Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 690/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Spółka P. W. sp. z o.o. sp. k. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie nieuwzględnienia – przez sąd administracyjny.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec Spółki toczy się ponad sto analogicznych postępowań w sprawach kar pieniężnych, przy czym – około 70 z nich zakończyło się już decyzjami ostatecznymi, a nałożone i wymagalne kary pieniężne opiewają na kwotę 1.572.000 zł. Nawet gdyby pojedyncza egzekucja nie spowodowała stanu niewypłacalności skarżącej, wykonanie wielu identycznych decyzji prowadzi do przerwania prowadzenia działalności i z utratą rynków zbytu, a ewentualna późniejsza odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa. Ponadto skarżąca Spółka podniosła, że nie dysponuje na chwilę obecną majątkiem pozwalającym na zaspokojenie nałożonych kar, a co więcej na skutek zatrzymania urządzeń do gier przez Służbę Celna musiała zaprzestać działalności operacyjnej, w związku z czym nie jest w stanie uzyskiwać jakichkolwiek przychodów.

Do wniosku Spółka dołączyła oświadczenie wspólnika (komandytariusza) upoważnionego do działania w imieniu Spółki, w którym wskazał, że Spółka od ponad pół roku nie prowadzi działalności operacyjnej, nie zatrudnia pracowników, zarząd pełni funkcję społecznie, a Spółka nie ma żadnego majątku. Ponadto Spółka dołączyła bilans aktywów i pasywów na dzień 31 grudnia 2014 r. i 31 maja 2015 r., rachunek porównawczy zysków i strat oraz wykaz ostatecznych decyzji, którymi nałożono na nią kary pieniężne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczym argumentem przemawiającym zdaniem Spółki za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci konieczności zaprzestania działalności gospodarczej z uwagi na utratę płynności finansowej.

W niniejszej sprawie skarżącej została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. Nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne.

W badanej sprawie skarżąca przedstawiła wykaz 67 ostatecznych decyzji, z których wynika łączna wysokość kar – 1.572.000 zł. Spółka przedstawiła także dokumenty finansowe w postaci bilansu aktów i pasywów (na dzień 31 grudnia 2014 r. i 31 maja 2015 r.) oraz rachunku zysków i strat w tych samych okresach. Szczególnie doniosły w sprawie jest ten drugi dokument, z którego wynika, że przychody netto Spółki na koniec 2014 r. wyniosły nieco ponad 625 tysięcy złotych, a na dzień 31 maja tego roku – ponad 432 tysiące złotych. W obydwu okresach Spółka wykazuje stratę, jednak jej źródłem są koszty w postaci usług obcych. Bez szczegółowych wyjaśnień dotyczących tych kosztów trudno ustalić znaczenie tej straty, dla rzeczywistej kondycji finansowej Spółki, czy nie wynika ona jedynie z operacji księgowych. Z kolei oświadczenie wspólnika Spółki (upoważnionego do jej reprezentowania) o tym, że Spółka od kilku miesięcy nie prowadzi żadnej działalności z uwagi na zajęcie przez organy celne automatów do gier, nie zostało poparte żadnymi dokumentami.

Niezależnie od tego, ujmowana jednostkowo kwota kary pieniężnej w badanej sprawie – 12.000 nie wpływa znacząco na płynność finansową skarżącej. Jednakże uwzględniając szerszą perspektywę trzeba mieć na uwadze fakt, że łączna wysokość kar pieniężnych, jakie ma zapłacić Spółka przekracza już kilkakrotnie wysokość przychodów, jakie Spółka uzyskiwała w latach poprzednich. Takie szersze spojrzenie czyni wiarygodnym twierdzenia skarżącej o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć w stosunku do Spółki nieodwracalne skutki. W ocenie sądu negatywne konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wyegzekwowanie nałożonych kar są znacznie poważniejsze w stosunku do niewielkich skutków dla interesu publicznego wynikających jedynie z przesunięcia w czasie realizacji obowiązków nałożonych decyzją.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na przeszkodzie wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd nie stoi odmowa wstrzymania wykonania decyzji ze strony organu (postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 kwietnia 2016 r.), co wynika wprost z art. 61 § § zd. 2 p.p.s.a.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.