Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1842/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 134/13 w sprawie ze skargi R. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 134/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania: I. uchylił zaskarżone postanowienie; II. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego R. L. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane pismem R. L. z 20 marca 2009 r., skierowanym do Burmistrza i Wiceburmistrza Boguchwały, w którym w/w zwrócił się m.in. o uregulowanie stosunków wodnych na drodze nr ewid. [...] w [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Kolegium wyznaczyło Prezydenta Miasta Rzeszowa do załatwienia wniosku.

W sprawie zostały wydane:

1. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] listopada 2009 r., nr [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmówienia uwzględnienia roszczeń R. L. w sprawie uregulowania stosunków wodnych na drodze nr ewid. [...] w [...],

2. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] lipca 2010 r., nr [...] zobowiązującą Gminę Boguchwała, właściciela działki nr [...] w [...], do wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom tzn. przepustu na rowie przydrożnym przebiegającym wzdłuż drogi (działka nr [...] w [...]) w celu zapewnienia wjazdu na posesję nr [...] w [...] oraz do odmulenia rowu na odcinku od bramy wjazdowej z działki nr [...] na działkę nr [...] do granicy działek nr [...] oraz nr [...] w [...].

3) postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 22/11 o odrzuceniu skargi R. L. na bezczynność Prezydenta Miasta Rzeszowa polegającą na 1) przewlekłym i biurokratycznym załatwianiu sprawy przez pracowników Urzędu Miasta Rzeszowa - Wydziału Ochrony Środowiska w zakresie ustalenia stosunków wodnych na drodze oraz 2) niewydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Rzeszowa w sprawie ustalenia stosunków wodnych na drodze –. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że przed wniesieniem skargi, skarżący nie wyczerpał środka zaskarżania przysługującego mu przed właściwym organem tj. zażalenia, a postanowienie Sądu stało się prawomocne dnia 8 sierpnia 2011 r.,

4) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] lutego 2012 r., nr [...], którym Kolegium uznało za uzasadnione zażalenie R. L. na niezałatwienie sprawy naruszenia stosunków wodnych na gruncie i wyznaczyło Prezydentowi Miasta Rzeszowa dodatkowy termin do załatwienia sprawy, jednocześnie zarządzając wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.

Decyzją z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta Rzeszowa zobowiązał Gminę Boguchwała, władająca działką nr [...] w [...], do wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom tzn. przebudowy istniejącego rowu przydrożnego przebiegającego wzdłuż wschodniej granicy drogi (działka nr [...] w [...]) do parametrów gwarantujących bezpieczne odprowadzanie wód opadowo-roztopowych nie mniejszych niż: szerokość dna 0,2 m i głębokość 0,4 m.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z [...] lipca 2012 r., nr [...] – uznało zażalenie R. L. na niezałatwienie w terminie sprawy z zakresu stosunków wodnych na gruncie za uzasadnione i wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy 14 dniowy termin na załatwienie sprawy. To wówczas Kolegium zauważyło, że decyzja organu I instancji z [...] kwietnia 2012 r., nie została stronie doręczona. Podniosło, że wprawdzie w aktach sprawy zalega pismo adresowane do strony wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym doręczyciel umieścił adnotację: "odmówiono przyjęcia pisma", to jednak nie oznaczono osoby, która odmówiła przyjęcia pisma. W ocenie Kolegium tego typu adnotacja nie może wywierać skutków, o których mowa w art. 47 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Naprowadziło, że tylko odmowa przyjęcia pisma przez jego adresata, może skutkować zwrotem pisma nadawcy wraz z adnotacją o odmowie jego przyjęcia wraz z datą odmowy i w konsekwencji przyjęciem skutków prawidłowego doręczenia. W ocenie Kolegium organ I instancji nie zachował opisanego trybu, stanowiącego warunek konieczny przyjęcia domniemania prawidłowości doręczenia. Natomiast z oświadczenia strony wnoszącej zażalenie wynika, że odmowy przyjęcia pisma dokonała małżonka strony, co nie może wywierać skutków po stronie adresata decyzji.

R. L. w dniu 20 sierpnia 2012 r. złożył odwołanie od decyzji z [...] kwietnia 2012 r. i wskazał na nowe okoliczności faktyczne i dowody, które w jego ocenie wynikają z dokumentów jakie otrzymał z Sądu Rejonowego w Rzeszowie. Podniósł, że na podstawie map można "na nowo spojrzeć" na stan faktyczny sprawy dotyczącej uregulowania stosunków wodnych na drodze gminnej w [...]. W szczególności wskazał, że o nieprawidłowości w postępowaniu świadczy niechęć doręczenia mu w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji organu I instancji. Podał, że dopiero na skutek zażalenia na bezczynność i wydania przez Kolegium postanowienia z [...] lipca 2012 r., Prezydent doręczył mu w/w decyzję z [...] kwietnia 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z [...] listopada 2012 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła niedopuszczalność odwołania wynikająca z przyczyn przedmiotowych, tj. z wyłączeniem możliwości wniesienia środka odwoławczego w administracyjnym toku instancji. W szczególności naprowadziło, że niedopuszczalność wniesionego przez R. L. odwołania polega na uznaniu przez organ odwoławczy, że od decyzji I instancji nie przysługuje już odwołanie z uwagi na to, że decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności, jeszcze przed wniesionym w dniu 20 sierpnia 2012 r. odwołaniem. Kolegium wskazało, że R. L. jako wnioskodawca przedmiotowego postępowania był traktowany przez organ I instancji jako strona tegoż postępowania, i umożliwiono mu czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w fazie postępowania wyjaśniającego. Jednakże Prezydent nie zagwarantował R. L. (jak też jego małżonce A. L.) czynnego udziału w następnej fazie prowadzonego postępowania administracyjnego, tj. w fazie rozstrzygania, bowiem nie doręczył R. L. (jak też jego małżonce) - decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Kolegium zwróciło uwagę, że postępując w ten sposób organ I instancji niewątpliwe pozbawił R. L. i jego żonę prawa ochrony interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym. Nie budzi wątpliwości Kolegium, że decyzja organu I instancji została doręczona R. L. dopiero w dniu 7 sierpnia 2012 r., wskutek wydanego przez Kolegium w trybie art. 37 ust. 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – postanowienia z [...] lipca 2012 r., nr [...], uwzględniającego zażalenie R. L.. Wskazuje na to zalegające w aktach sprawy organu I instancji zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji, kierowanej do w/w, zawierające potwierdzenie odbioru przez stronę adresowanego do niego pisma, będącego w istocie decyzją I instancji. Zdaniem Kolegium późniejsze doręczenie R. L. w/w decyzji z [...] kwietnia 2012 r., które nastąpiło dopiero w dniu 7 sierpnia 2012 r. nie spowodowało otwarcia dla niego biegu terminu do wniesienia odwołania. Decyzja ta została już bowiem prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Gminy Boguchwała w dniu [...] kwietnia 2012 r. i stała się ostateczna z upływem dnia 24 kwietnia 2012 r. na skutek jej niezaskarżenia. Kolegium naprowadziło, że od ostatecznych decyzji odwołanie nie przysługuje, a otwarcie biegu terminu następuje tylko i wyłącznie na skutek doręczenia stronie decyzji kończącej postępowanie. Natomiast nie otwiera biegu terminu do wniesienia odwołania przesłanie na wniosek strony decyzji, która została uprzednio prawidłowo doręczona innym stronom postępowania i stała się ostateczna na skutek jej niezaskarżania. W ocenie Kolegium przesłanie R. L. decyzji organu I instancji w dniu 7 sierpnia 2012 r. nie wywołało zamierzonego przez stronę skutku w postaci otwarcia biegu terminu do wniesienia odwołania, gdyż czynność ta miała wyłącznie charakter informacyjny. Odwołujący się mógł wnieść odwołanie jedynie w ciągu czternastu dni liczonych od dnia doręczenia decyzji stronie biorącej udział w postepowaniu, tj. Gminie Boguchwała. Ponieważ termin ten minął z upływem czternastego dnia od daty doręczenia w/w decyzji pełnomocnikowi Gminy, a odwołanie w tym czasie nie zostało złożone ani przez odwołującego się, ani przez inną stronę postępowania, zatem decyzja ta stała się ostateczna. W takiej sytuacji R. L. przysługiwał jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, z której to możliwości w/w skorzystał. Reasumując Kolegium stwierdziło, że R. L. nie doręczono decyzji kończącej postępowanie, a nie wniósł on odwołania od tej decyzji w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział – dlatego złożone przez niego odwołanie jest niedopuszczalne.

W skardze R. L. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej (na rozprawie także kosztów zastępstwa procesowego). Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie:

1) art. 134, art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez ich błędną wykładnię, co wpłynęło w sposób istotny na rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia,

2) interesu prawnego skarżącego w sprawie, poprzez niedopuszczenie do rozpoznania wniesionego odwołania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji był niechętny, aby mu doręczyć decyzję z [...] kwietnia 2012 r. Dopiero wskutek rozpoznania zażalenia na bezczynność Prezydenta – Kolegium postanowieniem z [...] lipca 2012 r. wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy 14 dniowy termin na załatwienie sprawy i doręczenie decyzji. Wskutek tego postanowienia Prezydent doręczył skarżącemu decyzję I instancji w dniu 7 sierpnia 2012 r. i jak podał, odwołanie wniósł w dniu 17 sierpnia 2012 r. W ocenie skarżącego, Kolegium dokonało błędnej interpretacji przepisów postępowania administracyjnego, a taka wykładnia wpłynęła w sposób istotny na rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia. W ocenie R. L. skoro decyzja I instancji została mu doręczona prawnie i skutecznie w dniu 7 sierpnia 2012 r., to od tej daty biegł czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Skarżący podniósł, że skorzystał z takiego środka zaskarżania w terminie 14 dni od doręczenia mu decyzji. W tej sytuacji decyzja organu I instancji nie mogła stać się ostateczna od dnia 26 kwietnia 2012 r., skoro do tego dnia nie została jemu doręczona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedstawiony stan faktyczny nie jest kwestionowany przez strony. Istotne w nim jest, że to samo Kolegium, już po wydaniu przez Prezydenta Miasta Rzeszowa decyzji z [...] kwietnia 2012 r. i po jej doręczeniu pełnomocnikowi Gminy Boguchwała – co nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2012 r. rozpoznało zażalenie R. L. na niezałatwienie w terminie sprawy "z zakresu stosunków wodnych na gruncie" prowadzonej pod sygn. [...] i uznało zażalenie za uzasadnione, wyznaczając organowi I instancji dodatkowy 14 – dniowy termin na załatwienie sprawy, zobowiązując Prezydenta do wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a także do podjęcia środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wprost stwierdziło, że organ uchybił ustawowemu terminowi załatwienia sprawy, ponieważ z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzja z [...] kwietnia 2012 r. nie została stronie doręczona. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które znajduje się w aktach sprawy wraz z w/w decyzją doręczyciel umieścił adnotację "odmówiono przyjęcia pisma" nie oznaczając osoby, która odmówiła przyjęcia pisma, w konsekwencji czego tego typu adnotacja nie może wywierać skutków, o których mowa w art. 47 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tylko bowiem odmowa przyjęcia pisma przez jego adresata może skutkować zwrotem pisma nadawcy wraz z adnotacją o odmowie jego przyjęcia z datą odmowy, daje podstawę do konsekwencji wynikających z prawidłowego doręczenia. Jeżeli zaś odbioru pisma odmówił dorosły domownik, to wówczas zastosowanie znajduje inny przepis – art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało tam, że z oświadczenia R. L. wynika, że odmowy przyjęcia pisma dokonała żona skarżącego, co nie może wywierać skutków po stronie adresata decyzji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, istotne jest, że w uzasadnieniu powyższego postanowienia zawarty został wywód poparty poglądami doktryny dotyczący zdefiniowania pojęcia "załatwienie sprawy" przez organ administracji publicznej. Kolegium wskazało, że załatwienie sprawy to rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej, z jednoczesnym zakomunikowaniem treści decyzji stronom postępowania. Jako akt zewnętrzny musi być ona w sposób prawidłowy doręczona lub ogłoszona.

Zażalenie R. L. zostało uwzględnione tylko i wyłącznie z powodu braku doręczenia mu decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] kwietnia 2012 r.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, jeśli więc – w związku z uwzględnieniem przez SKO zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie – organ I instancji prawidłowo doręczył skarżącemu decyzję w dniu 7 sierpnia 2012 r., a ten wniósł odwołanie od tej decyzji stosownie do pouczenia w niej zawartego, to Kolegium nie może teraz skutecznie zarzucać, że to doręczenie nastąpiło jedynie "w celach informacyjnych", tym bardziej że z akt nie wynika, aby wraz z decyzją doręczono mu także pismo, w którym poinformowanoby, że "doręczenie następuje jedynie w celach informacyjnych".

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w okolicznościach sprawy nie może znaleźć zastosowania orzecznictwo przywołane przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu (niezależnie od tego, że co do zasady w innych okolicznościach należałoby podzielić to stanowisko jako w pełni prawidłowe), bo taka sytuacja stanowi istotne naruszenie jednej z podstawowych zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W świetle tej zasady nie do zaakceptowania w ocenie Sądu jest sytuacja, w której ten sam organ znając akta sprawy, najpierw nakazuje załatwić sprawę przez doręczenie decyzji stronie a następnie, gdy Prezydent zastosował się do powyższego – przyjmuje, że decyzja ta została doręczona tylko informacyjnie, a nie jako "załatwienie sprawy". Sąd pierwszej instancji miał na uwadze, że postanowienie SKO z [...] lipca 2011 r. wydane zostało już po złożeniu przez skarżącego pisma z 11 maja 2012 r., w którym skarżący wzywał Prezydenta do prawidłowego doręczenia mu decyzji z [...] kwietnia 2012 r. i prosił o osobistą interwencję w tej sprawie. W odpowiedzi zaś otrzymał pismo z 23 maja 2012 r., w którym wskazano, że decyzja została doręczona prawidłowo.

W świetle powyższego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie naruszyło przepisy art. 8 w zw. z art. 129 § 2 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i dawało podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparło na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 8, art. 129 § 2 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego przez zastosowanie normy tego przepisu, w sytuacji kiedy skarga jako niezasadna powinna zostać oddalona – stosownie do normy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie rozpoznając odwołanie R. L. "naruszyło art. 8 w zw. z art. 129 § 2 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na tych podstawach wnosiło o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie;

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zasadnie wyprowadzono naruszenie art. 8, art. 129 § 2 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego Zgodnie z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Na podstawie regulacji art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego wyprowadzona jest zasada ogólna postępowania administracyjnego – zasada pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Realizacja tej zasady wyznaczona jest szeregiem wartości, wśród których podstawową jest wartość wynikająca z konstytucyjnej zasady praworządności. Zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego związane jest z wyprowadzeniem działania organu administracji publicznej z naruszeniem prawa. Przy wyprowadzeniu naruszenia art. 8 pierwszeństwo należy przyznać przepisom prawa, które wiązały organ administracji publicznej. Z zasady ogólnej przekonywania nie można wyprowadzić, w oparciu o wykładnię celowościową, zgodnego z prawem zachowania, które pozostaje w kolizji z obowiązującymi przepisami prawa.

Zasadnie w skardze kasacyjnej wyprowadzono naruszenie art. 129 § 2 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego Przy ustalaniu dopuszczalności odwołania podstawową przesłanką jest ustalenie, czy decyzja, od której zostało wniesione odwołanie jest decyzją nieostateczną. Przyznanie stronie w danej sprawie prawa odwołania nie może naruszać podstawowej wartości wypływającej z ochrony trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). W przypadku wielości stron w sprawie, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie przez Prezydenta Miasta Rzeszowa, nie można pominąć skutku prawnego wejścia decyzji do obrotu prawnego po doręczeniu decyzji Gminie Boguchwała. Decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] nałożyła na Gminę Boguchwała, władającą działką nr [...] w [...], obowiązek wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom, tzn. przebudowy istniejącego rowu przydrożnego, przebiegającego wzdłuż wschodniej granicy drogi do parametrów gwarantujących bezpieczne odprowadzenie wód opadowo-roztopowych. Z nieprawidłowości doręczenia decyzji jednej ze stron nie można wyprowadzić pozbawienia decyzji przymiotu ostateczności. W konsekwencji jest to podstawą do zastosowania art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie pozbawia to strony prawa do obrony, a przenosi to prawo do trybu nadzwyczajnego postępowania – postępowania w w sprawie wznowienia postępowania. Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w przypadku gdy decyzja ostateczna została wydana w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadliwości procesową, do której zalicza się pozbawienie bez winy strony udziału w postępowaniu. Brak prawidłowego doręczenia decyzji jest jednym z rodzajów naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

W okolicznościach sprawy sądowoadministracyjnej konieczne było uwzględnienie kontekstu całości materiału związanego z weryfikacją decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] kwietnia 2012 r., a zwłaszcza podjętych czynności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z [...] stycznia 2013 r., znak [...] stwierdziło nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 19 września 2012 r., znak [...], w sprawie umorzenia postępowania zażaleniowego, otwierając dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] kwietnia 2012 r. , nr [...].

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania.