Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 127, art. 129, art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1620/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku J. S., umorzył nienależnie pobrane świadczenie w postaci zasiłku stałego, wynikające z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w części odpowiadającej kwocie 1508,42 zł, w pozostałej części odmówił umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 1508,42 zł.

Decyzja ta została doręczona na adres: [...], [...] i odebrana w dniu [...] lipca 2015 r. przez M. W., dorosłego domownika, konkubinę J. S.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył w dniu [...] sierpnia 2015 r. J. S. wskazując na możliwość jej zaskarżenia w terminie 30 dni. Zarzucił brak wyjaśnienia jego aktualnej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Skierował zarzuty pod adresem pracowników MOPS w [...]..

Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz 134 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o trybie zaskarżenia, tj. o możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

w tym ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona

i odebrana przez M. W. – dorosłego domownika, konkubinę J. S. w dniu 10 lipca 2015 r. Zatem ustawowy termin do złożenia odwołania upływał z dniem 24 lipca 2015 r. J. S. złożył tymczasem odwołanie do organu I instancji w dniu 10 sierpnia 2015 r. Kolegium uznało, że mając na uwadze brzmienie art. 129 § 2 K.p.a., złożone odwołanie jest bezskuteczne i nie może być merytorycznie rozpoznane. Nadto odwołujący nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. ([...]) SKO sprostowało z urzędu oczywista omyłkę zaistniałą w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2015 r.

Natomiast skargę na postanowienie SKO z dnia [...] września 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. S. Skarżący zrzucił zlekceważenie przez organ treści at. 127 § 1 K.p.a. W jego ocenie z przepisu tego wynika, że ma 30 dni (licząc od dnia doręczenie decyzji) na złożenie "skargi odwoławczej". J. S. wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną, w stałym leczeniu psychiatrycznym, zawnioskował o wydanie "uczciwego wyroku".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że kontrola sądu administracyjnego – zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) – ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych (tu postanowienie). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z powyższym usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, a więc jego uchylenie może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (at. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w omawianym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem osądu jest postanowienie o charakterze procesowym, tj. postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 134 K.p.a.

Z art. 127 K.p.a. wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§ 1), a właściwym do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.

Zgodnie zaś z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten ma charakter ius cogens, co oznacza, że jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, w konsekwencji więc, wydanie postanowienia na jego podstawie nie zależy od uznania organu.

W przypadku wniesienia odwołania po terminie przewidzianym przepisami, organ odwoławczy obowiązany jest stwierdzić, że zostało ono wniesione z jego uchybieniem, bez względu na wielkość, a także przyczynę tego uchybienia. Uchybienie terminu ma bowiem charakter obiektywny nie ocenny. Wprawdzie art. 58 K.p.a. przewiduje możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ale jest to uwarunkowane prośbą zainteresowanego, który jest obowiązany uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

Materiał aktowy rozpoznawanej sprawy wykazuje, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) została doręczona w dniu 10 lipca 2015 r. – dorosłemu domownikowi, tj. konkubinie J. S. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma adresowanego do J. S. widnieje jej czytelny podpis (z imienia i nazwiska) "M. W. konkubina". Nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość zawartego w tej decyzji pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Termin ten (14-dniowy) upłynął z dniem 24 lipca 2015 r.

Nie jest kwestyjne, że odwołanie od wspomnianej wyżej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. zostało wniesione przez J. S. – za pośrednictwem organu I, który wydał decyzję – w dniu 10 sierpnia 2015 r. Stąd też stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania – odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 129 § 2 K.p.a.) – jest prawidłowe i zasługuje na akceptację. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, w którym stwierdzono uchybienie przez J. S. terminu do wniesienia odwołania nie narusza prawa. W przeciwnym razie, tj. w przypadku merytorycznego rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. doszłoby do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa – w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które z kolei zobowiązywałoby Sąd do stwierdzenia nieważności tak wydanego postanowienia.

Zarzut skarżącego, jakoby organ odwoławczy zlekceważył art. 127 § 1 K.p.a. i podnoszona przez niego argumentacja, iż na złożenie "skargi odwoławczej ma 30 dni licząc od czasu doręczenia, co jest także opisane na stronie Internetowej" jest całkowicie chybiony, w świetle powołanych wyżej przepisów K.p.a. i w konsekwencji nie zasługiwał na akceptację. W rezultacie Sąd nie znajduje żadnych podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia i jego usunięcia z obrotu prawnego.

Z tych przyczyn i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.