Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2186/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 33d par. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 329/18 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczących dokonania zabezpieczenia na majątku należności z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2012 r. oraz styczeń, maj, sierpień i wrzesień 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od W. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 329/18. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej: "P.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez W. J. (dalej: "skarżący") decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczących dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika należności z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2012 r. oraz za styczeń, maj, sierpień i wrzesień 2013 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, iż decyzją z 26 października 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił skarżącemu przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę za wrzesień i listopad 2012 r., styczeń, maj, sierpień i wrzesień 2013 r. oraz orzekł o dokonaniu na majątku podatnika zabezpieczenia ww. zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Rozpatrując złożone odwołanie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, decyzją z 29 stycznia 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Nie zgadzając się z decyzją organu drugiej instancji, skarżący zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201), powoływanej dalej jako: "O.p." poprzez nieprawidłowe uznanie, że wobec strony zachodziła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane; art. 33 § 1 O.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że podstawą zabezpieczenia może być obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane jednorazowo; art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego co do sytuacji majątkowej podatnika, konfrontowanej z wielkością potencjalnego zobowiązania podatkowego oraz przyjęcie nieuzasadnionej oceny, że majątek strony, który wielokrotnie przekraczał wartość zabezpieczonych zobowiązań, a w skład którego wchodziły łatwe do zbycia elementy, takie jak wyroby jubilerskie oraz surowiec w postaci złota, nie zapewnia pełnego pokrycia przyszłych zobowiązań podatkowych; art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie nieuzasadnionych ustaleń, że dotychczasowa postawa skarżącego wobec organów podatkowych i obowiązków publicznoprawnych usprawiedliwiała rzekomo obawę o niewykonanie przyszłego zobowiązania podatkowego.

Decyzją z 7 marca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, po rozważeniu okoliczności podniesionych w skardze, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Organ podał m.in., że z akt sprawy wynika, iż w dniu 3 stycznia 2018 r. skarżący wpłacił dobrowolnie do depozytu kwotę 442.315,00 zł. Postanowieniem z 4 stycznia 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. przyjął na wniosek strony zabezpieczanie wykonania zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień, listopad 2012 r., styczeń, maj, sierpień oraz wrzesień 2013 r. określonego wraz z odsetkami za zwłokę w decyzji o zabezpieczeniu z 26 października 2017 r. w przybliżonej łącznej kwocie w wysokości 437.598,00 zł - w formie uznania kwoty 442.315,00 zł na rachunku depozytowym organu podatkowego, do dnia 3 stycznia 2019 r. W postanowieniu tym wskazano, że na dowód istnienia zabezpieczenia we wskazanej formie podatnik przedstawił w dniu 3 stycznia 2018 r. potwierdzenie dokonania wpłaty kwoty 442.315,00 zł na konto depozytowe organu podatkowego, co dało Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w T. rękojmię, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji wraz z odsetkami za zwłokę zostanie wykonane bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący skorzystał w ten sposób z jednej z form dobrowolnego zabezpieczenia przewidzianej w art. 33d § 2 O.p., a w szczególności określonej w art. 33d § 2 pkt 6 O.p. W świetle poczynionych ustaleń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że podatnik posiada majątek o wartości znacznie przewyższającej wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów o usług. Zatem w analizowanej sprawie nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: wrzesień, listopad 2012 r., styczeń, maj, sierpień, wrzesień 2013 r. mogące wynieść łącznie w przybliżeniu 311.840,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 125.758,00 zł, nie zostanie wykonane.

Organ końcowo podkreślił, że okoliczność odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego sprawy, wywiedziona w oparciu o ten sam materiał dowodowy, nie oznacza, iż zaskarżone rozstrzygnięcie było dotknięte wadami wymienionymi w art. 54 § 3 P.p.s.a., tj. że działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Odmienna ocena przesłanek przewidzianych w art. 33 O.p. na gruncie stanu faktycznego w indywidualnej sprawie nie stanowi, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, o rażącym naruszeniu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że została ona wydana z naruszeniem art. 54 § 3 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołując się do treści powołanego powyżej przepisu, Sąd pierwszej instancji wskazał w pierwszej kolejności, że decyzja organu z 7 marca 2018 r. spełnia wymagania zawarte w tym artykule, bowiem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości swoją decyzję z 29 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z 26 października 2017 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Podkreślił przy tym, że art. 54 § 3 P.p.s.a. wymaga, aby uwzględniając skargę, organ stwierdził jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie ocena taka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, stanowi naruszenie prawa, ale pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W tym miejscu Sąd pierwszej instancji odwołał się rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa", wypracowanego na tle art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W tym kontekście wskazano, że organ odnosząc się do oceny, czy w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa wyjaśnił, iż odmienna ocena tego samego stanu faktycznego wywiedziona w oparciu o ten sam materiał dowodowy nie oznacza, że rozstrzygnięcie było obarczone wadami, o których stanowi art. 54 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że okoliczność przyjęcia przez organ podatkowy dobrowolnej wpłaty do depozytu w żaden sposób nie została przez organ oceniona pod kątem przesłanek z art. 33 § 1 O.p.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, złożenie przez skarżącego zabezpieczenia w kwocie 442.315 zł nie zostawiało żadnych wątpliwości co do zdolności uregulowania zaległości, zaś pominięcie przez organ wskazanej okoliczności przy ocenie istnienia uzasadnionej obawy stanowi rażące naruszenie art. 33 § 1 O.p. W konsekwencji organ odwoławczy uchylając w ramach autokontroli decyzję z 29 stycznia 2017 r. zobligowany był do stwierdzenia zaistnienia tej przesłanki. W oparciu o powyższe twierdzenie Sąd pierwszej instancji za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 54 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 O.p. i uchylił zaskarżoną decyzję.

W skardze kasacyjnej organ zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ wniósł ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż wydanie pierwotnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (utrzymującej w mocy decyzję zabezpieczająca Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T.) nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie oceniono faktu dokonania dobrowolnej wpłaty depozytu przez skarżącego w kontekście przesłanek dokonania zabezpieczenia z art. 33 § 1 O.p., podczas gdy wpłata taka jest jednym ze sposobów realizacji decyzji zabezpieczającej, a nie przesłanką do jej wydania, więc organ nie mógł naruszyć prawa i to w sposób rażący. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 w zw. z art. 33d § 2 pkt 6 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż okoliczność dokonania zabezpieczenia w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego, może mieć wpływ na ocenę przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego przy wydawaniu decyzji zabezpieczającej, podczas gdy wpłata taka jest jednym ze sposobów realizacji decyzji zabezpieczającej i nie może być uznawana za przesłankę lub okoliczność braną pod uwagę do wydania decyzji zabezpieczającej.

Strona nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

W związku z zarządzeniem przez Prezesa Izby Finansowej w dniu 26 stycznia 2021 r. rozpoznania spraw z zakresu zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług poza kolejnością wpływu, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

Sporne zagadnienie podniesione w podstawach skargi kasacyjnej dotyczy tego, czy wydanie pierwotnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (utrzymującej w mocy decyzję zabezpieczającą Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T.) nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie oceniono faktu dokonania dobrowolnej wpłaty depozytu przez skarżącego w kontekście przesłanek dokonania zabezpieczenia z art. 33 § 1 O.p., a także kwestii, czy okoliczność dokonania zabezpieczenia w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego może mieć wpływ na ocenę przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego przy wydawaniu decyzji zabezpieczającej.

Zgodnie z art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zgodnie zaś z art. 33d § 2 pkt 6 O.p., zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie

uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego.

W tym miejscu wskazać należy, iż postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego głównym celem jest zabezpieczenie skuteczności przyszłej egzekucji obowiązku podatkowego. Jest to postępowanie pomocnicze w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Zabezpieczenie ma stanowić gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., I FSK 1261/17, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Artykuł 33d O.p. określa zaś formy zabezpieczenia wykonania decyzji nakładających obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33 O.p. W związku z tym należy podzielić stanowisko organu, który w skardze kasacyjnej wskazał, że złożenie przez skarżącego kwoty do depozytu nie jest częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o zabezpieczeniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie uważa, podobnie jak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2018 r., I FSK 354/18, CBOSA, że wpłata depozytu nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji organu w przedmiocie zabezpieczenia, a powoduje jedynie, że rozstrzygnięcie to nie korzysta ex lege z rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239c O.p.). Skarżący argumentując, że poprzez wpłatę depozytu odpadła przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania, pomija kwestię sekwencyjności (etapów) procedowania w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania, która wynika z przepisów Ordynacji podatkowej. Jak wskazano już w uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku, który to pogląd skład orzekający podziela, uznanie kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego powoduje bowiem z jednej strony, że decyzja o zabezpieczeniu nie podlega wykonaniu (art. 239c O.p.), a z drugiej – stosownie do fazy postępowania – wstrzymuje bądź uchyla/zmienia czynności zmierzające do przymusowego zabezpieczenia należności, tj. w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33d § 3-4 O.p.). Czym innym jest jednak ocena przesłanki wydania decyzji o zabezpieczeniu ("uzasadnionej obawy", że zobowiązanie nie zostanie wykonane), a czym innym następcza realizacja tej decyzji w jednym z trybów wskazanych w art. 33d O.p. ("wykonanie decyzji o zabezpieczeniu" – § 1). Wykonanie zabezpieczenia na wniosek strony ma ten skutek, że co do zasady wyklucza zabezpieczenie przymusowe (vide art. 33d § 1 in fine O.p., gdzie jest mowa o tym, że zabezpieczenie "następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2") - por. także S. Babiarz, w: B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, pkt 2 komentarza do art. 33d oraz powołane tam orzecznictwo). Nie podważa natomiast samej zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu. Regulacja art. 33d § 2 O.p. służy umożliwieniu podatnikowi dogodnego sposobu wykonania zabezpieczenia, tj. mniej dolegliwego, aniżeli przymusowe, dokonywane na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zaś (instrumentalnemu) podważaniu podstaw wydania decyzji zabezpieczającej. Zasadnie zatem w skardze kasacyjnej organ podniósł, że nielogicznym byłoby, gdyby okoliczność, która następuje po wydaniu decyzji zabezpieczającej i jest jej realizacją, mogłaby również być poczytana w kontekście przesłanek do wydania tej decyzji (str. 4 skargi kasacyjnej).

Podsumowując, za zasadny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 w zw. z art. 33d § 2 pkt 6 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż okoliczność dokonania zabezpieczenia w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego, może mieć wpływ na ocenę przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego przy wydawaniu decyzji zabezpieczającej.

W konsekwencji także zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiony przez organ w skardze kasacyjnej uznać należy za zasadny. Trafnie bowiem wskazano na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż wydanie pierwotnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (utrzymującej w mocy decyzję zabezpieczającą Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T.) nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie oceniono faktu dokonania dobrowolnej wpłaty depozytu przez skarżącego w kontekście przesłanek dokonania zabezpieczenia z art. 33 § 1 O.p.

Na marginesie wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji podniósł w tym zakresie również, iż warunek poprawnego zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a. jest spełniony poprzez wyraźne wskazanie w sentencji decyzji, iż uchylane orzeczenie nie było dotknięte wymienionymi w przepisie wadami (brakiem podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa) lub że takie naruszenie miało miejsce. Mając na względzie, iż w orzeczeniu tym wskazano, że ocena taka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem fakt ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, za zbędne uznać należało rozważania Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy koncentrujące się wokół pojęcia "rażącego naruszenia prawa", prowadzone głównie w oparciu o orzecznictwo dotyczące art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 7 marca 2018 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 § 1 O.p. Zasadnie bowiem organ drugiej instancji, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uchylił w całości decyzję z 29 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie podnosząc, że w sprawie nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na fakt, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, należy zastosować art. 188 P.p.s.a. i uchylić zaskarżony wyrok, a także na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a. oddalić skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).