Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 6/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3 pkt 1, art. 271 ust. 1, art. 272 ust. 1 i 11, art. 552 ust. 2 i 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 624
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych za I kwartał 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2021 r., nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w [...], działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 272 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624), określił K. R. opłatę zmienną za I kwartał 2021 r. w wysokości 612 zł za pobór wód podziemnych w miejscowości [...].

Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 14 września 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne") ustalił, w formie informacji zmiennej Nr [...] K. R. wysokość opłaty zmiennej za I kwartał 2021 r. w wysokości 612 zł za pobór wód podziemnych w miejscowości [...] B. K. R. złożył reklamację, w której nie zgodził się z wysokością ustalonej opłaty, podnosząc, że organ nie wskazał w informacji, na jakiej podstawie określił ilość pobranych wód podziemnych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ustalił wysokość opłaty zmiennej za I kwartał 2021 r. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] przeniesionego na K. R. decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. wydaną przez Dyrektora ZZ w [...]. Organ pismem z dnia 26 sierpnia 2021 r. powiadomił K. R. o obowiązku składania oświadczeń wynikających z art. 552 ust. 2b ustawy - Prawo wodne w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec każdego kwartału. Za I kwartał 2021 r. termin złożenia oświadczenia upłynął 30 kwietnia 2021 r. Organ poinformował również, że w przypadku nieprzesłania wypełnionych oświadczeń w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma (data doręczenia 31 sierpnia 2021 r.), opłata zostanie wystawiona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego/zintegrowanego.

Organ wskazał, że - zdaniem reklamującego - w protokole kontroli niesłusznie przyjęto przeciętne zużycie wody dla 1 szt. odchowanej nioski. Przelicznik przyjęty w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz.U.2002.8.70 z dnia 2002.01.31), a mianowicie 0,5 l/d jest stanowczo zawyżony. Zgodnie z normą ustaloną przez dostawcę materiału genetycznego dla chowu młodocianych kur niosek przelicznik ten, uśredniając winien wynosić 0,076 l/d, natomiast dla dorosłych kur zgodnie z tabelami zawartymi w publikacji producenta linii genetycznej. Reklamujący wskazuje, iż w studni, która w ocenie organu nie była opomiarowana i w toku kontroli nie zostało to sprawdzone przez osoby kontrolujące, znajdowało się opomiarowanie i na tej podstawie winna zostać obliczona ilość pobranej wody podziemnej, czego organ kontrolujący nie dopełnił. Organ wskazał, że argumenty reklamującego nie dotyczą niniejszej sprawy, ponieważ odnoszą się do Protokołu kontroli nr [...], natomiast reklamowana informacja zmienna została ustalona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r. przeniesionego na K. R. decyzją z dnia [...]listopada 2021 r.

Organ wskazał, że opłata została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej do celów rolniczych na potrzeby zaopatrzenia w wodę ludzi i zwierząt gospodarskich, w zakresie niebędącym zwykłym korzystaniem z wód: (0,068 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący (2) i ilość pobranych wód podziemnych (4500,0 m3). Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej została określona w § 5 ust. 1 pkt 38 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 736, dalej jako: "rozporządzenie"). Ilość pobranych wód podziemnych w kwartale (4500 m3) została obliczona jako iloczyn średniej ilości pobranej wody w m3 na dobę (90 dni x 50,0 m3). Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto współczynnik różnicujący dla wód, które nie podlegają żadnym procesom uzdatniania lub podlegają wyłącznie dezynfekcji lub demineralizacji albo innym procesom niewymienionym w pkt. § 5 ust. 2-5 rozporządzenia (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia).

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 11, art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej: k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ odwoławczy w sposób wszechstronny materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż organ nie odnosi się w pełni do twierdzeń przedstawionych przez skarżącego, zaś przedstawiając przesłanki, na jakich oparł swoją decyzję, dokonuje błędnej wykładni powołanych przez siebie przepisów;

2) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, w szczególności, poprzez:

a) niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części uzasadnienia faktycznego, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ uznał, iż dokumenty przedstawione przez skarżącego jako załączniki do reklamacji - linia genetyczna, pomimo faktu, iż w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody, na które organ się powołuje w swojej decyzji, nie ma określonych norm dla kur niosek hodowanych przez skarżącego, a jedynie są normy określone dla kur brojlera i kur, które genetycznie są odmienne i mają inne wymagania co do podawanej paszy oraz wody,

b) brak wystarczającego uzasadnienia prawnego skarżonej decyzji,

3) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 272 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, § 5 ust. 1 pkt 38 lit. a oraz § 5 ust. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne poprzez ich błędne zastosowanie, w szczególności poprzez niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części uzasadnienia faktycznego, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu przyczyn dla których organ uznał, iż zasadnie została wyliczona opłata zmienna za I kwartał 2021 r. w wysokości 612 zł;

4) art. 7, art. 7a § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego w sprawie, ograniczającego się jedynie do przyznania waloru wiarygodności twierdzeniom organu oraz poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwym, w ocenie skarżącego, określeniu przelicznika zużycia wody dla kury nioski na poziomie 0,5 l/d oraz 1,4 l/d zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody, gdzie wskazana jest wprost wartość przyjmowana jedynie dla kur brojlera i kur, oraz niewzięcie pod uwagę zarzutów i twierdzeń strony skarżącej zawartych w jej reklamacji, jak również nierozpatrzenie materiału dowodowego załączonego przez skarżącego do reklamacji, który wskazuje, iż organ nie dokonał w toku postępowania wnikliwej analizy linii genetycznej dla kury nioski, tj. kur znajdujących się w hodowli skarżącego, a co za tym idzie pominięcie interesu skarżącego jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty zmiennej.

Skarżący zarzucił ponadto organowi dokonanie błędnych ustaleń materialno-faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji poprzez bezzasadne uznanie, iż w I kwartale 2021 r. pobrał on 4500 m3 wody przy zastosowaniu przelicznika przyjętego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody, na poziomie 0,5 l/d dla kur brojlera oraz 1,4 l/d dla kur, bez wnikliwej i wszechstronnej analizy dokumentów przedłożonych przez skarżącego zarówno w toku postępowania przed Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w [...] w sprawie o sygn. [...], jak również przy reklamacji, z których jednoznacznie wynikają bardzo duże różnice w poborze wody dla kur niosek hodowanych przez skarżącego, które oscylują na poziomie 0,076 l/d, a co za tym idzie - zaniechanie rozpoznania ww. dokumentów na korzyść strony postępowania.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji,

2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci informacji ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne za III kwartał 2021 r. z dnia 15 listopada 2021 r. na okoliczność faktycznego poboru wód podziemnych na poziomie 700 m3 za wskazany okres przy tożsamej obsadzie kurników,

3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu zootechniki, który po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz po dokonaniu oględzin prowadzonej przez skarżącego hodowli, wypowie się jaki powinien być przyjęty przelicznik norm zużycia wody dla kur niosek hodowanych przez skarżącego, czy jest zgodny z przelicznikiem wynikającym z załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody oraz określi wysokość poboru wody w I kwartale 2021 r. dla hodowli prowadzonej przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ w ogóle nie wziął pod uwagę dokumentów przedłożonych przez skarżącego, z których wynika, że przelicznik zużycia wody powinien być ustalony zgodnie ze stanem faktycznym dla kur niosek hodowanych przez skarżącego. Do skargi załączono informację ustalającą wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne za III kwartał 2021 r. w wysokości 95 zł – na okoliczność faktycznego poboru wód podziemnych na poziomie 700 m3 za III kwartał 2021 r. przy tożsamej obsadzie kurników, jak w spornym okresie. Informacja ta została wydana na podstawie danych o rzeczywistym zużyciu wody przedłożonych przez skarżącego w formie oświadczeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci linii genetycznej nie są wiarygodne i nie mogą być użyte w procedurach administracyjnych. Organ podkreślił, że we wskazanym kwartale dokonał ustalenia ilości pobranej wody na podstawie dziennej ilości poboru wody określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, a nie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych na podstawie przepisów Rozdziału 5 Działu VI ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), w którym, zgodnie z art. 14 ust. 2 tej ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tej sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...], działając na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, wydał K. R. informację ustalającą wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne Nr [...] za I kwartał 2021 r. w wysokości 612 zł za pobór wód w miejscowości [...]. K. R. wniósł reklamację od tej informacji w trybie art. 273 ust. 1-3 Prawa wodnego, kwestionując przyjęte w niej ustalenie dotyczące ilości pobranych wód podziemnych. W związku z wniesieniem reklamacji organ na podstawie art. 273 ust. 6 Prawa wodnego wydał decyzję z dnia 26 października 2021 r. ustalającą wysokość opłaty. Zgodnie z art. 273 ust. 8 tej ustawy, od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego pobór wód podziemnych jest usługą wodną, za którą uiszcza się opłatę (art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Opłata za usługi wodne, co do zasady, składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych (art. 270 ust. 1 Prawa wodnego). Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 272 ust. 1 Prawa wodnego, w świetle którego wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3.

Kwestią sporną w tej sprawie jest ustalenie przez organ ilości pobranych przez skarżącego wód podziemnych na cele prowadzonej przez skarżącego działalności rolniczej (fermy drobiu) w I kwartale 2021 r. (1 stycznia – 31 marca 2021 r.).

Organ oparł swoje ustalenia w tym zakresie na treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r. udzielającej [...] z siedzibą [...], [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych dla potrzeb fermy hodowli kur niosek w miejscowości [...] w ilości Q śr.d=50,0 m3/d. Pozwolenie wodnoprawne udzielone tą decyzją zostało przeniesione na Fermę Drobiu [...] decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] listopada 2020 r., która stała się ostateczna [...] grudnia 2020 r. Organ zastosował art. 552 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, zgodnie z którym ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód. Ustalenie ilości pobranych wód podziemnych w I kwartale 2021 r. według treści pozwolenia wodnoprawnego organ uzasadnił tym, że pismem z dnia 26 sierpnia 2021 r. powiadomił K. R. o obowiązku składania oświadczeń wynikających z art. 552 ust. 2b ustawy - Prawo wodne w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec każdego kwartału. Za I kwartał 2021 r. termin złożenia oświadczenia upłynął 30 kwietnia 2021 r. Organ poinformował również, że w przypadku nieprzesłania wypełnionych oświadczeń w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma, opłata zostanie wystawiona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego/zintegrowanego. Skarżący nie wywiązał się z tych obowiązków.

Zgodnie z art. 272 ust. 11 Prawa wodnego, ustalenie ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych lub ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi odbywa się, co do zasady, na podstawie odczytu wskazań przyrządów pomiarowych lub na podstawie danych z systemów pomiarowych, którego dokonuje pracownik Wód Polskich (ust. 14). W myśl art. 36 ust. 1 Prawa wodnego, podmiot korzystający z usług wodnych dokonujący poboru wód powierzchniowych lub podziemnych w ramach usług wodnych jest obowiązany do stosowania przyrządów pomiarowych umożliwiających pomiar ilości pobranych wód. Ustawa zakłada, że wyposażenie ww. podmiotów w odpowiednie przyrządy pomiarowe zapewniają na własny koszt Wody Polskie, alternatywnie podmioty pobierające wody mogą wyposażyć się na własny koszt w przyrządy pomiarowe umożliwiające pomiar ilości pobranych wód (art. 36 ust. 4 i 5). W sprawie bezsporne jest, że skarżący w danym okresie rozliczeniowym nie stosował wskazanych przyrządów pomiarowych, zaś wymóg stosowania tych przyrządów, ze względu na treść art. 552 ust. 1 Prawa wodnego, obowiązywać będzie dopiero od 31 grudnia 2026 r.

Podkreślenia wymaga, że podstawowym sposobem ustalenia ilości pobranych wód przyjętym w ustawie Prawo wodne jest odczyt wskazań przyrządów pomiarowych lub odczyt danych z systemów pomiarowych (art. 272 ust. 11 w zw. z ust. 1 Prawa wodnego). W okresie przejściowym - od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. - sposób ustalania wysokości opłaty za usługi wodne określają przepisy art. 552 ust. 2-7 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 552 ust. 2 i ust. 2a ustawy ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie: 1) określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód; 2) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych; 3) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych, albo 4) odczytów z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami lub 5) oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Analiza art. 552 ust. 2 i 2a Prawa wodnego prowadzi do wniosku, że wymienione w jego treści sposoby ustalania opłaty należy traktować jako równorzędne, bowiem ustawodawca nie dał wyraźnego pierwszeństwa jednej z wymienionych metod. Z treści powołanego przepisu wynika, że wskazane metody ustalania ilości pobranych wód odnoszą się przede wszystkim do sytuacji, w której dany podmiot korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący takie pozwolenie wodnoprawne posiadał od dnia 28 grudnia 2020 r. Organy nie stwierdziły stosowania przez skarżącego urządzeń pomiarowych w I kwartale 2021 r. Termin złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 ustawy za wskazany kwartał upłynął 30 kwietnia 2021 r. (art. 552 ust. 2b), lecz skarżący, pomimo wezwania z dnia 26 sierpnia 2021 r. skierowanego do niego przez organ, nie złożył oświadczenia za ten okres.

W ocenie Sądu, w okolicznościach tej sprawy zasadne było zastosowanie przez organ art. 552 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego poprzez przyjęcie ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym zakresu korzystania z wód, a więc dopuszczonej w pozwoleniu przeniesionym na skarżącego średniej dobowej ilości pobieranych wód (50 m3/d). W orzecznictwie wskazuje się, że co do zasady, wysokość opłaty zmiennej powinna być uzależniona od ilości wód faktycznie pobranych w ciągu jednego kwartału. Podstawowym źródłem informacji o ilości faktycznie pobranych wód są dane gromadzone lub możliwe do pozyskania przez podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty zmiennej z tego tytułu. Organ zaś, jeżeli kwestionuje wymienioną w odpowiednim wykazie ilością odprowadzanych wód, musi dowieść, że w istocie ta rzeczywista była inna. Jeżeli jednak podmiot zobowiązany nie przekazuje w ogóle informacji co do ilości pobranych wód i nie przejawia żadnej inicjatywy dowodowej w kierunku wykazania tych wielkości, trudno jest oczekiwać od organu, aby prowadził w tym kierunku pogłębione postępowanie, skoro dysponuje danymi wynikającymi z pozwolenia wodnoprawnego, do czego upoważnia go treść art. 552 ust. 2 pkt 1 Prawo wodne, wskazująca zakres korzystania z wód określony w pozwoleniu wodnoprawnym, jako jeden ze środków dowodowych służących ustaleniu ilości odprowadzonych wód (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 października 2019 r., II SA/Bk 444/19, wyrok WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2021 r., II SA/Po 275/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, wobec braku współpracy skarżącego z organem w zakresie ustalenia faktycznej ilości pobranych wód podziemnych za wskazany okres, organ był uprawnionych do ustalenia tej ilości w oparciu o art. 552 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, a więc do przyjęcia dopuszczonej w pozwoleniu wodnoprawnym średniej dobowej ilości pobieranych wód (50 m3/d). Ilość pobranych wód podziemnych w kwartale (4500 m3) została obliczona jako iloczyn średniej ilości pobranej wody w m3 na dobę (90 dni x 50,0 m3). Organ wskazał, że opłata została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej do celów rolniczych na potrzeby zaopatrzenia w wodę ludzi i zwierząt gospodarskich, w zakresie niebędącym zwykłym korzystaniem z wód: (0,068 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący (2) i ilości pobranych wód podziemnych (4500,0 m3). Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej została określona w § 5 ust. 1 pkt 38 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 736). Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto współczynnik różnicujący dla wód, które nie podlegają żadnym procesom uzdatniania lub podlegają wyłącznie dezynfekcji lub demineralizacji albo innym procesom niewymienionym w pkt § 5 ust. 2-5 rozporządzenia (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). W wyniku tych obliczeń ustalono za I kwartał 2021 r. kwotę 612 zł opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych na cele prowadzonej przez skarżącego działalności rolniczej.

W ocenie Sądu, organ rozpatrujący tę sprawę nie naruszył więc wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 7a § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż ustalenie dotyczące ilości pobranych wód zostało dokonane zgodnie z art. 552 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, wobec niewywiązania się przez podmiot korzystający z usług wodnych z ciążących na nim obowiązków w zakresie określenia faktycznej ilości pobranych wód podziemnych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 272 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, § 5 ust. 1 pkt 38 lit. a oraz § 5 ust. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, gdyż uzasadnienie decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę prawną i faktyczną podjętego rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do zarzutu skargi, iż za III kwartał 2021 r. skarżącemu została ustalona opłata zmienna w wysokości 95 zł za pobór wód podziemnych na poziomie 700 m3 przy tożsamej obsadzie kurników, wskazać należy, iż załączona do skargi informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne za III kwartał 2021 r. z dnia 15 listopada 2021 r. została wydana na podstawie danych o rzeczywistym zużyciu wody przedłożonych przez skarżącego w formie oświadczeń, natomiast za kontrolowany okres I kwartału 2021 r. skarżący takiego oświadczenia o ilości pobranych wód nie złożył, zatem dopuszczalne było ustalenie ilości pobranych wód w oparciu o zakres korzystania z wód ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym. Ponadto organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że dane podane przez skarżącego w tym oświadczeniu budzą wątpliwości i zostanie przeprowadzona kontrola w tym zakresie.

Nieuzasadnione są zarzuty skargi w zakresie, w jakim odwołują się do zastosowania przez organ przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody. Organ podkreślił w odpowiedzi na skargę, że we wskazanym kwartale dokonał ustalenia ilości pobranej wody na podstawie dziennej ilości poboru wody określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, a nie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. Zatem przepisy tego rozporządzenia nie miały w tej sprawie zastosowania.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu zootechniki, gdyż w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może przeprowadzić wyłącznie dowód z dokumentu, a ponadto musi to być niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które to warunki w sprawie nie wystąpiły.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie 119 pkt 2 p.p.s.a. na wniosek stron.