Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 261/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarzone postanowienie i utrzymane w nim w mocy postanowienie I instancji
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59 f ust. 1 oraz art. 2 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 93 poz 888
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej uchyla zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2004 r., (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w K. , działając na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust.1 i art. 80 ust.2 i art.83 ust.2 ustawy 7.07.1994 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm. - obecnie tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 poz. 1118 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), a także art. 2 ust.4 ustawy z dnia 16.04.2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93 poz.888) i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.06.2003 r. , w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczenia kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120 z 2003 r. poz. 1132) nałożył na D.K. "obowiązek wpłacenia opłaty legalizacyjnej dla budynku mieszkalnego położonego na działce nr 1 w N. gm. K. w wysokości 30 000 PLN (słownie : trzydziestu tysięcy złotych /'. Ponadto orzekł, że opłatę w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia należy wnieść na konto Urzędu Wojewódzkiego. W postanowienie zawarł pouczenie, że zgodnie z art. 49 ust 3 w związku z art. 59g ust.3 w przypadku nie uiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej wydaje się decyzję z art. 48 ust.1 nakazującą rozbiórkę obiektu.

W uzasadnieniu podniesiono, że :

A. postępowanie zostało wszczęte w związku z skargą K.K. z dnia 29. 08. 2002 r. W dniu 8.10.2002 r., przeprowadzono oględziny podczas których ustalono, że dach dwuspadowy budynku mieszkalnego na działce nr 1 w N. został pokryty od nowa blachodachówką, posiada nową rynnę z której odprowadzana jest woda deszczowa rurą spustową na teren własny działki. Ponadto wzdłuż okapu nad rynną zostały zamontowane krajacze śniegu (śniegołapy ). Od frontu budynku przebudowano tz. "jaskółkę" z płytą balkonową, wykonano nowe nadproża nad oknem, w połać dachową wmontowano dwa okna , a sam dach został podniesiony o dwie warstwy pustaka. Może to świadczyć, że inwestor projektuje poszerzenie funkcji mieszkalnej poddasza. Stwierdzono również, że remont dotyczył również parteru budynku. Roboty budowlane przy wymianie pokrycia dachowego budynku mieszkalnego stanowiły w istocie rozbudowę dachu a nie tylko roboty mające na celu przebudowę stanu istniejącego odtwarzającą stan pierwotny dachu. W tej sytuacji inwestor powinien uprzednio uzyskać decyzję pozwolenia na budowę. Natomiast w parterze budynku zostały przeprowadzone liczne roboty remontowe polegające na odtworzeniu z zastosowaniem wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym budynku (np. nowa stolarka okienna, czy wymiana materiału ścian) lecz nie zostały one również zgodnie z dyspozycja art. 29 Prawo budowlane zgłoszone do właściwego organu. Podczas oględzin D.K. okazała jedynie złożone w dniu 30. 04. 2001 r., zgłoszenie wymiany pokrycia dachowego na przedmiotowym budynku przyjęte przez Urząd Miasta w K. , tymczasem stwierdzone roboty znacznie przekroczyły zakres zgłoszenia.

B. W dniu 19.12. 2002 r., samowolną inwestorkę D.K. postanowieniem zobowiązano do przedłożenia orzeczenia technicznego w sprawie wykonanych robót, ale postanowienie to zostało w dniu 5. 12. 2003 r., uchylone w całości przez organ II instancji i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

C. Inwestor przedstawił w wyznaczonym terminie wymagane dokumenty postanowieniem nr [...] z dnia 31.03.2004 r. tj.

- zaświadczenie Urzędu Gminy K. w sprawie zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego

- 4 egz. projektu budowlanego budynku mieszkalnego wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych,

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

- kserokopię uprawnień budowlanych i zaświadczenie o przynależności do Izby Architektów i Urbanistów osoby sporządzającej ocenę i inwentaryzację.

D. godnie z art.48 ust. 5 przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, żądanych postanowieniem traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona co ma miejsce w tym przypadku.

Zażalenie D.K. nie zostało uwzględnione i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...].12.2009 r., ( Znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podtrzymując w całości ustalenia i wnioski organu l instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła D.K. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, że nie może zgodzić się obliczoną opłatą legalizacyjną gdyż prace remontowe w budynku stanowiącym jej własność wymagały jedynie zgłoszenia remontu a nie uzyskania pozwolenia na budowę. Remont dachu zgłosiła a inne prace remontowe na paterze również nie wymagały pozwolenia na budowę. Opłata legalizacyjna za roboty, które wykonała winna być obliczona wg art. 49 b ust 5 pkt. 2 w związku z art. 59 f ust 1 prawa budowlanego i powinna w związku z tym wynosić :300,00 zł /stawka opłaty/ x1 x2 x 10 = 6000,00 zł. Zwróciła także uwagę na rażącą opieszałość rozpatrzenia zażalenia, które rozpatrzono po ponad pięciu latach. Czy po takim czasie nie nastąpiło przedawnienie o nałożenie opłaty legalizacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba również pamiętać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 §1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

W sprawie niniejszej, jak wynika to z treści postanowienia organu l instancji, oraz postanowienia organu odwoławczego - podstawowym dowodem w sprawie był protokół oględzin. Z protokołu oględzin wyprowadzono wniosek, że roboty budowlane które wykonała skarżąca wymagały pozwolenia na budowę. Według tego protokołu dach dwuspadowy budynku mieszkalnego został pokryty od nowa blachodachówką, posiada nową rynnę z której odprowadzana jest woda deszczowa rurą spustową na teren własny działki. Ponadto wzdłuż okapu nad rynną zostały zamontowane krajacze śniegu (śniegołapy ). Od frontu budynku przebudowano tz. "jaskółkę" z płytą balkonową wykonano nowe nadproża nad oknem, w połać dachową wmontowano dwa okna , a sam dach został podniesiony o dwie warstwy pustaka. Może to świadczyć, że inwestor projektuje poszerzenie funkcji mieszkalnej poddasza. Stwierdzono również, że remont dotyczył również parteru budynku. Organy nie ustalają w jakim okresie czasu przedmiotowe roboty były wykonywane. Z pisemnego oświadczenia osoby prowadzącej roboty związane z dachem wynika, że były one wykonywane w sierpniu 2002 r. Nie wiadomo natomiast kiedy i jakie były wykonywane roboty w parterze budynku. Z oświadczenia skarżącej złożone na rozprawie przed Sądem w dniu 28.04.2010 r., wynika, że remont domu rozpoczęła matka skarżącej w 1995 r., natomiast remont dachu wykonywany był w 2002 r. Z zapisu protokołu oględzin z dnia 8. 10. 2002 r., trudno jednoznacznie wyrobić sobie pogląd, czy rzeczywiście roboty wykonywane na dachu budynku przekroczyły zakres robót o których mowa w art. 3 pkt. 8 Prawa Budowlanego z 1994 r. Z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie wynika, że dach nie został podniesiony a takie wrażenie mogła wywołać wymiana zbutwiałych belek na pustaki. Zakres tych robót można będzie ustalić przez przesłuchanie w charakterze świadków osoby wykonującej remont dachu, jak również i innych osób które w tej materii mogą posiadać wiedze. Takie osoby mogą wskazać także strony postępowania. Do organów będzie należała ocena tych dowodów i wyciągnięcie z nich wniosków co ustaleń stanu faktycznego i prawnego.

W tej sytuacji, skoro kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu l instancji, przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt. "c" p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.