Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1436/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na informację zawartą w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2013 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek skarżącej A. G. o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013.

W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku oraz załączonych do niego dokumentów organ uznał, że zachodzi potrzeba usunięcia licznych braków i nieprawidłowości. Z tego powodu pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. wezwano skarżącą – reprezentowaną przez pełnomocnika – do ich uzupełnienia. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca uzupełniła swój wniosek wyłącznie o jeden z dokumentów wymienionych w wezwaniu ARiMR – zaświadczenie z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

W wyniku dalszej weryfikacji wniosku ponownie stwierdzono liczne braki i nieprawidłowości, co skutkowało powtórnym wezwaniem skarżącej do ich uzupełnienia pismem z dnia 27 września 2014 r. W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca pismem z dnia 21 października 2013 r. wniosła o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków wniosku do dnia 25 listopada 2013 r.

Pismem z dnia 23 października 2013 r. ARiMR poinformował skarżącą o przedłużeniu ww. terminu do dnia 22 listopada 2013 r.

Następnie w dniu 19 listopada 2013 r. i 25 listopada 2013 r. skarżąca przekazała częściowo uzupełnioną dokumentację. Kolejne uzupełnienie strona nadesłała w dniu 31 grudnia 2013 r.

W dniu [...] lutego 2014 r. pismem nr [...] organ odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 139, poz. 883, z późn. zm.) – dalej jako "rozporządzenie".

W uzasadnieniu wskazano, że pomimo dwukrotnego wezwania oraz przedłużenia terminu na uzupełnienie wniosku, braki w zakresie wymaganych dokumentów nie zostały uzupełnione. Organ zaznaczył, że wniosek strony zawierał następujące uchybienia:

1. złożony w ramach uzupełnienia wniosek nie został wypełniony zgodnie z instrukcją oraz nie został podpisany przez wnioskodawczynię ani upoważnioną osobę:

- dane finansowe w sekcji IV. FINANSOWANIE OPERACJI zostały wypełnione niezgodnie z instrukcją;

- w sekcji V. Zestawienie rzeczowo-finansowe operacji ujęto koszty które nie są kosztami kwalifikowanymi, tj. "[...]";

2. złożony w ramach uzupełnienia Ekonomiczny Plan Operacji nie został podpisany przez wnioskodawczynię ani upoważnioną osobę;

3. brak dokumentów potwierdzających posiadanie samoistne lub zależne nieruchomości, na której będzie realizowana operacja;

4. postępowanie ofertowe przedstawione w ramach uzupełnienia nie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy:

- brak kompletnych postępowań ofertowych na zakup środka transportu i urządzenia drukującego: co najmniej 3 zapytań dotyczących nabycia rzeczy lub usług skierowanych do różnych dostawców lub wykonawców (zapytania ofertowe) oraz 3 oferty stanowiące odpowiedź na te zapytania wraz z uzasadnieniem wyboru oferty;

- zapytania ofertowe nie zostały podpisane przez wnioskodawczynię ani przez upoważnioną osobę;

- brak potwierdzenia otrzymania zapytań ofertowych przez oferentów,

- dostarczone oferty nie zostały podpisane przez oferenta,

- przedstawione oferty nie odpowiadają zapytaniom ofertowym: brak wszystkich elementów odnoszących się do zapytań ofertowych,

- wszystkie załączone oferty są w kopią nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez właściwą osobę i/lub brak jest potwierdzenia, że oferty zostały przesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Organ wskazał również, że z powodu złożenia po upływie wyznaczonego terminu, uzupełnienia z dnia 19 i 25 listopada 2013 r. nie podlegają ocenie.

W dniu 18 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do ARiMR z prośbą o przywrócenie terminu do dokonania uzupełnień we wniosku wskazując na brak winy wnioskodawczyni, która w tym czasie miała nie być zdolna do wykonywania czynności związanych z wnioskiem, na co przedstawił zaświadczenie lekarskie. Jednocześnie w innej korespondencji z tego samego dnia przekazał dodatkową dokumentację oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi ARiMR pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. poinformował o odmowie przywrócenia terminu do wykonania czynności, z uwagi na niespełnienie przez skarżącą łącznie wszystkich warunków określonych w § 22 pkt 2 i 3 rozporządzenia.

Następnie pismem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. ARiMR podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. nie doszło do naruszenia prawa, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy.

Na informację zawartą w piśmie ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r. A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu zwróciła uwagę na liczne – w jej ocenie – niezgodności pomiędzy Instrukcją wypełniania wniosków o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", a plikiem .xcl udostępnionym przez ARiMR, w oparciu o który wniosek został wypełniony.

Odnosząc się do braku umowy dzierżawy lub innej umowy potwierdzającej posiadanie zależne nieruchomości zawartej na okres co najmniej 5 lat od planowanej daty przyznania pomocy, skarżąca wskazała, że warunek ten nie był możliwy do spełnienia. Nie była bowiem znana data podpisania umowy z ARiMR. Tym samym Agencja nie gwarantując przyznania pomocy, żądała podpisania umowy, a w konsekwencji ponoszenia przez stronę wszelkich kosztów z nią związanych przez co najmniej 5 lat.

Na koniec skarżąca wskazała, że ARiMR podejmując w jej sprawie decyzje (o odmowie przywrócenia terminu do złożenia uzupełnień we wniosku), od których brak jest jakichkolwiek środków odwoławczych działała niezgodnie z art. 7 i 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podtrzymał argumentację przedstawioną we wcześniejszych pismach wydanych w toku postępowania administracyjnego.

W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty podniesione w skardze zwracając szczególną uwagę na treść art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013 r., poz. 173, ze zm.), zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej ARiMR nie wywiązała się z tego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm. – dalej jako "ustawa"). Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust. 4 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r. sąd stwierdza, że odpowiada ono prawu.

Na wstępie należy przypomnieć, że zasady przyznawania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, działanie "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w zakresie przepisów krajowych zostały uregulowane w we wskazanej ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w rozporządzeniu MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2007 – 2013 (Dz. U. 2008 nr 139 poz. 883 ze zm.).

Stosownie do art. 22 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" przyznawana jest w drodze umowy. Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się – co istotne - przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 22 ust. 2). Do postępowań takich odpowiednio stosuje się przepisy art. 21 ust. 2 i 3 ustawy, które stanowią, że postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania ARiMR wskazała przepis § 18 ust. 5 rozporządzenia. W § 18 rozporządzenia ustalona została procedura postępowania w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera braki.

Zgodnie z § 18 w ust. 1, 1a i 2 Agencja nie przyznaje pomocy jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których brak skutkuje nieprzyznaniem pomocy, chyba że dane, które należy podać w wymaganych pozycjach wniosku o przyznanie pomocy, wynikają bezpośrednio z innych pozycji wniosku, z dokumentów dołączonych do wniosku lub są zawarte w ewidencji producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Agencja nie przyznaje pomocy również w sytuacji, w której wniosek nie został złożony w terminie, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek.

Jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy nie wskazano adresu wnioskodawcy i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

Stosownie do § 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone wyżej nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków:

1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy;

2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania.

Natomiast § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy.

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy oraz prawidłowo ustalonego przez ARiMR stanu faktycznego A. G. działając przez pełnomocnika (swojego męża T. G.) złożyła 26 kwietnia 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia i poprawienia wniosku. Pismo zawierało 33 grupy zagadnień wymagających poprawy lub uzupełnienia. Wnioskodawczyni została zobowiązana do dokonania tych czynności w terminie 21 dni kalendarzowych od daty otrzymania wezwania. Przy piśmie z dnia 23 września 2013 r. wnioskodawczyni uzupełniła wniosek wyłącznie o jeden ze wskazanych w wezwaniu dokumentów – zaświadczenie z KRUS.

Następnie – postępując zgodnie z § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia – ARiMR pismem z dnia 27 września 2013 r. ponownie poinformowała skarżącą, że złożony przez nią wniosek wymaga uzupełnienia i złożenia poprawnych dokumentów w zakresie 32 zagadnień. Strona została pouczona, że w przypadku braku uzupełnienia wniosku w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania nastąpi odmowa przyznania pomocy. Pismo zostało doręczone skarżącej 2 października 2013 r.

W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 21 października 2013 r. wniosła o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków wniosku do dnia 25 listopada 2013 r. ARiMR wyraził zgodę na przedłużenie tego terminu do dnia 22 listopada 2013 r.

Następnie w dniu 19 listopada 2013 r. skarżąca przekazała częściowo uzupełnioną dokumentację. Kolejne uzupełnienia (i tak nie kompletne) strona złożyła w dniach 25 listopada 2013 r. i 31 grudnia 2013 r., czyli po upływie przedłużonego terminu.

Z uwagi na nieusunięcie wszystkich braków wniosku pomimo dwukrotnego wezwania ARiMR pismem z dnia [...] lutego 2014 r. odmówiła skarżącej przyznania pomocy finansowej, powołując w podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia w § 18 ust. 5 rozporządzenia.

Przedstawiony stan faktyczny jest między stronami bezsporny.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu ARiMR. Należy podkreślić, że zasadą jest usunięcie braków wniosku w pierwszym terminie. Drugie wezwanie i zakreślony przez nie drugi 21 dniowy termin są swoistym "dodatkowym zabezpieczeniem" na wypadek omyłki czy niezrozumienia w pełni treści pierwszego pisma. W tej sprawie skarżąca po dniu doręczenia pierwszego wezwania z 12 sierpnia 2013 r. dostarczyła jeden dokument – zaświadczenie z KRUS.

Następnych uzupełnień skarżąca dokonała w dniu 19 listopada 2013 r. Kolejne – co należy podkreślić ciągle niekompletne – uzupełnienia zostały zaś nadesłane po upływie zakreślonego przez ARiMR terminu, tj. w dniach 25 listopada

i 31 grudnia 2013 r. Skarżąca nie nadesłała, co sama potwierdza w skardze, m.in. dokumentów potwierdzających posiadanie samoistne lub zależne nieruchomości, na której będzie realizowana operacja. Przyczyną nieusunięcia tego braku był w jej ocenie brak gwarancji ze strony ARiMR co do przyznania pomocy skarżącej. Poza tym w ocenie skarżącej, nieusunięcie braków we wniosku wynikało ze sprzeczności pomiędzy formularzem wniosku (plikiem .xls), a instrukcją jego wypełniania oraz z braku wsparcia i pouczeń ze strony pracowników ARiMR. Skarżąca wskazuje ponadto, że orzekając o odmowie przywrócenia terminu na uzupełnienie wniosku ARiMR naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów sąd podkreśla, że skarżąca składając wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", świadoma była zasad przyznawania przedmiotowej pomocy, czego dowodem był złożony przez nią podpis pod oświadczeniem zamieszczonym na stronie 18 wniosku o przyznanie pomocy finansowej – Sekcja VII "Oświadczenia wnioskodawcy", że znane są jej zasady przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. oraz wymagania uszczegółowione w "Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy". Skarżąca powinna zatem wiedzieć, jak poprawnie wypełnić i złożyć wniosek o przyznanie pomocy i ewentualnie usunąć stwierdzone w tym zakresie braki na wezwanie organu.

Wskazać też należy, że art. 21 ust. 2 ustawy istotnie, w stosunku do reguł określonych w k.p.a., modyfikuje obowiązki organu właściwego do wydawania rozstrzygnięcia i pozycję strony postępowania Na podstawie tego przepisu zasady wyrażone w art. 7 i art. 9 k.p.a. mają w przedmiotowym postępowaniu znacznie ograniczony zakres, natomiast zastosowanie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., na naruszenie której powołuje się skarżąca, jest w ogóle wyłączone.

Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. ARiMR nie ma natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto organ został zobowiązany do udzielania stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ nie ma jednak obowiązku czuwać – jak wymaga tego art. 9 k.p.a. – nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać jej niezbędnych wyjaśnień, wskazówek i porad.

Powołane przepisy k.p.a. w zakresie w jakim nie znajdowały zastosowania przy ocenie wniosku skarżącej, nie mogły zostać przez ARiMR naruszone.

Sąd zwraca uwagę, że chociaż nie można generalnie wyłączyć w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy wszystkich powinności organu wynikających z przepisów art. 7 i 9 k.p.a., to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za wszelkie uchybienia we wniosku o przyznanie pomocy. Skarżąca nie ma więc uzasadnionych podstaw, aby oczekiwać od ARiMR udzielania porad prawnych, wskazówek postępowania czy też doradztwa. Organ nie mógł też zastępować aktywności strony poprzez instruowanie jej o wyborze optymalnego sposobu postępowania.

Niezależnie od tego wskazać trzeba, że zarzucane przez skarżącą błędy i nieprawidłowości w pouczeniach ze strony pracownika organu nie zostały przekonująco udokumentowane. Kontakt telefoniczny i mailowy wnioskodawcy z pracownikiem organu ma charakter uzupełniający. Zgodnie z wymogami prawa pisemnie informowano skarżącą o uchybieniach w zainicjowanym przez nią postępowaniu.

To na wnioskodawcy – ubiegającym się o wsparcie publiczne przeznaczone na rozwój obszarów wiejskich – spoczywała powinność uzupełnienia w terminie wszystkich braków wskazywanych w kolejnych pismach ARiMR. Realia sprawy jednoznacznie wskazują, że w zakresie tym skarżąca (działająca przez pełnomocnika) nie dopełniła na odpowiednim etapie postępowania wymaganej staranności.

Brak możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku jest wynikiem woli ustawodawcy. Wynika to ze specyfiki postępowania, w którym uczestniczyła skarżąca.

Reasumując, należy stwierdzić, że wobec nieuzupełnienia braków wniosku w terminie, pomimo dwukrotnego wezwania do ich uzupełniania ARiMR stosownie do §18 ust. 5 rozporządzenia prawidłowo odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy.

Z przedstawionych względów sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.