Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 74/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przewodniczący Sędzia WSA, Sędziowie WSA Sędziowie WSA, Przemysław Szustakiewicz (spr.) Przemysław Szustakiewicz (spr.), Maria Werpachowska Maria Werpachowska, Janusz Walawski Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz skarżącego D. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Wa 74/17

UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2016 r. D.Z. wystąpił do Rektora Uniwersytetu [...] w [...] (dalej: [...]) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie szeregu zagadnień.

W odpowiedzi na Wniosek, Rektor [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. wskazał, iż część żądanych przez wnioskodawcę informacji stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy i w związku z tym wezwał wnioskodawcę do wykazania, iż udostępnienie części żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Ponadto w tym samym piśmie, działając na podstawia art. 13 ust. 2 Ustawy, Rektor [...] jako termin rozpatrzenia pozostałej części wniosku wskazał dzień [...] stycznia 2017 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia obszernej kwerendy w celu wyselekcjonowania dokumentów znajdujących się w ok. 60 segregatorach oraz dokonania oceny formalnej i technicznej możliwości przygotowania do udostępnienia wnioskowanych informacji bez naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. jedn. 2015 poz. 2135 z późn. zm.) (dalej "Ustawa o ochronie danych osobowych"). W piśmie Rektor [...] wskazał ponadto, że tak zakreślony termin pozwoli jednocześnie oszacować koszty udostępnienia żądanych informacji.

Wnioskodawca, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. uzasadniając obowiązek Rektora [...] udostępnienia informacji publicznej w formie przetworzonej wskazał na "szczególnie ważny interes społeczny wynikający z wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości jakie miały miejsce w Akademii [...] w [...] oraz zbadania czy podobne nieprawidłowości nie miały miejsca w Uniwersytecie [...].

D.Z. w dniu 27 stycznia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (data wpływu do rektora [...] - 31 stycznia 2017 r.) W skardze zarzucił on organowi naruszenie:

• art.10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanej informacji,

• art.13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w przewidzianym ustawowo terminie czternastu dni,

• art.16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nierozpatrzenie wniosku skarżącego w przewidzianej prawem formie,

• art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w przewidzianym terminie.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 Rektor [...] odpowiedział na wniosek udostępniając żądane informacje publiczne w postaci przygotowanego zestawienia dotacji otrzymywanych przez [...] oraz kopii wniosku o dofinansowanie, a ponadto wskazał opłatę odpowiadającą kosztowi udostępnienia dokumentów urzędowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że tak długi termin udzielenia odpowiedzi - nawet dłuższy niż początkowo zakładano - wynikał z konieczności zaangażowania kilku osób na potrzeby przygotowania informacji przetworzonych, ponadto kwerendy dokumentów zakończonego już dawno projektu, znajdujących się w 48 segregatorach. Dotychczas podobny wniosek nie trafił nigdy do [...] i należało wypracować procedurę, jaką należy zastosować w przypadku udostępnienia dokumentacji, oszacować jej koszt i, zważywszy iż okazał się bardzo wysoki, go zweryfikować.

Rektor [...] wskazał, że udostępnienie informacji przetworzonych wiązało się z poniesionymi przez [...] kosztami w postaci oddelegowania pracowników do przygotowania informacji w postaci zestawień, zanonimizowania udostępnianych dokumentów (zawierały dane osobowe podlegające ochronie zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych) poprzez dwukrotne skopiowanie kilkudziesięciu stron, wybiałkowanie danych osobowych na wszystkich stronach i zeskanowanie. Mimo czasochłonności i wysokich kosztów ich przygotowania do udostępnienia w żądanej przez wnioskodawcę formie, Rektor [...] zdecydował uczynić to bez żądania wniesienia przez wnioskodawcę opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej jako "udip", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji mających przymiot informacji publicznych.

Uwzględniając powyższe w orzecznictwie przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, przez którą rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Bliższa analiza art. 6 udip wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728).

Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 i 3 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (...) organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), będące w posiadaniu takich informacji.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż Rektor Uniwersytetu [...], jako organ administracji publicznej wykonujący zadania w obszarze szkolnictwa wyższego jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Natomiast żądana informacja, w postaci wniosku oraz sprawozdania z wykonania projektu "[...], stanowi informację publiczną wobec brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 5 udip, który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym.

W świetle utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia, że dany akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność nie powinna zostać dokonana.

Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 udip, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.

Zatem milcząc wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, organ w dacie wniesienia skargi na bezczynność do Sądu, pozostawał w bezczynności. Jednakże bezczynność ta ustała wobec udostępnienia żądanej informacji dokonanego pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., (przesłanym do wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2017 r.), tj. w terminie trzydziestu dni od otrzymania skargi.

W takiej sytuacji Sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a". W tym zakresie zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o czym świadczy fakt natychmiastowego udzielenia odpowiedzi na wniosek, po otrzymaniu skargi na bezczynność. Zdaniem Sądu wymieniona kwalifikowana forma bezczynności winna być zarezerwowana do sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwiać w żaden sposób.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 3 sentencji), na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powołanej, uwzględniając wysokość kosztów sądowych uiszczonych przez stronę (wpis).