Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 3353/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. Akł.2 IV SA 3353/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. i J. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

2 IV SA 3353/02

UZASADNIENIE

Decyzją nr "[...]" z dnia 4 czerwca 2002r. Starosta Powiatu O. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na przebudowę fragmentu poddasza oraz zmianę sposobu użytkowania części strychu na mieszkanie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym w B. gm. D. na działce 1/13 obręb B. na rzecz S. i J. F.

Od decyzji tej odwołali się A. i J. D., podnosząc iż inwestorzy zaadaptowali poddasze na mieszkanie niezgodnie z dokonanymi ustaleniami z właścicielami pozostałych lokali.

Decyzją nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż inwestorzy spełnili wszystkie wymagania określone przepisami prawa, niezbędne do uzyskania pozwolenia. Wniosek złożyli w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, załączając projekt budowlany inwestycji, sporządzony przez osoby uprawnione oraz uzgodniony w niezbędnym zakresie. Udokumentowali także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a mianowicie umowę o przebudowę strychu zawartą w formie aktu notarialnego, w której wszyscy pozostali właściciele lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku wyrazili zgodę na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części strychu, a także na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej w następstwie powstania odrębnej własności przebudowanego lokalu. Podniesiono ponadto, iż przepisy Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie określają wymagań użytkowych, które winny spełniać strychy w domach wielorodzinnych.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli A. i J. D. Podnieśli iż sposób korzystania ze strychu, stanowiącego część wspólną budynku, był ustalony na podstawie ustnej umowy między właścicielami wszystkich lokali. W momencie zbierania podpisów celem uzyskania zgody na przebudowę strychu S. F. ustnie oświadczyła, iż zabuduje tylko część strychu użytkowaną przez jej rodziców. Skarżący podnieśli, iż dowiedzieli się o fakcie sprzedaży przez jedną ze współwłaścicielek przynależnej jej części strychu pomimo braku jego fizycznego i prawnego podziału. Podnieśli, iż pozostali współwłaściciele poodgradzali swoje części strychu co spowodowało zamieszanie w

l

korzystaniu z pomieszczenia. W ocenie skarżących pozwolenie na budowę nie może być wydane przed dokonaniem podziału strychu. Przy czym podali, iż wyrazili swoją zgodę jedynie na zabudowę części strychu przynależnej rodzicom S. F., i to dopiero pod dokonaniu jego fizycznego podziału. Jednakże inwestorzy po zebraniu podpisów współwłaścicieli uzyskali akt notarialny, legalizujący ich prawo własności do części strychu. W związku z tym zaskarżona decyzja jest w ocenie skarżących krzywdząca, gdyż pozbawia ich części ich własności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia wydania pozwolenia na przebudowę części obiektu od wykazania przez inwestora prawa wyłącznej własności takiej części budynku, czego domagają się skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.

Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106 póz. 1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością. Z

mocy art. 71 ust. l i 2 przepis ten stosuje się odpowiednio do pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, rozumianego jako m.in. przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi.

W niniejszej sprawie wniosek inwestorów dotyczył pozwolenia na przebudowę fragmentu poddasza i pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części strychu na cele mieszkalne. Z akt sprawy wynika, iż przedłożyli oni wszelkie dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego (w tym zgodę współwłaścicieli nieruchomości na dokonanie przebudowy, wyrażoną w formie aktu notarialnego), a po ich sprawdzeniu organ uznał, iż zostały spełnione wymogi niezbędne do wydania pozwolenia.

Zważyć należy, iż główny zarzut podnoszony w skardze dotyczy zakresu zgody wyrażonej przez skarżących jako współwłaścicieli części wspólnych budynku na przebudowę przedmiotowego strychu. Zgodnie bowiem z ich twierdzeniem oświadczenie inwestorów o sposobie przebudowy strychu, w oparciu o które skarżący wyrazili zgodę, odbiega od przedłożonego projektu. Ponadto w ocenie skarżących pozwolenie na przebudowę może być wydane dopiero po fizycznym podziale przedmiotowego strychu pomiędzy właścicielami poszczególnych lokali.

Zarzuty stawiane przez skarżących nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Takim tytułem prawny w niniejszej sprawie jest umowa o przebudowę strychu i umowa przedwstępna o ustanowienie odrębnej własności przebudowanego lokalu oraz przeniesienia prawa własności, sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 28 lutego 2002r. W § 3 tegoż aktu skarżący wyrazili zgodę na inwestycję polegającą na zmianie sposobu użytkowania części strychu na pomieszczenia mieszkalne oraz przebudowę dachu przez wykonanie trzech lukarn okiennych w budynku mieszkalnym nr "[...]" położonym w B. na działce nr 1/13, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu z dnia 15 stycznia 2002r. wydaną przez Wójta Gminy D. Wprawdzie decyzją z dnia 14 maja 2002r. na wniosek inwestorów Wójt Gminy D. zmienił własną decyzję w części dotyczącej sposobu dokonania przebudowy, a mianowicie ustalił, iż zamiast trzech lukarn okiennych zostanie wybudowana ciągła ściana, lecz na to skarżący także wyrazili swoją zgodę "[...]".

Zważyć należy, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa jedynie rodzaj inwestycji, nie odnosząc się jednak do konkretnego projektu budowlanego. Projekt taki jest bowiem wymagany dopiero na etapie wniosku o pozwolenie na budowę. Zatem uznać należy, iż zgoda wyrażona przez skarżących w powołanym akcie notarialnym dotyczyła inwestycji polegającej na przebudowie poddasza, bez wskazywania konkretnych rozwiązań projektowych wewnątrz budynku. Skoro zaś strony zawarły w tej kwestii umowę, to wyrażenie zgody przez skarżący należy traktować jako oświadczenie woli. Zatem nawet w przypadku, gdyby złożyli je pod wpływem błędu, to uchylenie się od jego skutków może nastąpić jedynie w drodze powództwa cywilnego. Ani zatem organy administracji, ani sąd administracyjny nie są upoważnieni do orzekania w tym zakresie. Przy czym wskazać należy, iż nawet gdyby wskazany akt notarialny taktować - w kontekście art. 23 ust. l w związku z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80 póz. 903 ze zm.) - jako uchwałę właścicieli lokali, jego skuteczne podważenie mogłoby nastąpić jedynie w drodze powództwa do sądu powszechnego na podstawie art. 25 powołanej ustawy. Zatem orzekanie w tym zakresie także wykracza poza kompetencje organów administracji i sądu administracyjnego.

Skoro zatem skarżący nie podważyli skutecznie w przewidzianej w prawie formie wyrażonej przez siebie zgody na przedmiotową inwestycję (z akt sprawy nie wynika nawet, aby podjęli w tym celu jakiekolwiek czynności), to organy administracji prawidłowo uznały, iż inwestorzy legitymują się tytułem prawnym upoważniającym ich do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast podnoszona przez skarżących okoliczność, iż nie wyrażali swojej zgody w formie aktu notarialnego może być traktowane jedynie w kontekście ewentualnego sfałszowania dowodu. Jednakże także w tym przypadku niezbędne jest stwierdzenie tego faktu w drodze orzeczenia kompetentnych organów, tj. sądu powszechnego lub prokuratora.

Odnosząc się zaś do zarzutu odnośnie braku podziału nieruchomości wskazać należy iż jest on chybiony. Zgodnie z art. 3 ust. l powołanej ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80 póz. 903 ze zm.) nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nie ma zatem prawnej możliwości podziału części wspólnych nieruchomości przed zrealizowaniem przedmiotowej inwestycji. Może to bowiem nastąpić dopiero po jej zakończeniu, i to tylko w odniesieniu do tej części nieruchomości, na której zostanie wyodrębniony oddzielny lokal mieszkalny.

Wobec powyższego uznać należy, iż w niniejszej sprawie inwestorzy spełnili wszystkie wymogi określone przepisami prawa, a w związku z tym brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na przebudowę części budynku i zmianę sposobu jego użytkowania.

Wobec powyższego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270).