Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2080/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), po rozpatrzeniu wniosku D. R. ("skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] maja 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z [...] maja 2018 r. GINB odmówił stwierdzenia, na wniosek skarżącej, nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] grudnia 2008 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. R. i Z. R. pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z przyłączami wod.-kan., energetycznym, kanalizacji deszczowej oraz drogi wewnętrznej na działkach nr ew. [...], [...] oraz nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], położonych przy ul. T. w G.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, GINB, decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy własną decyzję [...] maja 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste, a do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

GINB dodał, że przez rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy rozumieć takie naruszenie, które jest oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, że działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], na których planowano realizację przedmiotowej inwestycji w dacie wydania kwestionowanej decyzji objęte były zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta G. z [...] października 1999 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Działki te położone są na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 057-31- teren przeznaczony pod mieszkalnictwo z usługami, proporcje: max. 100% dla mieszkalnictwa, max. 100% dla usług. Na terenie oznaczonym symbolem 057-31, jak podkreślił GINB, przewiduje się intensywność zabudowy dla usług do 0,9. Zgodnie z ww. miejscowym planem, przez intensywność zabudowy należy rozumieć powierzchnię ogólną zabudowy brutto do powierzchni działki, natomiast powierzchnię ogólną zabudowy stanowi powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji po obrysie, z wyłączeniem tarasów.

GINB stwierdził, że z ww. regulacja wprost określa, że powierzchnia zabudowy stanowi powierzchnię całkowitą wszystkich kondygnacji po obrysie (z wyłączeniem tarasu). Skoro § 3 pkt 1.2. ww. planu miejscowego wprost nie wyłącza kondygnacji podziemnych (tak jak ma to miejsce w przypadku tarasów) przy wyliczaniu powierzchni ogólnej zabudowy zasadnym jest przyjęcie, że dokonując wyliczenia powierzchni zabudowy uwzględnia się zarówno powierzchnię całkowitą kondygnacji nadziemnych, jak i kondygnacji podziemnych.

Organ odwoławczy, przywołując definicję kondygnacji, zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji - stwierdził, że projektowana inwestycja o powierzchni użytkowej wynoszącej 609,10 m2, przy powierzchni działek inwestycyjnych wynoszącej 480 m2 nie spełnia warunku wynikającego § 3 ust. 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

GINB dodał też, że postanowieniem z [...] października 2008 r., znak: [...], Prezydent Miasta G., na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wezwał inwestorów m.in. do uzupełnienia części opisowej o poprawne wyliczenia powierzchni zabudowy brutto niezbędnej do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Mimo stworzonych ku temu możliwości, inwestorzy nie uzupełnili ww. braku. Tym samym, w ocenie GINB, nie było podstaw do uznania, że Wojewoda [...] rażąco naruszył prawo utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] grudnia 2008 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Ponowna analiza akt sprawy, dokonana przez GINB wykazała, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. nie jest obarczona również żadną z pozostałych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które stanowiły polemikę z poczynionymi ustaleniami zawartymi w decyzji GINB z [...] maja 2018 r., polegające na przytoczeniu obszernych fragmentów z uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, zdaniem organu nie miały wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Skargę na decyzję GINB z [...] lipca 2018 r. złożyła skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika), wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 7a k.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w § 3 ust. 2 uchwały Rady Miasta G. z [...] października 1999 r., nr [...] i przyjęcie, że zapis miejscowego planu dotyczący intensywności zabudowy, nakazujący obliczać ją poprzez porównanie ogólnej powierzchni zabudowy brutto do powierzchni działki, obejmuje także podziemną część budynku, podczas gdy taka interpretacja aktu prawnego jest niezgodna z Polskimi Normami (PN-70 B-02365, PN - ISO 9836: 1997) określającymi zasady pomiaru powierzchni i związane z nimi definicje, a zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie precyzowały czym jest powierzchnia zabudowy brutto, a więc organ powinien był stwierdzić, że zamierzona inwestycja nie była niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem Wojewoda [...], odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę, rażąco naruszył prawo;

2) art. 7, 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mianowicie nierozpatrzenie opinii dołączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a także prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego [...] w G. z [...] grudnia 2015 r. (sygn. akt [...]) oraz Sądu Okręgowego w G. z [...] lipca 2016 r. (sygn. akt [...]), podczas gdy dowody te, jako mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, powinny zostać rozpatrzone w ramach badania całokształtu materiału dowodowego sprawy;

3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. polegające na uznaniu, że GINB nie jest związany oceną zawartą w wyroku sądu cywilnego, podczas gdy wobec obowiązku działania organów administracji na podstawie przepisów prawa, organ ten powinien był zastosować przepisy procedury cywilnej stanowiące o zakresie związania wyrokami sądów cywilnych i uznać, że orzeczenia sądów cywilnych zapadłe w sprawie wnioskodawczyni są dla niego wiążące w niniejszej sprawie, w tym również w zakresie, w jakim wyroki te stanowiły o prawidłowości wykonania projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że ustalenia GINB w zakresie niegodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym były nieprawidłowe. Zdaniem skarżącej dokonanie błędnych ustaleń co do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skutkujące wydaniem przez organ błędnych merytorycznie decyzji może również, jako naruszające prawo w sposób rażący, prowadzić do uznania naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem dysonans między miejscowym planem a wydaną decyzją może stanowić podstawę do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, to tym bardziej podjęcie decyzji sprzecznej z przepisami, co do których w momencie jej wydawania nie istniał spór co do wykładni, również pozwala na stwierdzenie, że w wyniku wydania decyzji doszło do oczywistego naruszenia prawa, a zatem w dalszej kolejności istnieje możliwość stwierdzenia jej nieważności.

Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem GINB, zgodnie z którym nie był on związany, rozpoznając sprawę, przywołanymi przez nią orzeczeniami sądu powszechnego, podkreślając, że organy rozpatrujące właściwe im sprawy z zakresu administracji publicznej są zobowiązane stosować nie tylko przepisy materialne i przepisy postępowania mające charakter administracyjny, ale również pozostałe przepisy prawa, w tym choćby art. 365 § 1 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, GINB zasadnie uznał, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Jak słusznie podkreślił organ nadzorczy - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie, co jest istotne, nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej (kontrolowaną w tym trybie) decyzją ostateczną.

Ponadto wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652).

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się przede wszystkim do oceny czy GINB zasadnie uznał, że Wojewoda [...] – utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] grudnia 2008 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. i Z. R. pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z przyłączami (...) położonego przy ul. T. w G. – nie naruszył rażąco wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w zw. z § 3 ust. 2 uchwały Rady Miasta G. z [...] października 1999 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wyspy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...]).

I tak, kontrolowana przez GINB w postepowaniu nieważnościowym decyzja w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada na organy architektoniczno-budowlane (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie odmowa zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w postępowaniu zwykłym nastąpiła z uwagi na brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Nie jest sporne, że działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 057-31 - teren przeznaczony pod mieszkalnictwo z usługami, proporcje: max. 100% dla mieszkalnictwa, max. 100% dla usług (§ 3 ust. 2 - karta terenu: 057 - pkt 3). Paragraf 3 ust. 2 - karta terenu: 057 - pkt 6 wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem 057-31 przewiduje się intensywność zabudowy dla usług do 0,9. Według planu, przez intensywność zabudowy należy rozumieć powierzchnię ogólną zabudowy brutto do powierzchni działki - § 3 pkt. 1.1. Natomiast powierzchnię ogólną zabudowy stanowi powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji po obrysie, z wyłączeniem tarasów - § 3 pkt 1.2. Ten ostatni przepis, jak prawidłowo podniósł GINB, nie wyłącza kondygnacji podziemnych przy wyliczaniu powierzchni ogólnej zabudowy.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, trafnie organ nadzoru stwierdził, że zasadnym było przez organ architektoniczno – budowlany dokonujący wyliczenia powierzchni zabudowy uwzględnienie zarówno powierzchni całkowitej kondygnacji nadziemnych, jak i kondygnacji podziemnych. Gdyby bowiem intencją uchwałodawcy byłoby wyłączenie części podziemnych, takie wyłączenie znalazłoby się w definicji "powierzchni ogólnej".

Ponadto, trafnie GINB odwołał się w tym miejscu do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie przez kondygnację rozumie się poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa.

Projektowany budynek hotelowy posiada pięć kondygnacji w tym poddasze użytkowe. Powierzchnia użytkowa wynosi 609,10 m2, natomiast powierzchnia działek objętych inwestycją (nr ewid. [...] i [...]) wynosi 480 m2.

Tym samym, projektowana inwestycja o powierzchni użytkowej wynoszącej 609,10 m2, przy powierzchni działek inwestycyjnych wynoszącej 480 m2, przekracza wskaźnik 0,9, czyli nie spełniła warunku wynikającego z planu.

Skarżąca zarzuca nieprawidłową interpretację planu, która jest niezgodna z Polskimi Normami (PN-70 B-02365, PN - ISO 9836: 1997) określającymi zasady pomiaru powierzchni i związane z nimi definicje.

Zasady i tryb wydawania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego określa ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz.1073, "u.p.z.p."). Z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Z kolei art. 3 ust. 1 u.p.z.p. (...) Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 1999 r., II SA/Ka 1842/97, OwSS 2000, nr 1, poz. 4).

Jednakże w razie jakichkolwiek wątpliwości co do zgodności aktu prawa miejscowego ustanowionego przez gminę, z przepisami prawa, ustawodawca przewidział możliwość ich weryfikacji pod kątem zgodności z prawem. Zagadnienie to reguluje ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875). Oceny zgodności z prawem, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może dokonać organ nadzoru poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 91 ust. 1) lub wniesienie skargi do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1). Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje również każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą (art. 101 ust. 1). Kontrolując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd administracyjny dokonuje oceny zawartych w nim rozwiązań prawnych pod kątem zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, umowami międzynarodowymi oraz ustawami i rozporządzeniami wykonawczymi do ustaw. Sąd administracyjny bada też, czy przy uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została naruszona procedura uchwalania miejscowego planu.

W konsekwencji, wobec faktu, iż ustawodawca stworzył odrębną instytucję prawną dającą możliwość kontroli zgodności z prawem rozwiązań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalne jest dokonywanie przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem przepisów zawartych w planie przy okazji dokonywania kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej, w tym przypadku z przepisem art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez Wojewodę.

W oparciu o powyższe, mając na względzie, że sprawa prowadzona była w postępowaniu nieważnościowym, Sąd podzielił stanowisko GINB, że przepisy Prawa budowlanego stanowiące podstawę wydania decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego nie zostały rażąco naruszone.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania w kontekście nie wzięcia przez organ nadzoru (przy ocenie kontrolowanej decyzji), opinii dołączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a także prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego [...] w G. z [...] grudnia 2015 r. oraz Sądu Okręgowego w G. z [...] lipca 2016 r. W tym miejscu wskazać należy, że niniejszą sprawę w postępowaniu nieważnościowym organ rozpoznał w obszarze przesłanek nieważności decyzji administracyjnej z art.156 § 1 k.p.a., w szczególności pod kątem podnoszonej przez skarżącą przesłanki wskazanej w pkt 2 tego paragrafu – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zbadał zatem decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego w kontekście wad o charakterze kwalifikowanym, w myśl zasady, że w trybie nadzorczym nie prowadzi się postępowania, mającego zastąpić/naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest w tym trybie badana; w tym nie jest to tryb służący do swego rodzaju przedłużenia postępowania zwykłego, w którym strona będzie wracać do kwestii wcześniej rozstrzygniętych, powołując się na nowe dowody i okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów przywołanych w skardze. Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę decyzji a oceny w tym zakresie dokonały na podstawie całokształtu materiału dokumentacyjnego, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku