Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wypłaty świadczenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2011 r. M. B. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego, przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r., o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm., zwaną dalej także "ustawą o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych").

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K. ( dalej: Dyrektor WBE w K.) decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze zm.), odmówił M. B. wypłaty tego świadczenia.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor WBE w K. podniósł, że M. B., pełniący zawodową służbę wojskową jako sędzia w stanie spoczynku, ostatnio na stanowisku Zastępcy Prezesa w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w K., został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] sierpnia 2011 r. na skutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy.

W związku z przeniesieniem w stan spoczynku, M. B. od dnia [...] października 2010 r. pobiera od wojskowego organu emerytalnego uposażenie sędziego w stanie spoczynku.

W dniu zwolnienia ze służby posiadał wysługę ponad 15 lat nieprzerwanej służby wojskowej. Organ podał, że M. B. wyraźnie wskazał, iż domaga się wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w zbiegu z otrzymywanym uposażeniem sędziego w stanie spoczynku.

Organ, wskazując na treść art. 96 ust. 1, art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdził, iż M. B. spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania prawa do przedmiotowego świadczenia. Jednak, zdaniem organu, ustawodawca wprowadził przepisy wyłączające wypłatę należności z tego tytułu, w przypadku zbiegu z prawem do innych świadczeń. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1, nie może być wypłacane razem ze świadczeniem emerytalnym lub rentowym, przy czym wybór świadczenia należy do osoby uprawnionej.

W związku z tym, Dyrektor WBE w K. zwrócił uwagę, że prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych związane jest z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, a nie ze sprawowaniem urzędu sędziego. Podobne w treści uregulowanie dotyczące sędziów zawarte zostało w art. 100 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych. Regulacja dotycząca tylko sędziów jest rozwiązaniem dalej idącym i korzystniejszym, ponieważ dopuszcza możliwość wypłaty świadczenia nie przez okres jednego roku, ale do ukończenia przez sędziego 65 roku życia. W ocenie organu, celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych było niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdy już jedna z wypłacanych należności ma wyjątkowy (w stosunku do innych grup zawodowych), a nawet uprzywilejowany charakter i wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej. Organ wyjaśnił, że stosunek służbowy, w przypadku sędziów – żołnierzy, uregulowany został dwoma odrębnymi ustawami. Zgodnie z art. 32 § 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz.1676 ze zm.), sędzia, który nabył prawo do emerytury i prawo do uposażenia w stanie spoczynku musi dokonać wyboru, czy chce otrzymywać świadczenie emerytalne (lub rentowe) czy uposażenie w stanie spoczynku. Uprawniony zatem jest wniosek, że z punktu widzenia funkcji jaką świadczenia te spełniają, ustawodawca postawił między nimi znak równości i dlatego wyłączył możliwość kumulowania tych świadczeń. Z tego względu brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia w stanie spoczynku nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Biorąc pod uwagę, że świadczenie emerytalne oraz uposażenie w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję, tzn. zapewniają środki do utrzymania sędziego, który przestał być czynny, organ przyjął, że powinny być tak samo potraktowane w kontekście zasady niekumulowania świadczeń. Dlatego też uznał, że w sprawie z wniosku M. B. nie ma uzasadnienia do kumulatywnej wypłaty świadczeń, o co wnosił w swoim wniosku z dnia [...] września 2011 r.

Od powyższej decyzji M. B. pismem z dnia [...] września 2011 r. złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wypłatę przedmiotowego świadczenia pieniężnego z góry – jednorazowo, zgodnie z treścią art. 96 ust. 2 pkt ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 95 pkt 1 i 96 ust. 1,2,3,5 i 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez odmowę wypłaty świadczenia, o jakim mowa w tych przepisach, pomimo spełnienia przesłsnek warunkujących jego wypłatę;

2) art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych i art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 2 w zw. z art. 12, art. 19 i art. 23 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i członków ich rodzin, poprzez uznanie, że pobierane uposażenie sędziego w stanie spoczynku jest tym samym świadczeniem co świadczenie emerytalne lub rentowe i jako takie wyłącza możliwość otrzymywania przez sędziego w stanie spoczynku świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

3) art. 96 ust. 2 pkt 1 i art. 96 ust. 3, 5 i 6 w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, że wypłata jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego nie może nastąpić z uwagi na fakt, iż wypłata tego świadczenia pozostaje w zbiegu ze świadczeniem emerytalnym lub rentowym, podczas gdy zbieg taki nie zachodzi;

4) określonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, polegające na pozbawieniu sędziów – żołnierzy zawodowych przeniesionych w stan spoczynku z dniem 2 lipca 2010 r. w porównaniu do sędziów przechodzących w stan spoczynku przed tą datą oraz w porównaniu do pozostałych żołnierzy nie będących sędziami prawa do świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej oraz określonego w art. 96 ust. 5 prawa do wypłaty przedmiotowego świadczenia z góry, jednorazowo za okres 12 miesięcy;

5) bezpodstawne odwoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do

art. 32 § 5 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 100 § 6 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, które dotyczą zbiegu prawa do emerytury lub renty z uposażeniem w stanie spoczynku, a nie zbiegu świadczenia okre4ślobnego w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, z uposażeniem w stanie spoczynku;

6) art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez rażące naruszenie zasady legalizmu i demokratycznego państwa prawa;

7) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż wyrażony we wniosku odwołującego się z dnia 2 września 2011 r. do WBE w K. o wypłatę świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 ustawy, pogląd co do braku podstaw prawnych do zwieszenia bądź wstrzymania uposażenia w stanie spoczynku w związku z wypłatą przedmiotowego świadczenia, jest wnioskiem o wypłatę obu świadczeń jednocześnie.

W uzasadnieniu odwołania M. B. podniósł, że bezspornym jest, iż spełnia wszystkie ustawowe przesłanki do wypłaty świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż jest żołnierzem zawodowym zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, służbę tę pełnił przez okres krótszy niż 15 lat, został zwolniony na skutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. W dalszej części odwołania M. B. rozwinął swoje zarzuty, eksponując przede wszystkim, iż fakt nabycia prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku nie wynika z ustawy pragmatycznej i w żaden sposób nie jest związany z pełnieniem zawodowej służby wojskowej i zwolnieniem z niej, lec z ze służbą sędziowską. Świadczenie to jest przywilejem sędziowskim i w związku z tym nie może być w żaden sposób utożsamiane ani ze świadczeniem emerytalno-rentowym, ani świadczeniem , o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, co uczynił organ.

Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora WBE w K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przypomniał treść art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i podniósł, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w tym przepisie, nie przysługuje żołnierzowi, w przypadku gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Zgodnie zaś z art. 96 ust. 2 pkt 1, prawo do świadczenia pieniężnego nabywa także żołnierz, który nie spełnia wymogu posiadania 15 lat nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, jeżeli zwolnienie ze służby wojskowej nastąpiło w wyniku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy.

Organ wskazał, że z przebiegu służby M. B. wynika, że pełnił on nieprzerwanie służbę wojskową w dwóch okresach: w okresie od dnia [...] października 1994 r. do dnia [...] marca 1995 r., tj. przez 5 miesięcy i 27 dni oraz w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r., tj. przez 16 lat oraz 1 miesiąc.

W świetle powyższego organ I instancji słusznie zauważył, że odwołujący spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania prawa do świadczenia, jednakże ustawodawca wprowadził przepisy wyłączające wypłatę należności z tego tytułu, w przypadku ich zbiegu z prawem do innych świadczeń, tj. emerytalnych lub rentowych.

Jednocześnie organ II instancji podniósł, że brzmienie art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie wskazuje, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej to, ze względu na fakt objęcia sędziów – żołnierzy regulacjami dwóch odrębnych ustaw, przy interpretacji art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych konieczne było dokonanie systemowej i celowościowej wykładni przepisów. Zatem organ stwierdził, że rozpatrując wniosek M. B., wojskowy organ emerytalny trafnie przyjął, że w stanie faktycznym i prawnym nie ma uzasadnienia do jednoczesnej wypłaty uposażenia w stanie spoczynku oraz świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej podniósł, że brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia w stanie spoczynku, nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 przywołanej ustawy, z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę, że świadczenia emerytalne oraz uposażenie w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję zapewniającą środki do utrzymania, to powinny być tak samo potraktowane w kontekście zasady niekumulowania świadczeń. Podkreślił przy tym, że ustawodawca ustanowił jako zasadę, że w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacane jest tylko jedno z tych świadczeń. W ocenie organu, wyłączenie kumulacji świadczeń w przypadku sędziego – żołnierza nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Ponadto wskazał, że z art. 32 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 100 ustawy o ustroju sądów powszechnych wynika, że sędziowie także zostali objęci zasadą niekumulowania świadczeń.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. B. (zwanego dalej także jako "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na zignorowaniu, w sposób celowy i świadomy, złożenia przez Skarżącego wniosku o wypłatę świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, w trybie przewidzianym w art. 96 ust. 9 cyt. ustawy, zawierającego jasną i wyraźną wolę Skarżącego co do wypłaty tego właśnie świadczenia, co w świetle obligatoryjnych unormowań prawnych z art. 96 ust. 3 ustawy pragmatycznej, stanowi oczywiste i rażące naruszenie zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej, w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wszechstronny, mogące istotnie wpływać na wynik sprawy (art. 7, 80 i 77 §1 k.p.a.);

2) naruszenie prawa materialnego – przepisu art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 3 w zw. z art. 96 ust. 4 a contrario ustawy o służbie zawodowej żołnierzy – poprzez usankcjonowanie odmowy wypłaty świadczenia przewidzianego w art. 95 ust. 1 cyt. ustawy, mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do wypłaty tego świadczenia;

3) naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 96 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez usankcjonowanie odmowy wypłaty świadczenia przewidzianego w art. 95 ust. 1 cyt. ustawy, skutkujące pozbawieniem Skarżącego prawa do otrzymania wnioskowanego świadczenia jednorazowo i to z góry za okres 12 miesięcy;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 36 §2 a contrario Prawa o ustroju sądów wojskowych w zw. z art. 97 § 9 ustawy pragmatycznej, poprzez usankcjonowanie podejmowania decyzji merytorycznej o odmowie wypłaty świadczenia z art. 95 ust. 1 ustawy pragmatycznej, zamiast obligatoryjnej wypłaty tego świadczenia przez Dyrektora WBE w K. i przekazania sprawy Skarżącego w zakresie ewentualnego zakazu łączenia z owym świadczeniem, uposażenia z tytułu stanu spoczynku – organowi właściwemu, w sytuacji, gdy wobec treści wniosku o wypłatę świadczenia z art. 95 ust. 1 ustawy pragmatycznej oraz treści art. 95 ust. 3 ustawy, ustanawiającej wyłączne i dyskrecjonalne prawo wyboru świadczenia konkurencyjnego – tylko dla wnioskodawcy, a w konsekwencji kompetencja do ewentualnej decyzji zakazującej kumulacji pobieranego świadczenia z tytułu stanu spoczynku z wybranym świadczeniem z art. 95 ust. 1 ustawy pragmatycznej – przynależy innym organom.

5) naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną wykładnię tego przepisu przyjmującą, iż przepis ten w swojej hipotezie obejmuje zakaz łączenia świadczenia z art. 95 pkt 1 cyt. ustawy z pobieranym przez Skarżącego uposażeniem z tytułu stanu spoczynku;

6) naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz naruszenie art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w zw. z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez jego błędną wykładnię tych przepisów zakładającą, iż uposażenie sędziego w stanie spoczynku jest uposażeniem tożsamym ze świadczeniem, o jakim mowa w art. 95 ust. 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy;

7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez "ewidentne nie wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, polegające na tym, że Minister Obrony Narodowej w sowim uzasadnieniu nie odniósł się do zdecydowanej większości zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w jego odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz ograniczył się do powielenia argumentacji tego organu, co czyni uzasadnienie jedynie pozornym dowodem przeprowadzonego rozumowania, co w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania jest nie do przyjęcia" oraz zawarł w uzasadnieniu wewnętrznie sprzeczne ze sobą stanowiska;

8) rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez formułowanie w uzasadnieniu wydanej i zaskarżonej decyzji, zamiast w jej sentencji, materialnoprawnych podstaw odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego;

9) rażące naruszenie przepisów art. 6 i 7 k.p.a. poprzez formułowanie decyzji w oparciu o nieznaną kodeksowi postępowania administracyjnego zasadę sprawiedliwości społecznej;

10) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 15 k.p.a. w zw. z art. 8 usatwy o służbie zawodowej żołnierzy, poprzez działanie organów administracji publicznej w trakcie postępowania w sposób godzący w podstawowe zasady prawa administracyjnego, co manifestowało się podejmowaniem decyzji niesamodzielnych, takich jak polecenia wydawane w trybie właściwym dla stosunków służbowych z charakterystyczną dal nich hierarchicznością i podporządkowaniem służbowym;

11) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 97 § 9 i 10 w zw. z art. 104 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy, poprzez usankcjonowanie podejmowania decyzji konstytutywnej odmowy wypłaty świadczenia z art. 95 ust. 1 usatwy pragmatycznej przez niewłaściwy organ, tj. Dyrektora WBE w K., w sytuacji, gdy decyzję w tym zakresie może podjąć tylko właściwy dowódca, tj. Prezes WSO w W.

W związku z przedstawionymi zarzutami, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o stwierdzenie nieważności obu decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że od dnia [...] sierpnia 1995 r. do [...] sierpnia 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową, ostatnio na stanowisku Zastępcy Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. Na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175) Wojskowy Sąd Garnizonowy, w którym pełnił zawodową służbą wojskową na stanowisku sędziego został zniesiony z dniem 1 lipca 2010 r.

Uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. został przeniesiony w sędziowski stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wypowiedział mu stosunek zawodowej służby wojskowej oraz przeniósł do dyspozycji Prezesa Sądu Okręgowego w W., który w następstwie powyższej decyzji w rozkazie dziennym nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. stwierdził fakt zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] sierpnia 2011 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ wojskowy.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego, przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r., o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Dyrektor WBE w K. odmówił wypłaty powyższego świadczenia, zaś Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] decyzję tę utrzymał w mocy.

Skarżący podniósł następnie, że Dyrektor WBE podejmując swoją decyzję niewątpliwie kierował się ustaleniami z posiedzenia Kierownictwa MON-u z dnia [...] stycznia 2011 r., podczas którego wypracowano stanowisko aby nie popierać wniosków zainteresowanych żołnierzy-sędziów w stanie spoczynku ze zniesionych wojskowych sądów garnizonowych o wypłaty świadczeń, o których mowa w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej mimo, iż zarówno Prezesi Wojskowych Sądów Okręgowych, jak i Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości nie znalazły podstaw prawnych do niewypłacania tychże świadczeń, na poparcie czego przedstawił pismo Prezesa WSO w W. z dnia [...] września 2011 r. oraz Dyrektora DSW MS z dnia [...] września 2011 r.

Świadczy o tym także, w jego ocenie, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której Dyrektor WBE przyznaje, że co zasady spełnia warunki wymagane do uzyskania prawa do przedmiotowego świadczenia, zaś z literalnego brzmienia art. 96 ust. 3 pragmatyki wojskowej nie wynika, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jednakże zdaniem organu wypłacie przedmiotowego świadczenia sprzeciwia się wykładnia celowościowa i systemowa oraz zasady sprawiedliwości społecznej.

Tymczasem, zdaniem Skarżącego, uposażenie sędziego w stanie spoczynku nie może być uznane za świadczenie emerytalne czy za świadczenie rentowe. Uposażenie sędziego w stanie spoczynku i świadczenia emerytalne to dwa odrębne rodzaje świadczeń, z których każde regulowane jest odrębną ustawą i każde spełnia z woli ustawodawcy odrębną funkcję i cel. Główną i zasadniczą różnicą pomiędzy tymi świadczeniami jest to, że ustawodawca skrajnie odmiennie uregulował przesłanki nabycia tych świadczeń. Uposażenie sędziego w stanie spoczynku swoje źródło czerpie ze stosunku jaki nawiązuje się pomiędzy sędzią a państwem w dacie przeniesienia sędziego w stan spoczynku na mocy uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, natomiast świadczenie emerytalne związane jest ze stosunkiem zawodowej służby wojskowej. Przejście sędziego w stan spoczynku w przeciwieństwie do emerytury nie musi być związane z osiągnięciem określonego "czasu pracy lub służby". Przejście w stan spoczynku następuje po osiągnięciu określonego wieku, bez względu na czas sprawowania urzędu sędziego. Poza tym sędzia może zostać przeniesiony w stan spoczynku niezależnie od osiągniętego wieku życia (w przeciwieństwie do emeryta) ze względów zdrowotnych, a także w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, jeżeli nie został przeniesiony do innego sądu. Te dwie przyczyny przeniesienia sędziego w stan spoczynku nie są w żaden sposób porównywalne z podstawami uzyskiwania uprawnień emerytalnych, ale i rentowych. Okres stanu spoczynku nie może być porównywany do okresu pobierania emerytury, lecz jest dalszym okresem pełnienia służby sędziowskiej, a pobierane z tego tytułu uposażenie nie ma charakteru nawet zbliżonego do emerytury.

Podniósł także, że organ niewłaściwie w sprawie zastosował przepis art. 96 ust. 3 ustawy pragmatycznej, gdyż świadczenia z art. 95 pkt 1 nie wypłaca się jeśli doszło do zbiegu ze świadczeniem emerytalnym. Skoro zaś dokonał wyboru, jako przejaw swojej woli, w zakresie świadczenia z art. 95 pkt 1, to nie można mówić, że doszło do zbiegu ze świadczeniem emerytalnym. Wręcz odwrotnie, w ocenie Skarżącego doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego "poprzez uzurpację przez Dyrektora WBE w K. prawa wyboru konkurencyjnych świadczeń, mimo iż takie prawo przynależy wyłącznie zwalnianemu żołnierzowi, przy czym wyboru tego dokonano w oparciu o nie mające podstaw prawnych kryteria i to na niekorzyść Skarżącego".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie sprawy w decyzji nastąpiło po wszechstronnym i dogłębnym zbadaniu materiału dowodowego oraz rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Nadto w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono przyczyny rozstrzygnięcia.

W ocenie organu, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii w zakresie interpretacji obowiązujących przepisów, czy sędziemu w stanie spoczynku – byłemu żołnierzowi zawodowemu, przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przy jednoczesnym pobieraniu uposażenia w stanie spoczynku za ten sam okres. Zdaniem organu, świadczenie pieniężne należne przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby nie ma charakteru odszkodowawczego (nie jest to także odprawa). Stąd też uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności sprawy oraz innych przyznanych za ten sam okres świadczeń, narusza prawa innych żołnierzy i w konsekwencji doprowadzić może do ich nierównego traktowania.

Reasumując organ uznał, że sporne świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje skarżącemu, w przypadku otrzymywania uposażenia w stanie spoczynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., którą to decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]., odmawiającą skarżącemu wypłaty świadczenia, o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługującego przez okres jednego roku, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz art. 111 pkt 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne, o którym mowa w tym przepisie, nie przysługuje żołnierzowi, w przypadku gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

Zgodnie zaś z art. 96 ust. 2 pkt 1 prawo do świadczenia pieniężnego nabywa także żołnierz, który nie spełnia wymogu posiadania 15 lat nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, jeżeli zwolnienie ze służby wojskowej nastąpiło w wyniku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że M. B. pełnił nieprzerwanie służbę wojskową łącznie przez okres ponad 15 lat, tj. w okresie od dnia [...] października 1994 r. do dnia [...] marca 1995 r. (5 miesięcy i 27 dni) oraz w okresie od dnia [...] sierpnia 1995 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. (16 lat oraz 1 miesiąc) - co oznacza, że Skarżący spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania prawa do świadczenia, o które wnosił na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Organ, odmawiając wypłaty mu tego świadczenia, powołał się na zapis art. 96 ust. 3, zgodnie z którym w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru tylko jedno z tych świadczeń.

M. B., kwestionując zaskarżoną decyzję zarzucił organowi, że uposażenie sędziego w stanie spoczynku i świadczenie emerytalne to dwa odrębne rodzaje świadczeń, z których każde regulowane jest odrębną ustawą i każde spełnia z woli ustawodawcy odrębną funkcję i cel, co oznacza, że przepis art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mógł mieć zastosowania w stosunku do niego. Ponadto zarzucił organowi, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia prawa w zakresie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy, w tym zwłaszcza przepisów z art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w przedmiocie ustalenia organu właściwego do wydania decyzji o uprawnieniu do spornego świadczenia , gdyż – w ocenie Skarżącego – "decyzję konstytutywną w zakresie odmowy wypłaty świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej mógł podjąć tylko właściwy dowódca, tj. Prezes WSO w W.".

W świetle powyższych zarzutów Sąd, zwłaszcza zaś podniesionego przez Skarżącego sporu co do właściwości rzeczowej organu administracji publicznej, który winien orzec w przedmiocie zgłoszonego świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, Sąd w pierwszej kolejności zbadał właściwość rzeczową i miejscową organów w tej sprawie.

W ocenie Sądu, zarzut naruszenia przepisów o właściwości organów jest oczywiście chybiony. Przesądza o tym art. 96 ust. 9 cyt. wyżej ustawy, który jednoznacznie usankcjonował właściwość wojskowego organu emerytalnego w przedmiocie uprawnień doświadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Podkreślić należy, że stanowisko to ma oparcie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. dla przykładu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 757/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010r. o sygn. akt I OSK 920/09). W uzasadnieniu wskazanych wyroków stwierdzono m. inn., że przepis art. 96 ust. 9 ustawy, wyłącza kompetencje dowódcy jednostki do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy, co "całkowicie potwierdza ust. 10 art. 96 ustawy", który stanowi, że "należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, inne niż wymienione w art. 95 pkt 1 i 6 wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy, o którym mowa w art. 104", a zatem - a contrario- właściwym do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia z art. 95 pkt 1 jest organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza.

Tym samym Sąd nie podziela podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącego dotyczących stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji.

Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność uchylenia decyzji. W tym miejscu Sąd zauważa, że Skarżący powołując się w swej obszernej skardze na liczne naruszenia przepisów prawa procesowego w uzasadnieniu do tych zarzutów wskazuje i koncentruje się, praktycznie biorąc, na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, dotyczącej przepisów wojskowej ustawy pragmatycznej.

Podobny charakter mają zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisu art. 138 §1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 i k.p.a., które sprowadzają się do tezy, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów Skarżącego, a nadto ograniczył się do powielenia argumentacji organu I instancji, co – w ocenie Skarżącego – "czyni uzasadnienie jedynie pozornym".

Sąd, nie może podzielić zaprezentowanego przez Skarżącego poglądu albowiem z uzasadnienia Ministra Obrony Narodowej jako organu II instancji wynika, iż odniósł się do wszystkich istotnych merytorycznie kwestii wskazanych w odwołaniu od decyzji Dyrektora WBE w K.

Badając sprawę dwukrotnie merytorycznie, w trybie art. 138 k.p.a., skoro nie dopatrzył się wskazywanych przez Skarżącego naruszeń, organ odwoławczy miał prawo podzielić stanowisko organu pierwszoinstancyjnego, w tym w szczególności, rozważania prawne dotyczące spornego świadczenia. Nadmienić przy tym należy, że stan faktyczny sprawy związany z przedmiotowym świadczeniem nie budzi wątpliwości, a zatem zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy są oczywiście bezpodstawne. Jak już stwierdzono wcześniej, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii w zakresie interpretacji obowiązujących przepisów czy sędziemu w stanie spoczynku – byłemu żołnierzowi zawodowemu, przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przy jednoczesnym pobieraniu uposażenia w stanie spoczynku za ten sam okres.

Podkreślenie to jest o tyle istotne, że – również wbrew twierdzeniom Skarżącego – jego wniosek z dnia [...] września 201 r. został jednoznacznie odczytany przez organ. We wniosku tym Skarżący żąda jednoczesnej wypłaty świadczenia w stanie spoczynku oraz świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i właśnie takie żądanie było procedowane przez organy i w tym zakresie zostały wydane zaskarżone decyzje. Zarzuty zatem Skarżącego, że organy naruszyły "jasno wyrażoną przez niego wolę co wypłaty świadczenia z art. 95 pkt 1" są także bezpodstawne.

Odnosząc się do dalszych zarzutów naruszenia prawa procesowego, zdaniem Sądu, nie zasługują one na uwzględnienie albowiem organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz należycie i wyczerpująco uzasadniły swoje decyzje (art. 107 k.p.a.). Jak już wspomniano wcześniej, także organ II instancji w sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, decyzja organu, odmawiająca Skarżącemu wypłaty świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji pobierania przez niego uposażenia sędziego w stanie spoczynku jest prawidłowa także z punktu widzenia prawa materialnego.

Rozpoznając sprawę w tym aspekcie wskazać należy, że Skarżący co do zasady ma niewątpliwie rację wskazując, że świadczenie emerytalne i świadczenie sędziego w stanie spoczynku, to w istocie dwa odmienne świadczenia.

Nie oznacza to jednak, że w określonych sytuacjach świadczenia te traktowane są przez ustawodawcę w sposób tożsamy. Świadczy o tym na przykład uregulowanie zawarte w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), gdzie w art. 100 § 6 ustawodawca przewidział w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie z zastrzeżeniem § 7. Podobnie w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) w art. 94 § 5 również w razie zbiegu uposażenia sędziego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe lub przez nią wybrane. Podobnie sytuacja przedstawia się w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), gdzie w art. 32 § 5 ustawodawca również przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez nią wybrane. Podane przykłady wyraźnie wskazują, że przy całej odmienności uregulowań dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku oraz świadczeń emerytalnych i rentowych są one w razie zbiegu tych świadczeń traktowane przez ustawodawcę w sposób tożsamy, a to oznacza, że uprawniony był pogląd organu odnośnie zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 95 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Wskazać należy, że wprawdzie z brzmienia przepisu art. 95 ust. 3 istotnie nie wynika, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, co nie oznacza, że Skarżący uprawniony jest do wypłaty obu tych świadczeń. Zgodzić się bowiem należy z organem, że w sytuacji, gdy sędziowie – żołnierze objęci są regulacjami dwóch odrębnych ustaw, to przy interpretacji art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych konieczne jest dokonanie systemowej i celowościowej wykładni przepisów.

Podkreślić należy, że w wielu sytuacjach prawo pozwala odstąpić od wyraźnego sensu językowego przepisu, na przykład wtedy, gdy interpretacja językowa prowadzi ad absurdum lub do rażąco niesprawiedliwego rozstrzygnięcia i w tego rodzaju sytuacjach odstąpienie od sensu językowego przepisu nie uważa się za wykładnię niezgodną z prawem (por. Lech Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Dom Organizatora, Toruń 2002, str. 18, Komentarz). Podkreślenia wymaga bowiem, że wykładnia prawa opierać się musi na założeniu racjonalnego i prawidłowego działania ustawodawcy oraz na przyjęciu wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego systemu prawa.

W świetle przywołanych reguł zgodzić się należy z organem, że celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdyż już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany w stosunku do innych grup zawodowych, a ponadto wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej. Świadczą o tym podane wyżej przykłady dotyczące zarówno sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej czy też sędziów sądów wojskowych. Oznacza to zatem, że organ, odmawiając wypłaty skarżącemu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadnie uznał, że z punktu widzenia funkcji jaką świadczenia te spełniają ustawodawca postawił między nimi znak równości.

Zakaz łączenia prawa do wypłaty uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty dodatkowo przemawia za zamiarem ustawodawcy wypłaty tylko jednego świadczenia. Z tego względu stwierdzić należy, ze podzielenie stanowiska Skarżącego i przyznanie mu wypłaty świadczenia, o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy prowadziłoby do usytuowania skarżącego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej. Zakaz łączenia prawdo wypłaty uposażenia odnosi się również do sędziów Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt III AUa 153/10).

Zgodzić się także należy z organem I i II instancji, że brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia "w stanie spoczynku", nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 przywołanej ustawy, z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Podkreślić należy, że prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, związane jest z pełnieniem służby wojskowej, nie zaś ze sprawowaniem urzędu sędziego. Podkreślić należy, że podstawową funkcją jaką Skarżący pełnił było wykonywanie przez niego obowiązków sędziego, będącego jednocześnie żołnierzem zawodowym. Podkreślić należy również, że świadczenia emerytalne oraz uposażenie sędziego w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję – zapewnić mają środki utrzymania po zaprzestaniu aktywności zawodowej, z tą różnicą, że świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypłacane jest jedynie przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, uposażenie zaś sędziego w stanie spoczynku, które przyznane zostało skarżącemu, wypłacane jest do ukończenia przez niego 65 lat. A zatem niewątpliwie regulacja dotycząca sędziów jest rozwiązaniem zdecydowanie korzystniejszym niż to ma miejsce w stosunku do żołnierzy.

Wskazać należy, że analiza przedstawionych wyżej unormowań prawnych dotyczących różnych grup sędziów wyraźnie wskazuje, że ustawodawca ustanowił jako zasadę, że jego intencją było, w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń. Niewątpliwie zatem uprawniony jest pogląd, że intencją ustawodawcy było stosowanie zakazu kumulacji świadczeń dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku z innymi świadczeniami emerytalnymi czy rentowymi. Nieuzasadniony byłby zatem pogląd dopuszczający możliwość innego traktowania sędziów sądów wojskowych w stosunku do innych sędziów innych sądów. Podkreślić również należy, że pozostali żołnierze zawodowi zostali objęci wyłączeniem kumulacji świadczeń, o którym mowa w art. 95 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Dlatego jako prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że wyłączenie kumulacji świadczeń w przypadku sędziego - żołnierza nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Trudno bowiem rozpatrywać zasadę równości w oderwaniu od zasady sprawiedliwości społecznej, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP.

Reasumując tę część rozważań, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił także zarzutów M. B. o naruszeniu przez organy przepisów prawa materialnego, uznając zaskarżone decyzje za zgodne z prawem.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził także żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Dlatego też Sąd, nie dopatrując się ani naruszeń prawa materialnego, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012.270), skargę oddalił.