Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 255/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 w zw z art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/13 zawieszającego postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: odmówić wykładni postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Z. R., dalej skarżący, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...]w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego.

Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OW 257/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu.

Prawomocnym zarządzeniem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt IV SO/Gl 45/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 24 kwietnia 2015 r.

W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami (...)" m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 255/13.

Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących opublikowanych orzeczeń. Podkreślić przy tym należy, że ostatnie pismo zawierało wskazanie, że skarżący wnosi o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami z 26 sierpnia 2013 r. (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał tylko jedno orzeczenie – postanowienie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/13, którym zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie.

Podkreślić także należy, że w dacie 26 sierpnia 2013 r. – jak wskazał to skarżący w piśmie z 10 września 2013 r. – w przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, wobec czego żądanie wyjaśnienia wątpliwości można było przypisać tylko i wyłącznie do przywołanego powyżej postanowienia z 13 czerwca 2013 r.

Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 13 czerwca 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczynę zawieszenia postepowania. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach, których przedmiotem było w głównej mierze odrzucenie jego skarg, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że były to rozstrzygnięcia co najmniej niezasadne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.