Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 602/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: organ nadzoru) utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...], którym uznano zarzut A S.A. w K. (dalej: skarżąca albo strona) wniesiony na postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od nieruchomości za 2006 r. prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] za niezasadny.

Wspomniany zarzut, wniesiony w oparciu o art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczył prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ; zdaniem strony organem właściwym powinien być Prezydent Miasta R..

Na powyższe postanowienie organu nadzoru skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Odpowiadając na skargę, organ nadzoru wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 714/12 Sąd na zgodny wniosek stron zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 29 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Uzasadniając wniosek podniósł on, że po złożeniu przez skarżącą skargi w kwestii spornej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując uchwałę z dnia 8 grudnia 2014 r. sygn. akt II FPS 5/14. Zdaniem tego Sądu:

- w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego,

- na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność.

Pełnomocnik skarżącej podniósł następnie, że uwzględniając powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba zważyć, iż nie ma racjonalnych podstaw do dalszego popierania złożonej w niniejszej sprawie skargi.

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Sprawa otrzymała nową sygn. akt I SA/Gl 602/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112).

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 29 maja 2015 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.

Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.