Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 235/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141par.4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 299/14 w sprawie ze skargi R. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 299/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę R. Ż. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wymeldowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta O., w związku z wnioskiem R. Ż. o wymeldowanie, odmówił wymeldowania J. S. z pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące z mieszkania przy ul. [...] w O..

W ocenie organu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wysunięcia wniosku, że J. S. trwale i dobrowolnie opuścił przedmiotowe mieszkanie. Całokształt zachowań zameldowanego nie wskazuje bowiem na to, że lokal w którym jest czasowo zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Dowody, jak przesłuchanie sąsiadów, tudzież policyjna kontrola meldunkowa nie potwierdziły, że J. S. opuścił miejsce zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Z materiału dowodowego wynika, że J. S. mieszka pod ww. adresem wraz z córką i jej dziećmi, pomagając jej w różnych sprawach życiowych i w opiece nad dziećmi. Okoliczności te potwierdzili świadkowie. Przy czym w soboty i niedziele wraca do miejsca zameldowania na pobyt stały, by wspomóc żonę w opiece nad drugą córką. Potwierdziły to także dokonane przez organ oględziny ww. mieszkania. Zdaniem organu J. S. ma swobodny dostęp do przedmiotowego mieszkania i korzysta z niego według własnego uznania i w takim zakresie, jaki jest mu potrzebny i na jaki zezwala mu wolny czas. Skoro zaś nie wykazano w postępowaniu dowodowym, że strona opuściła miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące bez wymeldowania, to brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu J. S.. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki dotyczące opuszczenia miejsca pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), tzn. faktyczne opuszczenie lokalu, dobrowolne opuszczenie lokalu, niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące.

Odwołanie od ww. decyzji złożył R. Ż., podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 199 Kodeksu cywilnego, art. 64 Konstytucji RP i art. 7 ust. 1 ww. ustawy z 1974 r., oraz błąd w ustaleniach faktycznych.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu opisał stan faktyczny w sprawie, podzielając ustalenia organu I instancji i wskazując nadto, że z załączonego do akt sprawy wyjaśnienia J. S. wynika, że przebywa on czasowo w O. w lokalu przy ul. [...]. Pomaga córce I. Ż., rozwiedzionej z R. Ż., która wychowuje troje dzieci w wieku szkolnym. Były zięć znęca się nad swoją byłą żoną i dziećmi. Na potwierdzenie tego J. S. załączył kopie doniesienia do prokuratury. Ponadto fakt zamieszkiwania J. S. w spornym lokalu potwierdziła w swoim wyjaśnieniu I. Ż.. Zaprzeczyła jakoby od 25 września 2013 r. przebywał on jedynie 5 razy w przedmiotowym mieszkaniu oraz napisała, że jej były mąż bywa w spornym lokalu jedynie sporadycznie i nie może mieć wiedzy w tym zakresie.

Kolejno organ omówił podstawy prawne decyzji, w szczególności art. 8, art. 10 i art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. i wskazał, że wiarygodnym w ocenie organu jest argument podniesiony przez J. S. o świadczonej pomocy w opiece nad trojgiem dzieci w wieku szkolnym, które wychowuje samotnie jego córka I. Ż., pracująca jednocześnie zawodowo. Okoliczność ta wypełnia przesłankę art. 8 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że za okoliczność uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności m.in. względy rodzinne.

Następnie organ odniósł się do zarzutu autora odwołania dotyczącego braku jego zgody jako współwłaściciela nieruchomości na zameldowanie Jana Stokowskiego w spornym lokalu, a tym samym naruszenia art. 64 Konstytucji RP i art. 199 Kodeksu cywilnego. Wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, który stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ww. ustawy z 1974 r., wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w tym lokalu. Przy zameldowaniu należy przedstawić jedynie poświadczenie pobytu osoby, która zgłasza ten pobyt, przy czym potwierdzenie może być dokonane m.in. przez właściciela nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie potwierdzenie przedstawione przez I. Ż. nie mogło – zdaniem organu – budzić kontrowersji, gdyż jest ona współwłaścicielką lokalu. W tym stanie rzeczy oświadczenie drugiego współwłaściciela potwierdzające pobyt w spornym lokalu było zbędne.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powyższej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 8 K.p.a. przez naruszenie ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa wyrażonej w przedmiotowym przepisie i oparcie przez organ decyzji na zeznaniach J. S. oraz I. Ż. i przeprowadzonych oględzinach; - art. 64 Konstytucji RP przez naruszenie generalnej zasady ochrony prawa własności i w tym zakresie wyrażenie zgody na zameldowanie J. S. wbrew woli wnioskodawcy; - art. 7 ust. 1 ww. ustawy z 1974 r. przez uznanie, że wizyty J. S. ww. mieszkaniu stanowiły pobyt czasowy; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przesłuchaniu świadków i stron, wynika, że J. S. w ww. mieszkaniu przebywa przez dłuższy czas; oraz że J. S. świadczy pomoc w opiece nad trojgiem dzieci w wielu szkolnym, które wychowuje samotnie jego córka I. Ż., w takim charakterze, że jego wizyty stanowiły podstawę do czasowego zameldowania go w ww. mieszkaniu. Skarżący wskazał, że J. S. na stałe jest zameldowany w K. przy ul. [...] jednak organ wydający decyzję nie skonfrontował faktu przebywania na stałe w jednej nieruchomości z uwzględnieniem "wizyt" w drugiej.

I. Ż. złożyła pismo procesowe z dnia 31 października 2014 r., do którego załączyła odpowiedź skarżącego na pozew, w którym skarżący wskazał jako fakt, że J. S. zamieszkuje wraz z nią i przyczynia się do zwiększenia wydatków na utrzymanie domu jednorodzinnego. W ocenie I. Ż. powyższe stanowi zaprzeczenie dotychczasowych twierdzeń skarżącego, jakoby J. S. nie zamieszkiwał z nią pod adresem tymczasowego zameldowania w O. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi na koszt skarżącego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 299/14, oddalając skargę, powołał się na treść art. 10 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z 1974 r., a także na zasady postępowania wynikające z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie ustalenia wymagało czy J. S. faktycznie w przedmiotowym lokalu zamieszkuje czy też nie oraz ustalenia zamiaru zmiany przez niego miejsca pobytu stałego. Z ww. przepisów ustawy z 1974 r. wynika warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie lub co do której badane są przesłanki wymeldowania, faktycznie w lokalu przebywa. Dlatego nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez tego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 stycznia 2013 r., IV SA/Wr 671/12). Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowym sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie), należące do kategorii zagadnień prawa administracyjnego, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania. Nawet zatem jeśli z materiału dowodowego wynika, że osoba ubiegająca się o zameldowanie nie ma praw do lokalu, ale w nim zamieszkuje, organ ma obowiązek dokonania rejestracji tego faktu w ewidencji (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 14 marca 2014 r., II SA/Po 1184/13; z 22 sierpnia 2012 r., II SA/Po 536/12).

W tej sprawie stanowisko organu odwoławczego opierało się na zeznaniach świadków przesłuchanych w sprawie, oświadczeniach właścicieli lokalu i J. S.. Ich zeznania oraz wynik przeprowadzonej wizji lokalowej stały się jednoznaczną podstawą do uznania, że zostały spełnione przesłanki do zameldowania Jana Skotowskiego w spornym lokalu na pobyt czasowy ponad 3-miesiące i brak jest jednocześnie przesłanek do jego wymeldowania z rzeczonego lokalu. W tym zakresie Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Organy obu instancji zasadnie uznały, że wnioskodawca R. Ż. nie jest w stanie jednoznacznie potwierdzić faktu nie zamieszkiwania teścia w lokalu przy ul. [...] w O.. Co więcej, jego zeznania wydają się niewiarygodne w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności sam wnioskodawca, w piśmie z dnia 20 października 2014 r., stanowiącym odpowiedź pozwanego (R. Ż.) na pozew o podwyższenie renty alimentacyjnej stwierdza, że w ww. lokalu zamieszkuje J. S. i przyczynia się do zwiększenia kosztów utrzymania mieszkania. Z powyższego już wynika, że R. Ż. w sposób dowolny posługuje się okolicznością zamieszkiwania J. S. w ww. lokalu zależnie od celu jaki chce osiągnąć. Poza tym, z materiału dowodowego (m.in. zeznań świadków i oględzin) wynika, że J. S. przebywa w spornym lokalu, a ze względów rodzinnych pobyt ten ma charakter czasowy trwający ponad trzy miesiące. J. S. pomaga córce – współwłaścicielce rzeczonego lokalu w opiece nad dziećmi w czasie, gdy córka pracuje zawodowo (5 dni w tygodniu), w pozostałym czasie przebywa zaś w miejscu zameldowania stałego, tj. w swoim mieszkaniu wraz z żoną, której pomaga w opiece nad drugą z córek.

Sąd wyjaśnił, że dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały nie mają wpływu jakiekolwiek spory majątkowe, czy o innym charakterze, pomiędzy stronami. Rozstrzyganie sporów między współwłaścicielami o charakterze cywilnoprawnym należy do kompetencji sądów powszechnych. Organy meldunkowe uprawnione są tylko do badania i ustalania, czy osoba ubiegająca się o zameldowanie spełnia wszystkie przesłanki zameldowania. Natomiast niesporna w tej sprawie była okoliczność wymagana przepisami ustawy o ewidencji ludności, że potwierdzenie pobytu dokonane zostało przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu, tj. I. Ż..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył R. Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci pozwu o podwyższenie alimentów z dnia 28 kwietnia 2014 r. wraz z zestawieniem kosztów; oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie jedynie do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków J. S., I. Ż., M. L. i E. W. oraz przeprowadzenia oględzin; pominięciu zeznań współwłaściciela nieruchomości R. Ż., co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji; niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie oględzin czy zeznań świadków w K., to jest w miejscu stałego pobytu J. S.,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że J. S. faktycznie przebywa w lokalu w sposób pozwalający na przyjęcie pobytu czasowego oraz nie opuścił przedmiotowego lokalu.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez ich niezastosowanie i uznanie, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji, daje podstawę do przyjęcia, że J. S. faktycznie przebywa w lokalu w sposób pozwalający na stwierdzenie pobytu czasowego oraz nie opuścił przedmiotowego lokalu, a w konsekwencji niewydanie w niniejszej sprawie decyzji o wymeldowaniu J. S..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej zaskarżona decyzja nie zapadła tylko przy uwzględnieniu dowodu z zeznań świadków J. S., I. Ż., M. L. i E. W. oraz przeprowadzonych oględzin. Przedmiotem oceny były bowiem twierdzenia wnioskodawcy, który w trakcie postępowania podważał jakoby J. S. zamieszkiwał w mieszkaniu swojej córki, a ponadto wskazywał, że jako współwłaściciel nieruchomości nie wyrażał zgody na czasowe zameldowanie teścia. Wymienione wyżej dowody stanowiły w ramach zasady prawdy obiektywnej podstawę do skonfrontowania twierdzeń skarżącego. W tym zakresie Sąd ocenił, że R. Ż. nie jest w stanie jednoznacznie potwierdzić faktu niezamieszkiwania teścia w lokalu przy ul. [...] w O.. Jak trafnie ocenił Sąd, oświadczenia R. Ż. nie wytrzymują krytyki w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W tej sprawie organowi znane było stanowisko skarżącego składane w wyniku oświadczeń zawartych w pismach procesowych, tj. wniosku i odwołaniu; nie było więc podstaw do uzyskanie w tym zakresie kolejnego dowody z osobistego przesłuchania w charakterze świadka skarżącego. Poza tym sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie skarżący takiego wpływu w powyższym zakresie nie wykazał. Nie przywołał bowiem takich okoliczności, które mogłyby prowadzić do podważenia rozstrzygnięć zawartych w decyzjach organów obu instancji, a tym samym i w zaskarżonym wyroku. Ponadto wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie w tej sprawie przedsięwzięto wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego. Skarżący był informowany o wszystkich przeprowadzanych dowodowych, jednak ani razu nie stawił się na okoliczność przeprowadzenia oględzin, jak i przesłuchania sąsiadów wezwanych przez organ w charakterze świadków. Skoro wszystkie dowody przeprowadzone przez organ potwierdzały bezpośrednio, że J. S. zamieszkuje u córki w O., brak było tym samym podstaw do przesłuchiwania świadków zamieszkujących w innej miejscowości, tj. w K., gdzie jest miejsce stałego pobytu J. S.. Trudno w ogóle uznać takie osoby za świadków, którzy mogliby wypowiedzieć się w kwestii tego, czy J. S. przebywa czasowo w O.. Z oczywistych względów nie mogliby i tak wypowiedzieć się na tą okoliczność skoro nie byli bezpośrednimi sąsiadami nieruchomości przy ul. [...] w O.. Poza tym na etapie postępowania przed Sądem Administracyjnym przedstawiono dowód, z którego wynika, że na potrzeby postępowania alimentacyjnego skarżący wykazywał, że J. S. zamieszkuje u córki, przez co przyczynia się do zwiększenia wydatków. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że twierdzenia skarżącego wydają się niewiarygodne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, tym bardziej, że naruszenia tych przepisów nie powiązano z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. Sąd administracyjny nie orzeka bowiem bezpośrednio na podstawie przepisów K.p.a., dlatego nie może bezpośrednio tych przepisów naruszyć. Ocenia bowiem legalność stosowania tych przepisów przez organy administracyjne, ale na podstawie przepisów p.p.s.a. Świadczy to o wadzie konstrukcyjnej tak sformułowanego zarzutu, jako niespełniającego wymogów z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Powyższa ocena oznacza, że również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw wobec przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego sprawy i wyniku postępowania dowodowego. Ponadto przywołanie w podstawie zarzutu skargi kasacyjnej konkretnego przepisu powinno korespondować z wyjaśnieniem zarzutu. Wyjaśnienie zarzutu powinno nawiązywać do treści tego przepisu. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa zaś jakie standardy powinno spełniać uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że za pomocą zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, co powinno być podważane za pomocą innych przepisów związanych ze sferą dowodową i aktami sprawy, na podstawie których orzekał sąd administracyjny. W innym wypadku zarzut skargi kasacyjnej zawiera wadę konstrukcyjną, która uniemożliwia jego uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw także zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W tej sprawie wywód prawny Sądu I instancji w całości był podporządkowany temu, czy ustalony stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę art. 15 ust. 2. A mianowicie, czy J. S. faktycznie przebywa w lokalu w sposób pozwalający na stwierdzenie pobytu czasowego oraz nie opuścił przedmiotowego lokalu. Ustalenia organów, których nie podważył skutecznie skarżący, właśnie potwierdzały wypełnienie hipotezy ww. przepisu. Nie można więc uznać aby Sąd I instancji ani nie zastosował tego przepisu, ani wadliwie uznał, że J. S. przebywa czasowo w ww. lokalu. Odnośnie zaś naruszenia art. 47 ust. 1 ww. ustawy skoro ustalenia organów nie potwierdziły istnienia przesłanki do wymeldowania J. S. z miejsca czasowego pobytu, to brak jest podstaw aby Sąd I instancji swoje rozważania merytoryczne oparł na przepisie, który wymaga od organu gminy prowadzący ewidencję ludności dokonania wymeldowania. Jeżeli podstawą wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia dotyczącego tego, czy w sposób niebudzący wątpliwości w prowadzonym postępowaniu zaistniały przesłanki materialnoprawne do wymeldowania uczestnika postępowania, których wystąpienia nie potwierdzono, to brak jest podstaw aby w tym zakresie Sąd I instancji naruszył art. 47 ust. 1. Takie ustalenia sprawy czynią drugorzędnym brak zgody jednego z współwłaścicieli nieruchomości na czasowy pobyt danej osoby. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącym się do ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych za ugruntowane należy traktować stanowisko, zgodnie z którym brak potwierdzenia pobytu określonej osoby przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, czy też brak jego zgody na zameldowanie osoby w lokalu oraz brak przedłożenia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny tego podmiotu do lokalu nie uniemożliwiają zameldowania osoby, jeśli w toku postępowania wyjaśniającego organ administracji publicznej potwierdzi fakt jej zamieszkiwania w lokalu, odnośnie do którego czynność meldunkowa ma zostać dokonana (por. wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., II OSK 5/13; z 20 kwietnia 2009 r., II OSK 522/08; z 16 grudnia 2008 r., II OSK 1625/07). Decydujące jest to, czy fakt pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu znajdzie potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym. W okolicznościach tej sprawy zebrane dowody właśnie potwierdzają, że J. S. przebywa czasowo u swojej córki w O..

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.