Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 165/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

Wraz ze skargą na powołaną w sentencji decyzję, skarżący - w oparciu

o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: p.p.s.a.), złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany w pierwszej kolejności do organu odwoławczego (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), a w razie jego nieuwzględnienia, co w sprawie miało miejsce, do Sądu. Wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych (niemożliwych wręcz) do odwrócenia skutków, jakie - dla niego - może spowodować wykonanie tej decyzji ostatecznej. Podniósł, że wniosek jest następstwem zaistniałych okoliczności faktycznych a jego (tych okoliczności) nieuwzględnienie i brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Skarżący wskazał, że jest właścicielem dwóch nieruchomości, których wartość jest równa 100 tys. zł i że nie ma samochodu. Utrzymuje się z pracy w firmie A i z własnej działalności gospodarczej. W spółce A zatrudniony jest od maja 2015 r. a jego średni miesięczny dochód wynosi 6 tys. brutto. Skarżący podał, że obciążony jest czterema kredytami, które na dzień [...] r. wynosiły łącznie około 50 tys. zł. Oświadczył ponadto, że nie posiada żadnych oszczędności.

Dalej, skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów alkoholowych. W okresie od stycznia do sierpnia 2015 r., jego dochód z działalności gospodarczej wyniósł [...] zł, a zatem średni miesięczny dochód w 2015 r. wyniósł około [...] zł. Zdaniem skarżącego, przy ocenie tego faktu należy wziąć pod uwagę, że ponad 8 tys. zł zysku udało się wypracować zaledwie w jednym miesiącu, zaś przez pozostałe siedem miesięcy zysk w wysokości niespełna 4 tys. zł. Skarżący wskazał, że koszty prowadzenia działalności kształtują się na poziomie około 25 tys. zł. Wymierzona kara w wysokości 12 tys. zł stanowi zatem połowę miesięcznych wydatków. Skarżący dodał, że w pierwszych ośmiu miesiącach 2015 r., jedynie trzykrotnie udało mu się uzyskać przychód ponad 1 tys. zł. Informował, że w związku z działalnością gospodarczą na bieżąco reguluje faktury za dostarczany towar.

Skarżący oświadczył, że zapłata kary pieniężnej na tym etapie postępowania doprowadzić może do zachwiania jego sytuacji finansowej. Wyłożył, że płynność finansowa dla przedsiębiorstwa jest niezwykle istotna, ponieważ przy takiej ilości oraz wysokości zobowiązań wobec kontrahentów każde opóźnienie w zapłacie bieżących zobowiązań wiązać się będzie z rosnącymi kosztami odsetek, które nie przestaną być wymagalne, nawet w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd. Jak wskazywano bowiem w orzecznictwie, trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Zdaniem skarżącego, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., instytucja udzielenia ochrony tymczasowej, ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego,

z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.

Do wniosku, skarżący załączył oświadczenie o stanie majątkowym, deklaracje dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od października 2014 r. do sierpnia 2015 r., księgę przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r., zestawienie obrotów i zobowiązań finansowych za rok 2015 oraz szczegółowy rejestr zakupów VAT za październik 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob.; postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl.). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Trzeba przy tym wskazać, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tegoż wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, CBOSA).

Złożony w ramach niniejszego postępowania wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że wobec skarżącego zaistniały przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący, powołując się na swoją sytuację majątkową, stara się wykazać, że wykonanie skarżonej decyzji - stanowiąc realne zagrożenie dla dalszego jego bytu gospodarczego - może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych szkód w jego majątku. Z przedstawionych dokumentów i oświadczeń wynika, że skarżący

- w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r. - uzyskał przychód z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, zaś jego średni miesięczny dochód wyniósł [...] zł. Zestawienie obrotów i zobowiązań podatkowych pokazuje, że koszty prowadzenia przez niego działalności kształtują się na poziomie około 25 tys. zł. Dodatkowo, jak wynika z przedłożonego oświadczenia majątkowego, skarżący zatrudniony jest w spółce A Sp. z o.o., gdzie uzyskuje średni miesięczny dochód w kwocie 6 tys. zł. brutto. Ponadto, skarżący posiada dwie nieruchomości, których wartość jest równa 100 tys. zł oraz obciążony jest czterema kredytami.

Zaznaczyć trzeba, że - zawarte w oświadczeniu majątkowym wnioskodawcy - dane nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi.

Mając na względzie powyższe, nie sposób nie dostrzec, że podane przez skarżącego okoliczności, znajdujące poparcie w przedstawionej dokumentacji, nie odzwierciedlają jego pełnej sytuacji finansowej na dzień złożenia wniosku (27 stycznia 2016 r.) lecz prezentują dane archiwalne (do sierpnia 2015 r.).

Ponadto, podkreślenia wymaga, że - w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą - miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria dochodu, lecz przychodu. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak, aby w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów

w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejsze zatem jest to, że strona uzyskuje przychody z działalności gospodarczej (por.: postanowienie NSA z 18 kwietnia

2012 r., II FZ 280/12, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdza, że skarżący - wnosząc

o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji - nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek

w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z powyższych względów, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.