Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 976/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 987/16 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. T. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. II SA/Wa 987/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. T. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 576 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skazanie S. T. prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić samodzielną przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać.

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w granicach wskazanych w art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, zaś rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w granicach wskazanych w art. 183 § 1 p.p.s.a. uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Przyjęta w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest prawidłowa. Sąd I instancji poprawnie uznał, że w relewantnym w tej sprawie stanie prawnym, z mocy art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195, dalej jako: ustawa nowelizująca), zastosowanie znajdował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, co wynikało z faktu, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń wszczęto w dniu 18 stycznia 2016 r., a więc po dniu wejścia w życie www. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od 10 marca 2011 r., ustawodawca nie zezwolił na wydawanie pozwolenia na broń, m.in., osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy). Na mocy ww. ustawy nowelizującej, art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ zasadniczej modyfikacji w związku z zastąpieniem otwartego w poprzednio obowiązującym stanie prawnym katalogu przesłanek wydania pozwolenia na broń w oparciu o ten przepis katalogiem zamkniętym. W stanie prawnym obowiązującym przed 10 marca 2011 r., przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obejmowała nakaz dokonania prognozy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i skonstruowana była przy użyciu przykładowego wyliczenia zachowań, które ją konstytuowały, co bezpośrednio miało związek z użyciem przez ustawodawcę przy jej konstruowaniu zwrotu "w szczególności". Powołane przez autora skargi kasacyjnej orzeczenia sądów administracyjnych wydane zostały na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w jego poprzednim, nieaktualnym brzmieniu, stąd też odwołanie się do wyrażonych w nich poglądów judykatury w celu wsparcia argumentacji skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za działanie nieskuteczne. Skarżący kasacyjnie nie chce dostrzec, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym katalog zachowań sankcjonowanych cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie jest już katalogiem przykładowym, lecz ma charakter zamknięty. Nie budzi żadnych wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji ustalenie, że dana osoba została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest równoważne stwierdzeniu, że osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w konsekwencji wyłącza potrzebę dokonywania dodatkowej oceny charakteru popełnionego przestępstwa pod kątem ustalenia, czy sam fakt skazania uzasadnia przyjęcie następnie, niejako kaskadowo, oceny odnoszącej się do przesłanki "stanowienia zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". Prawidłowo odczytana przez Sąd I instancji treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, wbrew stanowisku skarżącego, nie dawała organom Policji podstaw do dokonywania analizy indywidualnych cech skarżącego i okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa. Całkowicie poprawnie Sąd I instancji przyjął również, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze należało zatem również stwierdzić, że niekwestionowany w tej sprawie fakt skazania skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne doprowadził Sąd I instancji do prawidłowej konkluzji, że organy Policji związane prawomocnym wyrokiem karnym prawidłowo zastosowały w tej sprawie wobec skarżącego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, czyniąc go adresatem decyzji cofającej wydane mu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.