Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 236/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Inne z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz M. decyzją z dnia [...] r. orzekł w sprawie ustalenia M. C. ("Skarżąca", "Strona") łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że podjął rozstrzygnięcie w oparciu o ustalenia faktyczne dokonane w sprawie, w szczególności z uwagi dane zawarte w ewidencji budynków i gruntów. Burmistrz szczegółowo odniósł się kwestii kwalifikacji poszczególnych gruntów i budynków, a w dalszej konsekwencji wymiaru podatku.

W odwołaniu Strona zaskarżając decyzję w całości zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia [...] r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") i ustawy z dnia [...] r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333 ze zm., dalej: "u.p.r.") oraz błędne ustalenie stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...]. Inne utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 2, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 6 u.p.o.l. Podał, że stosownie do dyspozycji art. 21 ustawy z dnia [...] r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021r., poz. 1990 ze zm., dalej: "p.g.k."), podstawę wymiaru podatków i świadczeń czy oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że wspomniana ewidencja jest dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ podkreślił, że dyspozycja wskazanych powyżej przepisów obliguje organ prowadzący postępowanie do zachowania reguł określonych w art. 122 i art. 187 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."). W niniejszej sprawie organ podatkowy przeprowadzając postępowanie dowodowe na podstawie przedstawionych dokumentów prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz odniósł go do obowiązujących przepisów. Z powyższych względów, Kolegium orzekło jak w sentencji.

W skardze Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jako wydanej z naruszeniem prawa przez nierówne traktowanie podatników przez Burmistrza Miasta M. w zakresie tego samego przedmiotu opodatkowania; alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ organ pierwszej instancji wydał decyzję bez uwzględnienia w postępowaniu decyzji podatkowych wydawanych w latach 1994-2021; alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania przez wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji bez podjęcia współpracy z organem właściwym ze względu na wyjaśnienie rozbieżności między zeznaniem Skarżącej i ww. decyzjami podatkowymi a zapisami ewidencji gruntów i budynków. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] r. (Dz.U. z 1997 r., poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja") przez nierówne traktowanie podatników przez Burmistrza Miasta M. i podległy mu Wydział Podatków w zakresie tego samego przedmiotu opodatkowania;

- art. 7, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 O.p. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i związku z tym niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, pominięcie decyzji podatkowych dla przedmiotowego gospodarstwa rolnego [...], ul. [...], wystawionych na poprzedniego właściciela, z lat 1994-2021 jako dowodów w sprawie;

- art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a., art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej wynikającym ze zignorowania zeznań strony, że wskazana w decyzji działka [...] wraz

ze znajdującymi się na niej budynkami stanowi jako siedlisko integralną część gospodarstwa rolnego [...], ul. [...], nieuzasadnione wyłączenie ww. działki z gospodarstwa rolnego;

- art. 7, art. 7b, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a., art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194, art. 209 O.p. przez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ organ nie podjął współpracy ze Starostwem Powiatowym w M. celem usunięcia rozbieżności między zeznaniem Skarżącej i ww. decyzjami podatkowymi a zapisami w ewidencji gruntów.

Skarżąca ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzanie dowodu z dokumentów: decyzji Burmistrza M. nr [...]; pisma Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w M.; decyzji Burmistrza M. nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w M., sygn. akt I Ns 208/20 z dnia [...]. Strona stała się nowym właścicielem gospodarstwa rolnego S. - M. ul. [...]. Urząd Miasta w M. został poinformowany o zamiarze kontynuacji prowadzenia tego gospodarstwa. Skarżąca wskazała, że jej śp. brat nabył działkę 250/1 przy ul. [...] w M. wraz z stojącymi na niej budynkami od gminy M. w 1994 r. jako rozszerzenie posiadanego gospodarstwa rolnego (1ha ziemi ornej - działka [...] w S. nabyta w 1989 r.). Zakup zabudowanej działki ziemi o klasyfikacji gruntu B (dane z ewidencji gruntów w chwili zakupu) o powierzchni 0,3976ha ustanowił siedlisko jako zaplecze dla prowadzonej działalności rolnej. Zakup w 1998 r. 0,5ha ziemi ornej (działka nr [...]) w S. poszerzył obszar ww. gospodarstwa rolnego do 1,9ha fiz., 1,2185ha przelicz, i 1,9ha użytków rolnych, co obrazują wydawane decyzje podatkowe od 1999 r. aż do stycznia 2021r. Podczas składania informacji o gruntach IR-l oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wymaganych w postępowaniu podatkowym, w Wydziale Podatków Urzędu Miejskiego w M. poinformowano Skarżącą, że działka [...] w M. sklasyfikowana jest kategorią "Bi", co uniemożliwia naliczenie podatku rolnego od tej działki. Skarżąca podniosła, że przez 27 lat Burmistrz M. wydawał decyzje podatkowe wliczając działkę 250/1 w poczet użytków rolnych gospodarstwa rolnego [...], ul. [...] pomimo sklasyfikowania tej działki jako "Bi". W roku 2021 wydano dwie decyzje podatkowe: pierwszą, 27 stycznia, na śp. Brata skarżącej M. C., i drugą, która jest przedmiotem zaskarżenia. Przedmiot tych dwóch decyzji jest ten sam, zmienił się tylko właściciel, a nieruchomości traktowane są odmiennie: w decyzji styczniowej działka [...] jest częścią gospodarstwa rolnego [...], ul. [...] stanowiąc użytek rolny, podczas gdy w zaskarżonej decyzji ww. działka, wraz z stojącymi na niej budynkami, została z tego gospodarstwa wyłączona przez potraktowanie jej jako grunty inne. Wydane dotychczas decyzje podatkowe w zestawieniu z danymi z ewidencji gruntów pokazują rozbieżności w dokumentach urzędowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wstępnie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia [...] r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. (sygn. akt II OPS 6/19 i II OPS 1/20) stwierdzono, że powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia [...]. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 329.; dalej: "p.p.s.a."), dający podstawę do odstąpienia od rozpoznania sprawy w sposób jawny. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, co przewiduje także art. 31 ust. 3 Konstytucji, który stanowi o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz gdy jest to konieczne ze względu na ochronę zdrowia. Należy mieć również na uwadze, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o zwalczaniu COVID-19 jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, a stan pandemii nakazuje ich uwzględnianie w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...]. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że strona Skarżąca została poinformowana o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, a także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Inne utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 01 marca do [...]. Skarżąca kwestionuje naliczenie podatku od nieruchomości od działki o numerze ew. 250/1 w sytuacji gdy działka ta, nabyta przez Stronę w drodze dziedziczenia po zmarłym bracie, do tej pory objęta była podatkiem rolnym.

Na wstępie należy wyjaśnić , iż kontroli ani ocenie Sądu nie mogły być poddane decyzje załączone przez Stronę do skargi w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego wydane wobec nieżyjącego brata Skarżącej. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Kwestie prawidłowości decyzji wydawanych wobec innego podatnika nawet dotyczące tych samych nieruchomości wychodzą poza granice niniejszej sprawy. Sąd może zatem dokonać oceny zgodności z prawem wyłącznie decyzji wydanych wobec Strony.

Stosownie do art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (np. uchwała 7 sędziów NSA z [...] r., sygn. akt II FPS 1/09). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki (wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] r., sygn. akt II FPS 2/13), jednakże, okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Na związanie danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, wskakuje także NSA konsekwentnie w najnowszym rzecznictwie. I tak np., w wyroku z [...].syg. akt III FSK 385/21 podkreślono, że wskazane dane w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące także powierzchni użytkowej lokalu są wiążące dla organu, który w trybie postępowania podatkowego nie ma kompetencji do ich zmiany. Zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków (także wyrok WSA w Poznaniu z [...] r., sygn. akt 1 SA/Po 1548/16).

Przyjmuje się również, że ewidencja ma rozstrzygające znaczenia, nawet jeśli inne dane wynikają z informacji podatnika. Otóż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Szczecinie z [...] r., sygn. akt I SA/Sz 1097/13).

W rezultacie należy stwierdzić, że - co do zasady - o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości (również w podatku rolnym i leśnym), nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z [...] r. sygn. akt II FSK 2519/17). Organ nie może pominąć informacji zawartych w ewidencji gruntów, chyba że posłużenie się wyłącznie tymi danymi wiązałoby się z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W orzecznictwie NSA przyjęto, że organy mogą odstąpić od danych z ewidencji gruntów wówczas, gdy na podstawie art. 194 § 3 O.p. dojdą do wniosku, iż dane z nich wynikające są zdezaktualizowane, a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów’ zawartych w ustawie podatkowej (wyrok NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 897/17). Jako przykład wskazać można stwierdzenie oczywistych wad ewidencji gruntów i budynków, polegających na nieuwzględnieniu w niej (na ewidencyjnie opisanej działce gruntu) realnie istniejącego budynku, stanowiącego odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. wyrok NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 1647/12). Innym przykładem sytuacji, w której organ ma obowiązek pominąć dane zawarte we wspomnianej ewidencji, jest wykazanie przez podatnika, w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie art 194 § 3 O.p. że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danych dotyczących właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej. Organy podatkowe muszą wówczas taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (wyrok NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 1457/13). Podane przykłady, stanowiąc o odstępstwie od reguły, nie podważają bowiem istnienia zasady ogólnej, jaką jest związanie danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, jak zauważył także WSA w Gliwicach w wyroku z [...] r., sygn. akt I SA/G1 259/18.

W orzecznictwie podkreśla się, że organ podatkowy nie ma prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (tak np. wyrok NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 3097/17). NSA przesądził, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (np. wyrok NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 1438/17). Podobny pogląd wyrażono w wyroku NSA z [...] r., sygn. akt II FSK 1471/10, w którym stwierdzono, że - jakkolwiek w myśl art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko dokumentom wymienionym art. 194 § 1 i 2 - to jednak "skorzystanie z tej możliwości wymagałoby zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej."

Z kolei w wyroku z [...] r., sygn. akt II FSK 100/16 NSA stwierdził, że dokonane w ewidencji gruntów i budynków zmiany nie oddziałują wstecz w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości. Przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują możliwości dokonywania zmian w tej ewidencji ze skutkiem ex tunc. Ocena ta wynika przede wszystkim z charakteru art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3u.p.o.l. Statuując definicję o charakterze formalnym przedmiotu opodatkowania ustawodawca wiąże ten przedmiot ze stosownym wpisem w ewidencji gruntów abstrahując od ich rzeczywistego wykorzystania. Zatem ewentualna zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków może odnosić się tylko na przyszłość. NSA podkreślił, że właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, co wynika z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z [...] r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z regulacji tej wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (wyrok NSA z [...]1., sygn. akt II FSK 950/12).

Powyżej powołane stanowiska wyrażone w orzecznictwie, Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela.

Zasadnie zatem wskazano w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe nie mają również możliwości wywierania wpływu na organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, ani weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji. Jeżeli zatem stosowne dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku, są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, osobom tym, a nie organowi podatkowemu przysługuje katalog środków dyscyplinujących. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że przedmiot opodatkowania, oraz powierzchnie przyjęte do opodatkowania i stawki podatkowe, winny zostać ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków.

I tak, w niniejszej sprawie z wypisu z rejestru gruntów wynikało, że działka ewidencyjna 250/1 położona przy ul. [...] w miejscowości M. została sklasyfikowana jak "Bi" – inne tereny zabudowane (zał. nr [...] akt adminin.) . W konsekwencji grunty te zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...]. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie stanowią użytku rolnego ponieważ należą do grupy gruntów zabudowanych a nie do grupy gruntów rolnych.

W świetle poczynionych powyżej rozważań oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi tak w zakresie naruszenia prawa materialnego, procesowego jak i przepisów Konstytucji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.