Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1242/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję "Przewozy Regionalne" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2017 r., 2. zasądza od "Przewozy Regionalne" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego P.D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 marca 2017 r. P.D. wystąpił do Prezesa Zarządu Spółki Przewozy Regionalne Sp. z o.o. o udostępnienie informacji publicznej:

1. Ile spółka Przewozy Regionalne Sp. z o.o. posiada lokomotyw elektrycznych z danej serii: [...]? Czy Spółka jest obecnie w posiadaniu innych, niewykazanych powyżej lokomotyw elektrycznych? W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wniósł o ich uwzględnienie w załączonej tabeli.

2. Ile spółka Przewozy Regionalne Sp. z o.o. posiada lokomotyw spalinowych z danej serii: [...]? Czy Spółka jest obecnie w posiadaniu innych, niewykazanych powyżej lokomotyw spalinowych? W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wniósł o ich uwzględnienie w załączonej tabeli.

3. Ile Spółka Przewozy Regionalne Sp. z o.o. posiada elektrycznych zespołów trakcyjnych (EZT) z danej serii: [...]? Czy Spółka jest obecnie w posiadaniu innych, niewykazanych powyżej EZT? W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wniósł o ich uwzględnienie w załączonej tabeli.

4. Ile Spółka Przewozy Regionalne Sp. z o.o. eksploatuje spalinowych zespołów trakcyjnych (SZT) z danej serii: [...]? Które z nich są w posiadaniu Spółki? Jeżeli dany SZT należy do Urzędu Marszałkowskiego danego województwa, należy to odnotować w rubryce "właściciel" podając nazwę województwa. Czy Spółka jest obecnie w posiadaniu innych, niewykazanych powyżej EZT? W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wniósł o ich uwzględnienie w załączonej tabeli.

5. Ile Spółka Przewozy Regionalne Sp. z o.o. posiada wagonów pasażerskich danego typu: [...]? Czy Spółka jest obecnie w posiadaniu innych, niewykazanych powyżej typów wagonów? W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wniósł o ich uwzględnienie w załączonej tabeli.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) - dalej "u.i.d.p. Przewozy Regionalne Sp. z o.o. odmówiła udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskodawca.

Pismem z dnia 25 maja 2017 r. wnioskodawca wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie wnioskowanej informacji.

Przewozy Regionalne Sp. z o. o., działając na podstawie art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 u.i.d.p, utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2017 r. nr [...].

Spółka na wstępie zaznaczyła, że celem u.i.d.p. jest umożliwienie społeczeństwu szerokiej kontroli instytucji publicznych, a nie pozyskiwanie informacji istotnych z uwagi na prowadzony rodzaj działalności, przez osoby i podmioty mogące prowadzić działalność konkurencyjną w stosunku do Spółki.

Spółka podała, że wnioskodawca w żaden sposób nie jest związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością oraz nie daje rękojmi zachowania w poufności informacji, o które wnioskuje. Wskazała, że na rynku usług kolejowych funkcjonuje wiele podmiotów, które wielokrotnie rywalizują o zamówienia publiczne w zakresie przewozów pasażerskich. Ponadto usługi w tym zakresie realizują również coraz liczniejsi przewoźnicy samochodowi. Na rzecz konkurujących ze sobą przewoźników działają różne firmy świadczące usługi między innymi w opracowaniu konkurencyjnych ofert przewozowych. Udostępnienie informacji, w zakresie określonym we wniosku P.D. mogłaby odnieść negatywny skutek dla działalności Spółki, bowiem żądane dane są danymi wrażliwymi dla Spółki, są to dane o bardzo dużej szczegółowości, które nie mogą zostać udostępnione również ze względu na trwający obecnie w Spółce proces restrukturyzacji, obejmujący swoim zakresem także posiadany przez Spółkę tabor, jako czynnik o istotnym wpływie na jakość oferty przewozowej. Szczegółowe dane zawarte w Planie restrukturyzacji, który został ujęty jako tajemnica przedsiębiorstwa w obowiązującym w Spółce Ramowym wykazie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa "Przewozy Regionalne" sp. z o.o., które należy oznaczać klauzulą "Tajemnica Przedsiębiorstw Przewozy Regionalne sp. z o.o.".

Spółka podkreśliła, że podstawowym narzędziem generującym dochody Spółki jest tabor służący do wykonywania usług przewozów pasażerskich. Na podstawie pozyskanych, tak szczegółowych informacji na jego temat, wnioskodawca może dokonać analizy zdolności przewozowej Spółki. W związku z panującą obecnie na rynku usług kolejowych dużą konkurencją, Spółka w sposób szczególny musi chronić cenne z punktu widzenia jej interesu informacje, niezbędne do osiągnięcia zakładanego efektu ekonomicznego, do których w szczególności należy zaliczyć informacje dotyczące możliwości przewozowych.

Spółka nie zgodziła się z przytaczanymi przez wnioskodawcę argumentami, że nie chroni w sposób dostateczny informacji dotyczącej posiadanego przez nią taboru. Dane na temat posiadanego przez Spółkę taboru, publikowane np. w raportach rocznych (zamieszczanych do 2014 roku na stronie internetowej Spółki) mają charakter ogólny i nie ma możliwości aby na ich podstawie dokonać szczegółowej analizy możliwości przewozowych Spółki.

Na marginesie dodała, że Spółka nie dysponuje gotowymi, ujętymi we wnioskowanej formie tabelami zawierającymi szczegółowe dane, o które zwrócił się wnioskodawca. Do tak szczegółowych danych mają dostęp tylko poszczególni pracownicy Spółki zobowiązani do zachowania ich w tajemnicy, co nie prowadzi do utraty ich poufnego charakteru. Spółka przejawia rzeczywistą wolę zachowania poufności wnioskowanych danych z uwagi na ich wartość gospodarczą. Przedmiotem tajemnicy przedsiębiorstwa może być każda informacja posiadająca wartość gospodarczą, niezależnie od charakteru takiej informacji.

Dane na temat posiadanego przez Spółkę taboru, które są publikowane w różnych mediach nie są autoryzowane, weryfikowane przez Spółkę ani też Spółka nie potwierdza ich prawdziwości. Z kolei dane na temat posiadanego taboru publikowane przez Spółkę mają charakter głównie promocyjny i ich celem jest m.in. zapewnienie podróżnych korzystających z oferty Spółki, że tabor którym Spółka dysponuje spełnia wszelkie normy bezpieczeństwa, poprzez informowanie w mediach o zakupie nowego taboru oraz modernizowaniu taboru posiadanego Spółka ma na celu zachęcenie jak największej liczby pasażerów do skorzystania z oferty Spółki.

Przewozy Regionalne Sp. z o.o. w związku z trwającym procesem restrukturyzacji podlega ciągłym zmianom organizacyjnym, co ma również wpływ na ilość posiadanego i użytkowanego taboru. Liczba posiadanego przez Spółkę taboru ulega częstym zmianom z uwagi na zakup nowego taboru, jak i likwidację nieużytkowanych pojazdów, w związku z czym informacje pojawiające się w mediach często są nieaktualne lub nieprawdziwe. Wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strony internetowe zawierają w dużej mierze nieaktualne dane i nie wynika z nich jaką Spółka posiada liczbę poszczególnego rodzaju taboru.

Spółka powołując się na stanowisko wyrok Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2003 r. sygn. akt IV CKN 211/01 (Lex nr 585877) podała, że informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Objęcie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Zgodnie z powyższym, nie ma możliwości aby osoby trzecie uzyskały bez podejmowania szczególnych starań szczegółową wiedzę na temat zasobów taborowych Spółki. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej gwarantują ochronę danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy i zezwalają na odmowę udostępnienia określonych informacji, jeżeli ich upublicznienie mogłoby spowodować naruszenie tajemnicy ustawowo chronionej, co w przedmiotowej sytuacji miałoby miejsce.

Reasumując organ stwierdził, że informacje, których udostępnienia domaga się wnioskodawca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. stała się przedmiotem skargi P.D. z dnia 17 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.i.d.p., art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w związku z naruszeniem art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. podejrzenie naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto zarzucił objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa danych, nie spełniających warunków art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003 r. nr 153, poz. 1503 z późn. zm.). Wniósł o uchylenie wydanych decyzji oraz zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że Przewozy Regionalne Sp. z o.o. nie ustosunkowały się do wszystkich argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołując się na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniesiony do Spółki "PKP Intercity" S.A., podał, że po złożeniu wniosku nie Spółka powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa nie udostępniła wnioskowanej informacji, jednakże w wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zastosowała instytucje autokontroli i udostępniła mi żądane informacje. Wskazał, że wspomniany zawierał identycznie zbudowane tabele dotyczące parametrów taboru, różnił się tylko typami pojazdów.

Skarżący wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że sama chęć zachowania poufności informacji nie wystarczy, aby można było nazywać ją informacją objętą tajemnicą. W tym celu w parze z chęcią muszą podążać konkretne czynności, mające na celu wyeliminowanie możliwości przedostania się danej informacji do wiadomości publicznej. zakresem tajemnicy nie mogą być objęte informacje powszechnie znane lub takie, o których treści każdy zainteresowany może się legalnie dowiedzieć, a we wskazanym przypadku istnieje taka możliwość, co wprost uchybia wymogom uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa, na którą niesłusznie próbowała powołać się Spółka w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto informacje nieujawnione do wiadomości publicznej tracą ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną.

W odpowiedzi na skargę Przewozy Regionalne Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie. Podała, że podstawowym narzędziem generującym dochody Spółki jest tabor służący do wykonywania usług przewozowych. Na podstawie pozyskanych przez skarżącego informacji o taborze, możliwe jest poprzez dokonanie analizy udostępnionych wiadomości pozyskanie danych o zdolności przewozowej, w tym o planowanych obecnie i w dalszej przyszłości zamierzeniach gospodarczych Spółki. Informacje o taborze są ściśle związane z prowadzoną przez PR działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Uzasadnia to objęcie takich danych ochroną w postaci uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Każdy z przewoźników prowadzi własną politykę w zakresie informacji objętych tajemnicą przedsiębiorcy. PR podjęła odpowiednie działania by nie upubliczniać zbiorczych, dokładnych danych na temat całego posiadanego taboru. Zarząd Spółki podjął w dniu [...] kwietnia 2011 r. uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia ramowego wykazu informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa i regulaminu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa "Przewozy Regionalne" sp. z o.o. Załącznik nr 2 do uchwały stanowi "Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa "Przewozy Regionalne" sp. z o.o., które należy oznaczać klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa "Przewozy Regionalne" sp. z o.o." W pkt II "W zakresie eksploatacji, rozwoju technicznego , dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej", jako objęte tajemnicą wyszczególniono w pkt 1 "Szczegółowe dane dotyczące eksploatacji i zdolności przewozowej Spółki". Powołana uchwała zmieniła politykę Spółki w zakresie udostępniania informacji o taborze PR. Jednocześnie uchwała ta jest wyrazem zastosowania odpowiednich działań w celu zabezpieczenia chronionych informacji. Warunkiem uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa jest, by przedsiębiorca podjął co do tych informacji działania niezbędne w celu zachowania ich poufności. Tak stanowi art. 11 ust. 4 UZNK. Przepis art. 39 ust. 2 TRIPS wymaga natomiast, by informacje zostały poddane przez osobę, pod której legalną kontrolą pozostają, rozsądnym w danych okolicznościach działaniom dla utrzymania ich poufności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że pomiędzy stronami postępowania bezsporne jest, że Przewozy Regionalne Sp. z o. o., dalej "Spółka", jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a P.D. był uprawniony do złożenia wniosku z dnia 24 marca 2017 r. o udostępnienie informacji. Natomiast przedwczesna jest ocena czy informacja zawarta we wniosku podlega udostępnieniu i przekazaniu przez podmiot zobowiązany, czy też podlega ograniczeniu na zasadach określonych w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozważenia stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zatem generalnie wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom. Nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem do dokonania czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. (v. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi też na tym etapie spełniać wymogów formalnych.

Wówczas natomiast, gdy podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. Forma decyzji administracyjnej nakazana jest, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w razie gdy organ władzy publicznej odmawia żądanej informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3111/12, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na tle tego uregulowania ukształtowało się orzecznictwo sądowoadministracyjne, które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Dotyczy ono m.in. kwestii w jaki sposób należy interpretować zwrot "do decyzji" użyty w art. w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Wprawdzie orzecznictwo to nie jest jednolite, jednakże w przeważającej liczbie orzeczeń przyjmuje się, że Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do sytuacji, kiedy organ zamierza wydać decyzję odmowną w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 ustawy. Zatem dopiero gdy organ zamierza odmówić udostępnienia informacji publicznej należy wymagać od wnioskodawcy usunięcia braku formalnego np. w postaci podpisu (orzeczenia: NSA z dnia 16.03.2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, z dnia 16.12.2009 r. sygn. akt 1002/ 09, orzeczenia WSA: II SA/Wa 2167/14 z dnia 16 grudnia 2014, dostępne w CBOSA).

Sąd w obecnym składzie podziela również pogląd przedstawiony w Komentarzu Sergiusza Szustera LEX/el 2003, odnoszący się do art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że wykładnia tej normy, nakazująca stosowanie przepisów k.p.a. do decyzji wskazanych w ww. przepisie prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji. Oznacza to, iż od decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przysługują wnioskodawcy przewidziane na gruncie k.p.a. środki prawne.

W tej sytuacji uznając, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają w pełni zastosowanie do decyzji określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Spółka obowiązana była, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 i § 3a pkt 1 k.p.a. wezwać skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź opatrzenie wniosku złożonego w postaci elektronicznej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych wniosku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 64 k.p.a. podanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli w piśmie tym nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych (§ 1). Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Skoro Spółka nie wezwała skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku, to wniosek ten dotknięty brakiem podpisu wnioskodawcy nie był zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09 - LexPolonica nr 2553243, por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328). Sąd stwierdza, że wniosek opatrzony był jedynie maszynowym podpisem wskazującym imię i nazwisko, a nie podpisem własnoręcznym.

W świetle powyższego, już tylko z tego powodu stwierdzić należało, że decyzja Spółki z dnia [...] maja 2017 r. obarczona jest przesłanką nieważności. Wydana została bowiem na wniosek, który nie zawierał podpisu, a zatem jak już wcześniej wskazano, nie był zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania.

Brak spełnienia wymagań podania określonych w art. 63 k.p.a. (czy to wniesionego osobiście, drogą pocztową, czy też w formie dokumentu elektronicznego), oczywiście po wezwaniu przez podmiot rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie, powoduje, że podmiot zobowiązany nie ma podstaw do wydania kwalifikowanego aktu administracyjnego na podstawie art. 16 u.d.i.p. Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. można bowiem wydać tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje podaniem spełniającym wymogi określone w art. 63 k.p.a. Tylko wówczas uzasadnione jest – z punktu widzenia istoty dostępu do informacji oraz na gruncie procedury administracyjnej – wydanie kwalifikowanego aktu, jakim jest decyzja.

Sąd stwierdza też, że Spółka, powołując się na przepis art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p. w sentencji orzeczenia wskazała, że "podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji [...] z dnia [...] maja 2017 i odmawia udostępnienia informacji publicznej", a to powoduje, że sentencja ta nie odpowiada dyspozycji przepisu art. 138 § 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie w pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. W związku z tym, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie mieści się w wyżej wymienionych kryteriach. Jeżeli Spółka zamierzała utrzymać w mocy swoją decyzję, to powinna dać temu wyraz we właściwy sposób, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie podjęte przez Spółkę nie koreluje z przywołanymi przepisami, spełniając tym samym przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wskazać należy, że istota postępowania prowadzonego w trybie art. 138 § 1 k.p.a. polega na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy, z uwzględnieniem ewentualnej zmiany zakresu wniosku. Rozpoznając sprawę w trybie art. 138 § 1 k.p.a., organ (w tym przypadku Spółka) obowiązana jest ponownie rozpatrzyć ją w całości i dokonać oceny prawidłowości poprzedzającej ją decyzji, po ponownym zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy i dokonaniu jego oceny. Spółka musi zatem ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego podjęła właściwe rozstrzygnięcie. Obowiązana jest nadto odnieść się szczegółowo do argumentacji skarżącego podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wykazane rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji, uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, tym samym i odniesienie się do zarzutów skargi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku gdy w ocenie Spółki żądane informacja publiczna podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p i Spółka zmierzać będzie ponownie do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia, rozpatrując sprawę należy zbadać, czy wniosek skarżącego z dnia 24 marca 2017 r. spełnia wymogi formalne, a w przypadku stwierdzenia braków wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia oraz przeprowadzić postępowanie w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.