Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 443/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka,, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "N." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) grudnia 2005 r., Nr. (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2005 r., znak (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia "Z.", Stowarzyszenia "S." oraz Stowarzyszenia "N." od decyzji Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) września 2005 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla realizacji rozbudowy i przebudowy (modernizacji) oczyszczalni ścieków (...), na zasadzie art. l38§l pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej pkt 1 decyzji "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu" i samodzielnie ustaliło brzmienie pkt 1 rozstrzygnięcia. W pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, SKO wskazało, co następuje.

Decyzją Prezydenta W. z dnia (...) września 2005 r. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla realizacji rozbudowy i przebudowy (modernizacji) oczyszczalni ścieków (...) usytuowanych na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych: (...) w obrębie (...) w obrębie (...) w obrębie (...) w obrębie (...), przy ulicy (...), na terenie Dzielnicy (...) W.

Podstawą prawną decyzji był art.50 ust.l i art.51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Inwestycja zakwalifikowana została jako inwestycja celu publicznego w oparciu o art.6 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 z późn. zm.).

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż inwestycja spełnia wymagania z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też wymagania przepisów odrębnych. Została także, stosownie do wymagań art.48 ust.2 pkt 1 i 2 oraz art.57 ust.l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz.627 z późn.zm.), zwanej dalej "Poś", uzgodniona z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym (postanowienie z dnia (...) lipca 2005 r., znak (...)) oraz z Wojewodą (...) (postanowienie z dnia (...) lipca 2005 r., znak (...)). Uzgodnienia te są dla inwestycji pozytywne (podobnie jak szereg innych wymaganych

przepisami prawa). Sporządzony na potrzeby postępowania raport oddziaływania inwestycji na środowisko nie wykazuje, aby wpływała ona na to środowisko w sposób szkodliwy.

Odwołania od tej decyzji złożyły trzy podmioty.

Stowarzyszenie "Z." podniosło zarzut pozbawienia go udziału w postępowaniach o uzgodnienie inwestycji.

Stowarzyszenie "N." podniosło zarzuty: pozbawienia go udziału w postępowaniach o uzgodnienie inwestycji, wydania orzeczenia w sprawie przed rozpatrzeniem zażaleń (protestów) złożonych do Ministra Środowiska i Głównego Inspektora Sanitarnego, nieudostępnienia mu przed wydaniem decyzji kopii Studium Wykonalności, zastosowania trybu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, nie obowiązującego od dnia 28 lipca 2005 r., zbyt daleko idących różnic pomiędzy wnioskami sformułowanymi w raporcie z grudnia 2004 r. a jego poprawioną wersją z czerwca 2005 r., niekompletności raportu oddziaływania na środowisko.

Stowarzyszenie "S." podniosło zarzuty: niezawarcia w raporcie oddziaływania na środowisko opisu alternatywnych rozwiązań technologicznych w zakresie utylizacji osadów ściekowych oraz przyjęcia niewiarygodnych danych do obliczeń zanieczyszczeń gazowych.

Rozpatrzywszy wniesione odwołania organ odwoławczy stwierdził, co następuje.

Decyzja Prezydenta W. z dnia (...) września 2005 r. wydana została w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyjątkiem jest jedynie brak wyczerpującego określenia rodzaju planowanej inwestycji (element wymagany przepisem art.54 pkt 1 ustawy). Wadliwość tę można było jednakże usunąć na etapie postępowania odwoławczego poprzez uzupełnienie treści decyzji pierwszoinstancyjnej m.in. o wykaz obiektów i urządzeń (instalacji) przewidzianych do przebudowy i rozbudowy oczyszczalni zgodnie z wnioskiem inwestora i raportem.

Wydanie decyzji poprzedzono szeregiem uzgodnień wymaganych przepisem art.53 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z racji tego, iż planowana inwestycja jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko (spełnia bowiem kryteria z §2 ust.l pkt 38 i 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko -Dz.U. Nr 257, poz.2573), inwestor zobowiązany był do przedłożenia w postępowaniu o ustalenie lokalizacji raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Wymagane było także

przeprowadzenie uzgodnień przewidzianych w art.48 ust.2 pkt 1 oraz art.48 ust.2 pkt 2 w zw. z art.57 Poś.

Uzgodnienia takie, akceptujące inwestycję, miały miejsce.

Zarówno Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. (uzgodnienie pod kątem wymagań higienicznych i sanitarnych), jak i Wojewoda (...) (uzgodnienie w zakresie wymagań ochrony środowiska) dopuścili lokalizację inwestycji, jednocześnie określając w swoich orzeczeniach, jakie warunki odnośnie oceny wpływu inwestycji na otoczenie winny być spełnione na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Nietrafne są zarzuty stowarzyszeń "Z." i "N." odnośnie niezapewnienia im udziału w postępowaniach o uzgodnienie inwestycji.

Przepis art.53 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłącza przewidziany w art.31§4 k.p.a. obowiązek organu prowadzącego postępowanie zawiadamiania o jego wszczęciu organizacji społecznej.

Zgodnie z art.33 ust.l Poś dopiero zgłoszenie przez organizację ekologiczną zamiaru uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym, wymagającym udziału społeczeństwa jest podstawą dopuszczenia tych organizacji do postępowania.

W toku przeprowadzonego postępowania zapewniono stronom czynny w nim udział. W dniu 11 lutego 2005 r. organ I instancji, zgodnie z art.32 Poś oraz art.53 ust.l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Informacje o wszczętym postępowaniu i o możliwości zapoznania się z Raportem Oddziaływania na Środowisko Rozbudowy i Modernizacji Oczyszczalni Ścieków (...)" na etapie ustalania lokalizacji oraz o prawie składania uwag i wniosków w postępowaniu z udziałem społeczeństwa wielokrotnie umieszczane były na tablicach ogłoszeń Urzędu Dzielnicy (...) (w dniach 11 lutego 2005 r, 13 maja 2005 r., 7 lipca 2005 r.), w internecie (w dniach 11 lutego 2005 r., 13 maja 2005 r., od 7 do 29 lipca 2005 r.) i w prasie (Gazeta Wyborcza - (...) lutego 2005 r., (...) maja 2005 r., (...) lipca 2005 r.).

W przypadku Stowarzyszenia "Z." w dacie zgłoszenia zamiaru udziału w postępowaniu, tj. w dniu 25 lipca 2005 r. procedury uzgadniające decyzję były zakończone (wszystkie postanowienia uzgadniające zostały już wydane).

Zgłoszone w odwołaniu od decyzji zarzuty Stowarzyszenia, dotyczące danych zawartych w raporcie nie podlegają ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego -dokonanie oceny wpływu projektowanej inwestycji na środowisko (w tym także na zdrowie ludzi), w oparciu o raport należy do kompetencji organów współdziałających w zakresie

ochrony środowiska. Organy te wyraziły swoje stanowisko. Zawarta w tych postanowieniach ocena jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień, a niniejsza decyzja spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku.

Wprawdzie postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. oraz Wojewody (...) jak podnosi Stowarzyszenie "N.", nie zostało mu doręczone, co uniemożliwiło Stowarzyszeniu złożenie zażaleń w ustawowym terminie, to jednak fakt ten nie stanowi o naruszeniu przez Prezydenta art.lO k.p.a.

Organ I instancji, zwracając się o dokonanie uzgodnień w trybie art.48 ust.2 pkt 1 i 2 Poś, zawiadomił o tym Stowarzyszenie "N." i Stowarzyszenie "S.", umożliwiając tym samym organom współdziałającym doręczenie stowarzyszeniom postanowień uzgadniających, a stowarzyszeniom udział w postępowaniu. Stowarzyszenia, zawiadamiane o toczących się postępowaniach uzgadniających, nie skorzystały z możliwości aktywnego uczestniczenia w tych postępowaniach na prawach strony. W tych okolicznościach zarzut, iż pozbawienie stowarzyszenia możliwości złożenia zażalenia na postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. oraz Wojewody (...) było wynikiem naruszenia prawa przez Prezydenta W. jest bezpodstawny. Powyższej oceny nie zmienia wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowienie z dnia (...) grudnia 2005 r., stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Stowarzyszenia "N."

Fakt, iż stowarzyszenia nie brały udziału w postępowaniach przed Wojewodą (...) i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. stanowi przesłankę, o której mowa w art.l45§l pkt 4 k.p.a. w związku z art.126 k.p.a. do wznowienia postępowania na wniosek stowarzyszeń.

Nieuzasadniony jest zarzut, aby w postępowaniu naruszono art.51 ust.l pkt 3 i 2a Poś poprzez zastosowanie procedury nieobowiązującej od dnia 28 lipca 2005 r.

Zgodnie bowiem z art.19 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz.954), która weszła w życie z dniem 28 lipca 2005 r., w odniesieniu do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 27 lipca 2005 r., na wniosek uprawnionego podmiotu stosuje się przepisy dotychczasowe.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2005 r. inwestor - Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w W. S.A. wniosek taki złożył.

Zgodnie z art.56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Przeprowadzone przez organy uzgadniające analizy wykazały dopuszczalność realizacji planowanego zamierzenia w świetle przepisów szczególnych, zgodnie z warunkami określonymi w decyzji organu pierwszej instancji.

Skargi na powyższe rozstrzygnięcie wniosły Stowarzyszenie "N." oraz Stowarzyszenie "S."

W swojej skardze Stowarzyszenie "N." (zwane dalej "Stowarzyszeniem") podniosło:

1. naruszenie przepisów POŚ regulujących udział społeczeństwa w postępowaniu w

sprawie ochrony środowiska poprzez niewykonanie obowiązków informacyjnych: (-) brak

zamieszczenia w publicznie dostępnym wykazie wniosku wszczynającego postępowanie

(naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 19 ust. 6 POS), (-) brak obwieszczenia w pobliżu

miejsca planowanego przedsięwzięcia (naruszenie art.3 pkt 19 POS), (-) brak zamieszczenia

w publicznie dostępnym wykazie informacji o wydaniu decyzji (naruszenie art.32 ust.2 w

związku z art.19 ust. 6 POS), (-) brak zamieszczenia informacji o zamieszczeniu w publicznie

dostępnym wykazie informacji o wydaniu decyzji (naruszenie art.32 ust.2 POS), (-) brak

jednoznacznego określenia terminów na wniesienie uwag i wniosków przez społeczeństwo

(naruszenie art. 32 ust.l pkt 1 POS), (-) nierozpatrzenie zgłoszonych uwag i wniosków

społeczeństwa (naruszenie art.32 ust.l pkt 3 POŚ),

2. nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez oparcie się na

skrótowym stanowisku organów uzgadniających, zaniechanie własnych ustaleń, oparcie się na

wadliwym raporcie, który nie spełnia wymagań z art.52 ust.l POŚ),

3. nieprzeprowadzenie pełnej oceny habitatowej wpływu przedsięwzięcia na obszar

Natura 2000,

4. nieodniesienie się do wszystkich zgromadzonych w aktach sprawy zarzutów stron

składających odwołanie oraz innych uwag i opinii złożonych w ramach procedury udziału

społecznego,

5. naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu,

6. naruszenie Konwencji z Arhus oraz przepisów prawa europejskiego,

7. wady procedury uzgodnieniowej.

8. Skarga Stowarzyszenia "S." została natomiast prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie. Stanowiska stron były uzupełniane dodatkowymi pismami procesowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 p.p.s.a.).

Skargę Stowarzyszenia należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja, jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie są obarczone uchybieniami prawa procesowego, czy też materialnego, mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny bada legalność działania organów administracji, tj. bada, czy organy te działają w zgodzie z przepisami prawa, obowiązującymi w dacie orzekania w postępowaniu administracyjnym.

Sąd może zakwestionować tę legalność (uchylić zaskarżone orzeczenie) tylko wtedy, jeżeli zostanie ponad wszelką wątpliwość wykazane, iż rozstrzygnięcie narusza prawo.

Przesłanką do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji nie może być jednakże jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa procesowego, czy materialnego, ale tylko takie naruszenie, które ma charakter istotny (stosownie do art.l45§l ust.l pkt a i c p.p.s.a. w przypadku naruszenia prawa procesowego - tylko naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w przypadku naruszenia prawa materialnego - tylko naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy).

Sąd ma zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek pozostawić w obrocie prawnym decyzję, którą obarczają wprawdzie wady prawne, niemniej wyłącznie takie, które należy uznać za nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż skarżące Stowarzyszenie posiadało legitymację do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 50 §1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Po pierwsze stwierdzić należy, iż skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym. Po drugie uznać należy, iż wniesienie skargi następuje w ramach statutowej działalności skarżącego. Zgodnie ze statutem skarżącego celem stowarzyszenia jest wyzwalanie i wspieranie inicjatyw społecznych zmierzających do wzbogacenia możliwości edukacji i wychowania dzieci, młodzieży i dorosłych oraz tworzenia warunków ich pełnego rozwoju intelektualnego i fizycznego; wspomaganie organizacyjno - rzeczowe wszelkich działań zmierzających do rozwoju infrastruktury, ze szczególnym uwzględnieniem kanalizacji i dróg, wspieranie świadomego ekologicznie zagospodarowania terenów zielonych, poprawy bezpieczeństwa mieszkańców, a zwłaszcza dzieci. W świetle powyższego uznać należy, iż celem statutowym skarżącego jest ogólnie rzecz biorąc dbałość o stan i rozwój Osiedla C. w rozmaitych jego aspektach (także w aspekcie ekologicznym). Udział skarżącego w postępowaniu administracyjnym, czy też sądowym, dotyczącym lokalizacji w pobliżu osiedla dużej inwestycji, potencjalnie mogącej oddziaływać na otoczenie należy zatem uznać za uzasadniony.

W odniesieniu do oceny prawnej zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, należy przede wszystkim wskazać, iż ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jako organu drugiej instancji, dotyczące zarówno zachowania warunków materialnoprawnych jak i warunków procesowych przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie naruszają prawa.

Dla oceny legalności zapadłych w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięć, należy rozważyć przede wszystkim zgodność ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie kolektora zrzutowego ścieków oczyszczonych z Oczyszczalni Ścieków (...) do rzeki W. na terenie dzielnicy (...) w W., z materialnoprawnymi i procesowymi podstawami prawnymi zawartymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), inwestycja celu publicznego w postaci budowy i utrzymania publicznych urządzeń służących do przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków, lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W rozpatrywanej sprawie, tylko część obszaru, na którym projektowana jest inwestycja kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków, objęta jest planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego (...), dlatego też w pozostałej części, na obszarze projektowanego przebiegu inwestycji istnieje podstawa w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie jednak do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa.

Oznacza to, iż Prezydent W., rozpatrując wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. SA o ustalenie lokalizacji inwestycji nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.

Takiej niezgodności, zarówno Prezydent W., jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jako organ drugiej instancji, nie wykazały, co obligowało te organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków. Również Sąd nie dostrzega takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, co następuje.

Akta administracyjne potwierdzają spełnienie wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego przez organ pierwszej instancji, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosowne zawiadomienia ukazały się bowiem na tablicy ogłoszeń Urzędu W., Urzędu dzielnicy B., oraz w internecie, i były tam dostępne przez okres 14

dni, od dnia ich ukazania się. Z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji, odrębnie podał do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu W. i Urzędu dzielnicy B., oraz w stołecznym dodatku do Gazety Wyborczej i w internecie, zawiadomienie o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji oraz o umieszczeniu danych dot. wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, na podstawie przepisów POŚ.

Sąd nie podziela zarzutów Stowarzyszenia, iż w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji doszło do istotnego z punktu widzenia wyniku sprawy naruszenia przepisów POŚ o udziale społeczeństwa.

W szczególności, organ pierwszej instancji dokonał publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. SA w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji oraz o umieszczeniu danych dot. wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, na podstawie przepisów POŚ.

Organ pierwszej instancji, zgodnie ze stosownymi regulacjami POŚ zawiadamiał publicznie także o prowadzeniu postępowania o wydanie omawianej decyzji, o zebraniu całości materiałów, opinii i uzgodnień oraz o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji zamierzonej inwestycji. Z akt wynika, iż zawiadomienia te były umieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu W. i Urzędu dzielnicy B., oraz w stołecznym dodatku do Gazety Wyborczej i w internecie.

Przy piśmie z dnia 8 listopada 2006 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w W. SA przedłożyło wydruki komputerowe stosownego wykazu oraz formularzy z rejestru wniosków, postanowień decyzji i raportów z 2005 r. dot. procedur związanych z ochroną środowiska, prowadzonego przez Biuro (...). Aczkolwiek, w publicznych zawiadomieniach o prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji, Prezydent W. każdorazowo wskazał na umieszczenie stosownych danych w publicznie dostępnym wykazie.

W ocenie Sądu w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybienia procesowego w postaci zaniechania przez organ główny dokonania obwieszczeń, których obowiązek dokonania wynika z art.32 ust.l pkt 1 i art.32 ust.2 w związku z art. 3 pkt 19 POŚ. Naruszono zatem przepisy POŚ.

Zgodnie z art.32 ust.l pkt 1 POŚ organ administracji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie

decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania.

Zgodnie z art.32 ust.2 organ administracji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale.

Zgodnie z art.3 pkt 19 POŚ przez podanie do publicznej wiadomości rozumie się przez to ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia.

Z powyższego wynika, iż obowiązki, o których mowa w art.32 ust.l pkt 1 i ust.2 należało wykonać także poprzez obwieszczenie w miejscu planowanego przedsięwzięcia.

Sąd nie podziela jednakże stanowiska strony skarżącej, iż naruszenie to pociąga za sobą automatycznie skutek, o którym mowa w art.l 1 POŚ, zgodnie z którym decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.

Sąd nie podziela bowiem poglądu, iż przez wymienione we wspomnianym wyżej przepisie naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska należy rozumieć jakiekolwiek naruszenie przepisów POŚ bez względu na jego wagę, czy też wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, iż przywołany przepis jest lakoniczny, nie precyzuje bowiem, o jakiego rodzaju naruszenia w nim chodzi. Przyjąwszy pogląd, iż chodzi o jakiekolwiek naruszenie, niezależnie od jego charakteru (a zatem nawet uchybienie nieistotne), należałoby realnie zakładać paraliż postępowań administracyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy POŚ.

Wychodząc z powyższych przesłanek, Sąd potraktował brak obwieszczenia przewidzianego w przepisach POŚ jako naruszenie prawa procesowego, którego wpływ na rozstrzygnięcie należy zbadać. Mając na uwadze całokształt sprawy uznać należy, iż wpływ ten nie był istotny.

Społeczeństwo było bowiem informowane o planach inwestycyjnych inwestora poprzez ogłoszenia w siedzibie urzędu, ogłoszenia na stronie internetowej urzędu, ogłoszenia prasowe.

Powyższe umożliwiało każdej stronie, istotnie zainteresowanej wzięciem udziału w postępowaniu, dowiedzenie się o nim.

Najlepszym dowodem na to jest udział w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stowarzyszeń będących stronami postępowania sądowoadministracyjnego.

Również zarzut o braku jednoznacznego określenia terminów 21 dni na składanie uwag i wniosków, liczonego od dnia upublicznienia zawiadomienia o złożeniu wniosku o wydanie decyzji dot. projektowanej inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie może być uwzględniony. Z akt administracyjnych wynika, iż termin ten, określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, był każdorazowo liczony odrębnie od dnia upublicznienia omawianego zawiadomienia, jako termin ustawowo określony dla uwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie form udziału społeczeństwa (uwagi, wnioski) w tym postępowaniu. Tak różne formy publicznego zawiadomienia o złożeniu wniosku dot. wydania decyzji, jak ogłoszenie w prasie lokalnej, na tablicach ogłoszeń urzędów i w internecie, w przekonaniu Sądu, nie dają możliwości każdorazowego ustalenia jednego terminu w wymiarze 21 dni. Każdorazowe zaś liczenie terminu 21 dni od dnia upublicznienia zawiadomienia w dany sposób o złożeniu wniosku dot. wydania decyzji, służy z jednej strony zachowaniu wymogu określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a z drugiej strony zwiększyło ogólny czas na zgłaszanie uwag i wniosków przez społeczeństwo, rozszerzając tym samym horyzont czasowy udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego.

Za niezasadny należy przy tym uznać zarzut skarżącego Stowarzyszenia o nie rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji zgłoszonych uwag i wniosków, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby takie uwagi lub wnioski były zgłaszane w terminie 21 dni od dnia upublicznienia zawiadomienia - liczonym w sposób określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika przy tym, iż w toku postępowania o wydanie decyzji, skarżące Stowarzyszenie, po zgłoszeniu występowania w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego na prawach strony w piśmie z dnia 18 lipca 2005 r., miało zapewniony udział i wgląd w zebrane akta sprawy. Złożone przez skarżące Stowarzyszenie uwagi, zastrzeżenia i wnioski w piśmie z dnia 28 kwietnia 2005 r. wraz z wieloma tysiącami podpisów mieszkańców, uprzedziło ustawowy termin do ich rozpatrywania w procedurze związanej z 21 dniowym terminem liczonym według art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pomimo tego, treść

decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, iż zgłoszone zarzuty w powołanym piśmie Stowarzyszenia z dnia 28 kwietnia 2005 r. w warstwie dot. kwestii prawnych, były przedmiotem oceny dokonanej przez organ pierwszej instancji. Nie można natomiast skutecznie zarzucić organom orzekającym wadliwości w braku ustosunkowania się do zarzutów nie związanych z kwestiami prawnymi, a dotyczącymi celowości lub zasadności lokalizowania przedmiotowej inwestycji, ponieważ w procedurze wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być rozważane jedynie okoliczności dotyczące zgodności projektowanej lokalizacji inwestycji z przepisami prawa (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W ocenie Sądu brak jest wystarczających podstaw do uznania, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją nie wyjaśniono należycie wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. w szczególności nie wyjaśniono rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

Organ orzekający w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, mogącej niekorzystnie wpływać na środowisko, obowiązany jest do dokonania oceny tego oddziaływania. Obowiązek taki wynika z art.46 ust.l i 3, art.47 i art.48 ust.l POŚ.

Ustawodawca wyszedł jednakże z założenia, iż dokonanie takiej oceny nie może następować wyłącznie na podstawie ustaleń organu kompetentnego w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Zapewnienie rzetelności takiej oceny wymaga obligatoryjnego zasięgnięcia opinii organów wyspecjalizowanych w zakresie ochrony środowiska oraz w sprawach ochrony sanitarnej.

Stosownie do powyższego, zgodnie z art.48 ust.2 pkt 1 i 2 POŚ decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami ochrony środowiska oraz inspekcji sanitarnej.

Zgodnie z art.2 ust.l pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2002, Nr 112, poz.982 z późn.zm.) do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska i racjonalnym użytkowaniu zasobów przyrody.

Zgodnie z art.l ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r., Nr 122, poz.851 z późn. zm.) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru m.in. nad warunkami higieny środowiska - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.

W świetle powyższego uznać należy, iż to na tych organach uzgadniających - z racji ich kompetencji - spoczywa ciężar ustalenia wpływu inwestycji na otoczenie w oparciu o analizę danych z raportu przedłożonego przez inwestora. Organy te zajmują stanowisko w formie postanowienia (uzgadniającego inwestycję pozytywnie albo negatywnie), które wiąże organ główny.

Uzgodnienia takie zostały dokonane w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r., znak (...), Wojewoda (...) uzgodnił inwestycję pod warunkiem przedstawienia na etapie projektu budowlanego:

* szczegółowych informacji odnośnie wielkości emisji do powietrza na etapie

eksploatacji oraz oddziaływania przedsięwzięcia na etapie eksploatacji i realizacji,

* szczegółowych rozwiązań w zakresie gospodarki odpadami, które obejmować będą

etap modernizacji oraz eksploatacji oczyszczalni,

oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów w wypadku wystąpienia awarii, np. w przypadku wprowadzenia do urządzeń oczyszczających substancji silnie toksycznych (pochodzących z zakładów przemysłowych) przedstawić należy system ostrzegania jaki proponowany jest w celu utrzymania osadu czynnego oraz sposób postępowania w przypadku obumarcia osadu z oddziaływaniem na odbiornik, opisu metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę, a zwłaszcza opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikających z odprowadzania ścieków oraz opisu metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę i zmiany oddziaływania na wody powierzchniowe w związku ze zwiększeniem ilości ścieków,

informacji, czy do oczyszczalni wprowadzane będą ścieki inne niż bytowe (tj. przemysłowe) i jaki jest zakres redukcji w zakresie ścieków przemysłowych, a w szczególności należy scharakteryzować ścieki dopływające pod kątem substancji szczególnie szkodliwych z wykazu I i II rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763),

- informacji o oddziaływaniu na środowisko w związku z planowanym odwodnieniem

w trakcie prac budowlanych,

sposobu zabezpieczenia środowiska gruntowo - wodnego przed zanieczyszczeniem (dotyczy w szczególności lagun osadowych i placu składowego).

Postanowieniem Nr (...)z dnia (...) lipca 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. uzgodnił planowaną inwestycję z następującymi zastrzeżeniami:

1. W projekcie budowlanym należy ponownie przeanalizować problem ustanowienia

obszaru ograniczonego użytkowania, analizując przy tym wszystkie uciążliwości wynikające

z działalności oczyszczalni ścieków, również uciążliwości zapachowe.

2. Na etapie projektu budowlanego należy ostatecznie rozstrzygnąć problem

ewentualnego wykupienia działek w otoczeniu oczyszczalni jednocześnie je wskazując.

Ze względu na fakt, że sprawy dotyczące odsiarczania gazu, pochodnie zostały

potraktowane w sposób lakoniczny wobec tego na etapie projektu budowlanego należy

omówić różne metody odsiarczania przytoczone w projekcie koncepcji pod kątem

ewentualnych negatywnych wpływów na środowisko (np. odpady) przytaczając analizę, która

z metod byłaby najkorzystniejsza. Omówienia dokładniejszego wymaga sprawa pochodni -

niezbędne jest podanie, w jakich okresach przewiduje się pracę (szczegółowo) i jaki ma to

wpływ na ewentualne oddziaływanie na środowisko.

Na etapie projektu budowlanego wykonując analizę akustyczną należy dołączyć

wszelkie dokumenty potwierdzające przyjęte wielkości poziomu hałasu dla źródeł

istniejących i projektowanych.

Do projektu budowlanego należy wprowadzić wszelkie zalecenia zawarte w

raporcie a dotyczące rozwiązań służących ograniczeniu do minimum uciążliwości

oczyszczalni.

Oba organy uzgadniające zajęły pozytywne stanowisko co do planowanej inwestycji.

Faktu tego nie podważa w najmniejszym stopniu to, iż oba poczyniły szereg wskazań co do oceny oddziaływania inwestycji na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Wynika stąd bowiem jednoznacznie, iż w zgodnej opinii organów inwestycję można wstępnie zaakceptować, podobnie stopień szczegółowości raportu jest wystarczający na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ główny orzekł w oparciu o stanowiska zajęte przez organy uzgadniające.

W ocenie Sądu raport oceny oddziaływania na środowisko został sporządzony w zgodzie z art.52 POŚ.

W raporcie zanalizowano różnego rodzaju warianty utylizacji osadów pościekowych.

Rozpatrzono trzy warianty technologiczne unieszkodliwiania osadu oraz wariant niepodejmowania inwestycji: wariant A - oparty na przyrodniczym wykorzystaniu osadu (po

jego higienizacji i odwodnieniu), wariant B - oparty na współspalaniu i spalaniu osadów na instalacjach obcych, wariant C - oparty na termicznym przekształcaniu osadów w wydzielonej instalacji na terenie oczyszczalni (...).

W ramach wariantu C, uznanego za optymalny, rozpatrzono 2 warianty technologiczne: wariant I - termicznej utylizacji osadów przefermentowanych, wariant II -termicznej utylizacji osadów nieustabilizowanych. Obydwa analizowane warianty spełniają wymagania użytkowe i są porównywalne pod względem technicznym.

Z punktu widzenia oddziaływania na środowisko oba warianty są w pełni porównywalne. Nieco większe możliwości eksploatacyjne i większą pewność minimalizacji oddziaływania na środowisko daje wariant uwzględniający fermentację. Charakteryzuje się także większym bezpieczeństwem.

Rozważono wariant niepodejmowania przedsięwzięcia, wskazując na jego niekorzystne skutki.

W raporcie zanalizowano oddziaływanie inwestycji na środowisko.

Stosownie do powyższego emisje nie będą powodować, poza terenem oczyszczalni (niezależnie od wariantu rozbudowy), przekraczania dopuszczalnych stężeń w powietrzu substancji szkodliwych. Emisja substancji z kotłów w kotłowni oraz z pieców do spalania osadu nie będzie przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji. Eksploatacja rozbudowanej oczyszczalni ścieków nie będzie powodować przekroczeń stężeń średniorocznych amoniaku i siarkowodoru poza terenem oczyszczalni.

Nie można jednak wykluczyć występowania uciążliwości odorowej ze względu na zasięg stężeń siarkowodoru. Uciążliwość odorowa może wystąpić okresowo (stężenia jednogodzinne). Zasięg jej może wynieść ok. 200 metrów w kierunku południowo -wschodnim (tereny niezagospodarowane) i ok.95 metrów w kierunku północno - wschodnim (4-5 działek mieszkalnych) oraz do ok.84 metrów w kierunku wschodnim (tereny leśne).

Emisje zanieczyszczeń powietrza pochodzące z terenu oczyszczalni mogą w odniesieniu do emisji odorów potencjalnie stanowić okresową uciążliwość dla ograniczonej liczby mieszkańców, ale nie będą zagrażać ich zdrowiu. Oddziaływanie na okolicznych mieszkańców innych rodzajów zanieczyszczeń powietrza z terenu oczyszczalni występować nie będzie.

Raport wypowiada się odnośnie monitoringu inwestycji, aczkolwiek ostateczny zakres monitoringu oddziaływania instalacji do termicznego unieszkodliwiania osadów ściekowych zostanie określony w pozwoleniu zintegrowanym dla tej instalacji. Określa go obowiązujące prawo, które zaleca metodyki wykonywania ciągłych i okresowych pomiarów do powietrza.

Obowiązujące przepisy przewidują, że prowadzący instalację jest zobowiązany do prowadzenia okresowych pomiarów nie mniej niż raz na sześć miesięcy, a przez pierwsze dwanaście miesięcy eksploatacji instalacji lub urządzeń, nie mniej niż raz na trzy miesiące.

W świetle ustaleń raportu nie zachodzą warunki do ustanawiania wokół rozbudowywanej oczyszczalni obszaru ograniczonego użytkowania. Przed wydaniem pozwolenia na budowę wpływ inwestycji będzie jednakże badany ponownie.

Nietrafny jest zarzut skarżącego odnośnie nieprzeprowadzenia pełnej oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Nieprzeprowdzenie tej oceny nie jest uchybieniem pomimo tego, iż część obszaru objęta projektowaną inwestycją należy do ustanowionego obszaru chronionego Natura 2000 -(...), w §2 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313).

W dacie orzekania przez organy o ustaleniu lokalizacji planowanej inwestycji obowiązek taki został bowiem zniesiony.

Skutek taki pociągnęło za sobą wejście w życie - z dniem 28 lipca 2005 r. - ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954).

Zgodnie z art.33 ust.3 ustawy o ochronie przyrody plan lub projekt przedsięwzięcia o potencjalnym bezpośrednim lub pośrednim wpływie na stan obszaru Natura 2000 podlegał ocenie dokonywanej na podstawie tytułu I działu VI POŚ.

Na podstawie oceny wymienionej w ust.3 właściwy miejscowo wojewoda zezwalał na realizację planu lub projektu przedsięwzięcia w razie stwierdzenia braku negatywnego wpływu tego planu lub przedsięwzięcia na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, oraz po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo rad gmin (art.33 ust.6 ustawy).

Po nowelizacji art.33 ust.3 ustawy o ochronie przyrody stanowi, iż projekty planów i projekty zmian do przyjętych planów oraz planowane przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub obszarów, o których mowa w ust.2, lub nie wynikają z tej ochrony, a które mogą na te obszary znacząco oddziaływać, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na zasadach określonych w POŚ. Jednocześnie kompetencja wojewody do wydawania zezwolenia, o którym mowa w art.33 ust.6 ustawy została zniesiona.

W konsekwencji powyższych zmian ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia została przeniesiona do postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, kończącego się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, przewidzianą w art.46 POŚ.

Postępowanie takie będzie obligatoryjne w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, albowiem jej realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art.46 ust.4 pkt 2 POŚ).

W postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań obligatoryjne będzie przeprowadzenie uzgodnień z wojewodą, których przedmiotem będzie ocena wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 (art.48 ust.l pkt 3 POŚ).

Tym samym zarzuty skarżącego odnośnie niedokonania oceny tego wpływu należy uznać za przedwczesne. Jak wykazano powyżej, zgodnie z wolą ustawodawcy wspomniana ocena nie jest wymagana na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nie można również przypisać organowi drugiej instancji naruszenia prawa w postaci nie odniesienia się do wszystkich zgromadzonych w aktach sprawy zarzutów stron składających odwołanie oraz innych uwag i opinii. Organ odwoławczy, jako organ mający dokonać ponownej analizy zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie mający wydać decyzję stosownie do poczynionych ustaleń i ocen, odniósł się do tych wszystkich zarzutów i okoliczności, które dotyczyły prawnej problematyki projektowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Za nieuzasadniony uznać należy zarzut, iż niektóre strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Za strony skarżący uważa G. S, Instytut S, wspólnoty mieszkaniowe dla nieruchomości przy ulicy (...), a także M. I.

Trafnie w ocenie Sądu wywodzi inwestor, iż w istocie status stron postępowania wyżej wspomnianym podmiotom nie przysługuje.

Wspólnoty mieszkaniowe nie mogły być dopuszczone do postępowania administracyjnego w trybie art.31 k.p.a., albowiem nie są organizacjami społecznymi.

Pozostałe osoby nie były stronami postępowania w rozumieniu art.28 k.p.a., gdyż nie są użytkownikami nieruchomości graniczących z terenami objętymi przedmiotem postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z ustaleń organu poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wynika, iż nieruchomości tych osób położone są poza strefą negatywnego oddziaływania inwestycji, określoną w raporcie oddziaływania na środowisko.

Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów ratyfikowanej przez Polskę Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. Nr 78, poz. 706 i 707). Wskazane przez skarżące Stowarzyszenie przepisy art. 6 ust. 2, 7-9 powołanej Konwencji dotyczą procedury upubliczniania informacji dla społeczeństwa o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących środowiska, jego prowadzenia i wydania decyzji, zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zgłaszanie uwag i wniosków oraz ich rozpatrywanie przez organ prowadzący postępowanie, a także uwzględnienie w decyzji rezultatów uzyskanych w wyniku udziału społeczeństwa. Normy wynikające z powołanych przepisów Konwencji znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, i w rozpatrywanej sprawie zostały zastosowane przez organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji o wydanie decyzji dot. ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego. Sprostanie przez organ orzekający wymogom prawa krajowego zawartego w ustawie Prawo ochrony środowiska, stanowi zarazem wypełnienie norm postulowanych w Konwencji z Aarhus.

Zarzut naruszenia stosownych przepisów Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej przez Dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. oraz zmienionej przez Dyrektywę Rady 2003/3 5/WE z dnia 26 maja 2003 r., oraz Dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, również nie może być uwzględniony. O ile bowiem w prowadzonym postępowaniu o wydanie zaskarżonej decyzji zarówno organu drugiej instancji, jak i organu pierwszej instancji, spełnione zostały ustawowe wymogi zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, o tyle wdrożenie norm zawartych w powołanych Dyrektywach Rady UE do ustawy Prawo ochrony środowiska nastąpiło dopiero ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), której, stosownie do art. 19 ust. 1 tej ustawy, ze względu na złożony w tym względzie wniosek inwestora, nie zastosowano w rozpatrywanej sprawie. Aczkolwiek, normy znowelizowanej ustawy Prawo ochrony środowiska powołaną ustawą z dnia 18 maja 2005 r., będą miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację projektowanego przedsięwzięcia, z

uwzględnieniem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Wobec zarzutu o wadach procedury uzgodnieniowej prowadzonej przez organ pierwszej instancji, należy wskazać, że zgodnie z art. 106 §2 kpa, mającym zastosowanie do procedury uzgodnień przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Z akt sprawy wynika, iż przeważająca większość wystąpień organu pierwszej instancji o uzyskanie uzgodnień w trybie 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 k.p.a. miała miejsce przed dniem zgłoszenia przez skarżące Stowarzyszenie chęci udziału w postępowaniu na prawach strony. Stosowne zawiadomienia były przy tym wysyłane do wszystkich stron postępowania, jakie zostały ustalone. Pozostałe wystąpienia organu pierwszej instancji o uzgodnienia miały miejsce przed wydaniem postanowienia z dnia (...) lipca 2005 r. o dopuszczeniu Stowarzyszenia N. do postępowania na prawach strony. Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącego Stowarzyszenia, o zamierzonym pomijaniu Stowarzyszenia przez organ pierwszej instancji w procedurze uzgodnieniowej. O zebraniu całego dowodowego w sprawie organ pierwszej instancji informował przy tym w drodze publicznych obwieszczeń na tablicach ogłoszeń Urzędu W. i Urzędów dzielnicy B. oraz w dodatku stołecznym Gazety Wyborczej i w internecie.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż z procesowego punktu widzenia postępowania oparte na art. 106 k.p.a. (postępowania o uzgodnienie) mają odrębny byt prawny od postępowania głównego, na potrzeby którego są przeprowadzane. Postępowania te kończą się odrębnymi orzeczeniami, zaskarżalnymi w trybie zażalenia do organu wyższej instancji, jak i w trybie skargi do sądu administracyjnego (orzeczenie drugooinstancyjne). O ile zatem strony wywodzą naruszenie ich prawa do uczestniczenia w postępowaniach o uzgodnienie, winny były skorzystać z możliwości wniesienia o ich wznowienie.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.