Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 594/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie wymiany prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy")), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca") od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] orzekającej o odmowie wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2019 r..

Z akt postępowania wynika, że w dniu [...] lutego 2019 r. S. G. złożył w Urzędzie [...] W. Biurze Administracji i Spraw Obywatelskich Delegaturze [...] wniosek o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji, załączając do niego:

- oświadczenie z dnia [...] lutego 2019 r., że wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dnia [...] lutego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą [...] oraz w celach osobistych.

- umowę z dnia [...] lutego 2019 r. 2019 r. o użyczenie części lokalu mieszkalnego w [...],

- kopię [...] paszportu wnioskodawcy,

- kopię karty pobytu [...] wnioskodawcy,

- kopię [...] prawa jazdy wnioskodawcy, obejmującego kategorie A1, mA, B1, C1, C.

Prezydent [...] W., powołując się na art. 50 § 1 k.p.a. wezwał skarżącego do dołączenia dowodu uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy oraz opłaty ewidencyjnej. Ponadto strona została wezwana do uzupełnienia wniosku w punkcie dotyczącym oświadczenia o miejscu zamieszkania oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 185 dni w każdym roku.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wraz z pismem z dnia [...] lutego 2019 r. przedłożył dowód uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy oraz opłaty ewidencyjnej w wysokości 100,50 zł oraz oświadczenie złożone w trybie art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Ponadto oświadczył, że przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania (zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o kierujących pojazdami). W trakcie pobytu na terenie RP zamieszkuje pod adresem wskazanym w przedłożonej organowi umowie użyczenia. W związku z powyższym wymóg przedłożenia dokumentu potwierdzającego przebywanie na terytorium RP przez co najmniej 185 dni w każdym roku jest niezasadny.

Prezydent [...] W. (dalej jako "Prezydent", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...], powołując się na § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktur i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.). oraz art. 104 k.p.a. orzekł o odmowie wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji.

Organ I instancji, przywołując treść § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia, wskazał, że z uwagi na fakt, że S. G. nie dołączył do wniosku dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odmówił wydania prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji.

Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2019 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Postawił zarzuty naruszenia:

1. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie;

2. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na zawarciu ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

3. art. 21 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku, przez jego niezastosowanie;

4. art. 1 Umowy w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku z dnia 27 listopada 1990 r. (Dz. Urz. UE.L 2000 Nr 239, str. 63), przez jego niezastosowanie.

Skarżący wskazał, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - ze względu na swoje więzi osobiste - nieregularnie. Jest to spowodowane faktem przebywania w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej - a mianowicie [...] - w celu wypełniania zadania określonym czasie trwania. Skarżący przebywa [...] na podstawie wydanej tam karty pobytu. Wypełnia więc normę przepisu § 9 ust. 3 rozporządzenia, według którego osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy składa oświadczenie o spełnianiu warunku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy, a cudzoziemiec dołącza ponadto do wniosku kopię karty pobytu, wizy lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo zaświadczenie, że studiuje od co najmniej 6 miesięcy.

Podniósł, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie znoszenia kontroli na wspólnych granicach "cudzoziemcy, legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym, wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, mogą na podstawie powyższych dokumentów oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy na terytoriach innych Umawiających się Stron, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a) , c) , i e) oraz nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu danej Umawiającej się Strony.". Z kolei, dnia 27 listopada 1990 r. Republika Włoska przystąpiła do powyższej konwencji na mocy Umowy w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku z dnia 27 listopada 1990 r.

Zdaniem skarżącego w związku z powyższym określony powyżej wymóg organu nie ma żadnej podstawy. Tak samo odmowa wymiany skarżącemu prawa jazdy wydanego za granicą bez kwalifikacji. Organ podczas zbierania materiału dowodowego nie uwzględnił powyższej, słusznej zdaniem skarżącego, argumentacji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

W uzasadnieniu skargi organ przytoczył treść art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia. Organ wskazał, że niewątpliwie skarżący, jako cudzoziemiec, poza oświadczeniem o spełnianiu warunku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy powinien do wniosku dołączyć kopię karty pobytu, wizy lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Takiej karty, wizy lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odwołujący się nie złożył. Zatem zasadnie orzekł organ I instancji o odmowie wymiany prawa jazdy wy danego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji.

S. G. pismem z dnia [...] lutego 2020r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2020 r.

Skarżący postawił zarzuty naruszenia:

1. art. 7 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie;

2. art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku pomiędzy Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 przez jego niezastosowanie;

3. art. 1 Umowy w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej do ww. Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku, przez jego niezastosowanie.

4. § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktur i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. jak i Prezydent [...] W. wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] orzekającą wobec S. G. odmowę wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. W ocenie Sądu skarżący w niniejszej sprawie, obywatel [...], na podstawie ww. przepisu złożył wniosek wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji, aczkolwiek podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki, w jakim trybie procedowany jest omawiany wniosek.

Wskazać należy, że organy obydwu instancji jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie wskazały art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktur i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.

Art. 11 ustawy o kierujących pojazdami zawiera pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy i ma odpowiednie zastosowanie do trybu z art. 14 omawianej ustawy. W myśl art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo jazdy jest wydawane osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy łub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że:

a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym:

- ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo

- z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo

b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo

c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo

d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia łub naukę w szkole.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący złożył oświadczenie, powołując się na art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, że przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania.

Jednakże w myśl zaś § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy składa oświadczenie o spełnianiu warunku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy, a cudzoziemiec dołącza ponadto do wniosku kopię karty pobytu, wizy lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo zaświadczenie, że studiuje co najmniej od sześciu miesięcy.

Podkreślić należy, że skarżący konsekwentnie podczas postępowania administracyjnego, w odwołaniu oraz w skardze podnosił, że w jego ocenie takim dokumentem potwierdzającym posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest przedłożona przez skarżącego karta pobytu [...]. Na potwierdzenie powyższego skarżący powoływał się na art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku pomiędzy Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 oraz art. 1 Umowy w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej do ww. Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku, twierdząc, że niesłusznie nie zostały one wzięte pod uwagę przez organy administracji.

Organy nie odniosył się zarówno w decyzji I instancji, w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę do powyższych zarzutów skarżącego. Nie wskazały, czy przedstawienie przez skarżącego karty pobytu [...], w świetle ww. przepisów unijnych, stanowi wykonanie zobowiązania wynikającego z § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia czy też nie stanowi i dlaczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.) i rozstrzygać sprawę dopiero po należytym ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) w oparciu o zebrane i właściwie rozpatrzone dowody (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Skoro strona postępowania stawia konkretne zarzuty w stosunku do wezwania organu, a następnie podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji.

W ocenie Sądu nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy, uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania, w niniejszej sprawie odmowa skarżącemu wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji znajdowała oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami.

Podnieść również w tym miejscu należy, że Sąd nie domniemywa intencji działania organu, ani nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Aby ocenić rozstrzygnięcie organu w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować jego stanowiskiem zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę oraz okoliczności mających wpływ na ocenę żądania strony zgłoszonego w sprawie. Rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a ta z kolei możliwa jest w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznoprawnych, tj. ustaleń co do faktów prawotwórczych, które wywierają skutki prawne oraz ustaleń co do oceny prawnej tych faktów. Te warunki natomiast są spełnione tylko w sytuacji przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

Stwierdzenie wyżej opisanych wad doprowadziło do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., przez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego organ I instancji winien mieć na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu w zakresie konieczności wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadni w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących charakteru przedstawionej przez niego karty pobytu [...]. Podkreślić należy, że omawianym wyżej postępowaniu podstawą odmowy wymiany skarżącemu prawa jazdy stanowiło niespełnienie pozytywnych przesłanek wydania prawa jazdy wskazanych w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami, tym samym nie były badane przez organy ewentualne negatywne przesłanki wydania prawa jazdy, wskazane w art. 12 omawianej ustawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.