Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1213/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi N. w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi [...] Sp. z o.o. w D. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] czerwca 2020 r. nr [...], którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -[...] nr [...] z [...] grudnia 2019 r. w części dotyczącej odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 10 samochodów osobowych w wysokości 18.536,00 zł i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy: zarządzono zwrot podatku akcyzowego w wysokości 1.474,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego o numerze VIN: [...] i odmówiono zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 17.062,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 9 samochodów osobowych.

Kontrolowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym :

Wnioskiem z [...] lipca 2019 r. [...] Sp. z o. o zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -[...] o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 55.911,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 48 samochodów osobowych. Do wniosku załączono: faktury potwierdzające zakup samochodów na terytorium kraju wraz z potwierdzeniem zapłaty, faktury dokumentujące sprzedaż pojazdów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, faktury za transport. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono czynności sprawdzające, w wyniku których ustalono, że podmiot zobowiązany złożył deklaracje AKC-U oraz zapłacił podatek akcyzowy w wysokości 46.431,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 48 samochodów. Ustalono również datę dostaw wewnątrzwspólnotowych samochodów na podstawie dokumentów CMR, jak również sprawdzono w Centralnej Bazie Pojazdów i Kierowców (CEPiK) czy samochody były zarejestrowane w kraju i ewentualne daty i dane pierwszej rejestracji.

Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. -[...] orzekł o zwrocie podatku akcyzowego w wysokości 37.375,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 38 sztuk samochodów osobowych wymienionych w tabeli nr 3 i odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 18.536,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 10 sztuk samochodów osobowych wymienionych w tabelach nr 2 i 4 stanowiącej różnicę pomiędzy żądaną kwotą zwrotu podatku akcyzowego we wniosku z 31 lipca 2019 r., tj. 55.911,00 zł a kwotą orzeczoną do zwrotu, tj. 37.375,00 zł.

Strona pismem z 23 grudnia 2019 r. odwołała się od opisanej decyzji w części odmawiającej zwrotu podatku akcyzowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -[...] nr [...] z [...] grudnia 2019 r. w części dotyczącej odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 10 samochodów osobowych w wysokości 18.536,00 zł i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy: zarządził zwrot podatku akcyzowego w wysokości 1.474,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego o numerze VIN: [...] i odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 17.062,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 9 samochodów osobowych.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji wskazał, że zasady dokonywania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego są uregulowane w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864) oraz w wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. z 2018 r., poz. 174). W przywołanej regulacji ustawowej istotne znaczenie, w ocenie organu, ma pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej", czyli przemieszczania wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym) oraz termin "zwrot podatku" określany jako zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Według art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3 ww. artykułu.

Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że jeżeli przedłożone oświadczenia oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego albo jego eksportu, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej, dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu oraz dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport (§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego). Jak wynika z powyższych uregulowań, uprawnionym do żądania zwrotu akcyzy od samochodu osobowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu jest podmiot, który: 1) nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel; 2) dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu dostawa albo eksport były realizowane; 3) nie dokonał wcześniej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; 4) wykazał, że akcyza od samochodu została w kraju zapłacona; 5) złożył wniosek właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego; 6) zachował jednoroczny termin liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego przy złożeniu wniosku.

Przekładając przedstawione uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy organ II instancji zauważył, że Strona zachowała jednoroczny termin na złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, liczony od dnia dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych 7 samochodów osobowych, oraz 1 samochodu nr VIN: [...], o czym świadczy data złożenia wniosku do organu podatkowego pierwszej instancji, tj. [...] sierpnia 2019 r. i dat dostaw wewnątrzwspólnotowych pojazdów (tj. 9, 14, 21, 22, 26 sierpnia 2018 r.) oraz oświadczenia [...] (odbiorcy pojazdu) o dostarczeniu pojazdu marki DACIA o nr VIN: [...] w dniu 21 sierpnia 2018 r.

Strona nie spełniła tej przesłanki w stosunku do 2 pojazdów ponieważ na przedstawionych listach przewozowych CMR brakuje daty ich odbioru (równoznacznej z datą dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej). Stąd, samo wpisanie nr VIN w polu 6 i wpisanie w polu 22 nadawcy oraz wpisanie przewoźnika w polu 23 listu przewozowego CMR oraz daty wystawienia listu przewozowego CMR w polu 21 jest niewystarczające do uznania, że procedura dostawy wewnątrzwspólnotowej została dokonana. Faktycznej daty odbioru pojazdów również nie można ustalić w oparciu o inne dokumenty załączone do wniosku.

Jednocześnie Strona wypełniła przesłankę odnośnie do złożenia wniosku o zwrot akcyzy właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego od samochodów, objętych wnioskiem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, że Strona wypełniła przesłankę wykazania zapłaty akcyzy w kraju od 10 samochodów osobowych. Jako dowód na potwierdzenie wykazania zapłaty akcyzy na terytorium kraju od przedmiotowych pojazdów, Strona przedstawiła 10 faktur zakupu samochodów osobowych przez "[...]" Sp. z o.o. od [...] Polska Sp. z o.o., na których została zawarta informacja, że "kwota akcyzy zapłacona została w danym dniu na konto Urzędu Celnego I w W., Referat Podatku Akcyzowego, ul. [...][...], [...] W.". Ponadto, organ podatkowy pierwszej instancji w ramach czynności sprawdzających ustalił, że podmiot zobowiązany złożył stosowne deklaracje akcyzowe AKC-U oraz zapłacił podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowych 10 samochodów osobowych w wysokości 9.106 zł. [pic]

Organ wskazał, że do wniosku z 31 lipca 2019 r. Spółka przedłożyła na potwierdzenie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej dokumenty przewozowe CMR. W ramach prowadzonego postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji ustalono, że do wniosku o zwrot podatku akcyzowego za pojazdy o numerach VIN: [...],[...] Strona przedłożyła dokumenty CMR, jednakże w polu 24 brak jest daty odbioru pojazdów przez nabywcę. Natomiast w dokumencie CMR potwierdzającym przez odbiorcę dostawę wewnątrzwspólnotową samochodu osobowego nr VIN: [...] (poz. 10 tabeli) w polu 2 i 24 wymieniona została firma [...], natomiast według faktury zakupu nr [...] z dnia 20 sierpnia 2018 r. była firma [...].

Organ odwoławczy podniósł, że związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. -[...] pismem nr [...] z dnia 22 sierpnia 2019 r. wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie wyjaśnień w związku z powstałymi rozbieżnościami. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka przy piśmie z dnia 5 września 2019 r. przedstawiła m.in:

- wydruk zeskanowanego oświadczenia o dostarczeniu samochodu osobowego nr VIN [...]. Oryginalny dokument miał zostać dosłany po otrzymaniu od kontrahenta,

- informację o braku oświadczenia dla samochodu osobowego nr VIN [...]. Dokument miał być dosłany po otrzymaniu pocztą od kontrahenta,

- poprawny CMR dokumentujący dostawę samochodu osobowego nr VIN [...] do firmy [...]. Strona wyjaśniła, że "wcześniej został załączony błędny - samochód omyłkowo pojechał do firmy [...]". Jednakże należy zauważyć, że załączony oryginał dokumentu CMR dotoczy pojazdu marki DUSTER nr VIN: [...].

Ponadto, w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wezwał Spółkę do przedłożenia oryginałów (względnie do przedłożenia uwierzytelnionych odpisów tych dokumentów) dokumentu faktury nr VAT [...] z dnia 26 sierpnia 2018 r., na podstawie której Spółka (zgodnie z Jej oświadczeniem) zapłaciła za transport pojazdu o nr VIN: [...] wraz z dokumentem zapłaty, oświadczenia [...] (odbiorcy samochodu) o dostarczeniu pojazdu marki DACIA nr VIN [...] w dniu 21 sierpnia 2018 r. (w aktach sprawy znajduje się jedynie wydruk zeskanowanego dokumentu), oświadczenia POMOC DROGOWA R. R. (podmiotu dokonującego przewozu ww. pojazdu na podstawie dokumentu CN,'IR z dnia 20 sierpnia 2018 r. ) czy wystawiona faktura nr VAT [...]z dnia 26 sierpnia 2018 r. dotyczy kosztów przewozu samochodu marki DACIA nr VIN [...] oraz innych dowodów (np. zleceń transportowych, umów przewozu), z których wynika kto był dysponentem ww. pojazdu od chwili nadania do dostarczenia pojazdu do wskazanego przez nabywcę miejsca, kto dokonał bezpośrednio dostaw wewnątrzwspólnotowej lub też zlecił wykonanie tej czynności.

Przy piśmie z 16 marca 2020 r. Spółka przedłożyła uwierzytelnione kopie dokumentu faktury nr VAT [...] z dnia 26 sierpnia 2018 r., na podstawie której zapłaciła za transport pojazdu o nr VIN: [...] wraz z dowodem zapłaty za transport pojazdu na rzecz "POMOC DROGOWA R. R., oświadczenie POMOC DROGOWA R. R., że faktura VAT [...] z 26 sierpnia 2018 r. dotyczy kosztów przewozu samochodu marki DACIA nr VIN: [...]oraz oświadczenie [...] (odbiorcy samochodu) o dostarczeniu przedmiotowego pojazdu w dniu 21 sierpnia 2018 r.

Organ wskazał, że art. 107 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, jako warunek zwrotu akcyzy stawia wymóg dysponowania przez wnioskodawcę dokumentami. Katalog tych dokumentów nie jest zamknięty, ale w każdym przypadku warunkiem uzyskania zwrotu akcyzy jest przedstawienie dowodu z dokumentów.

Zauważył, że przepisy nie nakazują, aby wnioskodawca przedstawił wszystkie wymienione dokumenty w art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Podstawowym warunkiem jest bowiem, aby dokumenty te niezbicie potwierdzały przemieszczenie samochodów osobowych z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego. Wówczas przedstawianie innych dodatkowych dokumentów w zupełności mija się z celem.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy zaznaczył, że brak dowodów z dokumentów w przypadku samochodu nr VIN: [...] (poz. 8 tabeli) oraz załączony do pisma z dnia 5 września 2019 r dokument CMR, który miał potwierdzić dostawę samochodu osobowego nr VIN [...] do firmy [...] jest nieprawidłowy bowiem dotyczy pojazdu marki DUSTER o nr VIN [...]i dokonaniu dostawy do [...], zatem nie dotyczy przedmiotowego samochodu. Dowody te stały się niewystarczające dla uznania o dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowych samochodów osobowych.

Natomiast w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. załączona do pisma z 16 marca 2019 r. uwierzytelniona kopia oświadczenia nabywcy o potwierdzeniu odbioru samochodu przez tego nabywcę w kraju członkowskim w dniu 21 sierpnia 2018 r. i uwierzytelniona kopia faktury VAT [...], na podstawie której dokonano przewozu pojazdu powodują, że Strona spełniła przesłankę dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego o nr VIN: [...] (poz. 9 tabeli).

Wskazano, że Strona spełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi 10 pojazdami jak właściciel oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej pozostałych 7 samochodów osobowych (poz. 1-7 tabeli) osobiście lub przez inną osobę lecz na Jej rzecz.

Do wniosku z dnia 31 lipca 2019 r. przedstawiono faktury sprzedaży pojazdów przez "[...]" Sp. z o.o. oraz jako dowód dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej międzynarodowe listy przewozowe CMR. Na dokumentach przewozowych CMR widnieją dane Strony jako nadawcy (w polu nr 1 i 22).

Pod wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego z dnia 31 lipca 2019 r. osoba uprawniona do reprezentowania Spółki złożyła oświadczenie, że "powyższe samochody zostały dostarczone na nasze zlecenie i na nasz koszt do odbiorcy". Na potwierdzenie dokonania dostawy na koszt Wnioskodawcy, do wniosku załączono faktury za usługi transportowe przedmiotowych samochodów osobowych.

Na podstawie danych zawartych w listach przewozowych CMR oraz przedłożonych przez Stronę faktur, na podstawie których dokonano zapłaty za usługi przewozu organ przyjął, że to Strona była dysponentem pojazdów od chwili nadania do dostarczenia pojazdów do wskazanego przez nabywcę miejsca oraz zleciła wykonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie zakwestionował zatem spełnienia przez Stronę przesłanek w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi 10 pojazdami jak właściciel oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej 8 samochodów osobowych osobiście lub przez inną osobę lecz na Jej rzecz.

Kolejną wymaganą przesłanką warunkującą zwrot podatku akcyzowego jest okoliczność, aby dostarczany wewnątrzwspólnotowo pojazd nie był wcześniej zarejestrowany na terenie kraju. Organ stwierdził, że samochód osobowy nr VIN [...]nie był zarejestrowany na terenie Polski. Świadczą o tym informacje uzyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, z których wynika, że pojazd nie figuruje w systemie, jako "pojazd zarejestrowany", zatem, przesłanka dotycząca przemieszczenia samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terenie kraju, została w sprawie spełniona.

W toku postępowania podatkowego organ ustalił, że Strona nie wypełniła natomiast przesłanki w zakresie braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w stosunku do niżej wymienionych pojazdów w ilości 9 sztuk bowiem zostały one zarejestrowane na terytorium kraju przed dokonaniem dostaw wewnątrzwspólnotowych, a w przypadku 2 pojazdów nie można ustalić dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Organ odwoławczy, nawiązując do instytucji rejestracji samochodu osobowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1190), wskazał, że na mocy art. 71 ust. 1 tej ustawy, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Stosownie zaś do art. 74 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym, czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Zgodnie z art. 74 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, czasowej rejestracji dokonuje się: z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy; 3) na wniosek jednostki uprawnionej lub jednostki badawczej producenta pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań. Przy czym, czasowej rejestracji, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, można dokonać pomimo braku dołączonych do wniosku o rejestrację dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6 i 6a tej ustawy. Dokumenty te powinny zostać złożone przed wydaniem dowodu rejestracyjnego. Dodatkowo, czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu złoży oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu rejestracyjnego nie nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu (o czym mowa w ust. 2b ww. przepisu). Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 74 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu.

Zdaniem Dyrektora Izby oznacza to, że sporne samochody były zarejestrowane czasowo na terytorium kraju po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Świadczą o tym również 6-cyfrowe numery rejestracyjne pojazdu, wydane tablice pojazdu (w kolorze białym) a w przypadku 2 pojazdów nie można ustalić dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Wskazał, że ustawa o podatku akcyzowym nie wprowadza jakiegokolwiek zróżnicowania na rejestrację czasową albo rejestrację stałą. Istotne dla zwrotu podatku akcyzowego jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju, czyli przed dokonaniem przemieszczenia, o czym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Natomiast uprzednia rejestracja samochodów stanowi zaś przeszkodę do zwrotu podatku akcyzowego na rzecz Wnioskodawcy.

Podniósł, iż w trakcie prowadzonego postępowania, zarówno przed organem podatkowym I instancji, jak i przed organem odwoławczym Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, które przeczyłyby faktowi rejestracji wskazanych wyżej pojazdów na terytorium kraju w momencie dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Dyrektor Izby podkreślił, że jeśli zamiarem Wnioskodawcy było uzyskanie zwrotu zapłaconej akcyzy z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych to nieuzasadnioną czynnością była ich rejestracja.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy, przedstawiony stan faktyczny oraz załączone do wniosku z 31 lipca 2019 r. dokumenty organ stwierdził, że Strona nie spełniła wszystkich łącznie przesłanek wynikających z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w stosunku do 9 samochodów osobowych.

Podkreślił, że ocenie podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie we wzajemnym powiązaniu. Stwierdził, iż niespełnienie choćby jednej z ww. przesłanek warunkujących zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego "niweczy" jego realizację. A z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w stosunku do pojazdu o nr VIN: [...] spełnione zostały wszystkie przesłanki uprawniające do zwrotu akcyzy. Wniosek o zwrot został złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z zachowaniem jednorocznego terminu liczonego od dat dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Do wniosku przedstawiono dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy od powyższego pojazdu. Podczas trwania postępowania podatkowego ustalono, że samochód o numerze VFI [...] nie został zarejestrowany na terytorium kraju. Spółka przedłożyła uwierzytelnioną kopię oświadczenia odbiorcy o dostarczeniu ww. pojazdu oraz oryginał dokumentu przewozowego CMR potwierdzającego dostarczenie pojazdu do miejsca przeznaczenia w innym państwie członkowskim. Wnioskodawca przedstawił również dowody świadczące o nabyciu prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i o dokonaniu w Jego imieniu przewozu tego pojazdu do innego państwa członkowskiego. DIAS stwierdził, że w stosunku do tego pojazdu zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wskazane w art. 107 ustawy podatku akcyzowym.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną decyzję Dyrektora Izby wnosząc o jej uchylenie w części, tj. w zakresie, w którym Organ odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 7.632,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (dalej: Dyrektywa) przez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że do momentu konsumpcji doszło w Polsce, nie zaś w państwie członkowskim przeznaczenia;

b) art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864 ) w związku z art. 72 w zw. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) poprzez jego błędną wykładnię, a co za tym idzie zrównanie pojęcia i konsekwencji rejestracji czasowej z pojęciem i konsekwencjami rejestracji stałej, podczas gdy przepis ten powinien być interpretowany w oparciu o wykładnię celowościową i w konsekwencji prowadzić do wniosku, że zwrot Skarżącemu akcyzy za pojazdy wskazane w tabeli nr 1 decyzji jest zasadny;

c) art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż Skarżący w trakcie postępowania o zwrot podatku akcyzowego bezsprzecznie wykazał, iż celem rejestracji czasowej pojazdów wskazanych w decyzji był wyłącznie ich transport w kraju celem dalszej odsprzedaży, w związku z czym nie doszło do rzeczywistej konsumpcji samochodów na terytorium Polski, zatem spełnione zostały wszystkie przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego za samochody ujęte decyzji;

d) art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez błędną jego wykładnię, prowadzącą do uznania, że sformułowanie "niezarejestrowane wcześniej" nie obejmuje swoim zakresem samochodów zarejestrowanych "w tym samym dniu", w którym nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu powinna prowadzić do wniosku, że pojazd "niezarejestrowany wcześniej" to też taki, który został zarejestrowany w dniu dostawy.

e) art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie nowego obowiązku podatkowego bez przewidzianego trybu zmiany ustawy;

2) naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) poprzez brak rozstrzygnięcia w myśl zasady in dubio pro tributario na korzyść Skarżącego będącego podatnikiem wątpliwości dotyczących rozumienia pojęcia "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju" w sytuacji, gdy zarówno treść przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, jak i sama ustawa nie rozróżnia pojęcia rejestracji czasowej oraz rejestracji stałej;

b) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez sporządzenie przez Organ uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami przewidzianymi przez przepisy prawa, w szczególności poprzez sporządzenie go w sposób niespójny;

c) art. 121 § 1 O.p. przez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że działanie organu podatkowego I instancji, który zmienił dotychczasową wykładnię art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, nie naruszyło zasady zaufania Skarżącego do władzy publicznej;

d) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych oraz przekroczenie ram swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby niniejszego postępowania i stwierdzenie, że czasowa rejestracja pojazdów z decyzji stanowi w swojej istocie dowód konsumpcji, a Skarżącego dokonującego czasowej rejestracji należy poczytywać za ostatecznego konsumenta tych pojazdów, a zatem nie ma podstawy do zwrotu Skarżącemu zapłaconego podatku akcyzowego w tym zakresie, podczas gdy celem rejestracji czasowej pojazdów wskazanych w decyzji nie była ich konsumpcja na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym rejestracji czasowej dokonanej przez Skarżącego nie sposób uznać za dowód konsumpcji, a w konsekwencji Skarżącego - za ostatecznego konsumenta.

Ponadto Strona wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w następującym - proponowanym - brzmieniu: "Czy artykuły: 1 ust. 3 oraz 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy rozumieć w ten sposób, że wskazują one na zakres dopuszczalnej, zgodnej z tymi przepisami, wykładni art. 107 ust. 1 polskiej ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 polskiej ustawy Prawo o ruchu drogowym i użytego tam pojęcia "niezarejestrowany samochód osobowy", w taki sposób, że winno ono obejmować również rejestrację czasową pojazdu dokonywaną wyłącznie w celu wywiezienia pojazdu z Polski i jego konsumpcji w innym państwie członkowskim?".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy wskazać na treść art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 poz. 864 z poźń. zm.), zgodnie z którym podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. W świetle zaś art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1190) czasowej rejestracji dokonuje się: 1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; 2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy; 3) na wniosek jednostki uprawnionej lub jednostki badawczej producenta pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań.

Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpatrywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że z ustalonego stanu faktycznego bezspornie wynika, iż 9 samochodów zostało zarejestrowanych na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przedmiotowa rejestracja powyższych samochodów osobowych miała charakter rejestracji czasowej, zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2a Prawa o ruchu drogowym, co potwierdzają dane zawarte w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

W orzecznictwie ukształtowała się linia orzecznicza, którą skład orzekający podziela, że ustawa o podatku akcyzowym w zakresie opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym nie rozróżnia typów rejestracji, o których mowa w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. W wyroku NSA z 24 lipca 2019 r. I GSK 109/17 (dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl) sąd kasacyjny słusznie wskazał, że zarówno przy rejestracji pojazdu, jak i rejestracji czasowej (art. 72 i 74 p.r.d.), warunkiem dokonania takiej rejestracji jest wymóg uprzedniej zapłaty akcyzy. Zatem na gruncie ustawy akcyzowej bez znaczenia jest cel dokonania takiej rejestracji (w tym wywóz pojazdu za granicę). Z art. 107 ust. 1 u.p.a. wynika, że zwrot przysługuje wyłącznie za wewnątrzwspólnotową dostawę albo eksport niezarejestrowanych wcześniej samochodów, co oznacza że nawet czasowa rejestracja wyłącza prawo do uzyskania zwrotu. Ustawowy warunek zwrotu podatku akcyzowego określany jako - samochód osobowy "niezarejestrowany wcześniej" - należy interpretować w ten sposób, że dla zwrotu podatku akcyzowego istotne jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju (czyli przed dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem). Wyrobem opodatkowanym podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 103 ust. 1 i ust. 3 u.p.a. jest bowiem samochód osobowy niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Skoro po uzyskaniu rejestracji samochód osobowy przestaje podlegać obowiązkowi podatkowemu, to obrót takim samochodem odbywa się poza zakresem zastosowania przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W odniesieniu do takiego samochodu nie może powstać na nowo prawo do zwrotu podatku akcyzowego. Także w sytuacji, gdy nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji, w tym wyrejestrowanie samochodu, czy też uchylenie wadliwej decyzji lub stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji. Samochód osobowy nie staje się na nowo przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym po wyrejestrowaniu pojazdu, czy też po usunięciu z obrotu prawnego aktu rejestracji pojazdu. Ustawodawca poza zakresem regulacji ustawy o podatku akcyzowym pozostawił wszelkie formy prawne utraty mocy prawnej przez akt rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, w tym także ewentualną wadliwość decyzji o rejestracji samochodu osobowego (patrz wyroki z 22 września 2016r. I GSK 322/15, I GSK 799/15, I GSK 724/15 i inne).

Wobec powyższego skład orzekający podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie i wskazujące, że gdyby zamiarem ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 u.p.a. skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej i czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił (zob. wcześniej powołany wyrok z 24 lipca 2019 r. oraz wyroki NSA z: 25 lutego 2015 r. I GSK 2036/13; 22 sierpnia 2016 r. I GSK 799/15; 22 września 2016 r. I GSK 896/15; 22 listopada 2017 r. I GSK 1129/16; 5 października 2017 r. I GSK 2210/15).

W ocenie Sądu należy przyjąć, że racjonalny ustawodawca w art. 107 ust. 1 u.p.a. odnosi się do każdej rejestracji, czyli również do czasowej rejestracji pojazdu samochodowego, o jakiej mowa w art. 74 p.r.d.. Ustawa o podatku akcyzowym nie wprowadza w tej kwestii jakiegokolwiek zróżnicowania na rejestrację czasową albo rejestrację stałą. Językowe brzmienie przepisu wskazuje, że prawo zwrotu podatku akcyzowego warunkowane jest tym, aby samochód osobowy był pojazdem wcześniej w ogóle niezarejestrowanym na terytorium kraju.

W powołanym wyroku z 24 lipca 2019 r. zasadnie NSA podkreślił, że wykładnia językowa pojęcia samochód osobowy "niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym" nie powinna budzić wątpliwości i dodał, iż celem wykładni językowej jest poszukiwanie woli ustawodawcy, a w art. 107 ust. 1 ustawodawca wskazał wszystkie sposoby rejestracji samochodu osobowego. Czyni to niezasadnym zarzut Strony dot. naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej tj. orzeczenia z naruszeniem zasady in dubio pro tributario. To składającego wniosek o zwrot akcyzy obciąża powinność wykazania spełnienia przesłanek uzyskania takiego zwrotu. Jeśli Organ dysponuje urzędowym dowodem zarejestrowania pojazdu na terenie kraju w dniu dokonania jego dostawy wewnątrzwspólnotowej (eksportu) oznacza to, że Strona nie wykazała istnienia przesłanki "niezarejestrowania" pojazdu w czasie tej czynności.

W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, że organ II instancji dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny całego materiału dowodowego przewidzianego przepisami ustawy o podatku akcyzowym i przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy, na którym ciąży obowiązek przedstawienia dowodów z dokumentów. Prawidłowo bowiem stwierdził, że zwrot akcyzy nie przysługuje w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, który został zarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, niezależnie od rodzaju rejestracji określonej w art. 74 ust. 2 p.r.d. W związku z powyższym w sprawie Sąd nie stwierdził, aby organ naruszył art. 107 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 72 i art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 p.r.d. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy zupełnie nie miały znaczenia podnoszone przez Spółkę w skardze okoliczności związane z twierdzeniami Strony, że zamiarem spółki nie było stałe dopuszczenie pojazdów do ruchu na terytorium kraju (dokonano rejestracji czasowej w celu wywozu, a nie rejestracji czasowej w celu rejestracji stałej).

Organ odwoławczy nie naruszył także dyrektywy 2008/118/WE, która ustanawia ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję wyrobów wskazuje na zamknięty katalog wyrobów akcyzowych, do których należą: produkty energetyczne i energia elektryczna, alkohol i napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe (art. 1 ust. 1). Natomiast zgodnie z ust. 3 art. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą nakładać podatki na produkty inne, niż wyroby akcyzowe oraz świadczenie usług, w tym związane z wyrobami akcyzowymi, które to podatki nie mają charakteru podatków obrotowych. Nakładanie takich podatków nie może jednak powodować zwiększenia formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi.

Należy przypomnieć, że kwestię podatku akcyzowego reguluje na poziomie prawa wspólnotowego Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U.UE.L.2009.9.12 z dnia 2009.01.14).

Sąd zwraca uwagę, że dyrektywę stosuje się do enumeratywnie wymienionych wyrobów zharmonizowanych, czyli olejów mineralnych, alkoholu i napojów alkoholowych, wyrobów tytoniowych, nie zaś do samochodów, a państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne, niż wymienione, samodzielnie ustalając zasady i wysokość ich opodatkowania. W Polsce do tej grupy wyrobów należą m. in. samochody osobowe. Okoliczność, że polski ustawodawca korzystając z zachowanego na mocy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE uprawnienia - opodatkowując podatkiem akcyzowym samochody osobowe, samodzielnie ustalił zasady zwrotu tego podatku z tytułu ich dostawy wewnątrzwspólnotowej nie może stanowić naruszenia przepisów wymienionej dyrektywy. Samochody osobowe opodatkowane w Polsce podatkiem akcyzowym nie są bowiem zaliczane do wyrobów akcyzowych, do których ma zastosowanie dyrektywa 2008/118/WE. W stosunku do takich wyrobów prawo wspólnotowe nie wymaga harmonizacji (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 407/16). Poza tym Polska jako kraj członkowski Unii Europejskiej nakładając podatek na samochody osobowe, jak i określając warunki jego zwrotu, miała obowiązek, w świetle ww. dyrektywy, tak skonstruować zasady opodatkowania wyrobu niezharmonizowanego, by nie powodować tymi regulacjami zwiększenia formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi (art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE).

Zdaniem Sądu obowiązkowi temu nie uchybiła. Utrwalony jest bowiem pogląd, że pojęcie "zwiększenie formalności związanych z przekraczaniem granic w handlu między państwami członkowskimi" należy rozumieć jako faktyczne utrudnienia na granicy państw członkowskich nie zaś formalności będące następstwem istnienia podatku (tak min. NSA w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 428/15).

W tym miejscu wspomnieć również wypada, iż pozostałe zasady dotyczące podatku akcyzowego określone tak w preambule dyrektywy 2008/118/WE, jak i w jej przepisach ogólnych dotyczących, zwrotu, zwolnienia, produkcji, przetwarzania, przechowywania, przemieszczania wyrobów akcyzowych w różnych procedurach - mają zastosowanie jedynie do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych wymienionych w pkt 3 preambuły dyrektywy 2008/118/WE, a nie do samochodów osobowych.

Sąd podkreśla, iż państwo polskie dokonało właściwej implementacji art. 7 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/118/WE w art. 107 ust. 1 u.p.a. W art. 82 ust. 1 u.p.a. określono przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju. Przepis art. 82 ust. 2 u.p.a. określa przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku eksportu tych wyrobów. Natomiast art. 107 ust. 1 u.p.a. określa przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodów osobowych, które nie są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi, a jedynie z woli ustawodawcy krajowego zostały opodatkowane akcyzą, który był uprawniony samodzielnie określić zasady zwrotu akcyzy.

Z kolei art. 33 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/118/WE implementowany w art. 82 ust. 1 u.p.a. ma na celu zapobieganie sytuacjom, w których od wyrobu akcyzowego zharmonizowanego przeznaczonego do konsumpcji wyłącznie w jednym państwie członkowskim podatek akcyzowy zostałby zapłacony dwukrotnie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy taka sytuacja nie zachodzi. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim a wszystkie sytuacje wymienione w art. 7 ust. 3 ww. dyrektywy dotyczą momentu dopuszczenia do konsumpcji wyrobów akcyzowych przemieszczanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że samochód objęty wnioskiem o zwrot akcyzy - nie był przemieszczany w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Zauważyć wreszcie należy, że dokonana przez organ wykładnia art. 107 ust. 1 u.p.a. w zakresie rozumienia pojęcia "samochód osobowy niezarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym" została dokonana z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz zasad konsumpcyjności i jednokrotności opodatkowania akcyzowego mimo że samochód osobowy nie jest wyrobem akcyzowym zharmonizowanym. Warunek zwrotu podatku akcyzowego w art. 107 ust. 1 u.p.a. określony jako dokonanie eksportu samochodu osobowego "niezarejestrowanego wcześniej" należy bowiem interpretować w ten sposób, że dla zwrotu podatku istotne jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju. Warunek braku rejestracji zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym należy zatem interpretować zgodnie z zasadą konsumpcyjności, a nie zasadami dotyczącymi rejestracji pojazdów wynikającymi z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wywóz samochodu przed jego rejestracją z terytorium kraju oznacza, że miejsce jego konsumpcji znajduje się poza granicami Polski. Z kolei rejestracja tego samochodu zgodnie z przepisami o ruchu drogowym na terytorium kraju stanowi dowód jego konsumpcji (por. wyrok NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 2152/15).

Trudno również doszukać się w przedmiotowej sprawie naruszenia zasady niedyskryminacji. W ujęciu prawnym dyskryminacja rozumiana jest jako bezzasadne traktowanie w odmienny, mniej korzystny sposób określonej kategorii podmiotów. Bezzasadność zróżnicowanego traktowania polega na tym, że brak istotnych różnic w sytuacji podmiotów traktowanych w sposób odmienny (mniej korzystny) w porównaniu z sytuacją pozostałych podmiotów (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Europejskie prawo podatkowe w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Gdańsk 2001, s. 15 i następne). W ocenie Sądu nie można mówić o naruszeniu tej zasady, gdy podmiot nie spełnia wymogów publicznoprawnych uprawniających do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodu osobowego. Spełnienie wymogów z art. 107 ust. 1 u.p.a. zobowiązuje organy podatkowe do zwrotu podatku akcyzowego każdemu podmiotowi niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu samochodami osobowymi tylko na rynku krajowym, czy też także poza nim, w konsekwencji w takim samym zakresie spełnienie wymogów z art. 107 ust. 1 u.p.a. rzutuje na opłacalność eksportu prowadzonego przez różne podmioty (por. wyrok NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 2152/15).

Powyżej zaprezentowanego stanowiska nie podważa powołany w skardze wyrok TSUE w spawie C-402/14 . Warto przypomnieć, że została w nim sformułowana następująca teza : Artykuł 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, w ramach której opłata rejestracyjna pobierana przy przywozie pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich nie podlega zwrotowi, pomimo że pojazdy, o których mowa, nie zostały w ogóle zarejestrowane w tym państwie członkowskim i zostały ponownie wywiezione do innego państwa członkowskiego.

W istocie każde obciążenie o charakterze pieniężnym, niezależnie od jego nazwy i sposobu stosowania, które zostaje nałożone jednostronnie na towary w związku z przekroczeniem przez nie granicy, a które nie jest cłem sensu stricto, stanowi opłatę o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 TFUE i 30 TFUE. Jeżeli natomiast zdarzeniem powodującym powstanie zobowiązania do zapłaty opłaty rejestracyjnej jest zasadniczo rejestracja pojazdów samochodowych w danym państwie członkowskim i w związku z tym opłata ta stanowi podatek wewnętrzny w rozumieniu art. 110 TFUE, utraciłaby ona tę kwalifikację, gdyby była pobierana i nie podlegała zwrotowi w sytuacji, w której pojazdy przywiezione z innych państw członkowskich nie zostały w ogóle zarejestrowane w owym państwie członkowskim. Byłaby ona wówczas pobierana w rzeczywistości w związku z samym faktem przekroczenia granicy państwa członkowskiego i stanowiłaby w konsekwencji opłatę o skutku równoważnym zakazaną na mocy art. 30 TFUE.

Jak wynika z przytoczonego fragmentu, wyrok ten dotyczył odmowy zwrotu opłaty rejestracyjne , uiszczonej od samochodów nigdy nie zarejestrowanych na terenie państwa członkowskiego. Nie doszło więc do konsumpcji, którą, jak wywiedziono już, stanowi rejestracja samochodu. Przypomnieć też warto, że prawo polskie nie wymaga dla wywiezienia samochodu dokonania jego rejestracji w jakiejkolwiek formie.

Powyższe stanowisko Sądu powoduje, że nie znajduje on również podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z pytaniem prawnym zaproponowanym przez stronę.

W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja została również, w ocenie Sądu, prawidłowo uzasadniona w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.[pic][pic]