Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1024/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10, 121 par. 1  art. 122, 180,  187 par. 1, art. 191, 197 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lutego 2018r. sprawy ze skargi U. P. Sp. z o. o. w O. (poprzednio: S. M. P. sp. z o.o. w O.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz U. P. Sp. z o. o. w O. kwotę [...] zł (słownie: [...] złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] listopada 2012r. w Oddziale Celnym w T. przyjęto zgłoszenie celne złożone w procedurze uproszczonej dotyczące dopuszczenia do wolnego obrotu towaru w postaci tunerów TV o symbolu [...]. Dla przedmiotowego towaru skarżąca zadeklarowała kod TARIC 8529 90 65 50.

2. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz kwotę podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł należnych z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.

3. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania.

4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej

w T. decyzją z dnia [...] września 2014r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ powołał noty wyjaśniające do CN i stwierdził, że zarówno budowa, jak

i zasada działania oraz pełnione funkcje przedmiotowych tunerów odpowiadają zawartym w nich kryteriom klasyfikacyjnym. Organ wskazał, że noty wyjaśniające określają, iż tunery powinny zawierać obwody demodulacji, natomiast nie wskazują jakie funkcje muszą one spełniać. W związku z tym wyjaśnienia strony, że sygnał SIF wymaga dalszych przetworzeń, demodulacji (dodatkowo na płycie głównej odbiornika telewizyjnego) nie ma wpływu na klasyfikację taryfową przedmiotowych tunerów.

Zdaniem organu przedmiotowe tunery zawierają wszystkie elementy określone w notach wyjaśniających dla tunerów analogowych i poza dekoderem MPEG, także dla tunerów cyfrowych. Potwierdzają to także zebrane w sprawie dokumenty tj. specyfikacja komponentu w rozwinięciu jej szczegółowych danych do przedmiotowych tunerów oraz wyjaśnienia strony zawarte w złożonej korespondencji. Organ podkreślił, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zaklasyfikowania tunera do kodu CN od 8528 71 11 do 8528 71 19 jest realizowanie funkcji tylko jednego rodzaju tunera (analogowego lub cyfrowego), przy czym przedmiotowy tuner spełnia wszystkie wymagania określone dla tunera analogowego i dlatego zgodnie z treścią not wyjaśniających powinien być klasyfikowany do kodu CN 8528 71 19.

Organ zgodził się ze stanowiskiem strony, że tuner dostraja, demoduluje, przetwarza sygnał wyjściowy SIF jedynie poprzez inne podzespoły umieszczone na płycie głównej odbiornika telewizyjnego (nie są integralną częścią tunera), a także, że jako taki może być wykorzystany tylko do montażu odbiorników przez nią produkowanych. Jednakże fakty te, w ocenie organu celnego, nie mają wpływu na klasyfikację przedmiotowego towaru.

5. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011r. zmieniającym załącznik I Rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zw. z art. 2 WKC w zw. z Notami Wyjaśniający do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonych komunikatem z dnia 10 lutego 2011r. (Dz.U. UE C 41/1) poprzez ich nieprawidłowe zastosowania przez Dyrektora, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika w zakresie zmiany klasyfikacji Tunerów TV, która została dokonana z naruszeniem prawa,

- art. 12 ust. 2 i ust. 4 WKC poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem wiążącej informacji taryfowej WIT z dnia 25 października 2013r. bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT, w sytuacji, gdy:

a) w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) skarżąca nie posłużyła się WIT, podczas gdy prawidłowa interpretacja cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, iż posiadacz WIT nie jest zobowiązany do jej zastosowania, a WIT ma charakter wiążący dla organu celnego wyłączenie w sytuacji, kiedy w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) posiadacz posłużył się nią,

b) w chwili dokonywania formalności celnych związanych ze złożeniem zgłoszenia celnego w dniu [...] kwietnia 2012r., skarżąca nie mogła posłużyć się WIT, gdyż została ona wydana dniu [...] października 2013r., a zatem nie obowiązywała ona w dacie dokonania zgłoszenia celnego,

c) WIT dotyczy tunera TV o symbolu [...], tj. towaru innego niż tunery objęte zgłoszeniem celnym, a zatem nie może być uznana za wiążącą w stosunku do wspomnianych tunerów TV

co skutkowało utrzymaniem przez Dyrektora w mocy decyzji Naczelnika

i potwierdzeniem stanowiska organu w zakresie kluczowego znaczenia WIT

i klasyfikacji tunerów do kodu 8528 71 19 00 oraz odmową powołania biegłego i nierozpatrzeniem wszystkich wniosków dowodowych skarżącej,

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy

z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą, prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8529 90 65 50, stanowiących przedmiot zgłoszenia celnego tunerów TV i ograniczenie się wyłącznie do analizy treści protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2014 r. i WIT. Skarżąca wskazała też na naruszenie art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, zarzucając organowi rażąco błędną i pozbawioną obiektywizmu ocenę zebranych dowodów, co skutkowało nierzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wywarło istotny wpływ na jej wynik. W skardze wskazano również na uchybienie art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji stojącej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych, z uwagi na kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt I SA/Bd 1270/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił złożoną przez Spółkę skargę. W ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że dopuszczone do obrotu tunery winny być klasyfikowane do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką cła 14%, zamiast 8529 90 65 50 ze stawką cła 3%.

8. Wskutek wniesionej przez Spółkę skargi kasacyjnej ww. wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 września 2017r. sygn. akt I GSK 1038/15, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie czy mamy do czynienia z kompletnym urządzeniem, w świetle reguły 2a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Nie można bowiem bez wyjaśnienia kluczowych dla sprawy kwestii odnoszących się do budowy urządzenia oraz z tym związanych pojęć, chociażby "demodulacji", "oryginalnego sygnału kamery" wypowiadać się co do kompletności urządzenia. Zajęcie stanowiska w tym zakresie wymaga zatem ponownego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważenia konieczności zasięgnięcia opinii specjalisty

z dziedziny telekomunikacji. Wyjaśnienie zagadnień o przebiegu procesu modulacji

i demodulacji wymaga bowiem wiedzy pozaprawnej. Ponadto NSA stwierdził, że należy przeanalizować dokumenty przedstawione w toku postępowania przez Spółkę, w postaci: ekspertyzy z przeprowadzonego eksperymentu z wykorzystaniem przedmiotowego tunera oraz zagranicznych, wiążących informacji taryfowych, pod kątem ich przydatności dla przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

9. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ).

Rozpoznając skargę należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 06 września 2017r. sygn. akt I GSK 1038/15 uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 stycznia 2015r. sygn. akt I SA/Bd 1270/14 oddalający skargę i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Podkreślenia w związku z tym wymaga, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest zarówno wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, jak również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

10. W skardze do Sądu skarżąca Spółka sformułowała zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, które w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji zasadne zwykle jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jako że zmierzały one do podważenia stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez organ za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na ocenę prawidłowości zarzutów naruszenia prawa materialnego, które zastosowano w sprawie. Jednakże

w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że ocena zasadności wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, powinna zostać poprzedzona analizą przepisów prawa materialnego, albowiem ich treść wyznacza zakres istotnych i koniecznych ustaleń faktycznych. Przeprowadzone bowiem przez organy postępowanie dowodowe, mające na celu rozstrzygnięcie sprawy, musi obejmować ustalenie okoliczności, które podjęcie takiego rozstrzygnięcia umożliwiają. Realizacja takiego celu daje organom podstawę do selekcjonowania zgłaszanych wniosków dowodowych, w taki sposób, by uwzględniać tylko te, które wprost zmierzają do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

11. Spór w sprawie dotyczył klasyfikacji towaru, który Skarżąca importowała

z Chin i zgłosiła w urzędzie celnym w procedurze uproszczonej dopuszczenia do wolnego obrotu. W zgłoszeniu Skarżąca zadeklarowała towar jako Tunery TV

o symbolu [...], klasyfikując je do kodu TARIC 8529 90 65 50 ze stawką celną 3 %. Organ weryfikując po kontroli tę klasyfikację uznał, że przedmiotowe towary powinny zostać zaklasyfikowane do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką celną 14 %. Różnica w stanowiskach stron sprowadzała się do tego, że zdaniem organu przedmiotowe tunery telewizyjne należało zaklasyfikować do pozycji właściwej dla aparatury odbiorczej dla telewizji (poz. 8528 71), a zdaniem Skarżącej do pozycji 8529 90, właściwej dla części nadających się do stosowania wyłącznie lub głównie z aparaturą objętą pozycjami od 8525 do 8528.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy Celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (v. wyrok NSA z 30 marca 2004r. sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34). Podniesione w skardze zarzuty należy traktować jako dotyczące procesu identyfikacji towaru dla celów klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej, mieszczącego się w sferze ustaleń faktycznych. W konsekwencji, oceny wymaga zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania w powiązaniu z przepisami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego.

W niniejszej sprawie dla dokonania oceny prawidłowości klasyfikacji przedmiotowych tunerów, niezbędne jest odniesienie się do Not wyjaśniających nr 2011/C 41/01, na które powołują się obie strony sporu. Zgodnie z przywołanymi Notami podpozycje 8528 71 11 do 8528 71 19 "obejmują aparaturę zawierającą tuner wideo, który przekształca sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały, które mogą być wykorzystywane przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory. Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do określonej częstotliwości fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Urządzenia te mogą być także wyposażone

w urządzenia dekodujące (kolor) lub w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji. Urządzenia te zazwyczaj przeznaczone są do działania z pojedynczą lub zbiorczą anteną (przesył kablem wysokiej częstotliwości).

Sygnał wyjściowy może być wykorzystany jako sygnał wejściowy do monitorów lub urządzeń do zapisu lub odtwarzania. Składa się on z oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych). Analogowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej obwody częstotliwości radiowych (blok RF), obwody pośredniej częstotliwości (blok lF) i obwody demodulacyjne (blok DEM) z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Cyfrowe tunery wideo

w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej blok RF, blok IF, blok DEM i dekoder MPEG do telewizji cyfrowej

z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i cyfrowego sygnału wizyjnego. Moduły zawierające komponent zarówno analogowego, jak i cyfrowego tunera wideo objęte są niniejszymi podpozycjami, jeżeli jeden z komponentów jest klasyfikowany jako kompletny lub gotowy tuner wideo przez zastosowanie reguły 2a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Moduł, który nie spełnia powyższych warunków należy klasyfikować jako część do pozycji 8529."

Nie ulega wątpliwości, że dla uznania, iż dane urządzenie jest tunerem wideo, który należy klasyfikować do jednej z podpozycji od 8528 71 11 do 8528 71 19, urządzenie to powinno łącznie spełniać opisane w Notach warunki.

12. W ocenie Skarżącej, przedmiotowe tunery nie spełniają wszystkich wymienionych warunków, ponieważ składają się z dwóch modułów, analogowego

i cyfrowego. Moduł cyfrowy tunera nie zawiera dekodera MPEG i w związku z tym nie może zostać uznany za kompletny cyfrowy tuner wideo w rozumieniu Not wyjaśniających. Natomiast moduł analogowy, co prawda składa się z: obwodów częstotliwości radiowych (blok RF), obwodów częstotliwości pośredniej (blok IF)

i posiada oddzielne wyjścia sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS); niemniej zainstalowany w tunerze obwód demodulacyjny posiada ograniczoną funkcjonalność i jest odpowiedzialny wyłącznie za demodulację sygnału wideo (blok DEM wideo). Dokonywane przez tuner przekształcenia sygnału wysokiej częstotliwości na częstotliwości, które mogą być wykorzystane przez odbiornik telewizyjny ograniczają się wyłącznie do sygnału wizyjnego. Blok DEM tunera nie dokonuje demodulacji sygnału audio. W związku z tym, sygnał wyjściowy audio tunera nie jest dostosowany do bezpośredniego wykorzystania przez odbiornik telewizyjny ani też przez innego rodzaju aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu, a sam obwód demodulacyjny nie może zostać uznany za blok DEM, w rozumieniu Not wyjaśniających. Co więcej, w związku z tym, że w tunerze nie zachodzi demodulacja sygnału audio, nie można uznać, że sygnał wyjściowy tunera przybiera postać oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych). Sygnał wyjściowy audio tunera TV, przybiera postać sygnału SIF, tj. formatu, który jest nieprzystosowany do bezpośredniego wykorzystania "przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory", o której mowa w Notach wyjaśniających. Sygnał audio wymaga przetworzeń, demodulacji i dostrojeń, które są dokonywane przez inne podzespoły odbiornika telewizyjnego. Podzespoły te, zlokalizowane na płycie głównej telewizora, funkcjonują zupełnie niezależnie od tunera. Istotne jest także to, że przetworzeniem sygnału audio (SIF) jest demodulacja, która jest realizowana przez obwód demodulacji audio (blok DEM audio), który jest umiejscowiony w procesorze, zainstalowanym na płycie głównej telewizora. Sygnał wyjściowy audio nie jest poddawany w tunerze procesowi demodulacji, nie może być zatem uznany za oryginalny, niezmodulowany do celów nadawczych sygnał kamery. Tak więc już sam fakt, że tuner nie posiada demodulatora analogowego sygnału audio, przesądza o tym, że nie może być on uznany za kompletny tuner wideo w rozumieniu Not wyjaśniających.

Skarżąca na potwierdzenie swojej argumentacji powołuje się na przedstawiane w trakcie postępowania celnego i sądowego dokumenty, m.in. ekspertyzy z [...] lipca 2014r. nr [...], czeskie WIT-y: nr [...] z [...] stycznia 2015 r., dotyczący tunera o symbolu [...], nr [...] nr [...] i [...] z [...] stycznia 2015 r., dotyczące tunerów o symbolach [...], które klasyfikują tunery do pozycji 8529 90 65 50. Wynika to z tego, że urządzenia te nie zawierają bloku demodulacji audio, ponieważ sygnał audio jest demodulowany poza tym tunerem w innej części odbiornika.

Z kolei organy celne twierdzą, że z Not wyjaśniających nr [...]/C 41/01 nie wynika, iż obwód demodulacyjny (blok DEM audio) musi gwarantować sygnał audio wyjściowy z tunera w postaci, która nie wymaga już dalszej obróbki. Z analizowanych zapisów wynika jedynie, że urządzenie ma zawierać obwód demodulacji; analogowe tunery wideo mają zawierać obwody demodulacji z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego. Zapis ten wskazuje, że sygnał wizyjny ma być całkowity, czego nie zaznaczono w odniesieniu do sygnału audio.

13. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji stwierdził, że wyrażone przez obie strony stanowiska nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione, co zaakceptował Sąd I instancji.

Mając na uwadze zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny linię orzeczniczą w analogicznych sprawach (m.in. wyroki NSA z 6 września 2017r. sygn. I GSK 1036/15, I GSK 1039/15, z dnia 14 grudnia 2016r. I GSK 886/15, I GSK 943/15 i I GSK 892/15) należy stwierdzić, że z opisanych w Notach wyjaśniających nr 2011/C 41/01 warunków wynika, iż analogowe tunery wideo powinny zawierać obwody demodulacyjne (blok DEM), a więc można przypuszczać, że nie chodzi tu wyłącznie o jeden blok DEM wideo, ale również o drugi blok DEM audio. Wobec tego wyjaśnienia wymaga, czy bloku DEM audio sporny tuner w ogóle nie posiada, czy też blok DEM audio istnieje, ale nie demoduluje sygnału audio w formacie SIF. Należy również precyzyjnie ustalić pojęcia "demodulacji" oraz określonego w Notach wyjaśniających pojęcia "oryginalnego sygnału kamery".

Za stanowiskiem zaprezentowanym przez NSA stwierdzić należy, że przyjęta przez organy celne taryfikacja spornego tunera do pozycji 8528 71 19 00, oparta została w głównej mierze na decyzji Dyrektora IC w W. z [...] października 2013r. nr [...], dotyczącej tunera o symbolu [...] o zbliżonych cechach konstrukcyjnych, wydanej na wniosek samej Spółki. Decyzja ta stała się ostateczna, z uwagi na brak odwołania wnioskodawczyni. [...] jednak zauważyć należy, że została ona wydana w oparciu o niepełne informacje. Świadczą o tym okoliczności podnoszone przez Skarżącą, a niekwestionowane przez organy celne, że w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora IC w W., organ nie rozpatrywał dowodów potwierdzających brak zainstalowania bloku DEM audio w tunerze oraz zwracających uwagę na konieczność demodulacji sygnału wyjściowego audio tunera (SIF) przez urządzenie niezależne od tunera. W sprawie tej decyzji na żądanie strony wznowiono postępowanie. W sprawie niniejszej natomiast, oparcie się wyłącznie na materiałach technicznych, jak też wobec braku zlecenia biegłemu przeprowadzenia stosownej ekspertyzy, doprowadziło do nieustalenia jakie funkcje spełnia tuner oraz oceny, w jakim stopniu sygnał wyjściowy tunera jest dostosowany do bezpośredniego wykorzystania przez odbiornik telewizyjny.

Sąd I instancji ponownie rozpatrując sprawę wskazuje w szczególności na konkluzje Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, że "(...) zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie czy mamy do czynienia z kompletnym urządzeniem, w świetle reguły 2a) ORINS. (...) Zajęcie stanowiska w tym zakresie wymaga zatem ponownego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważenia konieczności zasięgnięcia opinii specjalisty z dziedziny telekomunikacji. Wyjaśnienie zagadnień o przebiegu procesu modulacji i demodulacji wymaga bowiem wiedzy pozaprawnej".

W ponownie prowadzonym postępowaniu, w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej, konieczne będzie zatem przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Tym samym organy celne nieprawidłowo odmawiały przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów argumentując, że dowody te niczego do sprawy nie mogły wnieść. Działania takie naruszają zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 O.p. (w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego) oraz art. 187 § 1 O.p. (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy). W efekcie naruszają także zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona).

14. Ponadto stwierdzić należy, że nie było trafne pominięcie zagranicznych, wiążących informacji taryfowych przedstawianych przez Spółkę w trakcie postępowania celnego oraz postępowania sądowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni także zalecenia w tym przedmiocie. Wprawdzie wskazane przez spółkę WIT-y nie powinny wytyczać treści rozstrzygnięcia w sprawie, nie można jednak zignorować istnienia takich decyzji, a więc praktyki klasyfikacyjnej podobnych, a nawet takich samych towarów, w obrocie prawnym Unii Europejskiej. Wspólnotowy Kodeks Celny bowiem normatywnie uzasadnia i przesądza o konieczności jednolitego stosowania regulacji celnych.

Naczelny Sąd Administracyjny w orzecznictwie wielokrotnie wskazywał, że wiążąca informacja taryfowa jako powszechnie dostępna stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w nich stanowisko jest błędne to, mimo iż formalnie nie jest nią związany, musi działać szczególnie rozważnie, aby nie naruszać zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzyć organy administracji (v. wyrok NSA z 25 lipca 2013r. sygn. akt I GSK 1231/12). Wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach, jednak organ powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana (v. wyrok NSA z 27 lipca 2011r. sygn. akt I GSK 467/10). Powyższe stwierdzenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są zbieżne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym okoliczność, że organy celne innego państwa członkowskiego wydały na rzecz osoby trzeciej względem sporu zawisłego przed takim sądem wiążącą informację taryfową dla określonego towaru, która, jak się wydaje, zawiera odmienną wykładnię pozycji CN od wykładni, która wedle oceny tego sądu powinna być stosowana dla wyrobu podobnego, będącego przedmiotem wskazanego sporu, powinna niewątpliwie skłonić sąd do zachowania szczególnej ostrożności przy dokonywaniu oceny dotyczącej ewentualnego braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania CN (v. wyrok TS z 15 września 2003r. sygn. akt C-495/01, publ. Lex nr 223377).

Mając to na uwadze, przy klasyfikacji spornego tunera pomocnym będzie zbadanie jakie tunery zostały sklasyfikowane do kodu 8529 90 65 50 przez administracje celne [...] oraz [...], i jakie właściwości tych urządzeń zdecydowały o takiej właśnie klasyfikacji taryfowej.

15. Mając zatem na uwadze powyższe, za zasadne należało uznać naruszenie podanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co wyżej już wykazano.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, na które złożyły się wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego - postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącej Spółki częściowy zwrot kosztów postępowania sądowego. Miarkowanie kosztów postępowania sądowego polegało na przyznaniu [...] zł kosztów zastępstwa procesowego i było uzasadnione tym, że niniejsza sprawa jest jedną z kilkudziesięciu spraw zawisłych przed tut. Sądem

o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, a wniesione przez pełnomocnika Spółki środki prawne są podobnej treści.

[...]