Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 653/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190  ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 7,8,11,77   par. 1, 107  par. 1 i 3, 113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c,  art. 135 i 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Rektora Uniwersytetu Ś. w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie spraw kandydatów na studia i studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Ś. z dnia [...]r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 190 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2007 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) i § 25 ust. 8 Regulaminu Studiów Uniwersytetu Ś. oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Dziekan Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Ś. skreślił z dniem [...] r. A. D. z listy studentów [...] roku, semestru pierwszego z kierunku filologia, z powodu nieuzyskania zaliczenia tego semestru w określonym terminie. Nadto wskazał, iż A.D. po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania mającego na celu skreślenie z listy studentów nie złożył żadnych dowodów w sprawie.

W odwołaniu A.D. zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie przedstawiając zaświadczenia lekarskie dotyczące jego choroby. Podniósł, iż w [...] r. chorował prawie nieprzerwanie do dnia [...] r., a nie złożenie przez niego wyjaśnień po wszczęciu postępowania wynikało z choroby i niepełnosprawności.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prorektor do Spraw Kształcenia Uniwersytetu Ś., na podstawie art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i § 27 ust. 7 Regulaminu Studiów w Uniwersytecie Ś. w związku z art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ustalił, iż A.D. rozpoczął studia w roku akademickim [...], a ze względu na częstą absencję spowodowaną chorobą nie uzyskał zaliczenia pierwszego semestru. Następnie korzystał z przyznanego mu przez Dziekana urlopu zdrowotnego w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., a po powrocie z urlopu nie zaliczył żadnego z zaległych przedmiotów. Organ odwoławczy uznał, iż postępowanie w niniejszej sprawie było przeprowadzone prawidłowo i nie ma podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji. Nadto, do odwołania nie zostały dołączone żadne nowe dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.D. wyraził niezadowolenie z treści zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż przyczyną niezaliczenia przedmiotów był jego zły stan zdrowia i [...] stopień niepełnosprawności. Nadto jak zaznaczył, jest osobą samotną - sierota zupełną, więc miał kłopoty by skontaktować się z uczelnią.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnianiu zajętego w sprawie stanowiska szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy. W tych ramach zaakcentował, że przyczyną skreślenia skarżącego z listy studentów było nieuzyskanie zaliczenia [...] semestru [...] roku w roku akademickim [...]. W myśl § 25 ust. 8 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie Ś., w stosunku do studenta, który nie zaliczył pierwszego semestru studiów, dziekan wydaje decyzję o skreśleniu z listy studentów, a w szczególnych sytuacjach - decyzję o powtarzaniu semestru. Jednakże inicjatywa wystąpienia z takim wnioskiem musi pochodzić od studenta. Tymczasem skarżący po upływie terminu na zaliczenie [...] semestru w roku akademickim [...] i to dopiero po otrzymaniu pisma zawiadamiającego o wszczęcia postępowania w przedmiocie skreślenia z listy studentów złożył wniosek o odstąpienie od wszczętej procedury. Mając na uwadze stan zdrowia skarżącego dziekan wyraził zgodę na udzieleniu mu urlopu zdrowotnego na okres od [...] r. do [...] r. Z początkiem nowego roku akademickiego [...] skarżącemu umożliwiono częściowe zwolnienie z uczęszczania na zajęcia dydaktyczne w systemie indywidualnej organizacji studiów. Pomimo tego skarżący ponownie nie zaliczył pierwszego semestru (przedłużonego na jego wniosek do dnia [...] r.). W tej sytuacji organ pierwszej instancji nie przychylił się do kolejnego wniosku skarżącego o udzielenie mu nowego urlopu zdrowotnego i podjął decyzję o skreśleniu z listy studentów. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 28 ust. 6 Regulaminu, urlop roczny (także zdrowotny) może zostać przyznany studentowi po zaliczeniu semestru studiów. W uzasadnionych przypadkach, na zasadzie wyjątku, dziekan może przyznać urlop w sytuacji braku zaliczenia semestru. Zaznaczył wyjątkową wyrozumiałość organu pierwszej instancji w ocenie zachowania skarżącego i wywiódł, iż skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a oczekiwania skarżącego w związku z jego sytuacją osobistą zostały w pełni uwzględnione w ramach obowiązujących wszystkich studentów Regulaminu studiów. Nadto, skarżący w piśmie z dnia [...] r., będącym wnioskiem o wyrażenie zgody na indywidualną organizację studiów informował, że jest również słuchaczem Policealnej Szkoły [...] w K., zdaniem organu odwoławczego, takie działanie budzi uzasadnione podejrzenie, że stan zdrowia skarżącego wcale nie koliduje z jego obowiązkami wobec Uniwersytetu Ś., lecz służy celowemu przedłużaniu studiów z zupełnie innych powodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnotować należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy badają czy zaskarżone akty uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo badają, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonego aktu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawidłowość przyjętej przez organy administracji procedury, która doprowadziła do wydania tego aktu, przy czym rozważa się prawo obowiązujące, jak również stan sprawy istniejący w dniu wydania zaskarżonego aktu. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Kierując się tymi przesłankami Sąd doszedł do przekonania o konieczności uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

W myśl art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku:

1) niepodjęcia studiów;

2) rezygnacji ze studiów;

3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego;

4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni.

Stosownie zaś do ust. 2 tego przepisu kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku:

1) stwierdzenia braku postępów w nauce;

2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie;

3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów.

Szczegółowo kwestie te doprecyzowuje regulamin studiów, określony odrębnie dla każdej uczelni. Regulamin studiów w Uniwersytecie Ś. (załącznik nr 1 do Obwieszczenia Rektora UŚ z dnia 20 września 2007 r.), przyjęty uchwałą Senatu nr 17 z dnia 25 kwietnia 2006r., zawiera w § 25 katalog sytuacji, w których dziekan wydaje decyzję o skreśleniu z listy studentów (ust. 7 i 8). Według ust. 7 tego paragrafu, decyzję o skreśleniu z listy studentów dziekan może podjąć wtedy, gdy student nie zaliczył semestru (roku) studiów w określonym terminie. Ponadto zgodnie z treścią ust. 8 dziekan może w stosunku do studenta, który nie zaliczył pierwszego semestru studiów wydać decyzję o skreśleniu z listy studentów, a w sytuacjach szczególnych - decyzję o powtarzaniu semestru. Od decyzji, o której mowa w art. 190 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, stronie przysługuje odwołanie do rektora, a decyzja rektora jest ostateczna (art. 190 ust. 3 tej ustawy). Stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza bądź stosowanie ich wprost bądź z modyfikacjami, nadto, w pewnych sytuacjach może w ogóle wykluczać ich stosowanie, jeżeli przepisy regulujące daną materię samodzielnie (odrębnie) kształtują określone kwestie proceduralne. Omawiana ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie stanowi autonomicznych zasad związanych z formułowaniem lub treścią decyzji podejmowanych w indywidualnych sprawach studentów, dotyczących skreślenia z listy studentów.

Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej związane były rygorami procedury administracyjnej. Konieczność przestrzegania tej procedury oznacza, iż zarówno Dziekan, jak i Rektor Uniwersytetu Ś. byli zobligowani do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami Kpa., w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7 i art. 8 K.p.a..). Z tych zasad wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W rozpatrywanej sprawie organy orzekające obu instancji naruszyły przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 107 § 1 i § 3 K.p.a.

Z akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] r. działający z upoważnienia Dziekana Prodziekan Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Ś. skreślił skarżącego "z dniem [...] r. z listy studentów [...] roku, semestru [...] z kierunku (specjalność) filologia, studia pierwszego stopni, stacjonarne w roku akademickim [...]" (cytat). Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest w istocie niezwykle lakonicznym, jednozdaniowym stwierdzeniem o skreśleniu skarżącego z listy studentów w związku z nieuzyskaniem zaliczenia [...] semestru [...] roku. Organ nie wskazał nawet konkretnego punktu przepisu, który stanowił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia (art. 190 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., decyzja winna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarówno w doktrynie jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że podstawą materialnoprawną decyzji może być jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego. Jest rzeczą oczywistą, że regulamin studiów nie może stanowić samoistnej podstawy decyzji w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów. Zauważyć też przyjdzie, że powołany § 25 ust. 8 regulaminu studiów w Uniwersytecie Ś. wskazuje na możliwość wydania w sytuacjach szczególnych decyzji o powtarzaniu semestru.

Tymczasem przyczyny skreślenia studenta z listy studentów są wyczerpująco wyliczone w cytowanym powyżej art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i to ten przepis prawa z podaniem konkretnego punktu winien znaleźć się w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera ponadto uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 K.p.a. W świetle tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Powyższych uchybień procesowych nie ustrzegł się również organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. Przedmiotowa decyzja podaje w podstawie prawnej tylko art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ale bez wskazania konkretnego jego ustępu i punktu. Wskazanie tylko numeru artykułu nie jest w tym przypadku, określeniem podstawy prawnej, ale co najwyżej zbioru ją zawierającego. Tym bardziej, że z bardzo lakonicznego uzasadnienia tej decyzji nie wynika jednoznacznie jaką konkretnie organ odwoławczy zastosował podstawę prawną skreślenia, wynikającą z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano także § 27 ust. 7 regulaminu studiów, który dotyczy ponownego przyjęcia studenta na studia. Ten ostatni powoływany przepis po pierwsze nie może być podstawą skreślenia z uwagi na fakt, iż nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, a dodatkowo nie znajduje odpowiednika w treści przepisu art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wskazuje na obligatoryjne i fakultatywne przesłanki skreślenia studenta. W okolicznościach przedmiotowej sprawy można przyjąć, że zastosowanie mogłyby mieć ewentualnie przesłanki fakultatywne określone w art. 190 ust. 2 omawianej ustawy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Wskazuje na to sformułowanie przepisu, który stanowi, że "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów". Oznacza to, że przepis ten pozostawia do uznania organu uczelni istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających skreślenie z listy studentów. Nie może to jednak dopuszczać dowolności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek skreślenia studenta i ich analizą, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego. Organ administracji publicznej powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz ewentualnie okoliczności uzasadniające zakres ich zastosowania. Z kolei uzasadnienie takich decyzji, szczególnie negatywnych, powinno szczegółowo wskazywać także przyczyny, dla których organ instytucji tej nie zastosował, pomimo wystąpienia szczególnych okoliczności. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem jej właściwą kontrolę ze strony sądu.

Zaniechanie wyjaśnienia wszystkich przesłanek, które brały pod uwagę organy orzekając w sprawie, stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie ustosunkowały się do podania skarżącego z dnia [...] r., oznaczonego jako pismo w sprawie skreślenia z listy studentów. Takie podanie skarżący złożył do Dziekana do Spraw Kształcenia jeszcze przed datą odbioru decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., doręczonej skarżącemu dopiero w dniu [...] r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru k - 31 akt administracyjnych). Treść powołanego podania wskazuje na zły stan zdrowia skarżącego, co mogłoby by doprowadzić do uznania, że to podanie stanowi wniosek o udzielenie urlopu zdrowotnego

W ocenie Sądu przed podjęciem decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów Dziekan powinien rozpoznać to podanie. Tym bardziej, że w świetle § 28 regulaminu studiów istnieje możliwość wystąpienia przez studenta z takim podaniem (ust. 3), a dziekan w ramach przyznanych mu kompetencji może przychylić się do prośby studenta i przyznać urlop zdrowotny nawet w sytuacji braku zaliczenia semestru studiów (ust. 6 zdanie drugie i ust. 7). Dodatkowo powołane podanie zostało uznane za niekompletny wniosek o udzielenie urlopu zdrowotnego, o czym świadczy odręczna adnotacja dokonana na tym podaniu. Natomiast skarżący nie został wezwany do jego uzupełnienia i nie był poinformowany o dopuszczalnych formach działania w tym zakresie. Zajmując jakiekolwiek stanowisko organ administracji uwzględnić powinien rownież tą okoliczność, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną ([...]), o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenie o niepełnosprawności (k- 17 akt administracyjnych) oraz fakt, iż występował w postępowaniu administracyjnym bez pełnomocnika zawodowego.

W tej sytuacji szczególnego znaczenia nabierała konieczność dokonania przez rozstrzygający organ wszechstronnych, wyczerpujących wyjaśnień, zgodnie z art. 7 K.p.a., jaki w istocie charakter miało podanie złożone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego oraz jaka była rzeczywista wola skarżącego przy jego składaniu.

Zauważyć przyjdzie, iż przy ustaleniu jaki charakter ma pismo procesowe strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w niej zwrotów, ale ocena jej intencji dokonana w oparciu o całokształt podniesionych w sprawie okoliczności faktycznych. O tym jaki charakter ma mieć ostateczne pismo decyduje strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie stosownych informacji w ramach obowiązków wynikających z art. 9 K.p.a., o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia - w tym celu, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa.

W rozpatrywanej sprawie czynności takie nie zostały podjęte mimo złożenia przez skarżącego podania z dnia [...] r. oraz nie wyjaśnienia jego charakteru i zawartych w jego treści intencji skarżącego.

Organ odwoławczy także nie ustosunkował się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Podczas, gdy utrwalony jest pogląd judykatury i orzecznictwa, wedle którego organy administracji obu instancji są organami merytorycznie rozpatrującymi sprawę, zaś organ odwoławczy nie jest tylko organem powołanym do kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W tym zakresie organ odwoławczy nie rozważył i nie ocenił zawartych w odwołaniu wyjaśnień skarżącego dotyczących przyczyn niezaliczenia w terminie semestru. Oznacza to, że organ odwoławczy nie zastosował się do obowiązku wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta powinna znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Uzasadnienie decyzji jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wymogów tych z całą pewnością nie spełnia. Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. Wskazana wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia dokonanie przez Sąd jej pełnej oceny pod względem zgodności z prawem materialnym. Nie jest bowiem rolą Sądu domyślanie się motywów podjęcia przez organ administracji takiego a nie innego rozstrzygnięcia w sprawie i przedstawianie ich skarżącemu w zastępstwie tego organu. Jednocześnie jakiekolwiek wyjaśnienia dokonane w odpowiedzi na skargę również w zakresie wskazania podstawy prawnej bądź sprostowania oczywistych omyłek pisarskich mających miejsce w zaskarżonej decyzji należy uznać za spóźnione w świetle treści art. 113 K.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji w sposób wyczerpujący zbiorą i rozpatrzą cały materiał dowodowy, ustosunkują się do zarzutów, wyjaśnień i podań skarżącego składanych w toku postępowania, a ich analizę i ocenę oraz wnioski z niej płynące przedstawią w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono stosownie do treści art. 152 p.p.s.a.