Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 187/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 152, art. 200 i 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzanych nieprawidłowości obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie z dnia 4 listopada 2009 r., nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego E. G. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 listopada 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) dalej jako U.p.b. w wyniku stwierdzenia nieodpowiedniego odprowadzenia wód opadowych dachu budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] w S., w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nakazał E. G. w terminie do dnia 31 marca 2010 r. wykonać właściwe orynnowanie wraz z rurami spustowymi z i skierować odprowadzenie na teren własnej działki nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na działce nr [...] w S. przy ulicy K. znajduje się budynek gospodarczy będący własnością E. G. Budynek ten położony jest na granicy z sąsiednią działką nr [...]. Kontrole wykazała, że z uwagi na zróżnicowaną wysokość budynku oraz wady instalacji - brak rur spustowych, niedostatecznie duże rynny - sąsiednia posesja nr [...] w trakcie opadów jest regularnie zalewana. Organ uznał za zasadne nałożenie na E. G., właściciela posesji nr [...] wskazanych wyżej obowiązków.

W odwołaniu E. G. wyjaśnił, że jest właścicielem jedynie działki nr [...] położonej w S. Natomiast właścicielem obiektów gospodarczych znajdujących się na działce jest ktoś inny.

Decyzją z dnia 28 stycznia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego na działce nr [..] przy ulicy K. w S. oraz uchylił decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazu i wyznaczył nowy termin do dnia 31 maja 2010 r.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. jest zasadna, o czym świadczy fakt iż E. G. nie zakwestionował wydanego nakazu lecz podjął próbę wycofania się z prawa do dysponowania budynkiem gospodarczym na stanowiącej jego własność działce nr [...] (stanowi o tym wypis z rejestru gruntów z dnia 16 sierpnia 2007 r.) nie wskazując przy tym kto jest prawowitym właścicielem obiektów gospodarczych i domu i nie przedstawiając żadnego dowodu w tym względzie.

Organ II instancji powołał się na protokół kontroli z dnia 23 listopada 2007 r. podpisany przez uczestników kontroli z treści którego wynika, że "A. Właścicielem obiektu jest E. G.; B. Właścicielem działki jest E. G.". Obecny podczas czynności S. G. został określony jako syn E., użytkownik budynku.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji E. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu wskazał, że działka nr [...] stanowi jego własność na podstawie darowizny, zaś budynki stanowiące odrębną własność M. G. mają urządzoną własną księgę wieczystą. Powołał się na załączony do skargi odpis zwykły księgi wieczystej, stan z dnia 23 lutego 2010 r. z którego wynika, że właścicielem budynków na działce nr [...], w tym budynku gospodarczego jest matka skarżącego M. G.

Skarżący podał również, że S. G. wskazany w uzasadnieniu decyzji organu II instancji jako syn E. i użytkownik budynku w rzeczywistości jest jego starszym bratem, synem M. G.

Zdaniem skarżącego względy te przemawiają za uchyleniem kwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Inspektor wyjaśnił również, że w toku postępowania nie zakwestionowano zapisu protokołu z dnia 23 listopada 2007 r. zgodnie z którym właścicielem zarówno działki jak i budynku gospodarczego na działce jest E. G. Organ wskazał, że załączony do skargi odpis księgi wieczystej dotyczy budynku mieszkalnego, a nie gospodarczego. Wreszcie w kwestionowanej decyzji S. G. nie został uznany za syna skarżącego, lecz przez przeoczenie nie dopowiedziano, że jest on użytkownikiem obiektu, synem M. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna z przyczyn, jakie w niej wskazano.

Jako materialnoprawna podstawa decyzji obu instancji wskazany został przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 U.p.b. Stanowi on, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Z uwagi na fakt, iż przepis ten znajduje się w rozdziale 6 U.p.b. dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych, to stosownie do treści art. 61 U.p.b., obowiązki dotyczące utrzymywania i użytkowania obiektów budowlanych obciążają właściciela lub zarządcę obiektu. W związku z tym również nakazy o jakich mowa w art. 66 ust. 1 U.p.b. mogą być kierowane do właściciela lub zarządcy obiektu. Jeżeli właścicieli jest więcej niż jeden, a nie został wyznaczony zarządca, to nakaz taki musi być skierowany do wszystkich współwłaścicieli.

W tym miejscu należy stwierdzić, iż jakkolwiek organy obu instancji słusznie ustaliły, iż przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 U.p.b. daje podstawę do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości to, zdaniem składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie znalazły niewłaściwego adresata tego nakazu.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że to właśnie skarżący winien być adresatem nałożonych obowiązków. Wskazać bowiem należy, że organy administracji obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń co do osoby lub osób, będących właścicielami budynku gospodarczego posadowionego na działce nr [...] ograniczając się do przywołania treści protokołu z dnia 23 listopada 2007 r. oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia 16 sierpnia 2007 r. Postępowanie organów jest tym bardziej wadliwe, że skarżący już w odwołaniu od decyzji organu I instancji sygnalizował, iż nie jest i nie był właścicielem obiektów gospodarczych znajdujących się na działce nr [..] położonej w S. przy ul. K., gdyż jego prawo własności ogranicza się do samej działki.

Z akt sprawy, a zwłaszcza z odpisu zwykłego księgi wieczystej nr [...] przedstawiającej stan prawny nieruchomości na dzień 23 lutego 2010 r. wyłania się natomiast inny stan prawny nieruchomości znajdujących się na działce nr [...]. Z treści odpisu wynika bowiem, że księga wieczysta dotyczy budynku stanowiącego odrębną nieruchomość oraz że założona została w wyniku odłączenia części nieruchomości z innej księgi wieczystej. W podrubryce 1.4.2 – Budynek wskazano, że księga wieczysta dotyczy domu mieszkalnego którego właścicielką jest M. G., matka skarżącego. Okoliczność tę podniósł organ II instancji w odpowiedzi na skargę twierdząc, że tym samym księga wieczysta nie dotyczy budynku gospodarczego o który idzie spór w niniejszym przypadku .

Jednakże umknęło uwadze organu II instancji, iż rubryka 1.9 – Komentarz, Pole 1.9.0.1. – Komentarz do migracji, A zawierająca wpisy lub części wpisów, ujawnione w księdze wieczystej, które zawierają treść nie objętą strukturą księgi wieczystej, a także projekty wpisów przeniesione z dotychczasowej księgi wieczystej zawiera konkretne adnotacje m.in., takie że w łamie 4 w treści wpisu ujawniono: "Dom mieszkalny, obora i szopa", w łamie 5 treści wpisu ujawniono "Budynek mieszkalny i zabudowania gospodarcze". Zapisy księgi wieczystej nie potwierdzają zatem stanowiska organów lecz pozostawiają nie wyjaśnione wątpliwości odnośnie prawa własności budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [..] położonej w S.

Zgromadzone materiały dowodowe nie wyjaśniają również w sposób nie budzący wątpliwości w jakim trybie doszło do przejęcia budynków gospodarczych na działce nr [...] oraz, czy przejmującym była M. G. Nie zostały bowiem dołączone do akt sprawy dokumenty potwierdzające taką domniemaną okoliczność. Nie wiadomo w szczególności, czy nastąpiło to w trybie dziedziczenia, czy może w trybie czynności prawnej dokonanej pomiędzy osobami żyjącymi. Umowa darowizny o której wspomina księga wieczysta dotyczy jedynie domu mieszkalnego.

Wbrew twierdzeniom organu II instancji sam wypis z rejestru gruntów z dnia 16 sierpnia 2007 r. wyjaśnia jedynie kto jest właścicielem działki nr [...], co pomimo iż jest zgodne z twierdzeniami skarżącego nie rozwiewa wątpliwości co do własności budynków posadowionych na tej działce. Również protokół kontroli, w którym skarżącego ujęto jako właściciela budynków gospodarczych nie mogło przesądzić, czy jest on ich właścicielem w rzeczywistości, zwłaszcza wobec faktu nie był obecny w czasie wizji i nie podpisywał protokołu. O tym przesądzić może jedynie wpis w księdze wieczystej dokonany w przepisanej formie.

Brak wskazanych ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy stanowi uchybienie art. 7, art. 8 i art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w razie ustalenia, że właścicielką budynków gospodarczych stanowiących odrębną nieruchomości i stojących na działce nr [...] jest M. G., nakaz o jakim mowa w art. 66 ust. 1 U.p.b. musi być nałożony na nią właśnie.

Rozstrzygając ponownie merytorycznie sprawę, organy administracyjne powinny zgromadzić pełny materiał dowodowy i ustalić podmiot zobowiązany do usunięcia wskazanych nieprawidłowości poszczególnych elementów przedmiotowego obiektu budowlanego tak, aby było możliwe wydanie prawidłowej decyzji co do meritum sprawy administracyjnej.

Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W trybie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., orzeczono o zwrocie stronie skarżącej poniesionych kosztów postępowania.