Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 866/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 45
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do doprowadzenia zabytku do poprzedniego stanu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o., z siedzibą w [...] od decyzji [...] Konserwatora Zabytków nr [...], z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. [...] zobowiązującej [...] sp. z o.o., z s. przy ul. [...] w [...], do doprowadzenia zabytku - zespołu domów mieszkalnych Spółdzielni Budowlano- Mieszkaniowej "[...]" w [...] przy Al. [...] do poprzedniego stanu, poprzez usunięcie elementów wsporczych służących do montażu siatki reklamowej, 5-ciu lamp halogenowych oraz uzupełnienie ubytków tynku powstałych na skutek demontażu tych elementów z elewacji budynku przy Al. [...], w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - działając na podstawie art. 7 pkt 1, art. 45 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 poz. 1466), oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...],[...] Konserwator Zabytków zobowiązał Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "[...]" do doprowadzenia zabytku - zespołu domów mieszkalnych Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w [...] przy Al. [...] do stanu poprzedniego, poprzez usunięcie elementów wsporczych służących do montażu siatki reklamowej, 5-ciu lamp halogenowych oraz uzupełnienie ubytków powstałych na skutek demontażu tych elementów z elewacji budynku przy Al. [...], w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że elementy wsporcze zamontowane na narożniku budynku pomiędzy Al. [...], a ul. [...] umożliwiają ekspozycje wielkoformatowej siatki reklamowej, która przesłoniłaby trzy z czterech kondygnacji budynku. Poprzez przesłonięcie tak dużej części budynku, wraz z otworami okiennymi i detalami architektonicznymi, których rytm ma istotne znaczenie dla kompozycji elewacji, montaż siatki reklamowej wpłynąłby niekorzystnie na wygląd zabytku i nie uzyskałby akceptacji organu konserwatorskiego. Zakotwienie na elewacji sześciu lamp halogenowych na wysięgnikach oraz konstrukcji wsporczej do mocowania reklamy narusza strukturę zabytkową obiektu i zaburza odbiór wizualny budynku.

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowa "[...]", Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., sygn. [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wątpliwości organu odwoławczego, w świetle akt, wzbudziło określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązanego do wykonania nałożonych nią obowiązków. Ponadto stwierdził, że z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, jakie cechy przesadzają o walorach zabytkowych przedmiotowego zespołu budowlanego, a także na czym polega naruszenie przez zamocowane elementy struktury zabytkowej obiektu i zaburzenie odbioru wizualnego, podnoszone przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1234/13 oddalona została skarga Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" na powyższą decyzję.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy zapadła opisana na wstępie decyzja [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. sygn. [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła [...] sp. z o.o., z siedzibą w [...], zarzucając brak wyczerpującego uzasadnienia dokonanego rozstrzygnięcia, niewykazanie a w konsekwencji nieuzasadnienie, w jaki sposób zamocowane elementy zaburzają odbiór wizualny budynku oraz naruszenie przepisu art. 4 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez uznanie, iż istnienie urządzenia reklamowego będącego przedmiotem postępowania stanowi naruszenie dyspozycji tego przepisu. Zdaniem strony odwołującej się, urządzenia reklamowe zainstalowane na budynku zajmują jedynie niewielką część jego elewacji, a reklama jest elementem spójnym z otoczeniem. Budynek znajduje się bowiem w ścisłym centrum miasta, gdzie obecność siatki reklamowej nie wpływa niekorzystnie na jego odbiór wizualny, gdyż nie wyróżnia się w sposób szczególny z otoczenia.

W wyniku rozpoznania ww. odwołania zapadła, wskazana powyżej, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego

wskazał, że zespół domów mieszkalnych Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" wraz ze skomponowaną zielenią ogrodową w [...] przy al. [...], został wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...].01.1997 r. Zespół wzniesiono w latach: 1926-29 według projektu architekta R. F. przy współpracy architektów: S. S., J. K., S. K., a zieleń ogrodową zakomponował F. S.. Granice posesji objętej wpisem zostały określone na załączniku graficznym ww. decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym, w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności.

Zdaniem organu właśnie taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów. Przepis ten oznacza, że organ konserwatorski posiada kompetencje do wydawania pozwolenia także w przypadku, gdy reklama lub napis nie są umieszczone bezpośrednio na elewacji. Powinnością organów ochrony zabytków jest bowiem nie tylko ochrona zabytków przed ich zniszczeniem czy uszkodzeniem, ale również dbałość o wygląd zabytku. Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga także podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru zabytków. Wobec powyższego, ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków dla działań, które mogłyby prowadzić do zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Organ konserwatorski ma zatem kompetencje do stawiania w decyzji administracyjnej warunków, ograniczających gabaryty i formę reklamy. Właściciel czy posiadacz obiektu jest zatem bezwzględnie obowiązany do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wszelkie działania prowadzone przy zabytku.

Organ wskazał, że [...] Konserwator Zabytków w wyniku przeprowadzonej kontroli przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, stwierdził samowolne umieszczenie na budynku przy Al. [...] w [...] przez [...] sp. z o.o., elementów wsporczych służących do montażu siatki reklamowej i 5 lamp halogenowych zamontowano na budynku przy al. [...]. Przedmiotowy budynek jest częścią zespołu domów mieszkalnych Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" wraz ze skomponowaną zielenią ogrodową w [...] przy al. [...]. Do wartości chronionych poprzez wpis do rejestru zabytków zespołu należy architektura elewacji modernistycznego budynku przy al. [...]. Została ona, jak zauważył [...] Konserwator Zabytków zaprojektowana z zastosowaniem elementów zaczerpniętych z klasycznego katalogu architektonicznych środków wyrazu. Kompozycję elewacji organizuje pas wysokiego, boniowanego parteru, profilowane gzymsy, rząd balkonów oraz pionowy rytm okien. Dokonując wykładni przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, należy mieć na uwadze, że jego celem jest usunięcie efektów tych działań podejmowanych bez pozwolenia, które powodują uszczerbek dla wartości obiektu lub obszaru chronionych z konserwatorskiego punktu widzenia. Konstrukcja wsporcza urządzenia reklamowego, składa się z dwóch pionowych elementów, zamontowanych po obu stronach okien ściętego narożnika budynku, od poziomu parteru do wysokości drugiego piętra. Metalowe wysięgniki pięciu lamp halogenowych, zostały natomiast zainstalowane na wspornikach obejmujących gzyms koronowy ponad trzecią kondygnacją budynku. Sposób ich umieszczenia, mocowanie nie zostało podporządkowane wartościom zabytku, a celem ich montażu jest ekspozycja siatki reklamowej, przesłaniającej narożnik budynku w poziomie trzech kondygnacji. Zamontowana do elewacji metalowa konstrukcja zmienia wygląd elewacji budynku. Stanowiąc obcy element niezwiązany z jej architekturą obniża jego wartości architektoniczne i artystyczne. Zamocowanie elementów konstrukcji za pomocą śrub do elewacji narusza ponadto substancję zabytku.

W ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, [...] Konserwator Zabytków miał pełne podstawy prawne do wydania decyzji zobowiązującej do przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego, zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w zakresie opisanym w decyzji. Jak wynika z materiału dowodowego zamontowane elementy wsporcze służące do montażu siatki reklamowej i 5 lamp halogenowych, naruszając wartości chronione obiektu. Wydanie takiej decyzji, mającej na celu wyegzekwowanie działań przeciwdziałających obniżeniu wartości zabytku, jest zgodne z powinnością organów ochrony zabytków, umocowaną w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie bowiem do przepisu art. 4 pkt 2 ww. ustawy, ochrona zabytków polega w szczególności na zapobieganiu przez organy administracji publicznej zagrożeniom, mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości. Wydanie decyzji nakazowej i doprowadzenie do zdjęcia zamontowanej bez pozwolenia konstrukcji i oświetlenia oraz naprawy elewacji jest zgodne z celem regulacji art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym ochrona zabytków polega w szczególności na zapobieganiu przez organy administracji publicznej zagrożeniom, mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości oraz udaremnieniu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Przepis ten określa otwarty katalog celów, których realizacja uprawnia organy administracji publicznej do podejmowania określonych w ustawie działań, w tym do rozstrzygania w sprawach umieszczenia na zabytku wpisanym do rejestru zabytków reklam.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził także, że [...] Konserwator Zabytków prawidłowo wskazał podmiot, który został decyzją zobowiązany do wykonania nakazanych prac. Stosownie bowiem do treści art. 45 ust. 2 w związku z art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach jest obowiązana na swój koszt wykonać czynności nakazane w decyzji wydanej w trybie art. 45 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego tj. art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania,

przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 10, 15, 77 oraz 107 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, niezebranie i niezbadanie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracji publicznej, co skutkowało niewłaściwym uzasadnieniem decyzji, ograniczenie się do zbadania zasadności rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji z pominięciem zasady dwuinstancyjności i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji gdy zasadnym było uchylenie w stosunku do spółki [...] Sp. z o.o. zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, z uwagi na demontaż urządzenia.

Na podstawię tak określonych zarzutów wniosła: na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 roku znak: [...], na podstawie art. 203 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o zasądzenie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Skarżącej spółki [...] Sp. z o.o. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 roku znak: [...]. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w związku z zakończeniem współpracy z właścicielem budynku przy Al. [...] w [...] skarżąca spółka dokonała demontażu urządzenia. W konsekwencji czego (brak przedmiotu postępowania), postępowanie w przedmiocie nakazu demontażu urządzenia stało się bezprzedmiotowe, a decyzja organu II instancji winna być uchylona.

Zdaniem spółki okoliczność tę potwierdza aneks z dnia [...] grudnia 2010 roku do umowy najmu z dnia [...] października 2009 roku oraz umowa najmu z dnia [...] lutego 2014 roku. Ta ostatnia umowa, zawarta została w momencie wnoszenia przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji i nie była przedłużana. Ww. umowa obejmowała miesiąc marzec 2014 roku. Organ II instancji nie poinformował skarżącej spółki o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 10 k.p.a.). W konsekwencji tego spółka nie poinformowała organu o zakończeniu współpracy z właścicielem nieruchomości oraz o demontażu urządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy. Wypełnienie postanowień decyzji z dnia [...] lutego 2014 roku, utrzymanej w mocy decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 roku przez skarżącą spółkę, stanowiłoby naruszenie praw osób trzecich i w konsekwencji rodziło po stronie spółki odpowiedzialność cywilnoprawną i karną. Postępowanie w świetle ww. okoliczności powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Ponadto, skarżąca spółka cyt. "z daleko posuniętej ostrożności procesowej" wskazała, że zdemontowane urządzenie, nie miało negatywnego wpływu na zabytek. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wykazuje w jaki sposób urządzenie narusza walory zabytku.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka podniosła, że wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Konserwatora Zabytków może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Spółka zakończyła współpracę z właścicielem nieruchomości z końcem marca 2014 roku i dokonała demontażu urządzenia objętego postępowaniem. W konsekwencji czego, próba wyegzekwowania obowiązku, rodzi się z odpowiedzialnością odszkodowawczą wobec podmiotu, będącego właścicielem urządzenia, o ile takie urządzenie występuje.

Wniosek w tym przedmiocie został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Wskazać należy, że zaskarżona i poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji zapadły po tym jak decyzję kasatoryjną organu drugiej instancji kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1234/13, a wyrokiem z dnia z dnia 17 grudnia 2013 r., skargę oddalił. W orzeczeniach wydanych w związku z decyzją kasatoryjną organy uwzględniły również stanowisko Sądu wyrażone w ww. wyroku.

W okolicznościach sprawy nie może budzić wątpliwości to, że nakaz skierowany wobec skarżącej spółki odpowiada temu, co jest celem przepisu art. 45 ust. 1 ww. ustawy. Doszło do wydania nakazu usunięcia efektów działań podejmowanych bez pozwolenia, które powodują uszczerbek dla wartości obiektu, obszaru chronionych z konserwatorskiego punktu widzenia. Stosownie zaś do treści art. 36 ust. 1 pkt 10 i 11 ww. ustawy umieszczanie na zabytku urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów, a także podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków - bowiem działanie takie ma wpływ na jego wygląd i wartości historyczne. Skarżąca spółka takiego pozwolenia nie uzyskała.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówione zostało to, jakie cechy przesądzają o walorach zabytkowych przedmiotowego zespołu budowlanego, po drugie na czym polega naruszenie przez zamocowane elementy struktury zabytkowej obiektu i zaburzenie odbioru wizualnego – podnoszone przez organ I instancji. Organ szczegółowo odniósł się do kwestii zaburzenia odbioru wizualnego obiektu i obniżenia jego wartości architektonicznej i artystycznej.

Sąd stwierdza, że adresatem nakazu zawartego w decyzji z pewnością powinna być skarżąca spółka jako osoba (prawna), która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach (art. 45 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust 2 w zw. z art. 44 ust 4 wyżej wymienionej ustawy). Ustalenie w tym zakresie dokonane zostało w oparciu o oświadczenie spółdzielni, która wskazała na spółkę (najemcę) jako ten podmiot, który zamontował siatkę reklamową z elementami wsporczymi. Spółka w tym przedmiocie nie udzieliła odpowiedzi.

W nawiązaniu do zarzutu skargi wskazać należy, że przymiot strony zasadnie został ustalony na podstawie przepisu szczególnego - art. 44 ust 4 ww. ustawy i w związku z tym nie miał zastosowania przepis art. 28 kpa.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej spółki, zgodnie z którym w sprawie nie doszło do właściwych ustaleń stanu faktycznego. Kwestia faktycznego demontażu przedmiotu nakazu objętego decyzją nie została wykazana nawet na etapie postępowania sądowego. Przedstawione umowy cywilnoprawne spółki pozostają bez wpływu na ocenę okoliczności sprawy w tym ocenę konieczności nałożenia nakazu objętego zaskarżoną decyzją.

Należy zauważyć, że w skardze spółka wskazuje na zakończenie umowy ze spółdzielnią w marcu 2014 r. oraz dokonanie demontażu instalacji. Tymczasem w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w kwietniu 2014 r., spółka nie powoływała się na demontaż, przeciwnie kwestionowała li tylko ogólnikowe ustalenia organu pierwszej instancji co do związku instalacji z odbiorem wizualnym zabytku. Autor odwołania (ten sam jest obecnie autorem skargi sądowej) - pełnomocnik profesjonalny z pewnością już na tym etapie podnosiłby bezprzedmiotowość postepowania gdyby zaistniały ku temu faktyczne podstawy.

Zdaniem Sądu organ drugiej instancji uchybił przewidzianym w kodeksie postepowania administracyjnego terminom do rozpoznania sprawy. Profesjonalnie reprezentowana w sprawie spółka w sytuacji, gdyby rzeczywiście mogła wykazać, że postepowania stało się bezprzedmiotowe zawiadomiła by o tym organ, który mógłby te okoliczność zweryfikować dowodowo. Uchybienie obowiązkowi wynikającemu a z art. 10 k.p.a. nie może stanowić o takiej wadzie postępowania, która miałaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podkreślmy, nawet w postępowaniu sądowym spółka nie wykazała, że ten konkretny przedmiot nakazu został już przez nią usunięty i to przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Profesjonalnie reprezentowana spółka miałaby z pewnością świadomość, że usuniecie kwestionowanej instalacji już choćby dla ochrony jej interesu w tym postępowaniu musi zostać dokonane pod kontrolą właściwego organu, bowiem specyfika instalacji wiąże się z tym, że zarówno jej usunięcie jak i "wzniesienie" kolejnej może nastąpić w bardzo krótkim okresie czasu.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)