Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 722/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2a, art. 2 pkt 16
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Dnia 22 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2018 r. A. D. (zwany dalej: skarżący) złożył do Burmistrza Miasta i Gminy K. wniosek o świadczenie wychowawcze (zwane dalej: 500+) na syna J. D., w składzie rodziny wskazując M. D..

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 2 pkt 5, pkt 10, pkt 14, pkt 16; art. 4 ust. 1-3; art. 10; art. 13, art. 18, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2134, zwanej dalej: ustawa), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1465, zwanego dalej: Rozporządzenie), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: dalej: Kpa) oraz Zarządzenia Burmistrza z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w K. do prowadzenia postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze, odmówił skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko - J. D..

Uzasadniając swoje stanowisko organ wywodził, że skarżący wskazał, jako członka rodziny, córkę M. D., nad którą, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Wydział I Cywilny z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt I C [...] nie sprawuje opieki, albowiem w pkt 2 wyroku wykonywanie władzy rodzicielskiej zostało powierzone matce dziecka, a pkt 3 wyroku zobowiązano A. D. do renty alimentacyjnej w kwocie [...]zł na rzecz córki [...].

Kolejno organ przytoczył podstawy prawne rozstrzygnięcia, w szczególności art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1-3 ustawy omawiając instytucję opieki naprzemiennej, a także art. 2 pkt 16 ustawy odnosząc się do pojęcia rodziny w ujęciu ustawy. W ocenie organu z powyższych regulacji prawnych wynika, że pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego dane postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. Jednocześnie podkreślono, że treść art. 4 ustawy jest jasna, nie nastręcza trudności interpretacyjnych, a jedynie niejasność przepisów uprawniałaby do korzystania z innych metod wykładni aniżeli językowej (gramatycznej). W związku z powyższym, według organu, skoro w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia rodziny, a językowa wykładnia tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, to należy uznać, że ustawodawca - na gruncie omawianej ustawy - instytucję rodziny rozumiał tak, jak wyraził to w definicji z art. 2 ustawy. Powyższy przepis jest, zdaniem organu, przepisem szczególnym i - jako taki - musi być wykładany ściśle, zaś jakakolwiek jego wykładnia rozszerzająca nie jest uzasadniona.

W powyższym kontekście organ stanął na stanowisku, że prawomocny wyrok sądu jest dokumentem urzędowym i potwierdza stan prawny w danej sprawie. Organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są zaś uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi - jako ściśle powiązane z funkcjonowaniem rodziny - są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa cywilnego, a dokładnie tę jego część, którą stanowi prawo rodzinne i opiekuńcze. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego. Ustanowienie zatem opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego, a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można - w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego - domniemywać.

Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy pierwszym dzieckiem jest jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia (...). Z powoływanego wyroku rozwodowego wynika, iż córka skarżącego - M. pozostaje pod opieką matki i jednocześnie nie wynika, aby córka została objęta opieką naprzemienną. W konsekwencji nie może być ona uznana za pierwsze dziecko w rodzinie wnioskodawcy. Pierwszym dzieckiem w rodzinie skarżącego jest syn J. D., gdyż jest jedynym dzieckiem w rodzinie, którą A. D. tworzy z S.D..

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. D. zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie i zmianę poprzez przyznanie odwołującemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko J. D., ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący złożył również szereg wniosków dowodowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 2 pkt 16 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż córka M. D. nie jest pierwszym dzieckiem w rodzinie odwołującego, w sytuacji kiedy opieka sprawowana przez odwołującego nad córką ma charakter opieki naprzemiennej w rozumieniu zaskarżonego przepisu;

2. naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że odwołującemu nie przysługuje uprawnienie do otrzymania świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, jako ojcu M. D. oraz J. D.;

3. naruszenie art. 7a oraz art. 81a w zw. z art. 5 ust 1 Kpa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść odwołującego w wyniku istnienia rozbieżności w orzecznictwie co do okoliczności, z jakich dokumentów musi wynikać sprawowanie opieki naprzemiennej;

4. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, tj. naruszenie przez organ przez organ obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez brak przeprowadzenia dowodu z wywiadu środowiskowego, w tym z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w poprzednim okresie świadczeniowym w dniu [...] oraz [...] lipca 2018 r. oraz zaniechanie wysłuchania odwołującego, co do okoliczności sprawowania opieki nad córką M. D.;

5. naruszenie art. 8 § 1 oraz § 2 Kpa poprzez przez wydanie organ I instancji w tym samym stanie faktycznym oraz prawnym decyzji odmawiającej przyznanie świadczenia, w przypadku kiedy w poprzednim okresie świadczeniowym świadczenie to zostało przyznane decyzją o sygn. akt: [...], a w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania do władzy publicznej oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

6. naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie słuszny interes strony jest sprzeczny z interesem publicznym, a w konsekwencji nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji odmownej przez organ I instancji zasady sprawiedliwości społecznej;

7. naruszenie art. 18 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji odmownej nadrzędnej zasady konstytucyjnej, jaką jest opieka Państwa nad rodziną, a w konsekwencji nie przyznanie świadczenia wychowawczego, w sytuacji kiedy podmiot ubiegający się o nie spełnia wymagania do otrzymania świadczenia;

8. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie konstytucyjnej zasady równego traktowania przy wydaniu zaskarżonej decyzji, bowiem organ I instancji odmówił przyznania świadczenia wychowawczego w stanie faktycznym, w którym inne organy administracji oraz sądy administracyjne w stosunku do innych podmiotów wydały decyzje odmienne.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie, podzielając ustalenia organu I instancji, a następnie przytoczył treść art. 4 ust. 2 ustawy i skonstatował, iż kluczowe dla sprawy było ustalenie, czy J. D. - w świetle art. 2 pkt 16 ustawy - jest członkiem rodziny wnioskodawcy.

Według organu, w świetle ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz orzecznictwa, pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji organu prowadzącego postępowanie, lecz fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu powszechnego. SKO podzieliło w całości stanowisko i argumentację organu I instancji i stwierdziło, że uznać należy, iż jedynie orzeczenie sądu powszechnego o sprawowaniu opieki naprzemiennej może być podstawą do uznania, że taka opieka jest sprawowana nad dzieckiem. Jednocześnie, w świetle obecnie obowiązujących przepisów, wywiad środowiskowy nie może być dokumentem, który potwierdza sprawowanie przez ojca opieki naprzemiennej wraz z matką dziecka. Według Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy (a nawet jego uzupełnienie o przeprowadzony przez organ I instancji wywiad środowiskowy), nie pozwalał na wydanie pozytywnej dla odwołującego decyzji, albowiem nie został wykazany fakt sprawowania opieki naprzemiennej, co jest możliwe w drodze postępowania przez sądem powszechnym.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania, a także o przeprowadzenia dowodu z dokumentu - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. na okoliczność stwierdzenia przez SKO roli wywiadu środowiskowego w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucono:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, iż skarżący jako ojciec M. D. i J. D. nie jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia wychowawczego;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. poz. 7, poz. 77, poz. 78 § 1, poz. 107 § 3, poz. 136 oraz poz. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez naruszenie przez organ obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w następstwie utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji wyrażającego się w braku przeprowadzenia dowodu z wywiadu środowiskowego, w tym z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w poprzednim okresie świadczeniowym w dniach: [...] oraz [...] lipca 2018 r. jak również poprzez zaniechanie wysłuchania skarżącego co do okoliczności sprawowania naprzemiennej opieki nad córką M. D. wraz z A. D. oraz poprzez pominięcie wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego i brak wyjaśnienia w uzasadnieniu pisemnym decyzji powodów tego pominięcia;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7a § 1 oraz art. 81a § 1 Kpa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść skarżącego pomimo istnienia rozbieżności w orzecznictwie co do okoliczności, z jakich dokumentów powinno wynikać faktyczne sprawowanie opieki naprzemiennej, jak również poprzez błędną wykładnie art. 4 ust. 2 pkt 1) ustawy i uznanie, iż skarżący jako ojciec M. D. i J. D. nie jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 oraz § 2 Kpa poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego przez organ I instancji, w przypadku gdy w poprzednim okresie świadczeniowym, w analogicznym stanie faktycznym oraz prawnym, świadczenie zostało przyznane decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr: [...] oraz poprzez wydanie jednocześnie przez organ II instancji decyzji odmiennej od decyzji wydanej przez ten sam organ w analogicznej sprawie dotyczącej wcześniejszego okresu świadczeniowego wydanej przez ten organ w dniu [...] maja 2018 r., nr: [...], a w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania do władzy publicznej oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz argumentację przestawioną w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstnacyjnego, konsekwentnie utrzymując, iż w jego rodzinie jest dwoje dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ również podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty naruszenia prawa okazały się bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy chybione.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2018 r., odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego syna.

Podstawę materialnoprawną rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego na córkę, stanowiła ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm., zwana dalej: ustawa).

Kluczową natomiast kwestią w kontrolowanej sprawie jest rozstrzygnięcie, w jaki sposób należy stwierdzać istnienie "opieki naprzemiennej".

Sąd w niniejszym składzie podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji organu prowadzącego postępowanie, lecz fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu powszechnego.

W art. 2 pkt 16 ustawy zawarta jest legalna definicja rodziny. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie mowa o rodzinie - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

W myśl art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie to przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2a ustawy w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

Z powyższych regulacji wynika zasada uznawania danego dziecka za członka jednej rodziny, natomiast jednoczesne zaliczenie go do odrębnych rodzin obojga rodziców może nastąpić wyjątkowo. Wynika z nich także, iż fakt sprawowania opieki naprzemiennej musi wynikać z orzeczenia sądu (przy czym niekoniecznie musi to być wyrok rozwodowy), natomiast organy administracji publicznej realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku sprawowana jest przez rodziców opieka nad dzieckiem. Rozpatrywanie spraw dotyczących opieki naprzemiennej należy do kognicji sądu powszechnego.

Powyższe stanowisko jest prezentowane w ugruntowanym już w tym względzie orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1659/17 i wskazane tam orzecznictwo NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 947/17; z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1669/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 61/20, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze podnosi się, że wykładnia językowa przepisu art. 2 pkt 16 ustawy prowadzi do wniosku, iż legitymowanie się przez rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu orzeczeniem sądu, z którego wynika, że opieka nad dzieckiem sprawowana jest naprzemiennie przez oboje rodziców jest konieczną przesłanką uprawniającą do zaliczenia dziecka do rodzin obojga rodziców. Zaś brzmienie przepisu w tym zakresie jest dostatecznie jasne i nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Dlatego też nawet oświadczenia rodziców rozwiedzionych o zgodnym sposobie sprawowania opieki nad dzieckiem nie mogą zastąpić wymaganego w tym przypadku przez ustawę orzeczenia sądu. O istnieniu opieki naprzemiennej nie można bowiem - w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego - domniemywać. Skoro ustawodawca definiując pojęcie rodziny, wprost wskazał, że pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną musi wynikać z orzeczenia sądu, to w konsekwencji przyjąć należy, iż organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub rozłączeniu.

W ocenie Sądu zatem prawidłowo odkodowana z przytoczonych na wstępie przepisów ustawy norma prawna sprowadza się zatem do przyjęcia, iż w przypadku rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dla zaliczenia dziecka jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców konieczne jest sprawowanie nad dzieckiem opieki naprzemiennej wynikającej z orzeczenia sądu powszechnego.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008 r., w zakresie mającym znaczenie z punktu widzenia kontrolowanej sprawy: w pkt 1. rozwiązano małżeństwo A. D. i A. D. zawarte w dniu [...] lutego 2002 roku w P., w pkt 2. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem stron: M. M. D. ur. [...].01.2006 r. powierzono pozwanej A. D. zapewniając powodowi prawo do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka, w pkt 3. kosztami utrzymania i wychowania małoletniego dziecka stron obciążono obie strony i zasądzono od powoda A. D. na rzecz małoletniego dziecka: M. M. D. rentę alimentacyjną w kwocie po 2.000,- zł miesięcznie płatną z góry do dnia 10-tego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności każdej z rat do rąk matki małoletniego dziecka A. D.. W wyroku tym zatem nie orzeczono, aby opieka nad dziećmi była sprawowana przez obojga rodziców naprzemiennie. Nie można, zdaniem Sądu, upatrywać orzeczenia o opiece naprzemiennej w tym, że obojgu rodzicom pozostawiono prawo do współdecydowania o wszelkich istotnym sprawach dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską matki.

Mając zatem na względzie treść ww. wyroku sądu powszechnego jak i zaprezentowany wyżej kierunek wykładni art. 2 pkt 16 ustawy, dotyczący konieczności legitymowania się orzeczeniem sądu określającym sposób sprawowania opieki naprzemiennej w sytuacji, kiedy rodzice dzieci są rozwiedzeni lub pozostają w separacji stwierdzić należy, iż już samo tylko ustalenie przez organy w niniejszej sprawie braku takiego orzeczenia uprawniało je do przyjęcia stanowiska, że ze składu rodziny A. D. należy wyłączyć córkę M. D..

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne, związane z ustaleniem przesłanki warunkującej zaliczenia dziecka do rodziny skarżącego, w postaci istnienia orzeczenia sądu powszechnego o sprawowaniu opieki naprzemiennej, zostały dostatecznie wyjaśnione przez organy. Sąd nie dopatrzył się w rozstrzygnięciach tak I, jak i II instancji naruszeń prawa skutkujących koniecznością ich uchylenia, albo stwierdzenia nieważności.

Końcowo wskazać należy, że Sądowi wiadomym jest z urzędu, że w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza uchylającej w wyniku wznowienia postępowania decyzję z dnia wcześniejszą tego organu i odmawiającej skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz syna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę (wyrok z dnia 04 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 133/18). W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że skarżący nie dysponował orzeczeniem sądu wskazującym na pozostawaniu córki pod opieką naprzemienną rozwiedzionych rodziców, twierdził natomiast, że sytuacja taka ma miejsce faktycznie. Tymczasem opieka naprzemienna nie została uregulowana w wyroku rozwodowym. Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej matce małoletniej i ustalił miejsce zamieszkania dziecka przy matce. Skarżącego zaś zobowiązał do uiszczania renty alimentacyjnej na rzecz dziecka i matki. Skarżący zachował prawo do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka. Według WSA uznanie, że brak stosownego orzeczenia sądu stoi na przeszkodzie uznania córki skarżącego za członka dwóch rodzin.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 05 czerwca 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).