Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 395/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 152, art. 206
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 122 ust. 1 pkt 4, art. 124 ust. 1 pkt 2, pkt 2a, art. 140 ust. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. odmawia wstrzymania wykonania uchylonych decyzji, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. Ż. kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. Nr [...] o cofnięciu M. Ż. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

Decyzja organu II instancji została poprzedzona następującymi okolicznościami:

W dniu 5 czerwca 2009 r. podczas badania przeprowadzonego w trakcie kontroli drogowej funkcjonariusze Policji stwierdzili, u kierującej pojazdem Honda [...] M. Ż. zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącą 0,25 mg/l (I badanie) i 0,25 mg/l (II badanie).

W dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3b oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wydał dwie decyzje o tym samym numerze – [...] o skierowaniu M. Ż. na badania lekarskie i badania psychologiczne.

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy uznał M. Ż. winną popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, tj. prowadzenia po drodze publicznej samochodu w stanie nietrzeźwości. Sąd ten orzekł wobec M. Ż. m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku.

W dniu 14 października 2009 r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie Nr [...], w którym stwierdził istnienie u M. Ż. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B.

Z kolei w dniu 25 listopada 2009 r. zostało wydane orzeczenie psychologiczne Nr [...], w którym stwierdzono istnienie u M. Ż. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W wyniku odwołania M. Ż. od tego orzeczenia – w dniu 14 stycznia 2010 r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie psychologiczne Nr [...], w którym także stwierdził istnienie u M. Ż. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), Starosta cofnął M. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy. Jako powód cofnięcia uprawnień organ I instancji wskazał wydanie orzeczenia psychologicznego z dnia 14 stycznia 2010 r. Nr [...], w którym stwierdzono istnienie u M. Ż. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Starosta podał również, że powyższe orzeczenie psychologiczne było wydane w trybie odwoławczym, gdyż zapadło w wyniku odwołania M. Ż. od orzeczenia psychologicznego z dnia 25 listopada 2009 r., w którym także stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że M. Ż. ma cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na okres jednego roku do dnia 5 czerwca 2010 r. w oparciu o wyrok sądowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty M. Ż. podniosła, że badanie psychologiczne, w wyniku którego wydano orzeczenie Nr [...], zostało wykonane niezgodnie z przepisami. Wyjaśniła, że na skutek pomyłki organów ścigania przeciwko niej było prowadzone postępowanie przygotowawcze dotyczące popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, gdy tymczasem powinien to być czyn z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, gdyż zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wynosiła u niej 0,25 mg/l. Zdaniem M. Ż., w takiej sytuacji badanie psychologiczne nie jest wymagane. Odwołująca się stwierdziła, że jej sprawa jest obecnie rozpatrywana przez sąd odwoławczy. Ponadto M. Ż. podniosła, że w trakcie wykonywania badania psychologicznego nie była odpowiednio przygotowana i badanie potraktowała bez większego zaangażowania co przyczyniło się do tego, że psycholog wydał opinię o istnieniu u niej przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd Najwyższy uznał, że prowadząc w dniu 5 czerwca 2009 r. pojazd mechaniczny w ruchu lądowym M. Ż., u której stwierdzono obecność 0,25 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, nie znajdowała się w stanie nietrzeźwość, lecz w stanie po użyciu alkoholu, a tym samym popełniony przez nią czyn nie wyczerpał znamion przestępstwa określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego, lecz wykroczenia o jakim mowa w art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] 2010 r. Organ II instancji podał, że zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a także stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. Nr [...] kierująca M. Ż. na badania psychologiczne. Przesłanki skierowania na badania psychologiczne w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem określone zostały w art. 124 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Kolegium, ustaleń w zakresie spełnienia przesłanki określonej w art. 124 ust. 1 pkt 2a tej ustawy, organ kontroli ruchu drogowego dokonuje samodzielnie w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od toczącego się w tym przedmiocie postępowania karnego, a zatem skierowanie na badania jest niezależne od wyników toczącego się postępowania karnego. Wyrazem poczynionych ustaleń jest decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne, która podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, o czym strona została pouczona. Pomimo wyraźnego pouczenia M. Ż. nie zakwestionowała decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne wobec czego, zdaniem Kolegium, stała się ona prawomocna. Organ II instancji stwierdził również, że M. Ż. nie podjęła także żadnych innych działań w celu wyeliminowania z obrotu prawnego "wadliwego" – jej zdaniem – skierowania na badania psychologiczne. Kolegium wskazało, że M. Ż. poddała się badaniom psychologicznym, w wyniku których w dniu 25 listopada 2009 r. wydano orzeczenie psychologiczne Nr [...] stwierdzające istnienie u niej przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W związku z odwołaniem M. Ż. od tego orzeczenia psychologicznego, przeprowadzono w Pracowni Psychologii Pracy Ośrodka Medycyny Pracy kolejne badania psychologiczne, w wyniku których w dniu 14 stycznia 2010 r. wydano orzeczenie Nr [...] także stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W związku z powyższym Kolegium uznało, że stosownie do treści art. 140 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem organ jest zobligowany do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Zdaniem Kolegium, zaniechanie wydania decyzji w takiej sytuacji należałoby zakwalifikować jako naruszenie przez organ nałożonego przez ustawę obowiązku. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji o skierowaniu M. Ż. na badania psychologiczne jest decyzją prawomocną – funkcjonującą w obrocie prawnym. Do momentu jej wyeliminowania wywołuje określone skutki prawne – uzasadnia konieczność poddania się przez stronę badaniu psychologicznemu w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Kolegium, zaistniały podstawy do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym z uwagi na to, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie orzeczenia psychologiczne zostały wydane przez uprawnione jednostki w przepisanej prawem formie, a organy administracyjne obu instancji są nimi związane. Kolegium wyjaśniło, że badając niniejszą sprawę miało na uwadze istotę regulacji przewidzianej w art. 140 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Cofnięcie uprawnień ma bowiem charakter prewencyjny, zabezpieczający i zachodzi w sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia lub swoje kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażajacy bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażając kogokolwiek na szkodę. Mając powyższe na względzie Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji właściwie orzekł o cofnięciu M. Ż. uprawnień kategorii B.

Już po wydaniu decyzji z dnia 31 stycznia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął odpis wyroku Sądu Rejonowego z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt [...], na mocy którego Sąd ten uznał M. Ż. winną popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia samochodu w stanie po użyciu alkoholu i orzekł wobec niej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku zaliczając na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 5 czerwca 2009 r.

Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zgodziła się M. Ż. i pismem z dnia 4 marca 2011r. wniosła na nią skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie decyzji, która została wydana z naruszeniem prawa, bowiem brak było przesłanek prawnych do kierowania jej na badania psychologiczne, gdyż nie popełniła zarzucanego jej przestępstwa. Tym samym zdaniem skarżącej, uzyskany wynik badania jest pozbawiony mocy prawnej, gdyż został uzyskany w sposób "bezprawny". W uzasadnieniu skargi M. Ż. wskazała, że została skierowana na badania psychologiczne przez Komendanta Powiatowego Policji z powołaniem się na rzekomy fakt kierowania przez nią samochodem w stanie nietrzeźwości (decyzja z dnia [...] 2009r. Nr [...]). Skarżąca zaprzeczyła aby takie zdarzenie - w zakresie przypisywanego jej przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego - miało miejsce, co jednoznacznie, jej zdaniem, stwierdził Sąd Rejonowy w prawomocnym wyroku z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt [...]. Skarżąca uważa zatem, że decyzja o skierowaniu jej na badania oparta była na nieprawdziwych przesłankach i bez należytej podstawy prawnej. Ponadto skarżąca podniosła, że kwestia zaskarżenia przez nią decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji odnośnie wznowienia postępowania w sprawie skierowania jej na badania lekarskie i psychologiczne była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokami z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1081/10 i III SA/Kr 1082/10 uchylił obie zaskarżone decyzje. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, pominięcie tych wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze - zwłaszcza w świetle zapadłych prawomocnych wyroków - i posłużenie się wynikami badań psychologicznych (uzyskanymi w oparciu o pozbawione podstaw prawnych działania policyjne) w celu utrzymania niewłaściwej decyzji - było wydaniem kolejnej decyzji z obrazą prawa. W skardze wniesiono także o "określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu, że kwestia zaskarżenia przez skarżącą decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, dotyczących wznowienia postępowania w sprawie skierowania jej na badania lekarskie i psychologiczne była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawach o sygn. akt III SA/Kr 1081/10 i III SA/Kr 1082/10, Kolegium wskazało, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd w tych sprawach była kwestia prawidłowości wydanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowień z dnia 24 sierpnia 2010r. w przedmiocie uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie skierowania na badania (w tym psychologiczne), a nie kwestia prawidłowości samych decyzji w sprawie skierowania na badania, które nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.

Pismem z dnia 13 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało do tut. Sądu 2 decyzje Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. nr [...] i nr [...] dotyczące wygaśnięcia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie i psychologiczne. Sąd stwierdza z urzędu, że decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji postanowił: "1. stwierdzić wygaśnięcie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. dotyczącej skierowania Pani M. Ż. na badania lekarskie; 2. umorzyć postępowanie w sprawie skierowania Pani M. Ż. na badania lekarskie nr [...] jako bezprzedmiotowe". Sąd stwierdza z urzędu, że decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji postanowił: "1. stwierdzić wygaśnięcie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. dotyczącej skierowania Pani M. Ż. na badania psychologiczne; 2. umorzyć postępowanie w sprawie skierowania Pani M. Ż. na badania psychologiczne nr [...] jako bezprzedmiotowe". Decyzje te zostały również dołączone do pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego w dniu 7 lutego 2012 r. przez pełnomocnika skarżącej M. Ż.

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. do sygn. akt III SA/Kr 395/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie nie zostało zaskarżone.

Pismem z dnia 14 grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do tut. Sądu pismo przewodnie Starostwa Powiatowego wraz z pismem skarżącej z dnia 24 października 2011 r. oraz kserokopią decyzji Komendanta Powiatowego. Sąd stwierdza z urzędu, że pismo skarżącej z dnia 24 października 2011 r. skierowane do Starostwa stanowi wniosek skarżącej o zwrot uprawnień do kierowania pojazdami, a dołączona kserokopia stanowi kserokopię decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. nr [...] – odnośnie badań lekarskich.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. Sąd dopuścił dowód z akt tut. Sądu o sygnaturach III SA/Kr 1081/10 i III SA/Kr 1082/10 na okoliczność przedmiotu postępowania w tych sprawach. Z akt o sygn. III SA/Kr 1081/10 wynika, że przedmiotem postępowania było uchybienie terminu do wniesienia odwołania i wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie. Z akt o sygn. III SA/Kr 1082/10 wynika, że przedmiotem postępowania było także uchybienie terminu do wniesienia odwołania i wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie także uchylił zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Organy obu instancji dysponowały bowiem orzeczeniem psychologicznym Nr [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. wydanym w trybie odwoławczym przez uprawniony organ – Ośrodek Medycyny Pracy, z którego wynikało, że w wyniku badania psychologicznego przeprowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym u M. Ż. stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Orzeczenie to było poprzedzone orzeczeniem psychologicznym nr [...] z dnia 25 listopada 2009 r. wydanym również w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym także stwierdzającym u M. Ż. istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Powyższe orzeczenia uprawniały Starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień skarżącej M. Ż. do kierowania pojazdami – tak jak orzeczono to w decyzji z dnia [...] 2010 r., a następnie w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), który - wraz z art. 140 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - stanowi:

"Art. 140. 1. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie:

1) stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

1a) stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;"

Z treści przytoczonej wyżej - nieprzypadkowo w połączeniu z art. 140 ust. 1 pkt 1 tej ustawy – regulacji wynika, że starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia psychologicznego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wydanego – w przeciwieństwie do orzeczenia lekarskiego, które nie wymaga określonego trybu – w trybie "określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3" omawianej ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Powiązanie ustawowe obowiązku starosty wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z orzeczeniem psychologicznym stwierdzającym istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami ale tylko takim orzeczeniem psychologicznym, które jest wydane w trybie "określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3" tej ustawy powoduje – zdaniem Sądu - to, że uchylenie trybu, w jakim zostało wydane orzeczenie psychologiczne powoduje ustanie obowiązku starosty wynikającego z art. 140 ust. 1 pkt 1a do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Zdaniem Sądu, w tej sytuacji nie można pominąć tego, że po wydaniu zaskarżonej decyzji organy zostały zawiadomione o treści decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. wydanej w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, dotyczącej skierowania M. Ż. na badania psychologiczne i umorzenia postępowania w tym zakresie. Stanowi to bowiem okoliczność, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), a więc jest tzw. bezwzględną przesłanką "wznowieniową", stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzja ostateczną.

Sąd podnosi, że art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. stanowi:

"Art. 145. § 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

(...)

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,"

W powyższej sytuacji, Sąd pomimo stwierdzenia, że organy administracyjne obu instancji wydały decyzje zgodne z prawem, uchylił zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. uznając, że uchylenie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. - wydanej w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – Prawo o ruchu drogowym - dotyczącej skierowania M. Ż. na badania psychologiczne i umorzenia postępowania w tym zakresie powoduje brak podstawy do wydania przez Starostę decyzji - w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo o ruchu drogowym - o cofnięciu skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, pomimo tego, że uprawnione organy wydały orzeczenia o stwierdzeniu u skarżącej istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W oparciu więc o art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. Sąd orzekł – jak w pkt I wyroku.

Niewątpliwie, zdaniem Sądu, inna sytuacja zachodzi w przypadku wydania przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, a więc w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W tym wypadku ustawodawca nie uzależnia decyzji o cofnięciu uprawnień od orzeczenia stwierdzającego istnienie przeciwwskazań wydanego po przeprowadzeniu badań w określonym trybie. Oznacza to, że niezależnie od trybu, w jakim badanie jest przeprowadzone, w przypadku wydania przez organy uprawnione orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w oparciu o regulację art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu – takie orzeczenie lekarskie, stwierdzające u skarżącej M. Ż. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi zostało już wydane w dniu 14 października 2009 r. (Orzeczenie lekarskie Nr [...]) z terminem badania kontrolnego na dzień 13 października 2010 r. (k. 33 akt adm.) Pomimo złożenia odwołania od tego orzeczenia skarżąca nie zgłosiła się na wyznaczone w trybie odwoławczym badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (k. 69 akt adm.). Co prawda, Starosta wydał w dniu [...] 2009 r. decyzję o umorzeniu postępowania dotyczącego cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami, jednakże postępowanie to toczyło się w związku z niepoddaniem się przez nią badaniu lekarskiemu oraz badaniu psychologicznemu. Natomiast brak jest informacji w przedmiocie postępowania w sprawie cofnięcia przez Starostę skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w związku z orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia 14 października 2009 r. stwierdzającym "istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii B".

Sąd zwraca uwagę na treść art. 152 zdanie pierwsze p.p.s.a, który to przepis stanowi:

"Art. 152. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane."

Pomimo uwzględnienia skargi, nie sposób nie dostrzec, że w chwili obecnej brak jest podstaw do orzeczenia nie wykonania zaskarżonych decyzji odnośnie cofnięcia uprawnień skarżącej do kierowania pojazdami albowiem nie sposób nie dostrzec, że w stosunku do skarżącej wydano orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 14 października 2009 r. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii B i brak jest informacji o istnieniu innego orzeczenia lekarskiego, wydanego w trybie kontrolnego badania, o jakim mowa w tym orzeczeniu i stwierdzającego brak takich przeciwwskazań. Sąd zauważa także, że w przypadku nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia osób kierujących pojazdami starosta uprawniony jest także do wydania skierowania na badania lekarskie "w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem", zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym". W oparciu o powyższe, Sąd orzekł - jak w pkt II wyroku.

Uznając, że skarga nie została uwzględniona w pełnym zakresie albowiem Sąd nie orzekł, że "zaskarżona decyzja nie może być wykonana", a nadto – co należy podkreślić – zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z prawem, a ich uchylenie nastąpiło jako konsekwencja późniejszego uznania, że skarżąca nie kierowała samochodem w stanie nietrzeźwym, a jedynie będąc pod wpływem alkoholu, a więc nie popełniła przestępstwa lecz wykroczenie – Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu część kosztów sądowych w kwocie 240 zł (w stosunku do pełnych w wysokości 457 zł) w oparciu o treść art. 206 p.p.s.a – jak w pkt III wyroku.