Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2718/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 101 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 63/16 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

I OSK 2718/16

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 63/16 po rozpoznaniu skargi B.W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, uchylił zaskarżoną decyzję. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Minister Edukacji Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9b ust 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r – Karty Nauczyciela (Dz.U z 2014 r. poz. 191 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B.W. od decyzji W. Kuratora Oświaty z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że B.W. - nauczycielka zatrudniona na stanowisku wychowawcy świetlicy oraz rewalidacji indywidualnej w Zespole Szkół z Klasami Integracyjnymi i Specjalnymi nr 1 w P. - w dniu [...] czerwca 2014 r. złożyła do W. Kuratora Oświaty wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. Komisja Kwalifikacyjna powołana przez W. Kuratora Oświaty nie wydała wnioskodawczyni akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]W. Kurator Oświaty wystąpił o wszczęcie postępowania nadzorczego w trybie art. 9h ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela, wskazując że rozstrzygnięcie komisji kwalifikacyjnej nie znajduje oparcia w uzasadnieniu oceny punktowej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] Minister Edukacji Narodowej stwierdził nieważność postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego na wniosek B.W. przez Komisję Kwalifikacyjną powołaną przez W. Kuratora Oświaty.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. Komisja Kwalifikacyjna powołana przez W. Kuratora Oświaty nie wydała wnioskodawczyni akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy - Karta Nauczyciela W. Kurator Oświaty odmówił Pani B. W. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Decyzję uzasadniono brakiem akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej. Wnioskodawczyni została poinformowana o przysługującym, zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawie wglądu do akt sprawy oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do materiałów zebranych w postępowaniu kwalifikacyjnym (pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...]).

Pismem z dnia [...] września 2015 r. Pani B. W. wniosła do Ministra Edukacji Narodowej odwołanie od decyzji W. Kuratora Oświaty. Po zbadaniu materiału dowodowego i analizie stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowym zakresie organ stwierdził, że na podstawie art. 9b ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a - 3 ustawy - Karta Nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia nauczyciela dyplomowanego jest: posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie.

Zgodnie z art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 3 ustawy - Karta Nauczyciela, nauczycielowi, który nie spełnia ww. warunków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny odmawia nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego w drodze decyzji administracyjnej

Organ wskazał, że na podstawie załączonej dokumentacji ustalono, że Pani B.W. w 2001 r. ukończyła studia wyższe magisterskie w zakresie pedagogiki specjalnej, w 2003 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie pedagogiki specjalnej - terapii pedagogicznej oraz w 2008 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie pedagogiki leczniczej. Wnioskodawczyni jest zatrudniona zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami w Zespole Szkół z Klasami Integracyjnymi i Specjalnymi nr 1 w P. Odbyła staż w wymiarze 2 lata i 9 miesięcy i w dniu [...] lipca 2011 r. uzyskała pozytywną ocenę dorobku zawodowego. W dniu [...] sierpnia 2015 r. nie uzyskała jednak akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez W. Kuratora Oświaty i okoliczność ta stanowiła przesłankę do wydania decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.

Dalej podał, że organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy - Karta Nauczyciela (art. 9b ust. 1 pkt 3), jest związany merytorycznym stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia (bądź nieudzielenia) nauczycielowi akceptacji. Nauczycielowi, który nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej odmawia się nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego (art. 9b ust. 6 ustawy - Karta Nauczyciela). Organ odwoławczy nie ma kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez komisję kwalifikacyjną lub zmiany dokonanej przez komisję oceny. Zgodnie natomiast z art. 9g ust. 8 ustawy - Karta Nauczyciela nauczyciel, który nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego po odbyciu, na swój wniosek i za zgodą dyrektora szkoły, dodatkowego stażu w wymiarze 9 miesięcy.

W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono postępowanie nadzorcze na podstawie art. 9h ust. 1 pkt 2 ustawy - Karta Nauczyciela. Zgodnie z tym przepisem Minister Edukacji Narodowej sprawuje nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego przez komisje kwalifikacyjne oraz przez organy sprawujące nadzór pedagogiczny. W myśl art. 9h ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela czynności podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, są nieważne. Nieważność czynności stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Minister Edukacji Narodowej. W wyniku działań nadzorczych w trybie art. 9h ust. 1 pkt 2 ustawy - Karta Nauczyciela w postępowaniu kwalifikacyjnym przeprowadzonym na wniosek Pani B.W. nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa.

W toku postępowania nadzorczego przeprowadzonego w trybie art. 9h ww. ustawy ustalono, że do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na wniosek Pani B.W. z dnia [...] czerwca 2014 r. W. Kurator Oświaty zarządzeniem z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] powołał Komisję Kwalifikacyjną której skład ustalono zgodnie z przepisami art. 9g ust. 3 i ust. 5 ustawy - Karta Nauczyciela oraz przepisem § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2013 r. poz. 393). W skład Komisji weszli: przedstawiciel organu sprawującego nadzór pedagogiczny jako przewodniczący Komisji, dyrektor Zespołu Szkół z Klasami Integracyjnymi i Specjalnymi nr 1 w P., przedstawiciel związku zawodowego wskazanego we wniosku oraz eksperci o specjalności zawodowej w zakresie pedagogiki specjalnej - rewalidacji upośledzonych umysłowo, wychowania fizycznego, przyrody, matematyki, informatyki, historii, języka polskiego, bibliotekoznawstwa, oligofrenopedagogiki, nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego, posiadający kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach specjalnych i zatrudnieni w szkołach specjalnych.

Komisja Kwalifikacyjna powołana przez W. Kuratora Oświaty dokonała analizy przedłożonej przez Wnioskodawczynię dokumentacji, spełniającej wymogi formalne, oraz przeprowadziła rozmowę w obecności quorum wymaganego do podejmowania rozstrzygnięć. Każdy z członków Komisji ocenił spełnianie przez Panią B.W.wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 grudnia 2013, r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, według skali punktowej od 0 do 10. Średnia arytmetyczna punktów przyznanych przez poszczególnych członków Komisji wyniosła 3, 75 punktu.

Zgodnie z § 13 ust. 4 powołanego rozporządzenia Komisja Kwalifikacyjna orzekła o niewydaniu akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, ponieważ średnia arytmetyczna punktów uzyskanych przez Wnioskodawczynię nie wyniosła co najmniej 7 punktów. Z przebiegu prac Komisji sporządzono protokół, w którym zawarto w szczególności uzasadnienie oceny Komisji.

W odwołaniu z dnia [...] września 2015 r. Pani B.W. zarzuciła decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego naruszenie przepisów § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji uznanie, że nie zostały spełnione wymagania na stopień nauczyciela dyplomowanego.

Działając na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy - Karta Nauczyciela Minister Edukacji Narodowej nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji W. Kuratora Oświaty z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] odmawiającej Pani B. W. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.W. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji zauważył, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie W. Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2014 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wszczętej na wniosek B.W. w przedmiocie podjęcia postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego do czasu zakończenia postępowania nadzorczego przez Ministra Edukacji Narodowej, prowadzonego w oparciu o art. 9h ust 1 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela w przedmiocie stwierdzenia nieważności czynności komisji kwalifikacyjnej. Podstawę wydania ww. postanowienia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wobec tego, że powołane postanowienie o zawieszeniu postępowania weszło do obrotu prawnego, organ zobowiązany był do wydania postanowienia o jego podjęciu.

Z przesłanej przez organ w dniu [...] lutego 2016 r. informacji do Sądu wynika, że organ nie wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, tłumacząc swoje działanie obroną przed nadmiernym formalizmem i przedłużaniem postępowania. Jako kolejny argument przed koniecznością wydania takiego postanowienia, wskazał, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania jest niezaskarżalne. Procedując w przedmiotowym postępowaniu, organ nie zauważył, że w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie może podejmować zwykłych czynności proceduralnych, a jedynie, stosownie do art. 102 kpa - może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaistniały.

Zdaniem Sądu I instancji niepodjęcie zawieszonego postępowania po zakończeniu postępowania nadzorczego, prowadzonego przez Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie prawidłowości działania komisji stanowiło istotne naruszenie prawa procesowego. Powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1340/07, w którym sformułowano pogląd, że decyzja rozstrzygająca sprawę, wydana w czasie, gdy postępowanie w sprawie było zawieszone jest wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł Minister Edukacji Narodowej zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez:

1) błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 2 oraz art. 101 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że niepodjęcie zawieszonego postępowania przez W. Kuratora Oświaty mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 2 oraz art. 101 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego,

3) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wskazań dla organu co do dalszego postępowania.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Pani B.W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2015 r., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instnacji.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że B.W. otrzymując pismo z dnia [...] lipca 2015 r. została powiadomiona o podjęciu postępowania przez Kuratora Oświaty, a sam fakt niewydania przez Kuratora postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie spowodował naruszenia praw procesowych. Ponadto B.W. otrzymała decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] listopada 2014 r stwierdzającą nieważność postępowania kwalifikacyjnego, przeprowadzonego na jej wniosek przez Komisję Kwalifikacyjną, powołaną przez W. Kuratora Oświaty – rozstrzygnięcie w sprawie z uwagi na którą zawieszono postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Wskazano także, że przytoczony w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku pogląd WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r. II SA/Wa 1340/07 wydany został przed nowelizacją przepisu art. 101 K.p.a., która weszła w życie dnia 11 kwietnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.W. wniosła o jej oddalenie, wskazując że wydanie postanowienia, pomimo jego niezaskarżalności ma charakter gwarancyjny dla strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości lub w części gdy stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania niż dające podstawę do wznowienia, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy rozumie się prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego materialnego lub procesowego. Do tej kategorii podstaw uchylenia aktu administracyjnego zalicza się przede wszystkim brak należytej staranności wykazanej przez organ w prowadzeniu sprawy.

Podkreśla się ponadto, że tylko kwalifikowane wady dające podstawę do wznowienia postępowania obligują zawsze do uchylenia decyzji lub postanowienia bez względu na możliwość potencjalnego oddziaływania na wynik sprawy. W przypadku pozostałych naruszeń przepisów postępowania warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego aktu jest wpływ tych uchybień na wynik sprawy. Sformułowanie "wpływ" oznacza zaś, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Sąd uchylając decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. zobligowany jest wykazać, że gdyby nie stwierdzono naruszenia prawa to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne.

Art. 101 § 1 K.p.a stanowi, że o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Z kolei według art. 101 § 3 K.p.a na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Pod rządami tego przepisu w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18 z późn. zm.), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Obecnie utrwalone jest w orzecznictwie stanowisko, które sprowadza się do tezy, że po nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a., użyty w nim zwrot "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" należy rozumieć jako "postanowienie o zawieszeniu postępowania". (wyroki NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13, z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2507/12, z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1993/12, z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12).

Postanowienie organu o podjęciu zawieszonego postępowania jest aktem - sformalizowaną czynnością procesową organu, której poprawność wobec powołanej zmiany regulacji art. 101 § 3 k.p.a. może być zweryfikowana przez organ odwoławczy, w przypadku wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu, w którym podjęto zawieszoną sprawę. Kwestią kluczową z punktu widzenia przedmiotowej sprawy jest więc ocena skutków prawnych naruszenia polegającego na procedowaniu w sprawie przez organy administracji publicznej, pomimo istnienia w obrocie prawnym postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego a tym samym niewydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania - pomimo ustania przyczyn tego zawieszenia. Stwierdzić należy, że procedowanie przez organy w sytuacji odpadnięcia przyczyny zawieszania i niewydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie może być uznane za prawnie bezskuteczne tylko z tego powodu, że nie wydano postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie uchybienie organów polegające na niepodjęciu zawieszonego postępowania, pomimo odpadnięcia przyczyny zawieszenia, nie pogorszyło sytuacji prawnej B.W. Z akt postępowania wynika, że zainteresowana miała wiedzę o tym, iż postępowanie, które stanowiło podstawę zawieszenia w tej sprawie, zostało ostatecznie zakończone. Zatem niewątpliwe naruszenie przepisu art. 101 § 1 K.p.a. jakiego dopuścił się organ I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania wobec kwestionowanej decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z powodu niewydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.

Nie jest natomiast uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jedynie argumentacja prawna w nim zawarta jest wadliwa. Wprawdzie Sąd I instancji nie zawarł wyraźnych wskazań co do dalszego postępowania, to jednak z całokształtu uzasadnienia można wnioskować, że organ I instancji miałby w pierwszej kolejności podjąć zawieszone postępowanie.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 cyt. ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postepowania kasacyjnego.