Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2804/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak, Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Sędzia WSA Monika Sawa, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we [...] na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystanie materiałów zasobu bez wymaganej licencji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2020 r. Główny Geodeta Kraju, na podstawie art. 48a

ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, ze zm., dalej: ustawa Pgik) oraz art. 104 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystanie bez wymaganej licencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego udostępnianych za pośrednictwem usług systemu teleinformatycznego [...], przez wykonawcę – [...][...] Sp. z o.o.

z siedzibą we [...], orzekł o nałożeniu na [...][...] Sp. z o.o. kar pieniężnych za wykorzystanie bez wymaganej licencji materiałów centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za pośrednictwem usług systemu teleinformatycznego [...]:

- podczas wykonywania pomiarów w dniach [...] i [...] września 2019 r., w ramach pracy geodezyjnej zgłoszonej do Starosty [....] o identyfikatorze zgłoszenia [...] - kary w wysokości [...] złotych

- podczas wykonywania pomiarów w dniu [...] stycznia 2020 r., w ramach pracy geodezyjnej zgłoszonej do Starosty [...] o identyfikatorze zgłoszenia [...] - kary w wysokości [...] złotych.

Łączny wymiar kar: [...] złotych

Organ podkreślił, że w toku postępowania zgromadził dokumenty (m.in. kopie Raportów z pomiaru [...]) potwierdzające, iż w ramach przedmiotowych prac ich wykonawca [...][...] Sp. z o.o., podczas pomiarów dokonywanych w dniach [...] i [...] września 2019 r. oraz w dniu [...] stycznia 2020 r., korzystał z danych systemu [...] (danych korekcyjnych sieciowych – [...]), poprzez konto dostępowe przypisane do licencji nr [...]_PL_[...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., wystawionej dla innego podmiotu tj. [...]-[...] Biuro [...] K. K. z siedzibą: ul.[...]. [...] [...], [...]-[...] [...]. Ustalono także, że na rzecz firmy [...][...] sp. z o.o. nie została wydana przez Głównego Geodetę Kraju żadna licencja uprawniająca ten podmiot do wykorzystania usług systemu

[...]-[...] w okresie, w którym wykonywane były wskazane pomiary.

Jak dodatkowo ustalono, w oparciu o dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej, firma [...]-[...] Biuro [...] K. K. zaprzestała działalności gospodarczej w dniu [...] grudnia 2018 r. Firma ta, jako przedsiębiorca będący osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą z dniem [...] grudnia 2018 r, przekształciła się w jednoosobową spółkę kapitałową – [...][...] Spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] przy ulicy [...][...][...]. Z powyższego wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2019 r. tj. w dacie przyznania licencji nr [...]_PL_[...] umożliwiającej dostęp do danych korekcyjnych [...] przez okres 1 roku od dnia [...] sierpnia 2019 r. podmiot, na rzecz którego ta licencja została wystawiona, nie istniał.

W odniesieniu do przedstawionej przez Prezesa Zarządu Spółki [...][...] obszernej argumentacji organ zauważył, że zgodnie z art. 40c ust. 1 ustawy Pgik uprawnienia podmiotu dotyczące możliwości wykorzystywania udostępnionych mu materiałów zasobu określa licencja wydawana przez organ udostępniający te materiały. Uprawnienia określone w licencji dotyczą - w przypadku materiałów zasobu w postaci elektronicznej - możliwości wykonywania jakichkolwiek operacji na tych danych i materiałach, w szczególności ich utrwalania, zmieniania, udostępniania, zwłaszcza wykonywanych w systemach teleinformatycznych (art. 40c ust. 2 pkt 1 ustawy Pgik). Dodatkowo, w czasie gdy udzielana była opisana wyżej licencja z dnia [...] sierpnia 2019 r., obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty (Dz.U. z 2019 r. poz. 434). Treść załączników do tego rozporządzenia, tj. załącznik 5 (określający wzór wniosku o umożliwienie okresowego korzystania z usług systemu "[...]-[...]") i załącznik 8 (wzór licencji określającej zakres uprawnień licencjobiorcy do okresowego korzystania z systemu [...]-[...]), jednoznacznie wskazywała, iż uprawnienie do korzystania z tego rodzaju usług ma charakter czasowy. Dlatego też, wbrew twierdzeniom Spółki, licencja nr [...]_PL_[...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. umożliwiająca wskazanemu w niej podmiotowi na dostęp do danych korekcyjnych RTN przez okres 1 roku od dnia [...] sierpnia 2019 r., nie stanowiła przedłużenia subskrypcji dostępu do usług systemu [...]-[...], uzyskanych przez wykonawcę na podstawie wcześniejszych licencji. O ile trafnie zainteresowany wskazał, że art. 5842 § 1 i 2 k.s.h. przewiduje, iż spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego oraz że spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed jego przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej, to jednak formułując swoją argumentację pomija kluczową kwestię, iż przepisy te dotyczą praw nabytych przed dniem przekształcenia, czyli w niniejszym przypadku uprawnień jakie uzyskała firma [...]-[...] Biuro [...] K. K., np. na podstawie wydanych licencji, przed dniem [...] grudnia 2018 r., w którym to przekształciła się w jednoosobową spółkę kapitałową. Nie można zatem uznać, aby licencja z dnia [...] sierpnia 2019 r. (już po dacie przekształcenia), będąca potencjalnym źródłem nowego uprawnienia (w myśl art. 40c ust. 1 ustawy Pgik) dopiero od dnia [...] sierpnia 2019 r., a wystawiona na rzecz podmiotu, który w tym czasie już nie istniał, dawała podstawy [...][...] sp. z o.o. (z racji sukcesji praw i obowiązków w oparciu o art. 5842 § 1 i 2 k.s.h.) do wykorzystywania usług systemu [...]-[...], we wskazanym w niej okresie. Czym innym jest bowiem wskazywana przez Spółkę kontynuacja działalności gospodarczej w zmienionej formie, a czym innym odrębność podmiotów o różnej osobowości prawnej i możliwość uzyskiwania przez nie określonych uprawnień. Skutkiem przekształcenia przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą formy prowadzenia tej działalności w jednoosobową spółkę kapitałową jest to, że przedsiębiorca (osoba fizyczna) staje się z dniem przekształcenia wspólnikiem albo akcjonariuszem spółki przekształconej (art. 5842 § 3 k.s.h.), tracąc jednocześnie własną podmiotowość gospodarczą jako przedsiębiorca. W tym momencie podmiotem wszelkich praw i obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą staje się spółka mająca własną osobowość prawną.

Reasumując organ stwierdził, że [...][...] Sp. z o.o. podczas wykonywania pomiarów w dniach [...] i [...] września 2019 r. oraz w dniu [...] stycznia 2020 r. korzystała z usług systemu [...]-[...], nie dysponując licencją przewidzianą w art. 40c ust. 1 ustawy Pgik, uprawniającą tę spółkę (osobę prawną) do korzystania z tego rodzaju usług w tym okresie. Powyższe uprawnia do wymierzenia kary, o której mowa w art. 48a ust. 1 oraz art. 48a ust. 2 pkt 1 ustawy Pgik. Organ zaznaczył, że ustawodawca przewidział odpowiedzialność administracyjną za wykorzystanie materiału zasobu bez wymaganej licencji, niezależnie od okoliczności, czy dane wykorzystanie miało charakter umyślnego działania, czy też nastąpiło w wyniku błędu, czy też przeoczenia. Główny Geodeta Kraju nie stwierdził też, aby zaistniały przesłanki określone w art. 189f § 1 k.p.a., do zastosowania obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Oceniając wagę naruszenia prawa, organ wziął m.in. pod uwagę fakt, iż [...][...] Sp. z o.o., jest firmą profesjonalnie wykonującą prace geodezyjne, a nieuprawnione wykorzystywanie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym przypadku nastąpiło w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przyjmuje się, że od podmiotów świadczących profesjonalne usługi wymaga się większej staranności w prowadzeniu spraw, wobec czego organ nie uznał, aby waga naruszenia prawa była w tym przypadku znikoma, w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Ustalając wysokość kary pieniężnej organ kierował się postanowieniami zawartymi w Tabeli nr 17 Załącznika do ustawy Pgik, i obliczył łącznie 2 x [...] zł = [...] zł.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniosku złożonego przez [...][...] Sp. z o.o., Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] października 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2020 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Geodeta nie zgodził się z twierdzeniem reprezentanta Spółki, że umowa licencji na korzystanie z systemu [...]-[...] jest umową cywilnoprawną. Nie można bowiem utożsamiać umowy licencji w rozumieniu cywilnoprawnym, z licencją wydawaną przez organ udostępniający materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mimo tożsamej nazwy, licencję w rozumieniu przepisów ustawy Pgik można zdefiniować jako jednostronny akt organu administracji publicznej, wydawany na podstawie przepisów prawa administracyjnego, na wniosek zainteresowanego podmiotu, określający uprawnienia tego podmiotu dotyczące możliwości wykorzystywania udostępnionych mu materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Akt ten nie ma więc cech umowy cywilnoprawnej, zawieranej przez podmioty prawa cywilnego. Z tego względu organ nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie normy prawa cywilnego, zwłaszcza wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.). Dlatego też twierdzenie skarżącego, że okoliczności złożenia oświadczenia woli przez [...][...] sp. z o.o. (czyli złożenia dyspozycji przedłużenia licencji na koncie, które wcześniej należało do [...]-[....] Biuro [...] K. K.) przesądzają o tym, że mimo błędnego oznaczenia podmiotu, to właśnie [...][...] sp. z o.o. jest stroną umowy licencji, organ uznał za bezpodstawne.

W skardze od powyższej decyzji [...][...] Sp. z o.o. zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 40c ustawy Pgik poprzez uznanie, że błędne oznaczenie części danych skarżącej we wniosku o udzielenie licencji na okresowe korzystanie z materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (systemu [...]-[...]) oznacza, że licencja nie została udzielona skarżącej;

- art. 48a ustawy Pgik poprzez uznanie, że korzystanie przez skarżącą z materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (systemu [...]-[...]) na podstawie licencji udzielonej jej na wniosek, który zawierał częściowo nieaktualne dane jest wykorzystaniem materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego bez wymaganej licencji.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów sądowych i kosztów zastępstwa w postępowaniu przed sądami administracyjnym według norm przepisanych.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca podkreśliła, że wbrew temu co twierdzi Główny Geodeta Kraju, udzielenie licencji, o której stanowi art. 40c ustawy Pgik następuje na skutek zawarcia umowy cywilnoprawnej pomiędzy wykonawcą prac geodezyjnych, a organem administracji publicznej (w tym wypadku Głównym Geodetą Kraju, jako organem uprawnionym do udzielenia licencji na korzystanie z systemu [...]). Główny Geodeta Kraju nie wskazuje ponadto jakiego rodzaju aktem administracyjnym miałaby być licencja z art. 40c Prawa geodezyjnego. Przy założeniu, że byłaby to decyzja administracyjna, powinna ona zawierać wszystkie elementy wskazane w art. 107 k.p.a. Tymczasem, nie tylko w przypadku licencji udzielonej skarżącej, ale w każdym przypadku tego rodzaju licencji nie zostaje wydany żaden dokument, w którym zawarte byłyby elementy wymienione w art. 107 k.p.a., w szczególności pouczenie co do wniesienia środka odwoławczego. Następuje to przez złożenie dyspozycji za pomocą dedykowanego konta w systemie teleinformatycznym i uiszczenie opłaty. Wyżej wymienione argumenty przesądzają zatem, że licencja z art. 40c ustawy Pgik jest umową cywilnoprawną między organem administracji publicznej, a wykonawcą prac geodezyjnych.

Pomijając powyższy aspekt, skarżąca wskazała, że jest w istocie poprzednią jednoosobową działalnością gospodarczą prowadzoną pod firmą [...]-[...] Biuro [...] K. K., tylko w zmienionej formie prawnej. Wszelkie wnioski składane po przekształceniu pod starą firmą powinny być więc, co do zasady, traktowane jako wnioski spółki przekształconej. W konsekwencji, wbrew temu co wskazuje Główny Geodeta Kraju, nie można mówić, że udzielenie licencji w oparciu o dane [...]-[...] Biuro [...] K. K. było udzieleniem licencji podmiotowi, który nie istniał. Licencji udzielono temu samemu podmiotowi, tylko działającemu w innej formie prawnej. Zgodnie z zasadą kontynuacji wszystkie prawa i obowiązki [...]-[...] Biuro [...] K. K. (przedsiębiorcy przekształcanego), z chwilą przekształcenia przysługują z mocy prawa [...][...] Sp. z o.o. (spółce przekształconej). Oznacza to, że skarżąca jest w istocie poprzednią jednoosobową działalnością gospodarczą prowadzoną pod firmą [...]-[...] Biuro [...] K. K. tylko w zmienionej formie prawnej. Wszelkie wnioski składane po przekształceniu pod starą firmą powinny być więc, co do zasady, traktowane jako wnioski spółki przekształconej. W konsekwencji, wbrew temu co wskazuje Główny Geodeta Kraju, nie można mówić, że udzielenie licencji w oparciu o dane [...]-[...] Biuro [...] K. K., było udzieleniem licencji podmiotowi, który nie istniał. Licencji udzielono temu samemu podmiotowi, tylko działającemu w innej formie prawnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju podkreślił, że podstawą nałożenia kary pieniężnej na Spółkę była okoliczność korzystania przez nią z usług systemu [...]-[...], nie dysponując licencją przewidzianą w art. 40c ust. 1 ustawy Pgik, uprawniającą tę Spółkę do korzystania z tego rodzaju usług w przedmiotowym okresie. Odpowiedzialność administracyjna za wykorzystanie materiału zasobu bez wymaganej licencji jest niezależna od okoliczności, czy dane wykorzystanie miało charakter umyślnego działania, czy też nastąpiło w wyniku błędu, czy też przeoczenia. Wobec tego, zarzuty Spółki dotyczące błędnego oznaczenia części danych skarżącej, czy też częściowo nieaktualnych danych należy uznać za bezzasadne.

Reasumując, Główny Geodeta Kraju podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] września 2020 r. orzekającą o nałożeniu na [...][...] Sp. z o.o. kar pieniężnych za wykorzystanie bez wymaganej licencji materiałów centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za pośrednictwem usług systemu teleinformatycznego [...]-[...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Licencja na korzystanie z udostępnionych materiałów w ramach usług teleinformatycznego systemu [...]-[...] regulowana jest przepisem art. 40c ustawy Pgik. W myśl ust. 1 tego artykułu uprawnienia podmiotu dotyczące możliwości wykorzystywania udostępnionych mu materiałów zasobu określa licencja wydawana przez organ udostępniający te materiały. Zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, uprawnienia określone w licencji dotyczą:

1) w przypadku materiałów zasobu w postaci elektronicznej - możliwości wykonywania jakichkolwiek operacji na tych danych i materiałach, w szczególności ich utrwalania, zmieniania, udostępniania, zwłaszcza wykonywanych w systemach teleinformatycznych;

2) w przypadku materiałów zasobu w postaci nieelektronicznej - ich powielanie, a także ich przekształcenie do postaci elektronicznej.

Podmioty, które wykorzystują materiały zasobu, zamieszczają w publikowanych opracowaniach informacje o źródle pochodzenia użytego materiału (ust. 3). W myśl ust. 4, licencja wystawiona w postaci elektronicznej i generowana z systemu teleinformatycznego w sposób umożliwiający jej wydruk nie wymaga podpisu ani pieczęci.

W świetle art. 40b ust. 1 ustawy Pgik organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty m.in. za umożliwienie korzystania z usług teleinformatycznego systemu [...]-[...] umożliwiającego udostępnianie danych podstawowej osnowy geodezyjnej (pkt 1). Zgodnie z art. 40d tej ustawy, opłata za udostępnianie materiałów zasobu oraz za wykonanie czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 jest iloczynem odpowiednich stawek podstawowych, liczby jednostek rozliczeniowych oraz współczynników korygujących lub sumą takich iloczynów.

Ustawa Pgik wśród sankcji karnych w art. 48a ust. 1 przewiduje, że kto wykorzystuje materiały zasobu bez wymaganej licencji lub niezgodnie z warunkami licencji lub udostępnia je wbrew postanowieniom licencji osobom trzecim, podlega karze pieniężnej w wysokości dziesięciokrotności opłaty za udostępnienie tych materiałów. Sankcje te są nakładane w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że postępowanie organów oraz elementy treści (składniki) i formę tej decyzji regulują przepisy zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, iż skarżąca Spółka podczas wykonywania pomiarów w dniach [...] i [...] września 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r., w ramach zgłoszonych prac geodezyjnych wykorzystała materiały centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za pośrednictwem usług systemu teleinformatycznego [...]-[...] bez wymaganej licencji. Powyższe wypełniło dyspozycję cytowanego wyżej art. 48a ust. 1 ustawy Pgik. Wymaganej przepisami tej ustawy licencji dla korzystania przez Spółkę z zasobu geodezyjnego realizowanego w ramach usług teleinformatycznych, nie mogła stanowić licencja wystawiona [...] sierpnia 2019 r. na rzecz innego podmiotu, tj. [...]-[...] Biuro [...] K. K. Spółka w tym zakresie nie dochowała należytej staranności wymaganej od profesjonalnego podmiotu, którego działalność wymaga dostępu do państwowej bazy danych geodezyjnych i kartograficznych. Nie modyfikuje tej oceny podniesiona w skardze okoliczność, że powyższe uchybienie było wynikiem błędnego oznaczenia części danych Spółki we wniosku o udzielenie licencji.

Jako niewystarczające dla odmiennej oceny powyższej okoliczności Sąd uznał argumenty skargi odnoszące się do zasady kontynuacji określonej w art. 553 § 2 k.s.h. Zasada kontynuacji, na gruncie omawianej sprawy, mogłaby stanowić przedmiot rozważań w sytuacji korzystania z zasobu przez spółkę przekształconą w okresie "przejściowym", tj. w czasie, w którym działalność prowadziłaby już spółka przekształcona, a nie wygasłaby jeszcze licencja przedsiębiorcy przekształcanego. W takim przypadku spółka przekształcona pozostawałaby podmiotem zezwoleń, koncesji, ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem. Natomiast w rozważanych datach pomiarów dokonywanych przez Spółkę [...][...], tj. [...] i [...] września 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r. Spółka ta korzystała z licencji wystawionej już po dokonanym przekształceniu formy prowadzonej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową. Zasada kontynuacji nie mogła mieć w takim przypadku zastosowania. Powyższe czyni nieusprawiedliwionymi podniesione w skardze zarzuty.

Okoliczności te, zdaniem Sądu, zostały następnie prawidłowo rozważone i odniesione przez organ dla możliwości zastosowania przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących administracyjnych kar pieniężnych w zakresie udzielenia ulgi, czy odstąpienia od wymierzenia kary. Zauważyć trzeba, że istnienie przepisów konstytuujących administracyjne kary pieniężne każdorazowo powinno się wiązać ze szczególnym obowiązkiem organu administracji publicznej przestrzegania wszelkich standardów stosowania prawa w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, w demokratycznym państwie prawa w ramach procesu stosowania przepisów przewidujących możliwość wymierzenia kary pieniężnej niezbędne jest wykorzystywanie licznych standardów, wywodzonych chociażby z zasady państwa prawa. (por. D. Nowicki, S. Peszkowski, Kilka uwag o szczególnym charakterze administracyjnych kar pieniężnych. w: Administracyjne kary pieniężne w demokratycznym państwie prawa. Warszawa 2015, s. 17)

Należy zatem zauważyć, że w świetle art. 189a k.p.a., jeżeli w przepisach odrębnych, tj. zawartych w innych ustawach, zostały uregulowane przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przypadki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, terminy przedawnienia nakładania albo egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, odsetki od zaległej administracyjnej kary pieniężnej czy udzielanie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Obowiązuje tu zatem zasada lex specialis derogat legi generali.

W ustawie Pgik brak odpowiednich unormowań dotyczących instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, wobec czego zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak stanowi art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W doktrynie (patrz: B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa, 2021) podkreśla się, że organ obowiązany jest ustalić wagę naruszenia prawa. Stopień naruszenia prawa obejmuje: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma aż ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowania porządku prawnego jest istotne i naruszenie prawa nieistotne. Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Ocena wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem.

W ocenie Sądu, organy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy stwierdzając, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 189f § 1 k.p.a. do zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, rozważyły zaistniałe w sprawie okoliczności nie pomijając tych, które mogły mieć wpływ na ocenę wagi naruszenia prawa. Jako trafne w tej mierze Sąd uznał i podzielił przywołane przez organ w uzasadnieniu decyzji argumenty, iż [...][...] Sp. z o.o. jest firmą profesjonalnie wykonującą prace geodezyjne, a nieuprawnione wykorzystywanie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nastąpiło w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie mogło ujść uwadze wykwalifikowanemu podmiotowi, że nie dysponował on wymaganą dla przeprowadzenia specjalistycznych czynności licencją, posłużył się zaś w tym zakresie dokumentem wystawionym na inny podmiot. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że w wyniku przekształcenia formy prowadzonej działalności podmiot, na który wystawiona byla licencja, funkcjonował w ramach spółki przekształconej. Podobnie negatywnej oceny w tym zakresie nie mógł osłabić argument, że na kolejny okres licencja została już wystawiona na podmiot właściwy.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że organ – wbrew argumentacji skargi - nie uchybił wskazywanym przepisom prawa materialnego, wydając zaś zaskarżoną decyzję wypełnił obowiązki wynikające z treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 189f § 1 k.p.a. Podjął wszystkie czynności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy i dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, również pod kątem zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. Rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary pieniężnej skarżącej Spółce za wykorzystanie bez wymaganej licencji materiałów centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za pośrednictwem usług systemu teleinformatycznego [...]-[...], odpowiada zatem prawu.

Mając powyższe na uwadze, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od 24 października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.