Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1028/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132; art. 132a; art. 134; art. 134h ust. 1; art. 135p ust. 1; art. 135g ust. 1 i 2; art. 135j ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. I. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Nadkomisarz K. I. – dyżurny Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Ś. został w postępowaniu dyscyplinarnym obwiniony o to, że:

1. w dniu [...] lutego 2020 r. pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie dopełnił obowiązku zapewnienia właściwego obiegu oraz uzupełnienia informacji o zaistniałym wydarzeniu w ten sposób, że dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w nawiązaniu przez Policję kontaktu z J. D., zgłaszającą za pośrednictwem WCPR zaginięcie męża w okolicznościach mogących wskazywać na ryzyko zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm., powoływanej dalej jako "ustawa" lub "ustawa o Policji"), w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013r. poz. 73 z późn.zm., dalej powoływanego jako "zarządzenie nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji");

2. w miejscu i czasie jak w punkcie 1, będąc jako dyżurny zobowiązanym do bieżącego dokumentowania wykonanych czynności i podjętych decyzji, nie udokumentował w Systemie Wspomagania Dowodzenia informacji o kategorii poziomu nadanego prowadzonym poszukiwaniom osoby, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w związku z § 11 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji i § 4 ust. 1 lit. e zarządzenia nr 453 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie form i metod przetwarzania informacji wspomagających kierowanie niektórymi działaniami Policji podejmowanymi w celu wykonania zadań ustawowych (Dz. Urz. KGP z 2013 r. nr 74 z późn. zm., dalej powoływanego jako "zarządzenie nr 453 w sprawie form i metod przetwarzania informacji");

3. w miejscu i czasie jak w punkcie 1 nie zastosował się do przekazanego mu w dniu [...] grudnia 2019 r. za pośrednictwem Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w Ś. pisemnego polecenia Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o obowiązku powiadomienia komendanta oraz jego zastępcy o fakcie zgłoszenia zaginięcia osoby w czasie maksymalnie do 15 minut od zgłoszenia, a także niezwłocznego powiadomienia za pośrednictwem sms-a naczelnika Wydziału Kryminalnego, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji;

4. w miejscu i czasie jak w punkcie 1, kierując jako dyżurny siłami policyjnymi pod nieobecność kierownika jednostki i będąc odpowiedzialnym za nadzór nad czynnościami poszukiwawczymi zarządzonymi w związku ze zgłoszeniem zaginięcia osoby, nie podjął jakichkolwiek działań w celu zorganizowania dodatkowych sił i środków ze stanu KPP w Ś. lub innych jednostek, w tym jednostki nadrzędnej, nie zapewniając tym samym należytej gotowości jednostki i sił będących w jego dyspozycji do realizacji działań poszukiwawczych, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w związku z pkt 1 lit. b zakresu zadań i obowiązków określonych w Karcie opisu stanowiska pracy z dnia [...] października 2017 r. i § 13 ust. 1 pkt 4 i 9 zarządzenia nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich (Dz. Urz. KGP z 2018 r. poz. 77 z późn. zm., dalej powoływanego jako "zarządzenie nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej").

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Ś. wszczął przeciwko K. I. postępowanie dyscyplinarne. Po jego przeprowadzeniu Komendant Powiatowy Policji w Ś. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. stwierdził winę obwinionego i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Po rozpatrzeniu odwołania K. I., Komendant Wojewódzki Policji w L. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2020 r. uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w Ś. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. uznał K. I. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył skarżącemu karę nagany.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania K. I., Komendant Wojewódzki Policji w L. zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w dniu [...] lutego 2020 r. od godz. 19:00 skarżący nadkom. K. I. pełnił służbę na stanowisku kierowania KPP w Ś. wraz z asp. szt. Z. K. - zastępcą dyżurnego. O godz. 22:42 za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia do stanowiska kierowania KPP w Ś. z Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w L. wpłynął komunikat dotyczący zgłoszenia osoby o nazwisku "[...]" zamieszkałej w B. [...] o treści: "mąż R. D. o godz. 21:30 pojechał samochodem marki S. o początkowych [...] koloru srebrnego w kierunku lasu. Miał myśli samobójcze, groził po kłótni, że już nie wróci, zostawi samochód, nie podejmował prób samobójczych". Interwencja została zarejestrowana w SWD. W ciągu następnej minuty komunikat został uzupełniony przez operatora WCPR o dalsze informacje: "tel. do męża [...] - przed chwilą był kontakt. Twierdził, że jest w lesie. Miewał myśli samobójcze wcześniej", "dom przy głównej drodze", "przy próbie kontaktu - numer zajęty". Interwencji został nadany status "pilne". Bezpośrednio po odebraniu zgłoszenia do obsługi został skierowany patrol Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego z Komisariatu Policji w P. w składzie sierż. szt. G. L. - dowódca i st. post. T. T.. O godz. 22:42 asp. szt. Z. K. zlecił sierż. szt. G. L. i st. post. T. T. pilne udanie się do B., dokąd R. D. miał pojechać samochodem marki S. , "w kierunku lasu, ma myśli samobójcze". O godz. 22:42 skarżący zapisał w SWD: "Patrol [...]: Przydzielenie patrolu do obsługi działania - Przydzielenie patrolu [...] do obsługi działania [...] Ustawienie statusu patrolu [...] na status "w drodze". Ustawienie statusu "w drodze". O godz. 22:43 patrol potwierdził przyjęcie interwencji. Asp. szt. Z. K. powtórzył słowo "pilnie". Patrol potwierdził "przyjąłem". O godz. 22:43 nadkom. K. I. zapisał w SWD: "Modyfikacja miejsca działania - woj. l. , powiat ś. P. – Obszar wiejski, B., B. [...]". O godz. 22:44 skarżący zapisał w SWD: "Decyzja dyspozytora - Odebranie wiadomości - Odebranie wiadomości do Koordynator główny [...] Ś. o treści: Działanie [...] zostało przekazane odpowiedzialności Koordynator główny [...] Ś. do obsługi". O godz. 22:44 służba dyżurna usiłowała bezskutecznie nawiązać kontakt z R. D. dzwoniąc na nr abonencki [...]. Po upływie minuty służba dyżurna podjęła kolejną próbę połączenia z wymienionym numerem abonenckim. Usłyszano informację z automatycznej sekretarki, że użytkownik prowadzi w tej chwili rozmowę. O godz. 22:49 zainicjowano połączenie z numeru [...], w czasie rozmowy słychać męski głos: "halo, słucham". Rozmówca nie odpowiadał na pytania dyżurnego, po czym przerywał połączenie. O godz. 22:49 asp. szt. Z. K. przeprowadził rozmowę telefoniczną z sierż. szt. R. R. z Wydziału Kryminalnego na temat szczegółów dotyczących zgonu kobiety na ul. [...]. O godz. 22:49 służba dyżurna usiłowała bezskutecznie nawiązać kontakt z abonentem nr [...]. O godz. 22:50 służba dyżurna usiłowała bezskutecznie nawiązać kontakt z abonentem nr [...]. O godz. 22:51 skarżący zapisał w SWD: "Decyzja dyspozytora - Dołączenie służby policyjnej do obsługi zdarzenia - Patrol na miejscu zdarzenia", Zmiana statusu patrolu [...] ze statusu "w drodze" na status "Interwencja", Ustawienie statusu "Interwencja". O godz. 22:55 skarżący skontaktował się telefonicznie z dyżurnym Wydziału Techniki Operacyjnej KWP w L. w sprawie możliwości zlokalizowania abonenta nr [...]. Dyżurny WTO KWP w L. przekazał szczegółowe informacje o sposobie przekazania wniosku w powyższym zakresie. O godz. 22:59 asp. szt. Z. K. przeprowadził rozmowę z Prokuratorem Rejonowym w Ś. w sprawie zgonu kobiety przy ul. [...], a następnie telefonicznie przekazał sierż. szt. R. R. informację o tym, że prokurator udaje się na miejsce zdarzenia, a czynności procesowe należy prowadzić w trybie art. 308 k.p.k. O godz. 23:05 patrol Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego KPP w Ś. (sierż. K. B. i st. post. M. N.) zgłosił drogą radiową zakończenie doprowadzenia osoby do PDOZ KMP w L. oraz poinformował, że wraca w rejon pełnienia służby. O godz. 23:06 skarżący przeprowadził rozmowę telefoniczną z sierż. szt. G. L., który poinformował, iż objechali wskazany rejon, tj. las w [...] i nie napotkali wskazanego pojazdu. Dyżurny w trakcie rozmowy odczytał na głos treść pierwszego zgłoszenia zapisanego w SWD z pytaniem: "czy coś nowego nie dopisali?". Skarżący polecił czekać patrolowi, informując że zadzwoni do zgłaszającej. O godz. 23:06 z asp. szt. Z. K. skontaktował się telefonicznie mężczyzna z pytaniem, czy w związku ze zgłoszeniem o zaginięciu ktoś przyjedzie do miejsca zamieszkania. Zastępca dyżurnego poinformował go, że patrol prowadzi w tej chwili działania we wskazanym rejonie i zapytał, czy jest w tej chwili potrzeba przyjazdu do miejsca, rozmówca poinformował, że nie ma takiej potrzeby. O godz. 23:08 skarżący telefonicznie skontaktował się ze zgłaszającą i ustalił, że to szwagier dzwonił przed chwilą dopytując się o przyjazd patrolu. Zgłaszająca potwierdziła, że w tej chwili nikt nie jest jej potrzebny na miejscu mówiąc: "ważne żeby ktoś jego znalazł". Dyżurny w rozmowie poinformował ją, że policjanci jeździli w rejonie lasu i poprosił, aby zgłaszająca doprecyzowała, w którym miejscu może być jej mąż. W odpowiedzi uzyskał informację, że: "może być wszędzie", że mąż mówił, że: "jeździł gdzieś z synem"‚ "to może być gdzieś tam koło lasu m. ". Innych informacji zgłaszająca nie przekazała, a dyżurny poinformował ją, że przełączy ją do policjantów działających we wskazanym rejonie w celu ewentualnego przekazania im informacji. O godz. 23:11 skarżący skontaktował się telefonicznie z dyżurnym WTO KWP w L., a następnie przekazał słuchawkę nadkom. E. W. - zastępcy naczelnika Wydziału Prewencji KPP w Ś.. Dyżurny WTO KWP w L. przekazał jej adres w SEOD, pod jaki należy przesłać wniosek o lokalizację. W trakcie rozmowy dyżurny WTO KWP w L. zapytał: "czy to jest jedynka, tak zapytam?". Nadkom. E. W. odpowiedziała: "Nie, na razie to nie będzie jedynka, pierwszy raz pan, gdzieś pokłócił się z małżonką". O godz. 23:11 sierż. szt. G. L. zadzwonił do dyżurnego z informacją, że zgłaszająca przekazała mu, iż jej mąż zostawił samochód i poszedł piechotą, i w tle słyszała "jakieś tam psy" bierze pod uwagę las m. , "gdzieś tam z synem jeździł", dyżurny polecił dalej kontynuować czynności. O godz. 23:13 skarżący ponownie zadzwonił do zgłaszającej, która nie przekazała żadnych nowych informacji. O godz. 23:15 skarżący skontaktował się telefonicznie z patrolem [...] i przekazał, że nie uzyskał od zgłaszającej żadnych nowych informacji, po czym polecił kontynuowanie poszukiwań. O godz. 23:26 asp. szt. Z. K. telefonicznie skontaktował się z dyżurnym KPP w Ł. w celu zapytania o szczegóły techniczne dotyczące przesłania do WTO KW w L. za pośrednictwem SEOD wniosku o lokalizację numeru abonenckiego. O godz. 23:28 dyżurny WTO KWP w L. zadzwonił do skarżącego z informacją, iż w obecnej chwili nie można namierzyć numeru i odezwie się za kilka minut. O godz. 23:30 zgłoszono interwencję publiczną dotyczącą najechania na parkingu na pojazd: "delikatna szkoda", skarżący udzielił telefonicznej informacji o konieczności zgłoszenia się do KPP w Ś. w celu złożenia zawiadomienia oraz oględzin pojazdu. O godz. 23:36 służba dyżurna zainicjowała połączenie telefoniczne na telefon zgłaszającej, z automatycznej sekretarki uzyskano informację, że w tej chwili użytkownik prowadzi rozmowę. O godz. 23:37 oddzwoniła zgłaszająca, w rozmowie skarżący próbował uzyskać dodatkowe informacje dodając, że w najbliższym czasie patrol podjedzie do jej miejsca zamieszkania. O godz. 23:39 skarżący skontaktował się telefonicznie z patrolem [...], ale nie uzyskał nowych informacji. O godz. 23:40 dyżurny WTO KWP w L. poinformował służbę dyżurną KPP w Ś., że brak jest możliwości ustalenia lokalizacji abonenta. O godz. 23:44 nadkom. K. I. powiadomił o zaginięciu osoby Komendanta Powiatowego Policji w Ś., który ogłosił alarm dla całej jednostki. O godz. 23:45 dyżurny WTO KWP w L. poinformował służbę dyżurną KPP w Ś., że brak jest możliwości ustalenia lokalizacji abonenta. O godz. 23:46 służba dyżurna skontaktowała się z Komendantem Powiatowym Policji w Ś.. O godz. 23:50 skarżący przekazał telefonicznie nadkom. E. W., że powiadomił Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o zaginięciu osoby i że Komendant ogłosił alarm dla całej jednostki oraz polecił, aby nadkom. E. W. skontaktowała się z nim telefonicznie. O godz. 23:51 nadkom. E. W. skontaktowała się z Komendantem Powiatowym Policji w Ś. w sprawie zaginięcia osoby. O godz. 23:52 służba dyżurna bezskutecznie usiłowała skontaktować się telefonicznie z kom. R. G., pełniącym obowiązki Naczelnika Wydziału Kryminalnego. O godz. 23:53 skarżący nawiązał kontakt telefoniczny z zastępcą Naczelnika Wydziału Kryminalnego podinsp. A. S., która poinformowała, że z powodu choroby nie stawi się w KPP w Ś.. O godz. 23:54 R. D. powiadomił telefonicznie służbę dyżurną, że jego brat powrócił do domu i nic mu nie jest. O godz. 23:55 służba dyżurna skontaktowała się z Komendantem Powiatowym Policji w Ś.. O godz. 23:55 skarżący polecił patrolowi [...] udanie się do miejsca zamieszkania zgłaszającej, po czym funkcjonariusze patrolu poinformowali, że właśnie dojeżdżają do wymienionej posesji. O godz. 23:55 asp. szt. Z. K. telefonicznie poinformował nadkom. E. W. o powrocie zaginionego do domu. Nadkom. E. W. przekazała, że powiadomi o tym Komendanta. O godz. 23:57 skarżący zapisał w SWD: "Dodanie kwalifikacji działania KSIP /Poszukiwanie/Identyfikacja/inne poszukiwanie/identyfikacja". O godz. 23:58 sierż. szt. G. Ł. telefonicznie skontaktował się z asp. szt. Z. K. i przekazał, że mężowi zgłaszającej nic nie jest, a przyczyną wyjazdu męża z domu była kolejna kłótnia. O godz. 23:59 asp. szt. Z. K. telefonicznie skontaktował się z pogotowiem ratunkowym w celu skierowania na miejsce karetki. O godz. 00:04 skarżący zapisał w SWD: "Sporządzono wniosek do WTO KWP w L. celem namierzenia miejsca pobytu mężczyzny. Namierzanie nie odbyło się skutek negatywny. Nie udało się dodzwonić do naczelnika wydziału kryminalnego celem zawiadomienia o czynnościach. Powiadomiono zastępcę naczelnika wydziału kryminalnego, który oświadczył, że jest chory. Zawiadomiono Komendanta KPP w Ś.". O godz. 00:07 skarżący zapisał w SWD: "Mężczyzna powrócił do domu. Na miejsce skierowano do domu patrol celem potwierdzenia informacji. Wezwano karetkę pogotowia". O godz. 00:47 skarżący zapisał w SWD: "Mężczyzna powrócił do domu. Na miejsce skierowano do domu patrol celem potwierdzenia informacji. Wezwano karetkę pogotowia. Mężczyzna oświadczył, że nie deklarował chęci popełnienia samobójstwa. Oświadczył, że się jedynie nie zobaczą. Policjanci sprawdzili smsy, z których także nie wynika jednoznaczna deklaracja popełnienia samobójstwa. Mężczyzna trzeźwy. Na miejscu załoga pogotowia po konsultacji z lekarzem odstąpiła od dalszych czynności i pozostawiła mężczyznę w mieszkaniu".

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji ustalone w oparciu o analizę materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy potwierdza dopuszczenie się przez skarżącego zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych. W odniesieniu do wszystkich deliktów dyscyplinarnych wina obwinionego jest nieumyślna, a obwiniony popełnił przewinienia dyscyplinarne na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Tym samym skarżący zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne popełnił nieumyślnie w postaci niedbalstwa. Żaden z deliktów dyscyplinarnych nie spowodował negatywnych skutków i następstw dla służby. Niemniej jednak rodzaj naruszonych obowiązków dyżurnego dotyczy podstawowego celu jego stanowiska, określonego w karcie opisu stanowiska pracy jako zapewnienie ciągłości funkcjonowania stanowiska kierowania w celu realizacji zadań związanych z właściwą reakcją Policji na zgłoszone zdarzenia. Odnosi się przy tym do jednego z głównych obowiązków służbowych dyżurnego (kierowanie pracą jednostki pod nieobecność kierownictwa), zwłaszcza w odniesieniu do zarzutu braku działań w kierunku ewentualnego zorganizowania dodatkowych sił i środków. Stopień naruszenia powyższego obowiązku należy w tym przypadku ocenić jako istotne zakłócenie w realizacji zadań Policji, pomimo faktycznego niewystąpienia negatywnych następstw.

Komendant Wojewódzki Policji nie uwzględnił podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przez dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ukierunkowanej na nałożenie nadmiernej dolegliwości w stosunku do obwinionego, przy jednoczesnym zbagatelizowaniu okoliczności świadczących o braku jakichkolwiek podstaw do przypisania mu odpowiedzialności za zarzucane przewinienia. Komendant Wojewódzki Policji zauważył, że w odwołaniu od orzeczenia nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. stwierdzającego winę K. I. i wymierzającego mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, skarżący wnosił o zmianę tego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego bądź też wymierzenie mu łagodniejszej kary. Na skutek uchylenia orzeczenia nr [...] przez organ odwoławczy, organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. wymierzył obwinionemu karę łagodniejszą, a mianowicie karę nagany. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego podnoszony przez skarżącego tożsamy zarzut obrazy art. 135g ustawy o Policji, wobec braku wskazania nowych okoliczności wskazujących na jego zasadność, jest niezrozumiały, gdyż organ orzekł zgodnie z żądaniem strony.

Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem pominięcia treści art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że wskazany przepis nie zawiera zakazu wykładni na niekorzyść obwinionego wątpliwości, a jedynie zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego "niedających się usunąć wątpliwości", a więc takich, których nie można usunąć w drodze obiektywnej oceny dowodów.

W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do oceny okoliczności będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Zeznania świadków nadkom. E. W. i asp. szt. Z. K., potwierdzone zapisem audio korespondencji radiowo - telefonicznej dotyczącej czynności stanowiska kierowania KPP w Ś. wykonywanych w związku ze zgłoszeniem o zaginięciu R. D., zapisem audio zgłoszenia do operatora WCPR o zaginięciu R. D., zawartości pamięci połączeń telefonicznych w telefonach komórkowych podinsp. S. K. i telefonie komórkowym stanowiącym wyposażenie stanowiska kierowania KPP w Ś. oraz analizy sposobu (algorytmu czynności) postępowania służby dyżurnej KPP w Ś. w zgłoszeniach o próbach samobójczych, gdy nie jest znane miejsce pobytu osoby i zaginięcia osoby, organ ocenił jako zbieżne, spójne i wzajemnie się uzupełniające, które należy obdarzyć walorem wiarygodności.

W odniesieniu do zarzutu błędnego stwierdzenia, że obwiniony dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w nawiązaniu kontaktu ze zgłaszającą, organ podniósł, że materiał dowodowy nie potwierdza wyjaśnień obwinionego, iż osobiście odsłuchał zgłoszenie J. D. do operatora CM jeszcze zanim skontaktował się z nią telefonicznie. Organ zauważył, że skarżący nie był w stanie dokładnie określić, kiedy osobiście odsłuchał zapis przedmiotowego zgłoszenia, lecz miało to mieć miejsce już po przyjściu zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego na dyżurkę, czego nadkom. E. W. nie potwierdziła w swoich zeznaniach. Także treść telefonicznej rozmowy skarżącego z policjantem po 24 minutach od zgłoszenia, z komentarzem: "czy coś nowego nie dopisali" potwierdza, iż w tym momencie wiedza dyżurnego na temat okoliczności zgłoszenia pochodziła jedynie z lakonicznego zapisu w SWD. Zdaniem organu, nie sposób więc zgodzić się z argumentacją, iż do czasu telefonicznej rozmowy ze zgłaszającą dyżurny posiadał już wszystkie informacje niezbędne do podjęcia właściwych działań, gdyż krótki, jednozdaniowy zapis od dyspozytora CM nie mógł być z góry uznany jako wyczerpujący wszystkie istotne okoliczności zdarzenia. Fakt, iż obwiniony w tym czasie realizował także inne czynności służbowe, nie może być przy tym uznany za okoliczność usprawiedliwiającą w wystarczającym stopniu brak kontaktu ze zgłaszającą. Uzyskane od zgłaszającej informacje mogły stanowić o potrzebie pilnej zmiany kierunku działań, czego dyżurny nie zweryfikował, nie nawiązując ze zgłaszającą kontaktu przez blisko pół godziny.

Komendant Wojewódzki Policji nie podzielił stanowiska skarżącego, że przed sporządzeniem protokołu zawiadomienia o zaginięciu przedwczesnym byłoby określenie przez obwinionego poziomu poszukiwań. W ocenie organu, już od powzięcia informacji o zgłoszeniu były spełnione wstępnie przesłanki wystarczające do zakwalifikowania poszukiwań do poziomu II, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3b zarządzenia nr 48 sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej. Natomiast uzależnienie prowadzenia poszukiwań odpowiedniego poziomu od przyjęcia zawiadomienia do protokołu prowadziłoby do sytuacji, w której kierując działaniami dyżurny nie wiedziałby w istocie, czy prowadzi poszukiwania poziomu I, czy poszukiwania poziomu II, aż do momentu sporządzenia protokołu, co może nastąpić nawet po stosunkowo długim czasie od samego zgłoszenia o zaginięciu. Organ zgodził się, że zarządzenie nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej nie określa ram czasowych nadania poszukiwaniom odpowiedniej kwalifikacji. Organ podkreślił jednak, że w okolicznościach sprawy żadna informacja o poziomie poszukiwań, pomimo ich faktycznego prowadzenia, nie została przez skarżącego udokumentowana w SWD, a zarzucany delikt dyscyplinarny obejmuje przedmiotowe zaniechanie.

Zdaniem organu odwoławczego, w świetle danych z indywidualnego konta poczty L. nie budzi wątpliwości, że skarżący został zapoznany z poleceniem nakazującym powiadomienie komendanta w ciągu 15 minut od zgłoszenia zaginięcia osoby, a nie dopiero od uznania przez dyżurnego, że ma do czynienia z zaginięciem osoby. Nie jest zatem zasadne stanowisko skarżącego, że zrealizował ciążący na nim obowiązek, gdyż zawiadomił Komendanta i zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego po uznaniu przez siebie, iż faktycznie ma do czynienia z zaginięciem osoby.

Komendant Wojewódzki Policji nie zgodził się ze skarżącym, że okoliczności sprawy nie wskazywały na konieczność zorganizowania dodatkowych sił i środków do poszukiwań oraz, że dysponował siłami wystarczającymi do podjęcia właściwych działań. W toku postępowania wykazano bowiem, iż będącej w dyspozycji skarżącego liczby policjantów nie można było ocenić jako wystarczającej, skoro skarżący zmuszony był do osobistego zajmowania się obowiązkami służbowymi realizowanymi zwykle przez policjantów innych komórek i nie miał wolnego patrolu, który mógłby skierować do zgłaszającej. Przy tym okoliczności zgłoszenia zaginięcia osoby, sugerujące możliwość podjęcia próby samobójczej, na stosunkowo rozległym, a przy tym niedoprecyzowanym rejonie, niewątpliwie uzasadniały jak najszybsze podjęcie działań w celu zapewnienia dodatkowych sił i środków, zwłaszcza, że była to pora nocna i liczba policjantów w dyspozycji dyżurnego była zmniejszona w stosunku do pory dziennej. Wyrażona w wyjaśnieniach skarżącego pewność dysponowania wystarczającą liczbą patroi, wskazuje, że w ogóle nie brał wówczas pod uwagę możliwości ściągnięcia dodatkowych sił i środków, a z materiału dowodowego nie wynika, aby z kimkolwiek taką potrzebę choćby konsultował.

Komendant Wojewódzki Policji nie zgodził się z zarzutem obrazy art. 135j ust. 5 ustawy o Policji wskutek przyjęcia, że w sprawie brak jest przesłanek do odstąpienia od wymierzenia obwinionemu kary.

Organ podkreślił, że w świetle art. 134g ust. 2 ustawy o Policji za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. Przy wymierzeniu obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany wzięto pod uwagę dyrektywy wymiaru kary wyrażone w przepisie art. 134h ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględniono takie okoliczności, jak: rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej), stopień zawinienia (nieumyślność zaniechania obwinionego w postaci niedbalstwa jako okoliczność mającą wpływ na złagodzenie wymiaru kary), okoliczności popełnienia (popełnienie deliktów dyscyplinarnych w czasie pełnienia służby), skutki, w tym następstwa dla służby (nie zaistniały żadne negatywne skutki opisanych zaniechań, brak negatywnych następstw dla służby), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (zapewnienie ciągłości funkcjonowania stanowiska kierowania w celu realizacji zadań związanych z właściwą reakcją Policji na zgłoszone zdarzenia stanowi podstawowy cel stanowiska służbowego dyżurnego, kierowanie pracą jednostki pod nieobecność kierownictwa, zwłaszcza w odniesieniu do braku działań w kierunku ewentualnego zorganizowania dodatkowych sił i środków oraz zapewnienie właściwego obiegu informacji stanowią obowiązki służbowe dyżurnego, a stopień naruszenia powyższego obowiązku należy w tym przypadku ocenić jako istotne zakłócenie w realizacji zadań Policji, pomimo faktycznego niewystąpienia negatywnych następstw), pobudki działania (zamiar właściwego wywiązania się z nałożonych obowiązków służbowych dyżurnego jednostki), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (pełne poczucie braku winy) oraz dotychczasowy przebieg jego służby, w tym uprzednią niekaralność. Wymierzając karę przełożony dyscyplinarny rozważył przewidziane w art. 134h ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji okoliczności zaostrzające wymiar kary, jak również okoliczności łagodzące.

Komendant Wojewódzki Policji podzielił ocenę, że stopień naruszenia obowiązku służbowego dyżurnego w postaci kierowania pracą jednostki pod nieobecność kierownictwa, zwłaszcza w odniesieniu do braku działań w kierunku ewentualnego zorganizowania dodatkowych sił i środków oraz zapewnienia właściwego obiegu informacji, należy w okolicznościach sprawy ocenić jako istotne zakłócenie w realizacji zadań Policji, pomimo faktycznego niewystąpienia negatywnych następstw.

Organ odwoławczy wskazał na treść opinii służbowej skarżącego, a jednocześnie zauważył, że z postawy prezentowanej przez nadkom. K. I. w toku postępowania dyscyplinarnego wynika, że obwiniony nie przyjmuje do wiadomości faktu popełnionych deliktów dyscyplinarnych.

W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego ustalenia poczynione w toku postępowania dyscyplinarnego, jak również stwierdzone przewinienia dyscyplinarne i stopień ich zawinień nie budzą wątpliwości. W toku postępowania ustalono ponad wszelką wątpliwość winę obwinionego. Wymierzona kara dyscyplinarna nagany jest współmierna do stopnia zawinienia i odpowiednia do charakteru zarzucanych obwinionemu przewinień dyscyplinarnych. Komendant Wojewódzki Policji nie dopatrzył się też mających wpływ na wynik sprawy uchybień w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przez organ pierwszej instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. I. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej w skrócie powoływanej jako "k.p.a."), poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś., podczas gdy orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania;

2. art. 132a ustawy o Policji poprzez wadliwe uznanie, iż czyny zarzucone obwinionemu mają charakter zawiniony, podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób obwinionemu przypisać zamiaru ani też świadomości rzekomego naruszenia dyscypliny służbowej;

3. art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której obwinionemu nie sposób przypisać naruszenia dyscypliny służbowej, a więc brak jest znamion umożliwiających pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej;

4. art. 135g ust.1 i 2 ustawy o Policji poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy, pozostającej w sprzeczności z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, wyrażającej się w uwzględnieniu w przeważającej części okoliczności niekorzystnych dla obwinionego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w postaci:

- wadliwego uznania, iż obwiniony dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w nawiązaniu kontaktu ze zgłaszającą, podczas gdy informacje przez nią przekazane dyspozytorowi były wystarczające dla określenia kierunku i sposobu przeprowadzenia działań przez Policję, a dalszy kontakt nie doprowadził do ich uzupełnienia, zaś kontakt ze zgłaszającą został nawiązany w najszybszym możliwym terminie;

- pominięcie faktu, iż obwiniony niezwłocznie po przeprowadzeniu czynności wstępnych pozwalających na zakwalifikowanie rzeczonego zdarzenia jako zaginięcia, zrealizował swój obowiązek dokonując zawiadomienia Komendanta oraz zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego, jak również podjął szereg czynności zmierzających do ustalenia miejsca pobytu poszukiwanego;

- błędne przyjęcie, iż na etapie kontaktu telefonicznego niezbędne było określenie poziomu poszukiwań, podczas gdy, z uwagi na brak sporządzenia na tym etapie protokołu zawiadomienia o zaginięciu czynność tę należało uznać za przedwczesną, co czyni działanie obwinionegoprawidłowym;

- odmowy nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, w których to w szczegółowy sposób opisał on swój sposób działania, podjęte czynności oraz ich wpływ na całokształt sprawy.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w Ś. i umorzenie postępowania dyscyplinarnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie dyscyplinarne, którym Komendant Wojewódzki Policji w L. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. stwierdzające winę nadkom. K. I. i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany.

Podstawę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wymienione orzeczenie stanowi art. 138 ustawy o Policji, wedle którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli legalności zaskarżonego aktu, to jest kontroli jego zgodności z przepisami postępowania, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego.

W związku ze sformułowanym w skardze na pierwszym miejscu zarzutem naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wyjaśnić należy, że zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowane są w Rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest pełna w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy jego zakończenia, poza unormowaniem zawartym w przepisie art. 135p ust. 1 ustawy. W dacie wydania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego przepis ten przewidywał, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 kodeksu postępowania karnego. W ustawie o Policji brak natomiast przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 tego kodeksu. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest bowiem sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Orzeczenie dyscyplinarne nie stanowi decyzji administracyjnej ani nie jest wydawane w toku postępowania podlegającego przepisom kodeksu postępowania administracyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06, z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2106/16). Zatem zarzut naruszenia powołanego wyżej przepisu kodeksu postępowania administracyjnego jest bezzasadny.

Prawidłowość postępowania dyscyplinarnego i zaskarżonego orzeczenia podlegała natomiast ocenie z punktu widzenia normujących to postępowanie przepisów ustawy o Policji. Po przeprowadzeniu takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna. Zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami prawa, a sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za nietrafne.

Nie zasługuje na podzielenie stanowisko skarżącego o braku podstaw do utrzymania zaskarżonym orzeczeniem w mocy orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś.. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszeń obowiązujących je przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W pojęciu naruszenia dyscypliny służbowej mieści się wiele różnych czynów, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 132 ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lutego 2020 r.). Zgodnie z tym przepisem, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1. odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2;

2. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3. niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;

4. wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;

5. postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji;

6. stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję;

7. utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

8. utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9. utrata materiału zawierającego informacje niejawne.

Wskazane przykłady naruszenia dyscypliny służbowej nie stanowią katalogu zamkniętego.

Opis czynu uznanego za naruszenie dyscypliny służbowej powinien zawierać kwalifikację prawną. W opisie czynu powinny zostać zatem wskazane przepisy, których naruszenia policjant się dopuścił. Treść art. 132 ust. 2 ustawy o Policji wskazuje, że przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikać może zarówno z przepisów prawa, jak i rozkazów oraz poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W opisie czynu powinny zatem zostać wskazane zarówno przepisy prawa, jak i rozkazy oraz polecenia przełożonych. Zaskarżone orzeczenie czyni zadość opisanym wymogom.

Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione. Wina policjanta jest bowiem przesłanką wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Bez stwierdzenia zaistnienia winy postępowanie nie może zostać wszczęte, a wszczęte powinno zostać umorzone. Przypisanie winy obwinionemu musi zostać wykazane na podstawie materiału dowodowego.

W myśl zaś art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym, przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony, przewidując możliwość popełnienia przewinienia, godzi się na to). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia). Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, ale może mieć wpływ na wymiar kary. Stosownie bowiem do art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 1 października 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610) wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W myśl art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą (art. 134g ust. 2). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (art. 135g ust. 1 i 2). Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej (art. 135j ust. 5 ustawy o Policji).

W rozpatrywanej sprawie skarżącemu K. I. zarzucono, że: pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś. nie dopełnił obowiązku zapewnienia właściwego obiegu oraz uzupełnienia informacji o zaistniałym wydarzeniu w ten sposób, że dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w nawiązaniu przez Policję kontaktu z J. D., zgłaszającą za pośrednictwem WCPR zaginięcie męża, w okolicznościach mogących wskazywać na ryzyko zagrożenia dla jego życia lub zdrowia; będąc jako dyżurny zobowiązanym do bieżącego dokumentowania wykonanych czynności i podjętych decyzji, nie udokumentował w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) informacji o kategorii poziomu nadanego prowadzonym poszukiwaniom osoby; nie zastosował się do pisemnego polecenia Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o obowiązku powiadomienia komendanta oraz jego zastępcy o fakcie zgłoszenia zaginięcia osoby w czasie maksymalnie do 15 minut od zgłoszenia, a także niezwłocznego powiadomienia za pośrednictwem wiadomości sms naczelnika Wydziału Kryminalnego oraz, że kierując jako dyżurny siłami policyjnymi pod nieobecność kierownika jednostki i będąc odpowiedzialnym za nadzór nad czynnościami poszukiwawczymi zarządzonymi w związku ze zgłoszeniem zaginięcia osoby, nie podjął jakichkolwiek działań w celu zorganizowania dodatkowych sił i środków ze stanu Komendy Powiatowej Policji w Ś. lub innych jednostek, w tym jednostki nadrzędnej, nie zapewniając tym samym należytej gotowości jednostki i sił będących w jego dyspozycji do realizacji działań poszukiwawczych.

Powyższe obowiązki skarżącego wynikały w szczególności z zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, zarządzenia nr 453 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie form i metod przetwarzania informacji, oraz zarządzenia nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej, a także polecenia Komendanta Powiatowego Policji w Ś., zgodnie z którym w przypadku zgłoszenia zaginięcia osoby należy w ciągu maksymalnie do 15 minut zawiadomić komendanta i I zastępcę komendanta oraz niezwłocznie zawiadomić naczelnika Wydziału Kryminalnego (za pomocą sms).

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie. Na mocy § 9 tego zarządzenia realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach oraz informacji uzupełniających (pkt 1), niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o zdarzeniu (pkt 2), bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji (pkt 3), dokonywanie zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb (pkt 4), podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń w zakresie kompetencji określonych przez kierownika jednostki Policji oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 5), zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu (pkt 6), kierowanie siłami policyjnymi do czasu wyznaczenia policjanta odpowiedzialnego za prawidłową realizację zadań w związku z zaistniałym zdarzeniem (pkt 7).

Stosownie do § 11 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji realizacja zadań obsady SK (stanowiska kierowania), w szczególności w zakresie wykonanych czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń, jest na bieżąco dokumentowana w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji zwanym dalej "SWD Policji", zgodnie z zasadami funkcjonowania tego systemu określonymi w przepisach w sprawie form i metod przetwarzania informacji wspomagających kierowanie niektórymi działaniami Policji podejmowanymi w celu wykonania zadań ustawowych (ust. 1). W przypadku braku dostępu do SWD Policji spowodowanego przerwą techniczną lub awarią, dokumentowanie realizacji zadań obsady SK odbywa się w postaci papierowej lub elektronicznie, w zakresie umożliwiającym uzupełnienie przetwarzanych danych poprzez ich niezwłoczne wprowadzenie do SWD Policji, bezpośrednio po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej korzystanie z tego systemu (ust. 2).

Wedle § 3 ust. 1 obowiązującego w dniu [...] lutego 2020 r. zarządzenia nr 453 w sprawie form i metod przetwarzania informacji System Wspomagania Dowodzenia (SWD) prowadzi się w celu bieżącego rejestrowania zgłoszeń SWD i działań SWD, usprawnienia koordynacji działań Policji poprzez optymalizację wykorzystania dyspozycyjnego potencjału osobowego i logistycznego, usprawnienia współdziałania Policji ze służbami ratowniczymi działającymi w ramach systemu powiadamiania ratunkowego, funkcjonującego na podstawie odrębnych przepisów, gromadzenia informacji o źródłach dowodowych na użytek postępowań o czyny karalne oraz w zakresie wykrywczej funkcji analizy kryminalnej prowadzonej przez Policję. Na mocy § 4 pkt 1 lit. e powołanego zarządzenia podczas realizacji określonych w § 3 ust. 1 celów prowadzenia SWD wprowadza się do SWD odpowiednie do przebiegu zdarzeń i innych działań informacje uzupełniające.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 zarządzenia nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej - poziom poszukiwania to stopień określający niezwłoczność i zakres podjęcia czynności poszukiwawczych w zależności od stwierdzonego ryzyka wystąpienia zagrożenia dla życia, zdrowia lub wolności osoby zaginionej. Oznacza się je w poziomach. Stosownie do lit. a tego przepisu poziom I dotyczy osoby, której zaginięcie związane jest z realnym, bezpośrednim występowaniem zagrożenia dla jej życia, zdrowia lub wolności, dla którego ratowania wymagane jest bezpośrednie i natychmiastowe podjęcie czynności poszukiwawczych z zaangażowaniem znacznych sił i środków ze strony Policji. Poziom II dotyczy osoby, której zaginięcie związane jest z uzasadnionym podejrzeniem wystąpienia ryzyka zagrożenia dla jej życia, zdrowia lub wolności, na przykład dotyczące osoby deklarującej po raz kolejny zamiar popełnienia samobójstwa, albo której deklaracja zamiaru popełnienia samobójstwa nie stanowiła realnych przesłanek jej spełnienia (lit. b). Z kolei poziom III dotyczy osoby, której zaginięcie nie jest związane z bezpośrednim oraz uzasadnionym zagrożeniem dla jej życia, zdrowia lub wolności (§ 2 ust. 1 pkt 3 lit. c zarządzenia). Stopień poziomu poszukiwań określa policjant sporządzający zawiadomienie o zaginięciu osoby, po dokonaniu analizy i oceny podanych w nim faktów i okoliczności, a następnie zatwierdza go kierownik jednostki Policji, a w przypadku jego nieobecności dyżurny jednostki Policji, w której przyjęto zawiadomienie o zaginięciu osoby. Jeżeli zawiadomienie o zaginięciu osoby, pod nieobecność kierownika jednostki Policji, sporządził dyżurny jednostki Policji, określony przez niego poziom poszukiwań nie wymaga zatwierdzenia (§ 8 zarządzenia nr 48).

W przypadku uzyskania informacji o zaginięciu osoby kwalifikującej się do poziomu II poszukiwań przepis § 13 ust. 1 zarządzenia nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej określa obowiązki: rozważenia zorganizowania dodatkowych sił i środków ze stanu jednostki Policji w celu wykorzystania w czynnościach poszukiwawczych (pkt 4), rozważenia zorganizowania i wykorzystania do prowadzonych poszukiwań sił i środków ze stanu innych jednostek Policji, w tym jednostki nadrzędnej oraz CPOZ KGP (pkt 9).

W pkt 1 lit. b zakresu zadań i obowiązków opisanych w karcie opisu stanowiska pracy nadkom. K. I. określono obowiązek realizowania zadań związanych z ciągłością funkcjonowania stanowiska kierowania jednostki Policji poprzez zapewnienie bieżącej gotowości jednostki i sił będących w jego dyspozycji do realizacji ustawowych zadań Policji (karta opisu stanowiska pracy z dnia [...] października 2017 r. k. 59-60 akt postępowania dyscyplinarnego).

Po myśli powołanego w zaskarżonym orzeczeniu art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Jak wyjaśniono już wyżej, wskazane naruszenie może być popełnione umyślnie bądź nieumyślnie. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, w kontekście zarzutów skargi, Sąd uznał za trafne ustalenia i ocenę organów obu instancji, że skarżący w sposób zawiniony dopuścił się zarzuconych mu naruszeń dyscypliny służbowej. Przy tym wina ma charakter nieumyślny, bowiem skarżący dopuścił się naruszeń dyscypliny służbowej na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć.

W ocenie Sądu okoliczności stanu faktycznego sprawy, a w szczególności dotyczące popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, nie budzą wątpliwości. W prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany nie ma charakteru dowolnego i nie może być uznane za nadmiernie represyjne w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych.

Wymaga zaznaczenia, że odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci, związana jest ze szczególnym charakterem służby w Policji. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Szczególna społeczna rola tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne.

Stwierdzić należy, że wydając zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendant Wojewódzki Policji w L. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dyscyplinarne, dokonując wszechstronnej analizy zarówno zgromadzonego materiału dowodowego, jak i argumentacji skarżącego przedstawionej w toku postępowania, a w konsekwencji zasadnie uznał, że skarżący dopuścił się popełnienia opisanych wyżej naruszeń dyscypliny służbowej.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez ich błędne zdaniem skarżącego zastosowanie w sytuacji, w której obwinionemu nie sposób przypisać naruszenia dyscypliny służbowej. Nie można zgodzić się z wyrażonym w uzasadnieniu skargi stanowiskiem, że w świetle zebranego materiału dowodowego skarżący wykonywał swoje obowiązki w sposób właściwy, podejmując uzasadnione decyzje na podstawie samodzielnej analizy okoliczności faktycznych, co ma wyłączać uznanie, iż zachowania obwinionego wyczerpują znamiona deliktów dyscyplinarnych. Nie znajduje także podstaw zarzut naruszenia zaskarżonym orzeczeniem art. 132a ustawy o Policji i stanowisko skarżącego kwestionujące powinność przewidywania, że jego zachowanie może być uznane za naruszenie dyscypliny służbowej. Nie zasługuje na podzielenie argumentacja skarżącego, że od początku uzyskania informacji o zgłoszeniu postępował w sposób należyty i zgodny z procedurami.

W świetle prawidłowych ustaleń organów obu instancji zgłoszenie J. D. o zaginięciu jej męża R. D. przyjęto za pośrednictwem Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego (WCPR) o godz. 22:42. Wbrew twierdzeniom skargi nie sposób uznać, że komunikat dotyczący tego zgłoszenia zawierał szczegółowe informacje pozwalające na podjęcie szybkich i stanowczych działań, w związku z czym wskazane informacje nie wymagały uzupełnienia. W szczególności z zapisu rozmowy przeprowadzonej z J. D. wynika, że zgłaszająca wskazała, iż R. D. udał się "do lasu", a nie jak wskazano w skardze - "pobliskiego lasku". W związku ze wskazanymi informacjami podanymi w zgłoszeniu, o godz. 22:42 asp. szt. Z. K. zlecił sierż. szt. G. L. i st. post. T. T. pilne udanie się do B., dokąd R. D. miał pojechać samochodem marki S. , cyt. "w kierunku lasu, ma myśli samobójcze". Określeniem "pobliski las" posłużył się skarżący w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...] lutego 2020 r. (k. 7 akt) stwierdzając, że "Z zapisu wynika, że mógł pojechać w kierunku pobliskiego lasu". Jednakże, jak wskazano wyżej, takie określenie nie wynika z protokołu oględzin zapisu audio przyjęcia zgłoszenia (k. 54 - 55 akt). Zgodnie z treścią protokołu zgłaszająca podała jedynie, że jej mąż pojechał "gdzieś do lasu", że "z synem często jeździ gdzieś do lasu, ale syn śpi , jest mały, nie mogę się też go zapytać gdzie on jeździł, bo mi nie wytłumaczy, las to las". Ponadto zgłaszająca opisała samochód, którym miał się poruszać R. D., jedynie jako S. koloru srebrnego, ze wskazaniem wyłącznie liter numeru rejestracyjnego "[...] Wobec przytoczonej treści informacji zawartych w zgłoszeniu nie można uznać, że były to informacje wystarczające do ustalenia orientacyjnego kierunku, w którym miał się udać R. D., a także do identyfikacji samochodu, którym się poruszał. Mimo to skarżący skontaktował się ze zgłaszającą dopiero o godz. 23:08, już po informacji od wysłanego na miejsce patrolu, że objechali las w B. i nie napotkali wskazanego pojazdu oraz po telefonie brata zaginionego z pytaniem czy ktoś przyjedzie na miejsce zdarzenia (godz. 23:06). Trafnie też zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia na treść rozmowy telefonicznej skarżącego z sierż. sztab. G. Ł. przeprowadzonej o godzinie 23:06, to jest 24 minuty od zgłoszenia. W trakcie rozmowy skarżący, odczytując treść zgłoszenia, sformułował bowiem pytanie "czy czegoś nowego nie dopisali". Zatem sam skarżący oceniał jako niewystarczające informacje podane pierwotnie przez zgłaszającą. Nie dysponując wystarczającymi informacjami, skarżący nie skontaktował się jednak niezwłocznie ze zgłaszającą J. D. w celu uzyskania ewentualnych dalszych informacji. Wbrew też argumentom podniesionym w skardze, w przeprowadzonej wówczas rozmowie zgłaszająca nie podała jedynie, że "mąż może być wszędzie", ale wskazała również dodatkowe dane, a mianowicie, że "to może być gdzieś tam koło lasu m. ". Wymaga zarazem podkreślenia, że w trakcie rozmowy skarżący prosił J. D. o doprecyzowanie, w którym miejscu może być jej mąż. Jednocześnie nadkom. E. W. w sporządzonej przez siebie notatce służbowej (k. 8 akt) wskazała na chaotyczność przekazywanych jej przez skarżącego informacji dotyczących zdarzenia. Zatem w ocenie Sądu, mimo przekonania skarżącego o słuszności swojego postępowania, nie można się zgodzić, że do czasu rozmowy z J. D. miał wiedzę wystarczającą do podjęcia właściwych, możliwie najbardziej efektywnych działań. Nie ma przy tym znaczenia, czy rozmowa ze zgłaszającą rzeczywiście miałyby wpływ na prowadzone poszukiwania. Jeszcze raz należy jednak podkreślić, że w rozmowie ze skarżącym zgłaszająca wskazała na "las [...]" jako potencjalne miejsce, do którego mógł się udać jej mąż, co mogło zawęzić obszar poszukiwań. Ponadto w czasie rozmowy skarżący poinformował zgłaszającą, że przełączy ją do działających w rejonie policjantów. W konsekwencji o godzinie 23:11 skarżący uzyskał od działającego w terenie sierż. szt. G. Ł. przekazaną przez J. D. informację, że jej mąż zostawił samochód i poszedł piechotą, w tle słyszała "jakieś psy" oraz, że "bierze pod uwagę las [...]". Były to niewątpliwie informacje mogące mieć wpływ na ewentualny kierunek poszukiwań. Faktem jest, że skarżący nie zweryfikował zgłoszenia przez nawiązanie kontaktu ze zgłaszająca i opierał swoje początkowe działania wyłącznie na lakonicznym zapisie od operatora WCPR.

W okolicznościach sprawy nie można w żadnym razie uznać, że nawiązanie kontaktu ze zgłaszającą dopiero o godzinie 23:08, to jest po 26 minutach od zgłoszenia, nastąpiło niezwłocznie, to jest bez zbędnej zwłoki. Policjant nie wykazał przy tym żadnych przyczyn, które mogłyby uzasadniać zwłokę w podejmowaniu działań we wskazanym zakresie. Także w uzasadnieniu skargi nie powołano tego rodzaju okoliczności, które przemawiałyby za zbędnością nawiązania kontaktu ze zgłaszającą albo miałyby uniemożliwić skarżącemu nawiązanie połączenia telefonicznego z J. D.. Zgodzić się należy z organem, że fakt realizowania przez skarżącego innych czynności służbowych w czasie niemal pół godziny pomiędzy odebraniem zgłoszenia, a nawiązaniem kontaktu telefonicznego z J. D., nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej i usprawiedliwiającej brak czynności zmierzających do zweryfikowania zgłoszenia o zaginięciu osoby poprzez bezpośredni kontakt ze zgłaszającą.

W świetle powołanych wyżej § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, do zadań skarżącego jako dyżurnego jednostki Policji należało zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach oraz informacji uzupełniających, a także zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu. Nie budzi wątpliwości, że swoim zachowaniem skarżący obowiązków tych nie dopełnił, dopuszczając się tym samym naruszenia dyscypliny służbowej. Treść powołanych przepisów jest jasna i w zestawieniu z opisanymi okolicznościami sprawy pozwala na stwierdzenie, że naruszenie to skarżący powinien, a zarazem mógł przewidzieć. Niewątpliwie czas nawiązania przez skarżącego kontaktu ze zgłaszającą nie odpowiadał ani wymogowi "bieżącego" przyjmowania informacji uzupełniających, ani wymogowi "właściwego" obiegu informacji. Trzeba także zwrócić uwagę, że interwencji zarejestrowanej na skutek zgłoszenia J. D. został nadany status "pilne".

Z omówionych względów nieuzasadniony jest sformułowany w skardze zarzut wadliwego uznania, iż obwiniony dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w nawiązaniu kontaktu ze zgłaszającą, podczas gdy informacje przez nią przekazane dyspozytorowi były wystarczające dla określenia kierunku i sposobu przeprowadzenia działań przez Policję, a dalszy kontakt nie doprowadził do ich uzupełnienia, zaś kontakt ze zgłaszającą został nawiązany w najszybszym możliwym terminie.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kwestionujący przypisanie skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego opisanego w punkcie 2 zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z przytoczonym w skardze § 8 zarządzenia nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej stopień poziomu poszukiwań określa policjant sporządzający zawiadomienie o zaginięciu osoby, po dokonaniu analizy i oceny podanych w nim faktów i okoliczności, a następnie zatwierdza go kierownik jednostki Policji, a w przypadku jego nieobecności dyżurny jednostki Policji, w której przyjęto zawiadomienie o zaginięciu osoby. Jeżeli zawiadomienie o zaginięciu osoby, pod nieobecność kierownika jednostki Policji, sporządził dyżurny jednostki Policji, określony przez niego poziom poszukiwań nie wymaga zatwierdzenia. Jednocześnie przepis § 3 ust. 1 powołanego zarządzenia w zdaniu pierwszym przewiduje, że Policja podejmuje poszukiwania osoby zaginionej niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zaginięciu osoby.

Już zestawienie obu powyższych przepisów przeczy stanowisku skarżącego, iż nie był on zobowiązany do określenia poziomu poszukiwań do czasu sporządzenia zawiadomienia w formie protokołu. Konieczność niezwłocznego prowadzenia działań, które winny być stosowne do określonego poziomu poszukiwań, przemawia bowiem za stanowiskiem przeciwnym. Jak wspomniano wcześniej, z § 5 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji bezsprzecznie wynika, że do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie. Niewątpliwie określenie poziomu poszukiwań przyczyniłoby się nie tylko do natychmiastowej reakcji, ale także do reakcji adekwatnej do okoliczności. Zasadnie podkreślił organ, że zgodnie z zarządzeniem nr 1173 realizacja powyższego zadania następuje poprzez "bieżące" przyjmowanie zgłoszeń oraz informacji uzupełniających a także zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu. W sprawie od początku działania Policji związane były z prowadzeniem poszukiwań R. D.. Jednak skarżący nie odnotował w SWD żadnej informacji o poziomie poszukiwań, mimo ich realnego prowadzenia, co potwierdza także dokonany przez skarżącego o godzinie 23:57 wpis w SWD o kwalifikacji działań jako "poszukiwania". Zważywszy jednocześnie, że zgłoszenie wskazywało, iż zaginiony "miewał myśli samobójcze wcześniej", "groził po kłótni, że już nie wróci", zgodzić się należy z organem, że w sprawie zachodziły wystarczające przesłanki do zakwalifikowania poszukiwań do poziomu II, który zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. b zarządzenia nr 48 w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej dotyczy osoby, której zaginięcie związane jest z uzasadnionym podejrzeniem wystąpienia ryzyka zagrożenia dla jej życia, zdrowia lub wolności, na przykład dotyczące osoby deklarującej po raz kolejny zamiar popełnienia samobójstwa, albo której deklaracja zamiaru popełnienia samobójstwa nie stanowiła realnych przesłanek jej spełnienia. W świetle przytoczonych wyżej przepisów § 11 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 1173 w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji oraz § 4 pkt 1 lit. e zarządzenia nr 453 w sprawie form i metod przetwarzania informacji skarżący obowiązany był do wprowadzania do Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji odpowiednich do przebiegu zdarzeń i innych działań informacji uzupełniających. Wbrew wynikającym z tych przepisów obowiązkom skarżący nie udokumentował w Systemie Wspomagania Dowodzenia żadnego poziomu nadanego prowadzonym poszukiwaniom osoby. Tym samym skarżący nie wykonał obowiązków wynikających z przepisów prawa, dopuszczając się przewinienia dyscyplinarnego zawinionego w postaci niedbalstwa.

W odniesieniu do przewinienia opisanego w punkcie 3 zaskarżonego orzeczenia w pierwszym rzędzie należy wskazać na bezpodstawność twierdzenia skarżącego, iż nie dotarło do niego polecenie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. określające obowiązek powiadomienia komendanta oraz jego zastępcy o fakcie zgłoszenia zaginięcia osoby w czasie maksymalnie do 15 minut od zgłoszenia, a także niezwłocznego powiadomienia za pośrednictwem sms naczelnika Wydziału Kryminalnego.

W aktach sprawy znajduje się kopia wiadomości e-mail z dnia [...] grudnia 2019 r. (k. 10 akt) oraz potwierdzenie jego odebrania przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2019 r. o godzinie 7:46:16 (k. 11 akt). Zgodnie z treścią tej wiadomości z polecenia Komendanta przypomniano, że w przypadku zgłoszenia zaginięcia należy w ciągu maksymalnie do 15 minut powiadomić komendanta oraz I zastępcę (zgodnie z wcześniejszymi poleceniami) – bez względu na to, który z komendantów ma dyżur. Wiadomość sms powinien również niezwłocznie otrzymać naczelnik Wydziału Kryminalnego. Nie budzi zatem wątpliwości, że wiadomość zawierająca polecenie o obowiązku zawiadomienia komendanta i jego zastępcy w przypadku zaginięcia osoby dotarła do skarżącego i została przez niego odebrana. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący nie zapoznał się z treścią odebranej wiadomości przesłanej przez przełożonego pocztą służbową,. Przeciwne stanowisko stałoby w sprzeczności z obowiązkami służbowymi skarżącego jako funkcjonariusza Policji. Z treści przytoczonego wyżej polecenia wynika zaś bezsprzecznie obowiązek dokonania opisanego wyżej powiadomienia w ciągu maksymalnie 15 minut od zgłoszenia zaginięcia osoby, a nie dopiero po przeprowadzeniu weryfikacji zgłoszenia, jak wywodził skarżący w skardze.

Postępowanie skarżącego było więc niewątpliwie nieprawidłowe. Przyjęcie zgłoszenia nastąpiło o godzinie 22:42. Natomiast z oględzin zawartości pamięci połączeń w telefonach komórkowych pełniącego obowiązki Komendanta Powiatowego Policji w Ś. oraz w telefonie stanowiącym wyposażenie Stanowiska Kierowania KPP w Ś. (k. 56 akt) wynika, że w pamięci służbowego telefonu komórkowego stanowiącego wyposażenie Stanowiska Kierowania KPP w Ś. o godzinie 23:58 zarejestrowano połączenie na prywatny numer komórkowy pełniącego obowiązki Komendanta Powiatowego Policji w Ś. podinsp. S. K.. Przed wskazaną godziną brak jest zarejestrowanych połączeń wychodzących zarówno na prywatny jak i służbowy numer telefonu podinsp. S. K.. Brak jest również zarejestrowanych połączeń na numery kom. R. G. – Naczelnika Wydziału Kryminalnego oraz podinsp. A. S. – zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego. Na prywatnym telefonie komórkowym podinsp. S. K. połączenia z numerem ze Stanowiska Kierowania zarejestrowano o godzinach: 23:44, 23:46 i 23:55. Połączeniom tym odpowiadają godziny zarejestrowane na telefonie ze Stanowiska Kierowania: 23:58, 0:00 i 0:09. Na służbowym telefonie podinsp. S. K. o godz. 23:51. odnotowane jest pierwsze połączenie z telefonu służbowego nadkom. E. W. - zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji. Wskazane wyżej dowody, przy uwzględnieniu stwierdzonego niewłaściwego ustawienia w dniu [...] lutego 2020 r. godziny na służbowym telefonie Stanowiska Kierowania, skutkującym 14 minutami przyspieszenia w stosunku do czasu rzeczywistego, potwierdzają prawidłowość ustalenia przez organ, że powiadomienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o zaginięciu osoby nastąpiło po raz pierwszy o godzinie 23:44. To zaś oznacza, że maksymalny czas 15 minut przewidziany na dokonanie powiadomienia zgodnie z opisanym wyżej pisemnym poleceniem Komendanta, został przekroczony o 47 minut.

Nie jest zasadne stanowisko skarżącego, że zrealizował swój obowiązek zawiadamiając Komendanta oraz Naczelnika Wydziału Kryminalnego niezwłocznie po przeprowadzeniu czynności wstępnych pozwalających na zakwalifikowanie rzeczonego zdarzenia do zaginięcia. Okoliczności stanu faktycznego sprawy wskazują, że od czasu zgłoszenia prowadzone były czynności poszukiwania osoby zaginionej, a w trakcie rozmowy dyżurnego WTO Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z nadkom. E. W., (rozpoczętej przez skarżącego o godzinie 23:11) padały pytania i odpowiedzi dotyczące poziomu poszukiwań. Skarżący o godzinie 23:57 dokonał w SWD wpisu określającego prowadzone działania jako poszukiwanie (k. 21v. akt). Jednocześnie przekazane skarżącemu w dniu 19 grudnia 2019 r. polecenie obligowało do dokonania powiadomienia w ciągu maksymalnie 15 minut w przypadku zgłoszenia zaginięcia osoby. Zatem polecenie wiązało obowiązek powiadomienia już ze zgłoszeniem zaginięcia.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie podjął żadnych działań mających na celu zorganizowanie dodatkowych sił i środków do realizacji poszukiwań zaginionego, do czego był zobowiązany. Mając na względzie już choćby okoliczność, że skarżący nie dysponował wolnym patrolem, który mógłby być wysłany do zgłaszającej, a także fakt, że skarżący zajmował się obowiązkami służbowymi zwykle realizowanymi przez inne komórki organizacyjne Policji, nie budzi wątpliwości, że skarżący nie dysponował odpowiednimi siłami do podjęcia właściwych działań. Przywołane okoliczności wprost przeczą stanowisku skarżącego o wystarczających siłach i środkach.

Jak już wspomniano wcześniej, zgłaszająca nie wskazywała na "pobliski lasek" jako miejsce, w które udał się jej mąż, ale wskazała, że udał się on "do lasu". Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem duży i niesprecyzowany rejon poszukiwań sugerował, że może być niezbędne użycie znacznej ilości sił i środków do ich przeprowadzenia. Z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący rozważał podjęcie jakichkolwiek działań zapewniających wsparcie poszukiwań zaginionego R. D.. Natomiast w opisanych okolicznościach sprawy powinien i mógł to przewidzieć.

Powyższej oceny nie podważa okoliczność, że nadkom. E. W. w rozmowie z dyżurnym WTO KP w L. o godzinie 23:11 nie uznała za zasadne nadania sprawie na tym etapie I poziomu poszukiwań. Jak wyjaśniono bowiem wyżej, w okolicznościach sprawy spełnione były wystarczające przesłanki do przyjęcia poziomu II poszukiwań. Jednocześnie skarżący z uwagi na porę nocną dysponował mniejszą niż w ciągu dnia liczba policjantów.

Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej regulacje oraz ustalony stan faktyczny sprawy należy w konsekwencji stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji zasadnie uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu naruszeń dyscypliny służbowej, polegających na niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz polecenia wydanego przez przełożonego. Co prawda obwiniony nie miał zamiaru popełnienia przewinień dyscyplinarnych, popełnił je jednak nieumyślnie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w okolicznościach sprawy, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. W świetle art. 132a ustawy o Policji dla zaistnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie.

Natomiast okoliczności dotyczące zawinienia mają znaczenie dla wymiaru kary. Zdaniem Sądu organy należycie uzasadniły podstawy wymiaru kary, odnosząc treść art. 134h ust. 1 ustawy o Policji do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wymaga przy tym podkreślenia, że wymierzona kara nagany stanowi najmniej surową spośród kar przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji. Trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że zwłaszcza brak działań w kierunku ewentualnego zorganizowania dodatkowych sił i środków oraz zapewnienia właściwego obiegu informacji należało ocenić jako istotne zakłócenie w realizacji zadań Policji, mimo niewystąpienia negatywnych następstw.

Wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie organy podjęły wszystkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, zebrały i w sposób swobodny, a nie dowolny oceniły pełny materiał dowodowy, wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy. Dokonane w sprawie ustalenia znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, w szczególności w postaci: akt czynności wyjaśniających sygn. [...] przeprowadzonych w KPP w Ś. w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, dotyczących sposobu postępowania służby dyżurnej KPP w Ś. w związku ze zgłoszeniem zaginięcia R. D. w dniu [...] lutego 2020 r., zeznań świadków (nadkom. E. W., asp. szt. Z. K.), protokołów oględzin: zawartości płyty z zapisem korespondencji radiowo-telefonicznej Stanowiska Kierowania, płyty z zapisem zgłoszenia do WCPR, zawartości pamięci połączeń telefonicznych w telefonach komórkowych pełniącego obowiązki Komendanta Powiatowego Policji w Ś. oraz w telefonie stanowiącym wyposażenie Stanowiska Kierowania KPP w Ś., wyjaśnień obwinionego, analizy sposobu postępowania służby dyżurnej w KPP w Ś. w przypadkach podobnych do zgłoszenia z dnia [...] lutego 2020 r.

Nie sposób zgodzić się z zawartym w uzasadnieniu skargi zarzutem dotyczącym braku przytoczenia treści wyjaśnień obwinionego i ich przeanalizowania w zaskarżonym orzeczeniu. Organ odwoławczy nie miał obowiązku przytaczać treści tego dowodu, a wyjaśnienia skarżącego zostały obszernie przedstawione w orzeczeniu organu pierwszej instancji. Zarazem z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że wyjaśnienia skarżącego zostały przeanalizowane przez organ odwoławczy i wzięte pod uwagę przy rozpatrzeniu sprawy. Organ odniósł się do wszelkich formułowanych przez skarżącego zarzutów i omówił podnoszone w jego wyjaśnieniach okoliczności, wskazując przyczyny, dla których określonych twierdzeń skarżącego nie uznał za zgodne z pozostałym materiałem dowodowym.

Zaskarżone orzeczenie nie narusza art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W sprawie zostały prawidłowo ustalone wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, co pozwoliło na zgodne z przepisami prawa rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jednocześnie w sprawie nie występowały niedające się usunąć wątpliwości, które zgodnie z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji winny być rozstrzygane się na korzyść obwinionego.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny okoliczności będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Organ przeprowadził niezbędne dowody i dokonał ich analizy oraz oceny, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie w związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa lubelskiego oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądów, mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Odpisy zarządzenia zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego oraz organowi.