Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1691/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 257 art. 260 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu sprzeciwu A Spółki jawnej od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A Spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 października 2016 r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja i od lipca do grudnia 2012 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 października 2017r.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 18 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W uzasadnieniu referendarz sądowy wskazał, że wnioskiem złożonym na formularzu PPPr w dniu 21 lipca 2017 r., skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. zobowiązano wnioskodawczynię do ich usunięcia przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 5 (uzasadnienie), 6 (wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych), 7 (wartość środków trwałych wnioskodawcy), 8 (wysokość zysku lub strat za ostatni rok obrotowy według bilansu), 9.1-9.3 (stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku), 10 (inne dane dotyczące majątku i dochodów), 13 (dane osób wnoszących – uprawnionych do reprezentowania osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej bądź organizacji mających zdolność sądową wraz z informacją o pełnionej funkcji) formularza PPPr w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 sierpnia 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru).

Wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 28 sierpnia 2017 r., w związku z czym referendarz sądowy na podstawie art. 257 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej P.p.s.a., pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego orzeczenia, zarzucając mu naruszenie art. 257 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...). Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Prawidłowe wypełnienie ww. formularza ma na celu przedstawienie Sądowi, w sposób ujednolicony dla wszystkich skarżących, sytuacji majątkowej wnioskodawcy, aby było możliwe podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy.

Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie uczyniła zadość wymaganiom stawianym w tym zakresie przez ustawodawcę, bowiem w złożonym na urzędowym formularzu PPPr wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wypełniła rubryk: 5 (Uzasadnienie), 6 (wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych), 7 (wartość środków trwałych wnioskodawcy), 8 (wysokość zysku lub strat za ostatni rok obrotowy według bilansu), 9.1-9.3 (stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku), 10 (inne dane dotyczące majątku i dochodów), 13 (dane osób wnoszących – uprawnionych do reprezentowania osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej bądź organizacji mających zdolność sądową wraz z informacją o pełnionej funkcji).

Złożony wniosek nie zawierał zatem żadnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącej spółki ani uzasadnienia, a tym samym nie spełniał wymogów określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a. Skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych formularza. Również na etapie złożonego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego skarżąca nie przedłożyła prawidłowo wypełnionego formularza PPPr.

W tych okolicznościach zarzut naruszenia przez referendarza sądowego art. 257 P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku do usunięcia których został zobowiązana, to wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania na mocy wskazanego przepisu.

W tym stanie rzeczy, wobec braków formalnych wniosku Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., postanowił utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.