Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 66/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 ust. 2 ust. 8 art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędziowie WSA Anna Siedlecka NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia 30 maja 2005 r. Nr XL/292/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 3 AM-37 przy ulicy O. w O. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, ze zaskarżona uchwała nie może być wykonana; III. zasądza od Rady Miejskiej w O. na rzecz skarżącego kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2005 r. Rada Miejskiej w O. podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwałę Nr XL/292/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działki nr 3 AM-37 przy ulicy O. w O.

Pismem z dnia 10 października 2006 r. A. B. wezwał, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Radę Miejską w O. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem powyższej uchwały. W wyniku jego rozpatrzenia organ podjął uchwałę Nr III/23/06 z dnia 15 grudnia 2006 r., którą stwierdził, że kwestionowana przez A. B. uchwała nie narusza prawa, wobec czego nie ma podstaw do jej uchylenia.

Uchwała Rady Miejskiej w O. z dnia 30 maja 2005 r. Nr XL/292/05 stała się przedmiotem skargi A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 68 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., polegające na włączeniu w obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu działki nr 3, AM-37, obręb O. działki nr 4, stanowiącą gminną drogę dojazdową m.in. do nieruchomości skarżącego, którą jest działka 11/2, zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie zespolonej, przy ul. O. [...], oraz dopuszczenie realizacji inwestycji mogących pogorszyć warunki środowiskowe zamieszkania skarżącego. Wskazując na powyższe uchybienie strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Uzasadniając skargę A. B. podniósł, iż jego interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały wynika z faktu, iż jest on właścicielem nieruchomości mieszkaniowej położonej przy ul. O. [...] w O., inwestuje w tą nieruchomość, tak aby zaspokajała potrzeby jego rodziny. Wskazał również, iż w uchwale z dnia 15 grudnia 2006 r. Nr III/23/06 brak jest merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skarżącego, podstaw prawnych, które uzasadniałyby stanowisko organu. Ponadto uzasadnienie jest podpisane przez Burmistrza Miasta O. – organu niewłaściwego w sprawie.

Przedmiotem skarżonej uchwały jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działki nr 3 AM-37 przy ulicy O. w O. Zgodnie z treścią z treścią w/w uchwały miejscowym planem zagospodarowania jest: część tekstowa planu stanowiąca treść uchwały, część graficzna sporządzona z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, zawierająca rysunek planu w skali 1:1000, rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz rozstrzygnięcia o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz o zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. W § 3 tej uchwały ustalono przeznaczenie terenu jako terenu zabudowy usługowej oznaczonej na rysunku planu symbolem "U". W ramach przeznaczenia plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację obiektów i urządzeń obsługi komunikacji, w tym m.in. stację paliw gazowych wraz z budynkami usługowymi dla potrzeb handlu i gastronomii o powierzchni sprzedaży nie większej niż 1000 m2. Dopuszczono lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej.

Ponadto skarżący wskazał, iż stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, którego to wymogu nie zachowano w opisywanym przypadku. Część graficzna przedmiotowego planu zawiera w ramach obszaru opracowania oprócz działki nr 3 również działkę nr 4, która stanowi własność Gminy Miejskiej O. i jest drogą komunalną, dojazdową do trzech nieruchomości położonych przy ul. O. (nr 11/2 i 11/3 zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie zespolonej – poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr 11/1, oraz do działki nr 11/5 – niezabudowanej). Część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 3 w oczywisty sposób uchybia wymaganiom w/w przepisów, ponieważ nie określono granic terenów o różnym przeznaczeniu, tj. drogi publicznej, stanowiącej działkę nr 4, i terenu działki nr 3 przeznaczonej pod tereny zabudowy usługowej. Stanowi to – zdaniem skarżącego -naruszenie jego interesu prawnego i uprawnień poprzez objęcie planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego drogi dojazdowej do jego nieruchomości, zlokalizowanej na działce nr 11/2. Jednocześnie w dalszej części uchwały nie ustala się innych warunków dostępu i dróg dojazdowych do nieruchomości skarżącego, pozbawiając go w ten sposób dostępu do drogi publicznej. Stan taki narusza art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji, które stanowią, że Rzeczpospolita Polska chroni własność oraz że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Konsekwencją tak uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 3 jest projekt zagospodarowania stacji paliw płynnych niezgodnego z przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. O. na w/w działce, który uwzględniając zjazd z drogi wojewódzkiej nr 396 do stacji paliw, nie uwzględnia zjazdu z drogi wojewódzkiej na istniejącą od czasów osadnictwa polskiego na tych terenach po II wojnie światowej drogę dojazdową (obecnie jest to działka nr 4) m.in. do nieruchomości skarżącego przy ul. O. [...]. Zdaniem strony, utrzymanie w obrocie prawnym skarżonej uchwały spowoduje taki stan, że kilka nieruchomości, które od kilku dziesięcioleci mając dostęp do drogi publicznej, w obecnym stanie zostaną tego dostępu pozbawione. Jest to niezgodne z wymogami art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który stanowi, że każda nieruchomość musi mieć dostęp do drogi publicznej. Nadto skarżący podniósł, iż w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 3, polegająca na wprowadzeniu na teren usług z dopuszczeniem lokalizacji obiektów i urządzeń obsługi komunikacji, w tym m.in. stacji paliw gazowych wraz z budynkiem usługowym dla potrzeb handlu i gastronomii o powierzchni sprzedaży nie większej niż 1000 m2 oraz faktyczną realizacją na tym terenie stacji paliw płynnych - inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu - nastąpi wielka marginalizacja i środowiskowa degradacja nieruchomości mieszkaniowych w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej stacji paliw, w tym nieruchomości skarżącego. Zdaniem skarżącego lokalizacja stacji paliw jest zaś naruszeniem zasady zrównoważonego rozwoju, która jest zasadą zapewniającą ochronę środowiska, o której mówi art. 5 Konstytucji RP. Stan taki stoi również w sprzeczności z wymogami art. 68 ust. 4 ustawy zasadniczej, który stanowi, że władze publiczne są zobowiązane do zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska.

Ponadto uchwała Rady Miejskiej w O. z dnia 30 maja 2005 r. Nr XL/292/05 nie określa obowiązujących wymogów w sprawie sposobów zagospodarowania terenów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. Teren działki nr 3, AM-37 przy ul. O. w O. stanowi wyznaczony obszar Natura 2000 – G. O, który jest terenem specjalnej ochrony ptaków. Obszar ten wyznaczony został rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2312). Wobec tych okoliczności zaskarżona uchwała jako sprzeczna z prawem winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta O. wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadną. Organ ponadto wskazał, iż zaskarżona uchwała została opublikowana w dzienniku Urzędowym Województwa D. nr 144 z dnia 8 sierpnia 2005 r. poz. 2858, a treść uchwały wraz z rysunkiem planu przed skierowaniem do druku jest weryfikowana pod względem merytorycznym oraz formalno-prawnym, odpowiednio przez Wydział Rozwoju Regionalnego oraz Wydział Prawny i Nadzoru D. Urzędu Wojewódzkiego. Nie stwierdziły one żadnych uchybień zarówno w przeprowadzonej procedurze jak i w rozwiązaniu planistycznym. Do projektu planu została sporządzona ekofizjografia, ocena skutków finansowych uchwalenia planu oraz prognoza wpływu ustaleń planu na środowisko.

Odnosząc się do uwag A. B. organ stwierdził, że włączenie drogi publicznej (dz. nr 4 AM-37) w obszar opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi w żaden sposób ograniczenia dostępu do tej drogi gminnej. Korzystanie z drogi publicznej reguluje ustawa o drogach publicznych i kodeks drogowy. Inwestycja nie wpłynie na pogorszenie warunków środowiskowych - co potwierdzone zostało w "prognozie wpływu ustaleń planu na środowisko" oraz opinia Wojewody D. odnośnie braku negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "G. O." i na obszar Natura 2000 – z uwagi na charakter inwestycji i ograniczony zasięg oddziaływania. Ponadto projekt planu miejscowego został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez właściwe organy i instytucje, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta O., jak również w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta O., uchwalonym w 1994 r. i obowiązującym do końca 2003 r., teren zamierzonej inwestycji położony był w obszarze przyulicznej strefy koncentracji usług, obejmującej większość terenów przyległych do ul. O. Każdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustala przeznaczenie terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Nie narzuca on rozwiązań technicznych inwestycji, które zostaną przyjęte na etapie sporządzenia projektu budowlanego w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz norm technicznych w zakresie wynikającym z rodzaju i specyfiki inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Należy przy tym zauważyć, że przy czynnościach kontrolnych, Sąd związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu podjęcia zaskarżonego aktu.

Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) wynika zaś, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 przywołanej ustawy). Natomiast po myśli art. 134 tej ustawy, Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Uwzględniając powyższe założenia, zważyć należy, że skarga w rozpatrywanej spawie została złożona na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm). Stosownie do treści tego przepisu, skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem.

Przesłanki skutecznego wniesienia skargi są zatem uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Z treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika więc w sposób jednoznaczny, że uprawnienie do wniesienia skargi na jego podstawie, przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W orzecznictwie podkreśla się, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone (tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04; ONSA i WSA 2005/1/2). Osoba skarżąca musi zatem wykazać "naruszenie" interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01).

W rozpoznawanej sprawie, skarżący swój interes prawny wywodzi z przysługującego prawa własności nieruchomości sąsiedniej wobec nieruchomości objętych ustaleniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego, a naruszenia tego interesu dopatruje się w ograniczeniu sposobu korzystania z własnej nieruchomości poprzez włączenie do obszaru objętego planem działki nr 4, stanowiącej gminną drogę dojazdową do m.in. działki skarżącego, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Ponadto realizacja dopuszczonych inwestycji na działce nr 3 i 4 pogorszy warunki środowiskowe zamieszkania skarżącego.

Przedstawione zarzuty zdaniem Sądu dowodzą, że interes prawny skarżącego został naruszony. Niewątpliwie bowiem każda regulacja zawarta w planie miejscowym, prowadząca w jakiś sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej (nawet w przyszłości), której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 k.c. Wobec zarzutów stawianych w skardze należy więc uznać, że przesłanka ta została spełniona. Bezskuteczne okazało się również wezwanie właściwego organu gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia interesu, co z kolei, w świetle powołanej wyżej normy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza, że zaistniały warunki do kontroli legalności kwestionowanej w skardze uchwały Rady Miejskiej w O.

Zaskarżona uchwała może być wyeliminowana z obrotu prawnego jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego albo procesowego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, które związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, nakłada bowiem na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub obowiązku skarżącego ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego /art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, w ramach którego rada gminy ustala w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy.

W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że skarżona uchwała z dnia 30 maja 2005 r. dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 3, AM-37 przy ul. O. w O. i taki jej zakres podano w tytule uchwały oraz w § 1 ust. 1 uchwały. W § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały stwierdza się, że miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest:

1) część tekstowa planu stanowiąca treść uchwały,

2) część graficzna sporządzona z wykorzystywaniem urzędowych kopii map zasadniczych zawierającą rysunek planu w skali 1:1000 – załącznik nr 1.

Tymczasem z powyższego załącznika nr 1 ewidentnie wynika, że granice terenu objętego planem obejmują także działkę nr 4, stanowiącą drogę gminną (patrz: Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr 144 poz. 2858 z 2005 r.). Takie same granice terenu objętego planem widnieją na załącznikach graficznych do uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 29 kwietnia 2004r. Nr XXII/169/04 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działki Nr 3 AM-37 w O. przy ul. O., a także przy wszystkich uzgodnieniach z właściwymi organami. Takiej sytuacji nie kwestionuje organ, albowiem w odpowiedzi na skargę z dnia 31 stycznia 2007r. Zastępca Burmistrza J. H. stwierdza wyraźnie, co następuje: "Odnosząc się do uwag Pana A. B. stwierdzić należy, że włączenie drogi publicznej (dz. nr 4 AM-37) w obszar opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi w żaden sposób ograniczenia dostępu do tej drogi gminnej ...". Dlatego całkowicie niezrozumiałe jest w tej sytuacji dostarczenie na żądanie Sądu zamiast oryginału załącznika graficznego nr 1 do skarżonej uchwały – uchwałę z 29 kwietnia 2004r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu z załącznikiem nr 1, gdzie zaznaczono kolorowo tylko działkę nr 3. Nie może jednak ten fakt zmienić przedstawionych wcześniej ustaleń Sądu.

Tymczasem przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) stanowią, że rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której integralną częścią jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 1, 2 i 8 cyt. ustawy). W art. 16 ust. 2 tejże ustawy stanowi się, że minister właściwy do spraw budownictwa gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej (podkr. Sądu). Zgodnie z art. 20 ust. 1 cyt. ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji, z zakresu infrastruktury technicznej. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały (podkr. Sądu).

W świetle przytoczonych wyżej przepisów art. 14 ust. 1, 2 i 8, art. 16 ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi całość składającą się z części tekstowej (treść uchwały) i integralnej jej części w formie graficznej.

W związku z powyższym ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną w odniesieniu do oznaczenia granic obszaru objętego planem miejscowym narusza zasady sporządzenia planu miejscowego opisane w cytowanych wyżej przepisach i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości po myśli art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Tego rodzaju wada nie pozwala uchwały wykonać.

W tej sytuacji w oparciu o przepisy art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ppsa orzeczono jak na wstępie.