Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 897/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 23 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi J. F. i I. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 897/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania J. F. i I. F., wspólników spółki cywilnej A w Ł. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa naruszenie przepisów transportu drogowego w łącznej wysokości 15.000 zł, uchylił kwestionowaną decyzję i nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za stwierdzone naruszenia .

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniach 7 lipca 2016 r. - 20 września 2016 r., w siedzibie prowadzonego przez skarżących przedsiębiorstwa, funkcjonariusze [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. Kontrola obejmowała okres od dnia 8 lipca 2015 r. do dnia 7 lipca 2016 r. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli z 20 września 2016 r., nr [...].

W następstwie stwierdzonych w toku kontroli naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 31 października 2017 r. o sygn. akt III SA/Łd 821/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Jako podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał na stwierdzone, w wyniku przeprowadzonej kontroli uchybienia obejmujące:

- niezgłoszenie w formie pisemnej , w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczęta godzinę;

- nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień;

-naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę;

- naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd.

Wydając powyższe rozstrzygnięcie organ administracji uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku WSA z 31 października 2017 r., III SA/Łd 821/17.

Kwestionując prawidłowość wydanej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. poprzez nie zgromadzenie wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne określenie, czy w zakresie brakujących danych o okresach aktywności kierowców doszło do naruszeń opisanych w decyzji, jako naruszenia lp. 6.2.1., lp. 6.3.7., lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 107 §3 k.p.a. poprzez uzasadnienie kwestionowanej decyzji pozostającej w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co do naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek zarejestrowanych w pojeździe o nr rej. [...].

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, uznając cześć z podniesionych zarzutów za zasadne, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy przywołał podstawę prawną wydanej decyzji oraz wskazał na stwierdzone, w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszenia, w zakresie:

- nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień ( lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy), w tym między innymi danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za okres 14 dni, do czego skarżący byli czterokrotnie bezskutecznie wzywani w dniu 7 lipca 2017 r. , 10 sierpnia 2016 r., 16 sierpnia 2016 r. oraz 26 sierpnia 2016 r.;

-skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczęta godzinę (lp. 5.3. załącznika nr 3 do ustawy).

Dalej organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, w części w jakiej uznał je za niezasadne oraz wskazał, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności egzoneracyjne, określone w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nie zgromadzeniu w trakcie prowadzonego postępowania pełnego materiału dowodowego pozwalającego na wymierzenie kary pieniężnej w oparciu o Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu o nr rej. [...], w sytuacji, gdy w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się plik cyfrowy pobrany z pamięci tachografu zainstalowanego w w/w pojeździe przekazany organowi w toku trwania kontroli (przed sporządzeniem protokołu kontroli), obejmujący dane z okresu poddanego kontroli;

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego polegające na nałożeniu kary pieniężnej za nieokazanie danych cyfrowych pobranych z pojazdu o nr rej. [...], podczas gdy w toku prowadzonej kontroli okazano plik cyfrowy pobrany z w/w pojazdu, zawierający cały okres poddany kontroli;

- art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych pobranych z pamięci tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] pomimo faktu iż dane te zostały organowi przekazane na etapie prowadzonej kontroli tzn. przed wystawieniem protokołu kontroli, jak również brak uzasadnienia faktycznego nałożenia kary pieniężnej za okres nie podlegający kontroli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, odnosząc się do zarzutów skargi, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyżej wskazanym aspekcie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Jak już wcześniej wskazano przedmiotem niniejszej skargi J. F. i I. F., wspólnicy spółki cywilnej A w Ł., uczynili decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżących kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, za stwierdzone, w wyniku przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa kontroli, naruszenia przepisów transportu drogowego, wymienione w lp. 5.3 oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż kwestia nałożenia na skarżących kary pieniężnej za stwierdzone w wyniku przeprowadzonej, w dniach 7 lipca 2016 r. - 20 września 2016 r., kontroli była już przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 31 października 2017 r., III SA/Łd 821/17 uchylił decyzję obu instancji, z uwagi na stwierdzone naruszenia proceduralne, w szczególności, co do prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanych rozstrzygnięć. Uchylając zaskarżone decyzje, Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., wyraził ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie.

Sąd rozpoznający przedmiotową skargę stwierdza, ze organy administracji ponownie procedujące w sprawie zastosowały się do zaleceń Sądu, wyrażonych w w/w wyroku z 31 października 2017 r.

Natomiast podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. 2017 r., poz. 2200 ze zm.)- dalej: u.t.d. oraz wskazane przez organ przepisy prawa wspólnotowego.

W ocenie Sądu analiza treści wniesionej skargi, wskazuje, iż skarżący kwestionują wydane rozstrzygnięcie jedynie w zakresie stwierdzonego przez organ naruszenia opisanego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu o nr rej. [...] za okres 14dni, wskazanych w decyzji. Skarżący podnoszą, iż wbrew stanowisku organu, powyższe dane, pobrane z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. [...] w dniu 11 czerwca 2016 r. zostały przedstawione kontrolującym w toku czynności kontrolnych, w formie pliku cyfrowego. Plik ten, w ocenie skarżących, którzy dokonując analizy tego samego pliku, przekazanego organowi na płycie CD w dniu 20 października 2016 r., zawierał wszelkie niezbędne dane, obejmujące okres poddany kontroli.

Sąd stwierdza, iż powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie, a co za tym idzie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 92a. ust.1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym stosownie do ust. 3 powołanego wyżej przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Ponadto, w myśl art.92 ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Przy czym, co na gruncie niniejszej skargi istotne, stosownie do treści art.4 pkt. 22 ppkt. h) u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

– rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.);

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1).

Z treści art. 33 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia nr 165/2014 wynika między innymi ciążący na przedsiębiorstwach transportowych obowiązek przechowywania wykresówek i wydruków z urządzeń rejestrujących w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie przez co najmniej rok po ich użyciu, a nadto obowiązek okazania lub doręczenia ich na żądanie uprawnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Powyższy obowiązek wynika także z treści art. 10 ust. 5 lit. a pkt ii rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Ponadto w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst. jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1155) pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego (art. 25 ust. 2 ustawy).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż nie jest kwestionowane przez organ, iż w toku przeprowadzanej kontroli skarżący przedłożyli dane, pobrane z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. [...]. Jednakże z uwagi na fakt, iż dane te okazały się niewystarczające ( z uwagi na ich niekompletność – odnośnie wskazanych konkretnych 14 dni, to jest 17 lutego 2016 r. oraz 14-18, 21-25 i 29-31 marca 2016 r.) dla uzyskania niezbędnych informacji, co do aktywności i danych kierowców prowadzących ten pojazd we wskazanym okresie, skarżący byli czterokrotnie wzywani do udokumentowania powyższych informacji (w dniu 7 lipca 2017 r. , 10 sierpnia 2016 r., 16 sierpnia 2016 r. oraz 26 sierpnia 2016 r). Powyższe dane nie zostały uzupełnione do dnia zakończenia kontroli, to jest do dnia 20 września 2016 r., to jest do momentu sporządzenia protokołu kontroli, nr [...] Skarżący dopiero w dniu 20 października 2016 r. złożyli do akt sprawy płytę CD zawierającą między innymi kompletne dane dotyczące pojazdu o nr. Rej. [...]

Tym samym za uprawnione w ocenie Sądu uznać należało twierdzenie organu, zgodnie z którym złożenie przez stronę, w dniu 20 października 2016 r. nośnika zawierającego wymagane dane, odnoszące się do wskazanego wyżej pojazdu o nr rej. [...], nie sposób uznać tego za wypełnienie obowiązku okazania danych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, gdyż strona okazała te dane już po sporządzeniu protokołu kontroli i tym samym po zakończeniu kontroli. Z tego też powodu organ nie mógł uznać przedłożonych już po zakończeniu kontroli danych, jako okazanych "podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy" i był zobligowany do stwierdzenia zaistniałego naruszenia nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, o którym mowa w lp.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., za które to naruszenie wymierzył karę pieniężną w wysokości 7.000 zł (14 dni x 500 zł /za każdy dzień).

W ocenie Sądu w sprawie, wbrew stanowisku skarżącej nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy procedujące w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego oceny, czym zadość uczyniły wymogom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie wydanej decyzji odpowiada wymogom, o których mowa wart. 107 § 3 k.p.a. Bezspornym jest, iż wynikająca z powołanego wyżej art. 7 k.p.a. ogólna zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Uszczegółowienie powyższej zasady, czy też jej realizację ustawodawca zawarł w szeregu przepisów k.p.a., w tym przepisów regulujących postępowania dowodowe, z których wynika obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia, jak i oceny materiału dowodowego (art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.). Przy czym jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "niezbędne czynności" to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, co oznacza, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala na załatwienie sprawy. Jednakże wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego na organ prowadzący postępowanie, w tym nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiałów dowodowych potwierdzających okoliczności korzystne dla strony. Jeżeli bowiem organ administracji wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenie stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony postępowania, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynili. Za powyższe nie można bowiem uznać złożonego w skardze oświadczenia, że przedłożone w dniu 20 października 2016 r. dane zawarte na nośniku CD były tymi samymi danymi, które zostały przekazane kontrolującym w toku kontroli.

Ponadto, co w niniejszej sprawie istotne, jak już wcześniej wskazano, kwestia nałożenia na skarżących kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów transportu drogowego, w tym naruszenia , o którym mowa w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na nieprzedłożeniu przez skarżących, w toku kontroli danych z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. [...] za przedmiotowe 14 dni, była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który uchylając prawomocnym wyrokiem z dnia 31 października 2017 r., III SA/Łd 821/17, decyzję organów obu instancji, nie zakwestionował poprawności zaskarżonych ówcześnie decyzji w tym zakresie.

Sąd rozpoznający niniejszą skargę, jest stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., związany tym orzeczeniem.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.l.