Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1109/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie sądowe; II. przyznać adwokatowi E. N. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu w wysokości [...] zł ([...]).


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Lu 1109/16

UZASADNIENIA

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia W. M., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z uzasadnienia postanowienia i akt sprawy wynika, że wierzyciel - Wójt Gminy T. wystawił na nazwisko skarżącej tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] obejmujące łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2009-2013 oraz I-II 2014 r. Tytuły te zostały przekazane do egzekucyjnej realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowemu w B..

Celem wyegzekwowania należności wynikających z tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiadomieniem z 21 października 2013 r. podjął próbę zajęcia rachunku bankowego w Banku S. . Odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono stronie 24 października 2013 r. Natomiast Bank S. Oddział w T. pismem z 25 października 2013 r. poinformował, że zobowiązana nie posiada rachunku w tym banku.

W dniu 15 stycznia 2014 r. przydzielono do służby poborcy skarbowemu tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] Ich odpisy zostały

w tym dniu doręczone stronie.

Następnie, w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], zawiadomieniem z 16 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia rachunku bankowego w Banku S. , przy czym odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono stronie 22 grudnia 2014 r. Zawiadomieniem z 8 stycznia 2016 r. na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych dokonał zajęcia świadczenia zobowiązanej z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego w Z. Oddział w B.. Zawiadomienie o zajęciu doręczono w dniu 12 stycznia 2016 r. zobowiązanej i ZUS.

Pismem z 9 sierpnia 2016 r. Wójt Gminy T. cofnął egzekucję wszczętą na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], [...] oraz od [...] do [...], motywując to uregulowaniem zaległości przez zobowiązaną. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych obejmujących łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2009-2013 oraz I-II 2014 r.

W zażaleniu strona wskazała, że kwestionuje roszczenie co do zasady i wysokości. Wnioskowała o zweryfikowanie, czy jej dług został naliczony prawidłowo. Podnosiła, że Wójt Gminy T. decyzją z [...] r. umorzył jej zaległości w podatku rolnym za lata 2011-2013 oraz I i II raty za 2014 r. Powoływała się na wyrok Sądu Apelacyjnego w L. w sprawie sygn. akt [...] i wnioskowała o wyszczególnienie dokonanych potrąceń.

Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy, powołał art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016 r. poz. 599 ze zm. – dalej "u.p.e.a."), który obliguje organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadkach wymienionych w tym przepisie, przy czym zgodnie z art. 59 § 3 ustawy w przypadkach, o których mowa w § 1, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Zgodnie natomiast z art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie wierzyciel wycofał tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], [...] oraz od [...] do [...], a czynność ta zawiera w istocie żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wystąpienie przez wierzyciela z żądaniem umorzenia postępowania egzekucyjnego obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z żądaniem wierzyciela. To wierzyciel jest bowiem dysponentem postępowania egzekucyjnego.

Wierzyciel ściśle określił zakres żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego do wskazanych we wniosku tytułów wykonawczych, zatem na podjęte rozstrzygnięcie nie mają wpływu podnoszone przez stronę wątpliwości co do okoliczności umorzenia zaległości w podatku rolnym za lata 2011-2013 oraz I i II raty za 2014 r. Ponadto postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] obejmujące łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2010- 2013 w związku z żądaniem wierzyciela z 26 sierpnia 2016 r.

Organ podkreślił, że wyrok w sprawie o sygn. akt [...] nie ma związku z postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy T.. Organ poinformował przy tym stronę, iż w tej części zażalenie strony zostanie przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. jako żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego celem wyegzekwowania należności K. .

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zatrzymanie egzekucji jako niezgodnej z prawem i zwrot mienia łącznie z kosztami egzekucji.

W uzasadnieniu podniosła, że egzekucja na rzecz Wójta Gminy T. nie powinna mieć miejsca, gdyż nie było prawomocnej decyzji administracyjnej, na podstawie której organ był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych. Podkreśliła, że informowała poborcę skarbowego, iż tytuły wykonawcze są bezprawne, a decyzje wójta, na podstawie których zostały one wystawione, uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z.. Wyraziła dezaprobatę dla sposobu pracy urzędników prowadzących egzekucję i ignorancję dla prawomocnego wyroku sądu apelacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej cofnęła skargę, wnosząc o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz skarżącej z urzędu.

Pełnomocnik organu nie zgłosił opozycji przeciwko dokonanej czynności dyspozytywnej. Nie zgłosił również wni9sku o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W niniejszej sprawie ustanowiona z urzędu pełnomocnik skarżącej na rozprawie złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a. cofnięcie wiąże sąd, o ile nie uzna on tej czynności za niedopuszczalną. W niniejszej sprawie Sąd uznał jednak, że podjęta przez stronę czynność nie zmierza do obejścia prawa, nie powoduje też że w obrocie prawnym pozostaje akt (czynność) dotknięty wadą nieważności.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz skarżącej z urzędu przez ustanowionego adwokata orzeczono na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714).