Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 889/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. i P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E. i P. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym -


UZASADNIENIE

Skarżący E. i P. G. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na opisane powyżej postanowienie. W złożonym we wniosku z dnia 10 lipca 2008 r. oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazali, że osiągają łącznie dochód w wysokości ok. 7200 zł brutto, zaś cały ich majątek stanowi nieruchomość w J., na której zamierzają wybudować dom. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnili, że nie stać ich na ponoszenie kosztów postępowania, ponieważ gromadzone oszczędności przeznaczają w całości na wydatki związane z planowaną inwestycją (m.in. na materiały na budowę).

Oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżących, co uzasadniało skierowanie, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), wezwania do złożenia dodatkowych informacji odnoszących się do wykazywanej we wniosku sytuacji majątkowej, m.in. poprzez: nadesłanie dokumentów ujawniających uzyskiwane dochody, a także odpisów zeznań podatkowych strony; przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych i lokat, na których gromadzone są środki pieniężne; przedstawienie informacji o rodzaju i wysokości ponoszonych kosztów bieżącego utrzymania się; przedłożenie dokumentów poświadczających zły stan zdrowia syna skarżących oraz wydatki ponoszone na jego leczenie; nadesłanie dokumentów potwierdzających obciążenia finansowe skarżących.

W odpowiedzi na wezwanie sądowe, w piśmie z dnia 17 grudnia 2008 r. skarżący oświadczyli, że cofają złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż w obecnej sytuacji są w stanie pokryć koszty postępowania.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów tego postępowania, związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powołanego przepisu wynika zatem, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy.

W rozważanym przypadku wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień odnoszących się do wykazanej przez wnioskodawców w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) sytuacji majątkowej skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na możliwość ponoszenia tych kosztów we własnym zakresie przez skarżących. Mając zatem na uwadze treść pisma skarżących z 17 grudnia 2008 r., a także to, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w sytuacji cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało przyjąć, iż skarżący odstąpili od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. W tych okolicznościach na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.