Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1414/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1414/05

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kpa oraz art. 88 a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku Wojewody [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], nakładającego na Wojewodę [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł. za przekroczenie terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], znak: [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w dniu [...] października 2004 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek A. S. o pozwolenie na budowę chodnika wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości O., gmina [...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2004 r., wydanym w oparciu o art. 64 § 2 kpa Wojewoda [...] wezwał inwestora do dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę chodnika wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości O., gmina [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Wojewodę [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł. uznając, że w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia o dziesięć dni terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Za okoliczność wstrzymującą bieg terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane uznano okres czasu od dnia [...] grudnia 2004 r. kiedy organ wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę do dnia [...] grudnia 2004 r., kiedy w myśl tego wezwania upłynął dla inwestora termin do usunięcia stwierdzonych braków.

Zdaniem organu zgodnie z przepisem art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane należało odliczyć od terminu 65 dni okres czasu, kiedy inwestor uzupełniał formalne braki wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z wezwaniem z dnia [...] grudnia 2004 r. wydanym przez Wojewodę [...] w oparciu o art. 64 § 2 kpa. W przedmiotowej sprawie okresem opóźnienia spowodowanym z winy strony, był termin wyznaczony powyższym wezwaniem, czyli czas siedmiu dni od dnia jego doręczenia. Jedynie ten okres czasu wstrzymywał bieg terminu wynikającego z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż fakt że Wojewoda [...] przyjął uzupełnione braki formalne wniosku o pozwolenie na budowę po wyznaczonym przez siebie terminie, nie stosując rygoru przewidzianego w art. 64 § 2 kpa nie może stanowić podstawy do uznania, iż jest to okoliczność, o jakiej stanowi art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. W tym wypadku działał na własne ryzyko i mając na uwadze dyspozycję art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, winien tak pokierować dalszym tokiem postępowania, aby w sprawie nie doszło do naruszenia terminu wynikającego z w/w przepisu.

W skardze z dnia [...] września 2005 r. Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem Wojewody [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał błędnej wykładni art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane polegającej na nie wliczeniu do terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 powołanej ustawy, okresów opóźnień spowodowanych z winy strony.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi w art. 38 ust. 8, iż do określonego w ustawie 65 – dniowego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.

Zdaniem skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględnił jedynie pierwszą cześć w/w przepisu, pomijając okres opóźnień spowodowanych z winy strony. Dni, które upłynęły od doręczenia wezwania o uzupełnieniu braków do chwili wpływu do organu brakującej decyzji, w liczbie 38, stanowi opóźnienie z winy strony, wynikające z nieprawidłowości złożonego wniosku.

Ponadto, zdaniem Wojewody [...], karanie organu za działania podjęte w interesie inwestora, zmierzające do wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy, możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, wydaje się być niewłaściwe i krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na tej podstawie Sąd rozpoznając sprawę dokonał również oceny postępowania organu I instancji.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. do terminów, o których mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W niniejszej sprawie wniosek o wydanie pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu [...] października 2004 r. W dniu [...] grudnia 2004 r. pismem wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wezwanie to zostało odebrane w dniu [...] grudnia 2004 r. W dniu [...] grudnia 2004 r. dodatkowo poinformowano projektanta o konieczności sporządzenia projektu zagospodarowania na aktualnej mapie sytuacyjno – wysokościowej. Poprawiony projekt budowlany wraz z oświadczeniem inwestor dostarczył organowi w dniu [...] stycznia 2005 r. Decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła w dniu [...] stycznia 2005 r.

Zdaniem Sądu opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z winy strony, nie zaś z winy organu. Okres oczekiwania organu na złożenie uzupełnionego projektu nie wlicza się do 65 dniowego terminu opisanego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu zakreślenie terminu na wykonanie polecenia organu służy zdyscyplinowaniu inwestora. Po upływie tego terminu organ może jednak dokonać oceny czy zastosować rygor wynikający z upływu zakreślonego terminu czy też np. mimo wykonania obowiązku z uchybieniem terminu rozpoznać wniosek.

Skoro organ architektoniczno-budowlany uznał, że po uzupełnieniu wniosku możliwe będzie jego pozytywne rozpatrzenie sprawy to zasadnie prowadził postępowanie zmierzając do jego rozpoznania w jak najkrótszym czasie.

Wydanie decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę i pouczenie o konieczności złożenia kolejnego wniosku o pozwolenie na budowę prowadziłoby do naruszenia fundamentalnych zasad procedury administracyjnej – zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), a w szczególności zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa).

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego ma służyć dyscyplinowaniu organów architektoniczno - budowlanych, nie może jednak wymuszać na organach działania niezgodnego z interesem inwestorów.

Zdaniem Sądu w/w przepis powinien mieć zastosowanie wówczas, gdy organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, dysponując kompletnym wnioskiem o pozwolenie na budowę, pozostaje w bezczynności bez uzasadnienia wynikającego z ust. 8 art. 35 Prawa budowlanego.

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).