Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 522/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski, Asesor WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [..] z dnia [...] Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz J. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] w Ł. Nr [....] z dnia [...] nakazującą doprowadzenie ukształtowania terenu działek nr 371 i 372 w R. przy ul. A pomiędzy budynkiem mieszkalnym a południową granicą działek do stanu pierwotnego, to jest do stanu przed budową budynku mieszkalnego, poprzez rozbiórkę ogrodu skalnego, skarpy terenowej, bezodpływowego oczka wodnego i wykonanie przepustu w ogrodzeniu działki od strony południowej.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy powołał się na przepis art. 51 ust. 4 ustawy prawo budowlane, wywodząc, iż w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. l pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zauważył nadto, iż skarżący, mimo nałożenia na niego decyzją nr [...] w dniu [....] obowiązku przedłożenia w określonym terminie stosownych dokumentów celem doprowadzenia robót związanych z ukształtowaniem terenu do zgodności z przepisami prawa budowlanego, dokumentów tych nie przedłożył. Podkreślił, iż decyzja nr [...] z dnia [...] stanowi konsekwencję nie wykonania obowiązków, nałożonych ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] Ta ostatnia, w ocenie organu odwoławczego, podlegała wykonaniu i wbrew sugestii skarżącego, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż

1

nie została zaskarżona zarówno przez zobowiązanego, jak i pozostałe strony postępowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, iż w odwołaniu nie wskazano przesłanek skutkujących zmianą, bądź uchyleniem skarżonej decyzji, bądź też umorzeniem postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, podniesione w odwołaniu zarzuty wykraczały poza zakres skarżonego rozstrzygnięcia, a rozstrzygnięcie to było prawidłowe pod względem merytorycznym i nie budziło wątpliwości formalnych.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł J. D., wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie jego wykonania do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd. Uznał on, iż decyzję nr [...] podjął organ niewłaściwy, zgodnie bowiem z prawem budowlanym decyzję winien wydać Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie zaś jak to miało miejsce w sprawie Inspektorat. Zauważył, iż nałożony na niego obowiązek, bez wskazania podstawy prawnej, nie jest objęty regulacją prawa budowlanego, lecz prawa wodnego i geodezyjnego, a wydana decyzja wykracza poza art. 81 ust. l prawa budowlanego. Skarżący wyjaśnił, iż mimo szeregu nieprawidłowości decyzji nr 13/2003 nie odwołał się od niej, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował go, iż po wykonaniu inwentaryzacji powykonawczej terenu, obowiązki nałożone tą decyzją zostaną uznane za wykonane. Podkreślił nadto, iż decyzja ta "nic nie wspomina o rzekomym bezprawnym wykonaniu na nieruchomości ogródka skalnego i oczka wodnego - zagadnienia te nie były przedmiotem kontroli inspektorów PINB". Podjętej przez organ drugiej instancji decyzji nr [...] zarzucił z kolei rozszerzenie, a wręcz zmianę "zagadnienia, które są zawarte w decyzji nr [...}", ustalenia tej ostatniej decyzji dotyczą całkowicie innych zagadnień niż zawartych w pierwszej z powołanych decyzji. Według skarżącego tylko protokolarne ustalenia z kontroli mogą stanowić podstawę do wydania decyzji. Z tego względu,

jego zdaniem, decyzja drugiej instancji, jako oparta na nie sprawdzonych i błędnych faktach, jest sprzeczna z art. 107 k.p.a. oraz art. 81 ust. 4 prawa budowlanego.

Skarżący powołał się na przepis art. 29 ust. l pkt 15 i art. 30 ust. l pkt l ustawy prawo budowlane, wywodząc, iż budowa oczek wodnych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia takiego skarżący dokonał w dniu 21 lipca 1999r., a organ nie wniósł zastrzeżeń do tego zgłoszenia. Wykonany skalnik stanowi obiekt małej architektury i zamiar jego wykonania również został zgłoszony właściwemu organowi. To zaś oznacza, według skarżącego, iż nie złamał on żadnych przepisów prawnych. Zauważył nadto, iż mimo że budowa na wspólnej z sąsiadem granicy ogrodzenia nie wymagała zgłoszenia, skarżący zamiar wykonania tego ogrodzenia dokonał w Urzędzie Gminy R. w dniu[....] , a ogrodzenie to zostało "zasadniczo wykonane na działce skarżącego z siatki metalowej o wysokości 1,5 m na cokole betonowym o wysokości około 10 cm". Skarżący oświadczył nadto, iż nakazany zaskarżoną decyzją obowiązek wykonania przepustu w ogrodzeniu został zrealizowany, o czym poinformowano PINB pismem z dnia 27 września 2003r. Przepusty takie, według J. D., wykonano także przez ogródek skalny. Skarżący nie godząc się z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem o nie wykonaniu zalecanego w decyzji nr [...] obowiązku, stwierdził, iż w dniu [...] przesłał do PINB inwentaryzację geodezyjną wykonanego ukształtowania terenu, a skoro z inwentaryzacji tej wynikało, iż warstwice terenu nie uległy zmianie w stosunku do mapy zasadniczej, to pozostałe nałożone decyzją nr 13/2003 obowiązki zostały wykonane. To zaś oznacza, iż zostały spełnione wymogi prawne wynikające z art. 51 ust. 2 prawa budowlanego, a do obowiązków PINB, zgodnie z art. 51 ust. 3 prawa budowlanego, należało sprawdzenie ich wykonania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. } sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] (znak[...] ) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w Ł. Nr [....] z dnia [...] (znak [...])

Badając legalność tej decyzji, Sąd zważył, że zasadą ogólną prawa budowlanego z 1994r. wyrażoną w art. 28 jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonanie wszelkich robót budowlanych. Wyjątki od tej zasady zostały

4

ustanowione w art. 29 tej ustawy. Katalog robót budowlanych zawarty w tym przepisie jest zamknięty i niedopuszczalna jest jego rozszerzająca interpretacja. Na gruncie powołanych przepisów przyjąć zatem należy, iż roboty budowlane, które nie zostały wymienione w art. 29 prawa budowlanego wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a większość z robót wymienionych w art. 29 wymaga, stosownie do art. 30 prawa budowlanego, dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, zaś do wykonania tych robót można przystąpić dopiero wówczas gdy właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu (art. 30 ust. 2 zdanie drugie).

Za naruszenie powyższej zasady ustawodawca przewiduje dwie sankcje, a mianowicie jedną w art. 48, drugą w art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003, Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Stosownie do mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 51 ust. l powołanej ustawy właściwy organ, przed upływem dwóch miesięcy od dnia podjęcia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. l pkt 2 i 3, właściwy organ, zgodnie z ust. 4 powołanego przepisu, nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części.

W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż przedmiotowe roboty budowlane, obejmujące budowę oczka wodnego, ogrodu skalnego, skarpy oraz ogrodzenia, podlegają regulacji prawa budowlanego oraz że decyzją nr 13/2003 w dniu [...] nałożono na inwestora obowiązek wykonania szeregu czynności związanych ze zmianą ukształtowania terenu wokół

budynku w celu doprowadzenia ich do zgodności z przepisami prawa. Spór dotyczy natomiast wpływu tych robót na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach.

Kontrolując poczynione przez organy obu instancji ustalenia Sąd doszedł do przekonania, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [..] z dnia [...] (znak[..]) oraz poprzedzającą ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w Ł. Nr [...] z dnia[...], zostały bowiem podjęte bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. bez rozważenia kwestii terminu wykonania przedmiotowych robót oraz określenia zakresu tych robót. Uchylając się od rozważenia powyższej kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000, Nr. 98, poz. 1071 z póź. zm.), zwanej dalej k.p.a.

Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj . na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98).

Analiza załączonych do skargi akt administracyjnych wskazuje na rozbieżności między ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organy obu instancji w toku postępowania wyjaśniającego a rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zauważyć należało, iż stanowiący podstawę prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a następnie zaskarżonej decyzji, protokół oględzin nieruchomości nr 371 i 372, położonych w R. przy ul. A z dnia 8 marca 2002r. dotyczy wyłącznie wykonanego ogrodzenia. Do wniosku takiego prowadzi zawarty w protokole następujący zapis: "w trakcie wizji stwierdzono, że ogrodzenie działki od strony południowej odcina spływ wód powierzchniowych z sąsiednich pól do ulicy A. Spadek terenu na szerokości budynku nowo budowanego jest w stronę sąsiada Pana G. Odwodnienie dachów zostało sprowadzone do kanalizacji lokalnej deszczowej i odprowadzone na ulicę A". Z treści powyższego protokołu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż protokół ten nie mógł stanowić podstawy ustaleń co do budowy oczka wodnego, ogrodu skalnego i skalnika, a w konsekwencji podjęcia decyzji w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu poprzedniego. W protokole tym brak jest również informacji co jest przyczyną zalewania gruntu. W ocenie Sądu, organ winien w pierwszej kolejności ustalić, jaki był stan nieruchomości dotyczący ukształtowania terenu przed wykonaniem spornego oczka i skalnika, a następnie porównać ten stan ze stanem istniejącym w dniu dokonywania oględzin nieruchomości, t j . w dniu 8 marca 2002r. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż decyzja nr [...] z dnia [...] nakazująca J. D. wykonanie szeregu czynności związanych ze zmianą ukształtowania terenu wokół budynku w celu doprowadzenia wykonanych robót do zgodności z przepisami prawa, podjęta w oparciu o ustalenia protokołu z dnia 8 marca 2002r., w sentencji nie precyzuje zakresu wykonanych robót wpływających na ukształtowanie

terenu, w uzasadnieniu zaś odwołuje się do wybudowanego budynku mieszkalnego, szamba, trzepaka, utwardzonego dojścia do budynku oraz ogrodzenia przedmiotowej działki. Na mapie sytuacyjnej będącej częścią składową projektu budowlanego nie naniesiono nowych rzędnych, które wskazywałyby na zmianę ukształtowania terenu. Na podstawie powyższego uznać zatem należało, iż oczko wodne, skarpa oraz ogród skalny nie tylko nie były przedmiotem postępowania wyjaśniającego, ale nawet nie były przedmiotem decyzji nr[..] , nakazującej przedłożenie stosownej dokumentacji. W konsekwencji nie mogły one również stanowić przedmiotu nakazu rozbiórki zawartego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] w Ł. Nr [..] z dnia [...] (znak[...]) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [..] z dnia [....] (znak[..]). Dla rozpoznania niniejszej sprawy istotne znaczenia ma również podnoszona przez skarżącego, a wynikająca z załączonego do skargi pisma z dnia 21 lipca 1999r., okoliczność dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania oczka wodnego. Okoliczność ta nie była w ogóle przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Tymczasem obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie samowoli budowlanej było w pierwszej kolejności zbadanie, czy roboty rzeczywiście wykonano bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę, jak również to, czy przedmiotowe roboty zgodnie z obowiązującym w dacie ich wykonywania prawem budowlanym wymagały stosownej zgody organu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także

naruszenia innych przepisów procesowych. Przede wszystkim

podkreślić należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. naruszył przepis art. 81 k.p.a., stosownie do postanowień powołanego przepisu okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała

8

możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Powołany przepis ustanawia prawo strony do wypowiedzenia "ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Przeprowadzenie dowodu czyni bowiem wiarygodną okoliczność faktyczną dopiero wtedy, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi z kolei naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia stron oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nadto, wbrew postanowieniom art. 89 § 2 k.p.a., nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. Rozprawę tą, stosownie do tego przepisu, należało bowiem przeprowadzić, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Skoro zatem w postępowaniu występują co najmniej dwie strony, a ich interesy nawzajem wykluczają się w całości lub części organ obowiązany jest przeprowadzić rozprawę (wyrok NSA z 10 listopada 1981r., SA/Kr 173/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 111). Celem rozprawy jest doprowadzenie do konfrontacji stron, którą umożliwia organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach, z jednej

strony mamy bowiem skarżącego, żądającego rozbiórki oczka wodnego, ogrodu skalnego i skarpy, z drugiej zaś inwestora.

W sprawie naruszono również art. 107 § l i § 3 k.p.a. Stosownie do powołanych przepisów obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest uzasadnienie prawne, które powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Użycie w § 3 powołanego przepisu zwrotu, iż uzasadnienie powinno wyjaśniać podstawę prawną oznacza, iż organ winien wyjaśnić stronom zasadność zastosowania przepisu prawnego, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, jak również treść tego przepisu. W szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz ocenę ustalonego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawnych. W ocenie Sądu, strona ma prawo znać motywy i przesłanki podjętej decyzji, gdyż bez tego nie może bronić swoich słusznych interesów oraz prowadzić polemiki z organem. Obowiązek uzasadniania decyzji wynika nie tylko z powołanego przepisu, ale także z ogólnych zasad k.p.a., przede wszystkim zaś z zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania strony o słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.)(wyrok NSA z 15 lutego 1984r., SA/Po 1122/83, GAP 1986r, nr 4, s. 45). W sprzeczności z tymi zasadami, w ocenie Sądu, pozostaje decyzja, w której uzasadnieniu "owo" wyjaśnienie organ ograniczył, jak to miało miejsce w analizowanej sprawie, do przedstawienia stanu faktycznego nie wyjaśniając motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji. Nie ustosunkowanie się przez organ do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, stanowi, w ocenie Sądu, uchybienie powołanym zasadom (por. uzasadnienie wyroku NSA z 19 stycznia 1982r., SA/Kr 583/81, ONSA 1982, nr

10

l, poz. 12, wyroku NSA z 4 czerwca 1982r., I SA 255/82, ONSA 1982, nr l, poz. 53 czy wyrok NSA z 6 sierpnia 1984r., II SA 742/84, ONSA 1984r., nr 2, poz. 67).

Analiza obu decyzji dowodzi, iż nie spełniają one wymogów powołanego przepisu. W uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [..] Nr [...] z dnia [...] nie tylko nie wyjaśniono przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną, ale nawet nie przytoczono treści tego przepisu, ograniczono się do zaprezentowania stanu faktycznego sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano wprawdzie przepisy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy, stwierdzając iż inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, nie dokonano jednak analizy sprawy w świetle tych przepisów. Przede wszystkim nie wykazano w dostateczny sposób zasadności zastosowania przepisu art. 51 ust. 4 prawa budowlanego.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 81, art. 89 oraz art. 107 § l i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Problematykę zwrotu kosztów reguluje przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści tegoż przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych dla celowego dochodzenia praw. Ponieważ zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą powodującą jej uchylenie skarżącemu J. D. należy się od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zwrot kwoty 500,00 zł (pięćset) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

11

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.

Mając na uwadze fakt, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [....] z dnia [...] (znak[...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] w Ł. Nr [...] z dnia [..] nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy, iż decyzje te są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) .

[pic]

[pic]