Wyrok NSA, sygn. akt III SA 1588/91
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1992-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5
law: Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach.
Teza: Przesłanką faktyczną uzasadniającą unieważnienie paszportu jest sam fakt prowadzenia przez sąd postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej paszport, a nie jedynie prawomocne skazanie tej osoby za określone przestępstwo /art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach - Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5/.

TEZY

Przesłanką faktyczną uzasadniającą unieważnienie paszportu jest sam fakt prowadzenia przez sąd postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej paszport, a nie jedynie prawomocne skazanie tej osoby za określone przestępstwo /art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach - Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Józefa Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 września 1991 r. w przedmiocie unieważnienia paszportu.


UZASADNIENIE

Na wniosek Prezesa Sądu Rejonowego w L. Wojewoda R-ki decyzją z dnia 28 maja 1991 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach /Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5/, unieważnił paszport wydany na nazwisko Józefa Ł. W uzasadnieniu decyzji podano, że przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie karne przeciwko Józefowi Ł. o przestępstwo z art. 158 par. 1 Kk. Skoro więc Sąd ten wystąpił z wnioskiem o uniemożliwienie Józefowi Ł. wyjazdu za granicę, to wydanie decyzji unieważniającej paszport było uzasadnione.

W odwołaniu od powyższej decyzji Józef Ł. stwierdził, że decyzja organu I instancji jest niesłuszna i krzywdząca, gdyż nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa, a ponadto postępowanie sądowe przedłuża się.

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr D-II-1615/91 z dnia 11 września 1991 r., wydaną na podstawie art. 138 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy powyższą decyzję, podtrzymując w całości ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną, dokonaną w decyzji organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Józef Ł. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu i wnosił o ewentualne przesłuchanie osób, które mogłyby potwierdzić, że nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Bezsporne jest w sprawie, że przeciwko skarżącemu Józefowi Ł. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 158 par. 1 Kk, a ponadto że Prezes Sądu Rejonowego w L. złożył wniosek o uniemożliwienie skarżącemu wyjazdu za granicę. W tym stanie faktycznym organy orzekające obu instancji były zobowiązane unieważnić posiadany przez skarżącego paszport. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach /Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5/ organ paszportowy wydaje decyzję o unieważnieniu paszportu między innymi wówczas, gdy zażąda tego sąd, przed którym toczy się postępowanie karne przeciwko osobie mającej paszport. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy i przedstawionego wyżej obowiązującego stanu prawnego, Minister Spraw Wewnętrznych zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji unieważniającą paszport skarżącego.

Z treści art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy, które są podstawą prawną zaskarżonej decyzji, wynika, że przesłanką faktyczną uzasadniającą unieważnienie paszportu jest sam takt prowadzenia przez sąd postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej paszport, a nie jedynie prawomocne skazanie za określone przestępstwo.

Zarzuty skargi, kwestionujące zasadność wniesionego przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia, nie mogły być w niniejszej sprawie uwzględnione.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na mocy art. 207 par. 5 Kpa.