Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 295/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. na uchwałę Rady Miejskiej w SP z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dzierżawy i użytkowania nieruchomości niezabudowanej położonej w SP przy ul. M. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez B.G. skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Sz.P. nr [...] z dnia 28 listopada 2007 r. w przedmiocie dzierżawy i użytkowania nieruchomości niezabudowanej położonej w Sz.P. przy ul. [...] stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Abstrahując na obecnym etapie postępowania od tego, czy skarżący wykazał, że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, podkreślić należy, iż warunkiem zaskarżenia określonym w cytowanym przepisie jest uprzednie bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Stosownie do art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W myśl art. 54 § 1 tej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Jak podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie prawa administracyjnego, warunkiem wniesienia skargi powszechnej do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia. Z wezwaniem tym można wystąpić w każdym czasie. Jego bezskuteczność jest, w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przesłanką zaskarżenia uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia będzie bezskuteczne wtedy, gdy wezwany organ gminy wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia bądź nie zajmie żadnego stanowiska w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

W razie odmówienia przez właściwy organ gminy uwzględnienia wezwania - skargę należy wnieść za pośrednictwem tego organu gminy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o stanowisku organu. Natomiast w przypadku braku reakcji organu gminy na wezwanie dopuszczalne jest złożenie skargi, za pośrednictwem organu, do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym upłynął maksymalny dwumiesięczny termin przewidziany w art. 35 § 3 k.p.a. dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym nie będzie tu miał zastosowania art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniesienie skargi po upływie terminów ustalonych w wyżej wskazany sposób spowoduje odrzucenie skargi przez sąd administracyjny (por.: uchw. SN (7) z 8 VI 1995 r., III AZP 9/95, OSNAP 1995, nr 20, poz. 243, z glosami B. Adamiak, OSP 1996, nr 4, s. 70 i Z. Kmieciaka, ST 1995, nr 11, s. 75; post. NSA z 6 VII 1992 r., I SA 842/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 90; post. SN z 22 II 1995 r., III ARN 1/95, OSNAP 1995, nr 15, poz. 184; uchw. NSA (7) z 4 V 1998 r., FPS 1/98, ONSA 1998, nr 3, poz. 78).

W postanowieniu z dnia 10 lipca 2002 r., III RN 52/02 (OSNP 2002, nr 22, poz. 2) Sąd Najwyższy stwierdził, że skarga na uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być wniesiona w dniu, w którym nastąpiło doręczenie skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę na fakt, iż negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa (post. SN z 5 I 2001 r., III RN 54/00, OSNP 2001, nr 21, poz. 633). Nie ma bowiem w ustawie o samorządzie gminnym precyzyjnie określonej formy i trybu udzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa jest w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia także skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd. Należy jednak podkreślić, iż NSA w postanowieniu z dnia 1 grudnia 1993 r., I SA 892/93 (ONSA 1994, nr 4, poz. 159) stwierdził, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia warunku polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały przez tę samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten został spełniony.

Jak akcentuje to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 1996 r., SA/Po 3025/95 ("Wspólnota" 1996, nr 24, s. 26), dokonania wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie spełnia skierowanie skargi równocześnie do sądu administracyjnego i do rady gminy (Jyż Gabriela, Pławecki Zbigniew, Szewc Andrzej, Komentarz do art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.01.142.1591), [w:] A.Szewc, G.Jyż, Z.Pławecki, Samorząd Gminny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd. II oraz literatura tam podana).

Podzielając powyższe stanowisko stwierdzić trzeba, że z akt sprawy wynika, iż przed wniesieniem skargi skarżący B.G. nie wyczerpał należycie trybu przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem skargę nadał listem poleconym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 5 maja 2008 r., natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierował do Rady Miejskiej w Sz.P. w dniu 21 kwietnia 2008 r. Rada Miejska w Sz.P. uchwałą z dnia 27 maja 2008 r. nr [...] nie uwzględniła tego wezwania i odmówiła uchylenia lub zmiany wskazanej uchwały. Zauważyć wypada, że przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skarga wpłynęła do Rady Miejskiej w Sz.P. w dniu 16 maja 2008 r., a więc przed rozpatrzeniem wezwania i przed upływem terminu do jego rozpatrzenia.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż nie został zachowany przez skarżącego tryb określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.