Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 708/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Szef Służby Cywilnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. H. na czynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie : konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów p o s t a n a w i a - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Do ogłoszonego przez Szefa Służby Cywilnej konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów zgłosił swój udział A. H.

Uchwałą z dnia [...] września 2004r. zespół konkursowy dopuścił skarżącego do udziału w konkursie.

Wobec naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu Szef Służby Cywilnej w dniu [...] listopada 2004r. wydał zarządzenie w przedmiocie ponownego przeprowadzenie konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów. O powyższym skarżący został poinformowany pismem z dnia 16 listopada 2004r. znak [...], doręczonym skarżącemu w dniu 19 listopada 2004r.

W dniu 21 listopada 2004r. skarżący A. H., na piśmie, zwrócił się do Szefa Służby Cywilnej o zweryfikowanie wydanej decyzji z dnia [...] października 2004r. , jej uchylenie (w trybie autokontroli – art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz o nadanie stosownego biegu rozstrzygnięciu Zespołu Konkursowego wskazanego w § 14 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, jako wydanemu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy niniejszym piśmie skarżący przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Szefa Służby Cywilnej [...] listopada 2004r. zarządzającą przeprowadzenie ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów ([...]).

W uzasadnieniu wyżej wymienionej skargi skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji :

- obrazę prawa procesowego, w postaci rażącego naruszenia : art. 47, art. 5 w zw. z art. 47 oraz art. 45 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej, art. 110 kpa w związku z art. 47, 43 ust. 3, art. 12 ust. 3 ustawy o służbie cywilnej, § 7 ust. 1 i § 10, § 6 ust. 4, § 14 ust. 3 oraz § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej a także art. 107 § 1 kpa .

Skarżący wskazał, iż Szef Służby Cywilnej wydając zaskarżoną "decyzję", zarządzającą przeprowadzenie ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów, mimo rozstrzygnięcia zapadłego w formie uchwały z dnia [...] października 2004r. Zespołu Konkursowego, o wskazaniu najlepszego kandydata na w/w stanowisko w osobie skarżącego, naruszył prawo procesowe i materialne. Zdaniem skarżącego Szef Służby Cywilnej nie jest uprawniony do samoistnego wszczynania postępowania w celu stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu. Rozstrzygnięcie zapadłe w Zespole Konkursowym jest decyzją administracyjną, którą zgodnie z treścią art. 110 kpa jest związany. Rozstrzygnięcie to może być kwestionowane tylko przez adresatów – uczestników konkursu i tylko w wyniku ich działania może ulec korekcie.

W ocenie skarżącego argumentacja Szefa Służby Cywilnej mająca potwierdzić słuszność twierdzenia o naruszeniu zasad przeprowadzania konkursu jest chybiona. Zespól Konkursowy nie miał obowiązku powiadamiać o swoim posiedzeniu w dniu 22 października 2004r. kandydatów niedopuszczonych do konkursu, natomiast kandydaci dopuszczeni do konkursu nie podnosili zarzutu, iż nie zostali w terminie powiadomieni. Podnoszony przez Szefa Służby Cywilnej zarzut niedopełnienia należytej staranności przez Zespół Konkursowy (niezgromadzenie materiału dowodowego) jest również nietrafny skoro kandydat sam nie złożył wymaganych dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań konkursowych. Ponadto skarżący podniósł, iż Szef Służby Cywilnej nie zawiadomił skarżącego o wynikach konkursu oraz otrzymanych ocenach. Zarządzając ponowne przeprowadzenie konkursu Szef Służby Cywilnej pozbawił skarżącego drogi do stanowiska dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów a także świadomie – w zaskarżonej decyzji – błędnie pouczył skarżącego o możliwości skierowania sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją do Sądu Pracy.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Służby Cywilnej wniósł o odrzucenie skargi a przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazał, iż sprawa dotyczy konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, a więc postępowania regulowanego przepisami ustawy o służbie cywilnej, będącej pragmatyką prawa pracy. Art. 7 ust. 1 powołanej ustawy , w zakresie w niej nieuregulowanym odsyła do kodeksu pracy i innych przepisów prawa pracy. Spory powstałe na tle wykonywania ustawy podlegają rozstrzygnięciu przez sądy powszechne – sądy pracy. Nie jest więc, w ocenie organu, właściwy do rozpoznania tej sprawy sąd administracyjny.

Z kolei uzasadniając wniosek o oddalenie skargi podniesiono, iż Zespół Konkursowy naruszył przepis § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, bowiem kandydaci zostali powiadomieni w jakim dniu zostanie przeprowadzony sprawdzian z naruszeniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie. Ponadto niedopuszczenie jednego z kandydatów do udziału w konkursie Zespół umotywował brakiem stosownego poświadczenia bezpieczeństwa, pomimo tego, że kandydat nie był wzywany przez Zespól Konkursowy do uzupełnienia tego dokumentu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przez organ art. 47 ustawy o służbie cywilnej wskazano, iż jest on oczywiście bezzasadny. Pogląd wyrażony przez skarżącego, iż zarządzenie przeprowadzenia ponownego konkursu przez Szefa Służby Cywilnej jest uzależnione od wniosku Rady Służby Cywilnej nie znajduje uzasadnienia w treści wskazanego przepisu. Również nieuzasadniony jest, zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 110 kpa. Zespół Konkursowy jest organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej, a więc działa w ramach jego kompetencji. Organem w tym postępowaniu jest Szef Służby Cywilnej i to jego rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało zawarte w zarządzeniu przeprowadzenia ponownego konkursu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi A. H. jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w zarządzeniu z dnia [...] listopada 2004r. o numerze [...]

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie konkursowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) zmierzające do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Szefa Służby Cywilnej wyrażonym w odpowiedzi na skargę, iż jest to postępowanie z zakresu prawa pracy, zaś spory wynikające na tym tle rozstrzygają sądy pracy. Sam fakt, iż postępowanie konkursowe prowadzone jest na podstawie ustawy stanowiącej pragmatykę pracowniczą zaliczoną do prawa pracy, a podejmowane w nim rozstrzygnięcia związane są ze stosunkiem pracy, nie przesądza o charakterze tego postępowania. Powołany przepis art. 7 ustawy o służbie cywilnej wyraźnie odnosi się do stosunku pracy, natomiast postępowanie konkursowe nie jest prowadzone w ramach stosunku pracy, a ma jedynie doprowadzić do nawiązania stosunku pracy.

Uznając, iż postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, Sąd nie podzielił poglądu reprezentowanego przez skarżącego, iż zaskarżone stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w zarządzeniu z dnia [...] listopada 2004r. o numerze [...] jest decyzją administracyjną i podlega zaskarżeniu na zasadzie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, powyższe stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie przeprowadzenia ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie Finansów jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa. W ramach bowiem prowadzonego konkursu organ podjął czynność, która była skierowana do zindywidualizowanego podmiotu i wyznaczył określoną sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego uprawnień. Czynność taka z zakresu administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Zgodnie jednak z art. 52 § 1 powyższej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należało przed wniesieniem skargi zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 powołanej ustawy.

Skargę do sądu w powyższym przypadku, zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W sprawie niniejszej skarżącemu nie przysługiwał środek odwoławczy od będącego przedmiotem skargi pisma Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2004r. Należy tu bowiem wskazać, iż odwołanie od rozstrzygnięć podejmowanych przez zespół konkursowy (będący jedynie organem pomocniczym w sprawie należącej do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej), o którym mowa w art. 45 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej oraz § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, do Szefa Służby Cywilnej nie jest środkiem zaskarżenia, o którym mowa w 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Skoro zatem ustawa o służbie cywilnej nie przewiduje środka odwoławczego od stanowiska Szefa Służby Cywilnej co do przebiegu postępowania konkursowego, to zgodnie z art. 52 § 3 powołanej ustawy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu powinien był zwrócić się do Szefa Służby Cywilnej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący przy piśmie datowanym 21 listopada 2004r., które wpłynęło do organu w dniu 22 listopada 2004r. przekazał Szefowi Służby Cywilnej skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2004r. na stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w zarządzeniu z dnia [...] listopada 2004r. o numerze [...]. W tym samym piśmie skarżący zwrócił się do organu z prośbą o uchylenie wyżej wymienionego stanowiska, określonego w piśmie jako "decyzja", w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu przedmiotowe pismo nie było więc wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 52 § 3 powołanej ustawy.

Powyższe oznacza, że skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania Szefa Służby Cywilnej do usunięcia naruszenia prawa. Niezachowanie tego wymogu powoduje, iż skarga A. H. z dnia 21 listopada 2004r. jest niedopuszczalna i jako taka, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy, podlega odrzuceniu.

Ponadto należy tu wskazać, iż w sytuacji przyjęcia tezy, której skład orzekający nie podziela, że pismo skarżącego z dnia 21 listopada 2004r. było wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to skarga A. H. również podlegałaby odrzuceniu przez Sąd. Wówczas bowiem należałoby wziąć pod uwagę, iż skarżący wniósł skargę do Sądu przed upływem 30 dni od dnia przewidzianego na udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe prowadziłoby do stwierdzenia, że przedmiotowa skarga byłaby przedwczesna, a zatem niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy winna być odrzucona.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.