Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2467/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 107 par. 3, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] , Minister Spraw Wewnętrznych (dalej także: "organ koncesyjny"), działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, wszczętego na podstawie wniosku z dnia 16 stycznia 2015 r., złożonego przez S.M.R. spółka jawna z siedzibą w W. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca").

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2015 r. spółka S.M.R. spółka jawna wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych o zmianę koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, udzielonej w dniu [...] maja 2000 r. S. J.R., przedsiębiorcy wpisanemu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako S. S.J.R.

W związku z powyższym wnioskiem skarżącej spółki, Minister Spraw Wewnętrznych pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. wezwał stronę skarżącą do wskazania, na jakiej podstawie doszło do sukcesji praw wynikających z koncesji Nr [...] udzielonej S.J.R. na rzecz skarżącej spółki.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu koncesyjnego, strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, w piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. wskazała, że S.J.R. przekazał część składników swojego przedsiębiorstwa, w tym koncesję Nr [...] na rzecz skarżącej spółki. Strona skarżąca podniosła, że zgodnie z § 3 oraz § 5 ust. 5 umowy spółki S.M.R. spółka jawna z siedzibą w W. , S.J.R. przekazał na zasadzie użyczenia koncesje w celu wykonywania działalności ochroniarskiej przez skarżącą spółkę, w której jest wspólnikiem. Jednocześnie, strona skarżąca załączyła do przedmiotowego pisma kopię wspomnianej umowy spółki z dnia 1 października 2014 r., która w § 4 ust. 5 zawierała sformułowanie: "W celu prowadzenia działalności określonej w § 3 pkt a i b, wspólnik S.R. udostępni spółce koncesję Nr [...] z dnia [...].05.2000 r., na bazie której to spółka wystąpi do MSW o jej aktualizację".

Następnie, pismem z dnia 11 marca 2015 r. skarżąca spółka przesłała do organu koncesyjnego skargę na czynności referendarza sądowego dotyczącą sprawy prowadzonej w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy pod sygn. akt Wa XIII NsRejKRS[...]. Z treści przesłanej do organu skargi wynikało, że skarżąca spółka w dniu 10 października 2014 r. złożyła na biurze podawczym ww. Sądu Rejonowego wniosek o rejestracje spółki S.M.R. spółka jawna z siedzibą w W. . Do przedmiotowego wniosku została załączona również umowa spółki, zgodnie z którą kapitał skarżącej spółki powstawał m.in. poprzez przeniesienie na spółkę koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. Skarżąca spółka podkreśliła w piśmie z dnia 11 marca 2015 r., że z powyższej skargi wynika, iż intencją wspólników było prowadzenie spółki zajmującej się ochroną osób i mienia, w oparciu o przekazaną aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa wspólnika S.R. , w skład którego wchodziła m.in. koncesja nr [...] . Skarżąca spółka podkreśliła, że referendarz sądowy uznał zapis § 2 umowy spółki za nieprawidłowy, a mając na uwadze bezzwłoczne rozpoczęcie działalności spółki, wspólnicy zmienili treść umowy spółki i w dniu 27 listopada 2014 r. przedłożyli do Sądu merytorycznie poprawiony dokument.

Minister Spraw Wewnętrznych, jako organ koncesyjny, pismem z dnia 24 marca 2015 r. wezwał skarżącą spółkę do złożenia wyjaśnień odnośnie faktycznie dokonanej czynności prawnej polegającej na przeniesieniu koncesji nr [...] przez przedsiębiorcę S.R. na spółkę S.M.R. spółka jawna.

Jednocześnie, pismem z dnia 24 marca 2015 r. organ koncesyjny wystąpił do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy KRS z prośbą o nadesłanie odpisu umowy skarżącej spółki S.M.R. spółka jawna.

Odpowiadając na wezwanie organu koncesyjnego, skarżąca spółka w piśmie z dnia 3 kwietnia 2015 r. wskazała, iż S.R. przeniósł na rzecz spółki koncesje nr [...] (ze zm.), jako wkład niepieniężny (aport).

Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy KRS przesłał do organu koncesyjnego odpis umowy spółki S.M.R. spółka jawna, w której w treści postanowienia § 4 ust. 5 widnieje zapis, iż: "W celu prowadzenia działalności określonej w § 3 pkt a i b, wspólnik S.R. udostępni spółce koncesję nr [...] z dnia 18.05.2000 r., na bazie której to spółka wystąpi do MSW o jej aktualizację". Równocześnie żaden inny zapis przesłanej do organu umowy spółki nie wskazywał, iż S.J.R. wniósł do skarżącej spółki koncesję nr [...] (ze. zm.) z dnia [...] maja 2000 r. jako wkład niepieniężny wraz z zorganizowaną częścią swojego przedsiębiorstwa.

W dniu 7 maja 2015 r., po uzyskaniu zgody Sądu Okręgowego w W. XXIII Wydział Gospodarczy KRS, organ koncesyjny zapoznał się z materiałami akt rejestrowych dotyczących skarżącej spółki. W wyniku zapoznania się z aktami rejestrowymi skarżącej spółki organ koncesyjny stwierdził, że w owych aktach znajdują się dwie umowy skarżącej spółki z dnia 1 października 2014 r. Pierwsza z w/w umów została złożona wraz z pismem przewodnim z dnia 30 października 2014 r. i znajduje się na kartach 18-21. W § 2 ust. 1 litera b tej umowy znajduje się zapis, iż "kapitał spółki powstaje poprzez przeniesienie na spółkę koncesji [...] z dnia 18.05.2000 r. (załącznik nr 1) oraz broni (załącznik nr 2) przez wspólnika S.R. ". Z kolei, jak wynika z ustaleń organu, druga ze wspomnianych wyżej umów została dołączona do akt przez wspólników skarżącej spółki wraz z pismem przewodnim z dnia 26 listopada 2014 r. (znajduje się na kartach 40-43 akt rejestrowych). Z ustaleń wynikało, iż fakt dołączenia drugiej, zmodyfikowanej umowy spółki, był wynikiem postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 7 listopada 2014 r. wzywającego wnioskodawcę do usunięcia braków merytorycznych wniosku poprzez przedłożenie umowy spółki wraz ze zmianą § 2 ust. 1 lit. b, w którym postanowiono, iż kapitał spółki powstaje poprzez przeniesienie na spółkę koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. z uwagi na fakt, iż koncesja nie posiada samodzielnej zdolności aportowej, nie może być zatem wniesiona, jako wkład do spółki oraz nie może zostać przeniesiona przez wspólnika na spółkę. Z ustaleń wynikało ponadto, że w dołączonym wraz z pismem z dnia 26 listopada 2014 r. egzemplarzu umowy spółki pierwotny zapis § 2 ust. 1 odnośnie kapitału skarżącej spółki został zmodyfikowany poprzez usunięcie sformułowania "kapitał spółki powstaje poprzez przeniesienie na spółkę koncesji [...] z dnia [...].05.2000 r. (załącznik nr 1)". Jednocześnie, w stosunku do pierwotnego tekstu umowy spółki, w umowie dołączonej z pismem przewodnim z dnia 26 listopada 2014 r. zmianie uległ § 4 umowy, w którym dotychczasowy ustęp 5 został zmieniony na ustęp 6, a ustępowi 5 nadano nowe brzmienie o treści: "W celu prowadzenia działalności określonej w § 3 pkt a i b, wspólnik S.R. udostępni spółce koncesję Nr [...] z dnia 18.05.2000 r., na bazie której spółka wystąpi do MSW o jej aktualizację". Organ ustalił jednocześnie, iż żadne inne zapisy każdej z w/w umów skarżącej spółki nie wskazywały, iż S.J.R. wniósł do skarżącej spółki, jako wkład niepieniężny, zorganizowaną część swojego przedsiębiorstwa, której składnikiem była koncesję nr [...] (z późn. zm.) z dnia [...] maja 2000 r.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wydał w dniu [...] maja 2015 r. decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, wszczętego na podstawie wniosku złożonego przez skarżącą spółkę jawną.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ koncesyjny wskazał, iż w wyniku poczynionych ustaleń uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do skutecznego przeniesienia koncesji Nr [...] (z późn. zm.) przez przedsiębiorcę S.R. na skarżącą spółkę S.M.R. spółka jawna. Organ koncesyjny, powołując się na treść przepisu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 121 - dalej także: "k.c."), uznał, że wniesienie do spółki jawnej wkładu niepieniężnego może nastąpić zarówno poprzez wniesienie całego przedsiębiorstwa., jego zorganizowanej części lub poszczególnych składników przedsiębiorstwa. O ile więc, jak wskazał organ, przedsiębiorca może swobodnie dysponować poszczególnymi składnikami swojego przedsiębiorstwa, decydując czy wniesie aportem do nowego podmiotu zorganizowaną część swojego przedsiębiorstwa z jego poszczególnymi składnikami czy też wniesie lub dokona zbycia wyłącznie poszczególnych "składników", tak w niektórych przypadkach doznaje on pewnych ograniczeń odnośnie dysponowania posiadanymi uprawnieniami. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych, przykładem takich ograniczeń jest prawo do dysponowania posiadaną koncesją. Organ stwierdził, że koncesja, jako decyzja administracyjna, może przejść na inny podmiot gospodarczy wyłącznie w przypadku sprzedaży, połączenia, podziału lub wydzielania części przedsiębiorstwa, któremu udzielono koncesji, gdyż z uwagi na fakt, że koncesja jest szczególną forma decyzji administracyjnej przedsiębiorca, któremu została udzielona nie ma prawa do jej samoistnego dysponowania. Organ koncesyjny zauważył, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 3 grudnia 2002 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA 693/01 - wskazał, iż: ,Koncesja zawiera uprawnienie ze sfery prawa administracyjnego. Uprawnienie ze sfery prawa administracyjnego przyznane konkretnemu, imiennie oznaczonemu podmiotowi prawa decyzją administracyjną, nie może być przedmiotem obrotu prawnego. Przedmiotem takiego obrotu nie może być sama koncesja na prowadzenie działalności gospodarczej ani uprawnienia z niej wynikające. Korzystanie z uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej (koncesji) w sposób niezgodny z prawem, nie może być akceptowane przez organy państwowe".

Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że w przedmiotowej sprawie nie dysponował dowodami wskazującymi, iż S.J.R. , jako wspólnik skarżącej spółki S.M.R. spółka jawna, wniósł wkład niepieniężny do skarżącej spółki w postaci zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa, na którą składała się również koncesja Nr [...] (z późn. zm.) z dnia [...] maja 2000 r.

Organ koncesyjny uznał, że zarówno w pierwotnej wersji umowy spółki, która została złożona wraz z pismem przewodnim z dnia 30 października 2014 r., jak i w zmienionej umowie spółki, która została złożona wraz z pismem przewodnim z dnia 26 listopada 2014 r., brak było zapisów, które wskazywałyby, że wspólnik S.J.R. wnosił, jako wkład niepieniężny, zorganizowaną część swojego przedsiębiorstwa. Co więcej, organ zauważył, że w pierwotnej umowie, jako tworzony kapitał skarżącej spółki wnoszony przez wspólnika S.J.R. , wskazana jest wyraźnie sama koncesja nr [...] . Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych, trudno uznać za zasadne argumenty skarżącej spółki, iż intencją stron zawierających umowę spółki jawnej było przeniesienie na spółkę jawną przez S.J.R. zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa, w skład którego wchodziła koncesja nr [...] (z późn. zm.), albowiem - jak zauważył organ - oprócz oświadczeń pełnomocnika spółki w pismach z dnia 5 lutego 2015 r. oraz z dnia 3 kwietnia 2015 r. brak jest jakichkolwiek dowodów, w tym dokumentów, które potwierdzałby powyższą okoliczność. W ocenie organu koncesyjnego, w umowach znajdujących się w aktach rejestrowych skarżącej spółki brak jest właśnie szczegółowego określenia takiego wkładu niepieniężnego (aportu) poprzez nieuwzględnienie w miejscu dotyczącym kapitału spółki wniesienia przez wspólnika S.J.R. zorganizowanej część swojego przedsiębiorstwa wraz z koncesją nr [...] .

Organ koncesyjny uznał, że podnoszony w skardze na czynności Referendarza Sądowego z dnia 4 marca 2015 r. argument merytorycznej zmiany umowy spółki z uwagi na konieczność bezzwłocznego rozpoczęcia działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - jak zauważył organ - od dnia wydania postanowienia przez Referendarza Sądowego do dnia złożenia skargi upłynęło blisko cztery miesiące, co w ocenie organu koncesyjnego, wskazuje na akceptację przez wspólników skarżącej spółki jej umowy o zmodyfikowanej treści.

Ponadto Minister Spraw Wewnętrznych podkreślił, iż ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1099) nie zawiera przepisów szczególnych dotyczących przeniesienia koncesji na inny podmiot gospodarczy, co w konsekwencji - zdaniem organu - oznacza, iż przepisy dotyczące wniesienia aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzi koncesja, należy interpretować w sposób ścisły.

Mając na względzie wskazywane powyżej argumenty odnośnie braku możliwości przeniesienia samej koncesji na inny podmiot gospodarczy, Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że z analogicznych powodów brak jest możliwości udostępnienia lub użyczenia koncesji nr [...] skarżącej spółce przez wspólnika S.R. w celu wykonywania działalności ochroniarskiej przez skarżącą spółkę. Minister Spraw Wewnętrznych podkreślił jednocześnie, iż wspomniana wyżej ustawa o ochronie osób i mienia oraz Kodeks cywilny nie znają pojęcia "udostępnienie". Ponadto, powołując się na regulacje zawarte w przepisach art. 710-719 k.c. dotyczących problematyki użyczenia, Minister stwierdził, że z uwagi na fakt, iż koncesja nie jest rzeczą, a jedynie szczególną formą decyzji administracyjnej, przywołane powyżej przepisy dotyczące użyczenia nie mogą znaleźć zastosowania.

W konsekwencji, mając na uwadze fakt, iż nie doszło do skutecznego przeniesienia koncesji nr [...] (z późn. zm.) na skarżącą spółkę, jako wnioskodawcę, Minister Spraw Wewnętrznych uznał postępowanie prowadzone na podstawie wniosku strony skarżącej z dnia 16 stycznia 1015 r. o zmianę wspomnianej koncesji nr [...] za bezprzedmiotowe, albowiem skarżąca spółka nie jest i nie może być uznana, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, za stronę postępowania w sprawie zmiany decyzji - koncesji nr [...] udzielonej na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

W piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją organu z dnia [...] maja 2015 r.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji, strona skarżąca zarzuciła:

a) naruszenie przepisów art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. - polegające na umorzeniu postępowania i zaniechaniu rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przez organ koncesyjny przyczyn, dla których postępowanie stało się bezprzedmiotowe;

b) naruszenie przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61a k.p.a. - polegające na uznaniu, że wnioskodawcy nie można przypisać statusu strony w niniejszym postępowaniu, pomimo, że skarżąca spółka, jako wnioskodawca, wykazała interes prawny w uzyskaniu merytorycznego rozstrzygnięcia, a organ w toku postępowania nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania;

c) naruszenie przepisów art. 9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób wybiórczy i lakoniczny z zaniechaniem wskazania podstawy prawnej, co w konsekwencji uniemożliwiło stronie skarżącej zweryfikowanie stanowiska organu, a także podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] maja 2015 r. umarzającą postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, wszczętego na podstawie wniosku skarżącej spółki z dnia 16 stycznia 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. - stwierdził, iż z uwagi na szczególny charakter decyzji, jaką jest koncesja na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, organ koncesyjny przed wydaniem decyzji zmieniającej, w sposób indywidualny dla każdego z zaistniałych przypadków, dokonuje oceny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy między nowo utworzonym podmiotem, a dotychczasowym podmiotem istnieje łączność podmiotowo-przedmiotowa. Organ wskazał, że dopiero potwierdzenie okoliczności sukcesji praw i obowiązków na nowo powstały podmiot wraz ze spełnieniem pozostałych wymagań określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia może skutkować przyznaniem wnioskodawcy statusu strony i wydania decyzji zmieniającej.

Mając na względzie powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, iż dokonując ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ustalił, iż S.J.R. , któremu została udzielona w dniu [...] maja 2000 r. koncesja Nr [...] (z późn. zm.), nie wniósł jej skutecznie, jako wkład niepieniężny, do spółki S.M.R. spółka w postaci zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa. Zdaniem organu koncesyjnego, okoliczność tą bezsprzecznie potwierdzają akta rejestrowe skarżącej spółki jawnej, w których znajdują się dwie wersje umowy tej spółki. Organ koncesyjny uznał, że w żadnej z w/w umów nie znajdują się zapisy wskazujące, że S.J.R. , jako wspólnik, wniósł do skarżącej spółki wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa wraz z koncesją Nr [...] (z późn. zm.). Organ koncesyjny zauważył bowiem, że w pierwotnej wersji umowy spółki, złożonej wraz z pismem przewodnim z dnia 30 października 2014 r., w § 2 ust. 1 pkt b określającym sposób powstania kapitału skarżącej spółki odnośnie wspólnika S.R. została wyszczególniona sama koncesja Nr [...] oraz broń. Z kolei w zmienionej umowie spółki, która została złożona wraz z pismem przewodnim z dnia 26 listopada 2014 r., w § 2 określającym sposób powstania kapitału skarżącej spółki odnośnie wspólnika S.R. wyszczególniony został wyłącznie wkład niepieniężny w postaci broni.

Minister Spraw Wewnętrznych, dokonując ponownej analizy materiału dowodowego, w tym akt rejestracyjnych skarżącej spółki, uznał, iż sposób uznać, by działanie Referendarza Sądowego Sądu Rejonowego dla [...] w W. było przyczyną zmiany umowy skarżącej spółki, która uniemożliwiła wniesienia aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa S.J.R. wraz z koncesją Nr [...] . Organ uznał bowiem, że postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 7 listopada 2014 r. wzywało jedynie skarżącą spółkę do zmiany § 2 ust. 1 lit. b umowy, z uwagi na fakt, iż koncesja nie posiada samodzielnej zdolności aportowej, co potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 693/01.

W ocenie organu koncesyjnego, brak jest również możliwości udostępnienia lub użyczenia koncesji Nr [...] skarżącej spółce przez wspólnika S.J.R. w celu wykonywania działalności koncesjonowanej przez skarżącą spółkę, z uwagi na fakt, iż sama koncesja nie może być przedmiotem samodzielnego obrotu gospodarczego, co - zdaniem organu - potwierdzają liczne wyroki sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 692/01, w którego uzasadnieniu NSA stwierdził, iż: "Skarżący nie miał prawa posługiwania się koncesją wykonując pracę dla innego podmiotu gospodarczego, jakim była spółka "P.", gdyż nie można przekazać uprawnień z koncesji na rzecz innego podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy). Tego rodzaju postępowanie niewątpliwie stanowiło naruszenie powołanych wyżej przepisów".

Jednocześnie, Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że strona skarżąca w trakcie toczącego się postępowania, a także we wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy, nie dostarczyła żadnych innych dowodów, które potwierdzałyby fakt wniesienia aportem przez S.J.R. do skarżącej spółki zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa wraz z koncesją Nr [...] . Zdaniem organu koncesyjnego, nie znalazło również potwierdzenia stanowisko wnioskodawcy, iż intencją wspólników było prowadzenie skarżącej spółki zajmującej się ochroną osób i mienia, w oparciu o przekazaną aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa wspólnika S.J.R. , w skład której wchodziła koncesja oraz broń, skoro umowa skarżącej spółki w przedmiotowym zakresie nie została zmieniona.

Minister Spraw Wewnętrznych podkreślił, iż postępowanie w zakresie udzielenia lub zmiany koncesji w zakresie usług ochrony osób i mienia jest postępowaniem wnioskowym. W związku w powyższym, z wnioskiem o zmianę koncesji może wystąpić, zgodnie z art. 28 k.p.a., wyłącznie ten, kto posiada legitymację strony w prowadzonym postępowaniu.

Organ uznał, że w prowadzonym przed organem koncesyjnym postępowaniu skarżąca spółka nie posiadała legitymacji strony, albowiem stroną postępowania administracyjnego może być tylko ten, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 1230/01 stwierdził, że żaden inny podmiot, poza koncesjonariuszem, nie ma legitymacji strony w prowadzonym przed organem koncesyjnym postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji, organ koncesyjny uznał, że skoro S.J.R. nie wniósł skutecznie udzielonej mu koncesji Nr [...] wraz ze zorganizowaną częścią swojego przedsiębiorstwa do skarżącej spółki, tym samym brak jest podstaw do przyznania skarżącej spółce statusu strony w toczącym się postępowaniu o zmianę koncesji Nr [...] .

W konsekwencji, mając na względzie przepis art. 105 § 1 k.p.a., organ koncesyjny uznał, że z uwagi na fakt, iż toczone postępowanie administracyjne w zakresie zmiany koncesji Nr [...] stało się bezprzedmiotowe z powodu braku statusu strony przez wnioskodawcę, zachodzą podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie naruszenie art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych zauważył, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. Organ uznał, że postępowanie należy umorzyć w szczególności, gdy w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania, nie legitymuje się interesem prawnym.

Organ zauważył, że gdy w chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nie można precyzyjnie ustalić, czy podmiot występujący z żądaniem posiada, czy też nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., wówczas należy w toku postępowania administracyjnego wyjaśnić wszelkie wątpliwości dotyczące interesu prawnego po stronie wnoszącego podanie. W przypadku, gdy okaże się, iż wnoszący żądanie nie dysponuje owym interesem prawnym, wtedy wszczęte postępowanie musi zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszym postępowaniu, w którym dopiero dokonanie oględzin akt rejestrowych skarżącej spółki i ich analiza wraz z weryfikacją pozostałych dowodów zgromadzonych w trakcie trwającego postępowania - wykazała, że nie doszło do skutecznego wniesienia aportem przez S.J.R. zorganizowanej części jego przedsiębiorstwa wraz koncesją Nr [...] do Spółki. W tej sytuacji, z uwagi na okoliczność, że w prowadzonym postępowaniu ujawnił się brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego - podmiotu, jakim w postępowaniu o zmianę koncesji w zakresie usług ochrony osób i mienia jest przedsiębiorca, któremu udzielono koncesji lub na którego koncesja przeszła w wyniku podziału, połączenia, przekształcenia lub wniesienia zorganizowanej części lub całości przedsiębiorstwa od innego podmiotu posiadającego koncesję, organ koncesyjny był zobligowany, by umorzyć postępowanie w przedmiotowym zakresie.

Minister Spraw Wewnętrznych nie zgodził się również z zarzutem strony skarżącej, jakoby organ koncesyjny nic wyjaśnił przyczyn, dla których postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ zauważył bowiem, iż z uzasadnienia spornej decyzji z dnia [...] maja 2015 r. jednoznacznie wynika, że w ocenie organu koncesyjnego nie doszło do skutecznego wniesienia do skarżącej spółki w formie aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa S.J.R. wraz z udzieloną mu koncesją Nr [...] , co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości uznania skarżącej spółki za stronę postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] .

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej spółki w zakresie naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61a k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 61a k.p.a., albowiem odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia. Organ koncesyjny wskazał, że zastosowanie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W tej sytuacji, jak zauważył organ, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych jest możliwa tylko wtedy, gdy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od podmiotu, który w oczywisty sposób nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Zdaniem organu, odmowa wszczęcia postępowania nie jest więc możliwa, kiedy ustalenie przymiotu strony wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym przedmiocie, a taka sytuacja - według organu - miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ koncesyjny uznał, że właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Chodzi tu zatem, jak wskazał organ, o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy.

Organ koncesyjny stwierdził, że brak przymiotu strony uniemożliwia danemu podmiotowi występowanie do organu koncesyjnego z żądaniem zmiany koncesji. Według organu, tym materialnoprawnym interesem w przypadku postępowania o wydanie decyzji zmieniającej koncesję w zakresie usług ochrony osób i mienia jest wymóg jej posiadania lub nabycia w drodze sukcesji przez wnioskodawcę.

Minister Spraw Wewnętrznych, powołując się na brzmienie § 2 umowy skarżącej spółki jawnej z dnia 1 października 2014 r., uznał, że - wbrew twierdzeniom skarżącej spółki - do jej majątku pierwotnego nie weszła zorganizowana część przedsiębiorstwa wspólnika S.J.R. wraz z koncesją Nr [...] . Jednocześnie, organ koncesyjny stwierdził, że z materiału dowodowego, jakim dysponuje, nie wynika również, by zorganizowana część przedsiębiorstwa wspólnika S.J.R. wraz z koncesją Nr [...] została nabyta przez skarżącą spółkę w sposób wtórny. Tym samym, w ocenie organu koncesyjnego, nie doszło do skutecznego przeniesienia koncesji Nr [...] udzielonej S.J.R. na skarżącą spółkę S.M.R. spółka jawna, co w konsekwencji oznacza, że spółka ta nie posiadała materialnoprawnego interesu do występowania w toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji zmieniającej koncesję nr [...] .

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - organ koncesyjny, kierując się zasadami: praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także udzielania informacji faktycznej i prawnej, określonymi m. in. w przepisach art. 6 k.p.a., art. 7 k.pa., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz wymogami określonymi w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., szczegółowo zebrał i rozpatrzył, a następnie w decyzji dokładnie ocenił okoliczności faktyczne w odniesieniu do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem organu koncesyjnego, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszelkie wymagane elementy, w tym - stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. - szczegółowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne.

Podsumowując, Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że brak jest podstaw do zmiany spornej decyzji z dnia [...] maja 2015 r. o umorzeniu postępowania.

W piśmie z dnia 18 sierpnia 2015 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2015 r.

W skardze strona skarżąca zarzuciła organowi koncesyjnemu:

I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności:

1) naruszenie art. 28 k.p.a. - poprzez uznanie, że skarżąca spółka nie ma przymiotu strony, gdyż nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu decyzji administracyjnej, podczas gdy zgodnie z przedstawionymi dokumentami oraz aktualnymi przepisami prawa jest następcą prawnym zorganizowanej części przedsiębiorstwa jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez S.R. , od daty przejścia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze aportu na rzecz powstałej spółki jawnej, w skład którego wchodziła koncesja nr [...] oraz broń (wskazana w umowie), a tym samym posiada interes prawny do rozpoznania złożonego wniosku o zmianę przedmiotowej koncesji;

2) naruszenie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i umorzenie postępowania w związku z uznaniem, że skarżąca spółka nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu żądanego rozstrzygnięcia, mimo istnienia pozytywnych przesłanek umożliwiających wydanie decyzji o zmianie koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r., będącej składnikiem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które przeszło na skarżącą spółkę w drodze aportu;

3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] maja 2015 r. umarzającej postępowanie w sprawie, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia poprzez uznanie skarżącej spółki za stronę postępowania uprawnioną do złożenia wniosku o zmianę koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r.;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

1) naruszenie art. 551 k.c. i art. 552 k.c. w zw. z art. 33 k.s.h. - poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że intencją wspólników spółki jawnej S. M.R. sp.j. nie było przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa S.R. polegającej na przeniesieniu do majątku spółki, w drodze aportu, składników przedsiębiorstwa wspólnika uprawniających do kontynuowania prowadzenia usług ochrony osób i mienia w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, w skład której wchodziła koncesja nr [...] (z późn. zm.) z dnia [...] maja 2000 r., co skutkowało uznaniem, iż skarżąca spółka nie ma interesu prawnego w uzyskaniu żądanego rozstrzygnięcia;

2) naruszenie art. 15 w zw. z art. 18 ustawy o ochronie osób i mienia - polegające na ich niezastosowaniu i w konsekwencji niewydaniu decyzji w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, mimo przejścia zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmującej w/w koncesję na rzecz skarżącej spółki i wystąpienia spółki o dokonanie zmiany.

Mając na względzie powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2015 r., a także o zobowiązanie organu koncesyjnego do wydania decyzji w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, jak również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła przede wszystkim, że zgodnie z art. 551 k.c. i art. 552 k.c., możliwym jest przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa na inny podmiot. Zdaniem strony skarżącej, świadczy o tym również przepis art. 33 k.s.h. Strona skarżąca zauważyła, że umowa skarżącej spółki jawnej przewidywała, iż wspólnik S.R. przeniesie drogą aportu na nowopowstałą spółkę zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci uprawnień wynikających z koncesji nr [...] (z późn. zm.) oraz broń.

Strona skarżąca stwierdziła, że przywołany w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 692/01, wskazujący na brak możliwości przekazania prawa posługiwania się koncesją na rzecz innego podmiotu gospodarczego traci na aktualności wobec zmian kodeksu cywilnego, które weszły w życie w dniu 25 września 2003 r. Strona skarżąca zauważyła bowiem, iż znowelizowane przepisy art. 551 k.c. i art. 552 k.c. wprost sprzeciwiają się utrwalonej w doktrynie i orzecznictwie zasadzie nieprzenoszalności aktów prawnych indywidualnych i konkretnych. Skarżąca wskazała, że zgodnie z aktualnym brzemieniem przywołanych przepisów czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko co wchodzi w jego skład, chyba że co innego wynika z czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Powołując się na poglądy doktryny, skarżąca spółka stwierdziła, że "w razie zbycia przedsiębiorstwa na nabywcę przechodzą wszystkie wchodzące w jego skład decyzje administracyjne, a wyjątek od tej zasady musi mieć oparcie w przepisie ustawy. Nie ma przepisu, który wyłączałby generalnie przeniesienie decyzji administracyjnych lub szczególnego ich rodzaju (np. koncesji). Przepisy szczególne znajdują się w ustawach regulujących określone dziedziny działalności gospodarczej. Za przepisy szczególne w stosunku do art. 552 k.c. uznać należy te, które wyraźnie wyłączają przenoszenie decyzji administracyjnej na inny podmiot lub określają dodatkowe wymogi oraz tryb sukcesji administracyjnoprawnej" (por. J. Iwanicki, M. Kocur, Koncesje, zezwolenia jako składnik przedsiębiorstwa, "Rzeczpospolita" z dnia 24 września 2003 r.). Zdaniem strony skarżącej, Koncesja - jako uprawnienie publicznoprawne - do momentu wejścia w życie nowego brzmienia art. 551 k.c., nie mogła być zatem przedmiotem zbycia takiego uprawnienia na nabywcę przedsiębiorstwa. Mając jednak na uwadze aktualne brzmienie art. 551 k.c., należy przyjąć, że istnieje możliwość przeniesienia uprawnienia publicznego - jakim jest koncesja - w wyniku zbycia przedsiębiorstwa (sukcesja uniwersalna) w drodze wyjątku od zasady nieprzenoszalności uprawnień publicznoprawnych. Skarżąca spółka uznała, że przejścia koncesji w ramach zbycia przedsiębiorstwa nie należy pojmować, jako możliwość handlu koncesjami. Zdaniem skarżącej, regulacja dotycząca zbycia przedsiębiorstwa w drodze czynności prawnej (art. 552 k.c.) określa, że na nabywcę przechodzą wszelkie składniki takiego przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. W konsekwencji, oznacza to, że w wyniku zbycia przedsiębiorstwa przechodzą prawa i obowiązki wynikające z decyzji (koncesji).

Uzasadniając istnienie interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie, strona skarżąca uznała, że nie sposób zgodzić się z organem koncesyjnym, iż w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawierającej koncesję nr [...] (ze zm.), a w konsekwencji, że nie zaistniały pozytywne przesłanki uprawniające do uznania skarżącej spółki za stronę postępowania w sprawie zmiany owej koncesji. Strona skarżąca stwierdziła, że - wbrew stanowisku organu - skutecznie weszła w ogół praw i obowiązków wynikających z przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa - polegającej na przeniesieniu działalności z zakresu ochrony osób i mienia, do prowadzenia której niezbędne jest posiadanie koncesji oraz broni. Strona skarżąca wskazała, że swój interes prawny upatruje w przepisach art. 15 w zw. z art. 17 ustawy o ochronie osób i mienia, które to przepisy w niniejszej sytuacji muszą być rozpatrywane łącznie z przepisami art. 551 k.c. i art. 552 k.c. w zw. z art. 33 k.s.h.

Strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 33 k.s.h., możliwe było przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa wspólnika S.R. , prowadzącego działalność gospodarczą polegającą m. in. na świadczeniu usług ochrony, w ramach której udzielona została mu koncesja nr [...] (z późn. zm.) oraz z którą związane było upoważnienie do posiadania broni. Strona zauważyła, że po powstaniu skarżącej spółki, S.R. zaprzestał w ramach swojej działalności (indywidualnej) prowadzenia wspomnianej działalności w zakresie świadczenia ochrony osób i mienia i obecnie jako przedsiębiorca zajmuje się inną działalnością. Strona skarżąca wskazała, że intencją wspólników było kontynuowanie dotychczasowej działalności gospodarczej S.R. , polegającej na ochronie osób i mienia, w oparciu o przekazaną w tym celu aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa wspólnika S.R. , w skład której wchodzi koncesja oraz broń.

Strona skarżąca wskazała dodatkowo na unormowania regulujące problematykę sukcesji praw i obowiązków następców prawnych zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Strona zwróciła uwagę w szczególności na treść przepisu art. 93a § 1 Ordynacji podatkowej, którego analiza - zdaniem skarżącej spółki - wskazuje, że w momencie utworzenia spółki jawnej nie musi zachodzić likwidacja dotychczasowego przedsiębiorstwa osoby fizycznej.

Podsumowując, skarżąca spółka stwierdziła, że do uznania, iż nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa konieczne jest ustalenie jakie składniki zostały przeniesione na nowy podmiot, a jakie pozostały przy "dotychczasowej" działalności przedsiębiorcy. Zdaniem strony skarżącej, przy analizie dokonywanych oświadczeń woli przez wspólników należy mieć na uwadze przepis art. 60 k.c. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że wspólnik S.R. złożył skuteczne oświadczenie woli co do zbycia (w drodze aportu) na rzecz nowopowstałej spółki - zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w skład której wchodziła koncesja nr [...] (ze zm.) z dnia [...] maja 2000 r.

W związku z powyższym, strona skarżąca uznała, że Minister Spraw Wewnętrznych wydał nieprawidłową decyzję dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji zmieniającej koncesję nr [...] (ze zm.) z dnia [...] maja 2000 r., wadliwie przyjmując, iż skarżąca spółka nie jest stroną postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że w dniu [...] września 2015 r. organ koncesyjny udzielił skarżącej spółce koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (zdaniem organu w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje o tożsamym zakresie podmiotowo-przedmiotowym). Organ koncesyjny, z ostrożności, wniósł o ewentualne oddalenie skargi, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Minister Spraw Wewnętrznych, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2015 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, w tym w szczególności norm prawnych wyrażonych w przepisach art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., a także art. 551 k.c. i art. 552 k.c.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ koncesyjny, wbrew zarzutom skarżącej spółki nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Dokonując analizy obu spornych decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ koncesyjny wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organ koncesyjny, wydając sporne decyzje, oparł się na materiale dowodowym prawidłowo zgromadzonym w niniejszej sprawie.

Jednocześnie, Sąd uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych, dokonując wszechstronnej interpretacji spornych przepisów, w tym w szczególności przepisów ustawy - Kodeks cywilny, ocenił w sposób pełny znaczenie poszczególnych argumentów skarżącej spółki.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że w wydanych przez organ koncesyjny decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, których Minister Spraw Wewnętrznych dopuściłby się w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów zawartych w skardze i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał także, że uzasadnienia obu spornych decyzji organu koncesyjnego spełniają wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Minister Spraw Wewnętrznych wyraźnie wskazał w nich wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej.

Należy na wstępie zauważyć, że istota sporu sprowadza się w niniejszej sprawie do kwestii rozstrzygnięcia, czy w drodze umowy spółki jawnej S.M.R. spółka jawna z siedzibą w W. z dnia 1 października 2014 r. nastąpiło przeniesienie, w drodze aportu, zorganizowanej części przedsiębiorstwa wspólnika S.J.R. w postaci koncesji Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, udzielonej w dniu [...] maja 2000 r. S.J.R. (jak twierdzi strona skarżąca), czy też brak jest dowodów potwierdzających skuteczne wniesienie owej zorganizowanej części przedsiębiorstwa S.J.R. do skarżącej spółki jawnej (jak wywodzi w uzasadnieniu obu swych decyzji administracyjnych organ koncesyjny).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że kluczowym dowodem w niniejszej sprawie jest umowa spółki S.M.R. spółka jawna zwarta w dniu 1 października 2014 r., w treści której wskazano (w postanowieniu § 2 tej umowy), jaki jest kapitał spółki.

Zdaniem Sądu, z analizy zapisu wskazanego powyżej § 2 umowy spółki nie można w żaden sposób wywieźć - jak twierdzi strona skarżąca - że wspólnik S.J.R. wniósł do skarżącej spółki zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, albowiem z brzmienia § 2 ust. 2 omawianej umowy wynika wyłącznie, że wspólnik S.J.R. przeniesie na spółkę broń określoną w załączniku Nr 1 do umowy.

Z kolei, z postanowienia zawartego w § 4 ust. 5 przedmiotowej umowy spółki jawnej wynika, że S.J.R. "udostępni" skarżącej spółce koncesję Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zarówno w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, jak i w Kodeksie cywilnym brak jest pojęcia "udostępnienie", albowiem w tej formie nie przenosi się własności, a jedynie kreuje sposób posiadania. W konsekwencji, brak jest prawnej możliwości udostepnienia, czy też użyczenia skarżącej spółce przez jej wspólnika koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, w celu wykonywania przez tą spółkę działalności koncesjonowanej.

Abstrahując zatem od kwestii prawnej możliwości przeniesienia praw wynikających z koncesji, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie podkreślić, że w celu dokonania oceny materiału dowodowego organ koncesyjny nie mógł oprzeć swoich rozstrzygnięć na intencjach stron umowy, które nie wynikały w sposób jednoznaczny z umowy. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka, jako wnioskodawca, w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, a także w skardze wniesionej do Sądu nie dostarczyła jakichkolwiek dowodów, które w sposób jednoznaczny potwierdzałyby fakt wniesienia aportem przez wspólnika S.J.R. do skarżącej spółki zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa wraz z koncesją Nr [...] . Nie znalazło również potwierdzenia w żadnych innych dowodach, stanowisko strony skarżącej, jakoby intencją wspólników było prowadzenie skarżącej spółki zajmującej się ochroną osób i mienia w oparciu o przekazaną aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa wspólnika S.J.R., w skład której wchodziła wspomniana wyżej koncesja, skoro umowa skarżącej spółki jawnej w przedmiotowym zakresie nie została stosownie zmieniona.

Mając na względzie powyższe, należy uznać, że organ koncesyjny prawidłowo ustalił, iż S.J.R. , któremu została udzielona w dniu [...] maja 2000 r. koncesja Nr [...] , nie wniósł jej skutecznie, jako wkład niepieniężny, do spółki S.M.R. sp. j. w postaci zorganizowanej części swojego przedsiębiorstwa.

Niezależnie od powyższego, warto zwrócić uwagę, że w doktrynie podkreśla się wyraźnie, iż rozmaite publicznoprawne elementy przedsiębiorstwa w postaci koncesji, zezwoleń, zgód, czy też licencji przechodzą na nabywcę przedsiębiorstwa tylko wtedy, gdy przepisy dotyczące tych koncesji, czy zezwoleń na to zezwalają. Przepis art. 551 Kodeksu cywilnego nie stanowi zatem dostatecznej podstawy dla organów wydających decyzje w powyższych sprawach dla przejścia uprawnień administracyjnoprawnych na nabywcę przedsiębiorstwa. Co najwyżej można tutaj mówić o sugestii ustawodawcy, że decyzje takie powinny także być wydane nabywcy przedsiębiorstwa (por. m.in. M. Kępiński /w:/ Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz do art. 1-44911, pod red. prof. M. Gutowskiego, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016, komentarz do art. 552 k.c. i powołany tam wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 1937/11, Legalis, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt III CSK 252/07, Legalis).

W konsekwencji powyższych ustaleń, należy przejść do oceny zasadności wydania spornego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, wszczętego na podstawie wniosku skarżącej spółki z dnia 16 stycznia 2015 r.

Otóż, należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a., z wnioskiem o zmianę koncesji może wystąpić wyłącznie ten podmiot, który posiada legitymację czynną do wszczęcia postępowania w powyższym zakresie, a więc wyłącznie ten przedsiębiorca, który charakteryzuje się przymiotem strony w postępowaniu dotyczącym zmiany koncesji.

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem koncesyjnym, iż skarżąca spółka nie posiada legitymacji (przymiotu strony) we wskazanym powyżej postępowaniu w sprawie zmiany koncesji Nr [...] , albowiem stroną owego postępowania administracyjnego może być tylko ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy omawiane postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Nie ulega wątpliwości, że interes prawny to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego, który wynika wprost z określonego przepisu prawnego odnoszącego się do sytuacji danego podmiotu. Ponadto musi to być interes indywidualny strony postępowania, a zatem dotyczyć danego podmiotu bezpośrednio. Wskazać należy, że od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie można jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Podkreślenia wymaga, że w takim przypadku osobie tej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż Minister Spraw Wewnętrznych, dokonując prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz argumentów podniesionych przez skarżącą spółkę - zasadnie przyjął, że skarżącej spółce - z uwagi na brak interesu prawnego - nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany koncesji Nr [...] (ze zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

W konsekwencji, mając na względzie przepis art. 105 § 1 k.p.a., należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, że organ koncesyjny prawidłowo uznał, że z uwagi na fakt, iż zainicjowane przez skarżącą spółkę postępowanie administracyjne w zakresie zmiany koncesji Nr [...] stało się bezprzedmiotowe z powodu braku przymiotu strony wnioskodawcy, a więc zachodzą podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego.

Należy wskazać, iż postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. Postępowanie należy umorzyć w szczególności, gdy w toku postępowania okaże się, że podmiot, którego żądanie spowodowało wszczęcie postępowania, nie legitymuje się interesem prawnym.

Minister Spraw Wewnętrznych zasadnie uznał, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszym postępowaniu, w którym analiza materiału dowodowego, w tym m.in. ocena akt rejestrowych skarżącej spółki - wykazała, że nie doszło do skutecznego wniesienia aportem przez S.J.R. zorganizowanej części jego przedsiębiorstwa wraz koncesją Nr [...] do skarżącej spółki jawnej.

Zdaniem Sądu stwierdzić należy, że brak jest w konsekwencji podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze.

Ponadto, Sąd uznał, że obie wydane w sprawie decyzje nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ koncesyjny, podjął niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu wydanych w sprawie decyzji organ nie naruszył również normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.