Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 8/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art, 37 par. 3 pkt 1,
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 6a ust. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 17 grudnia 2020 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący w okresie od dnia złożenia wniosku w sprawie do dnia wydania decyzji odwoławczej nie wniósł ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2) na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.

Ponieważ przedmiotem skargi wniesionej przez A. M. było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, dopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania przez sąd, uzależniona była od poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia do Komendanta Głównego Policji (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.).

Jak wynika z akt sprawy, tj. odpowiedzi skarżącego na wezwanie z 26 stycznia 2021 r. oraz z odpowiedzi na skargę złożonej przez organ, skarżący stosownego ponaglenia nie złożył.

Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania przez Sąd skargi wniesionej w niniejszej sprawie wynika także z innych przyczyn.

Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona została już po wydaniu decyzji stanowiącej przedmiot tej skargi (data wpływu skargi do organu - 24 grudnia 2020 r., zaś decyzja kończąca postępowanie stanowiące przedmiot przewlekłości została wydana w dniu 27 listopada 2020 r.).

W takiej sytuacji należy przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) po zakończeniu postępowania przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje bowiem ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności (przewlekłości). Dodać należy, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej (przewlekłe prowadzenie postępowania), jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (przewlekłości). Natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w procesie odszkodowawczym (w tym przypadku za szkodę wyrządzoną przez niewydanie orzeczenia lub decyzji na podstawie art. 4171 § 3 k.c.). Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten (skarga) zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania), powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 i zaprezentowaną w niej argumentację, dostępną na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu,

o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.