Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 949/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) WSA Stanisław Nitecki Protokolant: Starszy referent Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b w związku z art. 37 k ust. 1 i art. 37 l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zm.) odmówiono przyznania A. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...] 2004 r.

Organ administracyjny ustalił, iż strona zarejestrowała się w dniu [...] 2004 r., jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie w dniu [...] 2004 r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. Wydział [...] Pracy z dnia [...] r. sygn. akt [...] ustalający, że stronę od dnia [...] 2003 r. łączy stosunek pracy z "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K.. W oparciu o ten wyrok, strona wywodziła, iż ostatnim jej pracodawcą nie był "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., ale "A" Sp. z o.o. w K., które w dniu [...] 2003 r. na podstawie art. 23 ¹ Kodeksu Pracy przejęło majątek produkcyjny Sp. z o.o. "B".

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż w dacie rejestracji strona nie spełniała warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu, bowiem nie posiadała prawa do zasiłku dla bezrobotnych, legitymowała się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym łącznie [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni, a nie [...] lat oraz na dzień rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy tj. [...] 2003 r. nie osiągnęła wieku co najmniej 55 lat.

W odwołaniu A. P. stwierdził, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca i wniósł o jej uchylenie. Podniósł, iż na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego miał ukończone 55 lat i przepracowane ponad 35 lat. Zaznaczył, iż "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosło apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] r. sygn. akt [...] i nie dopuszcza go do pracy, dlatego zmuszony jest "zastrzec" sobie prawo do przyznania mu prawa do świadczenia emerytalnego na zasadach korzystniejszych, obowiązujących tylko do dnia 31 lipca 2004 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania strony, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 k i art. 37 l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uchylił zaskarżoną decyzję orzekającą o odmowie przyznania z dniem [...] 2004 r. prawa do świadczenia przedemerytalnego i orzekł o odmowie przyznania stronie z dniem [...] 2004 r. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zwrócił uwagę, iż skoro strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu [...] r., to odmowa jego przyznania powinna nastąpić z tą samą datą w oparciu o art. 61 § 3 K.p.a., który stanowi, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji państwowej.

W uzasadnieniu tej decyzji opisał również stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i zaznaczył, iż zasady przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych reguluje obecnie ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), która w art. 29 ust. 2 stanowi, iż osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie cytowanej ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Zatem prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy łącznie spełnia określone warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i przyznania prawa do zasiłku oraz jeden z warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, określony w art. 37 k ust. 1 w związku z art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Zdaniem organu odwoławczego, strona w dacie rejestracji spełniła tylko warunek do uzyskania statusu bezrobotnego, ale nie spełniała pozostałych warunków. Organ ten zaakcentował, iż wyrok Sądu Rejonowego w S. Wydziału [...] Pracy z dnia [...] r. sygn. akt [...] nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż jak strona sama podnosi w odwołaniu, wyrok ten nie jest prawomocny. Zatem organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony mógł uwzględnić jej ostatnie świadectwo pracy wydane przez "B" Sp. z o.o. w Z. potwierdzające zatrudnienie w okresie od dnia [...] 2001 r. do dnia [...] 2003 r. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz zaświadczenie z ZUS Oddział w S. informujące o korzystaniu przez stronę z zasiłku chorobowego w okresie od dnia [...] 2003 r. do dnia [...] 2003r.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko argumentował tym, iż na dzień [...] 2004 r., czyli dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, ukończył 55 lat i przepracował 35 lat, a rozwiązanie stosunku pracy z ostatnim pracodawcą nastąpiło z przyczyn leżących po stronie tego pracodawcy. Wskazał, iż w wyniku apelacji "A" Sp. z o.o. w K., Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] r. przekazał sprawę skarżącego, do uzupełniającego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., który wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzekł, iż od dnia [...] 2003 r. łączy skarżącego stosunek pracy "A" Sp. z o.o. w K., ale Spółka ta, po raz kolejny, zapowiedziała apelację od korzystnego dla skarżącego wyroku. Zdaniem skarżącego, przedłużająca się sprawa w Sądzie Pracy jest dla niego krzywdząca i skutkuje niemożnością otrzymania świadczenia przedemerytalnego na warunkach obowiązujących do dnia 30 lipca 2004 r., dlatego skargę w niniejszej sprawie uważa za uzasadnioną.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wbrew podnoszonym w niej zarzutom rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie narusza prawa.

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy bądź procesowego, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, iż organ odwoławczy przy rozpatrzeniu sprawy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Podjęte rozstrzygnięcie zostało bowiem wydane w oparciu o dostarczony przez skarżącego materiał dowodowy, po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu poprawnych rozważań prawnych zawartych w jego uzasadnieniu.

Zasady przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych reguluje obecnie ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. Stosownie do treści jej art. 29 ust. 2, który stanowi, iż osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie cytowanej ustawy o świadczeniach przedemerytalnych.

Przedmiotowa sprawa rozpatrywana była zatem w oparciu o art. 37k ust. 1 oraz art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r., nr 58, poz. 514 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Mając na uwadze treść art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, dlatego sytuację skarżącego należało ocenić na gruncie przepisów obowiązujących na dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., czyli w dniu [...] 2004 r.

Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługiwało między innymi osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.

Zaznaczyć należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podstawowe znaczenie ma okoliczność, że na dzień rejestracji skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych i już tym samym nie spełniał warunku określonego w zdaniu pierwszym art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W tym miejscu przywołać można okoliczności faktyczne sprawy, które zadecydowały o nie posiadaniu przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie miał prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na brak w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień jego zarejestrowania co najmniej 365 dni okresu zatrudnienia, korzystał bowiem, po ustaniu zatrudnienia w Sp. z o.o. "B" w Z., z zasiłku chorobowego w okresie od dnia [...] 2003 r. do dnia [...] 2003r.

Dodatkowo organy orzekające prawidłowo przyjęły, iż skoro skarżący na dzień rejestracji nie spełniał warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, jak również nie miał 55 lat życia, a po uwzględnieniu zatrudnienia u ostatniego pracodawcy udokumentował okres uprawniający do emerytury w wysokości tylko [...] lat [...] miesięcy i [...] dni, a nie wymagane 35 lat, to nie mógł uzyskać prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wynika to bezspornie z dokumentacji zgromadzonej w rozpatrywanej sprawie i ustaleń dokonanych przez organy administracyjne obu instancji.

Podnieść należy, że skarżący błędnie wiąże prawo do świadczenia przedemerytalnego z datą złożenia wniosku o jego przyznanie, a nie z datą rejestracji, co wynika wprost z treści art. 37l ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stanowisko to nie jest uzasadnione w świetle art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem na jego podstawie prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, o ile spełnia warunki w nim określone. Tak więc, odnosząc się do prezentowanego przez skarżącego stanowiska, prawo do zasiłku dla bezrobotnych wiąże się z rejestracją, jako czynnością techniczno-prawną, po której dokonaniu rejestrujący się może nabyć status bezrobotnego i prawo do tego zasiłku. Zatem dopiero wówczas (po spełnieniu obu tych warunków) skarżący mógł złożyć skuteczny wniosek o ustalenie prawa do przyznania świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37 k w związku z art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Przeprowadzając, w oparciu o wcześniej powołane przepisy ustawy p.p.s.a., ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięć podjętych w sprawie skarżącego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).

Reasumując, podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.