Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 226/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 795/18 o odrzuceniu skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 795/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

Jak wskazał Sąd I instancji A. C. wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 września 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie pięciu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz dziesięciu egzemplarzy załączników do skargi. Wezwania te zostały prawidłowo doręczone pod adresem wskazanym w skardze w dniu 10 września 2018 r. Skarżąca została jednocześnie pouczona, że nienadesłanie odpisów skargi w terminie siedmiu dni będzie skutkować jej odrzuceniem. W zakreślonym terminie, to jest w dniu 17 września 2018 r., skarżąca zwróciła się do Sądu pierwszej instancji o przesłanie "kopii pisma z oryginału mojej skargi w której wyszczególniłam załączniki, bowiem nie posiadam kopii". Sąd pierwszej instancji, w odpowiedzi na ww. pismo, doręczył skarżącej w dniu 1 października 2018 r. kopię karty z jej skargi zawierającej wykaz złączników skargi.

W dniu 15 października 2018 r. skarżąca przesłała do Sądu 5 kserokopii skargi oraz załączników do skargi. Z uwagi na okoliczność, iż skarżąca nie nadesłała wymaganej liczby odpisów załączników do skargi, Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej: P.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 § 3 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi. Jak wskazał w uzasadnieniu nadesłane przez skarżącą kserokopie skargi nie zawierają, mimo stosownego pouczenia, poświadczenie ich zgodności z oryginałem, a zatem brak formalny w tym zakresie nie został uzupełniony zgodnie z wezwaniem. Sąd zwrócił również uwagę, że skarżąca zareagowała na wezwanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych po upływie zakreślonego, siedmiodniowego terminu. Sąd meriti przychylił się do prośby skarżącej o nadesłanie jej kopii ostatniej strony skargi, której skarżąca nie posiadała (jak twierdziła w piśmie z dnia 16 września 2018 r.), a mimo to skarżąca odpowiedziała na wezwanie dopiero w dniu 15 października 2018 r., a więc 14 dni po doręczeniu jej kopi brakującej strony skargi. Niemniej ta spóźniona odpowiedź skarżącej i tak nie była zgodna z treścią wezwania z dnia 5 września 2018 r.

Sporządzonym własnoręcznie pismem z dnia 5 listopada 2018 r. zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wskazała, iż wykonała prawidłowo wszystkie zobowiązania Sądu Wojewódzkiego odnośnie nadesłania odpisów skargi i jej załączników.

Następnie pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej również wniósł w jej imieniu zażalenie na postanowienie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 795/18, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 §1 pkt. 3 P.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, co skutkowało jej odrzuceniem, podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynikają okoliczności odmienne, uzasadniające uznanie, że braki formalne zostały uzupełnione w terminie, a skarga winna zostać merytorycznie rozpoznana. W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik skarżącej wniósł w jej imieniu o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, ponieważ koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w niniejszej sprawie, skarżąca w istocie dokonała uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem złożyła "egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści". Tym samym skarżąca dokonała uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem przedłożyła odpowiednią ilość kserokopii skargi, a wymaganie przedłożenia dokumentów w formie potwierdzonej za zgodność z oryginałem jest bezzasadne i stanowi nadmierną dolegliwość w sprawie, w której występuje osoba fizyczna nie reprezentowana na tym etapie postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika. W opinii autora zażalenia, pismo skarżącej z dnia 16 września 2018 r. uznać należało w istocie za wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ustanawiający nakaz odrzucenia skargi w przypadku ustalenia, że w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi.

Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, m.in. z uwagi na nienadesłania właściwej liczy odpisów skargi i jej załączników, przewodniczący wzywa stronę skarżącą o jej uzupełnienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (uchwała NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, publ. ONSAiWSA z 2014 r. nr 3 poz. 39).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie nadanie biegu skardze wniesionej przez skarżącą łączyło się z koniecznością przesłania odpisów tej skargi i jej załączników wszystkim uczestnikom postępowania, których było więcej, niż egzemplarzy odpisów skargi dołączonych do jej oryginału w dacie wniesienia skargi do Sądu. Stąd też prawidłowość wezwania przez Sąd strony skarżącej do nadesłania dodatkowych egzemplarzy odpisów skargi i jej załączników, w celu nadania skardze dalszego biegu, wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji skarżąca nadesłała prawidłową ilość odpisów skargi, jednakże bez wymaganej liczby odpisów załączników do tej skargi. Nadto uczyniła to z uchybieniem terminu, gdyż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skarżąca odebrała w dniu 10 września 2018 r. (z.p.o. k-37 akt sądowych), a wymagane odpisy skargi nadesłała dopiero w dniu 15 października 2018 r. Przyjmując nawet, jak wskazał w zażaleniu pełnomocnik skarżącej, że jej pismo z dnia 15 września 2018 r. winno było zostać potraktowane jako wniosek o przedłużenie terminu, to i tak nadesłanie odpisów skargi (bez wymaganej liczby odpisów jej załączników) w terminie dwutygodniowym od otrzymania żądanej przez skarżącą kopii ostatniej strony jej skargi, nie mogło zostać uznane za wykonanie wezwania do uzupełnienie braków formalnych w ustawowym terminie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.