Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 483/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 279 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1669
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
article: art. 107 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. [...] – [...] na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w R. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 483/21

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr RP – [...] Rektor Uniwersytetu [...] w R.( dalej organ, Rektor), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa), art. 279 ust.1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 roku przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce( DZ.U z 2018 roku, poz. 1669 dalej ustawa wprowadzająca); art. 107 ust.1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym( DZ.U z 2017 roku, poz. 2183 dalej ustawa) ; § 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 roku w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich( DZ.U z 2017 roku poz. 1696 dalej rozporządzenie) oraz § 5 ust.2 w związku z § 16 ust. 1 i 2 zarządzenia Rektora [...] z dnia [...] października 2019 roku w sprawie wprowadzania regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] im. [...] w R.( dalej zarządzenie), po rozpatrzeniu wniosku M. Ż. – [...] ( dalej skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2021 roku, nr [...] w sprawie odmowy przyznania stypendium Rektora w okresie przedłużenia studiów doktoranckich w roku akademickim 2020/2021.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku organ odmówił M. Ż. – [...] przyznania stypendium Rektora w okresie przedłużenia studiów doktoranckich w roku akademickim 2020/21.

Podstawą odmowy przyznania stypendium był brak wydania przez kierownika studiów doktoranckich decyzji administracyjnej o przedłużeniu odbywania przez skarżącą studiów doktoranckich do chwili uzyskania stopnia doktora nauk technicznych. Brak wydania decyzji w tym zakresie w ocenie organu stanowił podstawę odmowy przyznania stypendium.

Pismem z dnia 4 lutego 2021 roku skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że organ niewłaściwie zastosował w sprawie art. 104 w związku z art. 107 § 1 kpa.

Organ po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2021 roku zwrócił się kierownika studiów doktoranckich z prośbą o zwołanie posiedzenia Wydziałowej Komisji ds. Stypendiów Doktoranckich celem ponownego rozpatrzenia wniosków skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego i stypendium Rektora oraz dokonanie oceny osiągnięć doktorantki wskazanych we wnioskach.

W dniu [...] marca 2021 roku na posiedzeniu Komisji uznano, iż udzielenie jej przedłużenia studiów doktoranckich po dacie złożenia rozprawy doktorskiej było bezzasadne. W dniu 4 czerwca 2020 roku skarżąca złożyła pracę doktorską wraz z opinią promotora i kierownika studiów doktoranckich. W dniu [...] lipca 2020 roku Senat [...] w R. wyznaczył recenzentów rozprawy doktorskiej oraz powołał komisję doktorską oraz komisje do przeprowadzenia egzaminów doktorskich. Recenzje wpłynęły w dniach [...] i [...] września 2020 roku. Ostatni egzamin doktorski skarżąca zdała w dniu [...] października 2020 roku. W dniu [...] listopada 2020 roku komisja doktorska przyjęła rozprawę doktorską i dopuściła do publicznej obrony. Publiczna obrona rozprawy doktorskiej odbyła się w dniu [...] listopada 2020 roku.

Organ wskazał, iż należy podzielić stanowisko skarżącej, iż decyzja kierownika studiów doktoranckich jest decyzją wewnątrzzakładową i jako taka nie wymaga zachowania formy decyzji administracyjnej.

Ponowna analiza okoliczności sprawy, w szczególności argumentów podniesionych przez Komisję w ocenie organu poddaje w wątpliwość zasadność pozytywnego rozstrzygnięcia kierownika studiów doktoranckich w sprawie przedłużenia okresu odbywania studiów doktoranckich skarżącej. Organ odwoływał się do przepisów rozporządzenia regulujących te kwestie.

Skarżąca w dniu 9 października 2020 roku złożyła wniosek o przedłużenie studiów doktoranckich i uzasadniła to przygotowaniami do publicznej obrony rozprawy doktorskiej i przygotowaniami publikacji naukowych. Organ wskazał, iż przypadki, które dają podstawę do przedłużenia studiów doktoranckich wymienione zostały w § 7 rozporządzenia.

W ocenie organu wskazane przez skarżącą okoliczności nie odpowiadały żadnej z przesłanek wymienionych w § 7 rozporządzenia i przedłużenie studiów doktoranckich było bezpodstawne.

Organ wskazywał, iż zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2019 roku Rada Wydziału [...] w R. zobowiązała skarżącą do złożenia rozprawy doktorskiej do dnia 30 czerwca 2020 roku. Skarżąca zakończyła prowadzenie badań naukowych w ramach studiów doktoranckich na czwartym roku studiów o czym świadczyło terminowe przedstawienie pracy doktorskiej w dniu 4 czerwca 2020 roku. Jeżeli rozprawa doktorska wymagałaby weryfikacji badań naukowych z nią związanych, to w ogóle nie powinna być złożona. Samo oczekiwanie na obronę pracy doktorskiej nie uzasadniało przedłużenia studiów. Instytucja przedłużenia studiów doktoranckich ma umożliwić doktorantowi ukończenie i złożenie rozprawy, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Decyzja o przyznaniu stypendium na drugim i kolejnych latach jeżeli spełnia warunki, choć taka decyzja ma charakter uznaniowy i rektor jest związany pozytywną rekomendacją kierownika studiów doktoranckich.

Zdaniem organu pozytywna decyzja o przedłużeniu studiów była bezzasadna i nie przysługiwało jest stypendium za ten okres.

Skargę na decyzję rektora z dnia [...] kwietnia 2021 roku, nr [...] do sądu administracyjnego wniosła M. Ż. – [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- § 16 ust.1 zarządzenia poprzez brak oceny spełniania przez skarżącą kryteriów przyznania stypendium Rektora;

- naruszenie art. 209 pkt 1 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że skarżącej nie przysługiwało prawo do ubiegania się o stypendium Rektora po złożeniu pracy doktorskiej;

- naruszenie art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie prowadzące do pominięcia w niniejszej sprawie słusznego interesu skarżącej;

- naruszenie art. 7a i art. 81a kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu prawnego i faktycznego na niekorzyść skarżącej;

- naruszenie art. 107 kpa poprzez brak wskazania przesłanek, którymi kierował się organ wydając orzeczenie, brak wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia i wskazania okoliczności, które uzasadniają odmowę przyznania stypendium Rektora.

Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania Rektorowi oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi zwracała uwagę, iż Rektor, ani Wydziałowa Komisja ds. Stypendiów Doktorskich nie mieli kompetencji do badania ani formalnej dopuszczalności, ani merytorycznej podstawy decyzji kierownika studiów doktoranckich, a dokonując takiej oceny organ dopuścił się wykroczenia poza ramy obowiązującego prawa i przyznanych mu kompetencji.

W tej sytuacji skarżącej przysługiwało prawo do ubiegania się stypendium, a odmowa przyznania tego stypendium z powołaniem się na wskazaną podstawę( niezasadność przedłużenia studiów doktoranckich) pozbawiona była podstawy prawnej.

Skarżąca wskazywała na niekonsekwencje stanowiska organu, który z jednej strony twierdzi, że skarżąca po 30 września 2020 roku posiadała status doktoranta uprawniający do korzystania z infrastruktury uczelni, a z drugiej strony nie przysługiwało jej uprawnienie do pobierania stypendium doktoranckiego oraz innych świadczeń przysługujących studentom [...] w R., także pobierania stypendium.

Zgodnie z treścią § 12 ust.11 rozporządzenia stypendium doktoranckie przyznaje rektor uczelni po zaopiniowaniu przez doktorancką komisję stypendialną.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że stypendium doktoranckie przysługuje doktorantowi do momentu uzyskania stopnia doktora. Stopień doktora może być nadany dopiero po przeprowadzeniu egzaminu doktorskiego i obronie pracy doktorskiej. Fakt złożenia pracy doktorskiej nie jest równoznaczny z uzyskaniem stopnia doktora. Tak więc doktorantowi stypendia( w tym stypendium rektora) do momentu publicznej obrony pracy doktorskiej( nie dłużej niż przez cztery lata odbywania studiów doktoranckich), gdyż do tego momentu osoba odbywająca studia doktoranckie posiada status doktoranta.

Skarżąca podnosiła, iż instytucji ,, uznania administracyjnego ‘’ nie można mylić z dowolnością rozstrzygnięcia. Uznanie oznacza możliwość wyboru przy ustalonym stanie faktycznym, jednego z możliwych rozstrzygnięć danej sprawy.

Organ wydając rozstrzygnięcie w takiej sprawie winien zwrócić uwagę na przepis art. 7 kpa, który nakazuje uwzględniania z urzędu interesu publicznego i słusznego interesu strony. Według przywołanego przepisu wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego możemy dopiero odstąpić gdy organ wykaże, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z oznaczonym istotnym interesem społecznym lub przekraczałoby faktyczne możliwości organu.

Nadto organ wskazywał, iż zasada wyrażona w przepisie art. 7 kpa nie pozostaje w oderwaniu od treści art. 7a kpa oraz art. 81a, które to przepisy nakazują organowi wszelkie niedające się usunąć wątpliwości zarówno, co do stanu prawnego, jak i faktycznego interpretować na korzyść strony.

Biorąc powyższe rozważania organ wskazał, że organ błędnie ustalił stan faktyczny kwestionując rozstrzygnięcie w przedmiocie możliwości przedłużenia studiów doktoranckich, do czego nie był uprawniony.

Skarżąca wskazuje na niekonsekwencje organu gdyż pierwszy raz rozpoznając sprawę wskazywał, że gdyby dysponował decyzją administracyjną kierownika o przedłużeniu studiów doktoranckich, to odniósłby by się do merytorycznej zasadności wniosku o stypendium. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, iż rozstrzygnięcie o przedłużeniu studiów nie stanowi decyzji administracyjnej i posiada kompetencje do oceny takiego rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącej w sytuacji przedłużenia studiów doktoranckich skarżącej organ miał obowiązek dokonać oceny merytorycznej kryteriów do przyznania jej stypendium doktoranckiego w okresie przedłużenia studiów. Organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tych kryteriów, czyli uczynił niemożliwym kontrolę przedmiotowej decyzji.

W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu , który doprowadził do wydania rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowane argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę wyżej przedstawione kryteria należy uznać, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 279 ust.1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 roku – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce( DZ.U z 2018 roku, poz. 1669 ze zm.) studia doktoranckie rozpoczęte przez rokiem akademickim 2019/2020 prowadzi się na zasadach dotychczasowych, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2023 roku. Tak więc zastosowanie w niniejszej sprawie będzie miało między innymi rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 roku w sprawie studiów doktoranckich( DZ.U z 2017 roku, poz. 1696 dalej rozporządzenie).

W związku ze złożonym w dniu 9 października 2020 roku wnioskiem przez skarżącą wnioskiem kierownik studiów doktoranckich wyraził zgodę na przedłużenie jej studiów doktoranckich.

W tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej stypendium rektora za osiągnięcia w nauce w okresie przedłużenia studiów doktoranckich w roku akademickim 2020/21.

Organ – Rektor Uniwersytetu [...] im. [...] w R. zaskarżoną decyzją odmówił przyznania wnioskowanych stypendiów. Wskazał, iż zgoda na przedłużenie studiów doktoranckich dla skarżącej została wydana w sytuacji gdy nie zachodziły podstawy do jej wydania, które zostały określone w § 7 rozporządzenia. Swój wniosek o przedłużenie studiów doktoranckich uzasadniała przygotowaniami do publicznej obrony rozprawy doktorskiej i przygotowaniami publikacji naukowych.

W ocenie organu jedyną podstawą do przedłużenia studiów doktoranckich mogła być przesłanka wskazana w § 7 ust.1 rozporządzenia –tj. konieczność prowadzenia długotrwałych badań naukowych w ramach studiów.

Ta przesłanka nie mogła zajść ponieważ skarżąca została zobowiązana uchwałą nr [...] Rady Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2019 roku do złożenia rozprawy doktorskiej w terminie do 30 czerwca 2020 roku. Skarżąca rozprawę doktorską złożyła w dniu 4 czerwca 2020 roku. Tak więc w ocenie organu nie zachodziła przesłanka przedłużenia studiów doktoranckich z uwagi na prowadzenie długotrwałych badań naukowych.

Na podstawie § 15 ust.3 rozporządzenia w przypadku przedłużenia studiów doktoranckich Rektor może przyznać doktorantowi stypendium w tym okresie.

Skarżąca w argumentacji skargi podnosiła, iż organ nie miał kompetencji do badania ani formalnej dopuszczalności, ani merytorycznej podstawy decyzji kierownika studiów doktoranckich o przedłużeniu studiów doktoranckich. Jej zdaniem decyzja kierownika studiów doktoranckich była ostateczna i nie mogła być weryfikowana w dalszym toku postępowania o przyznanie stypendium.

W tej sytuacji skarżącej przysługiwało prawo do ubiegania się o przedmiotowe stypendia, a odmowa ich przyznania z powołaniem się na wskazaną podstawę(niezasadność przedłużenia studiów doktoranckich) pozbawiona jest podstawy prawnej.

Faktycznie istotą sporu w niniejszym postępowaniu jest ocena zasadności i podstaw do przeprowadzenia weryfikacji zgody na przedłużenie studiów doktoranckich przez organ – Rektora w procesie rozpoznawania wniosku o przyznanie stypendium.

Zdaniem Sądu stanowisko organu, iż miał prawo i dokonał prawidłowej weryfikacji rozstrzygnięcia kierownika studiów doktoranckich o przedłużeniu studiów doktoranckich należy uznać za prawidłowe.

W § 6 rozporządzenia zapisano prawo doktoranta do wniesienia zastrzeżenia do kierownika jednostki organizacyjnej uczelni albo dyrektora jednostki naukowej w sprawie rozstrzygnięć kierownika studiów doktoranckich w sprawach, o których mowa w § 4 pkt 2 i 3 oraz § 7 rozporządzenia. Tak więc w tym zakresie rozstrzygnięcia kierownika podlegają kontroli, w tym między innymi rozstrzygnięcia z § 7 – w zakresie przedłużania studiów doktoranckich.

Tak więc czy Rektor w procesie rozpatrywania wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego, w sytuacji gdy zauważy, iż doszło do naruszenia prawa w tym zakresie winien to uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przedłużenia studiów doktoranckich nie nosi znamion decyzji administracyjnej, która podlegałaby kontroli instancyjnej w trybie przepisów prawa administracyjnego. Ten akt w ocenie sądu jest aktem wewnątrzzakładowym, który winien i może być weryfikowany w ramach kontroli w danej uczelni.

Należy zauważyć, iż do kompetencji Rektora – zgodnie z art. 66 ustawy z 27 lipca 2005 roku – Prawo szkolnictwie wyższym( DZ.U z 2016 roku, poz. 1842), należy między innymi – dbałość o przestrzeganie prawa oraz o zapewnienie bezpieczeństwa na terenie uczelni – art. 66 ust.2 pkt 5 wyżej powołanej ustawy.

Z tych też względów stanowisko skarżącej, iż rozstrzygnięcie kierownika studiów doktoranckich o przedłużeniu jej studiów doktoranckich są bezwzględnie wiążące dla Rektora w procesie rozpatrywania wniosku jest nieuprawnione. Rektor wręcz ma obowiązek dbałości o przestrzeganie prawa w ramach procesu decyzyjnego w tym zakresie.

Przedłużenie studiów doktoranckich jest wyjątkiem i jest warunkowane spełnieniem określonych wymogów z rozporządzenia. Nie może być rozstrzygnięciem zupełnie dowolnym. Stanowisko, iż rozstrzygnięcie kierownika studiów doktoranckich o przedłużeniu studiów doktoranckich skarżącej było nieuprawnione, zajęła też Wydziałowa Komisja ds. Stypendiów Doktoranckich na swoim posiedzeniu w dniu [...] marca 2021 roku, która nie podzieliła pozytywnego stanowiska komisji z [...] grudnia 2020 roku.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa na treść orzeczenia( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 roku, III SA/Kr 438/19). Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie, bo art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a odwołuje się do tej przesłanki. Zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być skutecznym zarzutem skargi, ale tylko takie które miało istotny wpływ. Jednak ten wpływ musi wykazać strona, a nie Sąd ( wyrok NSA z 10 października 2019 roku, II GSK 2763/17).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, organ wskazał, iż nie dokonywał oceny merytorycznej w ramach uznania administracyjnego przedmiotowych wniosków uznając, iż faktycznie nie zaistniały podstawy do wydania rozstrzygnięcia o przedłużeniu trwania studiów doktoranckich.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6 i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Należy wskazać, że powołane przepisy nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 roku, sygn. akt II GSK 1548/11, LEX nr 1229771).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, organ wskazał, iż nie dokonywał oceny merytorycznej w ramach uznania administracyjnego przedmiotowych wniosków uznając, iż faktycznie nie zaistniały podstawy do wydania rozstrzygnięcia o przedłużeniu trwania studiów doktoranckich.

W ocenie Sądu przedmiotowe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie.

Skarżąca zarzucając błędne ustalenia faktyczne w sprawie wskazywała, iż organ nie miał podstaw do podważania rozstrzygnięcia o przedłużeniu trwania studiów doktoranckich opierała się tylko na stanowisko braku podstaw do kontroli rozstrzygnięcia o przedłużeniu studiów doktoranckich, co nie zasługuje na akceptację.

Z tych względów w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia również wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wstępie.