Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1639/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Joanna Kube, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Rady Ministrów decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., działając na podstawie art. 16 oraz art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku G. K., [...], występującej w imieniu członków A. udostępnienie informacji publicznej dotyczącej projektu "[...]" w postaci dokumentu obejmującego "[...]", odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Prezes Rady Ministrów podał, iż A. zwróciła się do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o udostępnienie informacji publicznej. Większość żądanych informacji została Koalicji udostępniona pismem z dnia [...] maja 2009 r., poza dwoma dokumentami – jednym, dotyczącym [...]" oraz drugim, dotyczącym podjęcia przez funkcjonariuszy służb specjalnych współpracy z przedstawicielami ministerstw. Jednocześnie poinformowano Koalicję, iż dokumenty te nie są jawne.

W odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2009 r. Koalicja wystąpiła o wydanie stosownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w wyżej wskazanym zakresie.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał, iż dokumentem zawierającym [...]" jest "[...]." Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie szczegółowego trybu i zasad funkcjonowania Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz zakresu czynności sekretarza tego Kolegium (Dz. U. Nr 103, poz. 929), posiedzenia Kolegium mają charakter niejawny, zaś zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia materiały dotyczące posiedzenia Kolegium (protokół oraz pełny zapis jego przebiegu) sporządza się z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych. Protokół z posiedzenia Kolegium w dniu [...] czerwca 2008 r. został opatrzony przez Prezesa Rady Ministrów klauzulą "tajne", a jego treść stanowi tajemnicę państwową w rozumieniu ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 z późn. zm.). W tym przypadku znajduje więc zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, stanowiący, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie szczegółowego trybu i zasad funkcjonowania Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz zakresu czynności sekretarza tego Kolegium (Dz. U. Nr 103, poz. 929), co stoi w sprzeczności z postanowieniami art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, organ uznał je za niezasadne. Jednocześnie wyjaśnił, iż § 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, w myśl którego z posiedzeń Kolegium sporządza się protokół oraz pełny zapis jego przebiegu, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych nie jest podstawą do ograniczenia prawa do informacji publicznej. Określa on jedynie sposób i zasady sporządzania protokołów oraz stenogramów z posiedzenia Kolegium, nie przesądzając z góry ich tajności, odwołując się natomiast w tym zakresie do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a zatem do ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych. Również § 3 ust. 1 rozporządzenia nie był podstawą do nadania protokołowi klauzuli tajności, a wymieniony został w uzasadnieniu decyzji jedynie ze względów porządkowych. Wskazując na powyższe, organ stwierdził, że protokół objęty został ochroną nie na mocy przepisów rozporządzenia, a na mocy przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Oznacza to, iż ograniczenie prawa do informacji publicznej nie nastąpiło w sprzeczności z przepisami Konstytucji RP, a zarzut ten należy uznać za bezzasadny.

Za bezzasadne organ uznał również zarzuty dotyczące nadania protokołowi zawyżonej klauzuli tajności. Prezes Rady Ministrów nadał protokołowi klauzulę "tajne", mając na uwadze jego treść oraz uregulowania ustawy o ochronie informacji niejawnych, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony informacji będących przedmiotem obrad Kolegium, zgodnie z zakresem jego kompetencji określonym w art. 12 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) oraz charakterem tych informacji wynikającym z art. 2 pkt 1 oraz wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy o ochronie informacji niejawnych (część II).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. K., występując, jak wyjaśniła w piśmie z dnia [...] października 2009 r. w imieniu własnym (k. 37 akt sprawy), zarzuciła powyższej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 2 pkt 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 z późn. zm.), poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i nakazanie organowi administracji udostępnienia informacji publicznej, stosownie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Przedstawiciel dopuszczonego do udziału w postępowaniu, na podstawie art. 33 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Stowarzyszenia [...] wnosił o uwzględnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sformułowanie, że skarga przysługuje każdemu podmiotowi, który ma interes prawny w jej wniesieniu oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może dotyczyć jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa, 2005, str. 213-214).

Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, G. K. nie ma interesu prawnego domagać się kontroli decyzji Prezesa Rady Ministrów, która została skierowana do A. występujących z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W postępowaniu sądowym przedmiotem rozpoznania jest skarga G. K. jako osoby fizycznej, a nie podmiotu reprezentującego A. Skarżąca wyjaśniła (k. 37), iż w niniejszej sprawie występuje w imieniu własnym. Jednocześnie wskazała (k. 54), iż jej interes prawny we wniesieniu skargi przejawia się w tym, że zaskarżone decyzje naruszają jej prawo dostępu do informacji publicznej, w tym prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej i osób sprawujących funkcje publiczne – jako osoby, do której zostały one skierowane, a ponadto jako jednej z osób zaangażowanych w działalność A. Podała, że jako ekspert zajmuje się m.in. przygotowaniem opracowań oraz udzielaniem komentarzy dla mediów w zakresie problematyki stanowiącej przedmiot wniosku o informację publiczną, a tym samym przedmiot skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca oczywiście ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, jednakże w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpiła do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów A. We wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. wskazano, iż to przedstawiciele organizacji skupionych w A. zwracają się o udostępnienie dokumentu określonego jako "[...]" i przesłanie żądanej informacji na adres: A. [...]. Zatem nie można zgodzić się ze skarżącą, że decyzje zostały skierowane do niej jako osoby fizycznej.

Stwierdzenie braku legitymacji skargowej u skarżącej powoduje oddalenie skargi i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.