Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1862/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48 d ust. 11, art. 21 ust 1i 2, art. 48 d ust 2, art. 7 ust. 2, art 7 ust 1 pkt 7, art. 48 d ust 13
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczenia mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2018 roku nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. P. R., żołnierz zawodowy w służbie stałej (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego (dalej: Dyrektor OR AMW", "organ I Instancji") wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w związku ze skierowaniem na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] w W. w terminie od dnia[...]października 2016 r. do dnia [...] czerwca 2018 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor OR AMW zawiadomił wnioskodawcę, iż umieszczono go w wykazie żołnierzy zawodowych kwalifikujących się do wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Z przedmiotowego zawiadomienia wynikało, iż wypłata świadczenia nastąpi począwszy od miesiąca lutego 2017 r. i będzie wynosiła 900 zł, zaś w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnych kwaterach stałych na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.), dalej: "ustawa o zakwaterowaniu SZRP", wysokość świadczenia ulegnie pomniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, tj. o kwotę w wysokości 84,70 zł miesięcznie.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Akademia [...] skierowała do Dyrektora OR AMW informację o żołnierzach, którzy korzystają z zakwaterowania we wspólnych kwaterach stałych na terenie Akademii w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu SZRP. Z informacji tej wynikało, iż wnioskodawca korzystał z zakwaterowania na terenie Akademii w terminie od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] czerwca 2018 r.

Na podstawie powyższych informacji, Dyrektor OR AMW pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wezwał wnioskodawcę do zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego, wypłaconego nienależnie, w łącznej kwocie 1 101,10 zł za okres od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W uzasadnieniu wezwania wskazano, iż brak uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pełnej kwoty świadczenia mieszkaniowego wynikał z faktu, iż korzystał on z zakwaterowania na terenie Akademii [...] na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, zatem świadczenie mieszkaniowe winno ulec stosownemu pomniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania począwszy od następnego miesiąca, w którym nastąpiło zakwaterowanie.

Wobec bezskutecznego upływu terminu Dyrektor OR AMW pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] zawiadomił P. R. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego

Następnie Dyrektor OR AMW decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], działając w oparciu o przepis art. 48d ust. 12 i ust. 12 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, orzekł o nadpłaceniu przez organ na rzecz P. R. w okresie od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. kwoty 1.101,10 zł świadczenia mieszkaniowego i zobowiązał go do zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego w ww. kwocie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podstawą prawną zakwaterowania żołnierza we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...] był art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, a nie jak wskazano w piśmie Szefa Zespołu [...] Akademii [...] z dnia [...] marca 2018 r. - art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy. Zauważył, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej. Z uwagi na fakt, iż skarżący był żołnierzem zawodowym, należało zastosować w niniejszej sprawie powyższą podstawę prawną.

Skarżący w trakcie pobierania świadczenia mieszkaniowego faktycznie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej w okresie od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. i zaniechał powiadomienia o tym Dyrektora OR AMW. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu SZRP żołnierz zawodowy jest obowiązany niezwłocznie powiadomić dyrektora oddziału regionalnego o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego prawo do zakwaterowania. Skutki braku powiadomienia organów AMW o zaistniałych zmianach obciążają żołnierza.

Organ powołał również art. 48d ust. 11 ww. ustawy wskazując, iż w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie.

W ocenie organu, biorąc pod uwagę powyższy stan prawny i okoliczności faktyczne sprawy, skarżący w okresie od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. winien otrzymywać świadczenie mieszkaniowe pomniejszone o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania we wspólnej kwaterze. Skoro jednak nie poinformował właściwego organu o swoim zakwaterowaniu, świadczenie mieszkaniowe było mu wypłacane w wyższej i nienależnej wysokości, a zatem winien zwrócić nadpłaconą kwotę w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania na rachunek bankowy OR AMW.

Organ wskazał nadto, iż zgodnie z art. 48d ust. 12 i ust. 13 ustawy o zakwaterowaniu SZRP odmowa wypłaty świadczenia mieszkaniowego oraz zwrot świadczenia mieszkaniowego wypłaconego nienależnie lub w nienależnej wysokości następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w przypadku stwierdzenia nadpłaty świadczenia mieszkaniowego dyrektor oddziału regionalnego AMW wzywa do zwrotu należności w terminie 14 dni od otrzymania przez żołnierza wezwania, a po bezskutecznym upływie terminu wydaje decyzję administracyjną.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej: Prezes AMW", "organ odwoławczy") wnosząc o jej uchylenie oraz ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wskazał, iż w styczniu 2017 r. złożył wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w którym oświadczył, zgodnie z prawdą, iż nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP. Począwszy od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] czerwca 2018 r. był zakwaterowany na terenie Akademii [...] na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy. Skarżący nie składał wniosku o zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej do Rektora - Komendanta Akademii [...], jako dowódcy jednostki, a zatem w niniejszym postępowaniu nie ma zastosowania art. 7 ust. 2 oraz art. 48d ust. 11 ww. ustawy. Skarżący powołał się w tym zakresie na treść zaświadczenia Rektora - Komendanta Akademii [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz informację z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie zakwaterowania we wspólnych kwaterach stałych, z których wynika, iż zakwaterowanie skarżącego nastąpiło na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora OR AMW z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że żołnierz zawodowy może być skierowany na studia na podstawie art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.). Z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1352) wynika, iż żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej przysługuje wówczas m.in. bezpłatne zakwaterowanie. Akademia [...], do której został skierowany skarżący, jest uczelnią publiczną w myśl ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) i pokrywała koszty zakwaterowania z dotacji z budżetu państwa.

Skarżący był jednocześnie słuchaczem Akademii [...] i żołnierzem zawodowym - w myśl art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu SZRP. Skierowanie na studia podyplomowe powoduje z urzędu przydział internatu w Akademii [...], dlatego też wniosek o taką formę zakwaterowania nie jest konieczny. AMW uznaje taką formę zakwaterowania jako zakwaterowanie na terenie jednostki wojskowej, bowiem za taką w zakresie zakwaterowania należy uznać Akademię. Powyższe dowodzi, że skarżący zamieszkiwał we wspólnej kwaterze stałej w okresie od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. i był do tego uprawniony, a jednocześnie wybrał realizację prawa do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszym stanie faktycznym i prawnym zachodzi zarówno podstawa z art. 7 ust. 1 pkt 7, jak i z art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, bowiem w przypadku skierowania żołnierza zawodowego na studia podyplomowe realizowane w Akademii [...], przydział wspólnej kwatery stałej następuje automatycznie, zaś wniosek żołnierza, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ww. ustawy, nie był konieczny. O ile bowiem art. 7 ust. 1 ww. ustawy odnosi się generalnie do żołnierzy niezawodowych (którzy nie posiadają prawa do innej formy zakwaterowania), o tyle ust. 2 tego artykułu dotyczy żołnierzy zawodowych i możliwości korzystania ze wspólnej kwatery stałej. Omawiana ustawa przewiduje zatem możliwość korzystania przez żołnierza zawodowego zarówno z bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej, jak i ze świadczenia mieszkaniowego pomniejszonego o koszty tego zakwaterowania. Pomniejszenie świadczenia mieszkaniowego skarżącego o koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jest związane z faktem korzystania z tegoż zakwaterowania, zaś wiązanie tego z faktem złożenia wniosku na podstawie art. 7 ust. 2 ww. ustawy jest nieuzasadnione.

Konkludując organ odwoławczy wskazał, iż skarżący w dniach od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2018 r. zamieszkiwał we wspólnej kwaterze na terenie Akademii i w tym okresie otrzymywał pełną kwotę świadczenia mieszkaniowego - 900 zł, niepomniejszoną o kwotę 84,70 zł za miesiąc - koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej - łącznie za ww. okres 13 miesięcy - 1.101,10 zł. Tym samym organ I instancji prawidłowo, na podstawie art. 48d ust. 13 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, wezwał żołnierza do zwrotu ww. kwoty, a po bezskutecznym upływie tego terminu wszczął postępowanie administracyjne i wydał prawidłową decyzję rozstrzygając o obowiązku zwrotu ww. kwoty.

Pismem z dnia [...] października 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zarzucając naruszenie:

- art. 48d ust. 11 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, poprzez błędną wykładnię ww. przepisów;

- art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie ww. przepisu w stosunku do podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej, co doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wszystkich podmiotów oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, iż jego zakwaterowanie na terenie Akademii [...] nastąpiło na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, nie zaś na mocy art. 7 ust. 2 tej ustawy, bowiem nie składał nigdy wniosku o zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej do Rektora - Komendanta Akademii [...] . Wskazał nadto, iż nie jest prawdą, że każdemu studentowi Akademii [...] przydzielane jest z urzędu miejsce w internacie, albowiem nie przysługuje ono chociażby żołnierzom zawodowym mającym stałe zameldowanie w garnizonie W.

Skarżący zauważył również, iż od pozostałych żołnierzy zawodowych zakwaterowanych na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy nie jest pobierana żadna opłata, a wypłacane im świadczenia mieszkaniowe nie są pomniejszane z tytułu zakwaterowania we wspólnych kwaterach, co narusza konstytucyjną zasadę równości poprzez zróżnicowanie sytuacji żołnierzy odbywających studia na Akademii [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa AMW z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora OR AMW w W. z dnia [...] lipca 2018 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

Kwestia sporną pozostaje to, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy organ miał podstawy do tego aby pomniejszyć w stosunku do skarżącego kwotę świadczenia mieszkaniowego stosownie do treści art. 48d ust. 11 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie.

Jak wynika z treści art. 21 ust. 1 i 2 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości.

Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; przydziału miejsca w internacie, wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Treść ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż podstawowym uprawnieniem żołnierza zawodowego jest prawo do zakwaterowania przez czas pełnienia służby. W ust. 2 omawianego przepisu ustawodawca wskazał zaś to, w jaki sposób prawo to może zostać zrealizowane. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż prawodawca dopuścił możliwość zrealizowania uprawnienia do zakwaterowania tylko w jeden z wymienionych sposobów - "w jednej z następujących form". Oznacza to, że nie jest dopuszczalne realizowanie omawianego uprawnienia na dwa równoległe sposoby.

Kwestie związane z wypłatą świadczenia mieszkaniowego zostały uregulowane w art. 48d ustawy o zakwaterowaniu SZRP.

Zgodnie z art. 48d ust. 1 ww. ustawy świadczenie mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3, przysługuje żołnierzowi zawodowemu w wysokości iloczynu stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego zależnego od garnizonu.

W przepisie art. 48d ust. 2 ww. ustawy wymienione zostały sytuacje, w których świadczenie mieszkaniowe nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, a mianowicie: (1) przeniesionemu do rezerwy kadrowej niewykonującemu zadań służbowych; (2) przeniesionemu do dyspozycji zwolnionemu z wykonywania zadań służbowych; (3) pobierającemu świadczenia, o których mowa w art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1726 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60); (4) wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, korzystającemu z prawa do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym albo równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Natomiast w art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu SZRP racjonalny ustawodawca wskazał kiedy świadczenie mieszkaniowe ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, tj. tylko i wyłącznie w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 omawianej ustawy.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej.

Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż skarżący w okresie wskazanym w sentencji decyzji organu I instancji skierowany był na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] w W. Studia te odbywał w terminie od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] czerwca 2018 r.

W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżący złożył do Dyrektora OR AMW w W. wniosek o wpłatę świadczenia mieszkaniowego. W pkt 10.2 ww. wniosku skarżący wskazał, że wykonuje zadania służbowe w garnizonie W. w miejscowości W. od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] lipca 2018 r. W pkt 11 wniosku oświadczył, iż zamieszkuje w miejscowości W. przy ul. [...], lokal [...], a lokal ten stanowi własność rodziców. W pkt 11.1 natomiast oświadczył, że nie zamieszkuje w kwaterze (innym lokalu mieszkalnym) będącej w dyspozycji AMW, ani w internacie (kwaterze internatowej) będącej w dyspozycji AMW. W pkt 13 ww. wniosku oświadczył, że nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki.

W dniu [...] czerwca 2017 r. Dyrektor OR AMW zawiadomił wnioskodawcę, iż umieszczono go w wykazie żołnierzy zawodowych kwalifikujących się do wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Z treści zawiadomienia wynikało, iż wypłata świadczenia nastąpi począwszy od miesiąca lutego 2017 r. i będzie wynosiła 900 zł, zaś w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnych kwaterach stałych na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, wysokość świadczenia ulegnie pomniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, tj. o kwotę w wysokości 84,70 zł miesięcznie.

W zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2017 r. Rektor - Komendant Akademii [...] podał, że żołnierz nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP.

Z kolei w piśmie Szefa Zespołu [...] Akademii [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. przedstawiono listę żołnierzy korzystających z zakwaterowania we wspólnych kwaterach na terenie Akademii i wskazano, że zakwaterowanie skarżącego we wspólnej kwaterze stałej miało miejsce w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.

W aktach sprawy znajduje się również "Notatka służbowa" sporządzona w dniu [...] sierpnia 2018 r. przez pracownika Działu ds. [...] Departamentu Zakwaterowania AMW z rozmowy z Szefem Zespołu [...] Akademii [...], w trakcie której ww. oświadczył, iż dla zakwaterowania żołnierzy zawodowych we wspólnych kwaterach stałych żaden dokument nie jest wymagany, gdyż przed przybyciem żołnierzy do Akademii otrzymuje ich rozkazy personalne. Wyjątkiem są sytuacje, a reguły te wprowadzone zostały od marca 2017r., że od osób zamieszkałych w W., wymagane jest złożenie oświadczenia (zgodnie z załączonym wzorem). Wskazał również, że żołnierze zawodowi zamieszkujący w W., którym nie przydzielił wspólnych kwater, byli niezadowoleni, że ich nie otrzymali.

W świetle powołanego wyżej materiału dowodowego bezspornego wyjaśnienia przez organ wymagała kwestia, czy skarżący w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji faktycznie zamieszkiwał we wspólnej kwaterze na terenie Akademii [...]. Z treści wniosku o wypłatę świadczenia mieszkaniowego wynika bowiem, że skarżący zamieszkiwał w spornym okresie w lokalu położonym w W. przy ul. [...] m. [...] (pkt 11) i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki (pkt 13). Z kolei w zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2017 r. Rektor-Komendant Akademii [...] wskazał, że skarżący nie korzysta (nie korzystał) z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach, określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP. Natomiast z pisma Szefa Zespołu [...] Akademii [...] z dnia [...] marca 2018 r. oraz z ww. notatki służbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. wynika, że skarżący korzystał z zakwaterowania na terenie Akademii, w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, przy czym zakwaterowanie żołnierzy zawodowych we wspólnych kwaterach stałych następuje niejako "automatycznie", na podstawie rozkazów personalnych o skierowaniu na studia podyplomowe do Akademii, z wyjątkiem osób zamieszkałych w W.

W świetle ww. materiału dowodowego kwestia korzystania skarżącego ze wspólnej kwaterze stałej we wskazanym w zaskarżonej decyzji okresie nie została przez organ jednoznacznie wyjaśniona, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przepis art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, wyraźnie odsyłający do art. 7 ust. 2 tej ustawy, został jedynie "niefortunnie" sformułowany. Zdaniem Sądu, przepis ten jest jasny w swej treści i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazuje on wyraźnie tylko na jeden przypadek, w którym może dojść do zmniejszenia wypłaty świadczenia mieszkaniowego, a mianowicie następuje to w sytuacji, gdy na wniosek żołnierza zawodowego, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, dochodzi do zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej.

Z akt sprawy nie wynika, aby w niniejszej sprawie, skarżący taki wniosek złożył. Wniosku tego nie może zastąpić skierowanie żołnierza zawodowego na studia podyplomowe.

Pokreślić należy, że w piśmie Szefa Zespołu [...] Akademii [...] z dnia [...] marca 2018 r. wskazano, że skarżący korzystał z zakwaterowania na terenie Akademii w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, natomiast w skierowanym do skarżącego zawiadomieniu Dyrektora OR AMW z dnia [...] czerwca 2017 r. poinformowano, że tylko w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnych kwaterach stałych na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ww. ustawy, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega odpowiedniemu pomniejszeniu.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, wspólne kwatery stałe są przeznaczone do zakwaterowania żołnierzy będących słuchaczami szkół, którymi zgodnie z definicją słuchacza według ustawy - Prawo o szkolnictwie są uczestnicy studiów podyplomowych, i którzy mogą posiadać status żołnierzy zawodowych. Natomiast przepis art. 7 ust. 2 ww. ustawy przewiduje możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej również żołnierzy zawodowych, jednak wyłącznie na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przesłanki z art. 7 ust. 2 omawianej ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 48 ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, która uprawniałaby organ do zastosowania art. 48 ust. 13 tej ustawy.

Końcowo Sąd zauważa, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie doszło do dublowania uprawnień z art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP. Przepis ten stanowi, iż prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; przydziału miejsca w internacie; wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o: (1) lokalu mieszkalnym - należy przez to rozumieć samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r., poz. 1529) będący w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, (2) kwaterze - należy przez to rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1456). Natomiast definicja wspólnej kwatery stałej została zawarta w pkt 3 powyższego przepisu i należy przez to pojęcie rozumieć pomieszczenie mieszkalne przeznaczone do nieodpłatnego zakwaterowania zbiorowego żołnierzy, znajdujące się w budynku położonym na terenie zamkniętym lub pomieszczenia jednostek pływających Marynarki Wojennej. Zdaniem Sądu, definicja ta w żaden sposób nie koresponduje ze sposobem realizacji prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu SZRP, stąd też racjonalny ustawodawca w art. 48 ust. 11 tej ustawy wskazał tylko na jedną możliwość pomniejszenia świadczenia mieszkaniowego, a jest to sytuacja, o której mowa w art. 7 ust. 2.

Rozpoznając ponownie sprawę organy będą obowiązane dokonać jednoznacznych ustaleń faktycznych w kwestii korzystania przez skarżącego z zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...], oraz uwzględnić poczynione wyżej rozważania i wydać rozstrzygnięcie zgodne z wyłożonym przez Sąd sposobem rozumienia ww. przepisów.

Mając wszystko powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.