Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 559/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt stały I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej K. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K.H. wniesionej [...] października 2020 r. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały.

Z akt sprawy wynika, że [...] maja 2020 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek K.H. obywatelki Ukrainy (dalej Strona, Skarżąca) o udzielenie zezwolenia na pobyt stały (pochodzenie polskie, studentka) wraz z załącznikami.

Pismem z [...] lipca 2020 r. organ administracji wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa [...] sierpnia 2020 r. godz. [...] celem uzupełnienia braków formalnych wniosku, przez złożenie odcisków linii papilarnych, okazanie ważnego dokumentu podróży oraz złożenia kserokopii wszystkich stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe i innych dokumentów mających być dowodami w sprawie. Wezwanie Stronie doręczono [...] lipca 2020 r. Wskazane w wezwaniu braki Strona uzupełniła [...] sierpnia 2020 r.

Pismem z [...] września 2020 r. organ administracji wystąpił, w trybie art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r., poz. 35 ) do Komendy Wojewódzkiej Policji w W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w W. i Komendy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w K. o udzielnie informacji czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z [...] października 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].10.2020 r.) Strona złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Wojewodę podnosząc, że w sprawie od 2 miesięcy nic się nie wydarzyło. Ponaglenie organ administracji przekazał do urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z [...] października 2020 r.

Pismem z [...] października 2020 r. organ administracji wezwał pełnomocnika Strony do złożenia w terminie 30 dni szeregu dokumentów (oryginały dokumentów zagranicznych wraz oryginalnymi ich tłumaczeniami na język polski, dokumentu o niezaleganiu z podatkami w Polsce), w aktach brak dowodu doręczenia wezwania Stronie. Wojewoda wyznaczył też termin zakończenia postępowania na [...] kwietnia 2021 r., informując jednoczesnej Stronę, że do czasu zakończenia postępowania przebywa na terytorium Polski legalnie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej [...] października 2020 r. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę D. w zakresie rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie zezwolenia na pobyt stały, pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie przepisów: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: K.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy.

Tak formułując zarzuty pełnomocnik Strony wniósł o:

1) stwierdzenie przewlekłości postępowania, skutkującej niezałatwieniem sprawy z wniosku Skarżącej o zezwolenie na pobyt stały;

2) stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku;

4) przyznanie od organu na rzez strony skarżącej kwoty 12.000 zł, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a.;

5) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych;

6) skierowanie sprawy do rozpoznanie w trybie uproszczonym (bez rozprawy).

W uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazuje, że od dnia złożenie wniosku upłynęło 5 miesięcy, ponadto od dnia uzupełnienia wniosku [...] sierpnia 2020 r. nic się nie wydarzyło. Taki sposób prowadzenia postępowanie stanowi naruszenie art. 35 § 3 K.p.a. Wojewoda postępowanie w sprawie winien zakończyć najpóźniej w terminie 2 miesiącu od dnia wpływu wniosku do organu administracji. W niniejszej sprawie w tym terminie organ administracji nie podjął odpowiednich czynności zamierzających do zakończenia postępowania. Fakt, że organ prowadzi dużo postępowań nie oznacza, że nie doszło w niniejszej sprawie do rażącego naruszenia prawa. Skarżąca jak i wielu innych cudzoziemców jest ignorowany przez wiele miesięcy. Nie są też podejmowane żadne działania aby zmienić tę sytuacje, mimo, że organ administracji jest świadomy naruszenie praw osób składających wnioski. Pełnomocnik Strony wskazuje na nieprawidłowości w działaniu Wojewody ustalone w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej Strona uzasadnia wielomiesięcznym ignorowaniem przez organ administracji, co doprowadziło do intensywnego stresu i frustracji. Strona potrzebuje karty pobytu aby móc się swobodnie przemieszczą i pracować. Opóźnienie w wydaniu decyzji doprowadziły do sytuacji, że Strona przez wiele miesięcy nie wiedział czy organ w ogóle proceduje w jej sprawie, czy wniosek został prawidłowo złożony. Uwzględniając przepisy art. 15 zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Strona zaskarża przewlekłość organu przed datą wejścia w życie nowelizacji tej ustawy, dotyczącej art. 15 zzs ust. 1, tj., od 24 maja 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., a w przypadku gdyby wniosek ten nie został uwzględniony o oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi Wojewoda opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz zarzuty i wnioski sformułowane w skardze. Z przedstawionego opisu wynika, że [...] października 2020 r. wpłynęło do organu administracji ponaglenie Strony, a [...] października skarga na przewlekłość prowadzonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy wskazać, że Skarżąca przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę wyczerpała, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie z dnia [...].10.2020 r. wniosła przed wniesieniem skargi). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podnoszone zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).

Z "przewlekłym postępowaniem" mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania niezmierzającego – wbrew wynikającej z art. 12 K.p.a. zasadzie szybkości i prostoty postępowania – do bezpośredniego załatwienia sprawy. "Przewlekłe postępowanie" ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to – w ocenie Sądu – także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności niezgodnie z procedurą, nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Będą to zatem przypadki prowadzenia postępowania [...] jeszcze przed upływem terminu do załatwienia sprawy, tyle że w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej, ZNSA 2011, nr 5, s. 45–46). Takie rozumienie przewlekłości wynika z treści art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., który stanowi, że pod tym pojęciem rozumie się sytuację w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Sąd uznając za zasadną skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – uwzględnia skargę

i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) lub dokonania czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001r., I SAB 37/00, LEX nr 75532). Sąd ,zgodnie z art. 149 §1a p.p.s.a., zobowiązany jest w każdej sprawie, w której stwierdzi bezczynność lub przewlekłe działania organu administracji dokonać oceny czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).

Aby ocenić zasadność zarzutów skargi według określonych wyżej kryteriów, należy uwzględnić regulacje prawne i procedury w jakich działał organ administracji, którego przewlekłe postępowanie jest przedmiotem skargi.

Stosownie do treści art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 2 K.p.a.).

W sprawach z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały nie mają zastosowania przepisy art. 35 §1 - § 3a K.p.a., ponieważ termin w jakim organ administracji zobowiązany jest zakończyć takie postępowanie określono w sposób szczególny w art. 210 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały powinno zostać zakończone nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Do takiego postępowania mają nadal zastosowanie pozostałe przepisy K.p.a. regulujące działanie organu administracji w toku postępowania, w tym art. 35 § 5 K.p.a., z którego wynika, że do terminów postępowania administracyjnego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 K.p.a.). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.).

Ponadto w myśl art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Przepis art. 8 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 K.p.a.).

Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały wymaga złożenia osobiście przez zainteresowanego na formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały wraz ze stosownymi załącznikami

w myśl art. 202 art. 203, ustawy o cudzoziemcach. Jako, że organ administracji, zgodnie z art. 207 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendant Oddziału Straży Granicznej, Komendant Wojewódzki Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego), przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić w ocenie przewlekłości postępowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 210 ustawy o cudzoziemcach termin rozpoznania sprawy. Sprawa Strony winna być bowiem rozpoznana w terminie do [...] sierpnia 2020 r. (3 miesiące od dnia złożenia wniosku). W niniejszej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącej mimo upływu prawie 5 miesięcy od dnia złożenia przez Stronę wniosku, tj. od [...] maja 2020 r. (data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] października 2020 r.). Wskazany okres prawie 5 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). W okresie 5 miesięcy organ administracji podejmował czynności zmierzające do zakończenia postępowania, w szczególności pismem z [...] lipca 2020 r. wezwała Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku (wniosek przesłany pocztą), tj. do osobistego stawiennictwa (w dniu [...].08.2020 r.) i złożenia odcisków linii papilarnych oraz okazania ważnego dokumentu podróży, także do złożenia innych dokumentów. Kolejne czynność w sprawie organ administracji podjął [...] września 2020 r. (wystąpienie o informacje o Stronie w trybie art. 207 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach), po uzupełnieniu przez Stronę braków formalnych wniosku, uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu, co nastąpiło [...] sierpnia 2020 r. Czynności podejmowane przez organ w niniejszej sprawie nie nastąpiły niezwłocznie po wpływie wniosku Strony do organu, także po uzupełnieniu wniosku organ nie podjął kolejnych czynności niezwłocznie, skutkiem czego było przekroczenie terminu rozpoznania wniosku Strony, wynikającego z art. 210 ustawy o cudzoziemcach. Kolejne czynności w sprawie organ administracji podejmował już po wniesieniu przez Stronę skargi do tut Sądu, ponieważ Sąd badając bezczynność organu administracji, czy przewlekłe działanie takiego organu dokonuje oceny na dzień wniesienia skargi do Sądu, zatem fakt podjęcia tych czynności nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Uwzględniając, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez prawie 5 miesięcy, a podejmowane w tym okresie czynności nie były podejmowane niezwłocznie po wpływie wniosku i uzupełnieniu braków wniosku, nie podejmowano też tych czynności w sposób kompleksowy, należy stwierdzić, że Wojewoda naruszył zasady i terminu określone w art. 210 ustawy o cudzoziemcach i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji prowadził postępowanie z wniosku Strony w sposób przewlekły (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.

Wynikający z akt sprawy przebieg postępowania, a także odstępy czasu między poszczególnymi podejmowanymi przez organ administracji czynnościami w sprawie, w ocenie Sądu, nie uprawnia do stwardzenia przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji zobowiązany był zakończyć postępowanie z wniosku Strony w terminie 3 miesięcy. Na dzień wniesienia skargi przekroczenie terminu nie było znaczące, a co istotne w okresie przed wniesieniem skargi organ podejmował czynności zmierzające do zakończenia postępowania. W szczególności zbadał czy wniosek spełnia wymogi formalne i wezwał do usunięcie stwierdzonych braków wniosku. Wyznaczane przez organ administracji terminy związane z osobistym stawiennictwem Strony, w okresie kiedy były podejmowane, musiały uwzględniać reżim sanitarny związany z epidemią COVID-19. Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku podjęte zostały kolejne czynności zmierzające do zakończenia postępowania (uzyskania informacji o Stronie). Nie można zatem zgodzić się z zarzutami skargi, że Strona była ignorowana w postępowaniu. Organ nie wywiązał się z obowiązku informowania Strony o nowym terminie zakończenia postępowania i przyczynach zwłoki, ale wobec sukcesywnie podejmowanych czynności w sprawie, nie sposób postawić organowi zarzutu, że uchybienia w tym zakresie miały charakter rażącego naruszenia prawa.

Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. Przy czym dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tego uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu.

Uwzględniając ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, Sąd nie stwierdził żadnej z przesłanek uzasadniających przyznanie sumy pieniężnej Stronie i w tym zakresie skargę oddalił (pkt IV sentencji wyroku). W rozpoznawanej sprawie organ administracji, jakkolwiek z pewnym opóźnieniem, to konsekwentnie podejmował w sprawie czynności zmierzające do zakończenia postępowania. Strona poprzez kolejne wezwania uzyskiwała wiedzę o przebiegu postępowania. Sąd uwzględnił też fakt, że całość postępowania prowadzonego przez organ administracji odbywa się w szczególnych, nietypowych warunkach epidemii.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).