Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 265/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 § 1, art. 87 § 1, art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 18 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - p o s t a n a w i a - odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. oddalono skargę B. Z. na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Wobec braku wniosku stron o sporządzenie uzasadnienia wyrok uprawomocnił się.

W dniu 15 maja 2014 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek B. Z. o przywrócenie terminu do zgłoszenia żądania sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu prośby skarżąca podała, że nie mogła wystąpić z takim wnioskiem w terminie ustawowym, ponieważ nie pozwalał jej na to stan zdrowia, który mają obrazować dołączone do akt dokumenty. Wskazała, że cierpi m.in. na chorobę Meniera, która cechuje się trudnymi do przewidzenia częstymi zawrotami głowy, wymiotami, szumami w uszach, utratą równowagi. W czasie napadów nie funkcjonuje, czując się zamroczoną; nie może logicznie myśleć. Cierpi również ma chorobą oczu wymagającą interwencji specjalistycznej, która jednak nie jest aktualnie możliwa z uwagi na zły stan zdrowia. Z przedmiotowym wnioskiem dotychczas nie wystąpiła, ponieważ wskutek napadu choroby upadła na ulicy i się mocno poobijała. Wobec tego zmuszona była pozostać w domu, a ponieważ mieszka sama nikt nie mógł sporządzić za nią takiego podania.

W związku z powziętymi przez Sąd wątpliwościami co do terminu ustania przyczyny uchybienia terminu wezwano skarżącą do wyjaśnienia tej okoliczności. W piśmie z dnia 29 maja 2014 r. podała, że przyczyna ta ustała w dniu 8 maja 2014 r. Upadek, który uniemożliwił jej do tej pory działanie miał miejsce w dniu 8 lipca 2013 r. Po tym zdarzeniu nie wychodziła z domu, odpoczywała, leżała, stosowała leki przeciwwymiotne, uspokajające, przeciwbólowe i rozszerzające naczynia krwionośne. Starała się nie pić kawy i stosować dietę. Na okoliczności te nie posiada jednak żadnej dokumentacji. Na chorobę Meniera leczy się od wielu lat, z tym że rok 2013 r. i obecny cechują się znacznym pogorszeniem stanu jej zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega odrzuceniu.

W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 Ppsa). W tym celu strona obowiązana jest w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wnieść pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z art. 88 Ppsa, wniosek spóźniony podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, aby rozpatrywany wniosek wniosła z zachowaniem ustawowego terminu. Nie wykazała stanu niemożności działania obiektywnymi dowodami, poprzestając w zasadzie na własnym oświadczeniu. Skarżąca podała, że upadek, mający stanowić zdarzenie inicjujące początek stanu niemożności działania, miał miejsce w dniu 8 lipca 2013 r., a stan niezdolności do działania ustał dopiero w dniu 8 maja 2014 r. Szeroko odniosła się także do choroby, która ma ją dość często doświadczać. Jednak pomimo takiego stanu zdrowia nie wykazuje, aby pozostawała w bieżącej konsultacji lekarskiej, co jest o tyle zastanawiające, że ataki opisanej choroby wraz z wiekiem mają się u niej nasilać, a szczególnie ma to mieć miejsce od zeszłego roku. Nie wyjaśnia, kto się nią opiekował przez ww. okres niezdolności do działania, chociażby w takich sprawach jak utrzymywanie higieny, zapewnienie posiłku, zapasów żywności, lekarstw, opłacania rachunków. Nie jest wszak obiektywnie możliwe funkcjonowanie w opisany przez nią sposób przez tak długi okres bez jakiejkolwiek pomocy ze strony osób trzecich i pozostawanie samotnie w domu przez okres 20 miesięcy. Ponadto skarżąca nie wiąże ustania faktu niemożności działania z jakimkolwiek zdarzeniem. Wskazuje po prostu datę, która formalnie ma spełnić wymagania określone w art. 87 § 1 Ppsa, choć niewątpliwie 8 maja 2014 r. otrzymała zaświadczenia lekarskie. Dowodzi ono jednak tylko tego, że tego dnia była w przychodni lekarskiej, a nie tego, że był to pierwszy dzień od feralnego upadku, kiedy po raz pierwszy zaczęła na powrót funkcjonować w sposób, który na powrót umożliwił jej dokonanie uchybionej czynności procesowej. Przedstawione okoliczności nie dowodzą, a nawet nie uprawdopodobniają, że przyczyna uchybienia terminu miała miejsce właśnie 8 maja 2014 r. Dlatego wniosek o przywrócenie terminu oceniono jako wniesiony z uchybieniem terminu, skoro termin do wystąpienia z żądaniem sporządzenia uzasadnienia upłynął w dniu 17 lipca 2013 r. i nie zostało wykazane w sposób przekonywający, w jaki sposób od tego dnia skarżąca funkcjonowała, a w zasadzie nie mogła należycie funkcjonować aż do dnia 8 maja 2014 r.

Niezależnie od powyższego wniosek B.Z. nie mógłby zostać również uwzględniony, chociażby został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Przedstawione przez nią okoliczności nie stanowią wiarygodnego uprawdopodobnienia, że na skutek upadku nie mogła dokonać uchybionej czynności aż do dnia 8 maja 2014 r., w tym samego faktu upadku Skarżąca nie wykazała, aby we wskazanym przez siebie okresie otrzymywała jakąkolwiek pomoc lekarską, w tym była hospitalizowana, np. z powodu utraty przytomności lub stanu świadomości. Nie wyjaśniła, z kim przez tak długi okres czasu się kontaktowała i w jaki sposób zaspokajała swoje podstawowe potrzeby życiowe, jak zakup żywności, lekarstw - która ma przyjmować w sporych ilościach, czy opłacanie rachunków. Tymczasem przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć przy użyciu wszystkich dostępnych normalnie sił i środków, bez narażenia się na poważne straty. Aby bowiem choroba mogła zostać uznana za taką przesłankę musiałaby ona rzeczywiście uniemożliwić zachowanie terminu, co w niniejszym przypadku nie zostało wiarygodnie wykazane. Żaden z przedłożonych dokumentów nie pochodzi z okresu pomiędzy 8 lipca 2013 r. a 8 maja 2014 r.