Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1520/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 188,
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 67a, art. 67b, art. 53
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10, art. 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezes Urzędu komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową" oraz art. 188 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem telekomunikacyjnym", po rozpatrzeniu wniosku K. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej "Prezesem UKE" z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., którą odmówił K. W. (dalej też skarżąca, wnioskodawczyni, zobowiązana) umorzenia zaległości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji za 2009 r. w kwocie 572,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz zaległości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji za 2010 r. w kwocie 8.668,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Wskazane decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

K. W., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "P." uzyskała prawo do wykorzystywania zasobów numeracji w przydziale numeracji na mocy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2009 r., zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Z dniem doręczenia powyższej decyzji po stronie zobowiązanej powstał obowiązek uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji. Z uwagi na to, iż zobowiązana nie uiściła opłat, Prezes UKE wystawił dwa tytuły wykonawcze dotyczące należnej opłaty za 2009 r. oraz za 2010 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2010 r. stwierdził z dniem [...] maja 2010 r. wygaśnięcie decyzji z dnia [...] listopada 2009 r.

Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. K. W. wystąpiła z wnioskiem o "umorzenie kary za 2010 r.", sprecyzowanym na żądanie organu jako wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w całości, powstałej z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż ubieganie się o umorzenie zaległości podyktowane jest ważnym interesem podatnika, ważnym interesem publicznym, wypadkiem losowym oraz możliwym błędem pracownika UKE w procesie przyznawania numeracji skróconej. Przedłożyła dokumenty wskazujące na swoją sytuację finansową.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji za 2009 r. w kwocie 572,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę a także zaległości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji za 2010 r. w kwocie 8.668,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezes UKE wskazał, iż zgodnie z art. 184 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego podmiot, który uzyskał prawo do wykorzystywania zasobów numeracji w przydziale numeracji, uiszcza roczne opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji. Stosownie do treści art. 188 prawa telekomunikacyjnego, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do opłat, o których mowa w art. 183-185, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi UKE. Przywołując treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, iż organ podatkowy może zastosować ulgę w postaci umorzenia w całości zaległości podatkowej jedynie wówczas, gdy przemawia za tym ważny interes podatnika lub interes publiczny. W odniesieniu do przesłanki ważnego interesu podatnika wskazał, iż taką przesłanką jest między innymi zdrowie i życie ludzkie, a także możliwość zarobkowania w celu zdobycia środków na utrzymanie.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009 r., (sygn. akt I SA/Po 1342/08, LEX nr 491828) wskazał, iż zasadą bezwzględnie obowiązującą w przepisach prawa podatkowego jest rzetelne i terminowe płacenie zobowiązań podatkowych. Możliwość zastosowania przez organ podatkowy instytucji ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej, powinien być oparty o ocenę, czy w sprawie występuje interes publiczny uzasadniający odstąpienie od konstytucyjnego obowiązku płacenia przez podmioty podatków wynikających z ustaw.

Prezes UKE w oparciu o przedstawione przez skarżącą dokumenty uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej wskazał, iż z oświadczenia strony wynika, że jest ona zatrudniona na cały etat, na umowę na czas nieokreślony i otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2.698,64 zł netto. Dodatkowo osiąga dochody z tytułu działalności gospodarczej i rolnictwa. Średni dochód z działalności gospodarczej za IV kwartał 2010 r. – 816,66 zł. Z przedłożonego przez skarżącą oświadczenia wynika, iż z działalności rolniczej osiąga dochód ok. 1.400,00 zł za 1 ha przy prowadzonej tej działalności na areale 4,32 ha. Z kolei z oświadczenia z dnia 20 grudnia 2010 r. wynika, iż w IV kwartale 2010 r. nie osiągnęła dochodu z działalności rolniczej. Ponadto, skarżąca wskazała, iż jej mąż – M. B., z uwagi na zły stan zdrowia, nie pracuje. Organ przytoczył informacje o miesięcznych kosztach utrzymania gospodarstwa domowego: czynsz za mieszkanie – 530,00 zł, ZUS – 233,32 zł, księgowość 219,60 zł, media stacjonarne ISDN – 67,10 zł, media mobilne GSM – 120, 00 zł, Internet – 64,00 zł, media stacjonarne VOIP – 64,00 zł, media energia – 150,00 zł, podatek rolny gminny – 67,00 zł, trwała choroba (lekarstwa) – 523,33 zł, utrzymanie gospodarstwa rolnego 450,00 zł, energia elektryczna – gospodarstwo rolne – 60,00 zł. Jak wynika z oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r. K. W. posiada zobowiązania finansowe wobec Telekomunikacji Polskiej S.A., dwa rachunki telefoniczne każdy na 67,10 zł, zadłużenie reklamowe w wysokości 220,00 zł, Centertel: jeden rachunek na kwotę 120,10 zł, ZUS składka za miesiąc listopad 2010 r. Zaległości wobec ZUS potwierdza zaświadczenie nr [...] z dnia 9 grudnia 2010 r., zgodnie z którym zobowiązana posiada zaległości z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego w łącznej kwocie 242,12 zł. Z przedłożonego zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 13 grudnia 2010 r. wynika, iż strona nie posiada zaległości podatkowych. Z historii operacji na rachunku bankowym należącym do skarżącej wynika, że w okresie od 1 października 2010 r. do 30 listopada 2010 r. różnica kwoty uznań i kwoty obciążeń na rachunku bankowym wynosiła 360,27 zł. Strona złożyła również oświadczenie z dnia 30 grudnia 2010 r., z których wynika, iż nie otrzymywała nigdy pomocy de minimis oraz pomocy publicznej.

W ocenie organu z powyższych dokumentów wynika, iż sytuacji skarżącej nie można określić jako bardzo trudnej. Skarżąca posiada stałe źródło utrzymania, uzyskuje dochody z trzech źródeł: z umowy o pracę, z działalności gospodarczej oraz działalności rolniczej, Jak wynika z zestawienia operacji na rachunku bankowym posiada dodatnie saldo na koncie, stan zadłużenia jest niewielki. Zobowiązana nie posiada długoterminowych zobowiązań finansowych w postaci zaciągniętych kredytów i pożyczek.

Odnosząc się do wypadku losowego, przez który strona rozumie zły stan zdrowia spowodowany stresem, nieprzychylnością władz gminy, organ stwierdził, iż przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej stawiałoby skarżącą w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podmiotów regulujących terminowo swoje zobowiązania narażonych także na stres związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, pracy zawodowej, czy też problemami zdrowotnymi. Rozpatrując z kolei podnoszoną kwestię możliwego błędu urzędnika UKE w procesie przyznawania numeracji skróconej, Prezes UKE wyjaśnił, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawidłowości decyzji przyznającej stronie prawo do wykorzystywania zasobów numeracji, decyzje te nie były zaskarżone przez stronę, nie toczyło się również postępowanie w sprawie stwierdzenia ich nieważności.

W oparciu o przedłożone dokumenty Prezes UKE stwierdził, iż nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika, niezbędna do zastosowania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych bowiem nie można przyjąć, iż opłata o umorzenie której wnosi zobowiązana, powstała w konsekwencji nieprzewidzianych zdarzeń losowych, niezależnych od jej postępowania. Powstanie zaległości było następstwem jej określonych decyzji odnośnie prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie jest to zdarzenie, na które nie miała wpływu. Rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej K. W. przyjęła na siebie wynikające z niej ryzyko, którego nie można przerzucać na innych podatników, działanie takie jest bowiem sprzeczne z interesem publicznym. Występując z wnioskiem o przyznanie uprawnień do wykorzystywania zasobów numeracji, strona powinna zabezpieczyć środki finansowe niezbędne do uregulowania w terminie opłat należnych Skarbowi Państwa z tego tytułu.

Odnosząc się do argumentu, iż planowane przedsięwzięcia mają m. in. wpływ na rozwój aktywności społecznej na obszarach wiejskich, czy też umożliwić dostęp do witryny WWW przez osoby niepełnosprawne nie zgodził z tą argumentacją. Działalność skarżącej ma charakter komercyjny i zarobkowy, zaś popieraniu działalności społecznie pożądanej służą inne niż ulgi podatkowe mechanizmy przewidziane w polityce finansowej państwa.

Odnosząc się do drugiej przesłanki przewidzianej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. interesu publicznego, Prezes UKE, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, iż umorzenie zobowiązania podatkowego jest formą pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez egzekwowanie podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Sytuacji finansowej skarżącej nie ocenił jako bardzo trudnej. Wnioskodawczyni posiada stałe źródło dochodu, prowadzi działalność rolniczą, a także działalność gospodarczą, z której uzyskuje przychody. Umorzenie zaległości stawiałoby zobowiązaną w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników regulujących terminowo swoje zobowiązania oraz naruszałoby konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa podatkowego, byłoby zatem sprzeczne z interesem publicznym.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją Prezesa UKE wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. oraz decyzja z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie których uzyskała prawo do zasobów numeracji, zostały wydane z naruszeniem prawa, podniosła naruszenie art. 10 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, braku zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów w sprawie, zarzuciła ponadto naruszenie konstytucyjnego prawa do rzetelnego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji państwowej wymieniając art. 7, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a.

Pismem z dnia 21 marca 2011 r. powiadomiono skarżącą o włączeniu do akt sprawy kserokopii dwóch tytułów wykonawczych oraz kserokopii pisma skarżącej z dnia 23 lutego 2011 r. o odroczenie płatności. Jednocześnie poinformowano stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a.

Skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwołując się do art. 67a & 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazał na charakter decyzji umarzającej zaległości podatkowe jako decyzji uznaniowej, a także rozumienia pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Podkreślał przy tym, że ważnego interesu podatnika nie należy utożsamiać z subiektywnym przeświadczeniem wnioskodawcy o zasadności wniosku.

Organ podniósł też, iż możliwość umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, bowiem jest odstępstwem od zasady, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny.

Prezes UKE powtórzył opis sytuacji finansowej skarżącej. Wyjaśnił, że bez znaczenia jest fakt, iż zaległość podatkowa, o której umorzenie wnioskuje strona, została uregulowana (wyegzekwowana).

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Prezes UKE uznał je za niezasadne. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów w procesie przyznawania numeracji skróconej wskazał, iż wniosek o przydzielenie numerów skróconych podpisała sama skarżąca oraz dodatkowo M. B., ona również podpisała kolejny wniosek o rozszerzenie prawa do wykorzystywania przydzielonego numeru. Oznacza to, iż działała we własnym imieniu a nie za pośrednictwem pełnomocnika.

W ocenie organu skarżąca niesłusznie podnosi, iż doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa do rzetelnego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy. Organ podkreślił, iż prowadząc postępowania w sprawie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, W tym celu przeprowadził postępowanie dowodowe, wzywając stronę do przedłożenia dokumentów uzasadniających wydanie decyzji umarzającej zobowiązania, z urzędu uzupełnił również materiał dowodowy. Wskazał, iż zbadał wszystkie okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Rozpatrując złożony wniosek dogłębnie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy kierując się przy jego ocenie zasadami logicznego rozumowania, rzetelnością oraz obiektywizmem. Nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a. wskazując, iż strona trzykrotnie pismami z dnia 5 stycznia 2011 r., z dnia 28 stycznia 2011 r. oraz z dnia 21 marca 2011 r. była informowana o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. przy okazji informowania jej o uzupełnieniu materiału dowodowego oraz o nowym terminie rozstrzygnięcia sprawy. W związku ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca została ponownie poinformowana o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Z uprawnienia strona nie skorzystała.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. W. zarzucając naruszenie przez Prezesa UKE procedury Urzędu Komunikacji Elektronicznej, kodeksu postępowania administracyjnego. Powtórzyła zarzut z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie występowała o zakup lub użytkowanie jakichkolwiek produktów lub usług. Zarzucała celowe opóźnione działania Prezesa UKE i pracownika tego urzędu, które zostały zakończone wydaniem odmowy. Wniosła o kasację decyzji nakazującej zapłatę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 184 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego podmiot, który uzyskał prawo do wykorzystywania zasobów numeracji w przydziale numeracji, uiszcza roczne opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji. Stosownie do treści art. 188 prawa telekomunikacyjnego, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do opłat, o których mowa w art. 183-185, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi UKE.

Przepisy ordynacji podatkowej, które mają zastosowanie na podstawie art. 188 regulują istotne zagadnienie, tj. pojęcie zaległości podatkowych, obowiązek naliczania odsetek za zwłokę, wygaśnięcie zobowiązania, w tym poprzez potrącenie, ulgi w spłacie, w tym umorzenie zobowiązania, przedawnienie oraz nadpłatę.

Zgodnie z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

Z powołanego przepisu wynika, że umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zaakcentować przy tym należy, iż decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302, wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07 (LEX nr 485329) sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

Zaległości o umorzenie, których wnosi skarżąca w przedmiotowej sprawie powstały w związku z przyznaniem jej prawa do wykorzystywania zasobów numeracji w przydziale numeracji na mocy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2009 r., zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Z dniem doręczenia powyższej decyzji po stronie zobowiązanej powstał obowiązek uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stanął na stanowisku, że organ w sposób prawidłowy dokonał ustaleń faktycznych, które znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś dokonana ocena przesłanek umorzenia zaległości podatkowej nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a.

Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych "W sytuacji, gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań prowadzi do powstania (...) zaległości podatkowej, organy podatkowe słusznie uznają, że brak jest podstaw do przyznania ulgi. Podniesienie okoliczności (...) nieznajomości skutków podatkowych nie przemawia również za uznaniem, iż występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, a tym bardziej przesłanka interesu publicznego. W sytuacji zatem gdy nieregulowanie należności podatkowych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a o.p". (tak: wyrok z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 535/10, LEX nr 610035).

Zdaniem Sądu organ słusznie uznał, iż sytuacja skarżącej nie uzasadnia uznania jej za na tyle wyjątkową by podjąć decyzję o umorzeniu zaległości podatkowej. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może w żadnym razie oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Wbrew zarzutom w skardze organ zbadał wszystkie okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Dogłębnie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy kierując się przy jego ocenie zasadami logicznego rozumowania, rzetelnością oraz obiektywizmem. Nie naruszył również zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych strona będąc prawidłowo poinformowana, na każdym etapie postępowania, o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., nie skorzystała ze swoich praw dotyczących możliwości zapoznania ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Nieskorzystanie ze swoich uprawnień nie uzasadnia zatem postawionego zarzutu o naruszeniu art. 10 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu celowego opóźniania wydania decyzji organ, zgodnie z art. 36 k.p.a., powiadomił skarżącą o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy wskazując nowy termin jej załatwienia. Sąd zauważa, iż stawiając ten zarzut, należący do kategorii naruszeń przepisów procesowych skarżąca nie wykazała, iż miało to jakikolwiek wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.