Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 334/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10 w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10


UZASADNIENIE

Wyrokiem wydanym 16 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżone przez K.S. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Powyższy wyrok stał się prawomocny od 23 marca 2012 r. w następstwie oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej

(wyrok z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 1832/10).

Wnioskiem z [...] września 2016r. K.S. zwróciła się o wykładnię wyroku Sądu wydanego w jej sprawie 16 czerwca 2010 r. podnosząc, że uzasadnienie wyroku jest dla niej niejasne i niezrozumiałe, ponieważ pomimo uchylenia przez Sąd postanowień organów obu instancji w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w dalszym ciągu poświadczana jest nieprawda, że to ona podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...].10.2009 r. przedłożyła decyzję nr [...] z [...] stycznia 2007 r. Nadto strona wskazała, że w jej ocenie ww. wyrok jest także niejasny dla organów podatkowych w tym Dyrektora Izby Skarbowej, który po oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie dalej prowadził postępowanie z odwołania. Kontynuując K.S. poinformowała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił sprostowania błędu rachunkowego/oczywistej omyłki w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] października 2012 r. nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji. Strona ww. postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który wyrokiem z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1068/12 uchylił zaskarżone postanowienie.

W związku z zawartymi przez Sąd w uzasadnieniu sformułowaniach, że "Do oczywistej omyłki nie można bowiem zaliczyć wykreślenia danych dotyczących określonej decyzji i wpisanie w to miejsce danych dotyczących innej decyzji." oraz "Taki sam pogląd organ odwoławczy winien zaprezentować odnosząc się do wniesionego w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. żądania dotyczącego wyjaśnienia sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 r. zawartego w uzasadnieniu decyzji.", a także, że "Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej organ winien uwzględnić wyżej przedstawiony pogląd" skarżąca powzięła wątpliwości,

czy wykonanie wyżej wymienionego wyroku miało polegać tylko na powstrzymaniu się organów podatkowych od prostowania oczywistych omyłek?

W ocenie skarżącej dalsze postępowania organów podatkowych w jej sprawie także dowodzą zasadności jej wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do normy art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 zw. dalej P.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W oparciu o ww. przepis skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni wyroku wydanego 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10 uchylającego postanowienia organów obu instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd wskazał, że dokonano sprostowania omyłki, która nie posiada ustawowego wymogu "oczywistości".

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.

W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sentencja wyroku, jak również treść jego uzasadnienia, nie nasuwają żadnych wątpliwości, a zwłaszcza wątpliwości, których wystąpienie stanowi przesłankę wykładni wyroku. Nie ma wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania jak i zakresu rzeczy osądzonej. Uchylając postanowienia organów obu instancji Sąd w przedmiotowym wyroku jasno i wyraźnie wskazał motywy, jakimi się kierował, zakres przedmiotowy tych motywów oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia. Argumentując podstawy swego rozstrzygnięcia Sąd, działając zgodnie z przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a., zawarł w uzasadnieniu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nadto należy wskazać, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, którego wykładni uzasadnienia domaga się skarżąca, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej został poddany ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 1832/10 oddalił skargę kasacyjną w pełni podtrzymując ustalenia oraz argumentację zawartą przez Sąd I instancji.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że rozstrzygnięcie wydane w sprawie I SA/Go 334/10 zostało w sposób czytelny i jednoznaczny uzasadnione. Nie ma żadnej rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem.

Zdaniem Sądu, pytanie skarżącej zawarte w jej wniosku w sposób oczywisty wykracza poza zakres objęty wyrokowaniem Sądu. Sąd uzasadniając swoje stanowisko w tej sprawie w ogóle nie odnosił się do kwestii skutków prawnych, które mogły powstać w przyszłości, które skarżąca obszernie opisała we wniosku. Uchylając postanowienia organów obu instancji Sąd zawarł ocenę prawną, którą organy zostały związane. Ocena ta dotyczyła zaskarżonego postanowienia, nie mogła odnosić się do decyzji podatkowej z którą to zasadniczo nie zgadza się Strona.

Ponadto strona nie wskazała, które konkretne elementy uzasadnienia wyroku są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości.

Podkreślić należy, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy np. dodatkową ocenę prawną zdarzeń, czy okoliczności sprawy, ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, LEX nr 948926 oraz z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, LEX nr 1070396).

W świetle powyższego w ocenie Sądu wniosek skarżącej w istocie miał na celu zmianę uzasadnienia, a nie jego wykładnię, co jest niedopuszczalne.

Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że żądanie wnioskodawcy wykracza poza ramy określone w art. 158 P.p.s.a., zmierza bowiem do merytorycznej polemiki nad zasadnością kwestionowanego orzeczenia, co jest niedopuszczalne w ramach instytucji wykładni wyroku.

Z podanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 158 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.