Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 16/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Odpady
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1471
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jedn.
article: art. 25 ust. 6a i 8a
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w H. na zarządzenie pokontrolne P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków po przeprowadzonej kontroli oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 ze zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] września 2019 r. - [...] października 2019 r. w G. Sp. z o.o. w G. Oddział w H. - Zakład P., zarządził:

1. Podjęcie działań w celu eksploatacji instalacji do produkcji węgli aktywnych formowanych zgodnie z obowiązującym pozwoleniem na wprowadzanie gazów

i pyłów do powietrza;

2. Prawidłowe naliczanie wielkości emisji w zbiorczym zestawieniu informacji

o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat;

3. Prowadzenie ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów przy użyciu kart ewidencji oraz kart przekazania odpadów;

4. Prowadzenie ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów dla odpadów wytworzonych w wyniku pracy laboratorium oraz eksploatacji osadników;

5. Prowadzenie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów.

Organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych

i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] listopada 2019 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., udokumentowanych protokołem kontroli nr [...] stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w punktach 1-5 zarządził ich usunięcie.

Odnośnie pkt 1 organ wyjaśnił, że w trakcie kontroli, w związku z analizą Raportu do Krajowej Bazy o Emisjach Gazów Cieplarnianych i innych substancji (KOBIZE) stwierdzono, iż instalacja do produkcji węgli aktywnych formowanych eksploatowana jest niezgodnie z obowiązującym pozwoleniem na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z uwagi na przekroczenie czasu pracy emitora E1. Zgodnie z art. 180 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.), eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

W zakresie pkt 5 zarządzenia organ wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż kontrolowany podmiot nie prowadzi wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów. Zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.), posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a.

Powyższe zarządzenie pokontrolne stało się przedmiotem skargi do Sądu. Skargę złożyła G. sp. z o.o. w G. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył zarządzenie pokontrolne w części, tj. odnośnie pkt 1 i 5.

Zaskarżonemu zarządzeniu pokontrolnemu zarzucono:

a) naruszenie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przez przedwczesne wydanie zarządzenia pokontrolnego przy braku jednoznacznie określonych i wyjaśnionych ustaleń dotyczących ewentualnych naruszeń

i nieprawidłowości związanych z przekroczeniem pracy emitora E1 pozwalających na wydanie takiego zarządzenia, brak podania w zarządzeniu pokontrolnym ustawowego wymogu "wskazania naruszeń" i jasno sprecyzowanych obowiązków spółki jako przedsiębiorcy nie zawierającego jasnego i precyzyjnego naruszenia obowiązków, ani wskazania działań jakie powinien podjąć kontrolowany podmiot, aby doprowadzić do wyeliminowania wskazanych naruszeń, co czyni zarządzenie pokontrolne sprzecznym z prawem i niedopuszczalnym jak również nieuwzględnienie faktu, że przekroczenie pracy emitora E1 jest skutkiem błędnego złożenia Raportu do KOBIZE za lata poprzednie (co zostanie skorygowane przy złożeniu Raportu za rok 2019), nie zaś faktycznego przekroczenia czasu pracy emitora;

b) naruszenie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego,

w którym błędnie przyjęto, iż to skarżąca powinna prowadzić monitoring wizyjny miejsca składowania odpadów, podczas gdy obowiązek ten będzie aktualny dopiero w chwili wejścia w życia rozporządzenia wykonawczego, o którym mowa w art. 25 ust. 8a ustawy o odpadach.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie w części zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego tj. odnośnie do pkt 1 i pkt 5 oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przekroczenie pracy emitora E1 jest skutkiem błędnego złożenia Raportu do KOBIZE za lata poprzednie (co zostanie skorygowane przy złożeniu Raportu za rok 2019), nie zaś faktycznego przekroczenia czasu pracy emitora. Skarżąca posiada pozwolenie na eksploatację emitora

w wymiarze 8690 h/rok (ok. 362 dni). W momencie tworzenia sprawozdania do KOBIZE zawinił czynnik ludzki i osoby sporządzające przyjęły wartość 8790 h/rok (czyli pełny rok). Na tej podstawie zostało stwierdzone przekroczenie, o czym organ kontrolujący był informowany.

W ocenie skarżącej nie sposób również zgodzić się z organem, iż w dacie kontroli strona obowiązana była do prowadzenia monitoringu wizyjnego miejsca składowania odpadów. Ustawodawca wskazał, że posiadacz odpadów winien prowadzić wizyjny system kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie zust.6b-6f, 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Zgodnie z obowiązującymi regułami wykładni prawa, przyjąć należy, że spójnik "oraz" kreuje taką sytuację, że obie przesłanki musza być spełnione łącznie. Rozporządzenie wydane na podstawie ust. 8a zacznie obowiązywać dopiero

w połowie grudnia. Tym samym mając na względzie zasady wykładni prawa, obowiązek stosowania monitoringu wizyjnego, będzie obowiązywał od dnia 17 grudnia 2019 r. tj. od daty kiedy wejdzie w życie rozporządzenie z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1755). Skarżąca wskazała przy tym, że organ został poinformowany o zakupieniu kamer i wdrożeniu systemu monitoringu w trakcie trwania kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów organ stwierdził, że przed podpisaniem protokołu z kontroli przedstawiciel spółki został poinformowany

o możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń, jednak nie skorzystał w powyższego prawa. Ponadto zgodził się na przyjęcie sankcji w postaci mandatu karnego za ww. naruszenie. Powyższe wskazuje, iż zgodził się z ustaleniami kontroli.

W zakresie drugiego zarzutu organ wskazał, że nie neguje, iż przepisy wydane na podstawie art. 25 ust. 8a nie weszły jeszcze w życie, tym samym nie wymaga się, aby zostały spełnione. Nie mniej jednak art. 25 na podstawie ust. 6b-6f, 6h i 6i zobowiązuje określone podmioty do prowadzenia wizyjnego systemu miejsca magazynowania odpadów. Powyższe przepisy weszły w życie. W opinii organu brak wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 8a nie uniemożliwia wypełniania obowiązków ustawowych wynikających z art. 25 ust. 6b-6f, 6h i 6i. Tym samym przepisy wynikające z ustawy o odpadach nie muszą być spełnione łącznie

z przepisami wydanymi na podstawie rozporządzenia. Ponadto przepisy wynikające

z rozporządzenia są jedynie dopełnieniem warunków ogólnych wynikających

z przepisów ustawowych.

Organ wskazał również, że w trakcie kontroli trwającej od dnia [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r., kontrolowany podmiot przedstawił fakturę zakupu zestawu do monitoringu, natomiast nie poinformował o wdrożeniu systemu monitoringu.

Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2020 r., wobec przekształcenia skarżącej określono, że stroną skarżącą jest G. sp. z o.o. w H.

Podczas rozprawy w dniu 2 czerwca 2020 r. pełnomocnik organu wniósł

w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi G. Sp. z o.o. w H. albowiem nie może być ona uznana za sukcesora uniwersalnego spółki G. Ponadto podniósł, że pełnomocnik G. Sp. z o.o. w H. nie została skutecznie umocowana do reprezentowania tej spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi.

Z pisma pełnomocnika spółki wnoszącej skargę wynika, że w dniu [...] grudnia 2019 r. założona została G. sp. z o.o. w H., do której to spółki podmiot kontrolowany przez organ, tj. G. sp. z o.o. w G. wniosła aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa obejmującą swoim zakresem przedmiot skargi. Udziałowcem G. sp. z o.o. w H. jest obecnie G. sp. z o.o. w G. Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik strony skarżącej przedłożyła odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący spółki G. Poza tym z ogólnodostępnych danych rejestrowych spółki G. wynika, że w dniu [...] lutego 2020 r. wykreślony został wpis odnoszący się do oddziału tego podmiotu – tj. Oddziału w H. - Zakładu P.

Słuszna jest argumentacja pełnomocnika organu, że powyższe nie świadczy, że doszło do tzw. sukcesji uniwersalnej. Niewątpliwie spółka G. nie może być uznana za sukcesora uniwersalnego spółki G. Nie oznacza to jednak, że nie doszło do przekształcenia podmiotowego po stronie skarżącej w postępowaniu sądowym. Jeżeli spółka G. wniosła aportem do spółki G. zorganizowaną część przedsiębiorstwa obejmującą przedmiot skargi (tj. Oddział w H. - Zakład P.), to odpowiedzialność za wykonanie zarządzenia pokontrolnego spoczywa aktualnie na spółce G. Wniesienie wkładu niepieniężnego do innego podmiotu sprawia, że dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania przedmiotem wkładu jak właściciel. W związku z tym, że wkład rzeczowy stał się własnością nowopowstałej spółki, w konsekwencji to ta spółka – czyli G. – jest odpowiedzialna za wykonanie obowiązków nałożonych w kontrolowanym zarządzeniu. Z tego powodu nie można podzielić poglądu pełnomocnika organu o konieczności odrzucenia skargi spółki G.. Dodać przy tym trzeba, że występująca w imieniu tego podmiotu pełnomocnik przedstawiła na wezwanie Sądu stosowne umocowanie do reprezentowania tej spółki w niniejszym postępowaniu sądowym.

Przechodząc do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej.

Użyte w wymienionym przepisie sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego "na podstawie ustaleń kontroli" powoduje,

że podstawowe znaczenie dowodowe, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu, ma protokół kontroli. Wobec tego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei, stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych

(zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 września 2018 r. sygn. II SA/Bk 188/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W orzecznictwie podnosi się również, że zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w takim zarządzeniu stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Sąd zaś badając zgodność

z prawem zarządzenia pokontrolnego, może uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się naruszeniem obowiązującej procedury (zob. np. wyrok WSA

w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Bk 660/18 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu, który rozpatruje niniejszą skargę w granicach sprawy wyznaczonych zaskarżeniem części wymienionego na wstępie zarządzenia pokontrolnego, kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie, odbyła się zgodnie

z obowiązującą procedurą, zaś zarządzenie pokontrolne, w zaskarżonej części, znajduje oparcie w ustaleniach, w wyniku tej kontroli poczynionych. Ustalenia te zawarte zostały w protokole kontroli, który w sposób precyzyjny i szczegółowy opisuje podjęte czynności kontrolne. Z treści zaskarżonego w części (pkt 1 i 5) zarządzenia pokontrolnego w sposób wyraźny i jednoznaczny wynika, jakie naruszenia zostały zarzucone podmiotowi kontrolowanemu i w jaki sposób podmiot ten powinien dokonać usunięcia tych naruszeń. Stan stwierdzonych naruszeń znajduje pełne odzwierciedlenie w protokole kontroli. Przedstawiciel kontrolowanego podmiotu nie wniósł żadnych uwag i zastrzeżeń. Natomiast zarzuty stawiane

w skardze należy uznać za bezzasadne.

Przypomnieć trzeba, że w pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nakazano podmiotowi kontrolowanemu podjęcie działań w celu eksploatacji instalacji do produkcji węgli aktywnych formowanych zgodnie z obowiązującym pozwoleniem na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Powyższe było konsekwencją ustaleń przeprowadzonej kontroli wskazujących, że instalacja do produkcji węgli aktywnych formowanych eksploatowana jest niezgodnie z takim pozwoleniem z uwagi na przekroczenie czasu pracy emitora E1. W protokole kontroli nr [...] wskazano, że w wyniku sprawdzenia wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat

i raportu do KOBIZE, stwierdzono, że emitor E1 pracował 8760 h, przekraczając warunki emisji określone w pozwoleniu (dopuszczalny czas pracy emitora E1 wynosi 8690 h). Protokół podpisał kierownik kontrolowanej jednostki. Nie wniósł przy tym umotywowane zastrzeżeń i uwag. Tłumaczenia odnoszące się do ustaleń w zakresie przekroczenia pracy emitora E1 podmiot kontrolowany przedstawił natomiast

w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r., stanowiącym realizację obowiązku poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu naruszeń wskazanych

w zarządzeniu pokontrolnym. Strona twierdzi w tym piśmie, że przekroczenie pracy emitora E1 jest skutkiem błędnego złożenia raportu za lata poprzednie do KOBIZE, nie zaś faktycznego przekroczenia czasu pracy emitora (zawinił czynnik ludzki). Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że przedstawiciel podmiotu kontrolowanego nie wniósł uwag i zastrzeżeń do protokołu kontroli przed jego podpisaniem. Poza tym dla stwierdzonego obiektywnie naruszenia w tym zakresie nie ma znaczenia czy było ono zawinione, czy wynikało z błędu osób sporządzających raport. Podmiot kontrolowany, jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za pomyłki swoich pracowników, stąd argument "zawinienia czynnika ludzkiego" nie ma znaczenia

w przypadku nałożonego w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego obowiązku i to

w sytuacji, w której błąd ten nie został udokumentowany przez stronę skarżącą (twierdzenia zgłoszone w informacji o zakresie wykonania zarządzenia pokontrolnego i następnie w skardze do sądu nie zostały nawet uprawdopodobnione). W pełni uprawnione było zatem zobowiązanie podmiotu kontrolowanego do podjęcia działań w celu eksploatacji instalacji do produkcji węgli aktywnych formowanych zgodnie z pozwoleniem jakie podmiot uzyskał na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Organ wskazał podmiotowi kontrolowanemu, jakie działania powinien podjąć w celu wyeliminowania tego naruszenia. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby w ramach tych działań określone dane zostały skorygowane.

W zakresie drugiego ze spornych obowiązków nałożonych na podmiot kontrolowany w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, tj. zarządzenia prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów, wskazać należy, że obowiązek taki wynika z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Zgodnie

z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym od 6 września 2019 r., posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy ustawowe dotyczące wizyjnego systemu monitorowania odpadów obowiązywały już od lutego 2019 r. W przepisach tych określono ramowo sposób prowadzenia monitoringu miejsca magazynowania lub składowania odpadów. Wskazano m.in., że wizyjny system kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów prowadzi się przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu (art. 25 ust. 6d ustawy). Przewidziano również obowiązek właściwego przechowywania i zabezpieczenia zapisu obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych oraz jego utratą, w szczególności wskutek zniszczenia lub kradzieży (art. 25 ust. 6e ustawy). Jednocześnie ustawodawca upoważnił Ministra właściwego do spraw klimatu do określenia, w drodze rozporządzenia, wymagań dla prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, minimalnych wymagań dla urządzeń technicznych wizyjnego systemu kontroli oraz wymogów przechowywania i udostępniania zapisanego obrazu, kierując się koniecznością umożliwienia sprawowania nadzoru nad działalnością w zakresie gospodarowania odpadami (art. 25 ust. 8a ustawy o odpadach). Niewątpliwie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755) weszło w życie dopiero w grudniu 2019 r., a wcześniejszy brak przepisów wykonawczych bez wątpienia mógł utrudniać podmiotom zobowiązanym realizację tego obowiązku, niemniej jednak nie uniemożliwiał powyższego. Należy wskazać, że brak przepisów wykonawczych do ustawy nie zwalnia od wykonania obowiązku nałożonego przepisem ustawy, który obowiązywał już w trakcie kontroli. Poza tym, jak wynika z akt, podmiot kontrolowany w trakcie kontroli kupił zestaw do monitoringu (faktura z [...] października 2019r.), a o wdrożeniu systemu poinformował organ już po zakończeniu kontroli (system uruchomiono [...] listopada 2019 r.). Jak zatem widać okoliczność, że rozporządzenie weszło w życie 17 grudnia 2019 r. nie stanowiła przeszkody w sprostaniu obowiązkowi nałożonemu ustawą. Zauważenia również wymaga, że treść tego rozporządzenia była już znana w połowie września 2019 r., kiedy to akt ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw pod pozycją 1755.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarządzenie pokontrolne w zaskarżonej jego części odnoszącej się do punktów 1 i 5 odpowiada prawu. Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, ani też art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).