Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 674/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P D o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P D na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia .... r. nr .... w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc marzec 2008 roku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga P D na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia .... r., nr ... .

W petitum skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednak nie uzasadnił wniosku w tym przedmiocie.

Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowani trudnych do odwrócenia skutków, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (np. poprzez złożenie dokumentów finansowo - księgowych, deklaracji podatkowych czy też obrazujących sytuację materialno - finansową strony mającą uzasadniać twierdzenie o możliwości wyrządzenia znacznej szkody wskutek wyegzekwowania kwot tytułem realizacji zaskarżonej decyzji.

Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 5 lipca 2013 r. Skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie powinna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.

W niniejszej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w jakikolwiek sposób umotywowany, pomimo wezwania skarżącego do przedstawienia argumentów mających uzasadniać twierdzenie o możliwości wyrządzenia mu znacznej szkody wskutek wyegzekwowania kwot tytułem realizacji zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. choćby postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, publ.: Legalis).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.