Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 634/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], II. uchyla postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 500-,zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi oraz kwotę 257-,zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Kamieńska /-/B. Drzazga


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [..] - wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. z siedzibą w P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr geod. [..], ark. [..], obręb G., położonej w P. przy ul. U. W zakresie warunków wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane w decyzji wskazano, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy z działkami sąsiednimi przy ul. U.(dz. nr [..], ark. [..], obręb G.) i ul. U. (dz. nr geod. [..],ark. [..], obręb G.), co zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) jest dopuszczalne ze względu na rozmiary działki budowlanej". W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich decyzja stanowi, iż projektowane obiekty budowlane winny spełniać wymogi określone w art. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Wskazano też, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne określono na mapie zasadniczej w skali 1:500 stanowiącej załącznik do decyzji. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [..] utrzymało ją w mocy.

Powołując się na powyższą decyzję A. Spółka Akcyjna wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie jej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [..], położonej przy ul. U. w P. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [..] uwzględnił ten wniosek. W uzasadnieniu wskazał m.in., że w dniu 22 września 1999 r., przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku przy ul. U., w Wydziale Urbanistyki i Architektury, została złożona do akceptacji koncepcja urbanistyczno-architektoniczna dla zabudowy działek położonych przy ul. U.. Koncepcja ta zakładała na terenie wymienionych nieruchomości zabudowę szeregową ze ścianami w granicach bocznych działek. Nadto projekt budowlany dotyczący ul. U., zatwierdzony decyzją Nr [..] z dnia [..], obejmował pierwszy etap docelowej zabudowy szeregowej. Dla zabudowy szeregowej na terenie działki nr [..], położonej przy ul. U. inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [..]. Zamierzenia inwestycyjne wnioskodawcy są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy oraz z koncepcją urbanistyczno-architektoniczną z 1999 r., w związku z tym nie można żądać, by projektowany na działce przy ul. U. obiekt odsunąć od granicy na odległość 1,5 m.

Wojewoda, na skutek odwołań wniesionych przez współwłaścicieli nieruchomości przylegających do terenu inwestycji, decyzją z dnia [..] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wprawdzie inwestor spełnił podstawowe warunki do uzyskania pozwolenia na budowę (w tym określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego), jednak nie uwzględnił zasady równego traktowania stron i nie przeprowadził analizy badania zgodności zagospodarowania nieruchomości z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zasada wzajemności może być zachowana - zdaniem tego organu - przez oddalenie projektowanego budynku od granicy na odległość taką, na jaką jest oddalony budynek odwołujących się. Odsunięcie projektowanego budynku od granicy, zgodnie z zasadą niedyskryminacji, nie spowoduje - w ocenie organu odwoławczego - naruszenia zasad zabudowy szeregowej. Dalej organ dokonał interpretacji pojęcia "lokalizacja przy granicy" stwierdzając, iż podjęcie to może być rozumiane, jako lokalizacja budynku bezpośrednio przy granicy nieruchomości w styku z granicą geodezyjną, jak i lokalizacja w niewielkiej od niej odległości. Organ drugiej instancji wskazał nadto, że należy ustalić, czy projektowany budynek jest segmentem środkowym, czy skrajnym zabudowy szeregowej. Stwierdził, iż taki stan może być uwzględniony po uzyskaniu deklaracji właścicieli nieruchomości przy ul. U. o przewidywaniu (bądź nie) dalszej zabudowy na tej nieruchomości do granicy. Po takim ustaleniu, wystarczającym będzie - w ocenie organu odwoławczego - uzupełnienie materiału dowodowego o analizę nasłonecznienia i wykazanie, że budowa przy tej granicy nie spowoduje naruszenia przepisów o nasłonecznieniu. Jeżeli takie uzgodnienie nie zostanie sformułowane, to wówczas zachowanie zasady niedyskryminacji, wymagać będzie zachowania odległości określonej w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Organ podkreślił, że dalsze postępowanie wyjaśniające w tym zakresie nie spowoduje złamania zasady wiążącego charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 322/06 oddalił skargę A. S.A. na powyższa decyzję Wojewody. Sąd zaaprobował pogląd organu drugiej instancji odnośnie "konieczności rozważenia odległości planowanego budynku od granicy sąsiednich działek (w tym analizy i badania zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.)" oraz podzielił pogląd, że "respektowanie zasady wzajemności jest obowiązkiem organów administracyjnych w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i w toku tego postępowania organy powinny brać pod uwagę odległość budynku skarżących od przedmiotowej nieruchomości".

Zasadne było też nakazanie przez organ odwoławczy organowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń umożliwiających stwierdzenie, czy spełniono wymogi wynikające z cytowanego rozporządzenia wykonawczego z dnia 12 kwietnia 2002 r., a tym bardziej, czy nie naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nakazującego poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P.) i skorelowanej z nią zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji R.P.) oraz niedyskryminacji (art. 32 ust. 2 Konstytucji R.P.). Skoro na podstawie ostatecznej decyzji sąsiedni budynek mieszkalny pobudowany został w odległości 35 cm od granicy, to zasada ta wyłącza możliwość takiego usytuowania projektowanego budynku, by miało to negatywny wpływ na budynek przy ul. U., a tak będzie, gdy budynek zostanie posadowiony na styku z granicą sąsiedniej działki.

Poza tym w powołanej na wstępie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy", co nie jest równoznaczne z takim obowiązkiem.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wprawdzie § 12 rozporządzenia wykonawczego zawiera określenie "bezpośrednio przy granicy", jednakże w sytuacji konieczności ochrony osób trzecich oraz zasad rangi konstytucyjnej i ustawowej powołany przepis należy interpretować zgodnie z tymi zasadami. Rozporządzenie wykonawcze nie może tych zasad naruszać. Kwestia dopuszczalności budowy na granicy działki - ze względu na rozmiary działki budowlanej - nie mogła być przesądzona na etapie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Sąd podzielił również stanowisko Wojewody, co do konieczności zbadania kwestii zacienienia sąsiedniej działki przy ul. U. oraz ustalenia, czy projektowany budynek jest segmentem środkowym czy skrajnym zabudowy szeregowej.

Inwestor wniósł skargę kasacyjną od omawianego wyroku, zaś Prezydent Miasta P. przystąpił do ponownego rozpatrywania sprawy, kierując się wytycznymi zawartymi w decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego oraz w uzasadnieniu wyroku Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję.

W toku dalszego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [..] - wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - zobowiązał inwestora do usunięcia w zakreślonym terminie nieprawidłowości i uzupełnienia wniosku w zakresie zgodnym z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej Wojewody z dnia [..] poprzez:

– odsunięcie projektowanego budynku na taką samą odległość, o jaką jest oddalony od granicy z działką przy ul. U. budynek położony przy ul. U.;

– dołączenie do wniosku deklaracji właścicieli nieruchomości przy ul. U. odnośnie przewidywanej dalszej zabudowy do granicy z działką przy ul. U. oraz analizy nasłonecznienia z wykazaniem, że budowa przy tej granicy nie spowoduje naruszenia przepisów o nasłonecznieniu (§ 13 i 60 cytowanego rozporządzenia wykonawczego);

– jeżeli właściciele działki położonej przy ul. U. nie potwierdzą zamiaru dalszej zabudowy, to zabudowanie nieruchomości przy ul. U. będzie wymagało zachowania odległości określonych w § 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. W tym przypadku do poprawionego projektu budowlanego należy dołączyć analizę nasłonecznienia i wykazać, że budowa nie spowoduje naruszenia przepisów § 13 i 60 cytowanego rozporządzenia.

Ponieważ inwestor nie wykonał w terminie tych obowiązków -Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [..], wydaną na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda, rozpatrujący sprawę na skutek odwołania wniesionego przez A. S.A., decyzją z dnia [..] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że termin do usunięcia przez inwestora nieprawidłowości i braków wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę upłynął bezskutecznie 20 kwietnia 2006 r.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi Spółki A. (sygn. akt II SA/Po 531/06). Skarżąca zarzuciła w skardze, że "Wojewoda najpierw błędnie ukierunkował dalsze postępowanie, jakie w niniejszej sprawie przeprowadził Prezydent Miasta P., a następnie utrzymał w mocy decyzję wydaną przez tegoż Prezydenta (...) w wyniku postępowania, którego przebieg został błędnie ukierunkowany".

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie powinien uchylać się od rozpatrzenia merytorycznych zarzutów odwołania tylko dlatego, że we wcześniej opisanej sprawie administracyjnej (zakończonej decyzją Wojewody z dnia [..] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą A. pozwolenia na budowę) zaskarżonej przez Spółkę do Sądu (sygn. akt II SA/Po 322/06) postępowanie się toczy.

Wojewoda oraz uczestniczka postępowania E. P. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 czerwca 2007 r. zawiesił postępowanie w oczekiwaniu na wynik sprawy sygn. akt II SA/Po 322/06 (l. 118 i 121 - 125).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt OSK 205/07 oddalił skargę kasacyjną A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. II SA/Po 322/06. W uzasadnieniu podkreślił, iż wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, lecz i stwierdzenia przez organ prowadzący sprawę na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organ ma bowiem obowiązek ustalić zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Poprzedzająca pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa tylko podstawowe i ogólne zasady zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy i celem jej nie jest szczegółowe i dokładne usytuowanie budynku na konkretnej nieruchomości. Dlatego nie wiąże ona organu architektoniczno-budowlanego co do dokładnego miejsca posadowienia budynku, gdyż kwestię tę powinien rozstrzygnąć organ w pozwoleniu na budowę, Jednocześnie ustalając, czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki przy ul. U. w P., dopuszczała tylko możliwość zabudowania tej nieruchomości budynkiem usytuowanym bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami. Nie oznacza to jednak konieczności takiej zabudowy, lecz jedynie możliwość z punktu widzenia zasad zagospodarowania przestrzennego. Realna możliwość usytuowania planowanego przez wnioskująca Spółkę jej budynku, musi jednak uwzględniać fakt, że sąsiednia nieruchomość przy ul. U. została już legalnie zabudowana domem mieszkalnym usytuowanym 35 cm od granicy obu nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że konieczność uwzględnienia istniejących elementów zagospodarowania działki sąsiedniej wynika zarówno z przepisów Prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 pkt 9) jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12 ust. 6 in fine). Skoro więc decyzja organu pierwszej instancji pominęła te kwestie, to uchylenie tej decyzji przez Wojewodę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania było uzasadnione. Uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w rozpoznawanej sprawie było uzasadnione również koniecznością zbadania wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość przy ul. U.

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie.

Skarżąca Spółka podtrzymała skargę podkreślając, iż wyżej przedstawiona ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego została wyrażona w innej sprawie. Zdaniem skarżącej, w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [.] rozstrzygnięto jednoznacznie o dopuszczalności realizacji zabudowy na granicy z działkami sąsiednimi przy ul. U. ze względu na rozmiary działki. Jest to rozstrzygnięcie wiążące erga omnes, a zatem wiążące także dla inwestora oraz autora projektu budowlanego. Mają oni prawo przygotować realizację inwestycji w zaufaniu do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niedopuszczalne jest więc wymaganie od inwestora, by przedłożył projekt budowlany, przewidujący usytuowanie budynku w odległości 35 cm od granicy z sąsiednią nieruchomością, położoną przy ul. U..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Przedmiotem oceny Sądu jest w niniejszej sprawie zgodność z prawem decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej, wydanej w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w aktualnym brzmieniu, o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [..], położonej w P. przy ul. U. W myśl tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei ust. 1 art. 35 omawianej ustawy, nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej między innymi obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Niedostateczne sprawdzenie pod tym kątem dokumentów dołączonych przez inwestora do wniosku i wydanie przez Prezydenta Miasta P. w dniu [..] decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zakwestionował Wojewoda uchylając tę decyzję i przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Z większością argumentów organu odwoławczego zgodził się zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 322/06 oddalając skargę A. na decyzję kasatoryjną Wojewody z dnia [..] jak i Naczelny Sąd Administracyjny oddalając wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 205/07 skargę kasacyjną inwestora od wyroku sądu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę podzielił stanowisko wyrażone w tych wyrokach, zwalczane przez skarżącą Spółkę, iż poprzedzająca pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa tylko podstawowe i ogólne zasady zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy i celem jej nie jest szczegółowe i dokładne usytuowanie budynku na konkretnej nieruchomości. Dlatego nie wiąże ona organu architektoniczno-budowlanego co do dokładnego miejsca posadowienia budynku, gdyż tę kwestię powinien rozstrzygnąć organ w pozwoleniu na budowę, jednocześnie ustalając, czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że omawiana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierająca zapis, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy z działkami sąsiednimi (...)" także była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie sygn. akt II SA/Po 109/05 na skutek skargi wniesionej przez współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 25 maja 2006 r. oddalającego tę skargę Sąd wyjaśnił, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w istocie pozbawiałoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w którym zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Skoro celem omawianej decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, czy - w razie braku planu - przepisów szczególnych określonych w art. 40 ust. 1 uzp, to ochrona interesów osób trzecich może być w tym postępowaniu rozważana właśnie w tych granicach. Przepisy wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie znajdą zastosowanie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, kiedy to normy prawne wynikające z Prawa budowlanego znajdą zastosowanie.

Między innymi odmowa wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [..], mających na celu przywrócenie zasady równego traktowania stron i ochrony także interesów osób trzecich (właścicieli sąsiedniej działki), jak również dostosowania odległości projektowanego budynku szeregowego do wymogów powołanego rozporządzenia wykonawczego do Prawa budowlanego stała się podstawą wydania zaskarżonej decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W związku z domaganiem się przez stronę skarżącą, aby Sąd w niniejszej sprawie ustalił "w jaki sposób określone zostały granice zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [..] dla działki przy ul. U. od strony granicy z działką od ulicy U." (k. 116 akt sądowych) należy odwołać się do wcześniejszych rozważań na temat charakteru i roli decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i dodatkowo przywołać stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Po 322/06 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt ISK 205/07, które Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę podziela, iż wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy" nie jest równoznaczne z takim obowiązkiem (wyraz "dopuszcza się" wskazuje na swobodę w tym zakresie). Realna możliwość usytuowania planowanego przez wnioskującą Spółkę budynku, musi uwzględniać fakt, że sąsiednia nieruchomość przy ul. U. została już legalnie zabudowana domem mieszkalnym usytuowanym 35 cm od granicy obu nieruchomości. Konieczność uwzględnienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej istniejących elementów zagospodarowania działki sąsiedniej wynika zarówno z przepisów Prawa budowlanego, jak i cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (§ 12).

Jeśli organy administracyjne respektować będą zasady wynikające z tych przepisów, to pozbawiona podstaw będzie obawa skarżącej Spółki, że wymaga się od inwestora, aby postawił planowany budynek w odległości 70 cm od budynku wzniesionego legalnie na działce przy ul. U. (k. 158 akt sądowych).

Oceniając z tego punktu widzenia obowiązki nałożone na inwestora postanowieniem z dnia [..] w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego należy uznać, że nie wszystkie były zasadne. Dotyczy to w szczególności obowiązku odsunięcia projektowanego budynku "na odległość taką, o jaką oddalony jest od granicy z działką przy ul. U. budynek położony przy ul. U.". Jak bowiem trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Po 322/06 "skoro na podstawie ostatecznej decyzji budynek przy ul. U. został oddalony o 35 cm od granicy - zasada równego traktowania wyłącza możliwość takiego usytuowania projektowanego budynku, by miało to negatywny wpływ na budynek przy ul. U.".

Również brak jest podstaw prawnych do uzależniania wydania lub odmowy wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę od przyszłych zachowań osób trzecich względem inwestora przez zobowiązanie inwestora do przedłożenia pisemnej deklaracji właścicieli nieruchomości przy ul. U., czy przewidują dalszą zabudowę swojej nieruchomości. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym przez Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Po 322/06, że ustalenia co do charakteru zabudowy powinny mieć charakter bezwarunkowy i niezależny od woli sąsiadów. Ograniczenie prawa własności musi wynikać wyłącznie z ustawy (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP).

Tymczasem kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wydana została w wyniku niewykonania między innymi i tych obowiązków. Uzasadnia to konieczność uchylenia w trybie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) postanowienia nakazującego inwestorowi usunięcie konkretnych nieprawidłowości, w tym nieprawidłowości poddanych krytycznej ocenie Sądu, jak również uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 145 § 1 pkt a, c). Umożliwi to organowi orzekającemu wskazanie inwestorowi tylko takich obowiązków, które odpowiadają prawu i przystają do konkretnej sytuacji faktycznej i prawnej.

O niewykonalności zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 ppsa.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga

MK