Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 486/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6141 Państwowe szkoły wyższe
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 132,  art. 119
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11  ust. 4  pkt 1,  art. 11  ust. 3  pkt 2  lit. b
journal: Dz.U. 2016 poz 1842
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] w [...] na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wyższa Szkoła [...] w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego bezczynność polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. Wyższej Szkoły [...] w [...] o nadanie Wydziałowi Nauk o Zdrowiu uprawnień do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim.

Strona skarżąca podniosła, iż pozostawienie bez rozpoznania wniosku stanowiło naruszenie art. 64 § 2 Kpa w zw. z art. art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.).

W konkluzji skargi wniosła o zobowiązanie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpatrzenia wniosku i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 31 marca 2017 r. Minister wezwał Szkołę do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w zakresie wykazania spełniania łącznie wszystkich warunków określonych w art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. strona skarżąca przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie ma zastosowania do kształcenia na kierunku lekarskim.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia [...] maja 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.

W ocenie skarżącej WS[...], spełnia ona przesłanki do wszczęcia przez organ wnioskowanego postępowania. Wskazane w art. art. 11 ust. 3 pkt 2 lit a) i b) ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, co wynika także z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 listopada 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa, studia na kierunku lekarskim, którym wprowadzona została zmiana w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia w dziale I. Wymagania ogólne - ust. 4 otrzymał brzmienie: "4. Studia mają profil ogólnoakademicki." Powyższa zamiana oznacza, iż studia na kierunku lekarskim mogą być prowadzone jedynie o profilu ogólnoakademickim i o uruchomienie studiów jedynie na tym profilu mogą wnioskować uczelnie.

Art. 2 pkt 9 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zawiera definicję legalną pojęcia "jednolite studia magisterskie" określając je jako "formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia". Ustawa ta zawiera również definicje ustawowe pojęć "studia pierwszego stopnia" oraz "studia drugiego stopnia", określając je odpowiednio jako "formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia" oraz "formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej kwalifikacje pierwszego stopnia, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia". Z powyższych definicji ustawowych wynika, iż ustawodawca rozróżnia trzy formy kształcenia: studia pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolite studia magisterskie. Rozróżnienie wskazanych form kształcenia ma doniosłe znaczenie prawne ujawniające się również w przepisach wykonawczych do ustawy, a zwłaszcza przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie warunków prowadzenia studiów (Dz.U. z 2016 r., poz. 1596). Zgodnie z § 17 ust. 1 tego rozporządzenia kierunki studiów: lekarski, lekarsko-dentystyczny, analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, weterynaria, prawo i prawo kanoniczne są prowadzone jako jednolite studia magisterskie. Ustawodawca ograniczył zatem prowadzenia studiów na kierunku lekarskim tylko do jednej formy - studiów jednolitych magisterskich.

Dla jednolitych studiów magisterskich przedmiotowe rozporządzenie w § 13 ust. 1 wprowadza odrębną, od wymagań dla studiów pierwszego i drugiego stopnia, regulację dotyczącą warunków dotyczących minimum kadrowego. Ustawodawca rozróżnia poszczególne formy studiów i w sposób odmienny reguluje wymagania konieczne do spełnienia przez jednostkę organizacyjną w celu prowadzenia kształcenia w jednej z tych form. Tak też należy interpretować przepisy art 11 ust. 3 pkt 2 lit a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Skoro ustawodawca jako wymóg konieczny do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim wskazał obowiązek wykazania, iż studia pierwszego lub drugiego stopnia prowadzone na tym kierunku (a więc na kierunku, o który wnioskuje dana uczelnia) uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej, wymóg ten nie dotyczy kierunku lekarskiego. Kierunek ten, jak wskazano powyżej, może być prowadzony jedynie w formie jednolitych studiów magisterskich. Gdyby ustawodawca chciał wprowadzić wymaganie uzyskania pozytywnej oceny jakości kształcenia, również na jednolitych studiach magisterskich, to określiłby taki wymóg poprzez nadanie innego brzmienia tego przepisu, a mianowicie: "prowadzone na tym kierunku studia pierwszego, drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej". Skoro racjonalnych ustawodawca nie ukształtował przepisu w ten sposób, nie sposób uznać, iż wymóg uzyskania pozytywnej oceny jakości kształcenia dotyczy również kierunku lekarskiego, o który wnioskuje Wyższa Szkoła [...] w [...]. Obecne brzmienie art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym umożliwia podstawowym jednostkom organizacyjnym, które uzyskały pozytywną ocenę jakości kształcenia prowadzonego na studiach pierwszego lub drugiego stopnia o profilu praktyczny, na uzyskanie uprawnień do prowadzenia kształcenia na tym kierunku, ale o profilu ogólnoakademickim, w przypadku gdy jednostka ta nie posiada wymaganych uprawnień do nadawania stopni naukowych w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek studiów.

Żądania wykazania się oceną jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej w przypadku studiów jednolitych magisterskich nie znajduje uzasadnienia zarówno przy zastosowaniu wykładni językowej, celowościowej jak i systemowej przepisu art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem studia na kierunku lekarskim, o które wnioskuje Wydział Nauk o Zdrowiu skarżącej Szkoły, mogą być prowadzone wyłącznie jako jednolite studia magisterskie i nie jest możliwe uzyskanie oceny jakości na kształcenia na studiach pierwszego lub drugiego stopnia na kierunku lekarskim, bowiem prowadzenia takich studiów jest prawnie niedopuszczalne.

Strona skarżąca wskazała na treść art. 49 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz na § 17 ust. 1 Statutu Polskiej Komisji Akredytacyjnej, zgodnie z którym ocena programowa dokonywana jest po przeprowadzeniu postępowania oceniającego. Postępowanie to obejmuje między innymi przeprowadzenie wizytacji na prowadzonym przez daną uczelnię kierunku studiów i przygotowanie raportu zawierającego ocenę jakości prowadzonego kształcenia, o czym stanowi § 19 ust. 1 Statutu Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Nie jest zatem możliwe przeprowadzenie oceny programowej na kierunku lekarskim, który nie został jeszcze utworzony.

W odpowiedzi na skargę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie.

Argumentując zasadność pozostawienia wniosku Wyższej Szkoły [...] w [...] bez rozpoznania wskazał co następuje:

Organ stwierdził, iż Wydział Nauki i o Zdrowiu nie posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora oraz doktora habilitowanego.

W związku z tym do przedmiotowego wniosku zastosowanie miały przepisy art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, które stanowiły, iż aby uzyskać uprawnienie do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim podstawowa jednostka organizacyjna uczelni nieposiadająca uprawnienia do nadawania stopnia naukowego powinna zatrudniać, w pełnym wymiarze czasu pracy, co najmniej ośmiu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub będących osobami, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.), dla których uczelnia stanowi podstawowe miejsce pracy, reprezentujących dziedzinę nauki lub sztuki związaną z danym kierunkiem studiów. Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni powinna jednocześnie prowadzić badania naukowe a prowadzone na tym kierunku studia pierwszego lub drugiego stopnia winny posiadać co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Z dołączonej do wniosku dokumentacji nie wynikało, iż Wydział Nauk o Zdrowiu spełnia wszystkie wskazane wyżej warunki - tj. posiada co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej na prowadzonych na tym kierunku studiach pierwszego lub drugiego stopnia.

Dlatego zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, pismem z dnia 31 marca 2017 r. wezwano Szkołę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jednocześnie w piśmie tym Minister wskazał, iż warunki wymienione w art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy, dotyczące możliwości ubiegania się przez ww. jednostkę organizacyjną uczelni o zgodę na utworzenie studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia muszą być spełnione łącznie.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Rektor Wyższej Szkoły [...] w [...] przedłożył wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie, które nie spełniały przesłanek określonych w art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie art. 9 i art. 64 § 2 Kpa zawiadomieniem z dnia [...] maja 2017 r. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, wskazując jednocześnie wnioskodawcy, że wezwanie z dnia 31 marca 2017 r. zawierało kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak powinno zostać przeprowadzone usunięcie braków wniosku, zaś nieusunięcie ww. braków formalnych wniosku, uniemożliwiło jego rozpoznanie i dalsze procedowanie.

Minister wskazał, iż zgodnie z art. 11 ust. 3 pkt 2 lit, a i b Prawa o szkolnictwie wyższym podstawowa jednostka organizacyjna uczelni, która nie posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek studiów, może uzyskać uprawnienie do prowadzenia studiów:

a) o profilu praktycznym na określonym kierunku i poziomie kształcenia;

b) studiów o profilu ogólnoakademickim na określonym kierunku i poziomie kształcenia, jeżeli:

- prowadzone na tym kierunku studia pierwszego lub drugiego stopnia uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej (PKA),

- zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub będących osobami, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dla których uczelnia stanowi podstawowe miejsce pracy, reprezentujących dziedzinę nauki lub sztuki związaną z danym kierunkiem studiów;

- prowadzi badania naukowe w dziedzinie związanej z kierunkiem studiów.

W/w warunki muszą być spełnione łącznie oraz dotyczą możliwości uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia.

Przepisy art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazują, iż poprzez poziom kształcenia należy rozumieć studia pierwszego stopnia, studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie albo studia trzeciego stopnia. Literalne brzmienie powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje więc, iż warunek określony w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. b tiret jeden psw odnosi się również do jednolitych studiów magisterskich.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było, jak twierdzi strona skarżąca, wyłączenie spod w/w. regulacji formy kształcenia - jednolitych studiów magisterskich - to zostałoby to jednoznacznie wskazane.

Fakt, iż studia na kierunku lekarskim mogą być prowadzone jedynie w formie jednolitych studiów magisterskich na profilu ogólnoakademickim, nie może stanowić podstawy do niestosowania wszystkich wymogów wynikających z obowiązujących przepisów prawnych. Takie działanie stałoby bowiem w sprzeczności z jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. zasadą praworządności, czyli działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa.

Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni nieposiadająca uprawnień do nadawania stopni naukowych, spełniająca wymagania w zakresie zatrudnionej kadry akademickiej i prowadzonych badań naukowych, może wystąpić z wnioskiem o utworzenie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, jeżeli prowadzone studia pierwszego stopnia lub drugiego stopnia (bez względu na ich profil) uzyskały co najmniej pozytywną ocenę kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Skarga została poprzedzona pismem Wyższej Szkoły [...] w [...] z dnia 26 czerwca 2017 r., wzywającym Ministra do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem w terminie przedmiotowego wniosku. Odpowiadając skarżącej szkole na to pismo, Minister podtrzymał swoją argumentację o konieczności łącznego spełniana warunków określonych w art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, twierdząc, iż nie pozostawał w tej sprawie w bezczynności (art. 37 Kpa).

Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył co następuje:

Ponieważ na zawiadomienie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 Kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania stanowi nierozpoznanie sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego prze nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13).

Skarga zarzucająca bezczynność nie jest zasadna, albowiem brak jest podstaw do postawienia Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego zarzutu pozostawania w bezczynności, gdyż prawidłowo zastosował dyspozycję art. 64 § 2 Kpa, w zw. z art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Zgodnie z art. 64 Kpa, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1). Jeżeli natomiast podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Komentowany przepis przewiduje tryb usuwania braków w podaniach (wnioskach).

Ma on charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady otrzymuje możliwość naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Do braków formalnych podania (poza oznaczeniem wnoszącego podanie), które rodzą obowiązek organu administracji publicznej wezwania strony do usunięcia w ustawowym terminie, należą m.in. braki podania wskazane w art. 63 § 2 Kpa, tj. także wymagania określone w przepisach szczególnych – tu wynikających z art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.).

Wyższa Szkoła [...] w [...] wnosiła o nadanie Wydziałowi Nauk o Zdrowiu uprawnień do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim (wniosek z dnia 13 marca 2017 r.). Zatem aby wniosek ten mógł zostać rozpatrzony, powinien spełniać nie tylko przesłanki wskazane w art. 63 Kpa, ale również przesłanki wskazane w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 pkt 2 lit, a i b Prawa o szkolnictwie wyższym podstawowa jednostka organizacyjna uczelni, która nie posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek studiów, może uzyskać uprawnienie do prowadzenia:

- studiów o profilu praktycznym na określonym kierunku i poziomie kształcenia;

- studiów o profilu ogólnoakademickim na określonym kierunku i poziomie kształcenia,

jeżeli:

- prowadzone na tym kierunku studia pierwszego lub drugiego stopnia uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej (PKA);

- zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub będących osobami, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dla których uczelnia stanowi podstawowe miejsce pracy, reprezentujących dziedzinę nauki lub sztuki związaną z danym kierunkiem studiów;

- prowadzi badania naukowe w dziedzinie związanej z kierunkiem studiów.

Wskazane wyżej warunki muszą być spełnione łącznie oraz dotyczą możliwości uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia.

Art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym wskazuje, iż poprzez poziom kształcenia należy rozumieć studia pierwszego stopnia, studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie albo studia trzeciego stopnia. Z treści powyższych powyższych przepisów jednoznacznie wynika, iż warunek określony w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. b tiret jeden ustawy odnosi się również do jednolitych studiów magisterskich. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie spod powyższej regulacji formy kształcenia - jednolitych studiów magisterskich - to zostałoby to jednoznacznie w ustawie wskazane i zapis tych przepisów byłby inny.

Zawarte w ustawie stwierdzenie, iż studia na kierunku lekarskim mogą być prowadzone jedynie w formie jednolitych studiów magisterskich na profilu ogólnoakademickim, nie może stanowić podstawy do niestosowania wszystkich wymogów wynikających z obowiązujących przepisów prawnych. Takie działanie stałoby bowiem w sprzeczności z jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. zasadą praworządności, czyli działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa.

Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni nieposiadająca uprawnień do nadawania stopni naukowych, spełniająca wymagania w zakresie zatrudnionej kadry akademickiej i prowadzonych badań naukowych, może wystąpić z wnioskiem o utworzenie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, jeżeli prowadzone studia pierwszego stopnia lub drugiego stopnia (bez względu na ich profil) uzyskały co najmniej pozytywną ocenę kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Jednostka taka musi także spełniać wymóg zatrudniania w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub będących osobami, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dla których uczelnia stanowi podstawowe miejsce pracy, reprezentujących dziedzinę nauki lub sztuki związaną z danym kierunkiem studiów.

Musi także spełniać wymóg prowadzenia badań naukowych w dziedzinie związanej z kierunkiem studiów.

Podkreślenia wymaga tu, iż powyższe trzy wymogi wprowadza sama ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym, określając tryb uzyskiwania uprawnień do prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie - a także profilu kształcenia - oraz warunki ich prowadzenia przez podstawowe jednostki organizacyjne uczelni są określone w zależności od posiadanych przez te jednostki uprawnień do nadawania stopni naukowych w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek studiów. Na podstawie tych regulacji utworzenie studiów o profilu ogólnoakademickim (czego dotyczy przedmiotowy wniosek z dnia 13 marca 2017 r.) wymaga spełnienia przez jednostkę nieposiadającą uprawnień do nadawania stopni naukowych dodatkowych warunków. Definicja profilu ogólnoakadcmickiego programu kształcenia określa, że obejmuje on moduły zajęć powiązane z prowadzonymi w uczelni badaniami naukowymi.

Dlatego, z wyżej wskazanych przyczyn, nie jest zasadna argumentacja skargi odwołująca się do innego rozumienia przepisu art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b Prawa o szkolnictwie wyższym i stosowania dowolnej wykładni tego przepisu nie w oparciu o treści ustawowe, ale w oparciu o dowolną interpretację przepisów rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie warunków prowadzenia studiów, która abstrahuje od treści przepisu ustawowego. Chybiona jest także argumentacja, iż nie jest możliwe przeprowadzenie przez Polską Komisję Akredytacyjną oceny programowej na kierunku lekarskim, który nie został jeszcze utworzony. To właśnie Polska Komisja Akredytacyjna ma ocenić program objętych przedmiotowym wnioskiem przyszłych jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, pod kątem zgodności z jakością kształcenia i wymogów ustawy - Prawa o szkolnictwie wyższym. Opinia tego organu jest zatem niezbędna do wszczęcia procedury o nadanie WSz[...] W [...] uprawnienia do prowadzenia kształcenia akademickiego na żądanym poziomie i kierunku studiów. W tym zakresie wystarczy odwołać się do zapisu art. 11 ust. 4 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż Wydział Nauk o Zdrowiu WSz[...] w [...] jest jednostką nieposiadająca uprawnień do nadawania stopni naukowych, spełniającą wymagania w zakresie zatrudnionej kadry akademickiej i prowadzonych badań naukowych, jednakże nie spełnia wszystkich wskazanych w art. 11 ust. 3 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym warunków do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim - brak legitymowania się co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej na prowadzonych na tym kierunku studiach pierwszego lub drugiego stopnia (wymóg wskazany w pkt 2 lit b tiret pierwszy powyższego przepisu).

Zatem zasadne było wezwanie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skarżącej Szkoły do uzupełnienia tego braku wniosku, z zastosowaniem trybu wskazanego w art. 64 § 2 Kpa i następnie wobec jego nieuzupełnienia – pozostawienie wniosku z dnia 13 marca 2017 r. bez rozpoznania.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 119, art. 132 i art. 151ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.