Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 149/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko - Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Szczytno z dnia 27 października 2011r., nr XIII/110/2011 w przedmiocie rozstrzygnięcia uwag do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 17 stycznia 2012r. Wojewoda wywiódł skargę na uchwałę Nr XIII/110/2011 Rady Gminy Szczytno z dnia 27 października 2011r. w sprawie rozstrzygnięcia uwag zgłoszonych do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczytno. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z analizy dokumentacji planistycznej wynika, że do projektu zmiany studium wyłożonego do publicznego wglądu uwagi zgłosił między innymi Burmistrz Miasta Szczytno. Uwaga w zakresie schroniska dla zwierząt dotyczyła ograniczenia powierzchni projektowanego schroniska. Natomiast w § 1 ust. 4 przedmiotowej uchwały Rada Gminy Szczytno oddaliła uwagę o innej treści, której przedmiotem była kwestia lokalizacji projektowanego schroniska, a nie jego powierzchnia. Ponadto w § 2 tejże uchwały wprowadzono zapis stanowiący o lokalizacji schroniska dla zwierząt i umożliwienie prowadzenia gospodarki odpadami na działkach 100/23 i 100/20 w obrębie Trelkowo. Tego rodzaju zapis zaś nie powinien być przedmiotem zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony skarżącej, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że nawet gdyby odrzucenie skargi nie było zasadne ze względu na uzupełnienie stosownych braków formalnych to i tak jest ona niezasadna. Zarzuty Wojewody są bowiem skierowane w kierunku naruszenia trybu sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczytno. Jednakże przesłanką prowadzącą do unieważnienia uchwały rady gminy jest istotność naruszenia przedmiotowego trybu, a uchybienia wskazywane przez skarżącego nie mają takiego charakteru. Ponadto w ocenie organu ze względu na pozytywne rozpatrzenie dalej idącej uwagi mieszkańców, którzy nie zgadzali się z lokalizacją schroniska dla zwierząt, oddalenie uwagi co do samej powierzchni takiego schroniska było zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przede wszystkim trzeba podnieść, że odrzucenie skargi z powodów wskazanych w odpowiedzi na skargę nie byłoby zasadne, gdyż w aktach sądowych sprawy znajduje się pełnomocnictwo uprawniające wskazanego w nim pełnomocnika, który wywiódł skargę na rzeczoną uchwałę, m.in. do występowania w imieniu Wojewody przed wszystkimi sądami (akta sądowe, k. – 15).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu pomiędzy Wojewodą, a Radą Gminy Szczytno sprowadzała się do tego czy ten drugi organ prawidłowo rozstrzygnął

o sposobie rozpatrzenia uwagi dotyczącej powierzchni planowanego schroniska dla zwierząt. W ocenie strony skarżącej uwaga w zakresie schroniska dla zwierząt dotyczyła ograniczenia powierzchni projektowanego schroniska. Natomiast w § 1 ust. 4 przedmiotowej uchwały Rada Gminy Szczytno oddaliła uwagę o innej treści, której przedmiotem była kwestia lokalizacji projektowanego schroniska, a nie jego powierzchnia. Ponadto w § 2 tejże uchwały wprowadzono zapis stanowiący o lokalizacji schroniska dla zwierząt i umożliwienie prowadzenia gospodarki odpadami na działkach 100/23 i 100/20 w obrębie Trelkowo. Tego rodzaju zapis zaś według skarżącego nie powinien być przedmiotem zaskarżonej uchwały.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie

o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium. Stosownie zaś do art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzenia studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy

w całości lub części.

Trzeba mieć na uwadze, że rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag co do projektu studium musi mieć charakter merytoryczny, a więc rada gminy musi ocenić zasadność wniesionej uwagi czego efektem będzie jej uwzględnienie lub odrzucenie (nieuwzględnienie). Rozstrzygając co do sposobu rozpatrzenia uwag – niezależnie od tego czy nastąpi to w jednym głosowaniu dotyczącym również studium czy też

w odrębnej uchwale, podjętej przed uchwałą w sprawie studium – rada musi opowiedzieć się, czy uwagi uwzględnia czy też nie. Brak rozstrzygnięcia rady co do sposobu rozpatrzenia uwag stanowi istotne naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy

i w konsekwencji prowadzi do wadliwości uchwały w sprawie studium (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010r., II OSK 337/10).

W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do takiego istotnego naruszenia prawa przy rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag. Bez wątpienia

w zaskarżonej uchwale Rada Gminy Szczytno negatywnie rozpatrzyła uwagę dotyczącą budowy schroniska dla zwierząt na działkach nr 36 i 35/3 obręb geodezyjny Lipowa Góra Zachodnia. Wprawdzie rzeczywiście wniesiona przez Burmistrza Miasta Szczytno uwaga w tym zakresie dotyczyła ograniczenia projektowanego schroniska dla zwierząt do wielkości 0,5 ha, więc wspomniane rozstrzygnięcie tej uwagi może wydawać się ogólnikowe i nieprecyzyjne. Jednakże dla prawidłowej oceny sposobu załatwienia tej uwagi niezbędne jest sięgnięcie do całokształtu okoliczności związanych z kwestią schroniska dla zwierząt. Okazuje się bowiem, że zarządzeniem Nr 99A Wójta Gminy Szczytno z dnia 25 października 2011r. w sprawie rozstrzygnięcia zgłoszonych uwag do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczytno w pkt 13 uwzględniono uwagę mieszkańców Lipowej Góry Zachodniej dotyczącą zakazu zabudowy schroniska dla zwierząt na działkach nr 36 i 35/3

w obrębie geodezyjnym Lipowa Góra Zachodnia. Bez wątpienia ta uwzględniona uwaga było dalej idąca w swoich skutkach niż uwaga rozpatrywana w zaskarżonej uchwale.

W sytuacji zaś gdy uwzględniono uwagę co do zakazu zabudowy schroniska dla zwierząt na określonych działkach, to uznać trzeba, że zasadne było oddalenie uwagi odnośnie powierzchni schroniska w ogólnym kształcie zaproponowanym w zaskarżonej uchwale, a już z całą pewnością nie można tu mówić o braku rozstrzygnięcia co do sposobu rozpatrzenia uwagi, co stanowiłoby o istotnym naruszeniu art. 12 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie podzielił również argumentacji skargi zgodnie z którą należy stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały ze względu na treść § 2, gdzie zapisano, że wprowadza się w projekcie zmian Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Szczytno alternatywny zapis na lokalizację schroniska dla zwierząt i możliwość prowadzenia gospodarki odpadami na działkach 100/23 i 100/20 położonych w obrębie Trelkowo. Również w tym przypadku nie można mówić o istotnym naruszeniu trybu sporządzenia studium w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa uchwała wprowadziła bowiem konieczność określonych zmian w studium, które to zmiany znalazły swoje odzwierciedlenie w projekcie studium, a później już w uchwalonym studium. Nie doszło więc i w tym przypadku do istotnego naruszenia trybu czy też zasad sporządzania studium. Ponadto wyjaśnić należy, że rada gminy ma pewną swobodę co do zakresu oceny uwag. Wydaje się, że może poprzestać na zapoznaniu się z argumentacją wójta może też analizować treść poszczególnych uwag we własnym zakresie. W wyniku oceny zasadności uwag rada gminy może uznać potrzebę ich uwzględnienia w studium, co może skutkować zmianą projektu studium albo nieuchwaleniem studium, i przekazaniem go wójtowi w celu dokonania zmian wynikających z uwzględnienia uwag (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego, 6 wydanie, str. 130). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Rada oddalając uwagę Burmistrza Miasta Szczytna dotyczącą możliwości prowadzenia gospodarki odpadami na działkach nr 90/1, 90/2, 90/5 i uwagę dotycząca powierzchni schroniska dla zwierząt miała uprawnienie do zamieszczenia w uchwale § 2, w którym wskazała alternatywne lokalizacje dla tych przedsięwzięć.

Warto jeszcze wskazać w tym miejscu, że ustawodawca - w przeciwieństwie do procedury poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego - nie wprowadził obowiązku ponawiania czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie studium,

w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu studium. Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancją zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez konieczności ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia czynności planistycznych wykluczyć nie można, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenia trybu postępowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania (por. wyrok NSA z 21 października 2011r., II OSK 1589/11).

Wobec powyższego, Sąd na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.