Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1560/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art.48,art. 49
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta B. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2014 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej – Gminy Miasta B. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr 492/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 4 września 2013 r. znak [....] o nakazie rozbiórki zjazdu z drogi wewnętrznej (dz. Nr.....) na drogą gminną (dz. Nr....) o szerokości od 3,65m do 5,10m i długości 5,40m przy ul. [....] w B. tj. przepustu obejmującego dwie ściany betonowe oraz płytę żelbetową z nawierzchnią bitumiczną.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. K.C. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej PINB), że droga na działce nr [....] jest samowolą budowlaną i konieczne jest natychmiastowe wstrzymanie użytkowania tego obiektu budowlanego.

W dniu 15 czerwca 2011 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny, w trakcie których ustalono, że na dz. nr [....] stanowiącej własność Gminy Miasta B. znajduje się nawierzchnia bitumiczna. Wjazd na działkę z drogi ul. [....] przez potok [....] wykonywany jest poprzez przekrycie potoku płytą żelbetową wykonaną na mokro i wyrównaną nawierzchnią bitumiczną. W drodze znajdują się dwie studnie kanalizacji teletechnicznej, a na końcu przy dz. nr [....] zlokalizowany jest hydrant. Do protokołu oględzin dołączono szkic sytuacyjny, dokumentację fotograficzną oraz oświadczenia J.F. o korzystaniu ze zjazdu.

Pismem z 9 lutego 2012 r. znak [....] organ I instancji zawiadomił, że "w dniu 15 czerwca 2011r. z urzędu zostało wszczęte postępowania administracyjne w sprawie budowy zjazdu z drogi osiedlowej na dz. nr [....] w B".

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w okresie od 1999 r. do

2008 r. nie wydano pozwolenia na budowę zjazdu z drogi ul. [....] na dz. nr [....] i drogi na dz. [....] . W dniu 12 kwietnia 2006 r. Gmina Miasta B. dokonała jedynie zgłoszenia robót budowlanych polegających na "przebudowie drogi ul. [....] zlokalizowanej na działce nr [....] w mieście B".

W dniu 12 czerwca 2012 r. PINB przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której przesłuchano świadka - B.S. - pracownika Urzędu Miasta w B. Nadto, w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2012 r. przesłuchano świadka J.C. - wykonawcę robót budowlanych, który pouczony o odpowiedzialności karnej zeznał: "Prawdopodobnie w 1997 r. w okresie letnim na zlecenie Pana F. (było to zlecenie ustne) -wykonałem zjazd nad potokiem [....] (...). Prace polegały na wykonaniu przyczółków oraz wykonania płyty żelbetowej mostka (wierzchniej). Przed budową zjazdu nie było w tym miejscu mostka. Wykonane było jedynie prowizoryczne dojście do działek w postaci podkładów kolejowych i ułożonych na nich desek". Następnie w dniu 14 sierpnia 2012 r. przesłuchano J.F.

Organ I instancji ustalił ponadto, że lokalizacja zjazdu z drogi wewnętrznej (dz.....) na drogą gminną (dz......) przy ul. [....] w B. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta B. przyjętym uchwałą Rady Miasta Bochni nr XLII/396/10 z dnia 25 lutego 2010 r.

Decyzją z dnia 4 września 2013 r. znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał Gminie Miasta B. dokonanie rozbiórki zjazdu z drogi wewnętrznej (dz. Nr....) na drogą gminną (dz. Nr....) o szerokości od 3,65m do 5,10m i długości 5,40m przy ul. [....] w B. tj. przepustu obejmującego dwie ściany betonowe oraz płytę żelbetową z nawierzchnią bitumiczną.

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor J.F. wybudował zjazd na nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta B. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Wskazał dalej, że w sprawie budowy drogi wewnętrznej wydana została w dniu 14 czerwca 2013 r. decyzja znak [....] nakazująca Gminie Miasta B. rozbiórkę warstwy podkładowej i ścieralnej nawierzchni asfaltowej wraz z podbudową.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 224/14 WSA w Krakowie uchylił ww. decyzję z dnia 14 czerwca 2013 r. i utrzymującą ją w mocy decyzję MWINB z dnia 12 grudnia 2013 r.

W ocenie organu I instancji, przedmiotowy zjazd nie nadaje się do użytkowania i nie może być zalegalizowany w trybie art. 49 u.p.b. w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003 r, co wynika z ekspertyzy technicznej sporządzoną przez mgr inż. M.B. . Zjazd nie spełnia wymogów § 79 pkt 5 oraz § 113 pkt 7 poz. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w zakresie dopuszczalnego spadku podłużnego zjazdu oraz widoczności.

Organ I instancji wskazał, że technicznie niewykonalne byłoby takie przebudowanie zjazdu, aby spełniał wymogi w zakresie pochylenia podłużnego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina Miasta B. , wskazując na naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez przyjęcie, iż połączenie drogi publicznej z drogą wewnętrzną należy traktować jako "zjazd", który jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. i na którego wykonanie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę;

- art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu dyspozycji w/w przepisu w sytuacji braku takich podstaw; nadinterpretacji w/w przepisu poprzez nieuzasadnione stanem faktycznym uznanie, iż połączenie drogi wewnętrznej z drogą publiczną jest "zjazdem".

- art. 48 u.p.b. poprzez jego błędne zastosowanie do robót polegających na wykonaniu "zjazdu" na działce nr [....], w sytuacji gdy w niniejszym przypadku nie było wymagane uzyskanie przez odwołującego się pozwolenia na budowę, gdyż wykonane przez niego roboty mieściły się w zakresie "przebudowy drogi ul. [....] wykonywanej na podstawie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót nie wymagających pozwolenia na budowę przyjętego bez sprzeciwu,

- art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na nie wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się w przekonaniu o niedopuszczalności wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu połączenia drogi publicznej z drogą wewnętrzną na podstawie zgłoszenia, w sytuacji wykonania tych robót w oparciu o zgłoszenie robót polegających na "przebudowie drogi przy ul. [....] ;

- art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonych rozstrzygnięć z uwagi na zawarcie w nich zbyt ogólnych stwierdzeń uniemożliwiających realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz utrudniających dokonanie ich kontroli, w szczególności nieodniesienie się do możliwości wykonania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie w kontekście prowadzonych przez odwołującego się robót polegających na "przebudowie drogi ul. [....] " na zgłoszenie;

- art. 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonych rozstrzygnięć przejawiającą się w niepełnym i niedostatecznym ich uzasadniania, z którego nie wynika dlaczego tożsamy stan faktyczny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach.

- art. 79 § 1 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez nie powiadomienie wszystkich stron postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin, a przynajmniej braku takiego zawiadomienia w aktach sprawy, co uniemożliwia stwierdzenie, iż wszystkie strony zawiadomione zostały w sposób prawidłowy.

Zaskarżoną decyzją nr [....] z dnia 31 lipca 2014 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że w roku 1997 na działce nr [....] wykonano roboty budowlane polegające na budowie zjazdu indywidualnego z drogi gminnej - ul. [....] [....] których inwestorem był J.F. , a w latach 2006-2007 na przedmiotowym zjeździe położono dodatkowe warstwy asfaltu - inwestorem tych prac była Gmina Miasta B.

Zdaniem organu II instancji, bezspornym jest, iż na budowę przedmiotowego zjazdu nie było wydawane pozwolenie na budowę. Skoro zjazd z działki nr [....] na drogę gminną (dz.....) został zrealizowany samowolnie, zastosowanie w sprawie będzie mieć przepis art. 48 u.p.b.

W sprawie nie zaistniały przesłanki do legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, gdyż narusza on przepisy techniczno-budowlane.

W ocenie organu odwoławczego, wskazane w ekspertyzie technicznej naruszenie przepisów technicznych w zakresie dotyczącym pochylenia podłużnego uniemożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem przebudowa zjazdu nie jest możliwa ze względów na ukształtowanie terenu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie z powodu tego, iż odnoszą się do robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącą w latach 2006-2007, w jej ocenie realizowanych w ramach zgłoszenia dotyczącego przebudowy ul. [....] - dz. [....] . Natomiast przedmiotem postępowania jest budowa zjazdu indywidualnego z działki nr [....] na działkę nr [....] .

Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Krakowie Gmina Miasta B. , podnosząc naruszenie przepisu art. 3 pkt 3 u.p.b. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przy zastosowaniu argumentacji jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec uzasadnionych podstaw, skargę należało uwzględnić, a zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji - uchylić. Nie oznacza to jednak, że Sąd podzielił w całości argumentację wniesionej skargi.

Pierwszym zagadnieniem, budzącym wątpliwości w ocenie Sądu i jednocześnie wskazującym na naruszenie przez właściwe w sprawie organy I i II instancji art. 7 w zw. z art. 77, art. 15, art. 80, 107 § 2 i 3 K.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy - jest kwestia jednoznacznego i kompleksowego określenia charakteru/istoty samego przedmiotu kontrolowanego postępowania administracyjnego i wydanych w jego wyniku, także kontrolowanych przez Sąd, decyzji administracyjnych.

Jak wynika z sentencji decyzji organu I i II instancji przedmiotem postępowania jest "zjazd z drogi wewnętrznej (dz. nr [....] ) na drogę gminną (dz. nr [....] , o szerokości od 3,65m do 5,10m i długości 5,40m przy ul. [....] w B. tj. przepust obejmujący dwie ściany betonowe oraz płytę żelbetową z nawierzchnią bitumiczną. Jednocześnie w wypowiedzi świadka J.C. jest mowa o wykonaniu przez niego na zlecenie inwestora przyczółków oraz wykonaniu płyty żelbetowej mostka. A zatem w tym wypadku przedmiot postępowania był określany przez świadka jako mostek. O wjeździe, jako mostku na potoku - jest także mowa w piśmie K.W. z dnia 11 czerwca 2011 r. adresowanym do PINB w B. (karta 9 Tomu I administracyjnych akt sprawy).

Powyższe nieścisłości, czy wieloznaczności w określeniu przedmiotu postepowania są o tyle dodatkowo istotne, że w protokole oględzin z dnia 15 czerwca 2011 r. jest mowa o tym, że wjazd na działkę z drogi ul. [....] przez potok [....] wykonywany jest poprzez przekrycie potoku płytą żelbetową wykonaną na mokro i wyrównaną nawierzchnią bitumiczną.

Z tego wynika, że pod przedmiotowym zjazdem/mostkiem/w przepuście płynie potok [....] .

Z ekspertyzy technicznej z marca 2013 r.(s. 3) opracowanej przez mgr inż. M.B. obejmującej ocenę techniczną przydatności do użytkowania zjazdu z drogi wewnętrznej (dz. Nr....) na drogę gminną (dz. Nr....) przy ul. [....] w B. wynika z kolei, że "pod zjazdem przebiega rów odwadniający mający ujście do rz. [....] " (karta 77 administracyjnych akt sprawy Tom II).

W konsekwencji nie wiadomo, czy w sprawie mamy do czynienia z potokiem [....] , czy rowem odwadniającym mającym ujście do rz. [....].

Powyższe ustalenia są istotne z uwagi na precyzyjne określenie mającego w sprawie zastosowanie stanu prawnego/reżimu prawnego i w konsekwencji prawnych wymogów/przesłanek potencjalnego postępowania naprawczego, w tym – co istotne - także pod kątem postanowień odpowiednich regulacji prawa wodnego. Między inny trzeba by rozważyć, w zależności od dodatkowo ustalonych okoliczności sprawy, czy na ewentualne wykonanie przepustu pod zjazdem konieczne było/jest pozwolenie wodnoprawne, i czy stanowi ono urządzenie melioracji wodnych. W zakresie stosunków wodnych otwarta jest także kwestia odprowadzania wód opadowych z przedmiotowego wjazdu/przepustu i ich wpływ na wał potoku [....] rowu odwadniającego.

Sąd zarazem zauważa, że odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że "nie zasługują one na uwzględnienie z powodu tego, iż odnoszą się do robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącą w latach 2006-2007, w jej ocenie realizowanych w ramach zgłoszenia dotyczącego przebudowy ul. [....] - dz. [....] . Natomiast przedmiotem postępowania jest budowa zjazdu indywidualnego z działki nr [....] na działkę nr [....] ".

Zdaniem Sądu, przedmiotem postępowania jest objęta także i bitumiczna nawierzchnia położona w latach 2006-2007, o czy będzie też poniżej.

W związku z tym, w celu precyzyjnego, opartego na zasadzie prawdy obiektywnej i zgodnego z prawem ustosunkowania się do zarzutów strony skarżącej związanych z w/w zgłoszeniem - organy administracyjne powinny rozpatrywać i uzasadniać rozstrzygnięcie także przy zbadaniu zawartości oryginalnych akt administracyjnych dotyczących tego w/w zgłoszenia dotyczącego przebudowy ul. [....] - dz. [....] , które należy dołączyć w celach dowodowych do akt podstawowych sprawy, aby uniknąć jakichkolwiek wątpliwości w zakresie ustosunkowania się do argumentów podnoszonych przez Gminę B. w tym zakresie.

Jednoznacznego określenia wymaga także ustalenie na jakiej działce/działkach jest usytuowany przedmiot postępowania, czyli zjazd/przepust, o którym jest mowa w w/w decyzjach administracyjnych. Chodzi o precyzyjne zbadanie, czy wszystkie jego elementy konstrukcyjne znajdują się na działce nr [....] . Ustalenie to jest istotne nie tylko z uwagi na konieczność zachowania w sprawie przez organy wymogu prawdy materialnej/obiektywnej, ale także z uwagi na kwestie związane z wykonalnością wydawanych w sprawie decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarazem stwierdza, że właściwe w sprawie organy administracyjne nie ustaliły jednoznacznie i zarazem tego nie wykazały i w konsekwencji nie uzasadniły odpowiednio w treści decyzji, co stanowi naruszenie art. 107 § 2 i 3 K.p.a. - dlaczego przyjęły, że budowa przedmiotowego zjazdu/przepustu zakończyła się w 1997 r. W sprawie jest wyraźnie mowa o późniejszym w czasie - tj. w latach 2006-2007 - wyrównaniu zjazdu/przepustu nawierzchnią bitumiczną.

Ustalenia i uzasadnienia przez właściwe organy zatem wymaga, czy przed tym nałożeniem w/w nawierzchni bitumicznej można twierdzić, że budowa zjazdu/przepustu została ukończona. Sąd zauważa, że organy nie ustosunkowały się do pisma Z.B. z dnia 25 października 2012 r. adresowanego do PINB w B. (karta 73 administracyjnych akt sprawy Tom II), w którym sygnalizowane są te kwestie na etapie postępowania administracyjnego. Podniesiona przez Sąd okoliczność wykazania, z jakich powodów i przy jakiej argumentacji prawnej i faktycznej, organ przyjął datę zakończenia budowy zjazdu/przepustu w 1977 r. - nie wynika wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału i jest bez odpowiedniego uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 2 i 3 K.p.a.

Dokładne ustalenie daty zakończenia budowy przedmiotu przeprowadzonego postępowania zjazdu/przepustu ma znaczenie w sprawie ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., w sprawie P 27/05.

W świetle tego wyroku kwestia sankcji związanych z samowolą budowlaną w stosunku do obiektów budowlanych, w przypadku których pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. powinna być oceniana w oparciu o przepis art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku orzekł o niezgodności art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo iż pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Tym samym wyrokiem Trybunał orzekł też o niezgodności art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 32 Konstytucji, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a zatem uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W przypadku ustalenia przez organ, że od zakończenia budowy do dnia 10 lipca 2003 r. upłynął 5-letni okres, konieczne będzie uwzględnienie stanu prawnego wynikającego z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie P 27/05 (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 522/07).

Praktyczny i prawny walor powyższego zalecenia Sądu w przedmiocie ustalenia daty zakończenia budowy zjazdu/przepustu, polega zatem na tym, aby ustalić, czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 48 Prawa budowalnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. (Dz. U. 2000, Nr 106, poz. 1126) stanowiący, że " Właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". A nadto, czy stosować art. 49 Prawa budowlanego, jak wyżej, zgodnie z którym " 1. Nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. 2. Jeżeli właściciel obiektu budowlanego nie uzyska pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 48 stosuje się odpowiednio".

Mając na uwadze powyżej wykazane poważnie błędy w postępowaniu administracyjnym, organów I i II instancji, wyrażające się w naruszeniu art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 107 § 2 i 3 K.p.a., w stopniu mającym istotne znaczenie dla zachowania wymogów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) oraz dla wyniku sprawy; a także mając na względzie powyżej sformułowane wobec organów administracyjnych właściwych w sprawie zalecenia uzdrowienia, sanowania postępowania administracyjnego - Sąd stwierdza, że z uwagi na nie wyjaśnienie podstawowych okoliczności faktycznych sprawy - nie podejmuje dalszych rozważań o charakterze materialnoprawnym, gdyż byłyby przedwczesne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchylił w pkt I sentencji zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Jak w pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.

O kosztach, jak w pkt III sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.