Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 462/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Po 43/21 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany danych w ewidencji producentów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. C. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia

25 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Po 43/21, oddalił skargę K. C. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2020 roku w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany danych w ewidencji producenta.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 i art, 7 ust. 1 ustawy dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 699, dalej "ustawa o systemie ewidencji producentów"), polegające na odmowie dokonania w ewidencji producenta wpisu zgłoszonej zmiany dotyczącej adresu siedziby gospodarstwa rolnego skarżącej;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 w związku z art. 17 ustawy o systemie ewidencji producentów oraz w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów (Dz.U. z 2019 r., poz. 1854) polegające na tym, że treść rubryk formularza wniosku (formularz: Wl/04) oraz funkcjonalność oprogramowania komputerowego używanego przez organ do przyjmowania i obsługi wniosków o zmianę wpisu do ewidencji producentów, uniemożliwia producentowi zgłoszenie miejsca zamieszkania poza Polską (dział V. Miejsce zamieszkania i adres albo siedziba i adres wnioskodawcy), a jednocześnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o zmianę wpisu organ odmawia uwzględnienia jako takiego miejsca adresu siedziby gospodarstwa rolnego prowadzonego w Polsce przez producenta nie mającego tutaj miejsca zamieszkania, stanowiącego centralny ośrodek działalności gospodarczej w rolnictwie, prowadzonej przez skarżącą w Polsce, do korzystania z którego skarżącej przysługuje stosowne prawo;

3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 736, dalej "k.p.a.") i w związku z art. 7 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo że decyzja organu administracji została oparta o błędne ustalenia faktyczne dotyczące:

a) uznania, że Skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości w miejscowości W., w szczególności, że uprawnienia skarżącej nie potwierdza wyrok w sprawie o sygn. I C 706/17 ani oświadczenie z dnia [...] lutego 2013 r.;

b) uznania, że wizja lokalna istotnej dla sprawy nieruchomości w W. została dokonana w sposób prawidłowy i potwierdziła, że skarżąca nie prowadzi na niej aktywizacji zawodowej;

c) przyjęcia, że wskutek zbycia rzeczy oddanej do używania, umowa użyczenia wygasa, w związku z czym w związku ze zmianą właściciela nieruchomości w W. skarżąca utraciła prawo do jej wykorzystywania w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ze stanu faktycznego przyjętego przez WSA w Krakowie w ślad za organem wynika, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej kasacyjnie o zmianę danych w ewidencji producentów w zakresie zmiany adresu i siedziby gospodarstwa rolnego na: [...]. W dniu [...] września 2019 r. przeprowadzono wizję lokalną we wskazanym miejscu, a także uzyskano od Sołtysa Sołectwa W. oświadczenie opatrzone datą [...] września 2019 r., że wnioskodawczyni nie zamieszkuje, nie przebywa ani też nie prowadzi działalności rolnej pod wskazanym adresem. Strona była zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji jednakże nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie jest zasadny. Odnośnie do przeprowadzonej wizji lokalnej na nieruchomości w W., wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, wizja ta została przeprowadzona w prawidłowy sposób. Strona wskazuje, że wadliwość tej czynności polegała na ograniczeniu się wyłącznie do oceny części zewnętrznych budynków i nie obejmowała wszystkich budynków należących do gospodarstwa skarżącej. Należy zauważyć jednak, że poza dokumentacją w postaci protokołu oraz zdjęć organ dysponował informacjami (oświadczeniami) pozyskanymi od Sołtysa a także jednego z sąsiadów, którzy zaprzeczyli, jakoby pod adresem wskazanym we wniosku o zmianę danych wnioskodawczyni przebywała albo we wskazanej lokalizacji prowadziła aktywność zawodową. Tych ostatnich dowodów skarżąca kasacyjnie nie podważała. Tym samym, uwzględniając stan budynków opisany w protokole oględzin oraz widoczny na zdjęciach wespół z oświadczeniami ww. osób postronnych nie sposób uznać za dowolną ocenę tego materiału dowodowego przez organ i w efekcie za dowolne ustalenie, że nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ewidencji producentów. Tym samym uwzględnienie wniosku skarżącej kasacyjnie nie było możliwe i obligowało organ do wydania decyzji o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji producenta.

Skoro nie podważono stanu faktycznego sprawy, to zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie również nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).