Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 578/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P utrzymało w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia Z.W.uprawnień wynikających z prawa jazdy kategorii "AB", z uwagi na wydanie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia [...]Komendant Powiatowy Policji w T.skierował Z.W. na kontrolne badania lekarskie z powodu kierowania pojazdem (rowerem) w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w T.wpłynęło orzeczenie lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł.z dnia [...] stwierdzające u Z. W. bezterminowe istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi.

W dniu [...] r. Z. W. poinformował Starostwo Powiatowe w T. o wniesieniu odwołania od w/w orzeczenia lekarskiego.

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi stwierdził u Z. W. bezterminowe istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi.

Mając powyższe na uwadze Starosta T.decyzją z dnia [...] r. cofnął Z. W.uprawnienia wynikające z prawa jazdy kategorii "AB", z uwagi na wydanie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Odwołując się od powyższej decyzji Z. W. zarzucił, iż została ona wydana na podstawie nierzetelnych orzeczeń lekarskich. W ocenie strony decyzja nie zawiera żadnej rzeczywistej przesłanki przemawiającej za prawdopodobieństwem stworzenia przez niego jakiegokolwiek zagrożenia w ruchu lądowym. Podkreślił również, że ustawa o kierujących pojazdami nie przewiduje poddawania badaniom osób prowadzących rower w stanie wskazującym na spożycie alkoholu.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując treść przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ odwoławczy wskazał, iż stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zobowiązuje właściwego starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] wystawionym przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi stwierdzono u Z. W. bezterminowe istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Z powyższych względów, w świetle kategorycznego nakazu ww. ustawy, organy administracji były zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w zakresie posiadanych przez nią uprawnień. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze. Organy administracji nie są uprawnione do dokonywania zasadności wydanych orzeczeń. Są natomiast związane ich treścią.

Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została na podstawie nierzetelnych orzeczeń lekarskich. Wniósł o wystąpienie do Dyrektora Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi z wnioskiem o sprostowanie i wyjaśnienie wszystkich wątpliwości prawnych wynikających z nierzetelnych orzeczeń lekarskich nieuwzględniających przy ustalaniu ograniczeń w kierowaniu pojazdami stopnia zaawansowania objawów chorobowych i ich dynamiki z uwzględnieniem postępu jak i cofania się jej objawów. Wniósł również o wyjaśnienie kwestii dotyczącej pozaprawnego, niedopuszczalnego, obrażającego skarżącego i jego rodziców określenia charakteropatia zamiast przewidzianego prawem dla tego typu dolegliwości encefalopatia ze zmianami charakterologicznymi.

W ocenie skarżącego takie nierzetelne orzeczenia obrażają wprost art. 2 w zw. z art. 45 Konstytucji RP oraz art. 3, art. 6, art. 14 w zw. z art. 17 i art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, jak również swoją opinię na temat patologiczno-korupcyjnego orzecznictwa organów właściwych do wydawania orzeczeń lekarskich. Zdaniem skarżącego istotą powołanego przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest eliminowanie osób stwarzających zagrożenie w ruchu drogowym. W jego przypadku kilkanaście lat ćwiczeń i rehabilitacji wskazuje na poprawę stanu zdrowia. Powyższe potwierdzają jego osiągnięcia w narciarstwie alpejskim, na dowód czego przedstawia kserokopię dyplomu. Brak jest zatem w ocenie skarżącego przesłanek do pozbawienia go uprawnień do kierowania pojazdami. Dodał również, że pozbawienie go uprawnień do kierowania pojazdami, a co za tym idzie utrudnienia w rehabilitacji spowodowało nawrót prawostronnego niedowładu oraz bóle i zawroty głowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U 2012. 270) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. o cofnięciu skarżącemu posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającymi z prawa jazdy kategorii "AB".

Mając na względzie przedmiot zaskarżenia jak i zarzuty skargi wskazać należy, iż istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się w zasadzie do oceny czy i w jakim zakresie organ właściwy w sprawie podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami miał kompetencje do dokonywania weryfikacji prawidłowości orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wydanych w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15, ze zm.).

W tym kontekście wskazać należy, że podstawę prawną kontrolowanych decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił przepis art. 140 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) Zgodnie ze wskazanym przepisem, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o związaniu organu właściwego w sprawach kontroli uprawnień do kierowania pojazdami treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych. Zauważyć trzeba, że powyższe orzeczenie jest wydawane przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Ponadto, procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny, odrębny od procedury administracyjnej i jest prowadzona wyłącznie przez uprawnione osoby (lekarzy z uprawnieniami), co wynika z przywołanego uprzednio rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.

Podane wyżej okoliczności, a w szczególności specjalistyczna wiedza medyczna wymagana do oceny stanu zdrowia kierowcy w zakresie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz szczególny tryb, w jakim to się odbywa – uprawniają do wniosku, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Wyklucza to możliwość kontrolowania treści orzeczenia lekarskiego przez organ administracji prowadzący postępowanie, a w dalszej kolejności - także przez sąd administracyjny. W efekcie zarówno organy orzekające w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, jak i kontrolujący je sąd administracyjny związane są takim ostatecznym orzeczeniem i nie mogą pominąć, czy poddawać ocenie jego treści decydując w kwestii zasadności lub niezasadności cofnięcia uprawnień. Powyższe stanowisko Sądu jest zgodne z przeważającą linią orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, z 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1298/10, z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 547/10, z 3 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 973/08, z 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08, z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 251/06 – dostępne na http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Związanie organu wyłącznie treścią takiego orzeczenia, którym w sprawie niniejszej było ostateczne orzeczenie jednostki medycznej II stopnia stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami powoduje, że poza kompetencjami organu było przeprowadzenie kontroli tego orzeczenia, również w zakresie prawidłowości przeprowadzenia specjalistycznej procedury medycznej, prowadzącej do wydania przedmiotowego orzeczenia lekarskiego. Zarzuty w tym przedmiocie nie mogły zatem odnieść oczekiwanego rezultatu.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a., dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie lekarskie. Przepisy postępowania administracyjnego nie wprowadzają w tym zakresie żadnych ograniczeń. Organ może więc dopuścić każdy środek dowodowy w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania dokumentu urzędowego nie może być on uznany za dowód w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2011 r. – dostępny na http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił dowodu, który mógłby doprowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą orzeczeń lekarskich z dnia [...] r. oraz z dnia [...] roku. Podnoszone zatem w niniejszym postępowaniu okoliczności poprawy stanu zdrowia, czy też okoliczności, że skarżący nie popełnił żadnego wykroczenia związanego z kierowaniem pojazdem, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Również podnoszona w skardze okoliczność utrudnienia dostępu do rehabilitacji wskutek pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami i związany z tym nawrót choroby pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Nie pozbawia go natomiast prawa do rehabilitacji.

Sąd uznał, iż organy administracji prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Nadto organ drugiej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, tj. zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie naruszyły przywołanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

t.p.