Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1463/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...].05.2005 r. cofającą Panu Z. F. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. Nr 53, poz. 549/.

Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie, iż Pan Z. F. jest posiadaczem broni myśliwskiej od 1976 r. Pozwolenie uzyskał z uwagi na uprawianie łowiectwa i przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego. W dniu [...] lutego 2005r. samochód, którym jechał z dwoma kolegami - myśliwymi został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej. W jej toku ujawniono, iż kierujący i pasażerowie, w tym Z. F. są pod wpływem alkoholu (2,21 promila alkoholu we krwi) i przewożą w samochodzie broń palną myśliwską, w tym należący do skarżącego - sztucer z lunetą.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w E. z dn. [...].10.03 r. sygn. akt [...] Pan Z. F. został uznany winnym popełnienia tego, że w dniu [...] lutego 2005r. będąc w stanie nietrzeźwości tj. 2,21 promila alkoholu posiadał przy sobie broń palną myśliwską sztucer nr [...], oraz że w tym samym miejscu i czasie nie posiadał wymaganego pozwolenia na broń palną. Skazany został na karę nagany.

W dniu [...] maja 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wydał decyzję cofającą mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej powołując się na dyspozycję art. 10 ust.4a w związku z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W odwołaniu od tej decyzji pan Z. F. powoływał się na swoje zasługi zawodowe, pełnione funkcje kierownicze oraz usprawiedliwiał się tym, że po zakończeniu sezonu poszli do baru, miał przyjechać po niego syn, ale upadek i rana ręki spowodowały, że kolega postanowił odwieźć go do szpitala. W drodze do szpitala zatrzymała ich policja.

Utrzymując w mocy decyzję I instancji Komendant Główny Policji stwierdził, że odwołujący naruszył art. 51 ust.1 pkt 4 przepisów ustawy o broni i amunicji - poprzez przewożenie broni w stanie nietrzeźwości Wskazał, że art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia w przypadku noszenia broni przy sobie w stanie po użyciu alkoholu. Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków od tej zasady i organy Policji zobligowane były do cofnięcia pozwolenia na broń. Jednocześnie strona została pouczona, że zatarcie skazania stworzy możliwość ubiegania się w przyszłości o nowe pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan Z. F. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

Przyznał, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, alkohol był spożywany w drodze powrotnej z polowania - w barze, broń była w bagażniku. W związku z tym wywodził, że nie mógł być mu przypisany czyn "noszenia broni przy sobie". Broń była przewożona, a interpretacja rozszerzająca jest niedopuszczalna. Na poparcie swojego twierdzenia dołączył wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2005r. sygn. akt [...]

W konkluzji wywodził, że nie została wypełniona dyspozycja art. 18 ust.1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, ponieważ nie nosił przy sobie broni, a ją woził i nie stanowiła ona zagrożenia dla innych osób.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Okoliczność, czy skarżący w stanie nietrzeźwym nosił broń przy sobie, czy ją przewoził, nie ma znaczenia dla interpretacji przepisu, który ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny i nie przewiduje żadnego wyjątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ - bez żadnej wątpliwości - do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. Nr 53, poz. 549/, bowiem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka, nosi broń przy sobie.

Argumenty ze skargi nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji z tego względu, że nie narusza ona ani prawa materialnego ani procesowego.

Wbrew sugestiom Skarżącego ustawodawca od dnia 12 kwietnia 2003r. określił co oznacza zwrot "noszenie broni" w art. 10 ust. 4a. Noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i 10, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. ( Art. 10 ust. 4a dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz.U.03.52.451) zmieniającej nin. Ustawę). Stan faktyczny, co do wiezienia broni w samochodzie jest bezsporny, natomiast różnica polega na interpretacji zwrotu "noszenie broni".

Dotychczasowe, czyli przed 12 kwietnia 2004r., wątpliwości co do rozumienia tej normy zostały rozstrzygnięte przez samego Ustawodawcę, który szczegółowo, w cytowanym przepisie określił znaczenie tego zwrotu jako "każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń". Jednym ze sposobów przemieszczania broni jest przewożenie jej samochodem i przepis ten obowiązywał w dacie kontroli w dniu [...] lutego 2005r., a skarżący zobowiązany był do jego przestrzegania.

Należy podnieść, że posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, czyli dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom.

Ustawa o broni i amunicji enumeratywnie wylicza katalog sytuacji, w których organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano. Zachowanie skarżącego w dniu [...] lutego 2005r. było tego rodzaju, że zaistniały wprost z tejże ustawy przesłanki do cofnięcia zezwolenia. Fakt ukarania wyrokiem karnym nie ma w sprawie specjalnego znaczenia, bowiem to nie okoliczność skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego stanowi podstawę prawną do cofnięcia zezwolenia, ale fakt noszenia przy sobie broni znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, czyli " każdego sposobu przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń".

W ocenie Sadu zastosowane przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie zaskarżonej decyzji, nie nosi ona cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Wybór zastosowanego środka – cofnięcie zezwolenia - mieści się w granicach prawa.

Jeżeli zatem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, sąd obowiązany był skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).