Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1102/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1, ust. 1b pkt 1 i art. 40c
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Starszy Referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi [...] R. spółka z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję K.- [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej [...] R. spółka z o.o. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2011 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy" lub "GITD") po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2011 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnej długości oraz szerokości pojazdu członowego wraz z ładunkiem.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach:

W dniu [...] czerwca 2009 r. na ul. T. we W. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd skarżącej spółki marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej.[...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez M. W. w imieniu oraz na rzecz Spółki. Pojazd wykonywał przewóz drogowy polegający na transporcie [...] na trasie[...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przekroczona jest długość pojazdu o [...]m (rzeczywista długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wyniosła [...]m) oraz szerokość pojazdu o [...]m (rzeczywista szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wyniosła [...]m).

Decyzją z [...] stycznia 2010 r. nr [...] organ I instancji nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania, organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia decyzji były wątpliwości dotyczące sposobu pomiaru parametrów pojazdu oraz zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z [...] czerwca 2011 r. ponownie wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym w zakresie przekroczenia dopuszczalnej długości oraz szerokości pojazdu członowego wraz z ładunkiem. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej: "ustawa Prawo o ruchu drogowym"), § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 2003 r. Nr 32, poz. 262; dalej: "rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r."). Wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego (na podstawie protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] sierpnia 2010 r.) ustalono, iż pomiarów dokonano przy pomocy legalizowanego przyrządu do pomiaru nr ITD 54 w obecności i przy udziale kierującego pojazdem. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Organ I instancji wyjaśnił także, iż wystąpił

o wycofanie z obrotu zezwolenia Starosty R. nr [...] na przejazd pojazdem nienormatywnym o długości 20,5 m. W dniu [...] grudnia 2010 r. Starosta R. decyzją nr [...] uchylił wskazane zezwolenie nr [...] i odmówił wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Podniosła, że Spółka legitymowała się zezwoleniem organu i sytuację tą należy odróżnić od wykonywania transportu bez jakiegokolwiek zezwolenia. W ocenie Spółki powołany w decyzji § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 267, poz. 2660 ze zm.) traktowany jako ograniczenie starostów w zakresie określania parametrów długości, wydany został

z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 64 ust. 6 ustawy Prawo

o ruchu drogowym. Spółka podniosła również, że uzyskując zezwolenie od Starosty Radomskiego uiściła opłatę obowiązującą za przejazd pojazdem nienormatywnym, przynależną dla wydanej decyzji, co świadczy o zrealizowaniu podstawowego obowiązku związanego ze wskazanym przejazdem.

GITD wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2011 r.

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołał treść art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 13 g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1 oraz art. 40 c ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej: "u.d.p."), jak i § 2 ust. 1 pkt 3 (błędnie wskazano w decyzji jako pkt 4 – dopisek Sądu) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. Powtórzył, iż w wyniku pomiarów pojazdu stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm tj. długość pojazdu [...] m - przekroczenie o [...] m oraz szerokość pojazdu [...] m - przekroczenie

o [...] m. Wysokość kar za wskazane naruszenia określa załącznik nr 2 do u.d.p. tj. lp. 1 oraz lp. 3 lit. a).

GITD stwierdził, iż pomiarów parametrów pojazdów dokonano przy pomocy legalizowanej materialnej miary długości o nr ITD 54 (świadectwo legalizacji ponownej ważne do [...] grudnia 2013 r.). Nadto wyniki pomiarów wskazują, iż pojazd w chwili kontroli był nienormatywny, zaś Spółka nie posiadała odpowiedniego zezwolenia na poruszenie się nim po drogach publicznych. W związku z powyższym stwierdził, iż nałożona kara pieniężna została wymierzona słusznie, w oparciu

o zgromadzony materiał dowodowy i zgodnie z prawem.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem. Wniosła o sądowe rozważenie niniejszego stanu faktycznego

w aspekcie zapisów zawartych w treści art. 61 ust. 6 pkt 1-2 u.d.p. oraz zastosowanie przepisu art. 105 § 1 i § 2 k.p.a., nakazujące umorzenie postępowania w sytuacji, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Skarżąca zarzuciła przekroczenie przez Ministra Infrastruktury delegacji ustawowej zawartej w art. 64 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ograniczającej w § 4 ust. 2 rozporządzenia

z 16 grudnia 2004 r., wydanego w sprawie szczegółowych warunków i trybu zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych, uprawienia starostów w zakresie określania w zezwoleniach parametrów długości przewozów nienormatywnych. Ponadto Spółka nie zakwestionowała faktu, że jej pracownik określił naczepę pojazdu jako przyczepę. gdyż w jej ocenie z technicznego punktu widzenia każda przyczepa jest naczepą.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że okazany podczas kontroli dokument w rzeczywistości nie był zezwoleniem, ponieważ nie zostało ono wydane przez organ do tego upoważniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organ I instancji z [...] czerwca 2011 r., dotyczącą nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej długości oraz szerokości pojazdu lub zespołu pojazdów wraz

z ładunkiem. W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje ustalony stan faktyczny, który nie jest kwestionowany przez strony. Spór sprowadza się natomiast do jego oceny prawnej.

W ocenie Sądu stwierdzić należy, iż w przebiegu postępowania

w rozpoznawanej sprawie organy inspekcji transportu drogowego wydały zaskarżone rozstrzygnięcia w oparciu o wadliwą decyzję Starosty R. z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnić należy, iż Spółka decyzją Starosty R. Nr [...] z [...] maja 2009 r. uzyskała na czas określony od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2009 r., zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach: długość - 20,50 m, szerokość – 3,20 m. Zezwolenie to nie odpowiadało wymiarom skontrolowanego

w dniu [...] czerwca 2009 r. pojazdu wraz z ładunkiem. W wyniku wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Starosta R. decyzją z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] uchylił wskazaną decyzję Nr [...] i odmówił wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2009 r.

Zdaniem Sądu okoliczności stanu faktycznego kontrolowanej sprawy przeczą zasadności tego rozstrzygnięcia, gdyż zezwolenie Nr [...] zostało wydane przez organ nieuprawniony, bowiem stosownie do art. 64 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kompetencję tę posiadał Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. A zatem stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Starosta R. winien był stwierdzić nieważność wydanego zezwolenia z [...] maja 2009 r.

W świetle powyższego wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej bez przeprowadzenia poprawnej prawnie procedury wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego zezwolenia (w trybie postępowania nieważnościowego, a nie wznowieniowego) jest przedwczesne. Jednocześnie Sąd zauważa, iż organy orzekające nie ustaliły, czy decyzja Starosty R. z [...] grudnia 2010 r. była ostateczna w dacie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Powyższe narusza przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 76 (zasada domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego) oraz art. 77 k.p.a. (zasada kompletności materiału dowodowego).

W rozpoznawanej sprawie organy inspekcji transportu drogowego powinny uzupełnić prowadzone postępowanie administracyjne przez doprowadzenie do ostatecznego w administracyjnym toku instancji zweryfikowania zezwolenia wydanego przez Starostę R. (w trybie nieważnościowym) i dopiero po zakończeniu postępowania i wydaniu stosownej decyzji eliminującej z obrotu prawnego wadliwe zezwolenie Starosty – podjąć decyzję administracyjną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z uwzględnieniem właśnie rozstrzygnięcia w odniesieniu do zezwolenia Starosty.

Kierując się powyższym na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Sąd stwierdził, że skarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia, na podstawie art. 152 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt 2 wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt 3 wyroku.

-----------------------

5