Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 50/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art . 145 par. 1 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15, art. 3 pkt 3 i pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; oddala skargę. /-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

UZASDNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2010 r., na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez "A" Sp z o.o. w P. zgłoszenia zamiaru budowy pylonów informacyjnych przy salonie sprzedaży samochodów wraz z serwisem napraw, przy ul. O. w P., działka nr ew. [...]i [...] ark. [...] obręb K.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 1 października 2010 r "A" Sp. z o.o. w P. złożyło zgłoszenie dotyczące "montażu pylonów informacyjnych" na terenie nieruchomości przy ul. O. w P.. W związku z postanowieniem organu z dnia 13 października 2010 r., powyższe zgłoszenie zostało uzupełnione w dniu 18 października 2010 r. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów, organ ustalił, iż zgłoszenie dotyczy trzech pylonów reklamowych zamontowanych na fundamentach żelbetonowych posadowionych na głębokości 1,0 metra. Według organu przedmiot zgłoszenia należy zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zakwalifikować jako budowlę - wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Natomiast budowa takiego obiektu budowlanego nie została zwolniona z wymogu uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Tym samym, z uwagi, iż wykonanie robót budowlanych polegających na ustawieniu wolnostojącego urządzenia reklamowego wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę poprzedzonej decyzją o warunkach zabudowy, zasadnym było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "A" Sp. z o.o. w P. reprezentowana przez radcę prawnego M. A.. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że pylony reklamowe-informacyjne są budowlą, której posadowienie wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy w rzeczywistości są jedynie nośnikiem reklamowym, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego - art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez nieuznanie go jako podstawy prawnej zgłoszenia zamiaru budowy. Zdaniem strony treść powołanego przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości, iż objęte nim zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje również wolnostojące nośniki reklamowe pod warunkiem braku negatywnych przesłanek określonych w tym przepisie. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie uzależnia zwolnienia od uzyskania pozwolenia na budowę ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale z gruntem związane, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

Odwołująca się spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokonanie dokładnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż przedmiotowe pylony reklamowe będą posiadać żelbetonowe fundamentu o głębokości 1 metra. Strona wyjaśniła, iż głębokość fundamentów żelbetowych określona na 1 m jest głębokością orientacyjną, podaną tylko dla ogólnego nakreślenia sposobu montażu pylonów. Montaż pylonów będzie wymagał fundamentów żelbetowych o głębokości najwięcej 1 m, a więc przeciętnie te fundamenty będą krótsze niż 1 m.

Strona zarzuciła także naruszenia wyrażonej w art. 7 kpa zasady praworządności oraz wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż co do zasady, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane prowadzenie robót budowlanych wymaga uzyskania stosownego pozwolenia. Listę wyjątków od tej zasady zawiera art. 29 Prawa budowlanego. I tak zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednakże, zdaniem Wojewody, planowane zamierzenie, którego dotyczyło przedmiotowe zgłoszenie należy zakwalifikować jako budowę urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Ich realizacja nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Według organu odwoławczego z przedłożonej dokumentacji wynika, iż objęte zgłoszeniem pylony reklamowe będą obiektami wolnostojącymi, dla których przewidziane zostały fundamenty (stopy fundamentowe), co należy uznać za rozwiązanie służące zapewnieniu stabilności ich posadowienia na danym terenie. Organ podkreślił, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

"A" Sp. z o.o. wywiodła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania które mogło ustalić, jakiego rodzaju obiektem są pylony reklamowe oraz obrazę przepisów postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasad procedury administracyjnej - art. 7 i art. 8 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego.

Zdaniem strony skarżącej w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który nie uzależnia przewidzianego w nim zwolnienia od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę od zakresu robót budowlanych, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, czy też ustawione na konstrukcji naziemnej. Zdaniem skarżącej z treści ww. przepisu wynika, że ustawodawca uzależnił wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic bądź urządzeń reklamowych tylko od "instalacji", zaś bez znaczenia pozostaje miejsce w jakim ma nastąpić owa instalacja - a więc, czy będzie miała nastąpić na budynku, czy też na gruncie. Ponadto przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, w tym także elementy konstrukcyjne użyte do mocowania samej tablicy reklamowej.

Strona skarżąca podniosła także, iż w przedmiotowej sprawie nie ma mowy o budowie budowli, którą można by uznać za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Z załączonego do zgłoszenia szkicu obrazującego zamierzenie budowlane jednoznacznie wynika, że pylony reklamowo-informacyjne mają charakter rozbieralny i składają się z typowych elementów składowych, montowanych ze sobą w jedną całość. Zarówno masa całkowita pylonów reklamowo-informacyjnych, jak i ich rozmiary, przedstawione w załączonym szkicu obrazującym zamierzenie budowlane nie przemawiają za tym, by uznać pylony reklamowo-informacyjne za budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 3 prawa budowlanego. Organ ma co prawda, możliwość nałożyć na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku uznania, że zainstalowanie pylonów reklamowo-informacyjnych ze względu na swoją powierzchnię, rozmiar zagraża na przykład bezpieczeństwu ludzi bądź mienia albo powoduje większą uciążliwość lub ograniczenia dla sąsiadów, jednakże możliwość ta ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przyczyn jej zastosowania. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie nastąpiło z pominięciem dokładnej oceny parametrów technicznych pylonów, zaś w uzasadnieniu nie przywołano konkretnych postaw, na jakich organ I instancji oparł wydał decyzję zgłaszającą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Spółka zaznaczyła, iż organy obu instancji nie dokonały dokładnych ustaleń stanu faktycznego, w związku z czym oba organy dopuściły się naruszenia art. 7 k.p.a.- zasady prawdy obiektywnej przez niepodjęcie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy zbyt powierzchownie potraktowały wyjaśnienie, czy zamierzenie inwestycyjne skarżącej można potraktować jako obiekt budowlany o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym naruszyły także w art. 8 kpa zgodnie z którym organy obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zarażonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r. ze zm. – dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami złożonej skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy wobec objętych zgłoszeniem wykonana robót budowlanych przez "A" sp. z o.o. w P. pylonów reklamowych przewidzianych na terenie nieruchomości przy ul. O. w P. znajdą zastosowanie przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. tj. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z zm.), czy też pylony te stanowią budowle w rozumieniu art. 3 ust. 3 powołanej ustawy - Prawo budowlane i wymagają wydania stosownej decyzji o pozwoleniu na ich budowę.

Przepis artykułu 3 ust. 3 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną pojęcia budowli. Zgodnie z tą definicją budowlą są m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane, czyli budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (w tym budowli) można rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże od zasady tej ustawodawca przewidział pewne wyjątki. Jeden z takich wyjątków zawiera art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zgodnie, z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy wykonanie robót o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi architektonicznemu.

Należy zauważyć, iż przepisu ustawy Prawo budowlane nie zawierają definicji legalnej zwrotu "instalowanie". Jednakże analizując kontekst w jakich zwrot "instalowanie" pojawia się w przepisach ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, iż jest on adekwatny dla określenia robót budowlanych wykonywanych na obiektach budowlanych. Za takim stwierdzeniem przemawia analiza treści przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu pierwotnym obowiązującym do 24 grudnia 1997 r. (art. 29 ust. 2 pkt 2), który odnosił się wyłącznie do "tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych", co wynikało wprost z jego treści. Następnie wykreślono z jego treści powyższy fragment i zmieniono nieco brzmienie, pozostawiając w dalszym ciągu zwrot "instalowaniu". Przy czym druga część przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (w brzmieniu obecnie obowiązującym) dotyczy tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków, co może wskazywać, że i pierwsza część tego przepisu, ponieważ jest to zawarte w jednym zdaniu, odnosi się też do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach, pomimo że wykreślono wyrazy "na istniejących obiektach budowlanych". Ponadto pojęcia "instalowania" użyto również pkt . 14 i 15 art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, gdzie wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat i instalowaniu urządzeń odnosi się do robót wykonywanych "na obiektach budowlanych". Zakładając zatem, iż ustawodawca przy kształtowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane posłużył się regułą konsekwencji terminologicznej i pojęciowej będącą jedną z zasad technik prawodawczych, o których mowa w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) to należy uznać, iż skoro ustawodawca w jednym artykule (art. 29) dwukrotnie użył zwrotu "instalowanie" w odniesieniu do robót wykonywanych na obiektach budowlanych, to nie mógł tego samego zwrotu użyć w innym znaczeniu w pkt 6 art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego.

Reasumując należy stwierdzić, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego znajdzie zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, natomiast jeśli w ustawie jest mowa o "budowie" to zwrot ten należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Pogląd taki został wyrażony w orzeczeniach sądów administracyjnych, m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 324/08 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) i z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 680/07 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Nie można przy tym zgodzić się z postawioną w skardze tezą, iż urządzenie reklamowe o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oznacza całość urządzenia reklamowego, w tym także elementy konstrukcyjne użyte do mocowania samej tablicy reklamowej na gruncie. Przez urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie można bowiem rozumieć jak sugeruje to skarżący obiektu budowlanego przeznaczonego do zainstalowania na nim tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego. Sposób sformułowania art. 29 ust. 2 pkt 6 wskazuje wyraźnie, iż przez urządzenie reklamowe rozumieć należy inny niż tablica reklamowa nośnik informacji reklamowej, w postaci na przykład projektora, rzutnika, neonu , figury itp, a nie obiekt budowlany na jakim dana tablica reklamowa lub inne urządzenie reklamowe są zainstalowane

Inaczej rzecz ujmując robotami budowlanymi podlegającymi hipotezie normy wyrażonej w art. art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego byłby niewątpliwie prace polegające na zmianie tablicy, względnie innego nośnika reklamowego na już istniejącym fundamencie w postaci na przykład stopy fundamentowej, lecz nie realizacja od postaw całego wolnostojącego, trwale związanego z gruntem obiektu budowlanego przeznaczonego na umieszczenie tablicy reklamowej bądź urządzenia reklamowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż jak wynika ze złożonego wraz z zgłoszeniem opracowania projektowego inwestor – "A" Sp. z o.o. zaplanowała nie instalację tablic reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego lecz posadowienie na wskazanej nieruchomości trzech nowych, samodzielnych obiektów budowlanych w postaci pylonów reklamowych. Projektowany pylon reklamowy marki Nissan o wysokości 6 m i szerokości 1,8 m. składać. się będzie z elementu reklamowego zakotwiczonego na fundamencie żelbetonowym o wymiarach 220x270x 60 cm. Spód fundamentu ma być posadowiony na głębokości do 1.0 m. W analogiczny sposób ma być posadowiony na stopie fundamentowej o wymiarach 3,05x2,5x1,2 m pylon reklamowy marki Ford o zbliżonych wymiarach, to jest wysokości 6,1 m i szerokości 2,1 metra.

Ostanie z projektowanych urządzeń reklamowych, to jest pylon marki Suzuki ma posiadać wymiary 4,99 x 1,85 x 0,56 metra i być umocowany na fundamencie określonym w projekcie jako przenośny o wymiarach 250x250 cm i grubości płyty 35 cm.

Analiza projektu budowlanego wykazuje, iż posadowienie wszystkich trzech pylonów wymaga przeprowadzenia robot budowlanych, których celem jest trwałe połączenie nośników reklamy z gruntem.

Reklamy marki Ford i Nissan będą posiadały umiejscowiony w gruncie fundament żelbetonowy, natomiast sposób ulokowania fundament nośnika reklamy Suzuki będzie uzależniony od warunków ziemnych panujących w miejscu jego planowanej lokalizacji. Prace z tym związane będą wymagały odpowiedniego przygotowania gruntu sprowadzającego się do zebrania i rozplantowania warstwy gruntu ornego (humusu) o grubości zalegania do 35 cm, zbadania przydatności gruntu do celów posadowienia obiektu i w zależności od tego wykonania poduszki piaskowej o wskaźniku zagęszczenia określonym w projekcie, a następnie warstwy wyrównawczej z betonu B10 o grubości 10 cm, na której po stwardnieniu ułożyć należy fundament, bądź też w przypadku zalegania w miejscu planowanej lokalizacji pylonu gruntu tzw. wysadzinowego prace przygotowawcze polegać będą na wymianie gruntu do strefy przemarzania i wykonaniu w tym miejscu podsypki piaskowej o wskaźniku zagęszczenia określonym w projekcie, a następnie warstwy wyrównawczej z betonu B10 o grubości 10 cm. Konieczność przeprowadzenia wskazanych powyżej prac wynika z zasad sztuki budowlanej i została też wprost wskazana w załączonej do zgłoszenia dokumentacji.

Sposób usadowienia przedmiotowych pylonów reklamowych świadczy, iż będą one na tyle trwałe, że będą opierać się czynnikom mogącym je zniszczyć. Oznacza to ich trwałe związane z gruntem, a zatem będą stanowiły budowle w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowe obiekty, w skład których wchodzą nośniki reklamowe są bowiem konstrukcjami wolnostojącymi, w pełni samodzielnymi, niepowiązanymi technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowych pylonów w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przypomnieć należy, iż według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu.

Sposób realizacji pylonów dla marek Ford i Nissan określony w projekcie dołączonym do zgłoszenia wskazuje przy tym wyraźnie na ich trwałe związanie z gruntem. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało będzie przygotowania gruntu, zrealizowania wykopu, umieszczenia w nim szalunku i zbrojenia i zabetonowania ich, a więc typowych robót budowlanych, skutkujących trwałym związaniem obiektu z gruntem i uniemożliwiających jego proste przemieszczanie.

Wskazać w tym miejscu trzeba, iż ze względu na szczegółowo przytoczoną powyżej procedurę budowy obejmująca także przygotowanie gruntu z istotną ingerencją w jego strukturę, za gołosłowne uznać w ocenie Sądu należy określenie pylonu reklamowego Suzuki jako przenośnego. Zmiana usytuowania tegoż pylonu każdorazowo wymagała by bowiem przeprowadzenia szeroko zakrojonych robót budowlanych sprowadzających się do przygotowania podłoża w sposób uzależniony od rodzaju gruntu znajdującego się w danej lokalizacji i zawsze wiążącego się z ingerencją w grunt (niekiedy aż do granicy strefy przemarzania) i wykonania w danym miejscu wylewki betonowej.

Z opisu technicznego konstrukcji wynika zatem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika (stopy żelbetowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, poprzez jego częściową wymianę i wzmocnienie. Wzmocniona warstwa posadowienia musiała stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą.

Wskazać w tym miejscu nadto trzeba, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zastąpienie klasycznego fundamentowania tzw. fundamentowaniem powierzchniowym nie przesądza o tym, iż tak osadzona na gruncie budowla traci przymiot obiektu trwale związanego z gruntem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. II SA/Po 525/10 opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) .

Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie trzech nośników reklamowych objętych zgłoszeniem "A" Sp. z o.o. w P. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia robót budowlanych w tej sytuacji uzasadniało zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania polegających na nieprzeprowadzeniu przez organy postępowania dowodowego polegającego na uzyskaniu specjalistycznej opinii technicznej czy przedmiotowe nośniki reklamowe winny być objęte brzmieniem art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy zauważyć, iż przedstawiona wraz z zgłoszeniem dokumentacja projektowa zawierała, jak to wskazano powyżej, wystarczające informacje pozwalające odpowiednie zakwalifikowanie planowanego zamierzenia budowlanego jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie było w ocenie Sądu potrzeby uzyskiwania w tym zakresie opinii biegłego. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w myśl zasady iura novit curia brak jest jakichkolwiek przesłanek dla dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wskazywaną przez autora skargi, to jest na okoliczność cyt. "czy konkretne urządzenie reklamowe winno zostać objęte brzemieniem art. 3 pkt 3 Prawo budowlanego". Przeprowadzenie wnioskowanego dowodu stanowiłoby wręcz oczywiste naruszenie prawa procesowego, albowiem sprowadzałoby się do zastąpienia organu administracji przez biegłego w procesie wykładni prawa i subsumcji normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego.

Na marginesie trzeba zaznaczyć, iż uzasadnienia decyzji obu organów nie wyczerpywały wszystkich elementów jakie zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. winno zwierać uzasadnienie faktyczne decyzji. Zdaniem sądu organy winny były wskazać konkretne okoliczności wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału jakie ich zdaniem uzasadniały uznawanie projektowanych pylonów reklamowych jako budowle trwale związane z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W szczególności organy nie wskazały w sposób wyczerpujący jakie czynniki świadczą o trwałym związaniu nośników reklamowych z gruntem oraz nie odniosły się zróżnicowania robót budowlanych przy realizacji poszczególnych nośników reklamowych, odmiennych dla pylonów marki Nissan i Ford z jednaj, a marki Suzuki z drugiej strony. Jednakże, biorąc pod uwagę trafność rozstrzygnięcia i powołanie jego właściwej podstawy prawnej uchybienia te nie miały istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy, a zatem nie było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 li. c p.p.s.a.

W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

/-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik