Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 671/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. G. C. Spółki z o.o. w O. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2540/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. G. C. Spółki z o.o. w O. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2540/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił F. G. C. Spółce z o.o. z siedzibą w O. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca nie wykazała, że spełnia – określone w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wskazał, że strona w 2014 r. uzyskała przychód w wysokości 1 688 950,20 zł oraz poniosła koszty podatkowe w wysokości 1 745 404,46 zł. Wykazana strata podatkowa nie miała – w ocenie Sądu – znaczenia dla kwestii przyznania prawa pomocy, bowiem strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych. Sąd wskazał również, że według informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2014 r. spółka utworzyła rezerwę na koszty w wysokości 25 590,89 zł. Sąd stwierdził, że za 2013 r. skarżąca wykazała w rachunku zysków i strat stratę na poziomie 149 368,31 zł, a w 2014 r. stratę w wysokości 167 360,10 zł. Ponadto w rachunku zysków i strat sporządzonym na dzień [...] kwietnia 2015 r. spółka wykazała zysk w wysokości 91 406,56 zł, uzyskując przychody netto w kwocie 867 268,28 zł.

Odnosząc się do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wkładu oszczędnościowego (zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2015 r.), Sąd wskazał, że strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika mogła była wnieść skargę na czynność egzekucyjną.

Sąd zwrócił uwagę na przedmiot działalności spółki określony w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, stwierdzając, że trudno uznać, iż aktualnie spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Ponadto działalność spółki nie została zawieszona, spółka nie znajduje się w fazie upadłości czy też likwidacji.

Sąd uznał za przedwczesne twierdzenie skarżącej, że zysk wygenerowany w pierwszym kwartale 2015 r. należy oceniać jako jedynie chwilową poprawę finansów spółki. Zdaniem Sądu, przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet mimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego. Skoro spółka osiąga przychody, to jest kwestią wyboru, czy przeznaczy uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy na pokrycie kosztów sądowych. Sąd zaznaczył przy tym, że nakładom na działalność gospodarczą nie można przypisywać pierwszeństwa przed kosztami sądowymi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości, poprzez przyznanie spółce prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 245 § 1, § 3 p.p.s.a. i art. 246 § 2 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się odmową przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie częściowym.

W uzasadnieniu autor zażalenia stwierdził w szczególności, że wbrew twierdzeniu Sądu I instancji obecna sytuacja finansowa spółki uzasadniała przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przychód uzyskiwany z prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej (podobnie jak i skala tej działalności) nie odzwierciedla rzeczywistej sytuacji majątkowej spółki. Przychód jest bowiem wyłącznie kategorią bilansową i nie oddaje rzeczywistej sytuacji materialnej, a co najwyżej jest jednym z elementów obrazujących kondycję podmiotów gospodarczych. Wartości przychodów ujęte w sprawozdaniu nie oznaczają, że dany podmiot w rzeczywistości (efektywnie) uzyskał wskazaną w sprawozdaniu kwotę przychodu.

Autor zażalenia dodał, że aktualna sytuacja majątkowa spółki wynika nie tylko i nie wyłącznie ze złożonych do akt sprawy sprawozdań finansowych spółki, lecz również z innych, zaoferowanych przez skarżącą dokumentów, m.in. w postaci wydruków z rachunku bankowego spółki, oświadczenia zarządu spółki, zawiadomień o zajęciach egzekucyjnych.

Skarżąca podkreśliła, że łączna kwota samych tylko wpisów na decyzje w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kar pieniężnych, które spółka winna uiścić wynosi obecnie 16.400 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku powinna uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium finansowe.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku o przyznanie prawa pomocy przeprowadzona przez Sąd I instancji została dokonana prawidłowo.

Trafnie WSA zwrócił uwagę na wysokość przychodu skarżącej spółki za 2014 r. i za pierwsze cztery miesiące 2015 r., które to wartości znacznie przewyższają wysokość kosztów sądowych w niniejszej sprawie (na obecnym etapie postępowania sprowadzających się do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1 080 zł). Jak przyznał autor zażalenia, przychód jest jednym z czynników obrazujących kondycję finansową podmiotu gospodarczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowa była zatem ocena dokonana przez Sąd I instancji, że fakt wykazania przez skarżącą przychodu za 2014 r. w wysokości 1 688 950,20 zł oraz – przede wszystkim – za pierwsze cztery miesiące 2015 r. w wysokości 867 268,28 zł, świadczy o tym, że aktualna kondycja finansowa spółki jest daleka od złej.

Ocenę tę potwierdzają również inne dokumenty przedłożone przez stronę, które – wbrew sugestiom autora zażalenia – również zostały wzięte przez WSA pod uwagę przy ocenie spełnienia przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy. W szczególności warto zwrócić uwagę na: 1) rachunek zysków i strat, gdzie wskazano, że w roku obrotowym 2015 r. – według stanu na dzień [...] kwietnia 2015 r. – spółka wykazała zysk netto w wysokości 91 406,56 zł, 2) wyciągi z rachunku bankowego spółki za luty, marzec, kwiecień i maj 2015 r., z których wynika, że spółka dokonywała w każdym z tych miesięcy kilkudziesięciotysięcznych wpłat pieniężnych na swoje konto oraz wykonywała przelewy (w wysokości od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych) na rzecz swoich kontrahentów. Istotnego znaczenia dla wspomnianej oceny nie ma zawiadomienie z [...] czerwca 2015 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spółki, skoro dochodzone w związku z tym zawiadomieniem należności wynoszą 34 173,20 zł, a z wyciągów z rachunku bankowego wynika, że spółka oraz prezes jej zarządu dokonywali w każdym miesiącu wpłat na to konto w wysokości na ogół znacznie przekraczającej wspomnianą kwotę (tj. 50 500 zł w lutym 2015 r., 112 600 zł w marcu 2015 r., 22 300 zł w kwietniu 2015 r., 122 000 zł w maju 2015 r.). Wspomniane wpłaty gotówkowe świadczą o tym, że spółka dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi pokrycie kosztów sądowych, lecz – jak trafnie zauważył Sąd I instancji – decyduje się przeznaczać je na inne koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, np. należności z tytułu obsługi prawnej świadczonej przez kancelarią adwokacko-radcowską (w okresie luty-maj 2015 r. spółka udokumentowała przelewy z tego tytułu na łączną kwotę 131 015,85 zł).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.