Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 543/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia 26 lipca 2013 r., zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego o dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez ten organ w stosunku do A. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" w zakresie rzetelności podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r.

Jako przesłankę do dokonania zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych wskazano na uzasadnione podejrzenie o uczestnictwo w karuzeli podatkowej z podmiotami krajowymi oraz zagranicznymi z obszaru wspólnoty Europejskiej, z podmiotami nie będącymi członkami Unii Europejskiej, a także z podmiotami prowadzącymi działalność na terenie Azji w celu wygenerowania zwrotów podatku VAT.

W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej fakt prowadzenia postępowań przez Prokuraturę i różne Urzędy Kontroli Skarbowej w Polsce wobec kontrahentów firmy "A" może świadczyć o podejrzeniu ich uczestnictwa w karuzeli podatkowej i tym samym o wątpliwym charakterze transakcji z tą firmą.

We wniosku wskazano, że na podstawie kwestionowanych faktur wystawionych na rzecz "A" przez opisane we wniosku podmioty przybliżona kwota pomniejszająca podatek naliczony do odliczenia wynosi 1.030.918,00 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r., po ponownie przeprowadzonym postępowaniu w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2013 r., uchylającą na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 sierpnia 2013 r., biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, cytując przepisy art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa stwierdził, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wątpliwym jest, aby A. Z. dokonała dobrowolnego uregulowania zobowiązań podatkowych, które zostaną określone w przyszłej decyzji wymiarowej.

W pierwszej kolejności Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił uwagę na okoliczność, że podatniczka w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej podjęła czynności, które uznane zostały przez organ pierwszej instancji jako działania zmierzające do zbywania swojego majątku.

Powyższe wnioski Naczelnik Urzędu Skarbowego wyprowadził poprzez analizę zdarzeń, które zapoczątkowała ustanowiona w dniu 6 sierpnia 2013 r. rozdzielność majątkową w stosunkach małżeńskich A. Z. i L. Z. Następnie w dniu 30 sierpnia 2013 r. w dwóch umowach małżonkowie dokonali częściowego podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Następnie w dniu 21 października 2013 r. A. Z. darowała inną nieruchomość swojemu synowi A. L. Z.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż poprzez zawarcie ww. umów A. Z. dokonała czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję. Tym samym podatniczka wzbudziła obawę organu pierwszej instancji, iż przyszłe zobowiązania podatkowe mogą nie zostać wykonane.

Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawał fakt niezłożeni przez stronę oświadczenia o stanie majątkowym. W tym zakresie organ ten zauważył, że wprawdzie strona ma prawo odmowy złożenia takiego oświadczenia, nie oznacza to jednak, że organ podatkowy pozbawiony jest prawa do oceny takiego zachowania w postępowaniu zmierzającym do zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych. Organ pierwszej instancji wskazał, że jeśli strona ma świadomość, że toczy się wobec niej postępowanie w zakresie stwierdzenia przesłanek uzasadniających zabezpieczenie na majątku podatnika w trakcie kontroli podatkowej, może przed organem podatkowym wykazać, że nie istnieją przesłanki, które uzasadniają takie działania. W rozpatrywanej sprawie A. Z. miała wiedzę, że czynności podejmowane przez organ podatkowy zmierzają do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, jednakże mimo wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień zaniechała powyższego. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zatem, że skoro strona nie zareagowała na wezwanie organu podatkowego, istnieje uzasadniona obawa, że jest to świadome działanie zmierzające do nieujawnienia tej części majątku, która mogłaby w przyszłości być źródłem wykonania zobowiązań podatkowych.

Kolejno Naczelnik Urzędu Skarbowego ocenił dochody w zestawieniu z podjętymi przez nią działaniami (począwszy od dnia 6 sierpnia 2013 r.), w świetle których stwierdził, że strona wyraźnie zmierza do uszczuplenia posiadanego majątku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, dokonując analizy czynności majątkowych dokonanych przez podatniczkę stwierdził, że zmniejszenie majątku nieruchomego o kwotę 995.000 zł, w odniesieniu do przewidywanego na chwilę obecną zobowiązania w wysokości 1.268.373 zł, skutkować będzie ograniczeniem realnych gwarancji wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. W ocenie organu pierwszej instancji dobra na obecną chwilę kondycja finansowa prowadzonej działalności może w wyniku kolejnych ustaleń kontrolnych doprowadzić do jej pogorszenia - wobec podejrzeń o uczestnictwo w transakcjach karuzelowych oraz kontynuacji i weryfikacji poczynionych dotychczas ustaleń, co może w konsekwencji doprowadzić do kolejnych zobowiązań podatkowych, które mogą w sposób bezpośredni lub pośredni wpłynąć na płynność finansową podatniczki, w tym na możliwość ograniczenia bądź utraty wierzytelności.

A. Z. złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, ze sytuacja w jakiej znajduje się podatniczka pozwala na stwierdzenie zaistnienia przesłanek uzasadniających przedmiotowe zabezpieczenie;

2. art. 121 § 1 w związku z art. 122. art. 127, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nie ustaleniu stanu majątkowego podatniczki, a tym samym pominięcie rzeczywistej wartości majątku podatniczki;

3. art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie tych przepisów, mimo że w sprawie brak było podstaw do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia;

4. art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie w wydanej decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatniczki zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. mimo, że deklarowane przez podatniczkę zobowiązanie zostało wykonane, a w obrocie prawnym nie istnieje decyzja podatkowa, która w sposób odmienny rozliczałaby podatek za ten okres;

5. art. 33 § 1 oraz § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie w wydanej decyzji łącznej przybliżonej kwoty zabezpieczenia, tj. wartości, do której przepisy te nie odwołują się, kategorii nieznanej prawu podatkowemu.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 27 lutego 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielił argumenty organu pierwszej instancji wskazując na brak naruszeń prawa opisanych w odwołaniu.

Skarżąca, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Przedmiotowej decyzji podatniczka zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że sytuacja w jakiej znajduje się podatniczka pozwala na stwierdzenie zaistnienia przesłanek uzasadniających przedmiotowe zabezpieczenie;

2) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nie ustaleniu stanu majątkowego podatniczki, tym samym pominięcie rzeczywistej wartości majątku podatniczki;

3) art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie tych przepisów, mimo że w sprawie brak było podstaw do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia;

4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego orzeczono o zabezpieczeniu na majątku podatniczki zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r., poprzez określenie przybliżonej kwoty zobowiązania;

5) art. 233 § pkt 1 w zw. z art. 33 § 1 oraz § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego orzeczono o łącznej przybliżonej kwocie zabezpieczenia, tj. wartości, do której przepisy te nie odwołują się.

Z uwagi na powyższe naruszenie prawa skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w skardze w świetle dokonanych ustaleń nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia własnej decyzji z dnia 27 lutego 2014 r. i podtrzymał w pełni swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej może być stosowane w odniesieniu do dwóch rodzajów należności:

zobowiązań podatkowych przed upływem terminu ich płatności (art. 33 § 1), zobowiązań przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, decyzji określającej wysokość zobowiązania i decyzji określającej zwrot podatku (art. 33 § 2).

Należy zgodzić się z poglądem, że w trybie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania lub wysokość zwrotu podatku. W takich przypadkach nie jest jeszcze znana ani kwota zobowiązania, ani też kwota zwrotu podatku. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej.

Z art. 33 Ordynacji podatkowej wynika wymóg wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jakie powstanie po doręczeniu decyzji wymiarowej, i przybliżoną kwotę zobowiązania, które zostanie określone w przyszłej decyzji (zobowiązania powstające z mocy prawa).

Zabezpieczenie obu rodzajów zobowiązań dokonywane jest na podstawie tej samej przesłanki, którą stanowi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że wprawdzie pojęcia tego, ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował, przybliżył jednak to nieostre pojęcie dwoma przykładami. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję".

Pierwsza z wymienionych w tym przepisie przesłanek zastosowania zabezpieczenia to sytuacja, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Trwałe niepłacenie zobowiązań publicznoprawnych ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie płaci obciążających go zobowiązań przez dłuższy czas i dotyczy to jego wszystkich zobowiązań (a nie tylko jednego zobowiązania). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa niezapłacenia podatku przez podatnika występuje w sytuacji gdy podatnik, od co najmniej kilku miesięcy nie płaci bezspornych zobowiązań publicznoprawnych i nic nie wskazuje na to, że ta sytuacja ulegnie zmianie, przy czym trwałość niepłacenia podatków musi wykazać i uzasadnić organ podatkowy.

Druga przesłanka, której wystąpienie uzasadnia obawę, że podatnik nie zapłaci podatku, to dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą udaremnić egzekucję.

Okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wskazywać, że nie jest to normalny przejaw prowadzonej przez podatnika działalności.

W niniejszej sprawie przesłankę do wydania decyzji o zabezpieczeniu stanowiło ujawnienie się w postępowaniu kontrolnym okoliczności dających podstawę do przyjęcia, iż podatniczka rozliczając podatek od towarów i usług dokonała obniżenia podatku naliczonego na podstawie faktur VAT niuprawniających do jego obniżenia o kwotę podatku naliczonego zawartego w tych fakturach (1.030.918,39 zł.). Uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań podatkowych przez skarżącą stanowiły działania podjęte przez podatniczkę (począwszy od dnia 6 sierpnia 2013 r.), a mające znamiona działań zmierzających do zbywania majątku, które w konsekwencji mogą utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję.

Dodatkowo uzasadniona obawa miała swoje umocowanie w podejrzeniu o uczestnictwo A. Z. w karuzeli podatkowej z podmiotami krajowymi oraz zagranicznymi z obszaru Wspólnoty Europejskiej, z podmiotami nie będącymi członkami UE, a także z podmiotami prowadzącymi działalność na terenie Azji/t w celu wygenerowania zwrotu podatku VAT.

Taki stan rzeczy spełniał w ocenie Sądu dyspozycję art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Należy zwrócić uwagę, że argumentacja skarżącej sprowadza się w zasadzie do kwestionowania ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zastosowania w niniejszej sprawie instytucji zabezpieczenia wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Zdaniem skarżącej dokonanie podziału majątku wspólnego nie uprawnia do uznania, że podatniczka wyzbywa się majątku. Skarżąca podnosi natomiast, że organy podatkowe nie dokonały pełnej oceny majątku podatniczki, bowiem nie dokonano oceny majątku posiadanego przez skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże, na co należy zwrócić uwagę - negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe - skarżąca nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że skarżąca pominęła istotną w niniejszej sprawie okoliczność podniesioną w uzasadnieniu decyzji, że czynności polegające na ustanowieniu rozdzielności majątkowej w stosunkach majątkowych małżeńskich A. Z. oraz L. Z., a następnie podziału majątku objętego wspólnością ustawową oraz darowizny podatniczka dokonała w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do A. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A". Ta okoliczność niewątpliwie świadczy o celowym działaniu skarżącej, które należy ocenić w kontekście prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w okresie objętym postępowaniem kontrolnym oraz czynności podjętych przez organ kontroli skarbowej w celu weryfikacji dokonanego przez podatniczkę rozliczenia podatku od towarów i usług. Nie bez znaczenia dla merytorycznej oceny w niniejszej sprawie pozostaje także okoliczność, że podział majątku objętego wspólnością ustawową dokonany w dniu 30 sierpnia 2013 r. dotyczył w głównej mierze nieruchomości wskazanych we wniosku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 lipca 2013 r., które miały stanowić przedmiot zabezpieczenia, tj. m.in. lokal użytkowy w L., lokal użytkowy w G. oraz lokal mieszkalny w G.

W ocenie Sądu przedstawione w skardze zarzuty przede wszystkim stanowią polemikę z dokonaną przez organ odwoławczy oceną zgromadzonych dowodów. W powyższym zakresie wskazać należy, że z treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że przesłanką uzasadniającą obawę, że prognozowane zobowiązanie podatkowe wraz z należnymi odsetkami (1.268.373 zł) nie zostanie wykonane przez podatniczkę są w głównej mierze czynności polegające na zbywaniu majątku, które mogą udaremnić przyszłą egzekucję. Powyższe, jak wskazano w treści zaskarżonej decyzji, stanowi wystarczającą podstawę do dokonania zabezpieczenia wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych określonych decyzją wymiarową.

Kolejność następujących po sobie zdarzeń w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do A. Z., tj.: zawarcie w dniu 6 sierpnia 2013 r. umowy majątkowej małżeńskiej, na mocy której A. Z. oraz L. Z. ustanowili rozdzielność majątkową w ich stosunkach majątkowych małżeńskich; dokonanie w dniu 30 sierpnia 2013 r. podziału majątku objętego wspólnością ustawową nieruchomości znajdujących się w G. i L. oraz darowanie w dniu 21 października 2013 r. synowi A. Z. nieruchomości stanowiącej działkę zabudowaną jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym, pozwalają na uznanie, że podatniczka podjęła szereg następujących po sobie czynności, polegających na zbywaniu majątku nieruchomego, które to czynności mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w ocenie Sądu uprawnia do wniosku, że organy podatkowe zasadnie podjęły działania zabezpieczające ewentualne należności Skarbu Państwa.

W tym miejscu należy podkreślić, że skarżąca w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia - poza kwestionowaniem poczynionych ustaleń - nie wskazała żadnych okoliczności lub dowodów, które potwierdzałyby, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez nią dobrowolnie wykonane. Dokonanie natomiast w toku kontroli wskazanych czynności bezsprzecznie uzasadnia pogląd, że podatniczka w obawie o ewentualne dalsze ustalenia w toku kontroli podjęła czynności polegające na zbywaniu majątku.

Należy też zauważyć, że skarżąca nie wykazała, że sytuacja w jakiej się znajduje pozwoli spełnić jej zobowiązania. Co więcej, pomimo skutecznie doręczonego wezwania nie ujawniła swojego stanu majątkowego. Tymczasem, czyniąc zarzuty przeciwko skarżonej decyzji podatniczka w istocie domaga się od organów podatkowych, aby te poszukiwały dowodów uzasadniających jej argumenty.

Podkreślenia wymaga, że oświadczenie, którego strona nie złożyła, zawiera w swojej treści informacje o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. W tym stanie rzeczy nie można więc czynić zarzutu, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie ustalił stanu majątkowego podatniczki. Jeśli w niniejszej sprawie jak twierdzi skarżąca nie wystąpiło prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego, to skarżąca, jako podmiot najlepiej poinformowany o własnej sytuacji majątkowej i własnych zdolnościach płatniczych, bez żadnych trudności była w stanie wykazać, że nie zachodzi wsparta uprawdopodobnieniem obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Z uwagi na powyższe zdaniem Sądu chybione są zarzuty skarżącej, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej narusza treść art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając to na uwadze uprawnionym jest wniosek, że zaskarżona decyzja wydana została po przeanalizowaniu wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie, zarówno co do faktów znanych organowi z urzędu, jak i działań podjętych przez stronę. Jako dowód dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, zaś wobec braku nowych dowodów organ podatkowy orzekł na podstawie stanu faktycznego sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Jak wyżej wskazano strona skarżąca, wezwana do złożenia pisemnego oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, zachowała bierną postawę, nie ujawniając składników posiadanego majątku, który w przyszłości może być źródłem zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Zaniechanie w tym zakresie należy ocenić jako świadome działanie podatniczki. Zarzuty i polemika z ustaleniami faktycznymi w sprawie, bez przedstawienia kontrdowodów nie mogą zostać więc uznane. Wobec zaistniałego stanu faktycznego, udokumentowanego zgromadzonym materiałem dowodowym nie sposób przyjąć, że organ pominął jakieś dowody lub dokonał ich niewłaściwej oceny.

Wbrew zarzutom skargi skarżona decyzja nie narusza art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - zawiera bowiem podstawę prawną jej wydania, a uzasadnienie spełnia wymogi tego przepisu - co wprost wynika z treści tej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w jej treści wskazał i omówił powody zabezpieczenia, rozpatrując zebrany w sprawie materiał w sposób swobodny, bez oznak tendencyjności, opierając się na konkretnych dowodach zgromadzonych w toku tego postępowania. To, że treść decyzji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącej, w żaden sposób nie narusza zasady legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej), ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Okoliczność, że podatniczka nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia wskazanych w uzasadnieniu skargi przepisów procesowych.

W kontekście okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy nie można podzielić zarzutu skarżącej, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do dokonania zabezpieczenia wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych, zatem niezasadnie zastosowano przepisy art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Zabezpieczenie jest instytucją mającą za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela, jakim jest w niniejszej sprawie Skarb Państwa. W myśl art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej podstawą zastosowania zabezpieczenia jest uzasadniona obawa niewykonania obowiązku, którą należy rozumieć jako znaczne prawdopodobieństwo wynikające z całokształtu okoliczności. W rozpatrywanej sprawie wykazano, że skarżąca w toku kontroli podatkowej rozpoczęła dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku poprzez ustanowienie rozdzielności majątkowej, dokonanie podziału majątku nieruchomego oraz dokonanie darowizny na rzecz syna. Okoliczności te wbrew twierdzeniom skarżącej spełniają przesłanki warunkujące dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o zabezpieczeniu na majątku A. Z. z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określając przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego za listopad i grudzień 2011 r. wraz z odsetkami. Dokonanie zabezpieczenia poprzedzone jest wydaniem decyzji, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania, a decyzja ta stanowi podstawę do określenia sposobu zabezpieczenia w trybie stosownych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego można dokonać w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Regulacja powyższego przepisu dotyczy zabezpieczenia istniejących zobowiązań podatkowych, tj. takich które powstały z mocy samego prawa. Warunkiem zastosowania zabezpieczenia, którym w art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest prowadzenie postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, zmierzających do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji określił stronie przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego odmienną od deklarowanej i wpłaconej przez podatniczkę, odsetki za zwłokę należne od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji oraz orzekł o zabezpieczeniu wykonania tego zobowiązania podatkowego wraz z należnymi odsetkami, co znajduje swoje umocowanie w dyspozycji art. 33 § 2 pkt 2 i § 3 w zw. z § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego bezzasadny jest zarzut naruszenia tych przepisów prawa.

Z uwagi na powyższe bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 1 oraz § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której orzeczono o łącznej przybliżonej kwocie zabezpieczenia, tj. wartości, do której nie odwołują się przepisy prawa podatkowego.

Zdaniem Sądu nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skarżącej wskazujące na naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego.

Ocena organów podatkowych podjętych przez skarżącą działań jest prawidłowa i należy ją zaakceptować.

Czynności podjęte przez nią w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego w świetle art. 33 § 1 O.p. - przesłanek orzeczenia o zabezpieczeniu - prawidłowo zostały zakwalifikowane.

Zniesienie wspólności majątkowej i częściowy podział majątku w takich jak powyższe okolicznościach z całą pewnością powinny być potraktowane w kategoriach tego przepisu prawa albowiem działanie skarżącej prowadzić może do znaczącego ograniczenia zakresu ewentualnej przymusowej egzekucji należności Skarbu Państwa.

Ustalone w sprawie zachowania podatniczki w postaci uchylenia się od wskazania składników posiadanego majątku także należą do elementów składających się na ocenę zaskarżonej decyzji. I legalność tej decyzji potwierdzają.

Wobec powyższego Sąd uznał skargę za niezasadną i stosując art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.