Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 971/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku J. B. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2016 r., nr (...), w przedmiocie odmowy uznania zasadności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym - postanawia – odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, wnioskiem z dnia 10 grudnia 2016 r., nadanym na adres Sądu 12 grudnia 2016 r., wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a źródłem ich utrzymania jest pobierana przez skarżącego emerytura, w wysokości 1 620 zł miesięcznie, a także renta żony, w kwocie 860 zł miesięcznie.

Deklarując składniki zgromadzonego przez siebie i żonę majątku skarżący wymienił następujące przedmioty: dom o pow. 150 m2 i wartości 150 000 zł, posadowiony na działce o pow. 0,5 ha, garaż o pow. 90 m2.

Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, w oświadczeniu wskazano następujące pozycje: koszty leczenia – łącznie 500 zł, energia elektryczna – 200-250 zł, co dwa miesiące, gaz 50 zł, co miesiąc, podatek 200 zł na kwartał.

Uzasadniając swój wniosek skarżący przytoczył obszernie kwestie związane z zaskarżoną decyzją, nieodnoszące się do jego aktualnej sytuacji majątkowej.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.

W dniu 9 grudnia 2016 r. skarżący, dwa dni po odebraniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, wpłacił na rachunek sądu kwotę 100 zł, wskazując w tytule przelewu sygnaturę akt sprawy.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (o co wnosi skarżący) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z brzmienia zacytowanego przypisu wynika w sposób jednoznaczny, że ustawodawca zarezerwował przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie dla sytuacji wyjątkowych, tj. takich, w których osoba ubiegająca się o uzyskanie tego rodzaju wsparcia znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji, niepozwalającej jej partycypować, chociażby w minimalnym stopniu, w kosztach postępowania. W praktyce dotyczyć to będzie więc osób żyjących w ubóstwie, a więc takich, które nie mogą zaspokoić swoich podstawowych potrzeb.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie, chociażby w minimalnym zakresie, partycypować w kosztach postępowania, związanych z niniejszą sprawą. Wraz z żoną dysponuje on bowiem stałym i pewnym źródłem dochodu, w postaci świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z których małżonkowie uzyskują łącznie 2 480 zł miesięcznie. Zestawienie tejże wielkości z łączną kwotą wydatków zadeklarowanych w oświadczeniu, a wynoszących niespełna 800 zł, prowadzi do wniosku, że skarżący dysponuje możliwością poniesienia kosztów związanych z niniejszym postepowaniem, bez uszczerbku utrzymania swojego i małżonki. Wprawdzie lista przedmiotowych wydatków (przedstawiona w oświadczeniu) nie jest kompleta, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, że pominięte koszty utrzymania pochłaniają całość dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego.

Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że koszty sądowe w niniejszej sprawie nie są wysokie, gdyż wpis od skargi, stanowiący najistotniejszą pozycję wśród nich, odpowiada wysokości najniższego wpisu, jaki obowiązuje w postepowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. 100 zł, i został on przez skarżącego już opłacony. Tak więc uprawnione jest stwierdzenie, że sfinansowanie kosztów postepowania leży w zakresie jego możliwości, tym bardziej, że nie wszystkie te koszty nie są natychmiast wymagalne (obecnie skarżący nie ma obowiązku opłacenia innych kosztów sądowych, a które mogą wystąpić w przyszłości).

Podobne uwagi można odnieść do kwestii ustanowienia pełnomocnika, koszty którego leżą w zakresie możliwości skarżącego.

W tym wypadku podkreślić także należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym strona skarżąca nie ma obowiązku korzystania z usług zawodowego pełnomocnika, poza tym sąd nie jest związany granicami skargi oraz treścią podniesionych w niej zarzutów, a w trakcie postepowania zobligowany jest do udzielania stronom, występującym bez zawodowego pełnomocnika, niezbędnych wyjaśnień i pouczeń.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym, w związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.