Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2561/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g, art. 40c, art. 41 ust. 4,6 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. B. kwotę 873 (osiemset siedemdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. 1a, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) - także jako ustawa lub u.d.p. - oraz Ip. 6 pkt. 10 lit. d) i e), lp. 6 pkt 10 lit. d) i e), lp. 9 pkt 15 lit. d) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o nałożeniu na R. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z., kary pieniężnej w wysokości 29 100 złotych za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] kwietnia 2012 r. na drodze powiatowej nr [...] o dopuszczalnych naciskach osi do 8t, zatrzymano do kontroli czteroosiowy pojazd samochodowy o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) do 32000 kg i ładowności do 16300 kg, którym wykonywany był przez firmę R. B. przewóz piachu. Ponieważ zachodziło podejrzenie przeładowania pojazdu skierowano go do orientacyjnego zważenia na wadze znajdującej się na terenie firmy X. sp. z o.o. Zakład w S.. W wyniku tego ważenia uzyskano pomiar przekraczający znacznie dmc pojazdu. W celu ustalenia dokładnych nacisków osi na drogę pojazd skierowano do punktu ważenia pojazdów przy drodze krajowej [...] nr [...] sporządzając z przeprowadzonej kontroli o godz. 10.10 protokół kontroli. Pojazd poddano kontroli na stanowisku do ważenia pojazdów zatwierdzonym protokółem z pomiaru pochylenia terenu przez uprawnionego geodetę z dnia [...] czerwca 2005 r. Do kontroli użyto dwóch wag Typu SAW 10C z ważnością legalizacji ponownej do [...] lipca 2013 r. Kierujący kontrolowanym pojazdem –K. L. - został zapoznany z procedurą ważenia oraz wynikami kontroli podpisując protokół kontroli bez zgłaszania uwag. W wyniku kontroli ustalono przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu na drogę o 13,8 t oraz podwójnej osi nienapędowej pojazdu o 4,11 a także przekroczenie dmc o 15,6 t.

W toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierującego pojazdem, który zeznał, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie R. B. na stanowisku kierowcy, w dniu kontroli był to jego pierwszy przejazd z piachem, przy wyjeździe od załadowcy nie był ważony, jak i nie jest ważony przy rozładunku, piach wiózł na budowę drogi [...] - nowy odcinek.

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. powiadomiono R. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwano do przedłożenia wszelkich dokumentów oraz do złożenia wyjaśnień.

W odpowiedzi R. B. pismem z dnia [...] maja 2012 r. wystąpił o podanie aktualnego protokołu legalizacji stanowiska ważenia pojazdów i dokumentów legalizacyjnych wag użytych do kontroli.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (także jako Inspektor Wojewódzki) w toku postępowania administracyjnego pozyskał umowę dostawy kruszywa na budowę drogi [...], z której wynika, że odbiorca kruszywa naturalnego była S. sp. z o.o., a dostawcą S. sp. z o.o. Firma S. sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. podała, że nigdy nie współpracowała z firmą R. B. w zakresie dostawy kruszywa, ani w zakresie wykonywania usług transportowych.

Pismem (data wpływu [...] sierpnia 2012 r.) R. B. ustanowił swoim pełnomocnikiem D. C. w sprawach wskazanych w pełnomocnictwie, któremu w dniu [...] sierpnia 2012r. udostępniono akta sprawy.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Inspektor Wojewódzki powiadomił R. B., reprezentowanego przez V. o zakończeniu postępowania oraz o prawach przysługujących stronie, wzywając pismem z tej samej daty do przedłożenia dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz do uiszczenia opłaty skarbowej od każdego z pełnomocnictw.

W odpowiedzi, ustanowiony pełnomocnik D. C. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wystąpił o przeprowadzenie dowodu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów na parkingu w miejscowości P. droga krajowa nr [...] oraz powołania biegłego w celu wypowiedzenia się, co do możliwości ustalenia dwoma wagami SAW 10C/II nacisków osi wielokrotnych pojazdu. Pełnomocnik podnosił, że z informacji zamieszczonej w Internecie w dniu [...] września 2009 r. na oficjalnej stronie Inspektora Wojewódzkiego wynika, iż w dniu [...] września 2012 r. inspektorzy stwierdzili, że wskazany punk ważenia pojazdów został zdewastowany. W związku z tym legalizacja tego punku z dnia [...] czerwca 2005 r. stała się nieważna. Natomiast według instrukcji producenta wag SAW 10C/II dla skontrolowania nacisku osi podwójnej wymagane jest zastosowanie 4 wag, natomiast do pomiaru nacisku osi potrójnej 6 wag. Tymczasem w czasie przedmiotowej kontroli (polegającej na wyznaczaniu nacisku osi wielokrotnych na podstawie sumy pomiarów osi składowych) użyto tylko dwie wagi, co jest sprzeczne z instrukcją producenta.

W dniu [...] października 2012 r. w obecności pełnomocnika strony dokonano oględzin kwestionowanego stanowiska do ważenia pojazdów. Uprawniony geodeta w tym samym dniu sporządził protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz szkic pomiaru aktualnego stanu stanowiska.

Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2012 r. powiadomiono pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o prawach przysługujących stronie.

Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy [...] grudnia 2012 r. składając pismo z tej samej daty, w którym podnosił nieprawidłowość użycia wag w czasie kontroli oraz nieodpowiedni stan stanowiska do ważenia pojazdu z powodu jego zdewastowania - wnęki dla wag znajdowały się na różnych wysokościach.

W tych ustaleniach została wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzja administracyjna z dnia [...] marca 2013 r.

Decyzją tą nałożono na R. . kary pieniężne:

1) za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu w kwocie 2880 zł;

2) za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogę do 8t dla podwójnej osi pojazdu silnikowego przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi powyżej 16,5 t do 17,5 t w kwocie 3360 zł;

3) za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogę do 8t dla podwójnej osi pojazdu silnikowego przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo 5280 zł,

4) za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogę do 8t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne , a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 7,6 t , o sumie nacisków osi powyżej 17,2 t do 18,2 t - w kwocie 1740 zł,

5) za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogę do 8 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 7,6 t - za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 18,2 t dodatkowo 1440 zł - w kwocie 15840 zł,

w sumie nakładając na R. B. karę pieniężną w kwocie 29100 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. B. wnosił o jej uchylenie i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, co Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. uwzględnił. W odwołaniu R. B. zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania przez nierozpatrzenie całego materiału zgłoszonego w sprawie.

Skarżący zarzucił przeprowadzenie ważenia pojazdu ilością wag niewystarczającą do dokonania ustaleń oraz przeprowadzenie kontroli na stanowisku ważenia pojazdu, które na skutek dewastacji nie spełniało wymagań. Strona podnosiła, że wnęki fundamentowe były naruszone i nierówne co powodowało nierówne umieszczenie w nich przedmiotowych wag i miało wpływ na uzyskane wyniki. Zaakcentowano, że kierowcy okazano jedynie protokół pomiaru stanowiska ważenia, lecz nie okazano instrukcji ważenia wagami użytymi do kontroli. Nie mógł zatem wiedzieć, że ważenia dokonano nieprawidłowo. Przeprowadzona ponowna kontrola stanowiska ważenia przez uprawnionego geodetę, dokonana w dniu [...] października 2012r., potwierdziła nieprzydatność stanowiska ważenia w czasie kontroli. Pomiary te wykazały różną głębokość wnęk fundamentowych, zatem po pomiarach zalegalizowano w praktyce nowe stanowisko do ważenia pojazdów. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę mieli świadomość nieprzydatności poprzedniego stanowiska pomiarowego, gdyż byli inspektorami miejscowymi, a więc wiedzieli o jego uprzedniej dewastacji. Same wagi powinny być użyte do kontroli w ilości większej od zastosowanej, gdyż pomiaru dokonywano w zakresie osi wielokrotnej. Zatem użycie jednej pary wag nie spełniało wymagań instrukcji wag Typu SAW 10C dla kontroli wielokrotnych osi bliźniaczych. Skarżący podkreśla, że w związku z powyższym, złożył w dniu [...] sierpnia 2012r. wniosek do organu o powołanie biegłego celem ustalenia możliwości dokonania pomiarów osi wielokrotnej jedną parą tych wag. Wniosek ten niesłusznie, zdaniem strony, został przez organ oddalony, o czym skarżący dowiedział się dopiero z decyzji organu I instancji.

W tych ustaleniach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymująca w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Opisując przebieg postępowania i cytując powołane przepisy organ odwoławczy (GITD) stwierdził, że wagi miały aktualne legalizacje ponowne, o czym kierowca był poinformowany nie zgłaszając uwag w tym zakresie.

Co do stanowiska ważenia podkreślono także brak uwag kierowcy w zakresie jego stanu. GITD nie zgodził się z zarzutem skarżącego w tym zakresie stwierdzając, że przeprowadzona weryfikacja stanowiska ważenia pojazdu przez uprawnionego geodetę potwierdziła spełnianie wymagań w zakresie spadków. Nadto zdaniem organu odwoławczego pomiary ponowne stanowiska ważenia wykonano kilka miesięcy po kontroli, w związku z tym wcale nie musiały odzwierciedlać stanu stanowiska ważenia na dzień przeprowadzania kontroli. W związku z tym zarzut, co do stanowiska ważenia nie był trafny, abstrahując od tego, że organy Inspekcji nie są ich właściwym adresatem. Organ odwoławczy podkreślił także, że dokument z pomiaru terenu z roku 2005 r. był dokumentem urzędowym, który kontrolujący mieli prawo uznać za wiarygodny i odpowiadający stanowi faktycznemu.

Co do wag użytych do kontroli ponownie wskazano na ich aktualną w czasie kontroli legalizację stwierdzając, że wagi mogą być używane do jednoczesnego pomiaru wszystkich osi pojazdu lub etapowo do pomiaru poszczególnych osi i przez zsumowanie wyników. Instrukcja wskazuje na ważenie jednoczesne, lecz nie wyklucza drogiego ze sposobów. W pierwszym sposobie ważenia używa się podkładek, a w drugim nie i wówczas wagi umieszcza się we wnękach dołów fundamentowych tak, że płyty wag znajdą się na poziomie drogi. Zdaniem organu odwoławczego wagi użyte do kontroli posiadały właściwe świadectwa homologacji, w związku z tym nie podzielił stanowiska Głównego Urzędu Miar co do nieprzydatności tych wag dla pewnego rodzaju pomiarów, gdyż doszedł do odmiennych wniosków. Nadto wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślał, że instrukcje ważenia nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, przez co nie mogą uzasadniać niewłaściwości wag SAW 10C do określania konkretnych parametrów pojazdów. Głównym i zasadniczym dokumentem stwierdzającym przydatność wag jest ich świadectwo legalizacji ponownej. A takie świadectwa wagi użyte do kontroli posiadały. W związku z tym organ odwoławczy odrzucił wniosek strony w przedmiocie powołania biegłego.

Wskazując na rodzaj przewożonego ładunku (piach) organ odwoławczy podkreślał konieczność takiego jego rozmieszczenia by nie dochodziło do przemieszczania ładunku powodującego nieprawidłowe naciski na osie pojazdu.

Zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiły przesłanki z art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), gdyż przewożony był ładunek sypki i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Jednocześnie zdaniem organu skarżący miał wpływ i godził się na stwierdzone naruszenie przez niedochowanie należytej staranności na skutek przeładowania pojazdu.

Od decyzji R. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii wnioskowanego biegłego a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez użycie w treści decyzji argumentów wzajemnie wykluczających się

W ocenie skarżącego użyte w czasie kontroli wagi nieautomatyczne stwarzają więcej wymagań od wag dynamicznych. Muszą bowiem zostać spełnione precyzyjne warunki umieszczenia tych wag, aby odczyt ich wyników był wiarygodny. Tymczasem miejsce ważenia tych warunków nie spełniało, co skarżący podnosił w toku postępowania administracyjnego i w odwołaniu. Jak wynika z protokołu pomiaru stanowiska ważenia z 2005 r. i z ponownego jego pomiaru z [...] października 2012 r., spadki terenu znacząco się różnią podobnie jak głębokości dołów fundamentowych.

Skarżący zwrócił uwagę na nieprzestrzeganie przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego instrukcji wag ani zarządzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowe z dnia 16 listopada 2011 r. nr 50/2011 w sprawie zasad prowadzenia kontroli, gdzie podkreśla się konieczność przeprowadzania kontroli nacisku osi i dmc pojazdu zgodnie z instrukcją obsługi producenta wag oraz by płyty wag znajdowały się w jednym poziomie z nawierzchnią drogi. Jeżeli natomiast są wnęki fundamentowa na stanowisku ważenia płyty wag powinny również znajdować na jednym poziomie. Te same wymagania ważeniu pojazdów stawia instrukcja obsługi wag SAW 10C. jeżeli zatem wnęki są za głębokie nie sposób dokładnie wypoziomować wagi zgodnie ze wskazaniami wymienionego zarządzenia i instrukcją wag. W czasie oględzin stanowiska ważenia w dniu [...] października 2012 r. spełniało ono jedynie wymagania, co do pochylenia terenu, nie spełniając wymagań w zakresie głębokości wnęk fundamentowych, co miało wpływ na wynik ważenia.

Co do braku zastrzeżeń kierowcy odnośnie stanowiska kontroli pojazdu skarżący podnosił, że kierowca nie miał wystarczającej wiedzy w zakresie wymagań, które stanowisko to powinno spełniać, ponadto żadnej szczegółowej informacji w tym zakresie tej nie podano kierowcy w czasie kontroli. Natomiast za niezasadne skarżący uznał stwierdzenie organu odwoławczego, że głębokość dołów fundamentowych mogła ulec zmianie od czasu kontroli. Stwierdzeniem tym organ administracji uważa, iż od czasu kontroli doły fundamentowe wypiętrzyły się do wartości pomierzonej w dniu [...] października 202 r., czego nie uzasadniono żadnymi dowodami ze wskazaniem na jakiekolwiek ustalenia faktyczne. Nadto stwierdzenie organu odwoławczego jest nielogiczne, gdyż na skutek przeprowadzanych kontroli doły fundamentowe powinny pogłębić się przez najeżdżanie pojazdów, a nie odwrotnie.

Ponownie skarżący wskazał, że Instrukcja obsługi wag SAW 10C dla określenia nacisku osi bliźniaczej wymaga zastosować 4 wagi, a osi potrójnej 6 wag, podczas, gdy w czasie przedmiotowej kontroli posługiwano się jedynie jedną parą wag. W związku z tym skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z biegłego, na który organ odwoławczy odpowiedział w uzasadnieniu decyzji podając jako powód odmowy, że wniosek dotyczył wag SA W 10c/II, a do ważenia użyto wagi SAW 10C/I. Według skarżącego, dowód z opinii biegłego powinien być uwzględniony zważywszy na instrukcje wag producenta oraz tożsamość konstrukcyjną obu typów ww wag. Jednocześnie skarżący odkreślał, wskazując na wypowiedź Głównego Urzędu Miar zawartą w dokumencie urzędowym, iż uznanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego tego stanowiska za niewiążące, jest niezrozumiałe.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ nie nadesłał Sądowi kompletnych akt administracyjnych dotyczących tej sprawy. Mianowicie brakowało w nich świadectw legalizacji ponownej dotyczących wag użytych do pomiarów a także protokołu z pomiaru pochylenia terenu miejsca ważenia w miejscowości P. z dnia [...] czerwca 2005r. oraz protokołu z pomiaru pochylenia terenu tego miejsca dokonanego w dniu [...] października 2012r. Wypada zaznaczyć, że były to dokumenty niezbędne dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Brakującą część akt Sąd pozyskał ze sprawy sygn. akt VI SA/Wa 2558/13 ze skargi R.B.. Powyższe dokumenty były tam dołączone, ponieważ w obu sprawach pomiar był wykonany tymi samymi wagami, w tym samym miejscu ważenia.

Postanowieniem wydanym w niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014r. Sąd dopuścił dowód z akt sygn. VI SA/Wa 2558/13 wraz ze znajdującymi się tam aktami administracyjnymi a Przewodnicząca zarządziła wykonanie kserokopii ww. dokumentów i włączenie ich do sprawy niniejszej.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego, w odwołaniu i w skardze konsekwentnie podnosił dwa zarzuty. Dotyczyły one wadliwości stanowiska do ważenia pojazdów i zbyt małej ilości wag użytych do kontroli.

Zdaniem Sądu, za zasadniczy zarzut należy uznać skierowany do stanowiska ważenia pojazdów. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe stanowisko ważenia pojazdów nie odpowiadało wymogom Instrukcji obsługi wag SAW 10C (takie zostały zgodnie z przedstawionymi świadectwami legalizacji ponownej użyte do kontroli) ani z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowe z dnia 16 listopada 2011 r. nr 50/2011 w sprawie zasad prowadzenia kontroli (...). Jak bowiem podkreślał skarżący stanowisko to (prawdopodobnie na skutek dewastacji) uległo zniszczeniu - doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i być może zmieniły się parametry jego pochylenia. W związku z tym legalizacji tego stanowiska z roku 2005 przestała być aktualna.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2012 r. organ administracji z urzędu przeprowadził oględziny stanowiska do ważenia pojazdów usytuowanego w miejscowości P. przy drodze krajowej nr [...], a więc tego samego, na którym przeprowadzono kontrolę pojazdu skarżącego w dniu [...] kwietnia 2012 r. Oględziny wykonał geodeta uprawniony dokonując ponownych pomiarów, wykonał ponowny jego szkic oraz sporządził drugi protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. W tym miejscu, mając na względzie te ustalenia organu administracji nie sposób nie zauważyć, że dokumenty sporządzone przez geodetę uprawnionego w roku 2005 i w dniu [...] października 2012 r. nie są identyczne. Z protokołu pomiaru z roku 2005 wynika m.in. że stanowisko zostało usytuowane przy drodze krajowej nr [...] "kilometr [...]", natomiast wg. protokołu z dnia [...] października 2012 r. usytuowano go "kilometr [...]". Spadki pomierzone w roku 2005 wynosiły "spadek podłużny 0,60%" i "spadek poprzeczny 0,31%", a według pomiaru z dnia [...] października 2012 r. "spadek podłużny 0,59%" i "spadek poprzeczny 0,81%". Chociaż oba spadki wykazane w obu protokołach pomiaru mieszczą się w granicach procentowo dozwolonych, jednakże wykazują różnice, co do których organ administracji nie odniósł się. W szczególności nie ma żadnego odniesienia co do przyczyn tych różnic a także do różnicy w kilometrach usytuowania przedmiotowego stanowiska do ważenia pojazdów wskazanych w obu protokołach.

W tych okolicznościach organ powinien jednoznacznie wyjaśnić, czy różnice wskazane w obu protokołach pomiaru stanowiska ważenia miały (czy też nie miały) znaczenie dla wyniku sprawy.

Jednakże fundamentalne w sprawie są zarzuty skarżącego odnoszące się do samej właściwości stanowiska ważenia pojazdów. W tej kwestii skarżący podnosił, że doły fundamentowe, w których umieszczano wagi podczas kontroli pojazdu były nierówne, co miało w jego ocenie istotne znaczenia dla ustalonych wyników pomiaru. Zgodnie z ustaleniami geodety w dniu [...] października 2012 r. wnęki te były wyższe w stosunku do wskazanych w protokole z pomiaru z roku 2005. Zatem już ta okoliczność wskazywała na to, że stanowisko do ważenia pojazdów nie odpowiadało legalizacji dokonanej w roku 2005. W ocenie organu odwoławczego ten fakt wcale nie musiał odzwierciedlać stanu stanowiska ważenia w dniu kontroli, bowiem od przeprowadzenia kontroli do powtórnego pomiaru tego stanowiska upłynęło kilka miesięcy. Nadto organ administracji stwierdził, że organy Inspekcji nie są właściwym adresatem tego zarzutu skarżącego, a dokument z pomiaru terenu z roku 2005 r. był dokumentem urzędowym, który kontrolujący mieli prawo uznać za wiarygodny i odpowiadający stanowi faktycznemu.

Odnosząc się do powyższej argumentacji organu należy jednak zauważyć, że stanowisko do ważenia pojazdów spełnia szczególną rolę w kontroli. Jeżeli zatem różniło się od zalegalizowanego w 2005 r. to stwierdzenie organu odwoławczego o możliwości powstania zmian przez kilka miesięcy od dnia kontroli jest wyłącznie wnioskowaniem nie popartym żadnymi ustaleniami faktycznymi, dokonanym z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wskazywało na naruszenie art. 80 k.p.a. przekładając się na złamanie zasady z art. 107 § 3 k.p.a. Tym bardziej, że w okresie między [...] czerwca 2005r a pomiarami dokonanymi w październiku 2012r. przedmiotowe stanowisko do ważenia pojazdów uległo zniszczeniu (wrzesień 2009r.) i było odbudowane, co jest okolicznością niesporną między stronami.

Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie obu decyzji (I i II instancji) z obrotu prawnego, Sąd nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego w tym, co do kwestii nieodpowiedniej ilości wag użytych w czasie kontroli, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych. Organ powinien również odnieść się do argumentów skarżącego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy m.in. dotyczących użytych wag oraz sposobu przeprowadzonego ważenia.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.