Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 828/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 127 § 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2019 roku sprawy ze skarg Prezydenta Miasta O. W. i E. O. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku oddala skargi


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku P. W. (dalej Prezydent) o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji P. W. z dnia 6 lutego 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przez [...] S. A. w G. (dalej jako spółka), przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji GPZ [...] kV O. Zachód z liniami kablowymi 110 kV, na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...], w O. W. - działając na podstawie przepisów art. 1, 17 ust. 1 i art 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015r., poz. 1659), art. 17 pkt 1, 127 § 3 i 134 kodeksu postępowania administracyjnego postanowiło stwierdzić niedopuszczalność w/w wniosku.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta O. W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przez [...] S. A. z/s w G., przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji GPZ [...] kV O. Zachód z liniami kablowymi 110 kV, na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...], w O. W. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa – wbrew wyraźnie sformułowanemu zakazowi w obowiązującym planie miejscowym przy braku przesłanek negatywnych do wydania decyzji nieważnościowej.

Od przedmiotowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Prezydent złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art 127 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że w jego ocenie inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Nadto jej realizacja jako celu publicznego o znaczeniu lokalnym jest konieczna celem pokrycia zapotrzebowania mieszkańców w energię elektryczną., zwiększenia pewności zasilania odbiorców, zapewnienia możliwości przyłączenia nowych odbiorców energii pojawiających się w wyniku rozwoju przemysłu, usług, budownictwa i indywidualnych gospodarstw domowych, skrócenia istniejących ciągów liniowych SN na terenie miasta i okolic oraz wykonania prawidłowych podziałów sieci.

W momencie wystąpienia do tutejszego Urzędu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w kolejnym etapie o wydanie decyzji pozwolenia na budowę na przedmiotowym terenie istnieje już infrastruktura techniczna w postaci linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (zdjęcie stanowi załącznik nr 1 do wniosku). Realizowana inwestycja wprowadza kubaturowy budynek (zdjęcie stanowi załącznik nr 2 do wniosku), wpasowujący się w istniejącą zabudowę, który nie będzie generował uciążliwości dla mieszkańców w postaci wzmożonego ruchu czy też hałasu.

W związku z powyższym z uwagi na rozwój przestrzenny miasta konieczna jest budowa nowego GPZ-u zapewniającego pokrycie zapotrzebowania na energię elektryczną miasta O. . W związku z tym Prezydent wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Opisanym we wstępie postanowieniem SKO stwierdziło niedopuszczalność wniosku.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na art. 127 § 3 kpa wedle którego od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Natomiast zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Niedopuszczalność odwołania (w przedmiotowej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) ma miejsce w przypadku stwierdzenia braku przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie.

Kolegium wskazało, że z zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Powyżej przytoczone przepisy oznaczają, iż wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem prawnym, który przysługuje wyłącznie stronie postępowania, a więc podmiotowi posiadającemu interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Natomiast stwierdzenie, że interes lub obowiązek ma charakter prawny musi opierać się na przepisach prawa, czyli być wyprowadzone z konkretnej normy prawnej. Wskazać należy, iż cechą interesu i obowiązku prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania danego przepisu. Interes prawny, musi bowiem bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, natomiast brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie zezwala na uznanie go za stronę w postępowaniu administracyjnym.

W ocenie SKO Prezydent Miasta O. W. wydał jako organ I instancji decyzję, której następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność. Prezydent Miasta O. W. z chwilą, w której wydał decyzję jako organ I instancji w toku postępowania administracyjnego zakończył swój udział w tymże postępowaniu. Co za tym idzie, nie ma on legitymacji aby brać udział w procesie odwoławczym, inicjować postępowania w trybie nadzwyczajnym. W realiach niniejszej sprawy, nie może złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Kolegium wskazało, iż nie do przyjęcia jest stanowisko wedle, którego Prezydent Miasta O. W. będzie zajmować różną pozycję, w zależności od etapu postępowania- najpierw jako organ wydający decyzję, a następnie jako strona. Taka sytuacja budziłaby wątpliwości co do bezstronności postępowania, a ponadto naruszałaby zasadę pogłębiania zaufania do obywateli do organów państwa. Tym samym Prezydent Miasta O. W. nie może występować w sprawie w podwójnej roli organu wydającego decyzję w I instancji i strony.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Prezydent wniósł skargę do WSA w Poznaniu, wnosząc o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Prezydent nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przez niego wydanej. Prezydent wskazał, że w sprawie mamy do czynienia z dwoma różnymi postępowaniami, pierwsze dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji w którym prezydent występował jako organ, a jego rola skończyła się w chwili wydania decyzji I instancji. Odrębnym postępowaniem jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym postępowaniu Prezydent nie występuje jako organ administracji, ani w trakcie załatwiania sprawy w pierwszej instancji, ani jako organ odwoławczy. Zatem w żadnym momencie nie ma on możliwości uwzględnienia interesu swojej gminy jako organ administracji publicznej załatwiający sprawę. Właściwym organem do stwierdzenia nieważności decyzji jest SKO a Prezydent w postępowaniu nieważnościowym wydanej przez niego decyzji reprezentuje gminę, która ma interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, ponieważ to gmina w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji będzie ponosiła odpowiedzialność odszkodowawczą. Ponadto prezydent powołał się na wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r. sygn. I OSK 2188/13 w którym sąd stwierdził, że jednostka samorządu terytorialnego może być stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie SKO wniosła również E. O. S.A. w G. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając postanowienie SKO w całości, zarzucając naruszenie art. 28, art. 127 § 3 i art. 134 K.p.a. poprzez odmówienie Prezydentowi O. W.. prawa do złożenia wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności odmówienie prawa do udziału w sprawie w charakterze strony i odmówienie interesu prawnego. Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zadań własnych gminy z zakresu zaopatrzenia w energię elektryczną oraz art 18 i 19 Prawo energetyczne poprzez pominięcie przepisów w sprawie planu założeń do zaopatrzenia gminy m.in. w energię elektryczną i wynikających z ww. przepisów obowiązków dla danej gminy w zakresie sporządzenia projektu założeń do zaopatrzenia w ciepło, energię i paliwa gazowe. Zdaniem spółki w sytuacji gdy dane postępowanie dotyczy określonych praw lub obowiązków określonego organu, to wówczas będzie mu przysługiwał status strony, co ma miejsce w niniejszej sprawie w stosunku do jednostki samorządu terytorialnego gdyż w sposób oczywisty decyzja nieważnościowa oddziałuje na obowiązki gminy wynikające z podanych wyżej aktów.

Odpowiadając na obie skargi SKO wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko co do braku legitymacji Prezydenta do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem tut Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. II SA/Po 829/18 tut Sad połączył do wspólnego rozpoznania sprawy ze skarg Prezydenta Miasta O. W. i Energa Operator S.A. w G. i zarządził prowadzić je dalej pod sygn. II SA/Po 828/18.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie M. S. w charakterze uczestnika postępowania. Czynności pełnomocnika J. Ś. z uwagi na brak dołączenia w zakreślonym terminie pełnomocnictwa zostały pominięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność wniosku Prezydenta Miasta O. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] lutego 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przez E. - O. S. A. w G. (dalej jako spółka), przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji GPZ [...] kV O. Zachód z liniami kablowymi 110 kV, na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...], w O. W..

W niniejszej sprawie należało ocenić, czy w świetle powyższych okoliczności dopuszczalny był wniosek Prezydenta Miasta O. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych niedopuszczalność odwołania (odpowiednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, które nie weszły do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno–techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a., albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2 k.p.a.), lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 63 k.p.a. n.p. brak podpisu (por. wyrok NSA z dnia 20.07.2018 sygn. II OSK 2045/16, CBOSA).

Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. W razie jednak gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym, nie można przyjąć, że organ tych ustaleń będzie dokonywał poza formami postępowania administracyjnego, bez zapewnienia udziału jednostki powołującej się na własny interes prawny. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze, a w razie gdy ustali, że jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego (por. wyr. NSA z 10.3.2009 r. II OSK 316/08, Legalis).

W przedmiotowej sprawie SKO stwierdziło, że Prezydent, który wydał decyzję w I instancji nie ma przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji

Prezydent w skardze powołał się na wyrok NSA z 7 maja 2015 r. sygn. I OSK 2188/13 i wskazał, że jednostka samorządu terytorialnego jest stroną postępowania nadzwyczajnego (art. 28 k.p.a.) prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu. Organ podał, że interes prawny wywodzi z faktu, iż stwierdzenie nieważności decyzji przez SKO skutkować będzie odpowiedzialnością odszkodowawczą. Skarżąca [...] S.A. interes prawny Prezydenta upatrywała we wskazanych w skardze przepisach ustawy o samorządzie gminnym i prawie energetycznym nakładających na gminę obowiązek w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i sporządzenia projektu założeń do zapotrzebowania w ciepło, energię i paliwa gazowe.

W ocenie Sądu Prezydent nie wskazał interesu prawnego reprezentowanej przez siebie jednostki (miasta) ściśle związanego z materialnoprawną podstawą wydanej decyzji. Idąc tokiem rozumowania Prezydenta ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza związana ze stwierdzeniem nieważności decyzji istniałaby de facto w każdej sprawie, a tym samym dawałaby organowi na każdym etapie postępowania przymiot strony, co jest niedopuszczalne. Interes prawny winien znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego, związanego ze skutkami decyzji, której następnie nieważność stwierdzono. Skutkiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było pojawienie się po stronie miasta jakiegokolwiek interesu prawnego. Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu również nie rodzi interesu prawnego Miasta, ale jak już ewentualną odpowiedzialność organu. Prezydent sprowadzając swój interes prawny do odpowiedzialności organu jako tego który wydał decyzję, której nieważność następnie stwierdzono nadal bowiem interes prawny wywodzi z roli organu a nie interesu gminy. Wskazane przez spółkę obowiązki gminy w zakresie dostarczania energii elektrycznej czy sporządzania planu założeń do zaopatrzenia w energię, ciepło i paliwa gazowe, nadal pozostające w sferze imperium również nie wskazują na posiadanie przez Prezydenta interesu prawnego do bycia stroną w postepowaniu nieważnościowym w niniejszej sprawie. Niewątpliwie Prezydent występował w niniejszej sprawie w charakterze organu administracyjnego wyłącznie na etapie postępowania zwyczajnego, dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Reguła kolizyjna nakazująca dawać pierwszeństwo roli organu administracji załatwiającego sprawę oznacza, że przyznanie organowi administracji takiej roli w sprawie przez przepisy prawa wyklucza jego udział w tym postępowaniu w charakterze strony. (por. postanowienie NSA z 22.10.2009, I OSK 1406/09, wyrok NSA z 5.11.2014r., I OSK 801/14). Stwierdzenie nieważności mogło być, co miało miejsce w sprawie, rozstrzygnięte przez samorządowe kolegium odwoławcze i jest postępowaniem odrębnym od postępowania zwyczajnego. W takiej sytuacji, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska doktryny jednostka samorządu terytorialnego nie jest legitymowana do występowania w charakterze strony w postępowaniu nieważnościowym od tej decyzji. (por. uchwała NSA z 9.10.2000r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17, uchwała NSA z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, ONSA nr 4/2003, poz. 115 ,W. Chróścielewski, Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ, "Państwo i Prawo" z. 4/2003; M. Stahl, Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z. 6/2006, s. 42-44; J. P. Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, "Państwo i Prawo" z. 2/2006). Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości orzekania wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowo administracyjnego.

Organy gminy nie powinny orzekać w sprawach w których może dojść do naruszenia interesu prawnego tej jednostki. Jednakże w sytuacji, gdy organ jednak orzeka w sprawach jednostki samorządu terytorialnego, którą reprezentuje, to organ ten winien dbać o interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.

Sąd orzekający w tym składzie prezentuje pogląd, że stronami w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, są strony postępowania zwyczajnego (zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji) oraz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności. Wynika on z ugruntowanej już linii orzeczniczej oraz doktryny (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 05.12.2012r., sygn. II SA/Bk 606/12, WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Rz 710/10, wyrok NSA z dnia 23 lipca 2008 r., I OSK 373/07, wyrok NSA wydany w dniu 27.03.2012r. w sprawie II OSK 50/11, postanowienie NSA z dnia 22.10.2009r. o sygn. I OSK 1406/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA oraz vide B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2009, s. 609). Postępowanie nadzwyczajne jest co prawda postępowaniem odrębnym od postępowania zwyczajnego, ale nadal dotyczy oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, od której organ ten, któremu powierzono merytoryczne rozstrzyganie sprawy, powinien być wyłączony. Stwierdzenie nieważności decyzji powierzono w postępowaniu nieważnościowym innemu organowi, dokonującemu weryfikacji prawidłowości decyzji, tak jak ma to miejsce w przypadku rozpoznania odwołania. Sytuacja ta nie różni się w istocie w zakresie roli organu wydającego decyzję w pierwszej instancji w prowadzonym postępowaniu, zaś przyznanie roli strony organowi w postępowaniu nieważnościom prowadziłoby do sytuacji, w której system weryfikacji decyzji byłby w tym zakresie niekonsekwentny, nie tylko na etapie działania organu weryfikującego prawidłowość decyzji, ale także zaskarżalności decyzji do sądu administracyjnego.( por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10.10.2016r., II SA/Op 408/16)

Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 6 lutego 2015r. została wydana przez Prezydenta Miasta O. W. i gmina nie była stroną tamtego postępowania. Na skutek wydania tej decyzji gmina nie nabyła interesu prawnego. Inaczej więc niż w powoływanej w skardze sprawie I OSK 2188/13, w której wskutek wydanej decyzji gmina nabyła uprawnienia właścicielskie precyzowane regulacjami Kodeksu cywilnego wobec określonych działek i z tego wywodziła interes prawny. Z uwagi na odmienny stan faktyczny stanowisko wyrażone przez NSA w cyt. wyżej sprawie nie ma zastosowania w niniejszej.

Prezydent mógłby występować w postępowaniu nieważnościowym jedynie w sytuacji gdyby reprezentował miasto legitymujące się interesem prawnym. Inaczej mówiąc wniosek Prezydenta byłby dopuszczalny gdyby Miasto w świetle art. 28 k.p.a. mogłoby być uznane za stronę postępowania (legitymowało się interesem prawnym) oraz było reprezentowane przez Prezydenta Miasta. W ocenie Sądu ani Miasto ani Prezydent nie mają w niniejszej sprawie interesu prawnego, który pozwalałby na wszczęcie postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro nie został spełniony warunek określony w art. 28 k.p.a. zasadnie Kolegium stwierdziło niedopuszczalność wniosku P. W..

W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.