Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 308/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżona decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. P. kwotę 150 zł /słownie: sto pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi AP jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dalej w skrócie: "SKO") z dnia

[.] grudnia 2015 roku, nr [.] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2015 roku, znak: [.] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: rozbudowa istniejącego w części utwardzonego placu z przeznaczeniem na składowanie materiałów opałowych wraz z budową osłon przeciwpyłowych na istniejącym ogrodzeniu betonowym pełnym w wys. 1.50 m z przedłużeniem osłon z blachy do wys. 3.0 m oraz utwardzenie placu płytami betonowymi o pow. ok. 350m2 w ramach prowadzonej działalności usługowo-handlowej na nieruchomościach oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1838/5 i 1838/6 w [.].

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [.] listopada 2014 roku do Urzędu Gminy [.] wpłynął wniosek E. i M. K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na inwestycję pod nazwą: a) rozbudowa placu składowego na cele opałowe;

b) utwardzenie placu płytami betonowymi; c) budowa osłon przeciwpyłowych do wys. 3m na działkach nr 1838/5 i 1838/6, obr. [...], położonych w [.].

Pismem z dnia 14 listopada 2014 roku Wójt Gminy [.] zwrócił się do wnioskodawców o sprecyzowanie, czy ich wniosek z dnia 12 listopada 2014 roku jest nowym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy też jest to uzupełnienie złożonego już wcześniej w tej sprawie wniosku. Organ naprowadził, że w dniu 28 lipca 2014 roku został już złożony wniosek w tej sprawie i w dniu [.] października 14 roku SKO wydało decyzję nr [.], którą uchyliło decyzję Wójta Gminy [.] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [.] września 2014 roku, wydaną w następstwie jego rozpoznania i przekazało sprawę organowi

I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 19 listopada 2014 roku wnioskodawcy poinformowali organ, że wobec wydania decyzji kasacyjnej przez SKO "są zmuszeni złożyć wniosek

o wydanie decyzji."

Pismem z dnia 21 listopada 2014 roku Wójt poinformował wnioskodawców, że wobec decyzji SKO wniosek z dnia [.] listopada 2014 roku, będzie traktowany jako uzupełnienie pierwotnego wniosku z dnia 28 lipca 2014 roku, a samo postępowanie będzie dalej kontynuowane, "niezwłocznie po uzyskaniu przez decyzję SKO przedmiotu ostateczności".

Działając na podstawie art. 59, 61 ust. 1 pkt 5 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012r. poz. 647) Wójt wezwał wnioskodawców o dostosowanie wniosku do postanowień decyzji własnej z dnia [.] czerwca 2014 roku, znak: [.]

o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawcy sprecyzowali, że łączna powierzchnia placu betonowego przeznaczonego na skład materiałów opałowych wynosić będzie 570+_ 20% m2. W chwili obecnej powierzchnia utwardzonego placu wynosi 225m2, natomiast w złożonym wniosku wnioskuje się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na utwardzenie placu

o powierzchni ok. 450,0 m2; sumaryczna powierzchnia utwardzonego terenu będzie wynosić ok. 570m2. Budowa osłon przeciwpyłowych będzie polegać na wykorzystaniu istniejącego ogrodzenia betonowego pełnego o wys. 1,50m i przedłużeniu go osłonami z blachy do wys. 3.0m. W pozostałej części wnioskodawcy podtrzymali wniosek.

Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2014 roku Wójt, działając w oparciu

o art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013r. poz. 267) poinformował strony, że po uzupełnieniu wniosku inwestora i uwzględnieniu wskazań zawartych w decyzji SKO z dnia [.] października 2014 roku ponownie sporządzono projekt decyzji o warunkach zabudowy, z którego treścią można się zapoznać.

W dniu 29 grudnia 2014 roku Wójt przekazał projekt decyzji do uzgodnienia do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [.] oraz do Powiatowego Zarządu Dróg w [.].

Postanowieniem z dnia [.] stycznia 2015 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej w skrócie: "PPIS") postanowieniem nr [.] uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki ujęte w projekcie decyzji.

Postanowieniem z dnia [.] stycznia 2015 roku, nr [.] Dyrektor Zarządu Dróg w [.] uzgodnił projekt decyzji w zakresie lokalizacji oraz komunikacji.

Decyzją z dnia [.] stycznia 2015 roku, znak: [.], po rozpatrzeniu wniosku z dnia [.] listopada 2014 roku, uzupełnionego w dniu [.] grudnia 2014 roku ustalił warunki zabudowy dla inwestycji: rozbudowa istniejącego

w części utwardzonego placu z przeznaczenie na składowanie materiałów opałowych wraz z budową osłon przeciwpyłowych na istniejącym ogrodzeniu betonowym pełnym w wys. 1.50 m z przedłużeniem osłon z blachy do wys. 3.0 m oraz utwardzenie placu płytami betonowymi o pow. Ok. 350m2 w ramach prowadzonej działalności usługowo-handlowej na nieruchomościach oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1838/5 i 1838/6 w [.].

Podaniem z dnia 21 stycznia 2015 roku Wójt zwrócił się do SKO

o stwierdzenie nieważności decyzji własnej z dnia [.] stycznia 205 roku. Poinformował, że po wydaniu decyzji uzyskał informację, że postanowienie uzgodnieniowe PPIS z dnia [.] stycznia 2015 roku zostało zaskarżonego zażaleniem przez jedną ze stron, a zatem nie można przyjąć, że wydana w sprawie decyzja została poprzedzona wymaganymi uzgodnieniami.

Postanowieniem z dnia [.] lutego 2015 roku, znak: [.][.] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił w całości postanowienie PPIS z [.] stycznia 2015 roku i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ przyjął, że skoro PPIS w swoim postanowieniu wytknął projektowi decyzji brak ustalenia warunków w zakresie ochrony zdrowia ludzi, to nie mógł jej pozytywnie uzgodnić. Ponadto wytknięto, że w aktach sprawy nie ma wypisu z ewidencji gruntów, a w postanowieniu PPIS nie powołano daty wniosku.

Decyzją z dnia [.] lutego 2015 roku, znak: [.], SKO,

w wyniku wniesionego odwołania przez stronę – AP – uchyliło w całości decyzję Wójta z dnia [.] stycznia 2015 roku i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO wskazało, że wobec wniesienia zażalenia na postanowienie PPIS z dnia [.] stycznia 2015 roku, należy przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana bez wymaganego pozytywnego uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia [.] lutego 2015 roku, znak: [.] SKO odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia [.] stycznia 2015 roku, podając że wniosek w tym zakresie nie może pochodzić od organu który ją wydał.

W dniu [.] kwietnia 2015 roku Wójt przekazał projekt decyzji do uzgodnienia do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [.] oraz do Powiatowego Zarządu Dróg w [.].

Postanowieniem z dnia [.] maja 2015 roku, nr [.] Dyrektor Zarządu Dróg w [.] uzgodnił projekt decyzji w zakresie lokalizacji oraz komunikacji.

Postanowieniem z dnia [.] maja 2015 roku nr [.] PPIS uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki ujęte

w projekcie decyzji.

Postanowieniem z dnia [.] czerwca 2015 roku, znak: [.][.] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie PPIS z [.] maja 2015 roku.

Pismem z dnia 4 września 2015 roku Wójt powiadomił strony o zebraniu materiału wyjaśniającego w sprawie i o możliwości zaznajomienia się z jego treścią oraz wypowiedzenia się w tym zakresie. Pismami z dnia 15 i 19 września 2015 roku AP zarzuciła, że planowana decyzja jest kolejną próbą usankcjonowania stanu, który już istnieje, albowiem inwestycja, której dotyczy projekt decyzji została już zrealizowana bez prawem wymaganych pozwoleń i uzgodnień.

W reakcji na pismo strony organ, na dzień 8 października 2015 roku wyznaczył oględziny na działkach nr 1838/5 i 1838/6.

Z oględzin sporządzono protokół, z którego wynika, że część powierzchni gruntu na działkach nr 1838/5 i 1838/6 została utwardzona – ok. 220m2 – na podstawie zgłoszenia nr [.] z 20 lutego 2015 roku, natomiast część, której ma dotyczyć projektowana decyzja o warunkach zabudowy, utwardzona nie została.

W dniu 19 października 2015 roku Wójt przesłał stronom projekt decyzji, informując je o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie.

Pismem z dnia 4 listopada 2015 roku Wójt zawiadomił strony o zebraniu pełnej dokumentacji w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z jej treścią i wniesienia ewentualnych uwag.

Decyzją z dnia [.] listopada 2015 roku, znak: [.] Wójt ustalił warunki zabudowy dla inwestycji rozbudowa istniejącego w części utwardzonego placu z przeznaczeniem na składowanie materiałów opałowych wraz

z budową osłon przeciwpyłowych na istniejącym ogrodzeniu betonowym pełnym

w wys. 1.50 m z przedłużeniem osłon z blachy do wys. 3.0 m oraz utwardzenie placu płytami betonowymi o pow. ok. 350m2 w ramach prowadzonej działalności usługowo-handlowej na nieruchomościach oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1838/5 i 1838/6 w [.].

W ustawowym terminie odwołanie od decyzji wniosła AP. Kwestionowanej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 i art. 64, art. 54 pkt 2 lit. d, art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.)

- bezzasadne pominięcie treści § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588);

- art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko;

- błąd w ustaleniach faktycznych;

- błędną ocenę zebranego materiału dowodowego;

- naruszenie przepisów postępowania, t.j. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a to: art. 24 § 1 pkt 5, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 , art. 8, art. 9, art. 75 § 1 w zw. z art. 85, art. 80, art. 89, art. 107 § 3.

Odwołująca uzasadniając swoje zarzuty podała, że:

- w sprawie wydano już 6 decyzji administracyjnych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy: decyzja Wójta z dnia [.] listopada 2011 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] grudnia 2011 roku, decyzja Wójta z dnia [.] lutego 2012 roku, decyzja aprobatywna SKO z dnia [.] marca 2012 roku – obie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 listopada 2012 roku, sygn. II SA/Rz 554/12, decyzja Wójta z dnia [.] września 2014 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] października 2014 roku oraz decyzja Wójta z dnia [.] stycznia 2015 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] lutego 2015 roku i finalnie decyzja Wójta objęta odwołaniem. Odwołując podała, że wszystkie podane decyzje obarczone są tymi samymi błędami, które mimo jednoznacznych wytycznych WSA w Rzeszowie, nie zostały wyeliminowane. Odwołująca ponownie podała, że inwestycja objęta decyzją została już zrealizowana, co potwierdza postanowienie PINB w [.] z dnia [.] września 2013 roku, znak: [.] ustalające opłatę legalizacyjną w kwocie 200000 zł., która nie została uiszczona. Odwołująca podała również, że planowana inwestycja niezmiennie dotyczy tej samej nieruchomości i od 5 lat nie zmienił się jej kontur na mapach; kontur działki odpowiada działce nr 1838/1, która następnie podzieliła się na działki 1838/3

i 1838/4. W dalszej kolejności działka 1838/4 podzieliła się na działki 1838/5 i 1838/6.

Nielegalne zdaniem odwołującej było również prowadzenie prac (utwardzenie terenu) na podstawie zgłoszenia [.] z dnia [.] lutego 2015 roku, co zostało potwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w [.] z dnia [.] sierpnia 2011 roku, znak: [.], którą nakazano inwestorowi – Pani E. K. – doprowadzenie do stanu poprzedniego utwardzonej części działki nr 1838/1. Z kolei decyzją z dnia [.] sierpnia 2012 roku, znak: [.][.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji PINB w [.] z dnia [.] maja 2012 roku, znak: [.] umarzającej postępowanie w sprawie samowolnie wykonanego składu opałowego na utwardzonej części działki nr ewid. 1838/1.

Końcowo odwołująca zarzuciła naruszenia art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie jej zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie oraz art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, polegającym na prowadzeniu sprawy, pomimo wielokrotnych uchyleń decyzji, przez tego samego pracownika organu.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [.] grudnia 2015 roku, nr [.] SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta z [.] listopada 2015 roku.

Organ podał, że planowana inwestycja wnioskodawców wymaga określenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie dokonano wymaganych uzgodnień oraz dokonano analizy w myśl art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek był kompletny. Uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. SKO nie znalazło podstaw do przyjęcia, że naruszono § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; wydanie decyzji poprzedzona analizą sporządzoną przez uprawnionego urbanistę. Końcowo organ potwierdził przeprowadzenie oględzin w ramach których ustalono wykonanie utwardzenia terenu na podstawie zgłoszenia z dnia [.] lutego 2015 roku [.] roku.

W ustawowym terminie decyzję SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Pani AP.

Skarżąca sformułowała analogiczne zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji Wójta z dnia [.] listopada 2015 roku. Ponadto wywiodła, że SKO nie zapoznało się z jej odwołaniem i nie odniosło się do podniesionych w nim zarzutów. Nie zrealizowało również zaleceń wyartykułowanych w wyroku z WSA z dnia 8 listopada 2012 roku, sygn. akt II SA/Rz 554/12.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację zaskarżonej decyzji. SKO wywiodło nadto, że wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2012 roku, sygn. akt. II SA/Rz 554/12 nie dotyczy terenu objętego wnioskiem w niniejszym postępowaniu, podobnie jak decyzja PINB w [.] z dnia [.] sierpnia 2011 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "ppsa"), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza prawo i z tej przyczyny podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że decyzja SKO narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Organ w swojej decyzji w ogóle nie odniósł się bowiem do zarzutu odwołania, w którym odwołująca podnosi, że decyzja organu I instancji jest już kolejną – szóstą - decyzją w sprawie. SKO nie wypowiedziało się zatem wiążąco, czy decyzja Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2015 roku, znak: [.] jest decyzją wydaną w sprawie po raz pierwszy, czy też jest decyzją, którą po raz kolejny rozstrzyga wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odwołująca precyzyjnie podaje, że w sprawie została wydana: decyzja Wójta z dnia [.] listopada 2011 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] grudnia 2011 roku, decyzja Wójta z dnia [.] lutego 2012 roku, decyzja aprobatywna SKO z dnia [.] marca 2012 roku – obie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 listopada 2012 roku, sygn. II SA/Rz 554/12, decyzja Wójta z dnia [.] września 2014 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] października 2014 roku oraz decyzja Wójta z dnia [.] stycznia 2015 roku, decyzja kasacyjna SKO z dnia [.] lutego 2015 roku i finalnie decyzja Wójta objęta odwołaniem. SKO do tej kwestii w ogóle się nie odnosi. Jest to o tyle kluczowe, że

w oparciu o akta administracyjne, nie da się poczynić ustaleń, które by tę kwestię jednoznacznie wyjaśniały.

Z pisma organu z dnia 21 listopada 2014 roku (k. 35), skierowanego do wnioskodawców wynika wprost, że ich podanie z dnia 12 listopada 2014 roku będzie traktowane jako uzupełnienie poprzedniego wniosku z dnia 28 lipca 2014 roku. Przesądza to zatem, że decyzja Wójta z dnia [.] listopada 2015 roku została wydana w postępowaniu, które zainicjowano nie wnioskiem z dnia 21 listopada 2014 roku, lecz wcześniej, co najmniej w dacie 28 lipca 2014 roku. Potwierdzeniem tej oceny jest również zawiadomienie z dnia 16 grudnia 2014 roku (k. 47) o przygotowaniu kolejnego projektu decyzji, gdzie stwierdza się, że sporządzono go "po uzupełnieniu wniosku inwestora i po uwzględnieniu wniosków zawartych w decyzji SKO

w [.] z dnia [.] października 2014 roku, znak: [.]". Jak wynika z treści tej decyzji – zalega ona w aktach administracyjnych na karcie 19 – SKO wydało ją w następstwie odwołania od decyzji Wójta z dnia [...] września 2014 roku. Można więc przypuszczać, że postępowanie faktycznie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 28 lipca 2014 roku. Nie można jednak przyjąć tego jako ustalenia

w sprawie, albowiem w aktach sprawy, poza decyzją SKO [.] października 2014, nie ma żadnej dokumentacji, w szczególności ani wniosku o wszczęcie postępowania z dnia [.] lipca 2014 roku, ani decyzji organu I instancji. Jeżeli więc podanie z dnia 12 listopada 2014 roku potraktowano, jako uzupełninie podania z dnia 28 lipca 2014 roku, to dla ustalenia zakresu postępowania niezbędne jest dysponowanie oboma rzeczonymi dokumentami. Ponadto zwraca uwagę fakt, że w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [.] listopada 2015 roku, w jej komparycji, organ stwierdza, że wydaje ją "po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 12 listopada 2014 roku uzupełnionym w dniu 16 grudnia 2014 roku". Akta sprawy, w zakresie określenia procesowego impulsu do wszczęcia postępowania są niespójne. Z jednej strony organ informuje wnioskodawców, że kontynuuje postępowanie wszczęte wskutek podania z 28 lipa 2014 roku, z drugiej zaś wydaje decyzję, z której wynika że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 12 listopada 2014 roku.

Rozpoznając odwołanie SKO powinno odnieść się w sposób pełny

i jednoznaczny do przedstawionych w nim twierdzeń, że w istocie prowadzone jest cały czas jedno postępowanie o wydanie decyzji o warunkach. Jeżeli prowadzone było więcej niż jedno postępowanie, organ powinien wskazać, na czym polegają różnice w ich zakresach przedmiotowych i czy postępowania te aktualnie się toczą, czy też już się zakończyły, a jeżeli tak, to w jaki sposób. SKO powinno rozstrzygnąć, czy decyzje: Wójta z dnia [.] listopada 2011 roku, SKO z dnia [.] grudnia 2011 roku, Wójta z dnia [.] lutego 2012 roku, SKO z dnia [.] marca 2012 roku – obie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

z dnia 2 listopada 2012 roku, sygn. II SA/Rz 554/12, Wójta z dnia [.] września 2014 roku, SKO z dnia [.] października 2014 roku, Wójta z dnia [.] stycznia 2015 roku, SKO z dnia [.] lutego 2015 roku i finalnie decyzja Wójta z [.] listopada 2015 roku dotyczą tej samej sprawy, czy też nie; SKO powinno odnieść się do kwestii lokalizacji inwestycji; czy jest to ta sama inwestycja, której położenie faktyczne jest niezmienne, a zmienia się jedynie ewidencyjne oznaczenie numerów działek, na której ma ona być zlokalizowana. Kwestie te są kluczowe, albowiem przesądzają również i o tym, czy zostały wykonane wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2012 roku, sygn. II SA/Rz 554/12.

Kolejnym uchybieniem jest brak dokumentacji pozwalającej ocenić prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania, albowiem w aktach nie ma wypisów z ewidencji gruntów. Krąg stron postępowania jest tożsamy z tym, jaki wynika z rozdzielnika decyzji SKO z [.] października 2014 roku, co jedynie po raz kolejny, pośrednio, potwierdza twierdzenia odwołania, o tożsamości sprawy administracyjnej.

Rozpoznając ponownie sprawę SKO zwróci również uwagę, że decyzja Wójta z [.] listopada 2015 roku w pkt 3 ppkt 2 lit. c), w zakresie warunków realizacji inwestycji dotyczących środowiska i ochrony ludzi, odwołuje się do decyzji środowiskowej z dnia [.] czerwca 2014 roku, nr [.]. Jak wynika z akt sprawy (k. 16) decyzja ta dotyczy przedsięwzięcia określonego pod nazwą: "utrzymanie utwardzonego placu składowego z przeznaczeniem na składowanie materiałów opałowych wraz z niezbędnym wyposażeniem na działkach nr ewid. 1838/5 i 1838/6 w [.]". SKO rozstrzygnie, czy wobec braku tożsamości określenia planowanych inwestycji w decyzji środowiskowej i decyzji

o warunkach zabudowy, ta ostatnia decyzja spełnia wymóg, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku

z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska orz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016r. poz. 353 ze zm.).

SKO weźmie także pod uwagę, że odwołująca się w swoim odwołaniu podtrzymała swoje wnioski, oceny i zarzuty, jakie sformułowała w odwołanych z dnia [.] listopada 2011 roku, z dnia [.] marca 2012 roku, z dnia [.] września 2004 roku i [.] stycznia 2015 roku. Jeżeli SKO ustali, że którekolwiek ze wzmiankowanych odwołań kwestionowało decyzję wydaną w sprawie tożsamej z tą, której dotyczy skarga

w niniejszym postępowaniu, zobowiązane będzie dołączyć je do akt sprawy i rozpatrzyć zawarte w nim zarzuty łącznie z zarzutami sformułowanymi w odwołaniu od decyzji z dnia [.] listopada 2015 roku.

SKO odniesie do treści powołanego w odwołaniu postanowienia PINB

w [.] z dnia [.] września 2013 roku, znak: [.]

i podnoszonego w nawiązaniu do niego zarzutu zrealizowania planowanej inwestycji. Odniesienia się wymaga również zawarta w odwołaniu informacja o postępowaniu, którego dotyczy decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [.] sierpnia 2012 roku, znak: [.] samowolnie wykonanego składu opałowego na utwardzonej części działki nr ewid. 1838/1.

W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO uwzględni wszystkie przytoczone powyżej oceny i wytyczne i w zależności od przyjętych ustaleń skompletuje akta sprawy, aby w sposób bezsporny można było ustalić strony postępowania, przedmiot postępowania, ewentualną realizację wskazań zawartych

w wyroku tutejszego sądu z dnia 8 listopada 2012 roku.

Z uwagi na procesową wadliwość zaskarżonej decyzji, sąd nie odnosił się do jej rozstrzygnięcia merytorycznego.

Mając całość powyższego na względzie, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200

w związku z art. 205 § 1 ppsa.