Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 571/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 154 par. 1, art. 10
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ...października 2009 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z ... grudnia 2009 r. wniesionej przez R. S. (zwanego dalej: skarżącym), w imieniu którego działa profesjonalny pełnomocnik jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z ... października 2009 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. Nr ... z ... lutego 2008 r., którą uchylono decyzję o przyznaniu skarżącemu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania Nr ... z ... grudnia 2004 r., wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. oraz przyznano płatność ONW w łącznej wysokości ... zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu ... maja 2004 skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w G. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004.

Decyzją z ... grudnia 2004 r. nr ... Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. przyznał skarżącemu w/w płatności w pełnej wysokości, a następnie postanowieniem z ... sierpnia 2007 r. wznowił postępowanie i decyzją z 27 lutego 2007 r. orzekł – w trybie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); zwanej dalej: "k.p.a." oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich Dz. U. Nr 73, poz. 657, z późn. zm.) – o uchyleniu własnej decyzji o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania z ... grudnia 2004 r. i przyznaniu jej w kwocie ... zł.

W jej uzasadnieniu wyjaśnił, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż skarżący nie zasiał uprawy rzepaku ozimego w 2003 r. i nie wykazał, że w dacie składania wniosku stał się posiadaczem działki ... w związku z czym nie był uprawnionym do przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w roku 2004 za tę uprawę.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzją z ... sierpnia 2008 r. – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w stosunku do której, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę, wyrokiem z 4 marca 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2884/08 stwierdził jej nieważność podnosząc m.in., iż organ II instancji rażąco naruszył prawo nie nawiązując ani jedynym zdaniem do treści odwołania. Strona została w ten sposób pozbawiona oceny jej argumentów i zmuszona do wniesienia – poszukując poszanowania zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) – skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Po przekazaniu akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem Sądu, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. ponownie orzekając w sprawie decyzją z ... października 2009 r., nr ... utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR w G. z ... lutego 2008 r. nr ...

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

Zwrócił nadto uwagę, iż przesłanki wznowienia postępowania są enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., zgodnie z którymi sprawę zakończoną decyzją ostateczną wznawia się m.in. w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przyczyną wznowienia postępowania w niniejszej sprawie było, w ocenie organu odwoławczego, wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Za okoliczność taką organ uznał fakt użytkowania gruntów rolnych na działkach ... i .... w 2004 r. przez M. L., ujawniony na podstawie pism, a także oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej w dniu ... sierpnia 2005 r. przez obu potencjalnych użytkowników wymienionych działek.

Jak dalej wyjaśnił Dyrektor Oddziału ARiMR w W., pomoc z tytułu ONW jest udzielana "producentowi rolnemu", który łącznie spełni warunki do przyznania takiej pomocy określone w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

Jednym z nich jest m.in. konieczność faktycznego użytkowania gruntu rolnego, a nie tylko dysponowanie tytułem prawnym do zadeklarowanych gruntów.

Bezsporne, w ocenie organu odwoławczego jest, że ani własność, ani posiadanie samoistne, na które powołuje się skarżący nie stanowią same w sobie przesłanki uzasadniającej przyznanie pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, jeśli nie idą w parze z bezpośrednim, faktycznym użytkowaniem gruntów zadeklarowanych do płatności.

Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające w sprawie (m.in. wyjaśnienia skarżącego złożone w trakcie rozprawy administracyjnej, oświadczenia świadków) wskazuje, iż skarżący nie posiadał tj. nie użytkował rolniczo na dzień złożenia wniosku działki nr 60/2, przez co nie nabył prawa do płatności, co do tej nieruchomości.

Przemawia za tym także treść aktu notarialnego z ... lutego 2004 r. rep. ..., którym to R. i E. S. nabyli od H. M. własności działek nr ... i ..., gdzie w § 4 wyraźnie się stwierdza, że strony umówiły się co do tego, że wydanie działek nastąpi najpóźniej w dniu ... sierpnia 2004 r.

Również umowa dzierżawy zawarta pomiędzy H. M. i P. S. z ... grudnia 1994 r., która formalnie została rozwiązana zgodnie z aktem notarialnym w dniu ... lipca 2004 r., w żaden sposób nie przemawia za tym, że skarżący użytkował rolniczo działkę nr ... w dniu złożenia wniosku obszarowego.

Pismem z ... grudnia 2009 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego, złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z ... października 2009 r. wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów . w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich oraz prawo skarżącego do pobierania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, co w konsekwencji doprowadza do naruszenia jego interesu prawnego.

Jak dalej podniósł pełnomocnik skarżącego konieczną kwestią warunkującą rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest ustalenie kto był posiadaczem działki nr ... w roku 2004. W tym kontekście pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nieruchomość, której dotyczy spór została nabyta przez skarżącego w dniu... lutego 2004 r. i w tym samym dniu nastąpiło wydanie gruntów. Bezpośrednio przed zakupem tej nieruchomości była ona dzierżawiona przez skarżącego, który ... maja 2004 r., złożył wniosek o przyznanie płatności, która decyzją z ... grudnia 2004 r., została mu przyznana.

W ocenie pełnomocnika skarżącego nie można ustalić na podstawie zebranego materiału dowodowego, iż M. L. był w 2004 r. posiadaczem spornej działki. Przeczy temu fakt, iż pomiędzy M. L. a R. S. doszło do konfliktu na tle finansowym wynikającym z przejęcia działki nr ... już w chwili jej zakupu. W związku z tym, iż po zakupie nieruchomości skarżący czuł się jedynym posiadaczem działki to on dokonywał czynności z zakresu upraw i on dokonał zbioru plonów w 2004 r. Ponadto wobec faktu, iż zasiewów w 2003 r. dokonał M. L. powstał konflikt ze skarżącym, który dokonał zbioru plonów w 2004 r. Ostatecznie na podstawie ugody sądowej skarżący zapłacił M. L. stosowną kwotę tytułem zwrotu kosztów zasiewu. Tym samy gdyby faktycznie M. L. użytkował działkę w 2004 r. to on dokonałby zbiorów i nie powstałby spór zakończony ostatecznie w sądzie.

Jak podkreślił pełnomocnik skarżącego to właśnie fakt, iż skarżący (R. S.) w 2004 użytkował działkę nr ... jak i zebrał plony doprowadził do konfliktu zakończonego ugodą sądową.

Nie jest również prawdą, iż skarżący nie przedstawił dowodów dotyczących faktycznego użytkowania działki bowiem w tym przedmiocie sam skarżący wielokrotnie składał obszerne wyjaśnienia jak i przedstawił dokumenty w postaci przedwstępnej umowy sprzedaży jak i decyzji wójta dotyczącej wymiaru podatku.

Zdaniem pełnomocnika przedstawione w sprawie okoliczności wskazują, iż bez wątpienia można ustalić, iż posiadaczem samoistnym , który w 2004 r. faktycznie uprawiał działkę nr ... był, wbrew ustaleniom organu odwoławczego, właśnie skarżący (R. S.), wobec czego był uprawniony do pobrania płatności ONW z tego tytułu.

Reasumując pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż błędna interpretacja przepisów prawa materialnego, a także niewłaściwe stosowanie procedury administracyjnej doprowadziły do wydania decyzji, która narusza interes skarżącego. W jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do ustalenia, iż skarżący niesłusznie pobrał płatności za 2004 r., zaś okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż to właśnie on użytkował działkę nr ..., w związku z czym zgodnie z regulacjami ustawy o o płatnościach bezpośrednich pobrał stosowną płatność. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, nie ma podstaw do zmiany decyzji z ... grudnia 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z ... października 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Przedmiotowa sprawa - prowadzona w oparciu o tryb nadzwyczajny - sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej o przyznaniu skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 (zwanych dalej: płatnościami ONW).

Postępowanie to było więc ograniczone przesłankami wynikającymi z art. 145 § 1 k.p.a. uzasadniającymi wznowienie postępowania administracyjnego i, jak wynika z obu wydanych w tej sprawie decyzji, podstawą wznowienia postępowania było wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Za okoliczność taką uznano fakt użytkowania gruntów rolnych na działkach ... i ... w 2004 r. przez M. L.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznał, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego w G. z ... grudnia 2004 r. o przyznaniu skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004.

Podstawę przyznawania płatności ONW stanowi - wydane na podstawie delegacji wynikającej z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273, z późn. zm.), określającej m.in. zadania w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich dotyczące wspierania działalności rolniczej na niekorzystnych warunkach gospodarowania - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W myśl § 2 tego rozporządzenia płatność z tytułu ONW przydzielana jest producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999E z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 160, z 26 czerwca 1999 r. z późn. zm.) oraz gdy łączna powierzchnia działek położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których prowadzona jest działalność rolnicza wynosi co najmniej jeden hektar. Wyliczenie wysokości płatności ONW - zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia - następuje w oparciu o powierzchnię zadeklarowanych i położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania działek rolnych, użytkowanych rolniczo jako grunty orne, sady, łąki i pastwiska trwałe. Płatność ONW jest udzielana na wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności ONW (§ 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia).

Z powyższych regulacji prawnych wprost i jednoznacznie wynika, iż pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1a ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej pojęcie "producent rolny" zostało zdefiniowane w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych. Przechodząc więc na regulację ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76, z późn. zm.), w szczególności art. 3 pkt 3, "producentem rolnym" jest m.in. osoba fizyczna, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego, a płatność ONW - co z powyższych unormowań prawnych w sposób oczywisty wynika - jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe, czyli na których producent ten prowadzi działalność rolniczą. Niewątpliwie więc istotą płatności z tytułu ONW jest pomoc producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne, stosując zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności przez zrównoważoną gospodarkę rolną. Decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie jedynie posiada tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów. Sama więc możność władania gruntami rolnymi nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie. Innymi słowy płatność przysługuje za rolnicze użytkowanie działek rolnych, w tym przypadku położonych na obszarach znajdujących się w mniej korzystnej sytuacji ze względu na położenie geograficzne bądź występujące utrudnienia klimatyczne. Stanowi wkład finansowy do faktycznie prowadzonej działalności rolniczej. Konsekwencją tak wyraźnie przyjętej filozofii przyznawania dopłat jest fakt, iż właściciel nie może otrzymać takich płatności za działki, których - w dacie złożenia wniosku o płatności - nie posiadał, nie prowadził na nich upraw, a więc nie utrzymywał ich zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE.

Zasadniczą w rozpoznawanej sprawie była zatem kwestia ustalenia, czy wnioskodawca posiadał w rozumieniu powołanych przepisów działki nr ... i ... zgłoszone we wniosku obszarowym i czy utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej zgodnie z wymogami ochrony środowiska. Jak wskazał organ odwoławczy wnioskodawca nie posiadał, to jest nie użytkował rolniczo na dzień złożenia wniosku, działki ewidencyjnej nr ... o powierzchni ... ha położonej w obrębie S., gmina G., przez co nie nabył prawa do płatności co do tej działki. Zasadnie w powyższym kontekście powołano się na postanowienia aktu notarialnego z ... lutego 2004 r., na podstawie którego R. i E. S. nabyli od H. M. własność działek nr... i .... Zgodnie z § 4 przedmiotowego aktu notarialnego strony umówiły się, że wydanie działek nr ... i ... nastąpi najpóźniej w dniu 1 (pierwszym) sierpnia bieżącego roku. Również z treści oświadczenia M. L. złożonego – pod rygorem odpowiedzialności karnej – w dniu ... sierpnia 2005 r. wynika, iż wiosną 2004 r. użytkował działkę ewidencyjną nr ... i stosował na niej pełne nawożenie azotowe oraz ochronę chemiczną przeciwko chorobom i szkodnikom rzepaku. Skarżący w trakcie postępowania wznowieniowego nie przedstawił dowodów, które potwierdzałyby, iż użytkował rolniczo działkę ewidencyjną nr ... w dacie składania wniosku o przyznanie płatności tj. ... maja 2004 r. Należy natomiast zauważyć, że w dniu ... sierpnia 2005 r. skarżący złożył – pod rygorem odpowiedzialności karnej – oświadczenie, iż prawdą jest, że w roku 2004 na powierzchni ... ha częściowo zabiegi agrotechniczne wykonywali pracownicy M. L.

Prawidłowo zatem uznał organ odwoławczy dokonując wykładni przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, że dla uzyskania płatności ONW nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto niezbędne jest faktyczne użytkowanie rolnicze gospodarstwa rolnego, przejawiające się w wykonywaniu zabiegów agrotechnicznych (uprawie ziemi).

Należy w tym kontekście zauważyć, że kwestia zawarcia ugody sądowej przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie z powództwa M. L. przeciwko skarżącemu o zapłatę (sygn. akt I C 197/04), pozostaje bez istotnego wpływu dla rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazał bowiem na tej podstawie aby w dniu złożenia wniosku o płatności wykonywał jakiekolwiek prace na spornym gruncie, a jedynie potwierdził treść oświadczenia złożonego ... sierpnia 2005 r., iż na skutek ugody sądowej dokonał zapłaty za zabiegi agrotechniczne wykonane przez M. L. w 2004 r. Organy orzekające w sprawie zasadnie uznały zatem, iż skarżący nie użytkował faktycznie gospodarstwa rolnego wiosną 2004 r., tj. w czasie składania wniosku o przyznanie płatności ONW.

Powyższej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty uchybień proceduralnych podniesione w skardze.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki wskazać należy, iż artykuł 12 § 2 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek niezwłocznego załatwienia spraw, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, a ogólny obowiązek szybkiego działania jest skonkretyzowany w art. 35, który określa terminy załatwiania różnych kategorii spraw administracyjnych. Jak wynika z przepisu art. 35 § 1 i 3 k.p.a., załatwienie sprawy przez organy administracji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki (§ 1), a w sprawach w postępowaniu odwoławczym, nie później niż w ciągu miesiąca, od dnia otrzymania odwołania. Skoro więc od wydania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w dniu 10 sierpnia 2007 r. do momentu wydania decyzji przez organ I instancji upłynęło 6 miesięcy, zaś od momentu zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem WSA w dniu ... maja 2009 r. do momentu wydania decyzji przez organ II instancji upłynęło 5 miesięcy, to oczywistym jest, że doszło do naruszenia przez organy obu instancji obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Skarżący nie wykazał jednak, że powyższe naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchybienie to nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezachowanie terminu może powodować inne skutki, takie jak: uruchomienie przez uprawnionego środków obrony przez bezczynnością organów administracji publicznej (art. 37 § 1 k.p.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), możliwość zastosowania przez sąd administracyjny środków dyscyplinujących organy administracji (art. 154 § 1 p.p.s.a.), powstanie odpowiedzialności pracownika organu administracji publicznej za niedochowanie terminów (art. 38 k.p.a.), odpowiedzialność odszkodowawczą administracji.

Skarżący nie wykazał ponadto, iż naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a w konsekwencji, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać bowiem należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w tej sprawie akceptuje, iż w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (vide: wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157).

W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku