Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1343/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – rozpoznając ponownie sprawę przekazaną wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt I GSK 778/14 – oddalił skargę L. L.

Pełnomocnik Skarżącego sporządził skargę kasacyjną od wskazanego wyroku sądu pierwszej instancji, wnosząc jednocześnie o przyznanie Skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go w całości od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 17 października 2016 r. Skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada mieszkanie o pow. ... m2 (zajęte w postępowaniu egzekucyjnym), natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż osiąga miesięczny dochód w wysokości ... zł z tytułu "najem mieszkania (zajętego)". W uzasadnieniu podniósł, że nie zamieszkuje wspólnie z żoną, z którą pozostaje w rozdzielności majątkowej. Skarżący jest obecnie osobą bezrobotną, jego rachunki bankowe zostały zamknięte, zaś składniki majątku, w tym posiadana nieruchomość (mieszkanie), zostały zajęte przez organy egzekucyjne. Wnioskodawca wyjaśnił, że mieszka w mieszkaniu, do którego nie posiada tytułu prawnego, zaś jego właściciel żąda by je opuścił. Ponadto wskazał, że ma dwóch synów, którzy mieszkają z żoną, zaś skarżący stara się uczestniczyć w ich wychowaniu, w tym poprzez "łożenie na ich utrzymanie", na co nie pozwala mu jednak obecny stan jego dochodów.

W związku z tym, że złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z 18 października 2016 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nadesłał: decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w S. oraz decyzje Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o zabezpieczeniu na majątku Skarżącego zobowiązań podatkowych, postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w S. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązania w podatku akcyzowym, zeznanie podatkowe za rok 2014 oraz informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014.

Ponadto Skarżący wyjaśnił, że nie otrzymuje regularnej pomocy materialnej od żony, która jedynie "częstuje obiadem". Nie jest zarejestrowanym bezrobotnym, ani nie otrzymuje środków z pomocy społecznej. W wyniku zawarcia małżeńskiej umowy majątkowej, w skład majątku Skarżącego wszedł lokal, który obecnie wynajmuje, a w skład majątku żony dom i pozostałe składniki majątku. Skarżący nie otrzymuje alimentów od żony i nie występował o ich przyznanie, ponieważ żona utrzymuje ich dzieci. Na miesięczne utrzymanie (jedzenie, środki higieny, ubranie) Skarżący wydaje około ... zł. Pozostałą kwotę przeznacza na dojazdy do miejsca zamieszkania synów oraz ich utrzymanie.

Skarżący mieszka na ul. ... w lokalu, którego właścicielem jest ... S.A. Wyjaśnił, że od lutego 2014 r. nie ponosi koszów utrzymania zajmowanego mieszkania, ale aktualnie jego właściciel żąda ich ponoszenia, uiszczenia zaległych rachunków, a przede wszystkim opuszczenia lokalu. Wskazał, że żądania ... S.A. przedstawia pisemnie albo telefonicznie. Ponadto Skarżący podał adresy zamieszkania żony, własny adres zamieszkania oraz adres mieszkania wynajmowanego. Nie przedstawił jednak umowy najmu wyjaśniając, że obecny właściciel wyprowadził się. Wskazał również, że w latach 1997-2014 prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. W ostatnich sześciu miesiącach organy egzekucyjne zajęły w ramach postępowania egzekucyjnego lokal Skarżącego w S. Dodał, że obecnie nie posiada żadnych rachunków bankowych i oszczędności. Rachunki bankowe zostały zamknięte po ich zajęciu przez organy egzekucyjne i w związku z brakiem na nich jakichkolwiek środków.

Postanowieniem z 16 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podkreślono, że z uwagi na niewystarczające wykazanie sytuacji majątkowej przez wnioskodawcę nie można było dokonać oceny, czy spełnia on ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy.

Skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazał, iż referendarz sądowy pominął konsekwencje płynące z faktu, że część dokumentów, których żądano od niego nie istnieje. Podkreślił, że zgodnie z przepisami dokumenty nie są jedynym sposobem "wykazania" jego sytuacji finansowej. Zdaniem wnioskodawcy głównym i podstawowym środkiem dowodzącym sytuacji finansowej winny być oświadczenia składane przez skarżącego. Wskazał przy tym, że dokumenty są tylko jednym ze środków dowodowych, ale nie wyczerpują katalogu dowodów. Przedstawione przez Skarżącego dokumenty i oświadczenia pozwalają ocenić sytuację majątkową i zestawić ją z wysokością wpisu od skargi.

Podkreślił, że jego sytuacja materialna jest od wielu lat całkowicie odrębna i niezależna od sytuacji materialnej żony. Przedmiotowa sprawa wprost dotyczy wyłącznie Skarżącego i jego majątku osobistego, a nie majątku żony, a w związku z tym żona nie ma najmniejszych podstaw by uczestniczyć w przedmiotowej sprawie, nawet w zakresie dotyczącym jedynie uiszczenia za niego wpisu od skargi.

Skarżący podniósł, że wydając zaskarżone postanowienie referendarz sądowy pominął fakt, że instytucja zwalniania od kosztów sądowych wiąże się z zapewnieniem dostępu do sądu, a tym samym - z zapewnieniem wymiaru sprawiedliwości. W jego ocenie nadmierna wysokość kosztów sądowych w sprawie niniejszej oraz w sprawach toczących się równolegle przed tut. Sądem, powinna być potraktowana jako ograniczenie prawa do sądu. Ustanowione "bariery finansowe" muszą uwzględniać równowagę (rozsądny związek proporcjonalności) między interesem państwa w pobieraniu opłat sądowych a interesem strony w obronie praw w postępowaniu sądowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) - w brzmieniu przed 15 sierpnia 2015 r. - wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc, a wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpoznaniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd przeanalizował wniosek złożony na urzędowym formularzu PPF wraz z twierdzeniami podniesionymi w sprzeciwie od postanowienia starszego referendarza sądowego.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja prawa pomocy jest przeznaczona dla osób znajdujących się w stanie ubóstwa, dla których poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych jest niemożliwe, bowiem wiązałoby się z niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych ich rodzin. W związku z tym, iż w przypadku przyznania prawa pomocy koszty udzielonej pomocy pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, ograniczonych do sytuacji, gdy strona skarżąca nie ma jakichkolwiek możliwości pokrycia tych kosztów z posiadanych dochodów lub z dochodów możliwych do osiągnięcia.

Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, referendarz sądowy – na podstawie art. 255 p.p.s.a. – ma prawo wezwania takiej osoby do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Zdaniem Sądu Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd stwierdza, że oświadczenia wnioskodawcy – złożone na urzędowym formularzu PPF oraz w dodatkowym oświadczeniu – nie mogą być uznane za wyczerpujące i rzetelne, co powoduje brak możliwości ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Analiza zgromadzonego materiału budzi bowiem wątpliwości z tego powodu, że na niektóre pytania skarżący w ogóle nie udziela odpowiedzi, bądź udziela odpowiedzi niepełnych, a ponadto nie przedstawia dokumentów źródłowych, o które się do niego zwracano, a które mogłyby pozwolić na weryfikację składanych oświadczeń. W tym zakresie Sąd zauważa, że nie można ustalić tego, jaka jest wysokość miesięcznego dochodu wnioskodawcy, jak również tego, jaką kwotą w rzeczywistości dysponuje on w pewnym stałym przedziale czasowym na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Skarżący oświadcza, iż jedynym jego dochodem jest kwota ... zł, jaką otrzymuje z tytułu wynajmowania należącego do niego mieszkania. Z tej przyczyny zarządzeniem z dnia 18 października 2016 r. wezwano go złożenia dokumentu potwierdzającego oświadczony dochód w wysokości ... zł z tytułu "najmu mieszkania", na przykład w postaci umowy najmu mieszkania ze wskazaniem miesięcznej wysokości czynszu najmu. Wnioskodawca nie wykonał wezwania w tym zakresie, wobec czego nie można było zweryfikować prawdziwości oświadczeń dotyczących źródła i wysokości jego miesięcznego dochodu. Ponadto, w piśmie z dnia ... października 2016 r. wskazał, iż dotychczasowy najemca "zakończył umowę z końcem października", na potwierdzenie czego Skarżący również nie przedstawił żadnego dokumentu.

Skoro zatem – zgodnie z oświadczeniami wnioskodawcy – to czynsz najmu stanowił przez dłuższy okres czasu jedyne źródło dochodu skarżącego, to przedstawienie dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy najmu staje się najistotniejszym elementem służącym do ustalenia rzeczywistych możliwości majątkowych wnioskodawcy. Nie sposób przy tym uznać, by usprawiedliwieniem dla omawianego braku była okoliczność zakończenia umowy najmu, bowiem samo rozwiązanie umowy nie skutkuje uznaniem jej za niebyłą, czy nieważnością sporządzonych w związku z nią dokumentów. Uchylając się – bez obiektywnych przeciwności – od wykonania zarządzenia referendarza sądowego w tym przedmiocie, wnioskodawca w istocie rzeczy uniemożliwia weryfikację oświadczeń składanych w toku niniejszego postępowania.

Sąd podkreśla, że samo wskazanie wysokości miesięcznego czynszu najmu mieszkania nie może być uznane za równoznaczne ze wskazaniem miesięcznej wysokości posiadanych zasobów pieniężnych. Sądowi z urzędu wiadome jest, że Skarżący już w 2014 r. zainicjował w tutejszym Sądzie liczne postępowania sądowe, występując w części z nich z wnioskami o przyznanie prawa pomocy. Posiłkując się zatem analizą wcześniejszych oświadczeń wnioskodawcy, zawartą w postanowieniach oddalających jego wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych, dostrzec można, iż przez cały ten okres skarżący przedstawiał się jako osoba bezrobotna, której źródłem dochodów był "czynsz najmu" posiadanego mieszkania (zajętego w postępowaniu egzekucyjnym), którego wysokość zmieniała się w kolejnych oświadczeniach, wynosząc od ... zł do ... zł (jak w niniejszej sprawie). Ponadto we wcześniejszych postępowaniach skarżący oświadczał pomoc ze strony żony w wysokości ... zł miesięcznie (por. postanowienia: WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1130/15 i NSA z dnia 7 października 2015 r. o sygn. akt I GZ 653/15; WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1862/15 i NSA z dnia 16 listopada 2015 r. o sygn. akt I GZ 726/15; WSA w Warszawie z dnia 13 października 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 2712/15 i NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. o sygn. akt I GZ 868/15; WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1727/15 i NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I GZ 169/16; WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1568/15 i NSA z dnia 12 sierpnia 2016 r. o sygn. akt I GZ 463/16; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, z doświadczenia życiowego wiadomo, że dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (na które składają się nie tylko wydatki na wyżywienie, ubranie i środki higieny, ale również inne opłaty związane choćby z mieszkaniem czy leczeniem) wymagane jest posiadanie środków finansowych o wartości przekraczającej oświadczone przez skarżącego dochody. Dodatkowo, wskazana przez wnioskodawcę ogólna wartość "około ... zł" na miesięczne wydatki związane z "jedzeniem, środkami higieny i ubraniem" nie została w żaden sposób udokumentowana. Nie bez znaczenia jest przy tym, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy nigdy nie korzystał on z pomocy społecznej, mimo opisanej przez siebie sytuacji materialnej. Dostrzeżone powyższej okoliczności czynią oświadczenia skarżącego w tym zakresie niewiarygodnymi.

Zdaniem Sądu zastanawiające jest, że mimo tak trudnej – w ocenie samego skarżącego – sytuacji materialnej, Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej i nie jest również zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Doświadczenie życiowe podpowiada, że w sytuacji braku dochodów wystarczających dla egzystencji, obywatel występuje o pomoc społeczną, a w każdym razie poszukuje pracy, rejestrując się w tym celu w odpowiednim organie jako osoba bezrobotna. Skarżący takich kroków nie podjął, a co więcej nie wyjaśnił tego powodów, co zasadnym czyni wniosek, że posiada możliwości finansowe, by pozwolić sobie na pozostawanie bez pracy, od co najmniej półtora roku. Gdyby natomiast przyjąć, że z uwagi na swoje zadłużenie i prowadzone wobec wnioskodawcy postępowania egzekucyjne, nie podejmuje on zatrudnienia mimo zdolności do pracy, a jednocześnie z uwagi na powyższe zakłada zasadność pomocy ze strony państwa przy postępowaniach sądowych, to postawa taka nie zasługuje na aprobatę w świetle konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, jak również w świetle regulacji dotyczących prawa pomocy.

W sprawie nie można również pominąć kwestii dostrzeżonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach oddalających zażalenia skarżącego w ramach wcześniejszych postępowań o prawo pomocy. W uzasadnieniu do postanowienia z 7 października 2015 r. o sygn. akt I GZ 653/15 wskazano, iż prowadzone wobec skarżącego od 2012 r. postępowania kontrolne oraz podatkowe wykazały, że w tym okresie skarżący dysponował znacznym majątkiem, ponieważ zgodnie z ustaleniami organów podatkowych (np. postanowienie z dnia ... kwietnia 2014 r., nr ...) od maja 2012 r. do listopada 2012 r. skarżący wyzbył się majątku o wartości około ... zł. Z kolei w postanowieniu z 12 sierpnia 2016 r. o sygn. akt I GZ 463/16 zauważono, iż wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, jako wykazanie wystąpienia przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogły zostać uznane wyłącznie oświadczenia skarżącego o jego trudnej sytuacji finansowej i niektóre dokumenty, skoro w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy (jak choćby faktu wypracowania przez Skarżącego w 2014 r. przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości ponad 4 mln zł) oświadczenia te budziły wątpliwości, zaś wyjaśnienie tych wątpliwości – poprzez przedłożenie stosownych dokumentów – leżało w interesie skarżącego. Powyższe ustalenia nie mogły zatem pozostać bez wpływu na ocenę oświadczeń skarżącego składanych w ramach niniejszego postępowania, zważywszy na to, że wcześniejsze odmowy zwolnienia go od kosztów sądowych następowały z uwagi na to, że skarżący nie wyjaśnił w sposób pełny i niebudzący wątpliwości swojej sytuacja majątkowej. Podkreślić zatem należy, iż strona, której wyłożone zostały już zasady postępowania w przedmiocie prawa pomocy, a co więcej, która jest w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, winna z należytą starannością przedstawić swoją aktualną sytuację majątkową.

Poważne wątpliwości budzi także kwestia zamknięcia rachunków bankowych oraz wyjaśniania wnioskodawcy o niemożliwości przedstawienia zaświadczenia bankowego w tym zakresie. Skarżący nie podał, ile rachunków bankowych posiadał i w jakiej dacie zostały one zamknięte. Zaznaczył, że rachunki zostały przez niego zamknięte po tym, jak zostały zajęte przez organ egzekucyjny, co przemawia za przyjęciem, że okoliczność ta winna być potwierdzona dokumentem bankowym, wystawionym w dacie zamknięcia rachunku i wydanym właścicielowi rachunku bez dodatkowych opłat. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 728 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), bank jest obowiązany przesyłać posiadaczowi co najmniej raz w miesiącu bezpłatnie wyciąg z rachunku z informacją o zmianach stanu rachunku i ustaleniem salda, chyba że posiadacz wyraził pisemnie zgodę na inny sposób informowania o zmianach stanu rachunku i ustaleniu salda. Zatem to, że skarżący nie posiada ani wyciągów z rachunku bankowego, ani innych dokumentów bankowych, którymi winien dysponować przy założeniu należytej staranności w dbaniu o własne sprawy, stanowi okoliczność negatywnie wpływającą na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanych już postanowieniach wielokrotnie odnosił się do twierdzeń skarżącego dotyczących rachunków bankowych. W postanowieniu z 12 stycznia 2016 r. o sygn. akt I GZ 884/15 podniesiono, iż nie można podzielić argumentacji skarżącego, że skoro zostały zamknięte posiadane przez skarżącego rachunki bankowe, to dla oceny jego sytuacji materialnej nie ma znaczenia przedstawienie dokumentu potwierdzającego ten fakt oraz historii rachunku. Nie budzi bowiem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że odmowa przedstawienia ww. dokumentów uniemożliwiła dokonanie przez Sąd I instancji rzeczywistej oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Usprawiedliwieniem dla odmowy przedstawienia tych dokumentów nie może być podnoszona przez skarżącego okoliczność, że z uzyskaniem tych dokumentów wiążą się koszty. Należy bowiem podkreślić, że to strona domagająca się przyznania prawa pomocy powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. także postanowienia NSA: z 16 listopada 2015 r. o sygn. akt I GZ 726/15; z 9 grudnia 2015 r. o sygn. akt I GZ 868/15).

Przedstawione wątpliwości spowodowały, że nie można było dokonać oceny, czy Skarżący spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, jak również nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie.

W postanowieniu z 5 listopada 2010 r. o sygn. akt II GZ 318/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania. To w jej interesie leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy.

Reasumując, z uwagi na niewystarczające wykazanie sytuacji majątkowej przez wnioskodawcę, nie można było dokonać oceny, czy spełnia on ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy. W konsekwencji spowodowało to, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Argumentacja wnioskodawcy zaprezentowana w sprzeciwie jest natomiast polemiką z zasadami postępowania obowiązującymi przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie wnosi nic do sprawy.

Sąd wskazuje, że Skarżący jest osobą, która sama zainicjowała liczne postępowania sądowe i administracyjne. W postanowieniu z 12 marca 2013 r. o sygn. akt II OZ 159/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym wszczynając liczne postępowania sądowe czy administracyjne strona powinna liczyć się z faktem, że wiążą się one z koniecznością ponoszenia określonych kosztów i zabezpieczyć środki na ten cel. Przyjęcie odmiennej interpretacji oznaczałoby dopuszczalne jedynie wyjątkowo przerzucenie na Skarb Państwa całości kosztów ponoszonych przez Skarżącego w związku z uczestnictwem we wszczętych z jego inicjatywy postępowaniach sądowych i administracyjnych. Podzielając powyższe stanowisko dodać trzeba, iż przyznanie prawa pomocy nie jest uzależnione od ilości toczących się spraw przed sądem, lecz wyłącznie od sytuacji finansowej wnioskującej strony, która winna być wykazana zgodnie z obwiązującymi przepisami (por. postanowienia NSA z dnia 28 maja 2013 r. o sygn. akt II OZ 395/13; z dnia 3 października 2012 r. o sygn. akt II GZ 341/12; z dnia 12 lipca 2012 r. o sygn. akt II GZ 235/12 ).

Z wyłożonych względów, na podstawie art. 260 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.