Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2138/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 667
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym - t.j.
article: art. 91
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 2 pkt 18 lit. a, art. 9 ust. 1 pkt 4, art. 64
journal: Dz.U. 2016 poz 1834
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 165 poz 1 art. 2 pkt 16
law: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz  uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia "(...)" lipca 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2019 r. poz. 667, z późn. zm., dalej: "ustawa o dozorze technicznym"), po rozpatrzeniu odwołania L. Sp. z o.o., ul. [...] [...],[...][...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), z 24 grudnia 2018 r., utrzymał w mocy od decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej: "dyrektor TDT") nr [...] z [...] grudnia 2018 r., wstrzymującej eksploatację urządzenia technicznego - wiązki butli, wytworzonego przez L., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Spółkę.

W zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wyjaśnił, że pismem z [...] listopada 2018 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wystąpił do TDT, z wnioskiem o przeprowadzenie "kontroli pod kątem warunków technicznych naczyń ciśnieniowych/wiązek butli przeznaczonych do przewozu gazów, którymi przewożone są po napełnieniu w firmie L. Sp. z o.o. z/s [...] ul. [...][...]".

Minister wskazał, że 14 grudnia 2018 r., zostało przeprowadzone przez starszego inspektora TDT badanie doraźne kontrolne wiązki butli, wytworzonej przez L., nr fabryczny [...], (dalej: "wiązka butli"), eksploatowanej przez Spółkę. Przedmiotowe badanie doraźne kontrolne zostało wykonane w obecności przedstawiciela eksploatującego – D. S.. Z przeprowadzonego ww. badania doraźnego kontrolnego został sporządzony protokół o nr.: [...] z [...] grudnia 2018 r. z negatywnym wynikiem badań. W protokole tym stwierdzono m.in., że podczas rewizji zewnętrznej stwierdzono, że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 03.2010 oraz znak rzeczoznawcy CZ (znak nieczytelny). Tabliczka niezgodna z wymogami przepisów ADR. Wiązka butli oraz butle nie posiadają oznakowania π. Zgodnie z oświadczeniem D. S. wiązka butli dostarczona ze Słowacji. Zgodnie z oświadczeniem D. S. Doradcą ADR w Spółce jest A. K.. Wiązka napełniona - zgodnie z listą kontrolną do wiązki dnia 11.12.2018. W protokole stwierdzono naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 z późn. zm.).

Minister wskazał, że w związku z negatywnym wynikiem badania doraźnego kontrolnego wiązki butli decyzją z [...] grudnia 2018r. Nr [...], dyrektor TDT wstrzymał eksploatację wiązki butli. Powołując się na art. 10 § 2 K.p.a., dyrektor TDT odstąpił od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym z uwagi na to, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, która mogła powstać w zw. z dalszą eksploatacją wiązki butli. Jednocześnie decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Minister wskazał dalej, że pismem z 24 grudnia 2018 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] ze względu na to że została ona wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa oraz działając na zasadzie ostrożności procesowej w przypadku, gdyby wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został uznany za nieuzasadniony Strona złożyła od ww. decyzji odwołanie żądając uchylenia jej w całości. Zarzuciła jednocześnie organowi I instancji naruszenie art. 7 K.p.a., zasady działania organów w sposób zwiększający zaufanie obywateli do państwa, art. 18 oraz art. 20a ustawy o dozorze technicznym oraz licznych przepisów K.p.a. Ponadto strona wniosła:

- skargę na dyrektora TDT zarzucając mu celowe łamanie przepisów K.p.a. w celu nałożenia karna mojego mocodawcę,

- o wstrzymanie niniejszego postępowania do czasu wyjaśnienia postępowania skargowego,

- o wykluczenie z postępowania dyrektora Departamentu Transportu Drogowego w Ministerstwie Infrastruktury Pana O., gdyż zachodzi podejrzenie iż może być stronniczy w postępowaniach dotyczących TDT,

- skargę na dyrektora TDT zarzucając mu łamanie swoją praktyką zasad prawa oraz postępowanie niezgodne z zaleceniami ministerstwa,

- aby organ nadzoru tj. Minister Infrastruktury złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych stosowne wnioski" z uwagi na to, "że Dyrektor TDT w dokumentacji załączonej do decyzji, a więc w protokołach kontrolnych upublicznia dane osobowe odnośnie zatrudnienia osób fizycznych bez podstawy prawnej. Przedmiotem kontroli jest bowiem ustawa o dozorze technicznym a nie kwestia stosowania przepisów ADR.

Minister Infrastruktury dokładnie następnie opisał przebieg postępowania, wskazując m.in., że pismem z [...] lipca 2019 r., Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] oznajmił, iż wstępuje do niniejszego postępowania administracyjnego, a także, że Strona w piśmie z 10 października 2019 r. wyjaśniła, że wnosi o równorzędne rozpatrzenie odwołania od decyzji I instancji oraz wniosku o stwierdzenie jej nieważności.

Minister wyjaśnił również, że pismem z [...] listopada 2019 r., zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] o udostępnienie Ministrowi Infrastruktury akt sprawy ws. o sygn. akt [...], z oskarżenia wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], oraz umożliwienia sporządzania odpisów z w/w akt spraw. Przy piśmie z [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...] II Wydział Karny Sądu Rejonowego w [...] przesłał ww. akta sprawy. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. Minister zdecydował o uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy poprzez dopuszczenie dowodów z niektórych dokumentów udostępnionych przez Sąd Rejonowy w [...], zawiadamiając jednocześnie stronę i uczestnika postępowania o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. Z możliwości tej Strona i Uczestnik postepowania nie skorzystali.

Strona natomiast w kolejnym piśmie z 19 marca 2020 r. przedstawiła dodatkową argumentację.

Minister Infrastruktury, rozpatrując odwołanie Strony wskazał, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Stwierdził następnie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wiązka butli eksploatowana była bez decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym. Ponadto w toku badania doraźnego kontrolnego stwierdzono brak oznakowania wiązki butli oraz pojedynczych butli znakiem π, co z kolei stanowi naruszenie art. 64 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Organ wskazał, że zgodnie z § 1 pkt. 1 lit e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468), dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów.

Minister uznał, że przedmiot kontroli tj. wiązka butli, kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Zatem parametry opisywanych wiązek butli ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu.

Minister dodał, że zgodnie zaś z art. 9 ust.1 pkt 4 lit c ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, Dyrektor TDT jest właściwą władzą w rozumieniu przepisów Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r., do wykonywania odpowiednich czynności administracyjnych w sprawach obejmujących m.in. warunki techniczne i badania naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów. W związku z powyższym, w ocenie organu, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez Stronę (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Ustalone bowiem przez organ I instancji okoliczności, świadczą o nieprzestrzeganiu przez Stronę przepisów ustawy o dozorze technicznym, tj. art. 18 ust. 1 związku z art. 14 ust. 1.

Minister zauważył ponadto, że organ jednostki dozoru technicznego mają obowiązek wstrzymać eksploatację urządzenia technicznego w przypadku, gdy stwierdzi, że urządzenie takie stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska (nawet gdy przesłanka naruszenia przepisów dozoru technicznego przez eksploatującego nie została spełniona) niezależnie od naruszenia przepisów. Minister podkreślił, że art. 18 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym ma szczególne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa eksploatacji urządzeń technicznych, ponieważ każde takie urządzenie, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o dozorze technicznym, może stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, m.in. wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego lub wskutek rozprzestrzeniania się materiałów niebezpiecznych podczas ich magazynowania lub transportu. Dla jego zastosowania jednak wymagane jest ustalenie, że dane urządzenie stwarza takie zagrożenie, tzn. zagrożenie takie jest realne i konkretne, a nie tylko potencjalne. W ocenie Ministra, takie zagrożenie zostało wykazane poprzez stwierdzenie, że wiązka butli nie posiada oznaczenia znakiem zgodności π. Brak znaku π - na naczyniu ciśnieniowym, które podlega takiemu oznaczeniu, wskazuje, iż dane naczynie ciśnieniowe nie powstało zgodnie z określonymi normami w ww. przepisach, a więc de facto może stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia w przypadku jego eksploatacji. Brak oznakowania znakiem π uniemożliwia swobodną eksploatację niniejszego naczynia ciśnieniowego na terenie UE. Przedmiotowa wiązka butli może być stosowana do przewozu gazów na terenie UE, ale z wyłączeniem możliwości napełniania jej oraz wykonywania badań okresowych poza państwem, w którym ma siedzibę właściciel wiązki butli, tym samym na terenie RP wiązka butli może być napełniana, ale wyłącznie na podstawie decyzji zezwalającej na jej eksploatację, wydanej przez dyrektora TDT, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym.

Minister odnosząc się do zarzutu Strony o tym, że w załączonym do decyzji protokole kontrolnym organ zawiera informacje o działalności innego podmiotu a mianowicie "L." bez określonej formy prawnej, zauważył, że zarówno w protokole nr [...], jak i w decyzji nr [...], wskazano jako Stronę (i eksploatującego wiązkę butli) pełną nazwę Strony, zawierającą określenie jej formy prawnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że to Strona jest wskazana w tych dokumentach jako eksploatujący wiązkę butli.

Za bezzasadne Minister uznał zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. przez organ I instancji poprzez "automatyczne kopiowanie treści kolejnych decyzji", co w ocenie Strony naruszyło zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ podkreślił, że z uwagi na analogiczny stan faktyczny, jak i prawny, występujący również w przypadku innych naczyń ciśnieniowych poddanym badaniom w trakcie badania doraźnego kontrolnego, posłużenie się zbliżonymi w brzmieniu wyrażeniami w kolejnych protokołach z badań doraźnych kontrolnych, jak i decyzjach, nie stanowi o nierzetelnym lub niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Co więcej, ewentualne odmienne rozstrzygnięcia wydane w takim samym stanie faktycznym i prawnym, stanowiłoby naruszenie zasady pogłębiania zaufania, o której mowa w art. 8 § 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu celowego łamania przepisów K.p.a. i żądania wstrzymania postępowania do czasu wyjaśnienia postępowania skargowego, organ wskazał na treść art. 234 pkt 1 K.p.a. i wyjaśnił, że dlatego rozpatrzył skargę w ramach niniejszego postępowania, zwłaszcza że zarzut łamania przepisów K.p.a. wiąże się ściśle z oceną prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia żądania Strony "o wstrzymanie postępowania do czasu wyjaśnienia postępowania skargowego. Za bezzasadne Minister uznał zarzuty łamania przepisów K.p.a. Podkreślił, że z przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego urządzenia technicznego, jakim jest omawiana wiązka butli, został sporządzony protokół nr [...], w którym przedstawiono czynności oraz ustalenia poczynione w trakcie tego badania. Wszelkie uwagi i niezgodności zostały zamieszczone w omawianym protokole. Jednocześnie, jak wynika z tego protokołu, przy przeprowadzaniu tego badania była obecna upoważniona osoba reprezentująca Stronę, która nie zgłosiła żadnych uwag, ani do przeprowadzanej kontroli, ani do poczynionych przez inspektora TDT ustaleń faktycznych. Zatem, w ocenie Ministra, organ I instancji nie naruszył zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, czy też zasady pogłębionego zaufania. Natomiast decyzja dyrektora TDT znak [...] z [...] grudnia 2018 r. spełnia wymogi określone w art. 107 K.p.a., w tym dotyczące uzasadnienia, tj. organ I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, wyjaśniając przy tym podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odnosząc się zaś do wniosku Strony o wykluczenie z postępowania dyrektora Departamentu Transportu Drogowego w Ministerstwie Infrastruktury Pana O. z powodu, że zachodzi podejrzenie iż może być stronniczy w postępowaniach dotyczących TDT, na co dowodem jest między innymi nie wyjaśnione zapytanie poselskie odnośnie relacji tej osoby z TDT, Minister wskazał, że przesłanki wyłączenia osób z postępowania administracyjnego określone zostały w szczególności w przepisach art. 24 K.p.a. Żadna z przesłanek, stanowiących podstawę do obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu, w odniesieniu do niniejszej sprawy i B. O. - dyrektora Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury, określonych w art. 24 § 1 K.p.a., nie została spełniona. Odnosząc się zaś do przedłożonego przez Stronę dowodu, tj. linku do stenogramów z 74 posiedzenia Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej, pomimo tego, że kwestia ta nie ma związku z niniejszym postępowaniem, Minister wskazał, że B. O. nie jest pracownikiem TDT.

Mając na uwadze żądanie strony dotyczące zawiadomienia Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie rzekomego upublicznienia danych osobowych doradcy ADR zatrudnionego przez Stronę, Minister wskazał, że dane dotyczące tożsamości doradcy ADR nie miały żadnego wpływu na poczynione w sprawie ustalenia bądź na treść zaskarżonej decyzji. Ponadto przekazanie danych nastąpiło w sposób dobrowolny przez przedstawiciela Strony, zaś dyrektor TDT jest również organem właściwym w sprawach świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych, do kompetencji którego należy m.in. cofanie świadectwa doradcy m.in, w przypadkach rażącego naruszenia przez doradcę przepisów dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych. Sam zaś protokół został przekazany tylko upoważnionemu przedstawicielowi Strony, zatem nie można uznać, iż te dane zostały upublicznione.

Minister uznał również za bezzasadny zarzut naruszenia art. 20a ustawy o dozorze technicznym, ponieważ przepis ten w ogóle nie odnosi się do przedmiotu niniejszej sprawy. Podkreślił, iż art. 20a ustawy o dozorze technicznym, nie wyłącza sprawowania dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi wytworzonymi poza granicą RP i nie zawiera w związku z powyższym żadnych ograniczeń w kwestiach możliwości stosowania przepisów art. 14 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze technicznym. W każdym przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów ustawy o dozorze technicznym lub wystąpienia zagrożenia zdrowia lub życia wynikającego z eksploatacji urządzeń technicznych, organ jednostki dozoru technicznego zobligowany jest do wydania decyzji wstrzymującej eksploatację danego urządzenia.

Odnosząc się do zarzutu Strony, że organ bezpodstawnie uznał, że Strona jest eksploatującym wiązkę butli, Minister wyjaśnił, że przepisy ustawy o dozorze technicznym rzeczywiście w sposób bezpośredni nie określają, że "pakowanie wiązek butli" jest eksploatacją, ani nie zawierają objaśnienia samego wyrażenia "eksploatacja". Pojęcie "eksploatacja", z technicznego punktu widzenia, w najprostszym odniesieniu, oznacza użytkowanie urządzeń, maszyn itp. Definicja zaś "użytkowania" – w odniesieniu do ciśnieniowych urządzeń transportowych (a więc również w odniesieniu do wiązek butli) - zawarta jest w art. 2 pkt 20 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którą "użytkowanie" oznacza "napełnianie, okresowe przechowywanie połączone z przewozem, opróżnianie lub ponowne napełnianie ciśnieniowych urządzeń transportowych". We wskazanym już protokole nr [...] z [...] grudnia 2018 r., zawarto informacje, że wiązka napełniona - zgodnie z listą kontrolną do wiązki dnia 11.12.2018. A więc Spółka, zgodnie z listą kontrolną wiązki, o której mowa w protokole, dokonała czynności napełnienia i okresowego przechowywania wiązki butli. Czynności te, tj. napełnianie, ponowne napełnianie, okresowe przechowywanie połączone z przewozem, mieszczą się w zakresie wskazanej powyżej definicji "użytkowanie", co jest równoznaczne z eksploatowaniem, w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym. W ocenie Ministra, wykonując określone w definicji "użytkowania" czynności, Strona w sposób bezsprzeczny eksploatowała przedmiotowe urządzenie techniczne. Zatem Minister uznał, że zasadnym było przyjęcie przez organ I instancji, że strona eksploatuje wiązkę butli, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ ten "złamał prawo, a w szczególności liczne przepisy K.p.a.".

Na marginesie organ zauważył, że wiązka butli, by mogła być eksploatowana bez znaku π W Polsce, zgodnie z art. 14 ustawy o dozorze technicznym, winna posiadać decyzję zezwalającą na jej eksploatację, wydaną przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji w toku czynności, w sposób jednoznaczny wykazał, że Strona nie posiadała decyzji zezwalającej na eksploatację omawianej wiązki butli, która dodatkowa nie posiadała oznakowania znakiem π. Strona w żaden sposób nie kwestionowała takiego ustalenia zarówno w czasie kontroli, jak i w odwołaniu od decyzji nr [...]. Tym samym organ stwierdził, że doszło do naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym którego konsekwencją było wydanie decyzji o wstrzymaniu eksploatacji wiązki butli.

Minister uznał także, że bezzasadne jest twierdzenie Strony, iż inspektorzy TDT nie posiadali odpowiednich upoważnień do wydania decyzji administracyjnych w imieniu organu - dyrektora TDT. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wprost wynika, iż inspektorzy TDT (w tym również S. G.), którzy 14 grudnia 2018 r. przeprowadzali badania doraźne kontrolne urządzeń technicznych, w tym wiązki butli, na terenie zakładu Strony, posiadali stosowne upoważnienia wydane przez dyrektora TDT. Upoważnienie wydane [...] grudnia 2017 r., nr [...], dla Starszego Inspektora TDT – S. G., stanowiło umocowanie dla niego m.in. do wykonywania w imieniu dyrektora TDT czynności dozoru technicznego i wydawania decyzji administracyjnych w sprawach, o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 1 - 3 ustawy o dozorze technicznym, w zakresie dotyczącym m.in. zbiorników stałych i przenośnych, zbiorników transportowych. Oznacza to, że zarówno przeprowadzenie badania doraźnego kontrolnego wiązki butli, jak i wydanie zaskarżonej decyzji zostało dokonane przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 268a K.p.a.

Minister stwierdził następnie, że wbrew twierdzeniom Strony, nie ma sprzeczności pomiędzy prawem międzynarodowym (ADR), krajowym i unijnym w zakresie objętym przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego reguły kolizyjne, określone w art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mają zastosowania.

Minister uznał też, że twierdzenia Strony o tym, że dyrektor TDT przekroczył swoje uprawnienia lub nie posiadał kompetencji do przeprowadzania kontroli urządzeń dozorowych, stoją w sprzeczności z przywołanymi w niniejszej sprawie przepisami - m.in. z art. 9 ust. 1 pkt 4 lit c ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, który wskazuje, iż dyrektor TDT jest właściwą władzą, w rozumieniu przepisów ADR, do wykonywania "odpowiednich czynności administracyjnych" w sprawach obejmujących m.in. warunki techniczne i badania naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów.

Minister zgodził się ze stanowiskiem Strony, że badania wykonywane przez inspektorów TDT, w oparciu o przepisy ustawy o dozorze technicznym nie są tożsame z kontrolą przewozu towarów niebezpiecznych. Podkreślił jednak, że inspektorzy TDT nie przeprowadzali kontroli przewozu towarów niebezpiecznych, ale przeprowadzili badania doraźne kontrolne urządzeń technicznych, m.in. wiązki butli.

Organ wyjaśnił również, że ustawa o dozorze technicznym, co do zasady, nie miałaby zastosowania w przypadku gdyby Wiązka butli posiadała oznakowanie znakiem "tt", który to jest potwierdzeniem spełniania norm bezpieczeństwa przez dane urządzenie ciśnieniowe oraz umożliwia jego swobodny przepływ miedzy krajami UE. W przeciwnym przypadku, zastosowanie znajduje również art. 13 ustawy o dozorze technicznym, który wskazuje m.in. jakim badaniom podlega urządzenie techniczne w toku eksploatacji.

Minister wskazał ponadto, że Strona załączyła do wniosku z 19 marca 2020 r. kopię decyzji Ministra Infrastruktury z [...] marca 2020 r" nr [...] - jako uzasadnienie stwierdzenia, że dyrektor TDT działa z naruszeniem przepisów K.p.a. Organ zauważył jednak, że decyzja ta nie jest tożsama ani podmiotowo, ani przedmiotowo z zaskarżoną decyzją, a jej przedmiot jest zupełnie inny - nie dotyczy żadnego urządzenia technicznego. Każda zaś sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, a wnioskowanie z okoliczności, że skoro w innej, zupełnie innej sprawie organ I instancji - w ocenie organu II instancji - naruszył przepisy postępowania, to mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, jest bezpodstawne.

Minister uznał, że w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które skutkowałyby ziszczeniem się przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Okolicznością taką nie jest również aktualna sytuacja epidemiologiczna. Co prawda wskutek stanu epidemii wywołanego zakażeniami wirusem SARSCoV-2, szereg instytucji prawnych uległo tymczasowym zmianom - o czym stanowią w szczególności przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), ale żaden z tych przepisów szczególnych nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie w pierwszej instancji (ani odwoławcze) stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie, że istnieją przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji, ani do umorzenia postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, organ zauważył, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie w ogóle. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było bowiem wstrzymanie eksploatacji wiązki butli (w zw. z nieprzestrzeganiem przepisów dozoru technicznego), a nie naruszenie obowiązków uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, wyszczególnionych w załącznikach do tej ustawy. Art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, stanowi zaś o wyłączeniach od nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 107 i 108 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, które są nakładane przez inne niż dyrektor TDT lub minister właściwy ds. transportu, organy. Przepis ten nie dotyczy wstrzymywania eksploatacji urządzeń technicznych, wobec czego nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, a tym bardziej nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania lub uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury nr [...], zarzucając, że została wydana w sposób rażąco naruszający przepisy a w szczególności w sposób:

1) nieuprawniony i bez umocowania prawnego a także z przekroczeniem uprawnień,

2) naruszający przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz umów międzynarodowych,

3) naruszający zaufanie obywateli do organów państwa,

4) powodujący przekroczenie przepisów odnośnie terminów,

5) który nie uwzględnia całości materiału i słusznego interesu Strony.

W uzasadnieniu Skarżący rozwinął podniesione zarzuty.

Skarżący podniósł, że przy rozpatrywaniu sprawy nie należy opierać się tylko i wyłącznie na prawie krajowym lecz także na ratyfikowanej umowie międzynarodowej jaką jest ADR. Organ pominął natomiast tą okoliczność poprzestając na analizowaniu sprawy tylko w oparciu o prawo krajowe i nie sprawdził, czy jest ono zgodne z umową międzynarodową. Zdaniem Skarżącego, zarówno dyrektor TDT jak i Minister błędnie stosują pojęcie "napełnianie" do butli, gdyż pojęcie to, zgodnie z definicjami dla pojęcia "napełniający" ma zastosowanie do cystern i kontenerów do przewozu luzem. W tym przypadku Strona dokonywała zgodnie z definicjami umowy ADR "pakowania" sztuk przesyłek (wiązek butli) a sama czynność pakowania jest częścią przewozu. Ważną okolicznością jest to, że wiązka butli wobec której dyrektor TDT wydał decyzję wstrzymującą eksploatację była pakowana dla transportu międzynarodowego a nie krajowego. W związku z powyższym brak odniesienia się organu do zapisów umowy ADR oraz zignorowanie zapisu art. 91 Konstytucji RP stanowi naruszenie zasady praworządności skodyfikowanej a art. 6 K.p.a. oraz zasady działania (zgodnie z prawem określonej w art. 7 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia uprawnień przez organ, Skarżący podniósł, że dyrektor TDT wydając decyzje o wstrzymaniu eksploatacji w powołaniu się na art. 18 ust. 1 i art. 44 ust. 1 i ust. 3 ustawy o dozorze technicznym, przekroczył swoje uprawnienia, gdyż nie przysługują mu uprawnienia do wydawania takich decyzji. Skarżący stwierdził, że z ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie wynika żadne uprawnienie do wykonywania przez TDT lub dyrektora TDT kontroli urządzeń dozorowych. Dyrektor TDT ma prawo do wykonywania badań przewidzianych w przepisach technicznych. Badania zaś nie są kontrolami. Skarżący zwrócił uwagę, że przy braku katalogu konkretnego czynności, które należy rozumieć jako "dozór" należy uznać, że wymienione w umowie ADR warunki pakowania butli i wiązek (instrukcje pakowania w części 4), przepisy odnośnie konstrukcji i badań (część 4 i 6), oraz wskazania w zakresie form wykonywania badań w tym okresowych są przepisem szczególnym, który ma pierwszeństwo nad prawem krajowym (art. 91 Konstytucji RP).

Wskazując na naruszenie przepisów materialnych regulujących przewóz towarów niebezpiecznych w butlach (wiązkach butli), Skarżący stwierdził, że przyjęcie zasady, że każda butla i wiązka musi posiadać znak "Pi" oznaczałaby konieczność usunięcia z obrotu jednostek wyprodukowanych przed 2008 r., a zatem jest nieuprawniona i nie znajduje umocowania w przepisach i jest naruszeniem zasady praworządności skodyfikowanej a art. 6 K.p.a. oraz zasady działania zgodnie z prawem określonej w art. 7 K.p.a. Skarżący dodał, że ponieważ kwestie używania, projektowania, nadzoru, badania okresowego są regulowane przez ADR, to ze względu na brzmienie art. 13 ustawy o dozorze technicznym, dla butli i wiązek bez względu na realizowany rodzaj transportu nie określono warunków dozoru technicznego. Przyjęcie zatem przez organ, że dla wiązki butli będąca przedmiotem sprawy musi być wydana decyzja pozwalająca na jej eksploatację w kontekście jej pakowania dla potrzeb transportu międzynarodowego jest sprzeczne z art. 91 Konstytucji, umową ADR oraz ustawą o dozorze technicznym.

Skarżący podniósł, że decyzje zostały wydane w 2018 r., a Strona terminowo złożyła odwołania. Strona nie była informowana o konieczności wydłużenia terminu na rozpatrzenie spraw, jest zatem bezspornym, iż Minister w sposób nieuprawniony nie rozstrzygnął spraw Strony lecz wybrał tylko jedną z nich pozostawiając pozostałe bez rozpatrzenia.

Zdaniem Skarżącego, Minister nie odniósł się do wniosków Strony lecz wydał decyzję, tymczasem Strona 19 marca 2020 roku wystosowała do organu wniosek obejmujący nowe argumenty.

Skarżący podniósł również, że decyzje (zarówno ta, która jest przedmiotem odwołania jak i wspomniane w odwołaniu pozostałe) nie były podpisywane przez dyrektora TDT lecz pracowników bez wskazania umocowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie z 12 stycznia 2021 r., wniósł o dopuszczenie szeregu dowodów, które jego zdaniem są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i mających istotne znaczenie dla postępowania: 1) decyzja d TDT nr [...] z [...] lipca 2020 r., 2) świadectwa badania okresowego ciśnieniowych urządzeń transportowych nr [...] z [...] lipca 2016 r., 3) wniosku z [...] grudnia 2020 r., skierowanego do Urzędu Dozoru Technicznego przez jednego z pełnomocników Spółki. 4) odpowiedzi i stanowiska Urzędu Dozoru Technicznego na skierowane pytanie w sprawie dotyczącej wstrzymania przez dyrektora TDT eksploatacji urządzenia technicznego - wiązki butli (nr decyzji [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury utrzymująca w mocy decyzję dyrektora TDT, którą wstrzymano eksploatację urządzenia technicznego - wiązki butli, wytworzonego przez L., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Skarżącego.

Podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły wyniki przeprowadzonego przez inspektora TDT badania doraźnego wiązki butli 14 grudnia 2018 r. Przedmiotowe badanie doraźne kontrolne zostało wykonane w obecności przedstawiciela eksploatującego D. S.. Z przeprowadzonego ww. badania doraźnego kontrolnego został sporządzony protokół o nr.: [...] z [...] grudnia 2018r. z negatywnym wynikiem badań. Podczas rewizji zewnętrznej stwierdzono, że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 03.2010 oraz znak rzeczoznawcy CZ 9znak nieczytelny). Tabliczka niezgodna z wymogami przepisów ADR. Wiązka butli oraz butle nie posiadają oznakowania π. Zgodnie z oświadczeniem D. S. wiązka butli dostarczona została ze Słowacji i została napełniona - zgodnie z listą kontrolną do wiązki 11 grudnia 2018 r. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika zatem, że organ jednostki dozoru technicznego, zobligowany jest do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego (w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) w każdym przypadku, gdy eksploatujący nie przestrzega przepisów o dozorze technicznym.

Zdaniem sądu dla wydania decyzji przez dyrektora TDT istniała podstawa prawna, a sama decyzja nie narusza prawa.

Art. 5 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. W myśl z kolei art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń. Zgodnie z § 1 pkt.1 lit e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów.

Wiązka butli, kwalifikuje się zatem do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Parametry wiązki butli, ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wiązka butli eksploatowana była bez decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym. Ponadto w toku badania doraźnego kontrolnego stwierdzono brak oznakowania wiązki butli oraz pojedynczych butli znakiem π.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, odnosi się zatem do eksploatacji urządzenia. Kluczowe zatem w sprawie jest wyjaśnienie pojęcia "eksploatacji" urządzenia. Organ, opierając się m.in. na czynności "napełniania" butli przez Skarżącego, wyjaśnił, dlaczego uznał, że wiązka butli jest "eksploatowana" i przez Skarżącego. Innymi słowy napełnianie wiązki butli jest również, zdaniem Ministra, jej eksploatacją. Sąd zgadza się z tym stanowiskiem.

Jak wynika z art. 2 ust. 3 ustawy o dozorze technicznym, wykonywanie dozoru technicznego przez jednostki dozoru technicznego nie zwalnia projektujących, wytwarzających, eksploatujących, naprawiających i modernizujących urządzenia techniczne od odpowiedzialności za jakość i stan tych urządzeń, mające wpływ na ich bezpieczną pracę, zgodnie z przepisami o dozorze technicznym i przepisami szczególnymi. Ponadto zgodnie z art. 6 ustawy o dozorze technicznym, urządzenia techniczne powinny być projektowane, wytwarzane, naprawiane, modernizowane oraz eksploatowane zgodnie z ich przeznaczeniem, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji - zgodnie z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Ustawa o dozorze technicznym nie definiuje pojęcia eksploatowania urządzenia technicznego, jednak z przytoczonych przepisów wynika, że pojęcie to obejmuje czynności związane z urządzeniem technicznym, które nie mieszczą się w pojęciach projektowanie, wytwarzanie, naprawianie, modernizowanie. Zgodnie natomiast ze słownikową (słownik języka polskiego) definicją "eksploatowania", oznacza ono m.in. użytkowanie urządzenia, maszyny itp. Eksploatowanie urządzeń technicznych będzie zatem obejmowało wszelkiego rodzaju użytkowanie urządzenia technicznego w tym napełnianie, czy też pakowanie wiązki butli.

Ponadto zgodnie z art. 64 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych ciśnieniowe urządzenia transportowe w przewozie towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN wymaganiom technicznym, zwanym dalej "wymaganiami". Jak wyjaśnił w toku postępowania Minister Infrastruktury, wiązki butli zaliczane są do ciśnieniowych urządzeń transportowych. Zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, do ciśnieniowych urządzeń transportowych zalicza się naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte działem 6.2. ADR, RID lub ADN. Zgodnie z definicją zawartą w umowie ADR naczynie ciśnieniowe oznacza określenie zbiorcze obejmujące butle, zbiorniki rurowe, bębny ciśnieniowe, naczynia kriogeniczne zamknięte, układy magazynujące w wodorkach metali, wiązki butli i naczynia ciśnieniowe awaryjne. Z powyższego wynika, że wiązka butli, jest ciśnieniowym urządzeniem transportowym. W toku badania doraźnego kontrolnego stwierdzono brak oznakowania wiązki butli oraz pojedynczych butli znakiem π co stanowi naruszenie art. 64 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. Znak zgodności π zgodnie z art. 2 pkt 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylającej dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE (dalej: "dyrektywa 2010/35/UE") – transponowanej do polskiego prawa krajowego przepisami ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych – oznacza oznakowanie, które wskazuje na zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z mającymi zastosowanie wymaganiami oceny zgodności określonymi w załącznikach do dyrektywy 2008/68/WE i w niniejszej dyrektywie (jednym z załączników do dyrektywy 2008/68/WE są załączniki A i B do umowy ADR).

Zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 2010/35/UE, w rozdziale nr 2 – "Obowiązki podmiotów gospodarczych" oraz w rozdziale nr 3 – "Zgodność ciśnieniowych urządzeń transportowych" - ciśnieniowe urządzenia transportowe powinny posiadać oznaczenia wskazujące na ich zgodność z dyrektywą 2008/68/UE i dyrektywą 2010/35/UE w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników ww. urządzeń oraz ich swobodnego przepływu i swobodnego użytkowania na obszarze państw UE. Podstawowe wymogi bezpieczeństwa, jakie powinno spełniać naczynie ciśnieniowe, by mogło być oznakowane znakiem π, określa art. 14 dyrektywy 2010/35/UE określający "Ogólne zasady znaku zgodności Pi". Na obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny zgodności danego naczynia ciśnieniowego wskazuje zaś zarówno pkt 14 preambuły jaki i art. 13 dyrektywy 2010/35/UE. Jeżeli urządzenie ciśnieniowe, które uprzednio nie zostały poddane ocenie zgodności zgodnie z wymogami dyrektywy 1999/36/WE, a mają podlegać swobodnemu przepływowi i swobodnemu użytkowaniu na obszarze terytorium UE, to powinny zostać poddane ponownej ocenie zgodności. Zaś w przypadku pozytywnej weryfikacji, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 13 dyrektywy 2010/35/UE, urządzenia ciśnieniowe winny być oznaczone znakiem π. Brak znaku π - na naczyniu ciśnieniowym, które podlega takiemu oznaczeniu, wskazuje, iż dane naczynie ciśnieniowe nie powstało zgodnie z określonymi normami w ww. przepisach, a więc może stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia w przypadku jego eksploatacji.

Organ wskazał, że w polskim systemie prawnym wymogi w zakresie obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny zgodności, mają odzwierciedlenie w przepisach ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w rozdziale nr 7: "Ciśnieniowe urządzenia transportowe". Zgodnie z art. 65 ww. ustawy, ciśnieniowe urządzenia transportowe podlegają: 1) ocenie zgodności - w przypadku wprowadzanych do obrotu nowych ciśnieniowych urządzeń transportowych; 2) ponownej ocenie zgodności - w przypadku ciśnieniowych urządzeń transportowych: a) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r., dla których proces ponownej oceny rozpoczął się przed dniem 1 lipca 2006 r. - w przypadku butli, b) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r., dla których proces ponownej oceny rozpoczął się przed 1 lipca 2007 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych; 3) badaniom okresowym, pośrednim i nadzwyczajnym w przypadkach określonych w ADR, RID i ADN.

W pewnych okolicznościach ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych przewiduje wyłączenie stosowania przepisów rozdziału 7 tej ustawy, o czym mowa w art. 66 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przepisów rozdziału 7 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie stosuje się do: ciśnieniowych urządzeń transportowych wykorzystywanych wyłącznie w transporcie towarów niebezpiecznych pomiędzy obszarem państw członkowskich Unii Europejskiej a obszarem kraju trzeciego oraz ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych - i niepoddanych ponownej ocenie zgodności.

Jak wynika z akt sprawy wiązka butli została dostarczona ze Słowacji a więc jej transport odbył się między państwami członkowskimi UE. Odnośnie zaś drugiej przesłanki, jak zauważył organ, ocena jej zaistnienia w niniejszej sprawie jest utrudniona ze względu na braku informacji w protokole oraz pozostałych materiałach dowodowych na temat daty produkcji butli. Jednakże inne, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia, a w szczególności to, że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 03.2010, (na co wskazuje informacja zawarta w ww. protokole), biorąc pod uwagę datę wykonanego badania oraz okres 10 lat między kolejnym badaniami okresowym zgodnie z wymogami ADR, tj. instrukcją pakowania P200, dla butli z acetylenem UN 1001 - acetylen rozpuszczony, organ przyjął domniemanie, że wiązka butli została wyprodukowana przed 1 maja 2005 r., a więc w tym zakresie zostaje spełniona druga przesłanka, o której mowa w art. 66 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W ocenie Sądu organ zasadnie zatem uznał, że wiązka butli nie podlega przepisom rozdziału 7: "Ciśnieniowe urządzenia transportowe" ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, a związku z tym, że nie posiada oznakowania znakiem π, to zastosowanie mają pozostałe przepisy krajowe w tym ustawy o dozorze technicznym. Brak oznakowania znakiem π uniemożliwia swobodną eksploatację niniejszego naczynia ciśnieniowego na terenie UE. Przedmiotowa wiązki butli może być stosowana do przewozu gazów na terenie UE, ale z wyłączeniem możliwości napełniania jej oraz wykonywania badań okresowych poza państwem, w którym ma siedzibę właściciel wiązki butli, tym samym na terenie RP ta wiązki butli może być napełniana, ale wyłącznie na podstawie decyzji zezwalającej na jej eksploatację, wydanej przez dyrektora TDT, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym.

W związku z powyższym, w ocenie sądu, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez Skarżąccego (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Wiązka butli, by mogła być eksploatowana bez znaku π w Polsce, zgodnie z art. 14 ustawy o dozorze technicznym, winna posiadać decyzję zezwalającą na jej eksploatację, wydaną przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Strona nie posiadała decyzji zezwalającej na eksploatację omawianej wiązki butli, która dodatkowa nie posiadała oznakowania znakiem π.

Odnosząc się do zarzutu, iż dyrektor TDT, wydając decyzje o wstrzymaniu eksploatacji w powołaniu się na art. 18 ust 1 art. 44 ust 1 i 3 ustawy o dozorze technicznym, przekroczył swoje uprawnienia, gdyż nie przysługują mu uprawnienia do wystawiania takich decyzji, wskazać należy, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia, przyjęta przez organ I instancji, to art. 18 ust. 1 i art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że organ jednostki dozoru technicznego, a więc w niniejszej sprawie dyrektor TDT (zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, organem właściwym, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów, jest dyrektor TDT), zobligowany jest do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego (w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) w każdym przypadku, gdy eksploatujący nie przestrzega przepisów o dozorze technicznym. W sprawie ustalono jednoznacznie, że przedmiot kontroli i zaskarżonej decyzji, tj. wiązka butli, kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. O powyższym, oprócz sporządzonego protokołu z kontroli, świadczy zebrany pozostały materiał dowodowy, tj.: dokumentacja fotograficzna połączonych ze sobą wiązek butli, oraz dokumentacja sporządzona na potrzebę transportu omawianych wiązek butli. Zatem parametry wiązki butli, ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 pkt 4 lit c ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, dyrektor TDT jest właściwą władzą, w rozumieniu przepisów umowy ADR, sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r., do wykonywania "odpowiednich czynności administracyjnych" w sprawach obejmujących m.in. warunki techniczne i badania naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów.

Ponadto wbrew twierdzeniom Skarżącego, w ocenie organu, nie ma sprzeczności pomiędzy prawem międzynarodowym (ADR), krajowym i unijnym w zakresie objętym przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego reguły kolizyjne, określone w art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mają zastosowania. Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483, ze zm.) ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Nie ulega wątpliwości, że umowa ADR stanowi część krajowego porządku prawnego. Jej zastosowanie znajduje zarówno w zakresie przewozu międzynarodowego towarów niebezpiecznych, jak i krajowych (zgodnie z art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych tą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się m.in. ADR). Jak słusznie jednak podkreślił organ, ADR nie jest jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie związane z eksploatacją ciśnieniowych urządzeń transportowych. Akty te zostały wskazane w treści zaskarżonej decyzji wraz z przytoczeniem konkretnych przepisów, które miały zastosowanie i ich wyjaśnieniem. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w ocenie Sądu, nie ma sprzeczności pomiędzy prawem międzynarodowym (ADR), krajowym i unijnym w zakresie objętym przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego reguły kolizyjne, określone w art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mają zastosowania.

Sąd nie stwierdził, aby zarzucana przez Skarżącego przewlekłość postępowania miała istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), stanowić podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Nie stanowi również takiego naruszenia przepisów postępowania powtórzenia uzasadnień decyzji wydanych wobec Skarżącego przez organy w identycznych sprawach prowadzonych wobec Skarżącego.

Niezasadny jest także zarzut podpisania decyzji obu instancji przez nieuprawnione podmioty. Minister nadesłał do Sądu upoważnienie z [...] grudnia 2017 r. dla S. G. m.in. do wydawania decyzji administracyjnych, który podpisał decyzję I instancji oraz dla K. T. z [...] sierpnia 2019 r., który podpisał zaskarżoną decyzję.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 K.p.a. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 K.p.a.). Z powyższych względów Sąd uznał, że organ, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodów zawartego w piśmie z 12 stycznia 2021 r., ponieważ Sąd w ramach normy wynikającej z art. 106 § 3 P.p.s.a., nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych. Przepis ten reguluje wyjątkową sytuację, w której Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Ze względów, które zostały przez Sąd powyżej wyjaśnione, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).