Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 50/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 - art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wójta Gminy L.P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy L. P. do rozpoznania wniosku S. P. z dnia 13 stycznia 2014 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; II. stwierdza, ze bezczynność Wójta Gminy L. P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy L. P. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. P. – dalej: skarżący pismem z 13 stycznia 2014 r. zwrócił się do Wójta Gminy L. P. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Ile zaległego urlopu pozostało Sekretarzowi Gminy panu K. D. za lata 2011 - 2013 oraz w jakim terminie zamierza zaległy urlop wykorzystać (zważając, iż w roku 2014 planowane są wybory samorządowe pytanie uważam za bardzo zasadne)

2. Wnioskuję także o przesłanie wykazu osób, które w latach 2010 - 2014 dokształcały się za pieniądze publiczne gminy L.P. (dofinansowanie także w części) z wskazaniem kwot dofinansowania (zarówno czesne, jak i diety). Proszę także o wskazanie kierunków studiów.

Pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego w terminie 7 dni do wykazania szczególnego interesu publicznego uzyskania informacji zawartej we wniosku z dnia 13 stycznia 2014 r., informując jednocześnie, że ma ona charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. nr 112, poz. 1198).

O zakwalifikowaniu zapytania jako zapytania o informację przetworzoną zadecydowały następujące przesłanki:

W zakresie pkt 1 sporządzenie informacji wymaga analizy akt osobowych sekretarza, złożonych wniosków urlopowych, wydanych, zaakceptowanych wniosków urlopowych, wykorzystanych dni urlopu w latach 2011-2013, obliczenia ewentualnie niewykorzystanych dni urlopu w latach 2011-2013;

W zakresie pkt 2 sporządzenie informacji wymaga:

- przeprowadzenia analiz akt osobowych i wniosków o dofinansowanie złożonych przez osoby ubiegające się o dofinansowanie na dokształcanie;

- dokonania obliczeń kwot wnioskowanych, przyznanych i wypłaconych;

- zaangażowania w ich pozyskanie nakładów finansowych i osobowych.

W Piśmie z 19 lutego 2014 r. skarżący wskazał, że twierdzenie pełnomocników na temat danych co do zaległego urlopu sekretarza gminy, które nie istnieją w chwili złożenia wniosku jest w istocie przyznaniem, że organ nie prowadzi wbrew obowiązkom określonym w art. 128 § 2 pkt 2, art. 149 § 2 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 i 8a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. nr 62, poz. 286). Odnośnie pkt 2 skarżący podniósł również, że ewidencja czasu pracy oraz rachunkowość nie są prowadzone należycie w stosunku do pozostałych pracowników. Zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie, że "sporządzenie tej informacji wymaga dokonania obliczeń kwot wnioskowanych, przyznanych i wypłaconych". Stwierdził, że takiej informacji nie żąda, gdyż wyraźnie wskazał, iż chodzi o kwoty faktycznego dofinansowana.

Skarżący zarzucił, że organ, za pośrednictwem pełnomocników nie wykazał obiektywnie w jakim zakresie żądana informacja jest informacją przetworzoną. Ciężar, zaś wykazania braku u wnioskodawcy przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej ciąży na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia

W skardze na bezczynność organu administracji skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu zobligowanego do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 13 stycznia 2014 r.;

2. ustalenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podał, że organ gminy nie może udzielić pełnomocnictwa do działania w swoim imieniu w przypadku, gdy nie jest on stroną postępowania, a działa jako organ.

Jedynym możliwym do zastosowania środkiem prawnym jest upoważnienie, o którym mowa w art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, ale dotyczyć może ono jedynie pracowników organu. Organ najwyraźniej uznał, niezgodnie z prawem, że występuje w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej jako strona (która faktycznie może korzystać z usług profesjonalnego pełnomocnika), a nie jako organ. Działania "pełnomocnika" nie mogą być zatem w żadnym stopniu zakwalifikowane jako działanie organu w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ powinien posiadać wiedzę na temat możliwości realizacji swoich kompetencji (a raczej ich braku), a próba "prywatyzacji" wykonywania tychże kompetencji, świadczy także, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący dodatkowo wskazał, że pismo "pełnomocnika" zostało sformułowane i doręczone po terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego, podał, że wbrew twierdzeniom "pełnomocnika" żądane informacje nie stanowią informacji przetworzonej. Należy zatem zwrócić uwagę, że realizowanie obowiązku udostępniania informacji na wniosek przez pełnomocnika, oprócz poniesienia przez organ dodatkowych kosztów, prowadzić będzie i w tym wypadku do powstania licznych nieprawidłowości. Zgodnie z treścią załączonego pełnomocnictwa, pełnomocnicy nie zostali upoważnieni przez organ do dostępu do akt osobowych pracowników gminy (w tym jej sekretarza) i innych dokumentów pozwalających na dokonanie należytej oceny sprawy. Nie mają zatem wiedzy na temat tego czy żądane informacje faktycznie wymagają dokonania określonych analiz. Potwierdza to w szczególności zakwalifikowanie pytania przedstawionego w pkt nr 1, który w istocie dotyczy informacji już istniejącej, będącej w posiadaniu organu. W dalszej części uzasadnienia skarżący powtórzył treść pisma

z dnia 24 stycznia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że wniosek skarżącego w pkt. 1 nie dotyczył w ogóle informacji publicznej, zaś w pkt. 2 dotyczył informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Wójt za pomocą podmiotu prowadzącego na jego rzecz obsługę prawną wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, czego skarżący nie uczynił.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, organ podniósł, że sekretarz gminy (powiatu lub województwa) jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Może być z nim zawarta zarówno umowa na czas określony, jak i nieokreślony. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, jednak okoliczności związane z przebywaniem pracownika samorządowego - sekretarza gminy - na urlopie nie należą do kategorii spraw- publicznych, lecz stanowią informację dotycząca spraw wynikających z indywidualnego stosunku pracy pracownika samorządowego i należą do spraw z zakresu prawa pracy. Urlop jest bowiem uprawnieniem pracowniczym. Nawet gdyby przyjąć, iż Sekretarz Gminy posiada zaległy urlop, to okoliczność ta nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, bowiem zgodnie z powyższym mógłby on zostać wykorzystany w okresie wypowiedzenia umowy o pracę. Zatem zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie skarżącego, że jest to informacja ważna z uwagi na fakt, iż w 2014 r. planowane są wybory samorządowe. Wskazać również należy, że to pracownik decyduje kiedy odbierze urlop. Ma on również możliwość jego kumulacji, o czym skarżący zdaje się zapominać. Nadto zaległy urlop ulega przedawnieniu po upływie trzech lat. Reasumując okoliczność, że Sekretarz Gminy jest osobą publiczną, nie pozbawia go uprawnień pracowniczych. Oczywistym jest, że osoby fizyczne decydujące się na objęcie określonych funkcji publicznych muszą zdawać sobie sprawę z faktu, że ich prawo do prywatności ulega ograniczeniu. Osoby takie nie są jednak całkowicie pozbawiane tego prawa. Prawo do urlopu oraz okoliczność jego wykorzystania w żadnym stopniu nie są związane z pełnioną przez Sekretarza Gminy funkcja publiczną i nie mają żadnego znaczenia publicznego. W związku z czym nie można zakwalifikować tej informacji jako publicznej. Jednakże nawet jeżeli przyjąć, iż urlop Sekretarza stanowi informację publiczną to skarżący w żaden sposób nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, bowiem w ocenie organu informacja ta ma charakter informacji publicznej przetworzonej.

Odnośnie pkt. 2 wniosku z dnia 13 stycznia 2014r. tj. przesłanie wykazu osób, które w latach 2010- 2014 dokształcały się za pieniądze publiczne gminy wraz ze wskazanie kwot dofinansowania oraz kierunku studiów, organ stwierdził, że charakter i zakres mającej podlegać udostępnieniu informacji stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem uzyskanie takiej informacji wiąże się z obowiązkiem wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, czego wnioskodawca, mimo wezwania przez organ (pismo z dnia 24 stycznia 2014r.) nie uczynił, jak również nie wykazał tego interesu w skardze.

Podstawową cechą różniącą informację publiczną przetworzoną od informacji publicznej jest to, że informacji tej wprost organ nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez dany podmiot informacjach, w wyniku których to działań powstanie nowa jakościowo informacja. Taka nowa jakościowo informacja nie jest jedynie innym technicznie zestawieniem posiadanych informacji — innym sposobem uszeregowania posiadanych dotąd informacji, ale inną, jakościowo nową informacją, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny danego zjawiska czy określonej interpretacji, znalezienia różnic albo podobieństw. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji, która nie wynika z treści żadnej jednostkowej informacji, które podlegały procesowi przetwarzania, ale wynika z ich całościowego przetworzenia w określony sposób - w uogólnieniu, wynika z sumy (zbioru) jednostkowych informacji podlegających przetworzeniu. Zatem informacją przetworzoną nie jest inne uszeregowanie posiadanych informacji ani wykonywanie czynności technicznych związanych z udostępnieniem informacji, ale nowa jakość tkwiąca immanentnie w uzyskanej w wyniku przetworzenia nowej informacji (por. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, str. 126-131,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach kontroli działalności administracji publicznej mieści się orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych sytuacjach, w tym w przypadku niezbędności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a.

Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawodawca konstytucyjny przewidując prawo do uzyskania informacji publicznych wskazał jednocześnie w art. 61 ust. 4 Konstytucji, że tryb ich udzielania określają ustawy. Jedną z tych ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako ustawa).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy przez informację publiczną rozumie się każdą informację o sprawach publicznych, a szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania tej informacji, w tym uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z 13 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez podanie:

1. Ile zaległego urlopu pozostało Sekretarzowi Gminy panu K. D. za lata 2011 - 2013 oraz w jakim terminie zamierza zaległy urlop wykorzystać (zważając, iż w roku 2014 planowane są wybory samorządowe pytanie uważam za bardzo zasadne),

2. Wykazu osób, które w latach 2010 - 2014 dokształcały się za pieniądze publiczne gminy L. P. (dofinansowanie także w części) z wskazaniem kwot dofinansowania (zarówno czesne jak i diety). Proszę także o wskazanie kierunków studiów,

- posiada przymiot informacji publicznej, stąd podlega udostępnieniu w trybie określonym w omawianej ustawie.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że wyliczenie zawarte w powołanym przepisie nie ma wyczerpującego charakteru, nie mniej jednak wskazuje na intencje ustawodawcy dotyczące określenia kategorii podmiotów objętych obowiązkiem udzielenia informacji. Są to organy władzy publicznej, organy samorządów i podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej.

W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że Wójt mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Potwierdził to pełnomocnik Wójta w piśmie z dnia 24 stycznia 2014 r. wzywając skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego uzyskania informacji zawartej we wniosku z dnia 13 stycznia 2014 r., informując jednocześnie, że ma ona charakter informacji przetworzonej stosownie do art. 3 ust 1 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że informacja odnośnie pytania 1, o którą wystąpił skarżący ma charakter informacji publicznej, skoro dotyczy osoby Sekretarza Gminy, który będąc de facto pracownikiem samorządowym, jest osobą której Wójt może powierzyć zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. nr 142, poz.1591, ze zm.), prowadzenie spraw gminy. Jest zatem osobą pełniąca funkcje publiczne, a dostęp do informacji dotyczącej jego zatrudnienia w Urzędzie, a w tym o okresie przebywania na przysługujących pracownikowi samorządowemu urlopach wypoczynkowych stanowi informację publiczna, skoro wykonuje czynności kierownika Urzędu pod nieobecność oraz jest upoważniony do podejmowania decyzji w ramach udzielonego upoważnienia. Zatem nie można podzielić stanowiska Wójta w odpowiedzi na skargę, że ta informacja jako dotycząca indywidualnego stosunku pracy pracownika samorządowego nie należy do kategorii informacji publicznej. Jak wskazano bowiem wyżej żądana informacja dotyczy pracownika samorządowego, który na mocy udzielonego upoważnienia może prowadzić sprawy gminy, a zatem osoby pełniącej funkcję publiczną co oznacza, ze stanowi informację publiczną.

W tym miejscu należy jednakże wskazać organowi, że uznanie określonej informacji za informację publiczną nie przesądza jeszcze o bezwzględnym obowiązku udostępnienia takiej informacji. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1ustawy, podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej mogą ograniczyć dostęp do żądanych informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, jak również z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy - ust. 2 tego przepisu. Jednakże organ oceniając, czy określona informacja publiczna może zostać udostępniona z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 winien zwrócić uwagę, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Z tej racji Sąd musiał stwierdzić bezczynność organu, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie załatwił wniosku skarżącego. Zatem uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzi bezczynności organu, gdyż nie dostosował się on do obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Jeżeli bowiem żądane przez wnioskodawcę dane stanowią informację publiczną, to ustawa ta przewiduje tylko trzy możliwe zachowania organu:

1) udostępnienie informacji, które należy traktować, jako czynność materialno - techniczną,

2) umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy,

3) odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Udostępnienie informacji następuje w sposób zgodny z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a umorzenie lub odmowa wymaga wydania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy. Poza tym należy podkreślić, że przepisy ustawy wskazują w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W konkluzji stwierdzić należy, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a organ jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Zgodnie natomiast z ust. 2 przywołanego przepisu, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, organ obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W związku z tym należy stwierdzić, że w chwili wniesienia skargi (tj. w dniu 5 marca 2014 r.) organ pozostawał w bezczynności i do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 13 stycznia 2014 r.

Stwierdzając bezczynność organu Sąd nie jest jednak władny do wskazania sposobu załatwienia sprawy i nie może nakazać organowi podjęcia czynności lub wydania decyzji określonej treści. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej może bowiem ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych (art. 5 ustawy) np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednak jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy).

Jednocześnie tut. Sąd stwierdza, że wprawdzie organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, lecz owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.