Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 1331/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Grzegorz Borkowski Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego zryczałtowanego od należności licencyjnych wypłacanych osobie zagranicznej w 2000r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lutego 2002 roku Izba Skarbowa w O. uchyliła w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i określiła podatek dochodowy zryczałtowany od należności licencyjnych, wypłaconych osobie zagranicznej A z siedzibą w M., Francja, w wysokości 17.977 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, co następuje:

Na podstawie kontroli skarbowej przeprowadzonej w B w K. ustalono, iż B sp. z o.o. zawarł Umowę o Świadczenie Usług z dnia 4.01.2000 r., z francuską firmą A skrócona nazwa "[...]" oraz polską spółką C sp. z o.o. w W., skrócona nazwa "[...]", zwanymi w dalszej części umowy Kontrahentami.

Umowa dotyczyła sprzedaży informacji związanej ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej i handlowej i w ocenie Inspektora nosiła cechy umowy know-how, gdyż informacje i wiedza przekazana Spółce przez specjalistów francuskich były ukierunkowane na konkretne zastosowanie praktyczne w zakresie doskonalenia procesów technologicznych i produkowanego wyrobu. Umowa miała na celu wykonanie modernizacji fabryki B poprzez nowe inwestycje, ustabilizowanie procesu w celu polepszenia jakości produkcji, ulepszenia procesu produkcji i poprawę organizacji w zakresie administracyjnym i handlowym. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Umowa składała się z części dotyczącej "[...]" i "[...]", zwanego w umowie "[...]", zawierającego regulacje odnośnie poprawy organizacji w zakresie administracyjnym i handlowym.

"Kontrahent" zobowiązany został do wyznaczenia osób go reprezentujących i odpowiedzialnych za realizację wyznaczonych zadań, w szczególności technika, osoby do nadzoru Procedury Inwestycyjnej oraz osoby do nadzoru - Planu Modernizacji.

Strony uzgodniły również, iż w przypadku, gdy nie są zgodne w sprawie żądanych zmian, powinny przejrzeć, skorygować całą strukturę ulepszeń.

W art.8 tej umowy - Spółka B wyraziła zgodę, aby wszystkie poufne informacje posiadane lub przetwarzane przez B ... były zachowane w ścisłej tajemnicy. W związku z tym utworzy Ona i podtrzyma "chiński mur" pomiędzy działami, dostarczając każdemu działowi tylko tych poufnych informacji, które są mu niezbędne do właściwego wykonania swojego zadania.

Oprócz tego Spółka stosuje wszystkie dostępne środki w myśl art.11 ustawy z 16.04.1993r. o przeciwdziałaniu nieuczciwej konkurencji, o zachowaniu poufnych informacji, obchodzeniu się z nimi i przechowywaniu przynajmniej w taki sposób jaki stosuje się do przechowywania własnych poufnych materiałów. W ust.3 tego artykułu zastrzega się również, że poufne informacje lub dokumenty pozostają wyłączną własnością Kontrahenta.

Ponadto na wstępie Umowy pod literą "F" Strony uzgodniły, iż "Poufność informacji, dotyczy jakichkolwiek technicznych, inżynieryjnych, handlowych, finansowych i organizacyjnych informacji, dokumentów, planów, raportów, badań oraz innych, związanych z usługami lub dotyczących Kontrahenta, uzyskanych w formie pisemnej lub ustnej lub jakikolwiek inny sposób, przesłanych lub otrzymanych przez B od Kontrahenta lub jego filii lub uzyskanych od jakiegokolwiek członka, pracownika Kontrahenta, lub jakiejkolwiek trzeciej strony, która posiada dostęp do wewnętrznych informacji Kontrahenta".

W art.9 Umowy Strony ustaliły wynagrodzenie dzienne osobno dla "C" - 4.500 franków francuskich bez VAT, dla A - 4.500 franków francuskich bez VAT (na podstawie średniego kursu wymiany - opublikowanego przez NBP w dniu wystawienia faktury). Zgodnie z art.9 ust.3 (Umowy), każda z usług może być fakturowana częściowo, z tym, że usługi będą uważane za w pełni lub częściowo zakończone, w dniu ich przyjęcia, odbioru przez B, a odbiór nastąpi na podstawie szczegółów wykonanych prac zawierających nazwiska pracowników Kontrahenta i usługi wykonane w zakresie Planu "[...]" i "[...]".

Ponadto "Kontrahent" został zobowiązany do wypełniania dziennych lub miesięcznych kart czasowych, a w ust.7 zaznaczono, że C i A będą wystawiały B faktury oddzielnie za wykonane usługi.

Stan faktyczny sprawy wskazuje, iż "Modernizacja Fabryki B w Spółce ograniczyła się do zakupów nowych urządzeń do wyposażenia laboratoriów i częściowej modernizacji już istniejących linii, instalacji i układów produkcyjnych. Z tego tytułu Spółka płaciła ustalone w/w umową wynagrodzenie dla specjalistów biorących udział w pracach mających na celu przygotowanie wyposażenia fabryki, które miało się przyczynić do zwiększenia zdolności produkcyjnej i do ustabilizowania jakości produkcji.

Według Pełnomocnika Spółki przedmiotowa umowa z dnia 4 stycznia 2000r. jest typową umową o świadczenie usług.

W ocenie Izby Skarbowej powyższa umowa jest umową mieszaną nie pozbawioną cech umowy (know-how). Obejmuje w swej treści tajemnicę produkcji, niedostępnej informacji technicznej, doświadczenia i wiedzy, a wykonawcą tej umowy jest m.in. (na co wskazuje lit.B umowy) spółka francuska A, która "ma wiodącą pozycję na świecie jako producent i dystrybutor wyrobów "[...]" oraz posiada wysokorozwiniętą technologię i jest ekspertem w dziedzinie produkcji, marketingu, sprzedaży i dystrybucji ".

Według Izby Skarbowej trudno jest zaprzeczyć i nie zauważyć, że przedmiotową Umową została przez Kontrahenta francuskiego przekazana Spółce wiedza, doświadczenie, informacje niezbędne do przemysłowego wytwarzania produktu - "[...]" związane z procesem ich produkcji dla jego ulepszenia, tzn. iż zostało przekazane to, czego producent nie może poznać, na podstawie samego zbadania produktu i samej znajomości postępu technicznego.

Efektem zastosowania nieujawnionych informacji technicznych niezbędnych do przemysłowego wytworzenia ulepszonych "[...]" było zmniejszenie poziomu zakażeń mikrobiologicznych "[...]", zwiększenie stabilności procesu podnoszenia "[...]", co w efekcie końcowym poprawiło ich jakość, siłę pędną, obniżyło poziom zakażeń, zmieniło ich wizualną stronę, bo uzyskano "[...]" o jaśniejszej barwie i o pożądanej kruchości i dobrej jakości.

Ponadto załączony do Umowy "Harmonogram 2" wskazuje, że firma francuska aby wywiązać się z tego harmonogramu musiała przekazać Spółce różne niezbędne opracowania, informacje i dokumenty. Także do raportów sporządzanych po każdej wizycie załączała między innymi schematy graficzne.

Potwierdzeniem, że przekazanie poufnych informacji związanych z wiedzą techniczną, technologiczną i doświadczeniem (know-how) miało miejsce jest również zestawienie sporządzone przez samego Kontrahenta francuskiego, który określa jako: "[...]" (know-how) i "[...]" (know-how).

Jak widać sam Kontrahent używa dla poprawy procesu produktu określenia know-how.

Ponieważ zawarta Umowa dotyczy świadczeń o charakterze mieszanym tj. świadczenia usług np.: związanych z modernizacją fabryki i doradztwem, gdzie Kontrahent stosował także własne umiejętności zawodowe i doświadczenie, wykonując pracę dla Spółki z o.o. B oraz świadczeń gdzie Kontrahent przekazał informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej, albo związane z umiejętnością (know-how) - Izba Skarbowa opierając się na danych zawartych w Umowie wyodrębniła z całej kwoty wypłaconego wynagrodzenia w wysokości 305.779,59 zł. kwotę wynagrodzenia jako związanego z zapłatą za know-how w wysokości 89.887,00 zł. Za podstawę przyjęła zbliżone do rzeczywistego ustalone wynagrodzenie w opracowanym planie "[...]" tzw. "[...]" (know-how) i "[...]" (know-how) za ten rodzaj należności w łącznej kwocie 89.887,04 zł. (85.801,27 zł. + 4.085,77 zł.). Wielkość wynagrodzeń wynika wprost z obliczeń przedstawionych przez Spółkę w piśmie z dnia 15 marca 2002r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie Izby zawartym w piśmie znak: "[...]" z dnia 27.02.2002r.

Nadmienić należy, że pozyskane przez Spółkę informacje know-how były użyteczne, bo dały jej możliwość polepszenia jej konkurencyjnej pozycji na rynku poprzez poprawę jakości produktu. Trudno podzielić pogląd przedstawiony w odwołaniu i złożonych wyjaśnieniach, że całe wypłacone wynagrodzenie dotyczyło typowych usług, gdy już sama Strona mając bezpośredni kontakt z Kontrahentem zaliczyła wydatki związane z jego wynagrodzeniem do wartości niematerialnych i prawnych. Zatem nie uważała, że są to tylko usługi doradcze. Wskazuje to na pewne sprzeczności w postępowaniu Strony.

Tu należy dodać, że zgodnie z art.12 ust.4 w związku z ust.1 umowy z dnia 20 czerwca 1975r. o unikaniu podwójnego opodatkowania (...) zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Republiki Francuskiej (Dz.U. z1977r. nr 1, poz.5) informacje przekazane związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo umiejętnością (know-how) zostały uznane za "należności licencyjne", które zgodnie z tą umową podlegają opodatkowaniu w Polsce, tj. w państwie, z którego płacone są te należności, według stawki wynikającej z umowy polsko - francuskiej, czyli 10%.

Ponieważ od 1 stycznia 2001r. został wprowadzony obowiązek przedstawiania certyfikacji rezydencji (siedziby podatnika zagranicznego dla celów podatkowych) tj. odbiorcy należności - (art.26 ust.1 zdanie drugie - ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), a Strona pomimo wezwań nie przedłożyła takiego, zatem w tym przypadku ma zastosowanie stawka określona w art.21 ust,1 pkt 1 ustawy z 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - w wysokości 20% przychodów).

Po uwzględnieniu powyższego, zryczałtowany podatek dochodowy od wypłaconych należności licencyjnych nie pobrany przez płatnika wynosi 89.887 zł. x 20%=17.977 zł.

W związku z tym określone zaskarżoną decyzją odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej na podstawie art.53 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art.26 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyniosły 1.949 zł.

W skardze z dnia 17 maja 2002 roku, wniesionej przez A sp. z o.o. w W., następca prawny B sp. z o.o. w K., zaskarżono decyzję ostateczną Izby Skarbowej w O. z dnia 27 lutego 2002 roku. Zaskarżonej decyzji postawiono następujące zarzuty :

1. rażące naruszenie art.21 ust. l pkt l oraz art. 26 ust. l ustawy z dnia 15.02.1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 roku nr 54, poz. 654 i zm.) poprzez bezpodstawne uznanie, że umowa o świadczenie usług zawarta przez Spółkę w dniu 4.01.2000 r. z francuską firmą A oraz z polską spółką C sp. z o.o. dotyczyła sprzedaży informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej i handlowej ( know -how), a Spółka dokonując wypłaty wynagrodzenia z tego tytułu powinna pobrać zryczałtowany podatek dochodowy,

2. naruszenie przez Izbę Skarbową w O. przepisów art. 122, art. 187 § l oraz art.191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz.926 i zm.) tj. złamanie zasady prawdy obiektywnej, która obliguje organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy, a w szczególności sumiennego rozpatrzenia całokształtu, a nie części zebranego materiału dowodowego,

3. obrazę przez Izbę Skarbową przepisu art. 200 Ordynacji, poprzez pozbawienie Spółki prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

W związku z tak postawionymi zarzutami Skarżąca wnosi o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w O., w części dotyczącej określenia podatku dochodowego zryczałtowanego od należności licencyjnych w wysokości 17.977,00 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości, jako naruszających przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania podatkowego, przy czym to ostatnie naruszenie, zdaniem Skarżącej, miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżąca polemizuje z ustaleniami uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji, opisała przebieg postępowania w sprawie, powtórzyła zarzuty odwołania i podniosła również, że nie podstaw do uznania, iż umowa z dnia 4.01.2000 r., jest - chociażby w części - umową o przekazanie know-how, a to z uwagi zarówno na stan faktyczny przedmiotowej sprawy, jak i brak typowych cech takiej umowy uznanych w doktrynie podatkowo-prawnej za jej niezbędne elementy, do czego Spółka odniosła się w odwołaniu z dnia 9.11.2001 r.. Skarżąca podkreśliła, że mamy do czynienia z umową o świadczenie usług. Ponadto powołuje cytaty z doktryny na uzasadnienie tego stanowiska, że nie doszło do zawarcia typowej umowy know-how. W końcowej części uzasadnienia skargi, zarzuciła Izbie Skarbowej w O. naruszenie przepisu art.200 Ordynacji, pozbawiając Spółkę prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, bezpośrednio przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całej rozciągłości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie , rozpatrując sprawę, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U nr 153, poz.1269), Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. W dniu 4 stycznia 2000 roku Skarżąca Spółka zawarła Umowę o Świadczeniu Usług z francuską firmą A oraz polską spółką C sp. z o.o., a zgodnie z art.2 umowy miała na celu wykonanie modernizacji fabryki B poprzez nowe inwestycje, ustabilizowanie procesu w celu polepszenia jakości produkcji i poprawę organizacji w zakresie administracyjnym i handlowym. Wykonanie umowy również nie budziło wątpliwości. Spór między Stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy Skarżąca Spółka jako płatnik, była zobowiązana w dniu wypłaty należności pobrać od tej wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy i kwotę pobranego podatku przekazać w ustawowym terminie na konto Urzędu Skarbowego, właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Przy czym istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, które czynności wykonywane przez Kontrahenta umowy mieszczą się w zakresie pojęcia " know-how".

Na podstawie art.21 ust. l pkt l ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U nr 54, poz. 654 i zm.) podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art.3 ust.2 ustawy, to jest podatników nie mających na terytorium RP siedziby, przychodów z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, a także środka transportu, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej ( know-how) ustala się w wysokości 20% przychodu. Przepis art.26 ust. l powołanej ustawy z dnia 15.02.1992r. nałożył na jednostki dokonujące wypłat należności z tytułów wym. w art.21 ust.l ustawy, obowiązek pobierania, jako płatnicy, w dniu dokonywania wypłat, zryczałtowanego podatku dochodowego od tej wypłaty.

Natomiast ust.l, zdanie drugie art.26 tej ustawy, od dnia l stycznia 2001 roku wprowadził obowiązek certyfikacji rezydencji, tj. zaświadczenia o siedzibie podatnika za granicą dla celów podatkowych, wydanego przez właściwą administrację podatkową, dla zastosowania przez płatnika stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W dniu 20 czerwca 1975 roku pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Francuską została podpisana umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku ( Dz.U z 1977r., nr l, poz.5).

Stosownie do przepisu art.12 ust.2 tej Umowy, należności licencyjne mogą być opodatkowane w umawiającym się Państwie, w którym powstały i zgodnie z prawem tego Państwa, a podatek ten nie może przekroczyć 10% kwoty tych należności. Definicję określenia "należności licencyjne" zawiera ustęp 4 art.12 tej Umowy, zgodnie z którym oznacza to m. in. wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo od użytkowania prawa autorskiego do technologii produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how). Dlatego wyżej wymienione przepisy dały podstawę do opodatkowania przychodów podatkiem dochodowym niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, którzy nie mają na jej terytorium siedziby lub zarządu. Do przychodów podlegających takiemu zryczałtowanemu opodatkowaniu należą m.in. należności za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). Należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że Kontrahent francuski przekazał Skarżącej Spółce wiedzę, doświadczenie i informacje niezbędne do przemysłowego wytworzenia produktu, "[...]" związane z procesem ich produkcji i dla jego ulepszenia, tzn. przekazał to, czego producent, czyli Skarżąca, nie mogła poznać na podstawie zbadania samego produktu i samej znajomości postępu technicznego, zatem jest to, co zostało określone pod pojęciem "należności licencyjne", w art.12 ust.4 cyt. Umowy z dnia 20.06.1975r., jako know-how. Zatem nie są to wykonane na rzecz Spółki usługi, ani udzielone Skarżącej Spółce konsultacje doradcze, odnoszące się do procesu modernizacji przedsiębiorstwa, jak to przedstawia w skardze Strona.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, uznał za trafne stanowisko Izby Skarbowej w O., że Umowa z dnia 4 stycznia 2000 r. jest umową mieszaną. Dokonując tej oceny organ odwoławczy oparł się na danych zawartych w Umowie oraz harmonogramach, planach i dokumentach związanych z tą Umową, wyodrębniając z całej kwoty wynagrodzenia przekazanego firmie francuskiej, tylko wynagrodzenie w wysokości 89.887,00 zł, wynikające z opracowanego planu "[...]"tzw. "[...]" (know-how) i "[...]" (know-how). Jest to zestawienie sporządzone przez samego Kontrahenta francuskiego "[...]", gdzie sam Kontrahent używa określeń "[...]" (know-how) i "[...]" (know-how), a więc w tej części wynagrodzenie związane jest bezpośrednio z umiejętnością (know-how) i stanowi należność licencyjną.

W ocenie Sądu, sposób wyodrębnienia należności licencyjnych przez organy skarbowe, jest logiczny i spójny. Tym bardziej, że na karcie 58 tomu l akt w zestawieniu rachunków wymienia się Obiekt: "[...]" (know-how), Obiekt: "[...]" (know-how). Strona Skarżąca zaliczyła wydatki związane z Kontrahentem francuskim do wartości niematerialnych i prawnych i nie uważała ich za usługi doradcze. Świadczy to o sprzecznościach w stanowisku Skarżącej Spółki B, kiedy w oświadczeniu z dnia 18.09.2001r. D. B., Dyrektor ds. Finansowych Skarżącej Spółki, stwierdza, że wydatki związane z realizacją umowy z francuską firmą zaliczyła do wartości niematerialnych i prawnych, jako prace badawczo-rozwojowe, w Jej ocenie umowa miała cechy know-how, gdyż dotyczyła przekazania informacji zdobytych w dziedzinie przemysłowej i handlowej, natomiast w piśmie Skarżącej Spółki z dnia 5 lutego 2002 roku, zaprzecza się temu stanowisku i podnosi się, że Umowa z dnia 4 stycznia 2000 roku była umową o świadczenie usług doradztwa, w zakresie usprawnienia wytwarzania "[...]" itp., a nie stanowiła transferu know-how, kolejne pismo Skarżącej Spółki z dnia 15 marca 2002 roku, wyjaśniło szczegółowo proces modernizacji, podtrzymując stanowisko, że usługi miały charakter doradczy, ale na stronie 5 pisma, w dokumencie pt. "[...]", są zawarte dane jak w "[...]", lecz w podtytułach - "[...]", nie ma zwrotu "know-how", który to zwrot istnieje na karcie 58 tomu l akt kontroli skarbowej, przy podtytule "[...]" (know-how) i "[...]" (know-how). Zatem było to działanie mające na celu wprowadzenia organów skarbowych w błąd.

Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko Izby Skarbowej w O. uznające, że na podstawie Umowy z dnia 4 stycznia 2000 roku doszło do transferu know-how, gdyż Kontrahent francuski zastosował własne umiejętności i doświadczenie, wykonując prace na rzecz Skarżącej Spółki B, dlatego na podstawie art.21 ust.l pkt l i art.26 ust.l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, opodatkowano w Polsce tj. w państwie, w którym wypłacono należności licencyjne, oraz zastosowano stawkę 20% zryczałtowanego podatku dochodowego .obciążającego Płatnika tj. B, albowiem uznano zasadnie opodatkowanie kwoty 89.887,00 zł, tytułem wynagrodzenia za transfer know-how, wobec nie przedstawienia certyfikatu rezydencji, przez francuskiego podatnika.

W ocenie Sądu nie naruszono praw Skarżącej, wynikających z art.200 Ordynacji podatkowej, albowiem Strona została zapoznana z całością akt, a późniejsza korespondencja była kierowana do Skarżącej Spółki. Z tych względów, kiedy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.