Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1060/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 70 par. 1, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70 c
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek (spr.), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1013/18 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do września 2011 r. oraz zabezpieczenia ich na majątku podatnika 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej H. K. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 stycznia 2019 r., I SA/Gd 1013/18. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", oddalił skargę H. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 13 września 2018 r. w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do września 2011 r. oraz zabezpieczenia ich na majątku podatnika (wyrok ten i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 13 września 2018 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 15 maja 2018 r., a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.):

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskutek powiadomienia pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. doręczonym 20 grudnia 2006 r. w sprawie uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do września 2011 r.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 33 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy wydanie decyzji zabezpieczającej dokonane zostało bezpodstawnie;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 125 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było przewlekle z naruszeniem i nadużyciem prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie tej skargi, przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W związku z zarządzeniem przez Prezesa Izby Finansowej w dniu 26 stycznia 2021 r. rozpoznania spraw z zakresu zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług poza kolejnością wpływu, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej rozważania w niniejszej sprawie muszą zostać poprzedzone pewnymi uwagami o charakterze ogólnym i procesowym. Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, w zależności od podstawy zawartej w art. 174 P.p.s.a. ma wskazywać konkretny przepis: prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki powinien być prawidłowy sposób zastosowania przepisu albo jaki inny przepis powinien być zastosowany (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), lub przepis postępowania ze wskazaniem na czym polegało jego naruszenie i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (rozstrzygnięcie) mogło ono mieć (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Konieczność należytego uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznacza, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony, a także uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które wnoszący skargę kasacyjną uznaje za naruszone. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Zarzuty te skierowane powinny zostać pod adresem wojewódzkiego sądu administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenie kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechania było przedmiotem zaskarżenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2021 r., III FSK 2633/21, CBOSA). Dodatkowo, jeśli przepisy (artykuły) ustawy zawierają większą liczbę jednostek redakcyjnych niższego rzędu (paragrafów, ustępów, punktów, liter), obowiązek sprecyzowania, który z nich został naruszony, obciąża sporządzającego skargę kasacyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2021 r., I OSK 2067/19, CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący oparł skargę kasacyjną na trzech zarzutach. Jeden z nich dotyczył naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w z zw. z art. 33 O.p. (bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej niższego rzędu zawartej w tym artykule) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy wydanie decyzji zabezpieczającej dokonane zostało bezpodstawnie. Abstrahując nawet od sformułowania tego zarzutu w sposób niespełniający wymagań stawianych formułowaniu podstaw kasacyjnych i biorąc pod uwagę jego uzasadnienie wskazać należy, że stosownie do art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...) jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 O.p.). W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 O.p.). W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt 2 O.p.).

Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane (zob. K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski, Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych (w:) System Prawa Finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 538). Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p., także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być abezpieczone.

W tym miejscu wskazać należy, że decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2021 r., I FSK 1312/20, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego); te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości) - zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2005 r., SK 68/03, publ. OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 138 i z 8 października 2013 r., SK 40/12, publ. OTK-A 2013/7/97.

W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Nie może ono być domyślne, ale powinna być uprawdopodobnione w sposób jasny i czytelny dla podatnika (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r., II FSK 2725/13, CBOSA).

Nie ulega też wątpliwości, że główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie art. 33 § 1 i 2 O.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Jednakże przesłanki te mają charakter jedynie przykładowy.

W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego wobec skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r., decyzją z dnia 15 maja 2018 r. określił stronie przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do września 2011 r. w łącznej kwocie 129.762 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 86.118 zł oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z powyższego tytułu wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości 294.269 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 13 września 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy wypełnił wymóg wynikający z art. 33 § 1 O.p. Stanowisko to odpowiada prawu. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł, że na podstawie zgromadzonego w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego uprawdopodobniono, iż w kontrolowanym okresie skarżący zawyżył podatek naliczony poprzez niesłuszne odliczenie podatku od towarów i usług z 18 faktur VAT, na których jako sprzedawca widnieje firma M. [...] M. M. (faktury te zostały zakwestionowane przez organ kontrolujący jako transakcje handlowe nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych). Odliczając podatek od towarów i usług z powyższych faktur VAT skarżący naruszył tym samym przepisy prawa materialnego, uregulowane w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm.), powoływanej dalej: "u.p.t.u.", tj.: art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i 4 lit. a, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3. Powyższe okoliczności związane z ustalonym stanem faktycznym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, pozwalają uznać, że istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe, określone decyzją organu pierwszej instancji z dnia 15 maja 2018 r., nie zostaną wykonane.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że hipotezę art. 33 § 1 O.p. wypełniają przede wszystkim inne okoliczności powołane w zaskarżonym wyroku, które również uzasadniają obawę niewykonania przez skarżącego zobowiązań podatkowych:

- uzyskanie dochodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w latach 2014, 2015 i 2017 w kwotach niewystarczających na pokrycie przyszłych zobowiązań podatkowych, tj. w wysokości odpowiednio 210.742,44 zł, 133.699,88 zł i 31.927,19 zł (w roku 2016 strona poniosła stratę podatkową w wysokości 50.752,82 zł);

- posiadanie pojazdów samochodowych (rok produkcji: 1989 r., 1991 r., 1995 r., 1999 r., 2003 r., 2008 r.) o wartości między 14.550,00 zł a 24.550,00 zł a zatem o wartości niewystarczającej na pokrycie przyszłych zobowiązań podatkowych;

- brak nieruchomości;

- zbycie w dniu 1 października 2015 r. przez podatnika wraz z panią R. K. 1/2 udziału działki nr [...] położonej w N., gmina S. firmie P. Sp. z o. o. z siedzibą w G. za kwotę 650.000 zł;

- darowanie w dniu 12 października 2015 r. na rzecz pana A. K. 1/2 udziału w prawie dotyczącym samochodu ciężarowego VW Transporter (rok produkcji 1998 r.);

- zbycie w dniu 30 stycznia 2018 r. samochodu ciężarowego Mercedes Benz Furgon (rok produkcji 2006 r.);

- posiadanie na dzień 7 maja 2018 r. zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2018 r. w łącznej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę 8.772,00 zł,

- prowadzone w przeszłości postępowania egzekucyjne, m.in. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/G. Inspektorat S., Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A., Wójta Gminy w S., Burmistrza G., Wójta Gminy C., Wojewody P., [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych w latach 2013-2017 w łącznej wysokości należności głównej 25.403,00 zł;

- wystawione na dzień 27 lutego 2018 r. tytuły wykonawcze na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/G. Inspektorat S. w łącznej wysokości należności głównej 23.881,43 zł.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia, zaś decyzje organów podatkowych dostatecznie wyjaśniają podstawy faktyczne i prawne przyjętego stanowiska w zakresie zabezpieczenia na majątku skarżącego kwoty zobowiązania podatkowego. Z oceną tą Naczelny Sąd Administracyjny w pełni się zgadza. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył okoliczności faktyczne na potwierdzenie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania", wskazując szereg okoliczności ustalonych w toku kontroli podatkowej.

W konsekwencji, zarzut ten, pomijając nawet jego nieprecyzyjne sformułowanie, nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniony.

Kolejny z zarzutów wskazanych w podstawach kasacyjnych dotyczył naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 125 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było przewlekle z naruszeniem i nadużyciem prawa. Po pierwsze zarzut ten dotyczy postępowania wymiarowego – postępowania prowadzonego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do września 2011 r., nie zaś postepowania będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Po drugie, brak jest w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) argumentacji dotyczącej ewentualnego nadużycia prawa ze strony organów w postępowaniu zabezpieczającym związanego z naruszeniem zasad ogólnych zawartych w wymienionych przepisach O.p. W konsekwencji również ten zarzut podniesiony w podstawach kasacyjnych nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Przechodząc do oceny ostatniego z podniesionych przez skarżącego zarzutów względem powołanego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazać należy, że dotyczył on kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do września 2011 r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w przedmiotowej sprawie, w razie gdyby nie zaszły żadne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu tego terminu, termin przedawnienia w odniesieniu do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2011 r. upłynąłby z dniem 31 grudnia 2016 r., natomiast w odniesieniu do zobowiązań podatkowych w tym podatku za grudzień 2011 r. z dniem 31 grudnia 2017 r. Jednak doręczenie w dniu 20 grudnia 2016 r. pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia z dnia 19 grudnia 2016 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania skutkowało - zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - zawieszeniem biegu terminu przedawnienia z dniem 16 grudnia 2016 r.

Mając na uwadze treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18, CBOSA, które to stanowisko podziela skład orzekający w tej sprawie (por. art. 269 § 1 P.p.s.a.), zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70 c O.p. informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W związku z tym skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podziela poglądu zawartego w wyroku I FSK 1729/15, CBOSA, do którego odwołano się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W konsekwencji także zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).