Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 757/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34 i art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody z dnia 20 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej J.D. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z 26.01.2016 r. nr [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Sp.K. w K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wód.-kań., gazową, ogrzewczą kotłownią, wentylacji mechanicznej, układem komunikacji wewnętrznej, parkingami zewnętrznymi, instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej, instalacja wewnętrzną kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym i drenażem, instalacją wewnętrzną gazową, przyłączem nn, zielenią urządzoną oraz likwidacjami: istniejącej napowietrznej linii instalacji telekomunikacyjnej, istniejącej napowietrznej linii energetycznej nn, istniejących przyłączy wodociągowych wraz ze studzienkami, instalacji wewnętrznej gazu, istniejących studni na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...] P. wraz z budową sieci kanalizacji sanitarnej, budowa dojścia, drogi dojazdowej i zjazdu na działkach [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K..

Od decyzji tej wniosła odwołanie J. D. zarzucając, iż nie spełniony jest wymóg decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przed hałasem oraz że w związku z likwidacja studni wymagane jest pozwolenie wodno prawne. Zgłoszono również zastrzeżenia związane brakiem w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej szczegółowej prognozy zmian w środowisku jak i brakiem stanowiska organu w zakresie zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. W odwołaniu zarzucono, że w sposób nieprawidłowy określono obszar oddziaływania inwestycji i tym samym kręgu stron postępowania, a ponadto ograniczenia w użytkowaniu sąsiednich nieruchomości związanych z hałasem, światłem słonecznym jak i swobodnym korzystaniu z własnych nieruchomości. Zgłoszono również zastrzegania związane z brakiem wyjaśnień inwestora w kwestii parkingów zewnętrznych.

Wojewoda decyzją z 20.04.2016r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290) i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżona decyzję w części dotyczącej określonego obszaru oddziaływania i w tym zakresie orzekł że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działkę nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] P., działki [...], [...] obr.[...] P. oraz dodatkowo działki nr [...] i [....] obr. [...] P., w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowego nadzoru na budowie, utrzymał w mocy zakażona decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta wydał dwie decyzje datowane na dzień 7.09.2015 r. o Nr [...], którymi zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: układem komunikacji wewnętrznej, parkingami zewnętrznymi, działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...] Podgórze wraz z budową sieci kanalizacji sanitarnej, budowa dojścia, drogi dojazdowej i zjazdu na działkach [...], [...] obr [...], [...], [...] obr.[...] P. przy ul. [...]. w K. W wyniku rozpatrzenia odwołań decyzje te zostały uchylone a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku jednej z decyzji nie skierowano jej do pełnomocnika strony, a w przypadku kolejnej decyzji stwierdzono, że jest to kolejna decyzja w sprawie, która winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta wydał zaskarżoną obecnie decyzję, w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach [...], [...], [...], [...] obr.[...] P. oraz budową sieci kanalizacji sanitarnej, budową dojścia, drogi dojazdowej i zjazdu na działkach [...], [...] obr [...], [...], [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. Organ odwoławczy wskazał w zakresie obszaru oddziaływania z przedstawionej przez projektanta analizy cienia rzucanego przez projektowane segmenty budynku, wynika iż rzucany przez nie cień może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu na działkach nr [...] i [...]. W odniesieniu do działki nr [...] cień znajduje się w narożniku działki w godzina wczesno rannych tj. od godziny 7°° do 8°° i nie wpływa na sposób zagospodarowania i użytkowania tej nieruchomości. W odniesieniu do działki nr [...] cień od projektowanego segmentu budynku, o godzinie 7°°, pada na tą część elewacji budynku na działce nr [...], która nie posiada otworów okiennych, natomiast o tej godzinie ta część elewacji, która posiada otwory okienne zacieniana jest przez istniejącą zabudowę zlokalizowaną na działce nr [...]. W omawianych przypadkach cień z projektowanych segmentów budynków całkowicie "schodzi" z terenu ww. nieruchomości po godzinie 8°°. Analizując możliwy wpływ inwestycji na działkę nr [...] podano, iż projektowana inwestycja znajduje się od północnej strony w odniesieniu do tej działki. Dlatego nie analizowano zagadnień związanych z nasłonecznieniem pokoi w hipotetycznym budynku mieszkalnym na tej działce. W godzinach od 7°° do 17°° cień od projektowanej inwestycji, ze względu na kierunek padania promieni słonecznych, nie pojawia się na tej nieruchomości. Natomiast przyjmując lokalizacje hipotetycznego budynku na tej działce w odległości 4m od granicy, projektowana inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń w tym budynku, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalono ponadto, że lokalizacja budynku na działce [...] w odległości 3 m (bez otworów okiennych) lub 4 m (z otworami okiennymi) o wysokości 13 m, nie będzie wprowadzać niedopuszczalnych ograniczeń w nasłonecznieniu w projektowanym budynku zlokalizowanym od strony tej działki. Okoliczność ta nie daje podstaw do uznania, iż właściciele działki nr [...] są stronami postępowania w niniejsze sprawie. W ocenie organu odwoławczego działki nr [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Natomiast działka nr [...] na której znajduje się budynek mieszkalny jak i działka nr [...], na której znajduje się tylko budynek gospodarczy, w ocenie organu odwoławczego, znajdują się obszarze oddziaływania inwestycji, bowiem cień rzucany przez projektowany segment budynku może wprowadzać niewielkie ograniczenia w ich użytkowaniu czy też może rzutować na ich przyszłe zagospodarowanie. W tej sytuacji uznano za celowe, skorygowanie zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Nadto analiza ksiąg wieczystych dla tych nieruchomości wykazała, że ich właściciele uczestniczyli w niniejszym postępowaniu administracyjnym z tytułu posiadania innych nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. W tej sytuacji za zasadne należy uznać stwierdzenie, że wszystkie strony postępowania uczestniczyły w niniejszym postępowaniu. Pomimo, że zaskarżona decyzja nie odpowiada literalnie wzorowi decyzji znajdującemu się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, zawiera elementy pozwalające uznać, że wraz z wprowadzoną przez organ odwoławczy korektą zawiera wszystkie informacje wymagane przepisami prawa niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podkreślił, iż organy architektoniczno – budowlane mają stosownie do art. 35 Prawa budowlanego ustawowe ograniczenia w zakresie oceny projektu architektoniczno-budowlanego, co nastąpiło między innymi przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718 ze zm.) wprowadzającym zmianę w art. 35 ust. 2. Nowe brzmienie przepisów wprowadziło zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budo wlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, ponosi projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ uznał, że jest on wystarczający do oceny, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Prezydenta Miasta z 31.05.2012 Nr [...] znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została przeniesiona na obecnego inwestora decyzją z 29.12.2014 nr [...]. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wydano ponadto decyzję z 31.03.2015 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy sieci kanalizacji sanitarnej. Decyzja o warunkach zabudowy 31.05.2012 określiła obowiązującą linię zabudowy w odległości 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]. Zgodnie z decyzją, linię tą zgodnie z [...], należy rozumieć jako nieprzekraczalną linie zabudowy. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki segment A (od strony ulicy [...]) nie przekracza linii zabudowy, bowiem odległość od granicy z działką drogową wynosi min 6,69 m. W decyzji tej określony został wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy od 23% do 32%, a udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 40%. Zaprojektowana wielkość powierzchni zabudowy wynosi 31,86%, a terenu biologicznie czynnego 51,74%. Decyzja o warunkach zabudowy ustaliła szerokość elewacji frontowej, jest to elewacja od ulicy [...] od 46 do 55 m, a od strony ulicy [...] - od 14 do 18 m. Zaprojektowana szerokość elewacji frontowej stanowi sumę dwóch segmentów (segment A - 27,5 m i segment B 27,5 m)- co daję łącznie 55 m. Szerokość elewacji od strony ulicy [...], którą wyznacza segment A, wynosi 18 m. Decyzja o warunkach zabudowy określiła wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w następujący sposób: do kalenicy - 13 m, do gzymsu lub okapu - do 10 m, do attyki - do 13 m, przy całkowitej wysokości budynku - do 13 m. Zaprojektowano dach płaski, dopuszczony decyzją o warunkach zabudowy pod warunkiem, że najwyższy element nie może przekraczać 13 m. Przy zaprojektowanym dachu, wysokość elewacji frontowej dla obu segmentów wynosi 12,44 m, a wysokość elewacji frontowej łącznie z attyką wynosi 12,76 m (segment B) i 12, 60 (segment A). Powyższe pozwala uznać, że inwestycja jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej jaka jest ulica [...], poprzez drogi wewnętrzne - ul. [...] oraz [...] i projektowany zjazd. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu, w oparciu o oświadczenie o przyłączeniu do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą publiczna - pismo z 23.01.2015 znak: [...], uzgodnił projekt budowlany branży drogowej zjazdu (pismo z 14.05.2015 r. znak: [...]). Do projektu budowlanego włączone zostały geotechniczne warunki posadowienia opracowane w formie opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego. Dla przedmiotowej inwestycji sporządzona została również dokumentacja geologiczno-inżynierska zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta z 27.04.2015 r. znak: [...]. W postępowaniu uczestniczyły właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ I instancji w sposób prawidłowy określił krąg tych osób. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest prawidłowy, projekt budowlany jest kompletny i zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 31.05.2012 Nr [...], a projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Zaprojektowanie i sprawdzenie projektu budowlanego nastąpiło przez osoby legitymujące się uprawnieniami budowlanymi, których zakres uprawnia do jego wykonania. Inwestor uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i pozwolenia właściwych jednostek organizacyjnych.

Odnosząc się do zgłaszanych zarzutów i zastrzeżeń wyjaśniono w zakresie uzyskania decyzji środowiskowej, że w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały wymienione inwestycję, mogące zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja nie została tam wymieniona. Co do zastrzeżeń związanych z brakiem w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej szczegółowej prognozy zmian w środowisku jak i uwag związanych prawidłowością wykonanej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wyjaśniono, że zakres kontroli organu administracji architektoniczno budowlanej określony został art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt budowlany, w zakresie wynikającym z wymogów art. 34 ustawy, uznano za kompletny. W odniesieniu do zagadnień związanych z geotechnicznymi warunkami posadowienia regulacja znajduje się w art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego. Dla przedmiotowej inwestycji opracowane zostały geotechniczne warunki posadowienia w skład którego wchodzą: opinia geotechniczna, dokumentacja badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. Ze względu na zaliczenie tej inwestycji do drugiej kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych wykonana została dokumentacja geologiczno-inżynierska, którą Prezydent Miasta zatwierdził w decyzji z 22.04.2015 r. znak: [...]. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, w oparciu o który można by zakwestionować zawartą w tym opracowaniu treść. W zakresie zastrzeżeń związanych ze zgodnością z decyzją o warunkach zabudowy dotyczącymi ochrony przed hałasem - decyzja wskazuje ogólne wytyczne dla projektanta i wykonawcy robót, który winien w projektowanym i realizowanym obiekcie zapewnić odpowiednią zgodną z przepisami prawa ochronę przed hałasem, który będzie pochodzić od przyszłej inwestycji realizowanej w pobliżu obecnej inwestycji, jaką będzie trasa "[...]". Realizacja tego zapisu związana jest z zastosowaniem właściwych materiałów o odpowiedniej izolacyjności akustycznej. Zagadnienia te pozostają poza kontrolą organów administracji w niniejszym postępowania i leża w wyłącznej gestii projektanta. Inwestycja budynek mieszkalny nie generuje, co do zasady, mierzalnego hałasu. Odnoście zastrzeżeń związanych z brakiem wyjaśnień w projekcie budowlanym w kwestii parkingów zewnętrznych, podano, iż w ramach tej inwestycji zaprojektowane zostały miejsca postojowe w garażu podziemnym. Jedyne miejsce postojowe na terenie, pokazane na projekcie zagospodarowania działki, przewidziane jest dla osoby niepełnosprawnej. Jak wynika z wykonanego przez projektanta bilansu miejsc postojowych, w oparciu o wymogi wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, dla tej inwestycji wymagane jest 63 miejsca. Zaprojektowano w garażu podziemnym 64 miejsca postojowe - ilość ta jest wystarczająca dla projektowanego zamierzenia. Odpowiadając na zastrzeżenia związane z koniecznością uzyskania pozwolenia wodno-prawnego w związku z likwidacja studni, wyjaśniono, że na gruncie prawa budowlanego rozbiórka studni będąca urządzeniem budowlanym nie wymaga pozwolenia na rozbiórkę ani zgłoszenia tej rozbiórki (art. 31 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 10 Prawa budowlanego). W przypadku studni uzyskanie takiego pozwolenia uzależnione jest od jej wydajności i głębokości. Brak jest natomiast przepisu, który obligowałby właściciela gruntu do uzyskania pozwolenia wodno-prawnego w przypadku likwidacji (zasypania) ujęcia wody podziemnej. Stanowisko dotyczące braku wymagalności pozwolenia wodno-prawnego dla zasypania studni zawarte jest w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UM z 7.08.2015. W odniesieniu do uwag dotyczących możliwych ograniczeń w użytkowaniu sąsiednich nieruchomości związanych z hałasem, czy też swobodnym korzystaniu z własnych nieruchomości, wyjaśniono, że każda inwestycja wprowadza pewne ograniczenia zarówno podczas budowy takie jak hałas, kurz czy ruch pochodzący od samochodów dostawczych. Ten rodzaj uciążliwości jest jednak okresowy i ustaje po zakończeniu budowy. Pewne uciążliwości mogą powstać podczas użytkowania budynku. Jest to tzw. immisja pośrednia czyli związanych z korzystaniem z obiektu, a więc np. hałas, nieprawidłowe parkowanie czy zwiększony ruch samochodowy. W przypadku przekroczenia norm, służą roszczenia prywatnoskargowe w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego w zakresie ochrony posiadania.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2016r. nr [...] Wojewoda sprostował uznane za oczywiste omyłki pisarskie w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2016r. określenia działek w obszarze oddziaływania inwestycji poprzez dodanie działki nr [...] oraz zmiany nr działek z [...] na [...] i z [...] na [...]. Postanowieniem z dnia 28.09.2016r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w/w postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji (k. [...] akt sądowych).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła J. D. zarzucając naruszenie;

- art. 7 Konstytucji RP, a także art. 6, art. 7, art. 8 art. 9 k.p.a. poprzez nie działanie w granicach i na podstawie przepisów prawa, nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli oraz działanie w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa, brak podjęcia czynności z urzędu niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym nie dokonanie przez organ administracji rzetelnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania obiektu (stron postępowania), brak także analizy pod względem kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko;

- art. 10 k.p.a. poprzez nie powiadomienie skarżącej o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z jego treścią oraz nie umożliwienie wypowiedzenia się skarżącej w tym przedmiocie;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania, rozpatrzenia i analizy w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, w tym właściwego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu (stron postępowania);

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym brak wykazania, co do braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, a także brak szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; organ II instancji nie wyjaśnia również w jaki sposób ustalił strony postępowania, kto jest stroną, na podstawie jakich dowodów to ustalono, nie wyjaśniono także dlaczego zdaniem organu inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 12 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 6 pkt 1) ustawy Prawo budowlane, poprzez nie działanie przez organ II instancji wnikliwie i szybko w przedmiotowej sprawie, a to ze względu chociażby na błędne ustalenia w zakresie stron niniejszego postępowania i obszaru oddziaływania obiektu;

- art. 15 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie przez organ II instancji merytorycznie nie odnoszące się do osnowy rozstrzygnięcia organu I instancji, a także poprzez nie uwzględnienie wszystkich stron postępowania, w tym właścicieli dodatkowo wskazanych przez organ II instancji działek nr [...] i [...] obr. [...];

- art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i odniesienie się w osnowie Decyzji do uzasadnienia decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy orzeczenie co do istoty sprawy ogranicza się do rozstrzygnięcia decyzji, nie dotyczy natomiast zmiany uzasadnienia decyzji organu I instancji;

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie stron przedmiotowego postępowania (obszaru oddziaływania obiektu), a także brak szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii w decyzji;

- art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.) poprzez nie wyjaśnienie przez organ II instancji spełnienia przez przedmiotową inwestycję wszelkich wymagań dotyczących ochrony środowiska;

- art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy bez uwzględnienia konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron i ochrony własności.

W uzasadnieniu podkreślono, iż co do działek nr [...], [...] i [...] czy [...] organ uznając iż nie znajdują się w obszarze oddziaływania nie przedstawił żadnego bądź rzetelnego uzasadnienia, gdyż zbyt ogólnie wskazał na brak ograniczeń w zakresie oświetlenia. Nadto nie została w tym względzie uwzględniona działka skarżącej nr [...] choć znajduje się bliżej względem działki inwestora niż uznane za znajdujące się w obszarze oddziaływania działki nr [..] i [...], co do których nie wskazał właścicieli a zatem brak możliwości oceny czy brali udział w postępowaniu. Podkreślono także ze decyzja organu I instancji jest niepodzielna w swojej osnowie co do obszaru oddziaływania i rozstrzygnięcia co do zakresu inwestycji.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga skutkuje uchyleniem decyzji organów obydwu instancji z uwagi na istotne naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt. 3 prawa budowlanego w związku z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego.

Zgodnie z przywołanym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz kompletność projektu budowlanego, a w razie stwierdzenia naruszeń w w/w zakresie, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W przedmiotowym wypadku zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, dokonane zostało dla zamierzenia określonego w decyzji Prezydenta Miasta z 31.05.2012 Nr [...] znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz ze wskazaną w decyzji infrastrukturą techniczną. Zaskarżona decyzja, wbrew nazwie zatwierdzonego nią zamierzenia inwestycyjnego, nie dotyczy jednak budynku mieszkalnego wielorodzinnego, lecz 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co jest niezgodne z w/w decyzją o warunkach zabudowy.

Zgodnie z 3 pkt. 2 prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W przedmiotowym wypadku obiekt budowlany, który został zatwierdzony zaskarżoną decyzją, to 2 budynki mieszkalne (nazwane przez architekta segmentami), połączone ze sobą wyłącznie kondygnacją garaży podziemnych. Takie połączenie nie czyni z nich jednak jednego budynku, gdyż w przestrzeni nadziemnej są one w całości od siebie wydzielone. Powyższy pogląd był już niejednokrotnie wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych i to na płaszczyźnie różnych postępowań, zmierzających do zrealizowania obiektu budowlanego składającego się formalnie z dwóch budynków, które zdaniem inwestora, z uwagi na wspólną kondygnację podziemną, miały stanowić jakoby jeden budynek, składający się z segmentów.

W szczególności na powołanie zasługują wyroki WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2016, sygnatura akt II SA/Kr 25/16 oraz z dnia 8 października 2013 roku, sygnatura akt II SA/Kr 731/13. W uzasadnieniach tych wyroków przedstawione zostało jednoznaczne stanowisko, że połączenie budynków kondygnacją podziemną, oznacza jedynie funkcjonalne ich powiązanie, a nie przesądza o rodzaju inwestycji. W związku z tym obiekty niepołączone nad powierzchnią ziemi, a połączone kondygnacją podziemną stanowią odrębne budynki. Uzasadniając takie stanowisko zwrócono też uwagę, że w kontekście zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego, parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają właśnie obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne.

Pierwszy z w/w wyroków jest prawomocny. Drugi został zaskarżony skargą kasacyjną, którą NSA oddalił wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 roku, sygnatura akt II OSK 2484/14, w całości aprobując pogląd sądu I instancji w powyższym zakresie (wyroki dostępne na stronie NSA, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://www.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe nie do zaaprobowania jest ogólnikowy pogląd architekta, że zaprojektowany obiekt "...zgodnie z literą prawa stanowi jeden budynek mieszkalny wielorodzinny" (str. [...] projektu), albowiem pogląd ten nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach, ani w orzecznictwie.

Kolejną istotną wadliwością jest zatwierdzenie projektu, który nie spełnia prawnych wymogów, zachodzą istotne wątpliwości czy jest kompletny, a w świetle oświadczenia projektanta powstaje wręcz wątpliwość, czy zatwierdzony dokument jest w ogóle projektem, czy tylko zbiorem części dokumentacji projektowej.

W części graficznej projektu architektonicznego, na rzutach i przekrojach znajduje się zapis, że:

"Niniejszy projekt budowlany powstał w celu uzyskania pozwolenia na budowę i jest w tym zakresie kompletny. Nie jest dokumentacją na podstawie, której można prowadzić prace budowlane, do tego służy projekt wykonawczy".

Na rzutach kondygnacji, gdzie zgodnie z rozporządzeniem podano wymiary powierzchni, znajduje się ponadto zapis, że:

"Podane powierzchnie są orientacyjnymi i mogą ulec zmianie w trakcie sporządzania dokumentacji projektu wykonawczego. Różnice mogą sięgnąć +/- 5%" (np. str. [...] projektu, podkreślenia własne).

Tego rodzaju zapisy, dyskwalifikują projekt, jako dokument, który może być zatwierdzony przez organ architektoniczno-budowlany. Zapis, że projekt jest kompletny w celu uzyskania pozwolenia na budowę i jednocześnie nie można na jego podstawie prowadzić prac budowlanych wzajemnie się wyklucza, a organ obowiązany był to wyjaśnić.

Podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie dopuszcza niejako etapowania sporządzania dokumentacji projektowej. Również żaden nie dopuszcza przedstawiania powierzchni z w/w tolerancją. To zatwierdzony projekt budowlany określa parametry obiektu i m.in. służy organom nadzoru budowlanego do oceny, czy prace budowlane realizowane są zgodnie z nim, czy też z odstępstwami oraz jaki jest charakter tych odstępstw.

Co do "projektu wykonawczego" należy wskazać, że od wejścia w życie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jedyną dokumentacją projektową służącą realizacji robót budowlanych, która jest uregulowana stosownymi, powszechnie obowiązującymi przepisami, jest projekt budowlany, o jakim stanowi przepis art. 34 ustawy prawo budowlane oraz wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie wykonawcze Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, którego przepisy określają, jakie wymogi projekt budowlany musi spełniać.

Projekt taki służy zarówno do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak też wykonania obiektu, którego dotyczy, czyli wykonaniu robót budowlanych koniecznych do jego zrealizowania. Aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie dopuszczają sytuacji, aby inny dokument służył do uzyskania pozwolenia na budowę, a inny do prowadzenia robót budowlanych.

W systemie prawnym termin "projekt wykonawczy" występuje w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych oraz programu funkcjonalno-użytkowego. Powyżej powołane rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, a celem wymienionego w nim projektu wykonawczego jest opis przedmiotu zamówienia na wykonanie robót budowlanych, dla których wymagane jest pozwolenie na budowę. Jest to, zatem rozwiązanie ograniczające się do zamówień publicznych.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że autorzy projektów wykonawczych nie muszą posiadać żadnych uprawnień budowlanych. Nie do zaaprobowania jest natomiast sytuacja, aby projektant, który musi mieć stosowne uprawnienia i ponosi odpowiedzialność za projekt budowlany, sporządzał dokument nazywany projektem, na podstawie którego nie można prowadzić prac budowlanych, a projekt służący do wykonywania prac budowlanych wykonywała osoba, która nie musi mieć żadnych uprawnień i nie ponosi odpowiedzialności za wykonany projekt. Takiego rozwiązania nie dopuszczają aktualnie obowiązujące przepisy.

Podkreślić należy, że identyczne stanowisko zostało zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 r., sygnatura akt II OSK 1343/14, LEX nr 1519264 (również dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd ten zwrócił uwagę, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych, jest rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. "Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "projektu wykonawczego" ma zastosowanie tylko w postępowaniu o ubieganie się o zamówienie publiczne", a "Posługiwanie się pojęciem "projektu wykonawczego" nie znajduje uzasadnienia w sprawach dotyczących uzyskiwania pozwoleń na budowę wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych."

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że błędne wskazanie w decyzji organu II instancji działek mających się znajdować w obszarze oddziaływania i nieudana próba usunięcia tej pomyłki nie miały znaczenia dla wyniku sprawy. Istotne jest bowiem, czy właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, byli stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sam fakt błędnego oznaczenia w decyzji numeru takiej działki, czy działek nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Jak natomiast wynika z ksiąg wieczystych dostępnych online oraz z akt administracyjnych, zarówno skarżąca, jak i jej mąż, którzy na dzień rozpoznawania skargi nadal byli współwłaścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, mieli zapewniony udział w postępowaniu.

Z uwagi na istotną niespójność pomiędzy inwestycją, na którą organ udzielił pozwolenia, a tą co do której wydano decyzję o warunkach zabudowy, odnoszenie się do pozostałych, szczegółowych zarzutów skargi, stało się bezprzedmiotowe.

W ponownym postępowaniu, w pierwszej kolejności organ na podstawie art. art. 35 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt. 3 prawa budowlanego nałoży na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych powyżej przez sąd nieprawidłowości w zakresie obiektu oraz projektu, określając odpowiedni termin do ich usunięcia. Po wykonaniu obowiązków oceni obszar oddziaływania zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy obiektu, zawiadomi podmioty, którym przysługuje przymiot strony oraz uwzględniając powierzchnię zabudowy oceni, czy zamierzenie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt. 53 i pkt. 56 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W przypadku, jeśli inwestor nie wykona nałożonych postanowieniem obowiązków, wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.