zdarzenia w sposób spójny, konkretny i wyczerpujący a zadane pytania są precyzyjne i wbrew twierdzeniu organu dotyczą opisanych, zamkniętych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych. Pytania są sformułowane w taki sposób, że umożliwiają zawężenie odpowiedzi do konkretnie przedstawionego problemu. Ilość stanów faktycznych jest zatem skonkretyzowana a Strona przedstawia własne stanowisko w odniesieniu do każdego z pytań.

Organ w obszernych postanowieniach, po przedstawieniu opisu z wniosku, zamiast ewentualnie żądać jego sprecyzowania lub skonkretyzowania zadanych we wniosku pytań, koncentruje się na wykazaniu, że udzielenie interpretacji nie jest możliwe. Organ przywołuje obszernie regulacje prawne dotyczące interpretacji (Rozdział 1a Działu II OP) a ostatecznie rozważa przesłanki odmowy wszczęcia postępowania z art. 165a OP uznając, że okolicznością uniemożliwiającą wydanie w tej sprawie interpretacji indywidualnej, jest to, że przedstawiony we wniosku opis sprawy nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, lecz odnosi się do ogólnie możliwych sytuacji.

W ocenie Sądu - nie można zgodzić się z Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS), bowiem stosując argumentację przyjętą w rozstrzygnięciu organu, można w większości spraw – odmówić na podstawie art. 165a § 1 O.p. wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji. Tymczasem, takie podejście do problemu indywidualnych interpretacji – niweczy cel, jakiemu mają one służyć. W sytuacji skomplikowanych i niejasnych regulacji podatkowych, instytucja ta ma służyć podatnikom w prawidłowym stosowaniu obowiązujących przepisów w prowadzonej przez nich działalności. Zatem w sytuacji – jak przedstawiona we wniosku, gdy problem Strony ma charakter realny, organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość udzielenia merytorycznej odpowiedzi. Sąd nie podziela argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania, że przesłankę z art. 165a § 1 OP odnoszącą się do odmowy wszczęcia postępowania gdy "z jakiejkolwiek innej przyczyny postępowanie nie może być wszczęte" – należy interpretować tak szeroko jak czyni to organ.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie – odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie, zostało wydane z naruszeniem art. 165a § 1 O.p., bowiem w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym - problemowe zagadnienie przedstawione zostało w sposób wyczerpujący, konkretny – umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej. Nawet, gdyby przyjąć, że w jakimś zakresie konieczne było doprecyzowanie wniosku (w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h OP), to takie doprecyzowanie niewątpliwie wynika już z treści zażalenia Strony zatem co najmniej na tym etapie sprawy organ powinien rozważyć możliwość merytorycznego załatwienia wniosku Strony.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2018 r., wskazując na konieczność uwzględnienia przez organ interpretacyjny, jaki był faktyczny cel wprowadzenia instytucji indywidualnych interpretacji przepisów podatkowych.

Zauważyć należy, że interpretacja indywidualna jest interpretacją przepisów prawa podatkowego. Ordynacja podatkowa nie traktuje interpretacji indywidualnych jako wszelkich wyjaśnień treści obowiązującego prawa podatkowego, które są kierowane do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, dotyczących problemów prawa podatkowego. Na podstawie analizy całokształtu przepisów Ordynacji podatkowej poświęconych tej instytucji można określić je jako formę odpłatnego uzyskania informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zobowiązanego do wydania interpretacji, zgodny z prawem obowiązującym w dniu wydania interpretacji, którego stosowanie leży w kognicji organu podatkowego.

W ocenie Sądu – nieuzasadnione jest twierdzenie organu, że we wniosku przedstawiono nieprecyzyjny opis faktyczny, zadano nieprecyzyjne pytania a stanowisko Wnioskodawcy jest nieprecyzyjny. W postanowieniu czytamy, iż przedstawiony we wniosku opis sprawy nie składał się ze ściśle określonych elementów był nieskonkretyzowany, niedomknięty i nie pozwalał na stwierdzenie z iloma zdarzeniami przyszłymi (określonymi, konkretnymi zdarzeniami) mieliśmy do czynienia i w konsekwencji niemożliwe było naliczenie opłaty od złożonego wniosku. Według organu, w przypadku, gdy zaistniały stan sprawy nie daje podstaw do wydania interpretacji, to obliguje do odmowy wszczęcia postępowania albo wezwania podatnika do uzupełnienia braków formalnych. Jednakże uzupełnienie braków formalnych może zdaniem organu podatkowego mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy nie istnieją przesłanki odmowy.

Podstawą zaskarżonego postanowienia była regulacja zawarta w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., zgodnie z którą w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie może być wszczęte, zasadne jest wydanie przez organ interpretacyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Wyjaśniając pojęcie "postępowanie nie może być wszczęte" WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 lutego 2012 r. sygn. akt VI SAM/A 2450/11 (LEX nr 1124322) wskazał, że należy je odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis, którego wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia żądania w sposób merytoryczny.

W ocenie Sądu - odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy nie powinna nasuwać wątpliwości bezzasadność odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Zaskarżone postanowienie nie było obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek z art. 165a § 1 O.p., ale wynikało z dowolnego, nieznajdującego oparcia w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, uznania organu. Takie działania organu naruszają art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie wydania interpretacji sprzecznie z powołanymi przepisami oraz w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności z uwagi na wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania oraz nieprawidłowe nierozpoznanie precyzyjnego i kompletnego wniosku podatnika o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca przedstawił w sposób wyczerpujący przyszły stan faktyczny. Tak szczegółowe przedstawienie stanu faktycznego miało na celu uniknięcie w przyszłości wszelkich negatywnych konsekwencji związanych z możliwością jego podważenia. Organ podatkowy zaś próbuje dość nieudolnie wykazać, że opis zdarzenia przyszłego jest niekompletny i niespójny.

W ocenie Sądu - opis dokonany przez Stronę zawiera wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nie uzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne i indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125).

W niniejszej sprawie stan przyszły przedstawiony przez Stronę pozwala w sposób pewny i nie nasuwający większych wątpliwości, na udzielenie przez organ interpretacji. Tym samym niezrozumiałe jest wydanie przez Dyrektora KIS postanowień – odmawiających wszczęcia postępowania interpretacyjnego.

Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawniony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze OP).

Interpretacja indywidualna pełni więc funkcję informacyjną. Stan faktyczny wynika z wniosku podatnika. W niniejszej sprawie opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku został osadzony w kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie wymagał modyfikacji, rekonstrukcji czy domniemań. Wbrew temu, co twierdzą organy podatkowe, przedstawiony stan faktyczny, jak i zadane pytania są spójne i jednoznaczne. Tym samym Wnioskodawca miał prawo oczekiwać od organu, że odpowie na jego pytania.

Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania, za trafne Sąd uznał postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ interpretacyjny zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko i oceny prawne wyrażone w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.,