Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 167/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 14, art. 13, art. 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27 ust. 1, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta B. do załatwienia punktu 1 wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność opisana w punkcie I nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Burmistrza B. na rzecz skarżącego kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący W. K. pismem z [...] marca 2020 r. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta B.w zakresie udostępnienia informacji publicznej , zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, to jest poprzez podanie imienia i nazwiska redaktora naczelnego Wiadomości B.według stanu na dzień emisji Wiadomości B. nr [...] ([...]) luty 2020, a także o podanie imienia i nazwiska redaktora prowadzącego wywiad z Zastępcą Burmistrza S. D., opublikowanym w artykule pn. "[...]" w Wiadomościach B. nr [...] ([...]) luty 2020.

Nadto Skarżący domagał się orzeczenia, że bezczynność organu gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia S.D. grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości [...]złotych, a także zasądzenia kosztów postępowania.

Na poparcie skargi podniósł, że w związku z faktem, że Urząd Miejski w B.jest wydawcą Wiadomości B. - w dniu [...] lutego 2020 roku wysłał do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zawierający 5 pytań. Wniosek został dostarczony do organu w dniu [...]marca 2020 r. Między innymi we wniosku Skarżący pytał:

"1. Kto jest redaktorem naczelnym (imię i nazwisko) Wiadomości B.wg. stanu na dzień emisji Wiadomości B. nr [...] ([...]) luty 2020.

2. Kto (imię i nazwisko) był redaktorem prowadzącym wywiad z S. D. - Zastępcą Burmistrza Miasta B.opublikowanym w artykule pn. "[...]" w Wiadomości B. nr [...] ( [...]) luty 2020.

3. Czy Pan S. D. autoryzował wywiad pn. "[...]."

W dniu [...] marca 2020 roku Skarżący otrzymał odpowiedź na pytania 4 i 5 złożonego wniosku, oraz informację, że pytania od 1 do 3 nie stanowią informacji publicznej. Organ nie zawarł żadnego uzasadnienia potwierdzającego, że pytania 1-3 nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem Gmina jest wydawcą wymienionej gazety. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 2 Prawa prasowego, na każdym egzemplarzu druku prasowego należy w widocznym i zwyczajowo przyjętym miejscu podać między innymi imię i nazwisko redaktora naczelnego. Bezspornym jest fakt, że dane te nie figurują w tzw. stopce redakcyjnej Wiadomości B. nr [...] ([...]) luty 2020. Ponadto, pomimo iż w stopce redakcyjnej jako wydawca podany jest Urząd Miejski w B.to faktycznie za wydawcę należy uznać Gminę B.. Potwierdza to chociażby fakt, że zlecającym druk gazety i płatnikiem jest Gmina a nie Urząd Miejski, gdyż ten ostatni posiada inny numer NIP. Burmistrz zatem jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skoro zaś wymienione "Wiadomości" są gazetą samorządową wydawaną przez Gminę, to należy uznać, że dane redaktora naczelnego i redaktora prowadzącego wywiad stanowią informację publiczną. Dotyczą one bowiem spraw publicznych, jako że wskazana gazeta wydawana jest przez jednostkę samorządu terytorialnego i jest finansowana ze środków publicznych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2012 roku sygn. II SAB/Łd 136/12).

Skarżący dalej argumentował, że organ pozostaje w stanie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nie udostępnił informacji (brak odpowiedzi na pytania 1 i 2) ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, a przy tym nie wykazał dobrej woli do załatwienia wniosku. Nie wymagało to faktycznie żadnego zaangażowania środków organu aby taką informację udostępnić. Gmina jako wydawca jest zobowiązana, na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 2 Prawa prasowego, na każdym egzemplarzu gazety podać między innymi imię i nazwisko redaktora naczelnego. Z tego ustawowego obowiązku nie wywiązuje się. Imię i nazwisko redaktora naczelnego gazety ma prawo znać każdy czytelnik danego czasopisma. Tym bardziej nieudzielenie odpowiedzi na to pytanie w trybie dostępu do informacji publicznej wskazuje na brak dobrej woli do załatwienia sprawy. Ponadto w swojej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej Burmistrz Miasta w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego nie uznał tych informacji za informacje publiczne. Jest to sprzeczne z podstawowymi zasadami funkcjonowania organów administracji publicznej. Nie tylko decyzja administracyjna ale także czynność materialno - techniczna (w tym przypadku odpowiedź na wniosek) powinna być uzasadniona w sposób zrozumiały dla wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że pismem z dnia [...] marca 2020 r. w drodze czynności materialno-technicznej udzielił odpowiedzi na część z zadanych pytań, w zakresie zaś pytań wyżej wymienionych poinformował, że w jego ocenie żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zdaniem organu nie dopuścił się on bezczynności, gdyż w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, organ winien wyłącznie poinformować o tym wnioskodawcę, co uczyniono. Podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w piśmie do wnioskodawcy z dnia [...] marca 2020 r. organ przekonywał – powołując się na tezy wyroków sądów administracyjnych, że dane, których udostępnienia domagała się strona, nie mają funkcjonalnego związku ze sprawami publicznymi. Jak na przykład wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia [...] września 2019 r., I OSK [...], określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu, W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p.

Odnosząc powyższą argumentację zawartą w przytoczonym orzecznictwie do realiów niniejszej sprawy, nie sposób uznać zdaniem organu, aby dane żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. miały charakter informacji publicznej. Dla społecznej kontroli prawidłowości wykonywania funkcji publicznych przez burmistrza nie ma bowiem żadnego znaczenia informacja o danych osobowych w postaci imienia i nazwiska redaktora naczelnego czy redaktora (osoby) przeprowadzającej wywiad. Dane te nie mieszczą się też w zakresie informacji wskazanych w art. 6 u.d.i.p.

Jednocześnie organ wskazał, że treść materiału prasowego, którego dotyczył wniosek Skarżącego, dotyczy osobiście właśnie Skarżącego, który do listopada 2018 roku przez dwie kadencje sprawował funkcję Burmistrza Miasta, a nadto - jest dla niego negatywna. Powyższa okoliczność w ocenie organu prowadzi do wniosku, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. Skarżący usiłuje zrealizować swój prywatny interes i pozyskać dane osobowe konkretnych osób w celu ich wykorzystania na własne potrzeby, w tym - prawdopodobnie - w celu dochodzenia od nich roszczeń. Stąd wniosek w zakresie danych osobowych, o jakich mowa w pytaniach nr 1 i 2 winien być traktowany jako nadużycie prawa do informacji publicznej. Końcowo organ zauważył, że z uwagi na specyfikę wydawanego periodyku funkcję redaktora naczelnego zawsze sprawował tu zespół redakcyjny, o czym Skarżący - jako niedawny burmistrz - z pewnością wiedział.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej przywoływana jako "u.d.i.p." lub "ustawa"), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli – tak jak w niniejszym postępowaniu – przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tej przyczyny, w takim właśnie trybie niniejsza sprawa została rozpoznana.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak stanowi § 2 -sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Omawiana ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i wzrostu świadomości prawnej społeczeństwa. Pojęcie informacji publicznej definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, to znaczy treść i charakter informacji.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że adresatem wniosku Skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej – w niniejszym przypadku organ wykonawczy gminy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przedmiot żądanej informacji generalnie ujmując dotyczy informacji dotyczących bezpośrednio wydawanej przez Gminę gazety, a tym samym ma związek z angażowaniem na ten cel środków publicznych tej jednostki samorządu terytorialnego (pochodzących z jej majątku). Nadto, według art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) w ramach zadań własnych gminy wynikających z zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, zostały wymienione zadania obejmujące sprawy wspierania i upowszechniania idei samorządowej (pkt 17) oraz promocji gminy (pkt 18). W świetle przytoczonych uregulowań ustawy o samorządzie gminnym można przyjąć, że wydawanie gazety samorządowej pozostaje w zakresie władztwa publicznego gminy, gdyż pozostaje w zakresie realizacji wymienionych zadań gminy dotyczących upowszechniania idei samorządowej oraz promocji gminy.

Wobec takiej konstatacji, przystąpić należy do oceny, czy organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, dopuścił się bezczynności.

Bezczynność organu na gruncie rozważanej ustawy zachodzi wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2355/13).

Według art. 10 ust. 2 ustawy informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Celem skargi na bezczynność jest z kolei zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Badając zasadność skargi na bezczynność sąd administracyjny czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego w sprawie.

W złożonym wniosku zawarto pytania – (1) kto jest redaktorem naczelnym (imię i nazwisko) wydawanego przez Gminę czasopisma według stanu na dzień emisji numeru 1 za luty 2020 oraz (2) kto (imię i nazwisko) był redaktorem prowadzącym opisany wyżej na wstępie wywiad i (3) czy osoba wymieniona przez Skarżącego we wniosku autoryzowała wywiad pod tytułem: "[...]."

W realiach rozpatrywanej sprawy, organ w terminie 14-dniowym, pismem z [...] marca 2020 r. poinformował skarżącego, że sporne informacje nie stanowią informacji publicznej.

W zakresie pytania nr 1 Sąd wszakże nie podziela zapatrywania organu, że nie ma ono waloru pytania dotyczącego informacji publicznej.

Stosownie do normującego zakres treści stopki redakcyjnej artykułu 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1914): "Na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych oraz innych podobnych druków prasowych należy w widocznym i zwyczajowo przyjętym miejscu podać:

1) nazwę i adres wydawcy lub innego właściwego organu;

2) adres redakcji oraz imię i nazwisko redaktora naczelnego;"

Jak stanowi natomiast przepis art. 7 ust. 2 prawa prasowego, redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji (pkt 7), zaś redakcją jest jednostka organizująca proces przygotowywania (zbierania, oceniania i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie (pkt 8). Redaktorem jest dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów prasowych (pkt 6). Dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji (pkt 5).

Nie jest przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie, że tzw. stopka redakcyjna wydawanego periodyku nie zawiera informacji co do osoby redaktora naczelnego. Organ ograniczył się w tej kwestii tylko do powiadomienia wnioskodawcy, że pytanie (nr 1) nie stanowi informacji publicznej. Tymczasem z art. 27 ust. 1 pkt 2 prawa prasowego wynika, że podanie imienia i nazwiska redaktora naczelnego jest obligatoryjne, jawne, ma być bowiem widoczne i umieszczane w zwyczajowo przyjętym miejscu, czyli trzeba przyjąć, że jest to informacja publicznie udostępniana, a skoro Gmina jest wydawcą gazety, to w konsekwencji uznać należy, że informacja w tym zakresie ma walor publiczny. Nieudzielenie zaś odpowiedzi w tej materii oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności.

Z prezentowanych względów zarzut skargi pozostawania organu w bezczynności co do punktu 1 wniosku jest zasadny. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał organ do załatwienia tej części wniosku w terminie 14 dnia od daty zwrotu akt po uprawomocnieniu się wyroku, stosownie do dyspozycji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Sąd przyjął, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 2 p.p.s.a.), albowiem organ w terminie zareagował na wniosek, a wadliwe zakwalifikowanie żądanej informacji wynikało jedynie z błędnej wykładni norm prawa (pkt II sentencji wyroku).

W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt III sentencji wyroku). Sąd nie dopatrzył się bowiem podstaw do wymierzenia organowi grzywny wobec braku rażącego naruszenia prawa przy zaistniałej bezczynności i za niezasadny uznał zarzut skargi o posiadaniu waloru informacji publicznej w aspekcie punktów 2 i 3 wniosku.

Sąd podziela pogląd organu, że żądaniu ujawnienia tożsamości redaktora konkretnego artykułu nie można przypisać publicznego charakteru tym bardziej, że abstrahując od trafności stanowiska organu, że tryb normowany ustawą o dostępie do informacji publicznej nie może służyć sprawom indywidualnym, własnym, danego wnioskodawcy, to podług rozwiązania przyjętego w art. 15 ust. 1 prawa prasowego autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska. Materiałem prasowym jest każdy opublikowany lub przekazany do opublikowania w prasie tekst albo obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym lub innym, niezależnie od środków przekazu, rodzaju, formy, przeznaczenia czy autorstwa (art. 7 ust. 2 pkt 4). Zgodnie także z ustępem 2 art. 15 prawa prasowego dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy:

1) danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji lub innego materiału o tym charakterze, jak również innych osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie powyższych danych;

2) wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecich.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach, wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.

Godzi się nadto zauważyć, że na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ograniczenie omawianego dostępu w trybie prawa do informacji publicznej odnosi się zatem do sformułowanego - w treści art. 15 ust. 1 prawa prasowego - prawa do zachowania w tajemnicy nazwiska autora danego materiału prasowego (dziennikarza), ale i każdej osoby, o której mowa w ustępie 2 artykułu 15 prawa prasowego. Ustawowy obowiązek chronienia anonimowości tych osób na gruncie prawa prasowego wyklucza stosowanie tu trybu dostępu w ramach informacji publicznej. Słusznie zatem organ przyjął, że w tym przypadku żądana informacja nie posiada publicznego charakteru.

Orzeczenie o kosztach (o których postanowiono w pkt. IV) znajduje wsparcie w art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.