Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 649/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.9a,, art.35a pkt 4, art.35 c ust.1, art.35 d ust.1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 427
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - tekst jedn.
article: 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant Referent Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej [...] października 2018 r. - działając na podstawie upoważnienia nr [...], przeprowadzili kontrolę dotyczącą kontroli jakości paliw ciekłych, dokumentów dotyczących pochodzenia i jakości badanego paliwa oraz kontroli zamieszczenia na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych - na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], należącej do przedsiębiorcy T. z siedzibą w P. {dalej także: "Strona" lub "Przedsiębiorca").

W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca nie zamieścił na kontrolowanej zakładowej stacji - w miejscu widocznym i ogólnodostępnym - informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych na tej stacji, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2018 r. poz. 427, ze zm.) dalej: "ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw". Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z [...] października 2018 r. nr [...] oraz dokumentacji fotograficznej dołączonej do protokołu kontroli.

[...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej - pismem z 5 listopada 2018 r. - poinformował przedsiębiorcę, o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia przedsiębiorcy administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, określonej zgodnie z dyspozycją art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw: wobec braku zamieszczenia na kontrolowanej stacji paliw informacji o zawartości biokomponentów w wprowadzanych do obrotu paliwach. W piśmie tym, poinformowano stronę o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Pismem z 20 listopada 2018 r. przedsiębiorca oświadczył, iż przeprowadzona kontrola dotyczyła jakości paliw w garażowanej stacji paliw znajdującej się na wewnętrznym terenie przedsiębiorcy, która nie wykazała żadnych uchybień w zakresie jakości paliwa. Przedsiębiorca poinformował, że paliwo na jego stacji nie jest wprowadzane do obrotu, gdyż jest wykorzystywane jedynie na potrzeby samochodów przedsiębiorcy i nie jest sprzedawane ani udostępniane innemu przedsiębiorcy tub osobie fizycznej. Paliwo to, jest gromadzone i używane tylko na potrzeby przedsiębiorcy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej nałożył na T. z siedzibą w P. administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw tj., za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji.

Pismem z 18 grudnia 2018 r., przedsiębiorca złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o odstąpienie od wymierzonej kary, zarzucając decyzji:

1. naruszenie prawa procesowego przez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia na błędnych podstawach faktycznych polegających na przyjęciu, że kontrolowany wprowadził do obrotu paliwo, podczas gdy paliwo zgromadzone na stacji zakładowej nie podlegało sprzedaży, służyło tylko i wyłącznie na potrzeby odwołującego;

1. naruszenie prawa materialnego art. 9a ust. 1 i 2 w zw. z art. 9a ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przez uznanie, że stację gromadzącą paliwo obowiązywały zasady jak stację, która wprowadziła paliwo do obrotu.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa, art. 9a, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1, art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Z 2018 r. poz. 427, ze zm.) oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930) po rozpatrzeniu odwołania z 18 grudnia 2018 r., przedsiębiorcy T. z siedzibą w P., od decyzji [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 4 grudnia 2018 r., nakładającej na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji paliw w sposób określony w art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, w ten sposób, że nałożył na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...]: informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji paliw w sposób określony w art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Rozpoznając odwołanie, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Informacje te, należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Przedsiębiorca, który nie zamieszcza na stacji paliwowej lub stacji zakładowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji w sposób określony w art. 9a, zgodnie z art. 35a pkt 4, podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej na poziomie 5000 zł, wynika natomiast wprost z art. 35c ust. 1 omawianej ustawy. Zdaniem organu treść art. 9a ust. 3 omawianej ustawy, nie pozostawia wątpliwości, iż przytoczone wyżej przepisy mają odpowiednio zastosowanie także do stacji zakładowych.

Odnosząc się do treści odwołania, organ wyjaśnił, że z powołanych wyżej przepisów, wynika iż przedsiębiorcy są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, które to informacje należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Powyższe dotyczy również stacji zakładowych. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku tj. niezamieszczenie takich informacji w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, powoduje że przedsiębiorca podlega karze pieniężnej. Aby obciążyć stronę karą pieniężną, musi ona wymaganych informacji w ogóle nie zamieścić, lub zamieścić je w miejscu nie będącym ogólnodostępnym (np. na zapleczu), albo uczynić ją niewidoczną (np. zasłaniając plakatem reklamowym), pomimo umieszczenia w miejscu ogólnodostępnym. W niniejszej sprawie informacji takich w ogóle nie zamieszczono.

Prezes UOKiK podkreślił, że oparł się na dowodach zebranych w toku toczącego się postępowania. Dowodem w sprawie jest protokół kontroli z 17 października 2018 r. Z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie zamieszczono informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Inspektorzy w toku kontroli, nie stwierdzili zamieszczenia omawianej informacji w żadnym widocznym i ogólnodostępnym miejscu.

Odnosząc się do treści uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 2018 r. organ zauważył, że na kontrolowanej zakładowej stacji nie prowadzono sprzedaży oleju napędowego, za czym przemawia brak koncesji na sprzedaż paliw ciekłych oraz jak sama strona pisze brak nawet kasy fiskalnej. Nie można więc zgodzić się ze stwierdzeniem w uzasadnieniu decyzji, iż w dniu kontroli na zakładowej stacji prowadzona była sprzedaż oleju napędowego. Nie ulega jednak wątpliwościom, iż na kontrolowanej stacji zakładowej gromadzone były paliwa ciekłe wykorzystywane na własne potrzeby przedsiębiorcy a więc zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw obowiązek zamieszczenia informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na stacji zakładowej istniał.

Mając na względzie odwołanie przedsiębiorcy, organ zauważył, iż kontrolę przeprowadzono w oparciu o przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Ustawa ta, w art. 2 definiuje dwa rodzaje stacji, a mianowicie stację paliwową (ust. 1 pkt 18) i stację zakładową (ust. 1 pkt 19). I tak, stacją paliwową jest zespół urządzeń służących do zaopatrywania przez przedsiębiorcę w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostek pływających. Z kolei stacją zakładową jest zespół urządzeń należących do przedsiębiorcy, służących do zaopatrywania w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, rekreacyjnych jednostek pływających, a także wybranych flot, przez niego używanych. Stosując pewne uproszczenie, stacja paliwowa służy do obsługi wielu zewnętrznych odbiorców paliwa, zaś w przypadku zakładowej odbiorca jest jeden, czyli przedsiębiorca, do którego stacja należy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż kontrolowana stacja w P., przy ul. [...], jest zakładową stacją paliw. Jak już podniesiono powyżej, art. 9 a ust. 3 omawianej ustawy, nie pozostawia wątpliwości, iż będący przedmiotem sporu obowiązek, dotyczy także stacji zakładowych.

Pismem z dnia 25 lutego 2019r. spółka wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:

1.prawa procesowego art. 77 § 1 w zw. z art. 78 ust. 1 w zw. z art. 7 kpa poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i przyjęcie, że kontrolowana spółka wprowadziła do obrotu paliwo, podczas gdy paliwo zgromadzone w zakładowej stacji paliw nie podlegało sprzedaży, służyło tylko wyłącznie na potrzeby skarżącej,

2.prawa materialnego tj. art. 9a ust.1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt. 14 i art. 35 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przez uznanie, że stację gromadzącą paliwo obowiązywały zasady jak stację, która wprowadzała paliwo do obrotu.

3.prawa materialnego, przez zignorowanie przepisów ustawy o ochronie konkurencji konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. tekst jednolity z dnia 23 marca 2018 r. przez podjęcie działań niezgodnie z celem ustawy i zadaniami Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, gdyż kontrola stacji gromadzącej paliwo tylko wyłącznie na potrzeby własne nie jest działaniem dotyczącym konsumentów, czyli przekracza kompetencje Prezesa.

Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skarżącej od oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że cytowane przepisy art. 9a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. dotyczą obowiązku umieszczenia informacji na dystrybutorach, w sytuacji, kiedy paliwo jest wprowadzane do obrotu. Zgodnie z definicją ustawową wprowadzania do obrotu podaną w art. 1 ust. 1 pkt. 14 oznacza ono rozporządzenie przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej paliwami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

Skarżąca podkreśliła, że paliwo na stacji paliw T. przy ulicy [...] nie jest wprowadzane do obrotu, gdyż jest wykorzystywane tylko na potrzeby samochodów przedsiębiorcy i nie jest sprzedawane ani udostępniane w jakikolwiek sposób innemu przedsiębiorcy lub osobie fizycznej. Paliwo to, zgodnie z definicją zawartą w punkcie 16 cytowanego przepisu, jest gromadzone i używane tylko na potrzeby przedsiębiorcy Na stacji było tylko dostarczanie paliwa do samochodów przedsiębiorcy, a stacja nie miała i nie ma możliwości sprzedaży paliwa konsumentom. Ta stacja znajdująca się na zamkniętym terenie przedsiębiorcy nie miała kasy pozwalającej na sprzedaż paliwa - okoliczność przyznana w zaskarżonej decyzji. Dostęp osób trzecich był niemożliwy.

Zdaniem skarżącej przepisy art. 9a ust.1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw odnoszą się do przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych czy zakładowych i dopiero wtedy są oni zobowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach. Do tego w sposób jednoznacznie prowadzi wykładnia gramatyczna art. 9a ust. 3 ustawy. Stwierdzenie, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do stacji zakładowych znaczy jednoznacznie, że do stacji zakładowych stosuje się bez żadnych zmian jak to zostało powiedziane w cytowanych ust 1 i 2. Rozumienie w taki sposób wynika od dawna z doktryny i praktyki prawa, zatem nie było powodów aby to stwierdzenie zrozumieć zupełnie opatrznie jak uczynił to Prezes UOKiK w zaskarżonej decyzji.

Przedmiotowa stacja gromadzi paliwo na potrzeby przedsiębiorcy i wykorzystywane jest ono tylko i wyłącznie do samochodów ciężarowych przedsiębiorcy. To w interesie przedsiębiorcy jest zakupienie dobrego paliwa i użycie go do swoich samochodów. Jeśli paliwo nie będzie odpowiednie do samochodów przedsiębiorcy, to też będzie to jego sprawa jak spowoduje ich uszkodzenie. W sprawy tak funkcjonującej stacji paliwowej Prezes UOKiK nie miał podstawy prawnej, aby niepokoić i indagować przedsiębiorcę swoimi działaniami i wydawaniem niepotrzebnej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."),

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, którą organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy, w ten sposób, że nałożył na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji paliw w sposób określony w art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Mając na uwadze obowiązujące przepisu oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Ustawa z dnia z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2018 r. poz. 427, ze zm.), w art. 2 definiuje dwa rodzaje stacji, a mianowicie stację paliwową (ust. 1 pkt 18) i stację zakładową (ust. 1 pkt 19). I tak, stacją paliwową jest zespół urządzeń służących do zaopatrywania przez przedsiębiorcę w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostek pływających. Z kolei stacją zakładową jest zespół urządzeń należących do

przedsiębiorcy, służących do zaopatrywania w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, rekreacyjnych jednostek pływających, a także wybranych flot, przez niego używanych.

Stosownie do treści art. 9a ust. 1 i 2 ww. ustawy, przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Informacje te, należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny.

Przedsiębiorca, który nie zamieszcza na stacji paliwowej lub stacji zakładowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji w sposób określony w art. 9a, zgodnie z art. 35a pkt 4, podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wynika z treści art. 35c ust. 1 omawianej ustawy.

Jednoczenie zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy, przytoczone wyżej przepisy mają odpowiednio zastosowanie także do stacji zakładowych. Oznacza to, że także na przedsiębiorców prowadzących stacje zakładowe nałożony został obowiązek zamieszczania czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Informacje te, należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny.

Jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego kontrolowany przedsiębiorca prowadzi stację zakładową, na której nie została zamieszczona informacja dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji zakładowych. W chwili kontroli obowiązek ten, nie był przez stronę realizowany.

Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości były decyzje wymierzające przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...] informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że przedsiębiorca podlega rygorom przewidzianym w art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, o ile prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych lub zakładowych. Jak słusznie zauważył organ, ustawodawca takiego rozróżnienia wśród stacji zakładowych nie wprowadza. Ponadto taka interpretacja tego przepisu, czyniłaby go w odniesieniu do stacji zakładowych przepisem martwym, ponieważ definicja stacji zakładowej zawarta w art. 2 pkt 14 w/w ustawy wyraźnie wskazuje, iż gromadzone jest na niej paliwo służące do zaopatrywania pojazdów należących do przedsiębiorcy - brak jest natomiast takiego wskazania co do paliwa wprowadzanego do obrotu . Tym samym, można stwierdzić, iż w sytuacji wprowadzenia przez stację zakładową paliwa do obrotu, stacja taka stałaby się ogólnodostępną, czyli de facto straciłaby status stacji zakładowej.

Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie regulacja zawarta w art. 9a ustawy o systemie monitowania i kontrolowania jakości paliw znajduje zastosowanie, co oznacza, że w przypadku stacji zakładowej na skarżącym ciąży obowiązek zamieszczenia w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Konsekwencją niedopełnienia przedmiotowego obowiązku jest ukaranie karą pieniężną zgodnie z art. 35a pkt 4 w/w ustawy.

Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.