Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 154/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Lu 154/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] stycznia 2019 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego K. S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu [...] listopada 2018 r., na ul. [...] w L. zatrzymano do kontroli kierowany przez K. S. pojazd marki [...], w którym znajdował się pasażer. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji T. , za którą zapłacił kwotę [...]zł. Kierowca podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, licencji (bądź wypisu) na przewóz drogowy osób lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd nie był oznakowany jako "Taxi", nie był wyposażony w taksometr ani w kasę fiskalną.

Z okazanego podczas kontroli dowodu rejestracyjnego wynikało, że przewóz wykonano samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu

5 osób. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. W charakterze świadka przesłuchano skarżącego oraz pasażera – M. K..

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł, na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 i art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (aktualnie Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej jako: u.t.d.), za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, to jest za naruszenie określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym,

z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, to jest za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania Inspektor Transportu Drogowego decyzją

z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia

[...] stycznia 2020 r. w sprawie [...] uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczególności wskazał, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Definicja "krajowego transportu drogowego" została zawarta w art. 4 pkt 1 u.t.d.

i określona jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonując transport drogowy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Art. 92a ust. 1 u.t.d. ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowym za naruszenie przepisów określających warunki

i obowiązki tego przewozu i ustala ogólne granice wysokości kary za naruszenia

w tym zakresie. Stosownie do tego przepisu, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana

w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczy stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Przewóz okazjonalny określono w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej

7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką

w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych określono

w załączniku nr 3 do u.t.d., do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. W lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. zostało określone naruszenie pn.: "Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji", któremu została przypisana wysokość kary pieniężnej – [...] zł. . Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]zł.

Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że każdy podmiot podejmujący i wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5b ust. 1 u.t.d. jest obowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego. Dotyczy to nie tylko przewoźników drogowych w rozumieniu art. 4 pkt 15 u.t.d., ale także podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez dany podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Sąd podniósł, że osoba wykonująca przewóz, musi ów przewóz realizować w swoim, a nie w cudzym imieniu. Dalej Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy stwierdził, że "z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli Pan K. S. wykonywał przewóz osób we własnym imieniu", przy czym, nie wskazał żadnego dowodu na potwierdzenie przyjętej tezy. Powyższe ustalenia były zwalczane przez skarżącego, zarówno w odwołaniu, jak również w skardze sądowej. Przesłuchany w charakterze świadka skarżący zeznał, że jest pracownikiem firmy przewozowej S. ,

z którą łączy go umowa i od której otrzymuje wynagrodzenie. Ponadto strony związane są umową zlecenia, której treści skarżący w dacie przesłuchania nie pamiętał. W aktach sprawy znajduje się ponadto faktura nr [...], wystawiona w dniu [...] listopada 2018 r. przez T. w imieniu S. z/s w P., a dotycząca usługi przewozu wykonanej w dniu [...] listopada 2018 r., której odbiorcą jest M. K. (pasażer). Sąd podniósł, że jakkolwiek ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie ustalić kto tę usługę wykonywał, a swoje rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnić.

Sąd podkreślił, że nie ustalono w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, jaki podmiot wykonał czynności związane z przewozem drogowym,

w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d., to znaczy czy był nim skarżący (jak twierdzą organy), czy też firma S. , której pracownikiem był skarżący (jak twierdzi skarżący), a w konsekwencji, kto powinien być stroną postępowania. Na marginesie Sąd zauważył, że organ pierwszej instancji miał wątpliwości, kto powinien być stroną postępowania, skoro przesłuchał skarżącego w charakterze świadka, a nie strony.

W wytycznych Sąd wskazał, aby organ w celu wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości, zobowiął skarżącego do złożenia umów wiążących go w dacie przeprowadzonej kontroli z firmą S. , następnie organ przeanalizuje wskazaną fakturę nr [...], wystawioną w dniu [...] listopada 2018 r. przez T. w imieniu S. z/s w P., dołączy zasady działania aplikacji T. i regulamin przewozu, dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie wyda właściwą decyzję, stosowną do poczynionych ustaleń.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2020 r. wezwał skarżącego do przedłożenia poświadczonych za zgodność

z oryginałem umów wiążących skarżącego ze S. w dniu kontroli drogowej. W odpowiedzi skarżący przedłożył poświadczone za zgodność

z oryginałem dokumenty w postaci kopii umowy najmu samochodu z dnia

[...] października 2018 r., kopii umowy o świadczenie usług z dnia [...] października 2018 r., kopii umowy zlecenia z dnia [...] października 2018 r. kopii oświadczenia zleceniobiorcy z dnia [...] października 2018 r. Wszystkie umowy zostały podpisane przez skarżącego, jednak żadna z nich nie jest podpisana przez drugą stronę umowy. Organ odwoławczy dołączył także wydruki z ogólnych warunków dla kierowców aplikacji T. oraz ogólne warunki dla kierowców usług B.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na skarżącego. W uzasadnianiu decyzji organ odwoławczy przywołał przepis art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 7 oraz treści lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr [...] do ustawy

o transporcie drogowym i wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że uzupełnione postępowanie dowodowe nie wykazało, aby skarżący wykonywał przewozy osób w imieniu wskazywanego przez niego przedsiębiorcy S. Sp. z o.o. Przedłożone przez skarżącego umowy, których stroną z jednej strony jest skarżący, a z drugiej – spółka S. nie zostały podpisane przez osobę upoważnioną do działania

w imieniu wymienionej spółki. Na tych umowach widnieje tylko podpis skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że gdyby skarżący faktycznie zawarł umowy, to posiadałby je z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wymienionej spółki. Ponadto skarżący nie przesłał żadnych innych dowodów, które wskazywałyby na jakiekolwiek powiązania z wymienioną spółką. Organ skonstatował, że gdyby faktycznie skarżący wykonywał przewozy osób w imieniu tej spółki, to posiadałby chociażby dowody wpłaty należnych mu opłat za wynajem pojazdu czy dowody wypłaty wynagrodzenia za wykonane usługi przewozu osób. Dalej organ wskazał, że znajdującej się aktach sprawy faktury nr [...] również nie można uznać za dowód potwierdzający wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego. Pasażer M. K. przesłuchany w charakterze świadka wskazał inną kwotę uiszczoną za wykonaną usługę. Według jego zeznań opłata wyniosła [...] zł i taką kwotę pobrano z karty płatniczej zgłoszonej przez niego do aplikacji T. . Przed wykonaniem usługi nie uiścił żadnej opłaty. Natomiast z ww. faktury wynika, że opłata za wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego wyniosła [...] zł, na którą złożyła się przedpłata w kwocie [...]zł i pobrane z karty V. [...] zł. Zatem faktura nie może dotyczyć tego samego przewozu, który wykonał skarżący. Tym samym na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że skontrolowany przewóz drogowy skarżący wykonał we własnym imieniu. Organ odwoławczy wskazał także, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego prawidłowo zakwalifikowano przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Dalej organ wskazał również, że przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki A., którym skarżący we własnym imieniu wykonywał przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdzają protokół kontroli i dowód rejestracyjny. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego prawidłowo nałożona została na skarżącego kara pieniężna w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy podniósł także, że przepis art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewiduje przedawnienie karania i tym samym uniemożliwia nałożenie kary pieniężnej w przypadku spełnienia się przesłanek określonych w tym przepisie, m.in. nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] listopada 2018 r. Jednak mimo iż od dnia kontroli upłynęło 2 lata, to nie doszło do przedawnienia karania, bowiem termin wymieniony w powołanym przepisie uległ zawieszeniu na podstawie przepisu art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten wszedł w życie w dniu [...] marca 2020 r. i obowiązywał do dnia uchylenia go przez ustawę zmieniającą ww. ustawę. Został on uchylony w art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku

z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Ustawa ta weszła w życie w dniu [...] maja 2020 r. Zatem w okresie obowiązywania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych termin przedawnienia przewidziany w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie biegł. Ponownie zaczął biec w dniu [...] maja 2020 r. Tym samym termin ten uległ zawieszeniu na [...] dni i dlatego dwuletni termin wskazany w przepisie art. 92c

ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym upłynie w dniu [...] stycznia 2021 r.

W związku z powyższym organ mógł prowadzić postępowanie i wydać decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5b ustawy o transporcie drogowym

w zw. z lp. 1.1. załącznika nr [...] do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, art. 18 ust. 4b pkt 1 lit c) ustawy transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T. , art. 92a ust. 1i 6 w zw.

z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a ustawy

o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego, art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych

i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona

w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona

w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób), art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym polegające na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł - albowiem decyzją nr [...] organ wymierzył skarżącemu dodatkowo karę w wysokości łącznie [...] zł - zaś oba naruszenia wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2018 roku. Zarzucił także naruszenie art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechania ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zaniechanie ustalenia, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność oraz braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, a także uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu

I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1487724, i wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., II FSK 1404/13, LEX nr 1774161). Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on

w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania

w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r.,

I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Tym samym skarżący nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Sąd administracyjny bowiem będzie obowiązany skargę oddalić.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie [...] przyjął, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, bez znaczenia dla odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, braku zarejestrowania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt

II GSK 670/08; z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe zapatrywanie prawne wyrażone w powołanym wyroku jest wiążące dla Sądu w niniejszej sprawie. Tym samym zarzuty skarżącego sprowadzające się do kwestionowania wykonywania przez niego transportu drogowego należy ocenić jako pozbawione słuszności. Należy przypomnieć, że skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził na terenie L. pojazdem dopuszczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer zamówił przedmiotowy kurs za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji T. .. Po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd w wysokości [...] zł za pośrednictwem wskazanej aplikacji. Stwierdzić zatem należy, że działalność skarżącego nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany rodzaj aktywności, polegające na podejmowaniu czynności właściwych dla przewoźnika, z zamiarem uzyskania zysku. Za takim charakterem usług świadczonych przez skarżącego przemawia korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji T. , co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie

z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącego jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych czy jednorazowych.

W powołanym już wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów art. 4 pkt 1 - 3, art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Okoliczność, czy skarżący w dacie kontroli posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji pozostaje bowiem bez znaczenia w kontekście możliwości nałożenia na niego kary administracyjnej za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Do takich warunków należy wynikający z art. 5b ust. 1 u.t.d. wymóg uzyskania odpowiedniej licencji dla podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Z przepisem tym pozostaje

w związku art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., który nakłada na kierowcę pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego obowiązek posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wypisu

z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypisu z licencji.

Nie budzi również wątpliwości odpłatny charakter przewozu. Sposób dokonania zapłaty za przewóz – za pomocą aplikacji T. poprzez pobranie z karty płatniczej pasażera – wynika jednoznacznie z protokołu kontroli. Dokonanie przez pasażera zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej nie wyłącza przy tym ustalenia zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-434/15 wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną

z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług

w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa

w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą. Skarżący korzystając z aplikacji przy nawiązywaniu kontaktu

z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Wymieniony przewóz był odpłatny. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego.

Istota sprawy sprowadza się więc do kontroli decyzji organu odwoławczego

w zakresie wykonania wytycznych zawartych w powołanym wyroku w sprawie [...] obejmujących ustalenia czy w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz we własnym imieniu, czy też jako pracownik spółki S. . W ocenie Sądu, organ odwoławczy po uzupełnieniu materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywał we własnym imieniu przewóz drogowy, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Przede wszystkim na przedłożonych przez skarżącego umowach znajdują się tylko jego podpisy. W związku z tym nie wykazał on, aby ze spółką S. łączyła go jakakolwiek umowa. Skarżący nie wykazał także, aby od spółki S. otrzymywał jakiekolwiek wynagrodzenie czy też środki finansowe uprawdopodabniające istnienie stosunku prawnego pomiędzy skarżącym, a spółką S. . W konsekwencji materiał dowodowy sprawy uprawniał do stwierdzenia, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób nie tylko osobiście, ale i w imieniu własnym. Powyższej oceny nie może podważyć odmienne przekonanie skarżącego, który powoływał się na współpracę ze spółką jednocześnie nie będąc w stanie wykazać istnienia wiążącej umowy. Nie zachodzą podstawy do uznania, że skarżący wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu. Konstatacji tej nie zmienia także faktura znajdująca się aktach sprawy. Świetle materiału dowodowego, nie może ona przesądzić, że pomiędzy skarżącym

a S. istniała umowa. Słusznie ponadto zwraca uwagę organ II instancji, że według zeznań pasażera opłata za przejazd wyniosła [...] zł i taką kwotę pobrano z karty płatniczej zgłoszonej przez niego do aplikacji T.. Przed wykonaniem usługi nie uiścił żadnej opłaty. Natomiast z przedmiotowej faktury wynika, że opłata za wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego wyniosła [...] zł, na którą złożyła się przedpłata w kwocie [...]zł i pobrane z karty V. [...] zł. Zatem trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że faktura nie może dotyczyć tego samego przewozu, który wykonał skarżący.

Sąd w wyroku [...] wskazał także, że ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, tym samym zaakceptował, że w sprawie mamy do czynienia z przewozem okazjonalnym określonym w art. 4 pkt 11 u.t.d. Przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego,

tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia

21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE)

nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.88.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny’, jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej.

W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, LEX

nr 384423). Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. W stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Świadczenie usługi przewozu osób zainicjonowane było przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji T. .

Bezsprzecznie przedmiotowy przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., wedle którego przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jednocześnie nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. ani też z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Ostatnio powołany przepis dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, ale wymaga spełnienia wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c.

W sprawie nie budzi zaś wątpliwości już choćby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Przedmiotowy samochód, którym wykonywany był przewóz pasażerów nie był również wyłączną własnością skarżącego, bowiem drugim współwłaścicielem jest P. S..

W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy

o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego także kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. Ponieważ suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 1.1. (12.000 zł), oraz lp. 2.11 (8.000 zł) załącznika nr 3 do u.t.d. przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., ostatecznie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości [...] zł. Tym samym organ odwoławczy wbrew stanowisku skarżącego nie naruszył tego przepisu.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa,

w szczególności mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. W sytuacji zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy

o transporcie drogowym, zachodziły podstawy do zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało oddalić.

Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.