Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 786/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5,  art. 80 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Małgorzata Fita,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] określającą M.T. / podatnik / zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Caravelle w części i orzekł o wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym w wysokości 4.092 zł, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż postanowieniem z dnia [...] 2011r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volkswagen Caravelle TDI o nr nadwozia [...] rok produkcji 2001.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 4.514 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia podatnik zarzucił naruszenie art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo Celne / Dz. U. Nr 68.poz. 662 ze zm. / w zw. z art. 194 § 1 i 2 i art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, / Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm. "O.p." / poprzez nie uwzględnienie zebranych przez organ w sprawie wszystkich dowodów, które świadczyły o tym, że przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym oraz art. 191 O.p. i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 100 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów: z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, z przesłuchania podatnika oraz z zeznań świadka K.M. na okoliczność - cech pojazdu w chwili sprowadzenia go na obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów uzasadniając, iż ich przedmiotem miały być okoliczności wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo przez podatnika pojazd powinien podlegać opodatkowaniu akcyzą na mocy ustawy akcyzowej. Kwestią sporną była klasyfikacja samochodu marki Volkswagen Caravelle TDI dla celów podatkowych.

Organ odwoławczy na wstępie wskazał na treść przepisów ustawy akcyzowej zgodnie z którymi opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe, a akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Podkreślił, iż przepisu ustawy prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN).

W Taryfie Celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705 do których klasyfikowane są różne rodzaje pojazdów, w tym pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo- towarowymi (kombi) - pozycja 8703 oraz pojazdy do transportu towarowego - pozycja 8704. Pojazdy mechaniczne z tej ostatniej pozycji służą do transportu towarowego. Pozycja ta obejmuje między innymi zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.), ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, ciężarówki wyposażone w różnorodne urządzenia. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich pozycja 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Pozycja ta obejmuje również samochody typu pickup oraz typu van (z wyjątkami). Pojazdy te służą zasadniczo do przewozu osób, tzn. podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób.

Organ odwoławczy podkreślił, iż kryterium rozstrzygającym o zastosowaniu klasyfikacji taryfowej w przypadku pojazdów samochodowych, zgodnie z obowiązującą Nomenklaturą CN, są cechy zewnętrzne, o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu.

Nie podzielając stanowiska podatnika odnośnie klasyfikacji pojazdu do kodu CN 8704 popartego przedstawionym zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz dokumentem identyfikacyjnym pojazdu / zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą stanowiący załącznik do wymienionego badania technicznego, wskazujący na rodzaj przedmiotowego pojazdu jako ciężarowy oraz podrodzaj furgon /, organ odwoławczy wskazując na przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym wyjaśnił, iż badanie techniczne jest przeprowadzane w zakresie sprawdzenia oraz oceny prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska. Nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej może odbiegać od sformułowań użytych w Nomenklaturze Scalonej Taryfy Celnej. Również grupowanie pojazdów w świetle przepisów ruchu drogowego nie może mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Nazwa handlowa towaru także nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji.

Dla potwierdzenia argumentacji wskazał na orzeczenia sygn. akt I SA/Lu 7/11, I SA/Lu 153/11.

Z uwagi na fakt, iż samochody marki Volkswagen Caravelle TDI typu furgon występują w różnych wersjach i konfiguracjach, które umożliwiają wykonanie różnych zadań transportowych zarówno osób jak i towarów, organ podatkowy przeprowadził oględziny samochodu, a następnie wystąpił do autoryzowanego dealera (importera) samochodów marki A. W rezultacie otrzymał informację o tym, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy z 9 miejscami w 3 rzędach, bez przegrody.

Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowy samochód jest pojazdem jednobryłowym skonstruowanym na podwoziu typu furgon. Nie jest to jednak furgon sklasyfikowany pod pozycją CN 8704 tzn. furgon dostawczy, płaski, pokryty impregnowanym brezentem. Samochód posiada wahadłowe drzwi boczne i podnoszone do góry drzwi tylne. Przestrzeń wewnętrzna wykazuje obecność stałych siedzeń wyposażonych w pasy bezpieczeństwa dla każdej osoby (jeden rząd siedzeń - fotel kierowcy i dwa miejsca dla pasażerów siedzących obok). Brak przegrody oddzielającej pierwszy rząd siedzeń od pozostałej części pojazdu. W tylnej części samochodu stwierdzono okna wzdłuż dwubocznych paneli, zamontowane pasy bezpieczeństwa, oświetlenie, popielniczki, wentylację, głośniki, 5 sztuk drzwi: para wahadłowych dla kierowcy i pasażera, odsuwane i przeszklone drzwi z prawej strony za pierwszym rzędem siedzeń, para wahadłowych i przeszklonych drzwi z tyłu pojazdu.

Organ podatkowy uznał, iż wyposażenie wnętrza pojazdu kojarzone jest i wskazuje na zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób. Jego cechy konstrukcyjne wskazują także na przeznaczenie do przewozu osób mimo, że na własne potrzeby właściciel mógł przystosować go i wykorzystywać również do przewozu towarów. Wykorzystywanie pojazdu na własny użytek nie zmienia faktu, że zgodnie z Nomenklaturą Scaloną powinien zostać zaklasyfikowany do kodu 8703 CN jako samochód osobowy.

Organ odwoławczy podniósł, iż skoro przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy oraz w wyniku jego oględzin przeprowadzonych w 2011r. stwierdzono, że posiada cechy samochodu osobowego brak jest podstaw, aby twierdzić, że w międzyczasie był samochodem ciężarowym.

Odnosząc się do twierdzeń dotyczących wyglądu samochodu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia organ dał wiarę zeznaniom M. Sz., który dnia 27 października 2006r. kupił przedmiotowy pojazd. Według jego twierdzeń od dnia nabycia do dnia oględzin, samochód nie był poddany jakimkolwiek zmianom technicznym mającym wpływ na jego przeznaczenie. Brak tylnych szyb bocznych, nie zmienia faktu klasyfikacji pojazdu.

Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że przeprowadzenie zmian przeznaczenia pojazdu nie ma wpływu na ustalenie kodu CN wykorzystywanego w celu poboru akcyzy. Sam fakt demontażu dodatkowych siedzeń w tylnej części pojazdu jest bez znaczenia dla klasyfikacji, jako że warunek dokonania powyższych czynności nie został wskazany jako kryterium rozróżnienia pojazdów na osobowe i towarowe.

Wobec powyższego niepodzielno zarzutów dotyczących nieprawidłowego zaklasyfikowania spornego pojazdu oraz błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy organ podatkowy dokonał ich klasyfikacji prawnej na podstawie przepisów ustawy akcyzowej z dnia 23 stycznia 2004 r., dlatego nie uwzględniono także zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2 z związku z art. 100 ust. 1 ustawy akcyzowej w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2009 r.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż zgromadzone dowody oceniono w całokształcie i wzajemnej korelacji z punktu widzenia ich wiarygodności, znaczenia i wartości, a następnie z tej oceny wyprowadzono ustalenia - w granicach ustawowej swobody wynikającej z art. 191 ustawy O.p. Ocena ta była zgodna z regułami logicznego rozumowania, zasadami doświadczenia życiowego oraz wiedzy, rozstrzygnięcie natomiast zostało dokonane na podstawie wewnętrznego przekonania oraz dowodów zebranych w sprawie. Dlatego zarzuty dotyczące naruszenia art. 73 Prawo Celne w zw. z art. 194 § 1 i 2, w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 191 O.p. uznano za niezasadne.

Odnośnie nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia roszczeń organ odwoławczy wyjaśnił wskazując na brzmienie art. 70 § 1 O.p., iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotowy pojazd został przemieszczony na teren kraju 29 września 2006r. 30 dniowy termin do zapłaty podatku akcyzowego upłynął w dniu 29 października 2006r. Zatem zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu.

Przechodząc do określenia podstawy opodatkowania organ odwoławczy uznał, iż Naczelnik Urzędu Celnego błędnie przyjął wartość podobnego samochodu na rynku krajowym w miesiącu marcu 2006 r. i zastosował ją w swoich wyliczeniach dlatego należało korzystając z wartości podobnego samochodu na rynku krajowym w miesiącu powstania obowiązku podatkowego, tj. we wrześniu 2006 r. zmienić decyzję w tej części. Kwota [...] stanowi prawidłową kwotę należnego podatku akcyzowego, która jako zaległość podatkową, winna zostać wpłacona wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na rachunek bankowy Izby Celnej. W skardze podatnik wniósł o uchylenie powyższej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem i zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił naruszenie art. 73 ust. 1 Prawa Celnego w zw. z art. 121 § 1 i art. 122., art. 191, art. 180 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 O.p. oraz art. 100 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy akcyzowej z 2008 r.

W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. Kwestionował bezzasadność odmowy przesłuchania podatnika oraz świadka w toku postępowania. Zarzucił, iż odmowa przeprowadzenia dowodu powinna zapaść w formie postanowienia. Odmowa pozbawiła podatnika czynnego udziału w postępowaniu, co doprowadziło do niedopełnienia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Nadto podatnik wskazał na stan wyposażenia pojazdu w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz na faktyczne wykorzystanie, które przesądzają o jego ciężarowym charakterze. Fakt, że został wyprodukowany jako samochód osobowy nie świadczy o jego przeznaczeniu. Oględziny dokonane w toku postępowania podatkowego, jak i informacja z A. nie dowodziły w sposób bezsporny przeznaczenia pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2012r. pełnomocnik skarżącego podnosząc, że w postępowaniu organu doszło do wielu rażących naruszeń prawa wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż stronie nie została doręczona decyzja, a w ocenie autora skargi, ustanowienie pełnomocnika w sprawie nie zwalnia organu z obowiązku przesyłania stronie decyzji administracyjnej. Podniósł też, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów jest artcyrażącym, niczym nie uzasadnionym naruszeniem procedury administracyjnej. Nadto wskazał, że stronie nie wyznaczono 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w związku z prowadzonym postępowaniem, po tym, jak organ nie dopuścił zawnioskowanych przez nią dowodów. Powyższe naruszenia, w ocenie pełnomocnika strony, stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

W sprawie mają zastosowanie przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. ustawy o podatku akcyzowym / Dz.U. Nr 29 poz. 257 ze zm. / , zwanej dalej ustawą akcyzową. Jak wynika z akt sprawy, nabycie wewnątrzwspólnotowe nastąpiło we wrześniu 2006r. Zgodnie natomiast z treścią art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym / t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 108 poz. 629 ze zm. / jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy powstał przed dniem wejścia w życie ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008r. / tj. przed 1 marca 2009r. / i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. właśnie ustawy akcyzowej.

Na wstępie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie kwestią sporną było, czy nabyty i przemieszczony na terytorium kraju przez podatnika samochód marki Volkswagen Caravelle TDI był w dacie przemieszczenia samochodem osobowym.

Z art. 4 ust.1 pkt 5 ustawy akcyzowej, obowiązującej w dacie powstania obowiązku podatkowego wynika, że opodatkowaniu akcyzą podlega, między innymi nabycie wewnątrzwspólnotowe, definiowane jako przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Z kolei pod pojęciem wyrobów akcyzowych należy rozumieć wszystkie wyroby, które ustawodawca wymienił w załączniku nr 1 do ustawy, jako wyroby podlegające akcyzie (art.2 pkt.1 ww. ustawy). Pod pozycją 59 załącznika nr 1 zamieszczone zostały samochody osobowe o symbolu PKWiU 34.10.2 i kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Stosownie zaś do art. 80 ust. 1 i 2 ustawy akcyzowej, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Dla celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie Scalonej Nomenklatury (CN) - art. 3 ust. 2 ustawy akcyzowej.

Ustawa o podatku akcyzowym zawiera własną definicję "samochodu osobowego" stworzoną dla celów podatku akcyzowego i to ona przesądza o klasyfikacji towaru do danego kodu CN. Oczywiście użyte dla celów akcyzowych pojęcie "samochód osobowy" nie pokrywa się ani z potocznym jego rozumieniem ani też z definicją zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Jednakże w każdej ustawie ustawodawca może zawrzeć definicję legalną określonego pojęcia. Definicja taka wiąże na gruncie danego aktu prawnego i wydanych w jego oparciu aktów wykonawczych. Definicja tego samego pojęcia w innych ustawach – zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa – nie ma w związku z tym znaczenia (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str.71).

Zamieszczone w Taryfie Celnej Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scaleniowej klasyfikacji towarów akcyzowych, wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi precyzują i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji Taryfy Celnej. Dla przyporządkowania danego pojazdu do poszczególnego kodu niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy akcyzowej do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.).

W ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe uznały, iż sporny pojazd nie mieści się w pozycji CN 8704, jako pojazd do transportu towarowego, natomiast powinien zostać zakwalifikowany jako samochód osobowy. Pozycja 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi"; obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, z wyłączeniem pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. W wyjaśnieniach wskazano, że określenie "samochody osobowo-towarowe" należy rozumieć jako pojazdy przeznaczone do przewozu 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Ponadto do klasyfikacji pojazdu pomocne są takie jego cechy jak: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń a także wyposażenia zabezpieczającego. Siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych. Kolejnymi cechami jest obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu, brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenia tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób jak i towarów, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki ).

Należy w pełni podzielić stanowisko organu, iż przedmiotowy pojazd ze względu na swoje cechy konstrukcyjne przeznaczony jest do przewozu osób, mimo, że na własne potrzeby właściciel mógł wykorzystywać go także do przewozu towarów. Wykorzystanie pojazdu nie zmienia faktu, iż zgodnie z Nomenklaturą Scaleniową powinien zostać zakwalifikowany do kodu 8703 jako samochód osobowym. Także z akt administracyjnych wynika, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy. Jak ustaliły organy podatkowe był zarejestrowany jako ciężarowy. Jednak na zakwalifikowanie go do kategorii samochodów osobowych wskazują: jego jednobryłowość, wahadłowe drzwi boczne, podnoszone do góry drzwi tylne, stałe siedzenia wyposażone w pasy bezpieczeństwa dla każdej osoby – jeden rząd siedzeń – fotel kierowcy i dwa miejsca dla pasażerów siedzących obok, brak przegrody oddzielającej pierwszy rząd siedzeń od pozostałej części pojazdu, w tylnej części pojazdu okna wzdłuż dwubocznych paneli, zamontowane pasy bezpieczeństwa, wentylacja, oświetlenie, popielniczki, głośniki, 5 sztuk drzwi: para wahadłowych dla kierowcy i pasażera, odsuwane i przeszklone drzwi z prawej strony za pierwszym rzędem siedzeń, para wahadłowych i przeszklonych drzwi z tyłu pojazdu.

Fakt konstrukcji samochodu na podwoziu typu furgon wzbudził wątpliwości organu podatkowego, wobec czego dokonano oględzin pojazdu oraz wystąpiono do autoryzowanego dealera (importera) samochodów marki Volkswagen A. , skąd uzyskano informację, iż przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy z 9 miejscami w 3 rzędach bez przegrody. Z oględzin jak też z ww. informacji wynika, że przedmiotowy pojazd nie jest furgonem dostawczym, płaskim, pokryty impregnowanym brezentem, a więc nie może być sklasyfikowany do kodu 8704.

Zasadnie organ podatkowy podniósł, iż fakt braku tylnych szyb bocznych w momencie nabycia przedmiotowego pojazdu, na który powołuje się podatnik, nie może przesadzać o kwalifikacji pojazdu do kodu 8704. Właściciel mógł przystosować samochód na własne potrzeby również do przewozu towarów, jednak jego wykorzystywanie nie zmienia jego klasyfikacji do kodu CN. W chwili nabycia wyposażony był charakterystycznie dla samochodu typowo osobowego. Stałe cechy konstrukcyjne pojazdu wskazywały na jego osobowy, a nie towarowy charakter.

W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, iż przedmiotowy pojazd jest sklasyfikowany pod kodem 8703 jako samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, a więc jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 100 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji, jak i z treści poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego nie wynika, aby decyzje te wydane zostały na podstawie przepisu art. 100 ust. 1 i ust. 4 ustawy akcyzowej z 2008 r. Wręcz przeciwnie, organy podatkowe obydwu instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołały przepisy ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi należy wskazać, iż organ podatkowy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy. Dopuszczono wszelkie dowody, które mogły przyczynić się do załatwienia sprawy, a następnie poddano je prawidłowej ocenie. Słusznie wskazano, iż dokumenty na które powołał się podatnik, z których wynikało, że sporny pojazd był zakwalifikowany jako ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne przepisy, które dla wymiaru podatku akcyzowego nie mają znaczenia. Dlatego za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p.

Za nieuzasadniony uznać należało także zarzut skargi dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, w celu ustalenia klasyfikacji zakupionego w innym kraju pojazdu mechanicznego. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 ustawy akcyzowej, organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. W związku z powyższym, organy te są – stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy akcyzowej, właściwe do dokonywania klasyfikacji wyrobów pod kątem spełniania przez nie wymogów, pozwalających na ich zaklasyfikowanie jako wyrobów akcyzowych. Rzeczoznawcy z zakresu techniki samochodowej nie są uprawnieni do wydawania opinii w zakresie klasyfikacji pojazdów samochodowych wg Scalonej Nomenklatury.

Jak wyżej wskazano o klasyfikacji danego pojazdu jako osobowego czy ciężarowego decyduje klasyfikacja przyjęta w Nomenklaturze Scalonej i wymienione w niej cechy, nie np. ustawa Prawo o Ruchu Drogowym. Tym samym za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 120 § 1, 122, 187 § 1 O.p., gdyż w toku postępowania organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a prawidłowo zgromadzony i wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na słuszne zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do kodu 8703. Nadto Sąd nie podzielił stanowiska podatnika odnośnie naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odmowy przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę dowodów bez wydania w tej sprawie postanowienia. Jak wynika z akt sprawy podatkowej w dniu 15 września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów /k. 61-62 akt podatkowych/. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 września2011r. /dowód doręczenia znajduje się przy karcie 63 akt podatkowych/.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołując się na przepis art. 188 O.p. stwierdził, że okoliczności, które miały być przedmiotem wnioskowanych dowodów zostały już wystarczająco stwierdzone innymi dowodami, m.in.: zeznaniem świadka M. S. oględzinami samochodu, informacją uzyskaną od importera pojazdów marki Volkswagen. W ocenie Dyrektora Izby Celnej na podstawie tych dowodów możliwe jest określenie cech, którymi charakteryzował się przedmiotowy samochód w momencie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Stanowisko to Sąd podziela.

Chybiony jest zarzut dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji, wskutek czego strona nie mogła wnieść od niej w przypisanym prawem czasie odwołania. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 11 lipca 2011 r. a doręczona stronie w dniu 18 lipca 2011 r. Pełnomocnictwo dla radcy prawnego J. K. zostało złożone do akt sprawy w dniu 27 lipca 2011 r. Jak wynika z powyższych dat decyzja organu I instancji została wydana i doręczona osobiście podatnikowi przed ustanowieniem przez niego pełnomocnika. Zupełnie niezrozumiały jest zarzut braku możliwości złożenia w terminie odwołania, bowiem ten środek zaskarżenia został sporządzony przez ustanowionego pełnomocnika i złożony w dniu 1 sierpnia 2011r., a więc bez uchybienia terminu.

Błędne jest też stanowisko autora skargi, że ustanowienie przez stronę pełnomocnika nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku doręczenia pism stronie. Twierdzeniu temu przeczy treść art. 145 § 2 O.p., zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 200 O.p. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 15 września 2011r. organ odwoławczy wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 20 września 2011 r. razem z postanowieniem o odmowie przeprowadzenia dowodów. Z powyższego wynika, że strona po odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych mogła w terminie 7 dni zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym lub w tym terminie złożyć nowe wnioski dowodowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / skargę oddalił.