Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 7/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 7/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy M. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ustalił na rzecz Firmy Handlowo- Usługowej "S." E.Z. w K. warunki zabudowy nieruchomości gruntowych o numerach ewidencyjnych 56/2 i 57/2, znajdujących się w zasięgu udokumentowanego w kat. C1 złoża piasków "P. IV", położonego w miejscowości P., gmina M. Organ określił rodzaj inwestycji jako budowę przyłącza podwieszonego As×Sn4×25 mm² oraz linii poza licznikowej do zasilania przesiewacza w kopalni piasku oraz utworzenie kopalni piasków. Określono również zakres wydobywczy oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie:

- warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

- ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

- obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

- wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

- ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Linię rozgraniczającą teren inwestycji wyznaczono na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w trakcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy zastrzeżenia wniósł E. G. podnosząc, że nie wyraża zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, gdyż stwarza ono bezpośrednie zagrożenie dla istnienia lasu na nieruchomości o nr ewidencyjnym 58. Co więcej, w projekcie decyzji błędnie określono obszar wydobycia oraz pojęcie kontynuacji funkcji, nie uściślono liczby zatrudnionych, która jest niezbędna dla określenia miejsc postojowych, nie wyjaśniono również stopnia zakłócenia gospodarki wodnej oraz nie wyegzekwowano od inwestora przedłożenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Organ I instancji podał, że z uwagi na ujawnienie sprzecznego interesu stron

i końcowy etap sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., postanowieniem z dnia [...] zawieszono postępowanie w sprawie na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. do dnia 19 marca 2005 r. Ponieważ w okresie zawieszenia postępowania nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania gminy M., stosownie do treści art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy należało podjąć postępowanie w sprawie.

Organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim określonych. Rozstrzygniecie objęte niniejszą decyzją podjęto po uprzednim dokonaniu analizy określonej w art. 53 ust.3 cytowanej ustawy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Organ podkreślił, że przedsięwzięcie objęte decyzją należy do produkcyjnych. Stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., który utracił moc obowiązującą z dniem 31 Grudnia. 2003 r., teren objęty decyzją znajduje się w zasięgu udokumentowanego złoża piasków budowlanych "P." , a zatem może być przeznaczony na powyższe cele w zakresie określonym przez organ koncesyjny. Wobec powyższego zgodnie z przepisem art. 61 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania wymogi określone w art. 61 ust.1 pkt.1 cyt. ustawy.

Wójt Gminy M. wskazał, że przedsięwzięcie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt.2-5 w/w ustawy gdyż:

-przewidziane jest do realizacji na terenie mającym dostęp do drogi publicznej, za pośrednictwem drogi wewnętrznej,

-projektowane uzbrojenie terenu na warunkach lokalnych określonych w niniejszej decyzji, gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie kopalni piasku w zakresie objętym decyzją,

- teren spełnia wymogi określone w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż obejmuje grunt rolny VI klasy bonitacyjnej, który nie podlega obowiązkowi uzyskania zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Co do gruntu leśnego, Wojewoda decyzją z dnia [...] wyraził zgodę na przeznaczenie ich na cele nieleśne,

- nie narusza wymogów wynikających z przepisów odrębnych wymienionych w osnowie decyzji.

Organ podkreślił, że wnioskowana eksploatacja złoża piasku stanowi kontynuację wydobycia prowadzonego w uprzednich latach na przedmiotowym terenie, zaś wydana decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich. Umożliwia ona jedynie podjęcie działań zmierzających do udzielenia koncesji, w której zostaną określone warunki, jakie winny być spełnione przy wydobywaniu kopaliny, zatem na tym etapie postępowania zarzuty podniesione przez E. G. nie mogą skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Decyzja podjęta została po uprzednim uzyskaniu pozytywnych uzgodnień ze Starostą P. w kwestii ochrony gruntów rolnych, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. oraz z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji wniesione przez E. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 września 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 52 ust. 1 w związku z art.64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnosząc, że decyzja będąca przedmiotem odwołania jest z nimi zgodna.

Przytaczając brzmienie art. 61ust. 1 cytowanej ustawy organ II instancji podkreślił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu. Stosownie jednak do art. 61 ust. 2, zapisów zawartych w ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1, o której mowa w art. 88 ust. 1. Zgodnie zaś z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M., który utracił moc obowiązującą z dniem 31 G. 2003 r., teren objęty wnioskiem inwestorskim znajduje się w granicach udokumentowanego złoża piasków budowlanych "P. IV". Pozostałe warunki, określone w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy zostały spełnione.

Organ odwoławczy podkreślił, że zasadnie ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż stosownie do dyspozycji art. 56

w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne

z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do treści odwołania E. G. organ odwoławczy wskazał, że kwestia dotycząca szerokości pasów ochronnych, odległości od działek sąsiednich, dróg kołowych jest przedmiotem odrębnego postępowania zmierzającego do uzyskania przez inwestora koncesji na eksploatację piasków.

Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego określenia powierzchni działek nr 56/2

i 57/2 w treści decyzji a rzeczywistej powierzchni działek wynikającej z załącznika graficznego do decyzji, organ podniósł, iż inwestor określił jednoznacznie granice terenu objętego wnioskiem, a organ ustalający warunki zabudowy jest związany granicami wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygniecie wykraczające poza jego granice.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. G., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o wyjaśnienie przyczyn bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w załatwieniu odwołania (sprawa była załatwiana przez 4,5 miesiąca).

Skarżący podniósł, że SKO rozpatrując jego odwołanie od decyzji Wójta Gminy M. nie ustosunkowało się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także dokonało niewłaściwej oceny prawnej i merytorycznej zgodności decyzji z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przekonaniu skarżącego organ odwoławczy nie ustosunkował się do następujących kwestii:

-do treści art. 53 ust. 4 w/w ustawy, która zobowiązuje organ I instancji wydający decyzję o warunkach zabudowy do uzyskania stosownych uzgodnień z innymi organami, zaś z treści decyzji SKO nie wynika, czy i jakie uzgodnienia zostały dokonane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy;

- do sprzeczności pomiędzy decyzją organu I instancji, w której określono powierzchnię terenu przewidzianą do eksploatacji jako kopalnia piasku na 2,0 ha-

z mapą sytuacyjną stanowiącą załącznik graficzny, z której wynika, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 4,5 ha. Skarżący podniósł, że organ II instancji

w uzasadnieniu wspomniał jedynie, ze inwestor uzupełnił wniosek w trakcie prowadzonego postępowania i ograniczy powierzchnię terenu do 1,34 ha, nie uwzględnił jednak zmiany w decyzji ustalającej warunki zabudowy,

- błędnego przyjęcia, że budowa przyłącza podwieszanego do zasilania przesiewacza

w kopalni piasku oraz utworzenie kopalni piasku nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lutego

1994 r. Prawo budowlane,

- iż pismem z dnia 30 września 2004 r. został poinformowany, że działka nr 57/2 przeznaczona jest pod zabudowę zagrodową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tymczasem w zaskarżonej decyzji przewidziano na tej działce lokalizację kopalni piasku,

- do naruszenia art. 52 ust.2 pkt 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niedołączenie do wniosku o ustalenie warunków zabudowy raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (lub charakterystyki technicznej inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko). W przekonaniu skarżącego z takiej charakterystyki wynikałoby jednoznacznie, że działka nr 57/2

o szerokości ok. 25 m powinna stanowić pas ochronny od lasu i nie może być przeznaczona do eksploatacji piasku.

Skarżący podkreślił także, że inwestycja jest zlokalizowana na terenie obszaru chronionego krajobrazu stanowiącego otulinę Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego, z decyzji organu I instancji nie wynika natomiast jakie przepisy ustawy o ochronie przyrody będą miały zastosowanie, aby eksploatacja kopalni nie wpłynęła negatywnie na środowisko.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że

w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji podnieść należy, że

w toku rozpoznania sprawy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia wydanych przez nie decyzji.

Pierwsze uchybienie dotyczy problemu uzgodnień, które winny poprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy stosownie do treści art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

( zwanej dalej ustawą ). Są to między innymi uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego - oraz z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów

o gospodarce nieruchomościami ( art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 ustawy).

Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, uzgodnienie powinno nastąpić w trybie art. 106 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, co polega na:

- zwróceniu się przez organ załatwiający sprawę do innego organu o zajęcie stanowiska i zawiadomieniu o tym strony ( § 2 )

- zajęciu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie ( § 5 ).

Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z ewidencji gruntów ( k.9), część objętej wnioskiem działki nr 56/2 stanowi las (pow.0,8600ha), co w związku z powołanymi wyżej przepisami oznacza konieczność dokonania uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych

i leśnych ( Dz.U.04.121.1266 ze zm.), organem tym jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I-szej instancji powołuje jedynie decyzję z dnia [...] znak: [...], gdzie "Wojewoda wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nieleśne" (której brak jest zresztą w aktach sprawy), co nie zwalniało organu od obowiązku zwrócenia się do dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych o dokonanie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy. Jak wynika bowiem z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do której odsyła art. 53 ust. 4 pkt 6 w zakresie rozumienia pojęcia gruntu leśnego, chodzi o nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla obowiązku uzyskania uzgodnienia z właściwym organem w sprawach ochrony gruntów leśnych, znaczenie ma zatem jedynie okoliczność oznaczenia danej nieruchomości w ewidencji gruntów, a z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby to się zmieniło.

Zaniechanie uzyskania uzgodnienia, o jakim mowa wyżej stanowi naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.

Poza tym, jak wynika z mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu I-szej instancji, obszar inwestycyjny przylega do dwóch dróg - od południa do drogi oznaczonej nr 407, od północy do drogi nr 688. Z akt sprawy nie wiadomo jednak, kto jest zarządcą tych dróg, a co za tym idzie, czy i jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosownie do treści art. 53 ust.4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Od obowiązku zakreślonego w tym przepisie zwalniałoby jedynie ustalenie, że zarządca obu dróg jest jednocześnie organem właściwym w sprawie o wydanie warunków zabudowy ( art. 106 § 1 a contrario), którego nie można jednak poczynić w oparciu

o dokumentację zgromadzoną w aktach administracyjnych. Niewyjaśnienie powyższej okoliczności jest naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Należy także zwrócić uwagę, że skoro stosownie do art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1, integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji, to winna ona spełniać odpowiednio wymogi określone w art. 107 § 1 kpa, w szczególności adnotacja wskazująca datę i numer decyzji, powinna zostać opatrzona podpisem i pieczęcią ( por. wyrok NSA z 21 czerwca 1999 r., LEX nr 47867). Dołączona do decyzji mapa zawiera wprawdzie powyższe elementy, tyle że stanowi ona kserokopię oryginału, którego w aktach nie ma. Poza tym, nie jest kompletna, a z brakującej jej części zawierającej legendę,

a znajdującej się na k. 201"b" nie wynika, że stanowi integralną część decyzji

o warunkach zabudowy. Tym samym, decyzja ta nie zawiera ustawowych elementów, o jakich mowa w art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy.

Rację ma także skarżący, podnosząc fakt lokalizacji inwestycji na terenie otuliny Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego, co z mocy art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw.

z art. 64 ust. 1 ustawy, rodzi obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z wojewodą. Postanowieniem z dnia 31 maja 2004 r. Wojewoda uzgodnił inwestycję – pod warunkiem jej przyporządkowania do właściwego obszaru chronionego krajobrazu, utworzonego na terenie otuliny Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego rozporządzeniem Wojewody z dnia 21 września 2004 r. w sprawie otulin parków krajobrazowych będących obszarami chronionego krajobrazu, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego nr 169, poz. 2278. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że uzgodniono inwestycję pozytywnie zakładając, że na kolejnych etapach planowania i realizacji respektowane będą zapisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody odnoszące się do obszaru chronionego krajobrazu oraz stosowne regulacje zawarte w prawie miejscowym. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I-szej instancji, teren objęty wnioskiem istotnie znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu będącego otuliną Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego o nazwie "otulina NPK", o jakim mowa w § 1 cytowanego Rozporządzenia Wojewody. Organ przyjął przy tym, że planowane przedsięwzięcie nie narusza zakazów przewidzianych dla tego obszaru i nie stoi w sprzeczności z regulacjami dla niego określonymi, a co za tym idzie nie wpłynie negatywnie na środowisko przyrodnicze obszaru chronionego, pod warunkiem, że na kolejnych etapach planowania i realizacji inwestycji respektowane będą zapisy ustawy o ochronie przyrody.

Jak wynika z kolei z treści § 2 Rozporządzenia (będącego niewątpliwie obowiązującym prawem miejscowym), na terenie otuliny zakazuje się:

1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych;

3) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu,

z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych;

4) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka;

5) likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych.

Mając zatem na uwadze rodzaj inwestycji objętej wnioskiem, obowiązkiem organu było ustosunkowanie się do tego, czy nie narusza ona zakazu określonego w § 2 pkt 3, a w szczególności, czy kopalnia piasku związana jest z wykonaniem prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Rozważań na ten temat brak jednak w decyzji organu I-szej instancji, mimo że treść postanowienia uzgodnieniowego o jakim mowa wyżej, charakter inwestycji oraz rodzaj zakazu ustanowionego w § 2 pkt 3 Rozporządzenia, wskazują w sposób oczywisty na taką potrzebę. Problemu nie zauważyło także w ogóle Samorządowe Kolegium Odwoławcze, choć zarzut nieuwzględnienia powyższej okoliczności zawarty został

w odwołaniu. Tym samym oba organy naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa.

Ostatnie uchybienie związane jest z zastosowaniem w sprawie przepisu art. 61 ust. 2 ustawy, który powołują w motywach swoich decyzji organy obu instancji, dla uzasadnienia odstąpienia od obowiązku zbadania, czy w sprawie zachodzą warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1. Sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy chodzi

o inwestycję produkcyjną lokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel

w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.1999.15.139 ze zm.), tj obowiązywały do dnia 31 G. 2003 r. Oba organy w uzasadnieniach własnych decyzji powołują się na zapisy obowiązującego do tej właśnie daty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zgodnie z którymi teren objęty wnioskiem inwestorskim znajduje się w granicach udokumentowanego złoża piasków budowlanych "P. IV", jednak brak wypisu z planu uniemożliwia całkowicie weryfikację tego ustalenia (w aktach znajduje się jedynie wypis z projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. z roku 2004). Jego prawidłowość ma tymczasem istotne znaczenie dla sprawy, albowiem chodzi o ocenę, czy przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 mają w niej zastosowanie czy też nie – jak przyjęły to organy.

Wykazane wyżej naruszenia prawa materialnego oraz mogące mieć wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa procesowego, wyrażające się przede wszystkim

w niewyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1b i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, to wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze przepis ten nie zawiera wcale obowiązku przedłożenia wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy raportu

o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, a jedynie charakterystykę inwestycji, obejmującą między innymi dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Dane takie, łącznie z rozwiązaniami chroniącymi środowisko zawarte zostały w złożonej przez inwestora dnia 29 czerwca 2004 r. "Informacji

o planowanym przedsięwzięciu polegającym na odkrywkowej eksploatacji piasków budowlanych ze złoża "P. IV" ( k. 93-100 akt administracyjnych). Jeśli zaś chodzi o ewentualny raport o oddziaływaniu na środowisko ( co dotyczy tylko przedsięwzięć, o jakich mowa a Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko-Dz.U.04.257.2573 ze zm.), to w świetle przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organ II-giej instancji, jego opracowanie nie jest konieczne na etapie ustalenia warunków zabudowy, lecz w odrębnym postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( art. 46 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r.).

Co się tyczy rozbieżności pomiędzy oznaczeniem powierzchni terenu przewidzianego do eksploatacji w decyzji i na mapie ( stanowiącej do niej załącznik), to Wojewódzki Sąd Administracyjny sprzeczności tych nie zauważa. W decyzji organu I-szej instancji powierzchnia przewidziana do eksploatacji określona została jako "nie przekraczająca 2 ha". Z mapy wynika przy tym, że granica złoża przeznaczonego do wydobycia ( oznaczona nieregularną linią koloru czerwonego), zajmuje jedynie część obu działek tj. działki nr 56/2 o pow. 3,2909 ha oraz działki nr 57/2 o pow. 1,268 ha. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, który zarzuca, że wykazana na mapie "powierzchnia terenu inwestycji wynosi ok.4,5 ha".

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia także, że w zakresie jego kognicji wyznaczonej art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie leży "wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy

w terminie", o co wnosił E. G. w końcowym fragmencie skargi. Kwestie związane z nieterminowym załatwieniem spraw przez organy administracji publicznej mogą być przedmiotem oceny jedynie w ramach rozpoznania skarg na ich bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I-szej instancji wyeliminuje wszystkie wskazane wyżej uchybienia w zakresie prawa materialnego i procesowego.

W szczególności rozważy, czy planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne

z ustaleniami prawa miejscowego w zakresie ochrony przyrody, ustali okoliczności niewyjaśnione dotychczas w sposób należyty, wyciągając z poczynionych ustaleń stosowne wnioski – np. w zakresie konieczności dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Zwróci się także do właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych o dokonanie uzgodnienia w oparciu o art. 53 ust.4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, chyba że nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów w zakresie "opisu użytku" co do działki nr 56/2. Następnie wyda organ stosowne rozstrzygnięcie, przy uwzględnieniu wszelkich zmian w zakresie stanu faktycznego i prawnego, jakie zajdą do dnia orzekania.