Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1019/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 7-10, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.P. i I.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 760/13 w sprawie ze skargi R.P. i I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R.P. i I.P. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 29 marca 2010 r. T.Ł. (dalej jako "inwestor") zwrócił się do Prezydenta Miasta Kielce o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach nr ewid. [...]2 przy ul. [...].

Prezydent Miasta Kielce postanowieniem z [...] września 2011 r. nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z [...] sierpnia 2010 r., jak również opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach wyrażoną w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. Inwestor przedłożył raport. Raport ten był następnie kilkukrotnie uzupełniany, a ponadto w trakcie postępowania jego autorzy przedstawiali wyjaśnienia.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. uzgodnił realizację i określił warunki realizacji przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot sprawy. W treści postanowienia organ określił jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz ewentualnej jego likwidacji oraz, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Dodatkowo wskazał, jakie działania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia należy zrealizować. Stwierdził także, że przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie. Nie stwierdził natomiast konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Uzasadniając swoje stanowisko organ ten wyjaśnił, że teren przedsięwzięcia jest zlokalizowany na obszarze głównego zbiornika wód podziemnych GZWP Nr 417 w obszarze najwyższej ochrony (ONO), dla którego nie wyznaczono obszarów ochronnych oraz w strefie ochrony pośredniej komunalnego ujęcia wody Kielce – Białogon, ustanowionej rozporządzeniem nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce – Białogon, gmina Kielce, powiat kielecki.

Dalej organ uzgadniający wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wyrażonym w piśmie z 11 czerwca 2010 r., realizacja inwestycji na tym terenie jest możliwa, przedsięwzięcie znajduje się "na terenie ochrony pośredniej nie objętym zakazem lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych oraz substancji niebezpiecznych i rurociągów do ich transportu, z wyłączeniem przydomowych zbiorników na olej opałowy (typu dwupłaszczowego lub jednopłaszczowego z wanną wychwytującą) o pojemności 3 m2 oraz zbiorników na gaz płynny". Przedsięwzięcie nie narusza również pozostałych zakazów zawartych rozporządzeniu.

Organ uzgadniający wyjaśnił także, że w związku z położeniem przedsięwzięcia w granicach obszaru ochronnego zbiornika wód śródlądowych i strefy ochrony pośredniej ujęcia wody, w dokumentach będących podstawą uzgodnienia zawarto szczegółową analizę warunków hydrogeologicznych terenu przedsięwzięcia opartą na badaniach wykonanych przez Przedsiębiorstwo Geologiczne sp. z o.o. w Kielcach na terenie planowanego przedsięwzięcia i w jego sąsiedztwie (inne dane pochodzące z badań własnych Przedsiębiorstwa Geologicznego), a także dokumentacji hydrogeologicznej Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych (RE) Kielce. Z uwagi na wrażliwość środowiska gruntowo-wodnego, wynikającą z budowy hydrogeologicznej, należy zastosować wszelkie możliwe zabezpieczenia w celu jego ochrony, zarówno na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia. Organ uzgadniający zaznaczył także, że w piśmie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 16 stycznia 2012 r. oceniono, że stacja paliw nie powinna uniemożliwić osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitej części wód podziemnych podnosząc, że bezwzględnym warunkiem realizacji inwestycji powinno być zastosowanie wskazanych w raporcie rozwiązań technicznych (dwa płaszcze zbiornika paliw, umieszczenie go w szczelnej wannie żelbetowej wyłożonej dodatkowo geomembraną odporną na działanie produktów naftowych), które powinny być wystarczające dla ochrony wód podziemnych.

Organ uzgadniający odniósł się szczegółowo do zarzutów skarżących kierowanych do tego organu w pismach z 14 listopada 2011 r., 15 listopada 2011 r., 17 grudnia 2011 r., 20 kwietnia 2012 r., 7 maja 2012 r. i 14 maja 2012 r. Odniósł się m.in. do kwestii przyznania skarżącym statusu strony postępowania i wyjaśnił zastrzeżenia co do oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. Przedstawił wyjaśnienia w zakresie zwiększenia poziomu zanieczyszczenia powietrza związanego z budową stacji paliw, zaznaczając, że niewątpliwie zwiększy się oddziaływanie przedsięwzięcia, nie zostaną jednak przekroczone standardy.

Ponadto organ uzgodnieniowy wskazał, że przedsięwzięcie położone jest na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 293, poz. 3020). Rozpatrując skalę przedsięwzięcia oraz gabaryty obiektów przewidzianych do realizacji, w tym pawilonu stacji paliw, autorzy raportu ocenili, że nie przewiduje się zakłócenia aktualnego krajobrazu. Organ uzgodnieniowy odniósł się także do kwestii stwierdzenia niekorzystnych warunków gruntowo-wodnych i żądania wskazania jako jedynego właściwego wariantu – niepodejmowania przedsięwzięcia z uwagi na "losy ujęcia białogońskiego w latach 1989/1990–2005".

Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach zaopiniował pozytywnie w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji w zakresie ochrony przed hałasem, ochrony wód powierzchniowych i podziemnych, i ochrony powietrza. Określił także wpływ przedsięwzięcia na wzajemne oddziaływanie między elementami środowiska. Pismem z 16 lutego 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z [...] listopada 2011 r.

Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Prezydent Miasta Kielce ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji tego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący. Skarżący wyjaśnili między innymi, że są właścicielami działki nr [...] bezpośrednio przyległej od południa do działek planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z oświadczeń skarżących, właściciel działek nr [...]/2 i [...]/2 wydzielił geodezyjnie ze swoich działek dwie mniejsze działki wzdłuż granicy południowej – nr [...]/1 i zachodniej – nr [...]/1, które mają szerokość ok. 4 m, obie "zapisane" są na syna inwestora. Skarżący w toku postępowania zarzucali, że późne przyznanie im statusu strony w tym postępowaniu uniemożliwiło im złożenie w terminie 21 dni (od 19 października 2011 r. do 9 listopada 2011 r.) uwag i wniosków istotnych dla postępowania. Nadmienili, że bardzo długo trwała procedura uznania ich za stronę, a następnie po przyznaniu im tego statusu zaczęto doręczać duże ilości dokumentacji gromadzonej w postępowaniu. Większość dokumentów doręczana była nieterminowo, a niektórych nie doręczono w ogóle. Ujednolicone streszczenie do raportu w języku niespecjalistycznym z 6 sierpnia 2012 r. otrzymali po terminie wydania postanowienia – [...] sierpnia 2012 r. W tej sytuacji nie mieli możliwości zgłoszenia uwag. Wskazali także, że uzupełnienia z 25 listopada 2012 r. nie otrzymali, natomiast w uzupełnieniu tym były zawarte istotne dla sprawy informacje o sposobie prowadzenia robót ziemnych i odwodnieniowych. Ponadto skarżący przedstawili zarzuty do poszczególnych punktów zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kwestionując ich zasadność i prawidłowość.

Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało decyzję Prezydenta Miasta Kielce z [...] grudnia 2012 r. w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że część podnoszonych przez skarżących zarzutów była przedmiotem analizy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach, a także organu I instancji przed wydaniem decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla stacji paliw. W ocenie organu odwoławczego, wyjaśnienia te są wystarczające, spójne i logiczne. Stan faktyczny został w sposób wystarczający wyjaśniony, zaś ustalenia zarówno w zakresie tego stanu jak i przedstawienie niezbędnych przepisów obowiązujących w tym zakresie zawarte są w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący przed wydaniem decyzji zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się ze wszystkimi dokumentami zgromadzonymi w sprawie i na ich prośbę termin na zapoznanie się z tymi dokumentami został znacznie wydłużony. Ponadto kilkakrotnie w trakcie postępowania składali uwagi i wnioski do dokumentacji sporządzanej dla przedsięwzięcia w zakresie środowiskowych uwarunkowań, które były rozpatrywane przez organ I instancji lub Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji i postanowienia uzgadniającego.

W ocenie organu odwoławczego, kwestia zabezpieczenia szczelnymi ściankami wykopu ziemnego pod zbiornik na paliwa płynne i ewentualne oddziaływanie zabijania ścianek szczelnych pod ten wykop na fundamenty i ściany nośne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce skarżących, może być analizowana na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia zaproponowanego funkcjonowania układu wahadła gazowego, jak i systemu VRS, została oceniona przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach, natomiast koszt urządzeń nie podlega ocenie organów uzgadniających, jak również organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu odwoławczego, również kwestie odporności ogniowej i przepisów przeciwpożarowych podlegać będą ocenie na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 26 sierpnia 2005 r. w sprawie utworzenia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce – Białogon są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, wiążącymi zarówno obywateli, jak i organy administracji publicznej. W ocenie organu odwoławczego, Prezydent Miasta Kielce dokonał prawidłowej interpretacji przepisów tego rozporządzenia. Jak wynika z treści pisma Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z [...] czerwca 2010 r., realizacja inwestycji na terenie (tj. na działkach nr [...]/2 i [...]/2) jest możliwa. Przedsięwzięcie znajduje się bowiem na terenie ochrony pośredniej nie objętym zakazem lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych (...), jak również nie narusza pozostałych zakazów zawartych w rozporządzeniu. Ponadto w piśmie z 16 stycznia 2012 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wyjaśnił, że dla strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych Kielce – Białogon oraz na obszarze GZWP 417 – Zbiornik Kielce nie zostały ustanowione obszary ochronne w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469 – dalej jako "Prawo wodne").

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym wprowadzone zostałyby ograniczenia lub zakazy dotyczące lokalizacji tego typu przedsięwzięć. Przystąpienie do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do kwestii wadliwego poboru próbek w wodzie gruntowej substancji ropopochodnych gromadzących się w górnym poziomie zwierciadła wód gruntowych, organ odwoławczy wyjaśnił, że badania zlecone przez skarżących przeprowadzane były na działce stanowiącej ich własność, natomiast pomiary na potrzeby postępowania prowadzone były na nieruchomości inwestora. W ocenie organu odwoławczego, zanieczyszczenie wód podziemnych zanieczyszczeniami pochodzącymi potencjalnie z akumulatorowni byłego Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych i zakładowej stacji paliw benzynowych tego Przedsiębiorstwa, nie może mieć znaczenia dla tej sprawy. Postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji ma bowiem na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania danej inwestycji na środowisko, w tym środowisko wodne. Dlatego też organ w decyzji nałożył na inwestora warunek zastosowania czujników wycieku pod dystrybutorami, jak również wykonanie minimum 3 piezometrów. Zalecił także monitoring wód podziemnych.

Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Oddalając skargę Sąd I instancji przedstawił przepisy stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, że w piśmie z 9 listopada 2011 r. skarżący zakwestionowali zakwalifikowanie w raporcie terenu inwestycji jako zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla której przewidziano niższe standardy ochrony akustycznej niż dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Sąd I instancji wyjaśnił, że w aneksie do raportu z marca 2012 r., dotyczącym oddziaływania akustycznego, teren inwestycji oraz tereny przyległe do niego (w tym działka nr 573 stanowiąca własność skarżących) zakwalifikowane zostały jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z dopuszczalnymi poziomami hałasu określonymi na 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, zaś w pkt 1.5 tego aneksu znalazło się nowe zalecenie polegające na realizacji ekranu akustycznego od strony posesji skarżących, mające na celu ochronę klimatu akustycznego. Ponadto zaplanowano nasadzenia zwartej roślinności niskiej i wysokiej (zimozielonej), szczególnie gatunków o gęstych koronach, co wpłynie na obniżenie poziomu hałasu poprzez wzrost współczynnika pochłaniania dźwięku w środowisku. Wymóg wykonania tego typu izolacji od strony działek sąsiednich znalazł się także w decyzji organu I instancji. Ponadto, w decyzji nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania, w zakresie emisji zanieczyszczeń do środowiska oraz oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie. Uwzględniając stanowisko skarżących organ I instancji nałożył także na inwestora obowiązek zastosowania czujników wycieku pod dystrybutorami oraz czujnika wody gruntowej do detekcji ropopochodnych w piezometrach.

W ocenie Sądu I instancji, złożony w sprawie raport zawiera wszystkie elementy, wymagane przez art. 66 ustawy środowiskowej. Przed wydaniem decyzji środowiskowej organ uzyskał stosowne uzgodnienia i opinie wymagane art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wszystkie warunki wynikającej z uzgodnień zostały uwzględnione w decyzji środowiskowej.

Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżących, że z uwagi na bliskie położenie należącej do nich działki od terenu inwestycji, są oni stroną postępowania i od początku powinni brać w nim udział. Kwestia "zasadności prawnej podziału nieruchomości inwestora przed podjęciem inwestycji (...) w celu wyeliminowania" małż. Pałyga "jako strony z postępowania administracyjnego", wykracza jednak poza zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, oddzielenie nieruchomości stanowiącej ich własność od terenu objętego wnioskiem, działkami ewidencyjnymi oznaczonymi numerami [...]/1 i [...]/1, pozostaje bez znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżących, ponieważ niewątpliwie planowana inwestycja oddziałuje w sposób bezpośredni na ich prawa. Stanowisko takie zajął także organ I instancji i w postępowaniu przed tym organem skarżący brali czynny udział. W piśmie z 9 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta Kielce poinformował, że wszystkie zgłoszone przez skarżących uwagi i zastrzeżenia do złożonego w sprawie raportu "zostały przekazane inwestorowi w celu odniesienia się do nich i przedłożenia stosownych wyjaśnień". Na późniejszym etapie postępowania skarżący mogli w pełni korzystać ze swoich uprawnień jako strony, składali pisma procesowe, wnosili zastrzeżenia, byli informowani o wszelkich czynnościach podejmowanych przez organ, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego i prawie do zapoznania się z aktami łącznie z możliwością składania uwag i wniosków, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Na ich wniosek termin ten przedłużony został o 30 dni.

Sąd I instancji odniósł się także do zarzutu dotyczącego niewłaściwego trybu informowania mieszkańców o planowanej inwestycji. Wskazał, że jak wynika z akt administracyjnych obwieszczenie Prezydenta Miasta Kielce z 19 października 2011 r. zawierające wszystkie elementy wymagane ustawą na tym etapie postępowania, zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta w Kielcach – Rynek 1 oraz Strycharska 6, w BiP oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia: przy ul. [...]. W taki sam sposób podana została do publicznej wiadomości informacja o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią w obwieszczeniu z 31 grudnia 2012 r. W ocenie Sądu I instancji, procedura w zakresie umożliwienia społeczeństwu udziału w postępowaniu została dochowana, a jej przeprowadzenie odpowiadało przepisom prawa. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo – wniosek "mieszkańców dzielnicy Białogon, a w szczególności ulic: [...]" z 4 listopada 2011 r., podpisane przez 61 osób, zawierające protest w związku z planowaną budową stacji benzynowej. Wnioski, uwagi i zastrzeżenia do lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia i sposobu jego realizacji składali w toku postępowania jedynie skarżący. Do wszystkich podnoszonych przez nich argumentów odniósł się szczegółowo organ I instancji w decyzji środowiskowej.

Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżących, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania, jednak w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zawarł swoje stanowisko w tej kwestii podnosząc, że część zarzutów odwołania była przedmiotem analizy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach i organu I instancji.

Następnie Sąd I instancji odniósł się do zarzutu naruszenia ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. Nr 75, poz. 493 ze zm. – dalej jako "ustawa szkodowa") oraz Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji z 20 października 2000 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 14, poz. 98). Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wskazali żadnego przepisu zawartego w tych aktach, któremu miałyby uchybić organy w niniejszej sprawie. Ze skargi wynika, że jej autorzy upatrują naruszenia bliżej nieokreślonych przepisów tych aktów przez m.in. nieuwzględnienie wpływu planowanego przedsięwzięcia na teren Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą nr XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Sąd I instancji podkreślił, że powyższy zarzut nie został rozwinięty w uzasadnieniu skargi. Wyjaśnił, że teren inwestycji położony jest w strefie krajobrazowej oznaczonej w § 3 uchwały literą C – tereny rolne, tereny istniejącej i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku wraz z zielenią towarzyszącą. Uchwała nie przewidziała dla terenów objętych strefą krajobrazową C żadnych konkretnych zakazów, zwłaszcza w zakresie planowanej zabudowy. Przepis § 4 ust. 2 uchwały ma charakter postulatywny w zakresie ochrony wartości krajobrazowych tego obszaru i nie można wywieść z niego jakichkolwiek norm zabraniających lokalizacji na tym terenie tego rodzaju obiektów.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z ustaleń organu I i II instancji, planowane przedsięwzięcie położone jest na terenie ochrony pośredniej, o jakiej mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce – Białogon, gmina Kielce, powiat kielecki. W toku postępowania administracyjnego okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżących, a spór pomiędzy stronami sprowadzał się do odmiennej interpretacji § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Skarżący kwestionują także powyższe ustalenie organu jako "dowolne" i niemające poparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd I instancji podkreślił, że znajdujące się w aktach administracyjnych mapy wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że działki objęte wnioskiem położone są poza strefą obejmującą obszar 634,6 ha terenu ochrony pośredniej, o jakiej mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia, zawierającym dodatkowe zakazy, oprócz wymienionych w § 4 ust. 1, w tym lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych. W ocenie Sądu I instancji, poza ogólnie sformułowanym na rozprawie zarzutem, skarżący w żaden sposób nie wykazali jego zasadności, przede wszystkim nie podnieśli argumentów świadczących o tym, że mapy obrazujące położenie objętych wnioskiem działek w stosunku do stref ochronnych określonych w rozporządzeniu nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Przyjmując zatem za prawidłowe ustalenia obu organów, że działki, na których planowana jest stacja paliw, położone są w strefie pośredniej ujęcia wody, ale poza obszarem, o jakim mowa w § 4 ust. 2, Sąd I instancji podzielił pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji dotyczący braku istnienia prawnego zakazu lokalizacji w tym obszarze obiektu objętego wnioskiem.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie nie zawiera definicji pojęcia "zakładu przemysłowego", jednak stosując "zasady powszechnego rozumienia" tego pojęcia przyjąć należy, że zakładem przemysłowym jest – najprościej rzecz ujmując – zespół budynków i urządzeń technicznych przeznaczonych do prowadzenia produkcji w danej dziedzinie przemysłu. W ocenie Sądu I instancji, za niewystarczającą do wykładni pojęcia zakładu przemysłowego użytego w § 4 ust. 1 rozporządzenia należy uznać definicję zakładu zawartą w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232). Pojęcie "zakładu" jest znaczeniowo szerszym określeniem niż pojęcie "zakładu przemysłowego", które charakteryzuje – oprócz bazy materiałowo-technologicznej – prowadzenie działalności produkcyjnej. W ocenie Sądu I instancji, najbliższa znaczeniu pojęcia "zakładu przemysłowego" jest definicja zawarta w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), zgodnie z którą zakład przemysłowy to zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą, polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt.

Sąd I instancji przyjął, że wprowadzając w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zakaz lokalizowania w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody zakładów przemysłowych prawodawca miał na myśli takie zakłady, które charakteryzują się prowadzeniem działalności wytwórczej lub produkcyjnej, a do takich nie należy z pewnością stacja paliw, na terenie której prowadzona ma być działalność usługowa polegająca głównie na sprzedaży produktów ropopochodnych.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że zakaz sformułowany w cytowanym przepisie dotyczy zakładów przemysłowych, zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie wydane zostało przed wejściem w życie ustawy środowiskowej i posługuje się pojęciami obowiązującymi w 2005 r. w ustawie p.o.ś. oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nawiązuje terminologicznie do obowiązującego w tym czasie stanu prawnego, a przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, przepis ten rozumie przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Zdaniem Sądu I instancji oznacza to, że nawet jeśli przyjąć, że zamierzenie objęte wnioskiem jest zakładem przemysłowym, to nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wymienionych enumeratywnie w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Stąd też Sąd I instancji przyjął, że przepisy rozporządzenia nie wprowadzają do porządku prawnego zakazu uniemożliwiającego realizację planowanej inwestycji na działkach objętych wnioskiem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący.

W pierwszej kolejności zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 26 sierpnia 2005 r. nr 5/2005, zamiast § 4 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia, przez niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja budowy stacji paliw płynnych zlokalizowana jest na zewnątrz obszaru obejmującego 634,6 ha terenu ochrony pośredniej ustanowionej ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych, co stanowi naruszenie art. 54 ustawy – Prawo wodne.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z przepisami ustawy szkodowej oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej, przez brak uwzględnienia wpływu planowanego przedsięwzięcie na teren Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa") przez niezasadne przyjęcie, że procedura w zakresie umożliwienia społeczeństwu udziału w postępowaniu została dochowana, a jej przeprowadzenie odpowiadało przepisom prawa.

Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przez nieuzasadnione przyjęcie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko odpowiada zakresowi przedmiotowemu określonemu w postanowieniu Prezydenta Miasta Kielce z [...] września 2010 r., a obowiązki nałożone w decyzji na inwestora w zakresie oddziaływania akustycznego na bliższe tereny chronione akustycznie są wystarczające dla ochrony klimatu akustycznego.

Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7–10 oraz art. 77 k.p.a., a także art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Na wstępie należy podkreślić, że ponieważ w skardze kasacyjnej podniesiono jednocześnie zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te pierwsze, co jest konieczne dla prawidłowej oceny zastosowanych lub poddanych wykładni w tej sprawie przepisów prawa materialnego w określonym stanie faktycznym.

Po pierwsze, należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7–10 k.p.a., a także art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wynika to z tego, że przedmiotem tej sprawy jest wydanie przez właściwy organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, tj. budowy stacji paliw. Oznacza to, że w świetle przepisów art. 66 ustawy środowiskowej kluczowym dowodem w takiej sprawie jest raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, który musi spełniać wszystkie wymagania kazuistycznie wymienione w tym przepisie. Jednak w tej sprawie brak jest zarzutu kasacyjnego w tym zakresie przedmiotowym, co oznacza, że strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje jego ustaleń. Natomiast z jego jednoznacznych ustaleń faktycznych poddanych prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji wynika, że oddziaływanie tego przedsięwzięcia na środowisko umożliwia jego realizację na przedmiotowych działkach nr ewid. [...]/2 i nr [...]/2 w Kielcach – Białogonie. Z kolei będące w aktach sprawy ustawowo wymagane uzgodnienie i opinia o których stanowi art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej także były pozytywne i zostały uwzględnione w osnowie decyzji środowiskowej. Ponadto skarżący brali czynny udział w tym postępowaniu. Świadczy o tym np. pismo Prezydenta Miasta Kielce z 9 stycznia 2012 r. w którym poinformował skarżących, że wszystkie zgłoszone przez nich uwagi i zastrzeżenia do złożonego w sprawie raportu "zostały przekazane inwestorowi w celu odniesienia się do nich i przedłożenia stosownych wyjaśnień". Z kolei w już późniejszym etapie postępowania skarżący mogli w pełni korzystać ze swoich uprawnień jako strony, i stąd m.in. składali pisma procesowe, wnosili zastrzeżenia, jak i byli oczywiście informowani o wszelkich czynnościach podejmowanych przez właściwy organ. Ponadto już przed wydaniem decyzji środowiskowej, zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego i prawie do zapoznania się z aktami łącznie z możliwością składania uwag i wniosków, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, a nawet na ich wniosek termin ten przedłużony został o 30 dni.

Należy także podkreślić, że zarzut kasacyjny dotyczący braku skuteczności zastosowanych najlepszych dostępnych technik w zakresie zabezpieczenia przed negatywnym oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i odnawialności zasobów wód podziemnych nie został nawet przez skarżących prawidłowo uzasadniony prawnie i faktycznie zgodnie z dyspozycją art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto Sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję środowiskową według stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, co oznacza, że późniejsze jego zmiany nie mogą być w tym postępowaniu badane przez ten Sąd, w tym również dotyczące odpowiednich ustaleń później uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, że właściwe organy w ramach zasady swobodnej oceny dowodów zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonały prawidłowej oceny zebranego w tej sprawie materiału dowodowego co dotycz także braku obowiązku w świetle ustawy środowiskowej zwracania się przez właściwy organ do Państwowego Instytutu Geologicznego o zajęcie stanowiska w zakresie oddziaływania tego przedsięwzięcia "na jakość wody w Białogonie". Świadczą o tym także pozostałe dowody zebrane w tej sprawie, a w szczególności pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, pisma z [...] czerwca 2010 r. i [...] stycznia 2012 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie oraz pozytywna opinia wyrażona w postanowieniu z [...] listopada 2011 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach.

Po drugie, w tym stanie prawnym i faktycznym brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 26 sierpnia 2005 r. nr 5/2005, z powodu braku zastosowania § 4 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia, ponieważ planowane przedsięwzięcie dotyczące stacji paliw zlokalizowane jest na zewnątrz obszaru obejmującego 634,6 ha terenu ochrony pośredniej utworzonego w celu ochrony wód podziemnych, stąd nie nastąpiło także naruszenie art. 54 ustawy – Prawo wodnego, a w istocie powinno być art. 58 ust. 1 tejże ustawy.

Ponadto skarżący błędnie nie powiązali tego zarzutu kasacyjnego z naruszeniem osnowy decyzji środowiskowej ustalającej warunki realizacji danego przedsięwzięcia zgodnie z dyspozycją art. 82 ustawy środowiskowej. Z kolei Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że w świetle § 4 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia zakaz zawarty w tym przepisie dotyczy zakładów przemysłowych, zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Jednak, co należy podkreślić, dane rozporządzenie wydane zostało przed wejściem w życie ustawy środowiskowej i stąd posługuje się pojęciami obowiązującymi w 2005 r. w ustawie p.o.ś. oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też § 4 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia nawiązuje terminologicznie do obowiązującego w tym okresie stanu prawnego. Oznacza to, że jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, przepis ten obejmował przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Dlatego też słusznie Sąd I instancji orzekł, że nawet jeśli przyjąć, iż dane przedsięwzięcie mogłoby być "zakładem przemysłowym", to nie należy jednak do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, które są taksatywnie wymienione w § 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że powyższe przepisy rozporządzenia nie wprowadzają do porządku prawnego zakazu, który nie zezwala na realizację danego przedsięwzięcia na działkach objętych wnioskiem inwestora. Dotyczy to także zakazu wprowadzonego w § 4 ust. 2 pkt 7 na obszarze "o powierzchni 634,6 ha terenu ochrony pośredniej, w graniach przedstawionych na mapie w skali 1:5000 stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia oraz w załączniku nr 2a, ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych oprócz zakazów wymienionych w ust. 1, w przedmiocie lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych oraz substancji niebezpiecznych i rurociągów do ich transportu, z wyłączeniem przydomowych zbiorników na olej opałowy (typu dwupłaszczowego lub jednopłaszczowego z wanną wychwytującą) o pojemności nieprzekraczającej 3 m3 oraz zbiorników na gaz płynny".

Należy jeszcze przypomnieć, że Sąd I instancji poddał kontroli zastosowanie w tej sprawie lub poddane wykładni przepisy prawa materialnego tylko w zakresie osnowy (rozstrzygnięcia) decyzji środowiskowej, czego błędnie w ogóle nie podnosi tej kwestii skarga kasacyjna, także w odniesieniu do powyższych zarzutów (art. 82 ustawy środowiskowej w związku z dyspozycja art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Po trzecie chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, z powodu przyjęcia, że raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko nie realizuje zakresu przedmiotowego określonego w postanowieniu Prezydenta Miasta Kielce z [...] września 2010 r. Dotyczy to obowiązków nałożonych w decyzji środowiskowej na inwestora odnośnie oddziaływania akustycznego na bliższe tereny chronione akustycznie, jako wystarczających dla ochrony klimatu akustycznego. Jednak co podniesiono wyżej, skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie żadnego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 66 w związku z art. 82 ustawy środowiskowej w przedmiocie przyjęcia powyższego stanowiska przez Sąd I instancji.

Po czwarte, także chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z przepisami ustawy szkodowej oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej, z powodu braku uwzględnienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na teren Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Niezgodnie bowiem z dyspozycją art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powyższy zarzut kasacyjny nie zawiera żadnego przepisu materialnego, który miałby naruszyć Sąd I instancji jak i oczywiście uzasadnienia jego naruszenia. Natomiast, przepis art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jednoznacznie wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Po piąte, również chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że wbrew powyższemu zarzutowi właściwy organ przed wydaniem decyzji środowiskowej zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, w ramach oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności, należy zaznaczyć, że przedmiotowe obwieszczenie Prezydenta Miasta Kielce z 19 października 2011 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez ustawodawcę oraz prawidłowo zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta w Kielcach – Rynek 1 oraz ul. [...] 6, w BiP, a także w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia: przy ul. [...] Staszicowskich. Ponadto w tym trybie jest podana także do publicznej wiadomości informacja o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią w obwieszczeniu z 31 grudnia 2012 r. Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że procedura w zakresie umożliwienia społeczeństwu udziału w tym postępowaniu jest prawidłowa, ponieważ nie narusza odpowiednich przepisów ustawy środowiskowej (art. 33–38 w związku z art. 3 pkt 11). Ponadto, w aktach sprawy jest również pismo – wniosek "mieszkańców dzielnicy Białogon, a w szczególności ulic: [...]" z 4 listopada 2011 r., podpisane przez 61 osób, zawierające protest w związku z planowaną budową stacji benzynowej. Z kolei wnioski i uwagi dotyczące lokalizacji i sposobu realizacji danego przedsięwzięcia, jako strony postępowania w świetle art. 28 k.p.a., składali w toku postępowania skarżący. Ponadto do wszystkich podnoszonych przez skarżących argumentów odniósł się szczegółowo organ I instancji w decyzji środowiskowej.

Należy podkreślić, że także w przypadku powyższego zarzutu kasacyjnego nie został on prawidłowo sformułowany w świetle dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ w ogóle nie podnosi zarzutu naruszenia przepisów art. 33–38 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej, czyli przepisów prawa materialnego, które miały tu zastosowanie, a następnie zostały poddane prawidłowej wykładni.

Ubocznie także trzeba zaznaczyć, że powyższe procedury z udziałem społeczeństwa nie należy mylić jak i utożsamiać ze statusem strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.