Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 48/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu G. postanowienia ... z dnia ... 2014 r. na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 Kpa po rozpatrzeniu wniosku M. W. z dnia ... 2014 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Powiatu G. nr ... z dn. ... 2012 r. dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę 18 elektrowni wiatrowych (Farma G.) z wniosku inwestora -Grupa "A" - Farma Wiatrowa ... Sp. z o.o. w W. odmówił wznowienia postępowania, ponieważ nie został dotrzymany termin 1 miesiąca wynikający z art. 148 § 1 i 2 Kpa.

W zażaleniu pełnomocnik M. W. wnosił o uchylenie postanowienia, przeprowadzenie rzetelnego postępowania i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie: 1 - art. 7 i 8 Kpa poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności niepodjęcie czynności mających na celu wyjaśnienie, kiedy M. W. dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek, w szczególności czy miało to miejsce w dniu ... 2014 r. podczas jej wizyty w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B.; 2 - art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem postanowienia, w tym niepoinformowanie M. W. o otrzymaniu od inwestora materiałów mających wpływ na treść orzeczenia oraz nieumożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; 3 - art. 80 w zw. z art. 81 Kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że M. W. nie dotrzymała terminu jednego miesiąca obowiązującego przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania, mimo iż wskazała, iż o decyzji, której dotyczy wniosek, dowiedziała się w dniu ... 2014 r. podczas wizyty w RDOŚ w B. oraz iż postanowienie wydano przed uprawomocnieniem się decyzji Wojewody K.- P. z dnia ... 2014 r.

Wojewoda K.- P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 i 148 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, postanowieniem z ... 2014 r.- ... utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewoda wskazał, że wznowienie jest nadzwyczajnym trybem, umożliwiającym uchylenie ostatecznej decyzji, gdy prowadzone przed jej wydaniem postępowanie dotknięte było którąś z wad określonych w art. 145 § 1 Kpa lub gdy zaistniała przesłanka wskazana w art. 145a § 1 bądź w art. 145b § 1 Kpa oraz, że w orzecznictwie utrwalony został pogląd, że art. 148 § 2 Kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa faktu doręczenia decyzji, której żądanie wznowienia dotyczy. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Miarodajnym dla rozpoczęcia miesięcznego biegu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, nie zaś o czynność jej doręczenia. Istotne jest, aby zainteresowany podmiot dowiedział się o decyzji, aby dotarła do niego wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna bieg od dnia dowiedzenia się przez stronę w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Ponadto w świetle art. 148 § 2 Kpa bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania, jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji, o której strona została poinformowana, jak też uzyskanie wiedzy o ostateczności decyzji. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy, przy czym nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała jego treść wystarczy jeżeli posiada informację, czego decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może nastąpić dopiero po doręczeniu jej decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim - o czynność jej doręczenia. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Prawidłowa wykładnia art. 148 § 2 Kpa nie prowadzi do wniosku, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa konieczne jest zapoznanie się z całością decyzji, w szczególności z jej uzasadnieniem.

Wg organu skarżąca dowiedziała się o decyzjach dotyczących budowy Farmy Wiatrowej G. w dniu przybycia do siedziby Starostwa Powiatowego w G. i złożenia wniosku "o udostępnienie pozwolenia na budowę fermy wiatrowej G. oraz planów tej inwestycji w ramach ustawy o dostępie do inwestycji publicznych", tj. w dniu ... 2013 r., a jej odmienne twierdzenia zawarte we wnioskach o wznowienie postępowań oraz w późniejszych pismach, również w złożonym zażaleniu na postanowienie, nie są poparte dowodami i mają na celu bezskuteczną próbę wykazania dochowania terminu. Na okoliczność udostępnienia skarżącej żądanych dokumentów została sporządzona notatka na jej wniosku przez pracownika organu I instancji, który osobiście w tym dniu udostępniał żądane dokumenty, a która to notatka jest wystarczającym dowodem na to, że wniosek zrealizowano. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że organ winien uczynić jeszcze jakąś inną wzmiankę. W związku z tym nie było konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie daty, w której strona dowiedziała się o decyzji, a zatem nie doszło do naruszenia art. 7, 8 i 10, a także art. 80 i 81 Kpa. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W odniesieniu do kwestii nieprawomocności decyzji Wojewody wskazano, że Kpa nie zna terminu prawomocności decyzji. Mowa jest jedynie o decyzjach ostatecznych. Ani przepisy procedury administracyjnej, ani też postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewidują, że samo wniesienie skargi na decyzję wstrzymuje jej wykonanie, a zatem organ był uprawniony do ponownego rozstrzygania w sprawie. Z akt spraw ..., ..., ... wynika, że skargi na decyzje w terminie nie zostały wniesione. Organ I instancji prawidłowo więc wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Na marginesie organ wskazał, że skarżąca w swoim wniosku o wznowienie w żaden sposób nie wykazała również swojego interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 Kpa. Przymiot strony postępowania wywodzi jedynie z faktu najbliższego sąsiedztwa inwestycji, nie powołuje jednak żadnych konkretnych norm prawnych wskazujących, że zasada dobrego sąsiedztwa została naruszona i inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na jej nieruchomość.

Skargę na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik M. W., wnosząc o uchylenie obu postanowień, zarzucając postanowieniu Starosty rażące naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 7 i 8 Kpa poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności niepodjęcie czynności mających na celu wyjaśnienie, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek, w szczególności czy miało to miejsce w dniu ... 2014 r. podczas jej wizyty w RDOŚ w B.; 2) art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem postanowienia, w tym niepoinformowanie o otrzymaniu od inwestora materiałów mających wpływ na treść orzeczenia oraz poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed jej wydaniem; 3) art. 80 w zw. z 81 Kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że skarżąca nie dotrzymała terminu jednego miesiąca w sytuacji gdy wskazała, że o treści decyzji, dowiedziała się w dniu ... 2014 r. podczas wizyty w RDOŚ w B.; 4) art. 77 § 1 w zw. z 75 § 1 art. 80 oraz art. 12 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego sprawy i wydaniem postanowienia w skarżonym kształcie, a postanowieniu Wojewody K.-P. zarzucono rażące naruszenie: powyższych przepisów poprzez utrzymanie w mocy skarżonego postanowienia; oraz art. 28 Kpa poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego i art. 148 § 2 Kpa poprzez jego błędną interpretację, a także błędne zastosowanie oraz uznanie, że skarżąca nie dotrzymała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Postanowienie organu I instancji wydane zostało przedwcześnie, bowiem dotycząca sprawy decyzja Wojewody z ... 2014 r. była prawomocna. O treści decyzji i rozstrzygnięciu skarżąca dowiedziała się w dniu ... 2014 r. podczas wizyty w RDOŚ w B., gdzie umożliwiono jej zapoznanie się z treścią decyzji. Dopiero więc od tej daty rozpoczął swój bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zaprzeczyła też, aby w dniu ... 2013 r. okazano jej decyzję o pozwoleniu na budowę oraz projekt budowlany i plan miejscowy, jak to wynika z notatki. Wątpliwości powinna budzić okoliczność, że notatka została sporządzona po 15 dniach od złożenia wniosku, który został złożony osobiście przez skarżącą i brak na tej notatce wzmianki takiej jak: "zapoznałam się w dniu", "okazano w dniu", czy "udostępniono w dniu". Brak też podpisu skarżącej. Wskazano też, że w momencie kierowania pisma do małżonków B. skarżąca nie wiedziała o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia budowę, w tym pozwolenia zamiennego. Jej wiedza ograniczała się do szczątkowych, zasłyszanych informacji w przedmiocie planowania nieskonkretyzowanej inwestycji. To właśnie stan owej niewiedzy i braku wiarygodnego źródła informacji skłonił ją do złożenia wniosku z ... 2013 r. celem sprawdzenia, czy w jej okolicy jest planowana inwestycja i czy w związku z tym ewentualny inwestor podjął kroki prawne zmierzające do jej realizacji.

Skarżącej nie został zapewniony czynny udział w postępowaniu przed wydaniem postanowienia z ... 2014 r. Nie została także poinformowana o otrzymaniu przez organ od inwestora materiałów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym samym nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem postanowienia.

Z uwagi na to, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu ... 2014 r., a o zaskarżonej decyzji skarżąca dowiedziała się w dniu ... 2014 r., termin do wniesienia o wznowienie postępowania został zachowany.

W odniesieniu do naruszenia art. 7 i 8 Kpa wskazano, że organ nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie, czy strona rzeczywiście w dniu ... 2013 r. dowiedziała się o decyzjach dotyczących budowy farmy wiatrowej w dniu przybycia do siedziby Starostwa Powiatowego i złożenia tam wniosku. W zakresie zarzutów dotyczących postanowienia organu II instancji wskazano, że twierdzenie organu, jakoby nie było konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie daty, w której skarżąca dowiedziała się o decyzji, jest błędne i niezasadne. Sporządzona notatka kierownika organu nie poświadcza prawdy, nie zawiera jej podpisu potwierdzającego fakty w niej stwierdzone i notatka ta sporządzona została po wielu dniach od rzekomego zajścia zdarzenia, które dokumentuje. Już z samego doświadczenia życiowego taka jej forma i data sporządzenia powinny budzić wątpliwości organu II instancji co do jej wiarygodności i prowadzić do poszukiwania innych dowodów potwierdzających prawdziwość okoliczności w tej notatce stwierdzonych. Organ, mimo wniosku skarżącej, nie przeprowadził dalszego postępowania wyjaśniającego, nie zażądał wyjaśnień od urzędników. Zaniechanie to spowodowało, że sprawa nie została w pełni i wnikliwie rozpatrzona. Odnosząc się do kwestii wykazania interesu prawnego wskazano, że organ nie wziął w ogóle pod uwagę, iż interes prawny strony postępowania administracyjnego może mieć swoje źródło również w przepisach prawa cywilnego. Jej interes prawny wynika z prawa własności (art. 140 k.c.) przedmiotowa inwestycja będzie miała wpływ na wykonywanie przysługującego prawa własności - inwestycja będzie oddziaływała na jej nieruchomości, w tym domostwo, w którym zamieszkuje; inwestycja ta oddziałuje zarówno na środowisko, jak i na zdrowie okolicznych mieszkańców, w tym skarżącej. Odmawianie jej interesu prawnego bez przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie jest przedwczesne i nieuprawnione.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.",

Mając powyższe na uwadze należy przede wszystkim podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy już zakończonej ostateczną decyzją, w sytuacji gdy postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wskazane w przepisach w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 Kpa. M. in. należy do nich wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 Kpa). Po myśli art. 148 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), przy czym w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 Kpa o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 Kpa, stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Wydanie postanowienia w kwestii wznowienia odbywa się w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ ocenia, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. To podlega bowiem ocenie dopiero w dalszej fazie postępowania - w fazie rozpoznawczej, następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Czynności podejmowane przed wszczęciem postępowania nie są bowiem czynnościami procesowymi dokonywanymi w ramach postępowania administracyjnego, wobec czego w ich granicach nie mieści się ewentualne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania. Z tego względu, w razie powoływania się we wniosku o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa jak w niniejszej sprawie, ustalenia w zakresie interesu prawnego skarżącej i badania jej legitymacji procesowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją mogą być dokonywane dopiero po wznowieniu postępowania, a czyli po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 Kpa. Brak przymiotu strony wnoszącej podanie o wznowienie postępowania administracyjnego stanowi niewątpliwie negatywną przesłankę podmiotową przesądzającą o jego niedopuszczalności, jednakże wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Dotyczy to więc takich sytuacji, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty i wynika wprost z twierdzeń zawartych w podaniu. Jeżeli jednak podmiot składający podanie twierdzi, że posiada przymiot strony i powołuje się na przysługujący mu interes prawny, który w jego odczuciu został naruszony, to nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony. Negatywna ocena kwestii posiadania przez wnoszącego podanie o wznowienie przymiotu strony, wobec jego jednoznacznych twierdzeń, że przymiot taki posiada, nie może nastąpić we wstępnej i z natury formalnej fazie postępowania. Ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jej udziału w czynnościach tę kwestię wyjaśniających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki, jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony.

W tej sytuacji rozważania organu dotyczące interesu prawnego skarżącej są niezasadne lecz naruszenie prawa w tym zakresie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż – w ocenie Sądu- zgodzić się należy z organami, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 Kpa. Podstawą faktyczną wydania w niniejszej sprawie przez organ I instancji postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było bowiem ustalenie, że wniesienie przez skarżącą podania o wznowienie postępowania, opartego o przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, nastąpiło z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 Kpa. Organ odwoławczy w pełni podzielił to stanowisko. Zbadanie zaś czy dochowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu, ponieważ wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów dotyczące wykładni przepisu art. 148 § 2 Kpa i zawartego w nim pojęcia "dowiedzenia się o decyzji". W ocenie Sądu, w świetle art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy, (vide m.in. wyroki NSA: z 6.05.2009 r., II OSK 714/08, LEX nr 574438; z 14.10.1999 r., IV SA 1662/97, LEX nr 48730; z 19.08.2010 r., II OSK 1296/09, LEX nr 746450; z 9.09.2011 r., II OSK 2407/10 LEX nr 1069058).

Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym stanowi w art. 148 § 1 Kpa, spoczywa na stronie domagającej się wznowienia postępowania. Ona to musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie złożyła przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Stanowisko takie ma swoje odzwierciedlenie w utrwalonym i zgodnym w tym zakresie orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide m.in. wyrok NSA z 16.05.2008 r., II OSK 510/07, LEX nr 505314). Tym samym strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o istnieniu przesłanki do wznowienia, (por. wyrok WSA w Warszawie z 8.12.2010 r. VII SA/Wa 1690/10, LEX nr 760039, wyrok WSA w Warszawie z 21.02.2012 r., VII SA/Wa 1954/11 LEX" nr, 1139818, wyrok NSA z 16.10.1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954). W tym zakresie bowiem zachowanie przez stronę terminu musi być udowodnione, a nie jedynie uprawdopodobnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze.

Obowiązkiem organu jest natomiast weryfikacja twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc to do niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca dowiedziała się o treści decyzji najpóźniej w dniu ... 2013 r., co wynika wprost z treści notatki urzędowej z tego dnia. W tej dacie skarżącej udostępniono skarżącej dokumentacje dotyczącą budowy Farmy Wiatrowej G., zatem niewątpliwie również decyzje, których dotyczył jej wniosek o wznowienie postępowania, który został złożony dnia ... 2014 r. Nie można uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącej, że nie udostępniono jej w tej dacie ww. dokumentacji. Jednym z argumentów skarżącej w tym zakresie było to, że przedmiotowa notatka urzędowa pochodzi z daty późniejszej, niż data złożenia wniosku, tj. ... 2013 r. Tymczasem zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) wynika, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie nastąpiło to 15 dnia od złożenia wniosku. Podkreślić bowiem trzeba, że organ rzadko jest w stanie udostępnić żądaną informację natychmiast po złożeniu wniosku w tym zakresie, więc udostępnienie jej po upływie 15 dni nie niczym niezwykłym, przesądzającym o nieprawdziwości notatki urzędowej sporządzonej w niniejszej sprawie. Nie jest również konieczne, zgodnie z przepisami cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, potwierdzanie przez wnoszącego wniosek faktu udostępnienia mu żądanej dokumentacji. Wystarczającym dowodem jest w tym zakresie notatka urzędowa.

Wskazać też należy, że o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę skarżąca wiedziała już w dacie składania ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. ... 2013 r. Wynika to wprost z treści tegoż wniosku, w którym skarżąca wnosiła "o udostępnienie pozwolenia na budowę fermy wiatrowej G.". Z treści wniosku wynika bezspornie, że skarżąca wiedziała o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej konkretnej inwestycji, przy czym, co szczególnie istotne, znała nawet jej nazwę - gdyby skarżąca znała jedynie (na co się powołuje) ogólne plany powstania elektrowni wiatrowej, użyłaby jedynie ogólnego sformułowania, że jej wniosek dotyczy elektrowni wiatrowej planowanej w miejscowości G., a nie wprost nazwy wynikającej z treści decyzji, tj. Farma Wiatrowa G..

Biorąc pod uwagę ponadto treść listu skarżącej z dnia ... 2013 r. adresowanego do H. i A. B. można stwierdzić, że skarżąca wiedziała o wydaniu decyzji już w tej dacie. Z ww. listu wynika, że skarżąca wiedziała wówczas o tym, że "będą prowadzone inwestycje budowlane (budowa farmy wiatrowej)".

Biorąc pod uwagę powyższe słusznie organy uznały, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 Kpa i zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 12 § 1 Kpa były niezasadne.

Również zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa poprzez niedoinformowanie skarżącej o zapoznaniu się przez organ z treścią jej listu z dnia ... 2013 r. nie był zasadny. Przede wszystkim skarżąca jako jego autorka znała jego treść. Po drugie, jak się powszechnie przyjmuje, zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide np. wyrok WSA w Kielcach z 8.05.2014 r., II SA/Ke 255/14, LEX nr 1467823).

Niezrozumiały jest zarzut przedwczesności postanowienia organu I instancji związany z "prawomocnością" decyzji Wojewody K.-P. z ... 2014 r. Decyzja ta uchylała decyzję Starosty G. z ... 2014 r. odmawiającą wznowienia postępowania w analizowanej sprawie. Decyzja organu II instancji była ostateczna (nie była natomiast jeszcze prawomocna, jak wskazuje skarżąca). Zgodnie z art. 16 § 1 Kpa, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2). Decyzją nieostateczną co do zasady jest decyzja wydana przez organ I instancji, natomiast decyzją ostateczną co do zasady jest wydana przez organ II instancji na skutek wniesienia przez stronę zwykłego środka prawnego jakim jest odwołanie. Od decyzji ostatecznych należy odróżnić decyzje prawomocne. Prawomocne są te decyzje, od których nie przysługuje skarga do sądu, jak też decyzje, co do których sąd oddalił skargę. Odwołanie jest środkiem bezwzględnie suspensywnym, co oznacza że jego wniesienie wstrzymuje wykonanie decyzji. Natomiast skarga do sądu administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego co oznacza, że jej wniesienie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (vide wyrok WSA w Białymstoku z 25.02.2014 r., II SA/Bk 984/13, LEX nr 1513273). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji był władny wydać w dniu ... 2014 r. zaskarżoną decyzję i nie naruszył wskutek tego żadnych przepisów.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.