Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 118/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W.G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę oddala


UZASADNIENIE

W. G., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A. K., pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. [...] orzekającej o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) wnosząc o wyznaczenie organowi 14 dniowego terminu do załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu skargi streszczono dotychczasowy przebieg postępowania.

Skarżąca podała, iż w dniu 7 maja 1990 r. J. S. (spadkodawczyni W. G.), wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r. sygn. [...] orzekającej o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), wskazując, iż decyzja ta nigdy nie została jej doręczona, a o jej treści dowiedziała się dopiero w dniu 27 kwietnia 1990 roku. Jednocześnie w dniu 16 czerwca 1990 r. J. S., złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Podniesiono, że pomimo upływu dwudziestu lat, wniosek powyższy nie został rozpoznany albowiem dotychczasowe postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczyło bezpośrednio bądź pośrednio jedynie odwołania od decyzji o przejęciu.

Skarżąca wskazała, że:

- decyzją z 24 października 1990 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] stwierdziło nieważność decyzji o przejęciu, decyzja ta z przyczyn formalnych została następnie uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 1991 r., sygn. akt II SA/Kr 18/91,

- następnie decyzją z 30 września 1993 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] uchyliło w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję o przejęciu w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, sygn. [...],

- w dniu 24 listopada 1993 roku Prezydent Miasta [...] działający w imieniu Gminy Miasta [...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z 30 września 1993 r. i postępowanie to nie zostało jako dotąd prawomocnie zakończone,

- Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia 30 czerwca 1994 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 30 września 1993 r., jednak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 1997 roku, sygn. akt IV SA 191/95 uchylił w/w decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 czerwca 1994 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania,

- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia 13 marca 2002 roku, sygn. akt Kol. Odw. [...] stwierdziło nieważność decyzji z 30 września 1993 r., którą to decyzję następnie utrzymało w mocy decyzją z dnia 26 lipca 2002 roku, znak Kol. Odw. [...]. Obie decyzje SKO wydane z 2002 roku zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 czerwca 2006 roku, sygn. akt II SA/Kr 2348/02,

- po raz kolejny rozpoznając sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji z 30 września 1993 r. Kolegium stwierdziło nieważność tej decyzji decyzją z 19 sierpnia 2008 roku, sygn. akt [...], a następnie w rezultacie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia 27 lipca 2009 roku, sygn. akt [...] utrzymało w mocy poprzednią. Decyzja SKO z 27.07.2009 w toku sądowej kontroli została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakwie z dnia 16 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 1383/09,

- ostatnio ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 kwietnia 2010 roku, sygn. akt [...] utrzymało w mocy poprzednią decyzję tego organu, tj. decyzję SKO z dnia 19 sierpnia 2008 roku, sygn. akt [...], na mocy której stwierdzono nieważność decyzji z 30.09.1993 r. orzekającej o uchyleniu w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji o przejęciu, wskazując w uzasadnieniu, iż decyzja ta była decyzją ostateczną w dniu złożenia odwołania przez J. S.. Obecnie sprawa jest rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w związku ze skargą W. G. na decyzję SKO z 27.04.2010, sygn. akt II SA/Kr 758/10.

Wskazano w skardze, że z uwagi na trwające wiele lat postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 września 1993 r. wydanej w trybie odwoławczym, W. G.. pismem z dnia 13 listopada 2008 r. wniosła o nadanie wnioskowi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 czerwca 1983 r. biegu. Skarżąca podniosła, iż organ pozostaje w bezczynności, bowiem pomimo upływu ponad półtora roku od chwili złożenia powyższego pisma w sprawie nie została wydana decyzja co do meritum.

Nadto skarżąca wskazała, iż wbrew stanowisku organów, w jej opinii, przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogą być zarówno decyzje ostateczne, jak i nieostateczne, bowiem ograniczenie, aby tryb nadzwyczajny dotyczył jedynie decyzji ostatecznych, nie wynika z przepisów k.p.a. zwłaszcza z literalnego brzmienia art. 156 k.p.a.

Dalej skarżąca wywodziła, iż nawet przyjmując takie stanowisko, iż warunkiem uruchomienia nadzwyczajnych trybów kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych jest uzyskanie przez decyzję przymiotu decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że ustawowy termin do załatwienia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] upłynął bezskutecznie skoro "ponownie biegł" przynajmniej od dnia 27 kwietnia 2010 roku, w której to dacie wydana została decyzja Kolegium z 27 dnia 2010 r. z której wynika, iż w ocenie Kolegium decyzja o przejęciu ma charakter ostateczny. Nawet więc przy założeniu, że trwające postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 września 1993 r. ma w ogóle jakichkolwiek wpływ na bieg terminów do załatwienia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu, to termin na załatwienie tej ostatniej upłynął.

Skarżąca podała, iż swoją skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] poprzedziła wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu jej sprawy w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Kolegium podało, iż wielokrotnie informowało skarżącą, iż jej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być rozpatrzony do czasu rozstrzygnięcia kwestii trybu, w jakim ma podlegać weryfikacji decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r. nr [...] o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie św. [...]) - sygn. akt [...].

Organ wskazał, iż skarżąca od lat - korzystając ze wszystkich dostępnych jej środków zaskarżenia - stara się wykazać, iż właściwym trybem weryfikacji decyzji orzekającej o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie św. [...]) jest tryb odwoławczy. Sytuacja taka uniemożliwia Kolegium rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji albowiem - stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - tryb odwoławczy ma zawsze pierwszeństwo przed trybami nadzwyczajnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w całej rozciągłości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w pismach skierowanych do skarżącej w toku postępowania.

W ocenie Kolegium, badanie, czy decyzja jest dotknięta wadą nieważności, jest możliwe tylko wówczas, jeżeli można stwierdzić, że jest ona ostateczna, tzn. że nie zostało od niej złożone odwołanie lub postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją o jego umorzeniu względnie wniosek o stwierdzenie jej nieważności został złożony co prawda w trakcie biegu terminu do złożenia odwołania, ale wcześniej niż samo odwołanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż możliwe jest prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej jednakże pod warunkiem, że nie zostało złożone od niej odwołanie.

Kolegium podniosło, iż w przedmiotowej sprawie od wielu lat trwa spór co do faktu, czy od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r. nr [...] o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie św. [...]) zostało skutecznie złożone odwołanie. Rozstrzygnięcie tego sporu ma - w ocenie Kolegium - kardynalne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Obecnie ta kwestia jest przedmiotem sprawy zawisłej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. II SA/Kr 758/10, w której kontroli podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 kwietnia 2010r. nr [...] utrzymująca w mocy poprzednią decyzję tego organu z dnia 19 sierpnia 2008 roku, sygn. akt [...], na mocy której stwierdzono nieważność decyzji z 30.09.1993 r. orzekającej o uchyleniu w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji o przejęciu nieruchomości obje tej wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

Nieprawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22 października 2010 r., II SA/Kr 758/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia 27 kwietnia 2010 roku, sygn. akt [...] oraz poprzednią ją decyzję tego organu z dnia 19 sierpnia 2008 roku, sygn. akt [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Z treści art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, wynika, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to należy stwierdzić, że organ ten nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r. sygn. [...] orzekającej o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (obecnie ul. Św. [...]) nie zostało zakończone do dnia rozpoznania skargi przez sąd.

Z przepisu art. 35 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym czas załatwienia sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego określony został na nie dłużej niż jeden miesiąc, natomiast w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwa miesiące. Przepis art. 36 k.p.a. przewiduje wprawdzie sytuację, w której czas załatwienia sprawy może przekroczyć także ww. termin dwumiesięczny, zobowiązuje jednak organ do powiadomienia o tym fakcie stron postępowania z równoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Do ww. terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, np. zawieszenia postępowania, w czasie którego terminy załatwiania spraw nie biegną (art. 103 k.p.a.), okresów opóźnień spowodowanych przez stronę, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu.

Podkreślić należy, że ugruntowany jest już w orzecznictwie pogląd, że powstanie bezczynności nie zależy od zrealizowania czy też niezrealizowania obowiązków sygnalizacyjnych, jakie ciążą na organie prowadzącym postępowanie, zgodnie z art. 36 k.p.a., ani też jakichkolwiek innych obowiązków procesowych ciążących na organie administracyjnym. Jeżeli organ nie realizuje tych obowiązków, to tym bardziej wykracza poza wyznaczony termin załatwienia sprawy i tym bardziej wykroczenie to następuje z jego winy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., I SAB/Wa 20/07, LEX nr 347781). Warto jednakże podkreślić, że wprawdzie sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia niedziałania organu, to dla oceny stanu bezczynności istotna jest przyczyna zwłoki, którą organ jest obowiązany wskazać (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r., I SAB 131/02, LEX nr 137829).

Istotą sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy organ administracji nie rozpoznając wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co do której toczy się postępowanie będące następstwem złożonego odwołania, pozostaje w stanie bezczynności, zwłaszcza w sytuacji, w której odwołanie, jak i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzą od tej samej strony i zostały złożone w odstępie kilkunastu dni, tj. w istocie jako środki w zamierzeniu konkurencyjne.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wprawdzie art. 156 k.p.a. nie nawiązuje do pojęcia decyzji ostatecznej, poprzestając na wskazaniu, iż "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji", to jednak przy wykładni tego przepisu nie można pomijać norm-zasad wyrażonych w rozdziale II działu I k.p.a., których istota wyraża się m.in. w tym, że stanowią one dyrektywy wykładni przepisów zawartych w kodeksie. Zgodnie z treścią art. 16 § 1 k.p.a. "decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych". Oznacza to, że zasada ogólna wyrażona w powyższym przepisie traktuje mechanizm stwierdzenia nieważności jako wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych. Z tej perspektywy należy spoglądać na treść art. 156 k.p.a., który nie stanowi wyjątku od powyższej zasady, gdyż nie stanowi o dopuszczalności stwierdzania nieważności decyzji nieostatecznych. Z faktu użycia sformułowania "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji" nie należy bezrefleksyjnie wyprowadzać wniosków opartych wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisu sprzecznych z rezultatami wykładni systemowej i celowościowej. Stwierdzenie nieważności ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji administracyjnych dotkniętych szczególnie istotnymi wadami, których katalog jest zamknięty, w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego zmierzającego do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej jeszcze "trwale" niezakończonej, tj. zakończonej dopiero decyzją nieostateczną i w następstwie rozpatrzenia tej sprawy wydania decyzji zastępującej decyzję organu pierwszej instancji. Z powyższych powodów nie są pozbawione racji poglądy niedopuszczające stwierdzenia przez organ administracji publicznej nieważności decyzji nieostatecznych.

Nawet gdyby jednak zaakceptować poglądy dopuszczające możliwość stwierdzania przez organ administracji publicznej nieważności decyzji nieostatecznych, to stwierdzić należy – jak zasadnie podkreśliło SKO w [...] w odpowiedzi na skargę – że możliwość tę orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza pod warunkiem nie złożenia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

W sytuacji zatem, gdy od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. [...] zostało złożone odwołanie (niezależnie od tego, że dopuszczalność i skuteczność jego złożenia nie została do chwili obecnej prawomocnie stwierdzona), równoległe prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. [...] stanowiłoby działanie mogące naruszyć zasadę dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji skutkujące pozbawieniem strony możliwości ponownego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez organ odwoławczy. Jak podkreśla NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2009 r., II OSK 1735/08 "przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, nie ograniczają wprost stosowania tego trybu jedynie do decyzji ostatecznych, tak jak to wynika z brzmienia art. 145 § 1, art. 154 § 1 czy też art. 155 k.p.a., jednak jest to jeden ze środków zaliczanych do trybu nadzwyczajnego. I w sytuacji kiedy rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania, należy w pierwszej kolejności brać pod uwagę rozpatrzenie środka odwoławczego - zwykłego, a dopiero w drugiej kolejności ewentualne rozpatrzenie sprawy w trybie nadzwyczajnym. Zakres rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, jest szerszy niż przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., co nie jest bez znaczenia dla strony, gdyż ma to swoje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu organu. Poza tym dając pierwszeństwo trybowi nadzwyczajnemu, kiedy rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, można mieć uzasadnione wątpliwości, czy nie narusza to zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji (nieostatecznej), nie może być środkiem konkurencyjnym względem odwołania, które przysługuje stronie (art. 127 § 3 k.p.a.)".

W sytuacji, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uzasadniona jest realizowaniem w prawidłowy sposób przez organ administracji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) należy przyjąć, iż naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy nie może być kwalifikowane jako zawiniona bezczynność organu. Szybkość działania organu administracji publicznej (jako wartość procesowa) nie może prowadzić do eliminacji czy ograniczenia wymogu "działania wnikliwego". Te dwa walory wymagają jednoczesnej realizacji zgodnie z formułą, że "organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko". Zasadne jest stanowisko, zgodnie z którym "zasada szybkości postępowania nie stanowi upoważnienia dla pomijania form postępowania, naruszania uprawnień procesowych stron w imię "szybkości", a zwłaszcza z zasady tej nie wynikają żadne wyjątki od norm k.p.a. Działanie wnikliwe, to działanie z poszanowaniem wszystkich reguł prawa procesowego, w tym zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gwarantującej dwukrotne (przez dwie instancje) ustalenie stanu faktycznego sprawy, a następnie subsumcję tego stanu faktycznego do obowiązujących uregulowań prawnych. W ocenie Sądu w przypadku kolizji zasady szybkości postępowania administracyjnego i zasady dwuinstancyjności postępowania, pierwszeństwo należy dać tej ostatniej, a wymóg szybkości nie może ograniczać prawa strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że sposób rozpatrywania sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. [...] przez SKO w [...] nie uzasadnia postawienia temu organowi zarzutu bezczynności. Należy zwrócić uwagę, iż w niniejszej sprawie ze względu na jej przedmiot, konieczne jest w pierwszej kolejności zakończenie postępowania będącego następstwem złożonego przez stronę odwołania. Oznacza to, że szybkość prowadzonego postępowania w sprawie nieważności decyzji jest również uzależniona od sprawności działania innych jednostek niż SKO w [...]. Nie ulega wątpliwości, że w dniu rozpatrywania niniejszej skargi postępowanie będące następstwem złożonego przez stronę odwołania od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. [...] było w toku, niezależnie o tego, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. i z dnia 19 sierpnia 2008 r. zostały uchylone nieprawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22 października 2010 r., II SA/Kr 758/10. Można jedynie wskazać, że pozostająca w obrocie decyzja kasacyjna SKO w [...] z dnia 30 września 1993 r. nie blokuje ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji i w braku aktywności tego organu strona powinna ewentualnie upatrywać bezczynności w merytorycznym rozstrzygnięciu jej sprawy.

W tym stanie rzeczy nie można kwestionować stwierdzeń organu zawartych w postanowieniach sygnalizacyjnych, iż przyczyną przedłużania terminu załatwienia sprawy jest konieczność wcześniejszego zakończenia ostateczną decyzją postępowania toczącego się w następstwie odwołania od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 20 czerwca 1983 r., sygn. SKO. [...].

Stwierdzić zatem należy, że przekroczenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustawowych terminów załatwienia sprawy nastąpiło w celu zrealizowania obowiązków wynikających z ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a z kolei przeciągające się w czasie zrealizowanie tej zasady na gruncie niniejszej sprawy następuje z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.), co z kolei nie pozwala postawić mu zarzutu bezczynności.

Skargę zatem należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.