Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2273/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. sp. z o.o. (dalej "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 20 listopada 2015 r. wydanym na podstawie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720 ze zm. - dalej: "ustawa o kontroli skarbowej") w związku z art. 282b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p.") oraz w związku z wyznaczeniem przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, zgodnie z pismem z dnia 4 listopada 2015 r. w trybie art. 10 ust. 2 pkt 11 ustawy o kontroli skarbowej, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania kontrolnego, organ kontrolny zawiadomił o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego wobec Skarżącej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

Postępowanie kontrolne wszczęte zostało w dniu [...] grudnia 2015 r. tj. doręczenia Skarżącej postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego wraz z upoważnieniem z dnia 20 listopada 2015 r. wydanego na podstawie art. 143 § 1 O.p. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej.

Z uwagi, iż na czas postępowania kontrolnego Skarżąca, mimo wezwań, nie wydała ksiąg rachunkowych i dowodów księgowych, na podstawie których dokonano zapisów w księgach Spółki, w tym dokumentów źródłowych zakupu i sprzedaży towarów i usług, organ pierwszej instancji nie przeprowadził badania ksiąg za 2013 r. pod kątem spełnienia wymogów określonych w przepisach art. 193 O.p. oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm. - dalej: "u.p.t.u.").

Z czynności dokonanych w postępowaniu kontrolnym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej sporządził protokół z dnia [...] grudnia 2016 r. na podstawie art. 172 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, który w dniu 2 stycznia 2017 r. został doręczony Skarżącej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., organ pierwszej instancji wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz pouczył Skarżącą o przewidzianej w art. 14c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej możliwości skorygowania uprzednio złożonych deklaracji podatkowych w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym.

Postępowanie kontrolne zakończone zostało decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. w której Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce w podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r., II kwartał 2013 r., III kwartał 2013 r. i IV kwartał 2013 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0,00 zł oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za poszczególne miesiące 2013 r. wynikające z faktur VAT wskazanych w sentencji decyzji.

W zakresie podatku należnego Spółki, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że wystawione przez Skarżącą faktury VAT dotyczące dostawy towarów i usług, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane, nie dokumentują odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W związku z powyższym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a co za tym idzie, kwoty z nich wynikające nie podlegają wykazaniu w deklaracjach VAT-7K, sporządzanych dla potrzeb rozliczania podatku od towarów i usług. Nie podlegają ujęciu w deklaracjach VAT-7K także te faktury VAT, które nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego, to znaczy nie zostały ostatecznie przyjęte i zaewidencjonowane w księgach przez podmioty, na rzecz których były wystawiane, a usługi i towary w nich wykazane nie zostały wykonane lub wydane nabywcy, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazując na zgromadzony w postępowaniu kontrolnym materiał dowodowy, organ kontroli skarbowej uznał, że Spółka nie będąc podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu transakcji sprzedaży, zawyżyła podatek należny VAT wykazany w deklaracjach VAT-7K, składanych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

Organ pierwszej instancji zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7K wskazując na następujące okoliczności. Skarżąca nie dokonywała odpłatnej dostawy towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jedynie zajmowała się wystawianiem "pustych" faktur, niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które następnie wprowadzała do obrotu prawnego. W związku z wystawionymi fakturami składała deklaracje podatkowe VAT- 7K za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. W deklaracjach tych wykazała kwoty nabycia i podatek VAT naliczony do odliczenia. Pomimo wezwań, Spółka nie przedłożyła faktur VAT, które dokumentowałyby jakiekolwiek nabycie towarów i usług oraz jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których zadeklarowała kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu, jak również nie udało się ich pozyskać organowi kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego. Również w zabezpieczonych w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L. dowodach, nie stwierdzono faktur VAT dokumentujących zakup jakichkolwiek towarów czy usług przez Skarżącą. Wskazując na warunki z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej orzekł, iż Spółce nie przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wykazany w deklaracjach podatkowych VAT-7K, gdyż nie zostały spełnione obydwie przesłanki warunkujące dokonanie takiego odliczenia, tj. obowiązek wykorzystania nabywanych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych oraz posiadanie przez Skarżącą prawidłowo wystawionych oryginałów (duplikatów) faktur. Natomiast Spółka nie wykonała żadnych czynności, w celu odtworzenia brakującej dokumentacji podatkowej, w tym nie wskazała wystawców faktur VAT od których miałaby nabywać sprzedawane towary i usługi.

Odnośnie wystawionych i wprowadzonych przez Skarżącą do obrotu prawnego faktur VAT, pomimo że nie odzwierciedlały rzeczywistej sprzedaży ani świadczenia usług, organ kontroli skarbowej uznał, iż wypełniają one normę art. 108 ust. 1 u.p.t.u., a wykazany w nich podatek VAT podlega wpłacie do urzędu skarbowego.

Pismem z dnia 2 lutego 2017 r. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o zwrot sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej:

1) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 poprzez oparcie decyzji na wątpliwych dowodach z przesłuchania osób w innych postępowaniach i wyciągnięcia na ich podstawie jednostronnych, niekorzystnych dla Spółki wniosków, niezgodnie z zasadą obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego;

2) art. 122 i art. 187 poprzez wysnucie z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wniosków sprzecznych z zasadami logicznego myślenia, nie wyjaśniając przy tym dlaczego np. z zeznań świadków potwierdzających wykonywanie prac przez Spółkę wyciągnięto wnioski, iż prace te nie były wykonywane,

3) art. 210 § 4 poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego organ podatkowy jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił waloru prawdziwości, dlaczego odstąpił od przeprowadzenia znaczącej części dowodów (33 pytań w trybie art. 155 O.p. na 70 wysłanych). W zasadzie brak jest także omówienia wniosków, jakie organ skarbowy wyciągnął z poszczególnych dowodów, przyczyn, dla których doszedł do takich a nie innych wniosków;

4) art. 122 i art. 187 poprzez stwierdzenie, iż Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji podatkowej i księgowej, pomimo tego, że Spółka wyjaśniła, iż pełna dokumentacja Spółki została zatrzymana przez Prokuraturę Okręgową w L.. W skutek tego wszelkie braki w dokumentacji, które mogły powstać po zatrzymaniu dokumentów przez organy postępowania przygotowawczego, rozstrzygnięto na niekorzyść Skarżącej.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że:

1) Spółka, pomimo wezwań organu pierwszej instancji, nie przedłożyła brakującej dokumentacji podatkowej, w szczególności: faktur nabycia towarów i usług, które zostały wykazane na fakturach VAT wystawionych przez Skarżącą, rejestrów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług, ewidencji środków trwałych,

2) Spółka nie posiadała odpowiednich zasobów ludzkich i potencjału gospodarczego, aby realizować tak różnorodne i na taką skalę usługi wykazane na fakturach sprzedaży,

3) zgromadzone dowody, w tym dane z bazy RemDat (baza zawierająca dane z dokumentów składanych do organów podatkowych) nie potwierdziły, że Spółka zatrudniała pracowników pochodzących z zagranicy,

4) Spółka nie posiadała środków trwałych: maszyn, sprzętu budowlanego i środków transportu do przewozu towarów. Jak wynika z ostatniego złożonego bilansu, tj. na dzień 31 grudnia 2011 r. Skarżąca nie wykazała po stronie aktywów wartości niematerialnych i prawnych oraz rzeczowych środków trwałych. Jednocześnie w zabezpieczonej dokumentacji nie zostały stwierdzone dowody na zakup majątku dla Skarżącej,

5) Skarżąca wystawiała faktury na usługi, które były zupełnie zbędne dla odbiorcy, jak np. przygotowywanie dokumentacji przetargowej w sytuacji, kiedy nie były organizowane przetargi,

6) na podstawie ustnych poleceń D. J. lub na podstawie danych spisanych na kartkach nie mających formalnego charakteru były wystawiane faktury VAT i inne dokumenty, jak protokoły odbioru robót, które miały uwiarygodnić wykonanie prac wyszczególnionych na fakturach,

7) dublowane były numery faktur wystawionych przez Spółkę,

8) brakuje chronologii w numerowaniu faktur VAT wystawionych przez Spółkę,

9) jako pośredników wprowadzano inne powiązane osobowo firmy, np. I. sp. z o.o., których zadaniem było ukrycie danych pierwotnego wystawcy faktury oraz uwiarygodnienie realizacji określonych w nich usług na rzecz ostatecznych odbiorców, którzy złożyli zapotrzebowanie na te faktury,

10) Skarżąca, która miała tworzyć zaawansowane technologicznie rozwiązania informatyczne, nie posiada działającej poczty wewnętrznej, czy firmowej, a pracownicy w kontaktach posługiwali się prywatnymi kontami poczty elektronicznej, według zeznania A. W.,

11) świadkowie nie znali kontrahentów Spółki i nie kontaktowali się z nimi, a jedyną osobą, która według zeznających kontaktowała się z kontrahentami był D.J.;

12) w miejscu prowadzenia działalności przez Spółkę mieściły się inne firmy, którymi faktycznie kierował D. J.. Świadkowie zeznawali, że pomimo zatrudnienia w Spółce nie wiedzieli, czy wykonują swoją pracę na rzecz Spółki, czy innych podmiotów kierowanych przez D. J.,

13) Spółka posiadała rachunek bankowy prowadzony przez Bank S.A. w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r., który był wskazywany przez Spółkę na fakturach VAT wystawionych w 2013 r. do regulowania płatności za wykazane na nich usługi bądź towary, jak również podany do [...] Urzędu Skarbowego w W., jako właściwy do zwrotu podatku lub nadpłaty w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-8 z dnia [...] lutego 2016 r.

14) prezesem w I. sp. z o.o., która według zabezpieczonych dokumentów była głównym odbiorą faktur VAT od Skarżącej był były pracownik Spółki – A. C., który przesłuchany w dniu 18 grudnia 2014 r. zeznał m. in., że I. sp. z o.o. faktycznie zarządza D. J., który ma pełnomocnictwa do konta bankowego spółki, a zeznający nie miał żadnej wiedzy na temat jej funkcjonowania, nie znal kontrahentów I. sp. z o.o., nie wiedział, w jaki sposób miały być świadczone przez usługi budowlane, kto je świadczył, jakim sprzętem, nie wiedział, kto i gdzie nabywał materiały budowlane,

15) na fakturach wystawionych w 2013 r. przez Spółkę na rzecz I. sp. z o.o. w miejscu osoby uprawnionej do odbioru faktury przystawione zostały faksymile z podpisem J. W., który według zeznań A. C., podobnie jak on, pełnił rolę figuranta - prezesa w I. sp. z o.o.,

16) zgodnie z zeznaniami świadka K. S. (G. sp. z o.o.) - nabywcy faktur wystawianych m. in. przez Spółkę, usługi wykazane w fakturach VAT wystawionych w spółkach kierowanych przez D. J. nie były nigdy realizowane,

17) Skarżąca nie zajmowała się budowlanką, chociaż na Spółkę wystawiane były faktury, zgodnie z zeznaniami Z. C., złożonymi w dniu 29 września 2016 r. Według zeznań świadka, poza Z. C., D. J. nie posiadał pracowników budowlanych. Pozostałe osoby zatrudnione w Spółce to pracownicy biurowi. Według wiedzy zeznającego, Spółka była przykrywką. Roboty wykonywały inne podmioty, w tym podmioty nadzorowanie przez R. J., a Spółka tylko je firmowała,

18) D. K. w zeznaniach z dnia 4 listopada 2014 r. zaprzeczył zeznaniom D. J., jakoby w imieniu Spółki miał usługowo zajmować się instalowaniem i konserwacją systemów alarmowych dla klientów zewnętrznych,

19) proceder wystawiania "pustych" faktur, niedokumentujących rzeczywistej dostawy towarów i usług, przez spółki kierowane przez D. J., w tym Skarżącą, został rozpoczęty co najmniej w 2008 r. i kontynuowany był aż do 2013 r. Wobec podmiotów kierowanych przez D. J. organy kontroli skarbowej przeprowadziły postępowania kontrolne, w tym wobec Skarżącej za 2008 r., 2009 r., 2010 r., 2011 r. i 2012 r., które zostały zakończone ostatecznymi decyzjami.

Mając na uwadze powyższe, faktury VAT wystawione przez Spółkę, na których wykazano rzekomą sprzedaż towarów i usług, jako faktury, które stwierdzają niedokonane czynności (nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych), nie potwierdzają powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 4 u.p.t.u., gdyż nie dokumentują wykonania przez Spółkę czynności określonych w art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 tej ustawy. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie nabyła ani nie sprzedała towarów (usług) wymienionych na przedmiotowych fakturach, zaś jak wykazano powyżej, aktywność Skarżącej ograniczała się wyłącznie do wystawiania fikcyjnych faktur VAT.

W związku z powyższym wartość netto oraz należny podatek od towarów i usług, który został wykazany na fakturach wystawionych przez Spółkę w 2013 r. nie podlega wykazaniu w deklaracjach VAT-7K składanych dla potrzeb podatku od towarów i usług.

W stosunku do ujawnionych w toku postępowania fikcyjnych faktur VAT, niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez Spółkę na rzecz ww. podmiotów i wprowadzonych do obrotu gospodarczego, zasadnym było zastosowanie sankcji wynikającej z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. i nałożenie na Spółkę obowiązku zapłaty VAT wykazanego na tych pustych fakturach.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w świetle okoliczności przedstawionych powyżej nie można powiedzieć, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca była nieświadomym uczestnikiem fikcyjnych transakcji. W przedmiotowej sprawie mamy bowiem do czynienia z wystawianiem przez poszczególne podmioty "pustych faktur", a zatem niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym - brak towaru/usługi. Przyjmując puste faktury (głównie pochodzące od innych podmiotów powiązanych z D. J.), za którymi nie dochodziło do obrotu towarem, jak również wystawiając takie faktury, Spółka musiała być świadoma uczestnictwa w mechanizmie mającym na celu osiągnięcie nienależnych korzyści podatkowych, co powoduje bezpodstawność badania jej dobrej wiary i zachowania należytej staranności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez oparcie decyzji na wątpliwych dowodach z przesłuchania osób w innych postępowaniach i wyciągnięcia na ich podstawie jednostronnych, niekorzystnych dla podatnika wniosków, niezgodnie z zasadą obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego;

2) art. 122, art. 187 O.p. poprzez wysnucie z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wniosków sprzecznych z zasadami logicznego myślenia, nie wyjaśniając przy tym dlaczego np. z zeznań świadków potwierdzających wykonywanie prac przez Spółkę wyciągnięto wnioski, iż prace te nie były wykonywane;

3) art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ podatkowy jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił waloru prawdziwości, dlaczego odstąpił od przeprowadzenia znaczącej części dowodów (33 pytań w trybie art. 155 O.p. na 70 wysłanych). W zasadzie brak jest także omówienia wniosków, jakie organ skarbowy wyciągnął z poszczególnych dowodów, przyczyn dla których doszedł do takich a nie innych wniosków;

4) art. 122. art. 187 O.p. poprzez stwierdzenie, iż Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji podatkowej i księgowej, pomimo tego iż Skarżąca wyjaśniła, iż pełna dokumentacja Spółki została zatrzymana przez Prokuraturę Okręgową w L.. W skutek tego wszelkie braki w dokumentacji (które mogły powstać po zatrzymaniu dokumentów przez organy postępowania przygotowawczego) rozstrzygnięto na niekorzyść Skarżącej,

5) art. 120 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o ponowne zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w L. o udostępnienie dokumentów zakupowych Spółki za rok 2013.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy odnieść się do kwestii dokumentów, w szczególności faktur, które powinien posiadać Skarżący a których nie przedstawił na wezwanie organu pierwszej instancji, wskazując jako powód ich zabezpieczenie przez organy ścigania.

Zauważyć należy, że pracownicy organu pierwszej instancji dokonali oględzin zabezpieczonej dokumentacji Skarżącego i wskazali jakie dokumenty podatkowe zostały zabezpieczone. Mając powyższe na uwadze Skarżący uznając (a przecież wie jakie dokumenty posiadał przed ich zabezpieczeniem), że nie wszystkie dokumenty zabezpieczone zostały wskazane przez pracowników organu pierwszej instancji powinien albo przedłożyć dowody na ww. okoliczność np. protokół zabezpieczenia dokumentów albo złożyć zawiadomienie do organów ścigania o zagubieniu części zabezpieczonej dokumentacji. W przeciwnym razie twierdzenia pełnomocnika, że zabezpieczone dokumenty zawierały zarówno faktury dotyczące sprzedaży i zakupu towarów i usług jak i inne dokumenty są niewiarygodne. Podkreślić także należy, że zabezpieczenie dokumentacji zostało dokonane przez organy ścigania na podstawie odpowiednich przepisów karnych, zatem Skarżącemu przysługiwały stosowne i niezależne od regulacji podatkowych uprawnienia w zakresie dokładnego ustalenia przedmiotu zabezpieczenia. Organy prawidłowo zatem odmówiły przeprowadzenia dowodów mających na celu ponowne występowanie do organów ścigania o ustalenia, czy w zabezpieczonej dokumentacji znajdują się określone dokumenty.

Przechodząc do meritum zagadnienia, Sąd podziela wnioski organów, że działalność Skarżącego polegała przede wszystkim na wystawianiu fikcyjnych faktur oraz że nie ma dowodów na nabywanie przez Skarżącego określonych towarów i usług.

Świadczy o tym szereg okoliczności i dowodów przedstawionych w skarżonej decyzji. W zakresie tzw. działalności budowlanej Skarżącego należy wskazać, że Skarżący twierdzi, że przy pomocy dwóch pracowników wykonał roboty budowlane na kwotę ok. 2,3 miliona złotych. Przy czym podmioty prowadzące inwestycje budowlane w których udział miał brać Skarżący tj. spółki H. S.A. i B. S.A. nie potwierdziły udziału Skarżącego. Podkreślić należy, że zgodnie z wyjaśnieniami ww. spółek również podwykonawcy mieli obowiązek zgłaszać podmioty działające na ich rzecz. Ponadto Skarżący nie posiadał, żadnego sprzętu budowlanego, ani innych środków trwałych (poza drobnym sprzętem). Również Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o wynajmie odpowiednich maszyn.

W zakresie działalności informatycznej Sąd ocenia jako nieprawdopodobny sposób nabycia towarów (giełdy komputerowe) biorąc pod uwagę wolumen zakupów. Również sprzedaż na rzecz podmiotu "zależnego", którego prezes zarządu nie miał wiedzy na temat jego działalności, a faktycznie zarządzanym przez Skarżącego, świadczy o podejmowaniu działań mających na celu utrudnienie rozpoznania przez organy skarbowe fikcyjnego obrotu. Skarżący nie potrafił wyjaśnić przyczyn gospodarczych takiego ułożenia relacji biznesowych. Nieprawdopodobne jest również, aby ww. działalność organizował i wykonywał jedynie pan D. J. i aby pracownicy nie posiadali wiedzy na temat kontrahentów.

Podkreślić także należy, że organy zebrały dowody, które jednoznacznie świadczą, że Skarżący wystawiał tylko tzw. "faktury kosztowe" nie świadcząc w rzeczywistości żadnych usług. Dowodami tymi są przede wszystkim zeznania świadka pana K. S., który opisał w jaki sposób przebiegał proceder wystawiania pustych faktur. Ponadto organy ustaliły treść niektórych wiadomości mail, które w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują na fikcyjny charakter świadczonych usług. Jednocześnie uwiarygadniają zeznania ww. świadka.

Sąd zatem uważa, że organy zasadnie zastosowały art. 108 ust. 1 ustawy o VAT prawidłowo formując uzasadnienie ww. zakresie.

Przechodząc do zarzutów wskazanych w skardze w pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd nie zgadza się z autorem skargi, że zeznania świadków wskazują na wykonywanie usług budowlanych oraz sprzedaż programów komputerowych. Sąd podziela pogląd organów, że nie ma dowodów na ww. okoliczności.

Brak jest dowodów, że prace budowlane na wykonanie których wskazują świadkowie były świadczone przez spółkę J. sp. z o.o. Biorąc pod uwagę, że Skarżący zarządzał wieloma podmiotami, podkreślić należy, że na Skarżącym spoczywał obowiązek wykazania, że to spółka J. sp. z o.o. wykonała określone prace budowlane. Świadkowie również nie wskazują (nie mając w tym zakresie wiedzy), że prace wykonał ww. podmiot.

W zakresie wykonywania prac informatycznych należy również wskazać, że świadek D. K. nie miał wiedzy, aby prace te wyszły poza fazę studyjną a program osiągnął taki stopień zaawansowania, który umożliwiłby jego sprzedaż.

W zakresie zarzutu niedostatecznego poszukiwania przez organ dowodów na okoliczność wykonania prac u kontrahentów Skarżącego. Sąd zwraca uwagę, że dowody zebrane w sprawie świadczą o tym, że Skarżący wystawiał faktury dokumentujące fikcyjny obrót, tzw. faktury kosztowe. Zapytania skierowane do kontrahentów Skarżącego miały charakter wyłącznie kolejnego dowodu w sprawie i organ nie musiał oczekiwać na wszystkie odpowiedzi. Skarżący miałby rację formując zarzut nie oczekiwania na odpowiedz kontrahentów w sytuacji, gdy dysponował dowodami chociażby uprawdopodobniającymi wykonania kwestionowanych przez organy usług.

Odnośnie zarzutu co do zakresu dowodów zabezpieczonych przez organy ścigania Sąd wypowiedział się na wstępie uzasadnienia. Zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik w pismach procesowych, w tym w skardze do sądu, wskazuje na szeroki zakres dokumentacji zabezpieczonej przez organy ścigania, zatem tym bardziej byłoby zasadne podjęcie stosownych działań, przez pełnomocnika, jeżeli w jego przekonaniu dokumenty te zaginęły lub pracownicy organu pominęli je dokonując oględzin dokumentacji. Sąd zwraca uwagę, że Skarżący zobowiązywał się przed organem pierwszej instancji do dostarczenia niektórych dokumentów co do których pełnomocnik z kolei wyraża przekonanie, że zostały zabezpieczone przez organy ścigania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.