Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1373/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 249a, art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków J. W. i T. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. W. i T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...][...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej J. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok p o s t a n a w i a: 1/ umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego – J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, 2/ umorzyć postępowanie z wniosku skarżącej – T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

J. W. i T. W. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku określającej J. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.

W skardze skarżący wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w osobie A. G. (w skardze błędnie podano "adwokata"). Do skargi został załączony urzędowy formularz (PPF) podpisany przez J. W. i T. W..

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. akt I SO/Łd 19/15, przyznano J. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, po rozpoznaniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przed wpłynięciem wskazanej powyżej skargi do Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku określającej J. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Postanowienie referendarza sądowego zapadło z uwzględnieniem wyjaśnień strony skarżącej w zakresie prawidłowego oznaczenia osoby wnioskującej o przyznanie prawa pomocy zawartych w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 roku, załączonym do akt sprawy o sygn. I SO/Łd 19/15.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. W. na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku jako niedopuszczalną, wskazując w uzasadnieniu, że T. W. nie posiada interesu prawnego do wniesieniu skargi w sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Sąd wyjaśnił przy tym, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2015 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku określającej J. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie oddziałuje w żaden sposób na sferę uprawnień czy obowiązków T. W..

Zarządzeniem z dnia 3 marca 2016 roku zawarty w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 października 2015 roku złożony przez J. W. i T. W. na urzędowym formularzu (PPF) został skierowany do referendarza sądowego.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.".

Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek, złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przedstawiona w powołanym przepisie sytuacja zbędności rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy ma miejsce w niniejszej sprawie, zarówno w odniesieniu do wniosku J. W., jak i wniosku T. W..

W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku J. W. należy stwierdzić, że z akt sprawy o sygn. I SO/Łd 19/15, załączonych do akt sprawy o sygn. I SA/Łd 1373/15, wynika, że w rozpatrywanej sprawie J. W. korzysta już z prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. akt I SO/Łd 19/15. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyznane prawo pomocy w sprawie sądowoadministracyjnej odnosi się do sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, którą wyznacza określony stosunek prawny poddany pod osąd sądu administracyjnego, tą zaś jest właśnie sprawa ze skargi J. W. na wskazane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku określającej J. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Oznacza to zatem, że wniosek skarżącego J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z dnia 28 października 2015 roku jest kolejnym (drugim) wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tej samej sprawie, a co za tym idzie, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie z tego wniosku podlega umorzeniu na zasadzie art. 249a p.p.s.a. (pkt 1 sentencji postanowienia).

Z całą mocą należy jednak podkreślić, że zgodnie z wnioskiem skarżącego jego pełnomocnikiem w niniejszej sprawie jest radca prawny A. G., wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Ł. pismem z dnia 7 stycznia 2016 roku, a ze zwolnienia od kosztów sądowych skarżący korzysta aż do chwili definitywnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie.

W dalszej kolejności odnosząc się do wniosku T. W. należy stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie tego wniosku na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe z uwagi na fakt, że skarżąca nie posiada legitymacji do jego złożenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił jej skargę na wskazane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jako niedopuszczalną, wskazując w uzasadnieniu, że T. W. nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Sąd wskazał przy tym, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2015 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z dnia [...] roku określającej J. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Tym samym zaskarżone postanowienie nie oddziałuje w żaden sposób na sferę uprawnień czy obowiązków T. W..

Kierując się powyższymi ustaleniami Sądu w konsekwencji należy stwierdzić, że brak interesu prawnego do wniesienia skargi przesądza w istocie także o braku legitymacji T. W. do złożenia na obecnym etapie postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z tej skargi. W tym stanie rzeczy należało zatem uznać, że rozpoznanie wniosku T. W. w realiach niniejszej sprawy na obecnie etapie postępowania stało się zbędne i postępowanie z jej wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 października 2015 roku umorzyć na podstawie art. 249a p.p.s.a.

(pkt 2 sentencji postanowienia).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2

pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Ake.