Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 387/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177 § 1, art. 178
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] w D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r.; sygn. akt VIII SA/Wa 451/16 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [A.] w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 451/16) odrzucił skargę kasacyjną wniesioną w sprawie ze skargi [A.] sp. jawna "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej spółki na opisaną decyzję. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 stycznia 2017 r., co jednoznacznie wynika ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

W dniu 17 lutego 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wniósł do Sądu skargę kasacyjną na powołany wyżej wyrok.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę kasacyjną wskazał, że skoro odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został pełnomocnikowi skarżącej doręczony 17 stycznia 2017 r., to ustawowy, trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej upływał w dniu 16 lutego 2017 r. Tym samym skarga kasacyjna została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Pełnomocnik skarżącej spóźnił się z jej wniesieniem o 1 dzień. Jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie został złożony. Z opisanych przyczyn WSA skargę kasacyjną odrzucił.

Pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Potwierdził, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony w dniu 17 stycznia 2017 r., zaś skarga kasacyjna została nadana w dniu 17 lutego 2017 r., jednak w jego ocenie Sąd źle wyliczył termin do złożenia skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej przypadał w dniu 17 lutego 2017 r., tj. w dniu, w którym skarga ta została wniesiona. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z art. 178 p.p.s.a. wynika natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od dnia następującego po dniu, w którym strona odebrała odpis wyroku z uzasadnieniem. W tym przypadku pierwszym dniem terminu był więc 18 stycznia 2017 r. Ostatnim, trzydziestym dniem terminu był natomiast 16 lutego 2017 r. Błędne założenie strony, że ostatnim dniem terminu był 17 stycznia 2017 r. wynikać mogło z przeoczenia przezeń faktu, że termin ten jest terminem trzydziestodniowym, natomiast miesiąc styczeń ma 31 dni. Obliczenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny były prawidłowe. Skarga kasacyjna została wniesiona, choć z niewielkim, to jednak z uchybieniem terminu. Jednocześnie strona nie złożyła w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. WSA prawidłowo skargę kasacyjną odrzucił, jako spóźnioną.

Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.