Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1238/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 141/14 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 141/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. K. (dalej: wnioskodawca, podatnik, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu (dalej: Dyrektor IC) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek w podatku akcyzowym za maj 2006 r. – oddalił skargę.

W sprawie poczyniono następujące ustalenia:

Strona wystąpiła z wnioskiem o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] maja 2011 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2006 r. w kwocie 14.014 zł z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych bez zapłaconej akcyzy. Podatnik wskazał, że wniosek o udzielenie żądanej ulgi złożony został w ramach pomocy de minimis. Powołał się na istnienie interesu publicznego przemawiającego za uwzględnieniem żądania, albowiem zaległości podatkowe, a w konsekwencji obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę, powstał nie na skutek błędu, niewiedzy czy złej woli strony, ale w wyniku działań podjętych w zaufaniu do stanowiska organu celnego i wyników przeprowadzonej przez ten organ kontroli.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że podatnik po złożeniu przedmiotowego wniosku dokonał wpłaty należnego podatku akcyzowego wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

W wyniku odwołania wnioskodawcy, Dyrektor IC decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż wszczęcie postępowania na wniosek strony w sprawie umorzenia zaległości podatkowej i dokonanie dobrowolnej zapłaty zaległości podatkowej jeszcze przed wydaniem decyzji nie powoduje, że prowadzone postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Strona ma bowiem interes prawny w tym, aby jej sprawa została rozpatrzona przez organ, mimo że w dacie rozstrzygania przez ten organ zaległość de facto nie istnieje.

Rozpatrując ponownie wniosek strony, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2006 r. Organ przyjął, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: O.p.), nie istnieje ważny interes podatnika ani interes publiczny umożliwiający wydanie decyzji umarzającej w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 121 § 1 O.p. poprzez odmowę umorzenia odsetek za zwłokę, powstanie których było wynikiem działania podatnika podejmowanego w zaufaniu do stanowiska organu celnego i wyników prowadzonych przez ten organ kontroli.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podniósł, że decyzje dotyczące umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że ustalenie nawet przez organ istnienia którejś z przesłanek uzasadniających zastosowanie wnioskowanej przez stronę ulgi podatkowej, nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika. Zdaniem Dyrektora IC, organ podatkowy rozważył argumenty wnioskodawcy w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny w odniesieniu do przesłanek ważnego interesu podatnika, jak też analizował zaistnienie przesłanki interesu publicznego.

Dyrektor IC wyjaśnił, że podatnik, prowadzący działalność gospodarczą od wielu lat, posiadał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2005 r., w której organ podatkowy wyraźnie stwierdził, iż zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy z tytułu nabycia wyrobów akcyzowych zharmonizowanych zwolnionych z akcyzy ze względu na przeznaczenie jest ważne do dnia 1 maja 2006 r. Podatnik powinien mieć świadomość, że z upływem tego dnia zwolnienie wygaśnie, jeżeli nie zostanie złożony wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania zwolnienia z zabezpieczenia akcyzowego. Konsekwencją upływu terminu był obowiązek złożenia deklaracji podatkowej i uiszczenie należnego podatku akcyzowego. Kontrole, na które powoływała się strona, przeprowadzone zostały w dniach 18 sierpnia 2006 r., 29 sierpnia 2007 r. i 28 marca 2008 r. Swoim zakresem obejmowały one wyłącznie sprawdzenie obrachunku stanu zapasów, obrotu i zużycia alkoholu etylowego, co znalazło odzwierciedlenie w protokołach kontroli. Zdaniem organu, z samych adnotacji zawartych w protokołach z kontroli z dnia 29 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 28 marca 2008 r. informujących o tym, że podmiot posiadał zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego, nie można było wnioskować, że organ utwierdzał podatnika, że posiadał on nadal ważne zwolnienie, skoro termin ważności upłynął w dniu 2 maja 2006 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 121 § 1 O.p. poprzez odmowę umorzenia odsetek za zwłokę, powstanie których było wynikiem działania podatnika podejmowanego w zaufaniu do stanowiska organu celnego i wyników prowadzonych przez ten organ kontroli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego, wymienionych w skardze, tj. art. 121 § 1 O.p. Podstawę prawną obu decyzji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 O.p., według którego organy podatkowe, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, mogą umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Artykuł 67b § 1 pkt 2 O.p. stanowi zaś, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Skarżący oświadczył, że nie korzystał dotąd z pomocy publicznej. Organ prawidłowo rozpoznał wniosek podatnika o udzielenie ulgi w ramach pomocy de minimis w oparciu o przesłanki wskazane w art. 67a § 1 O.p., tj. w oparciu o ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. Przesłanki powyższe mają zostać rozważone biorąc pod uwagę całokształt występujących w sprawie okoliczności faktycznych. W razie stwierdzenia, że jedna, bądź obydwie przesłanki występują, przepis ten uprawnia, a nie obliguje do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Decyzje organów podatkowych w tym przedmiocie mają bowiem charakter tzw. "uznania administracyjnego". Zauważył Sąd I instancji, że w tego typu postępowaniach ważne jest, że kognicja sądu nie wkracza bezpośrednio w zakres owego uznania. Sądowa kontrola obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przewidzianego prawem wyboru będącego "uznaniem administracyjnym", specyficzną konstrukcją prawną pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych powstania sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, w tym zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny w świetle ustawowych przesłanek umorzenia oraz powinności ujęcia tej oceny w uzasadnieniu decyzji nie zaś istnienia materialnoprawnego uprawnienia podatnika do skorzystania z ulgi. Rzeczą sądu jest kontrola poprawności przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, w szczególności, czy połączenie decyzji o charakterze uznaniowym z pojęciami stanowiącymi zwroty niedookreślone, będącymi podstawą jej wydania jest zgodne z prawem. Sąd badając tego typu decyzje może zatem również prowadzić badanie w kierunku ustalenia, czy organy podatkowe nie przekroczyły przyznanych im granic "uznania administracyjnego". W razie przekroczenia tych granic, sąd jest również władny do uchylenia zaskarżonych decyzji. O istnieniu "ważnego interesu podatnika" decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym "ważny interes podatnika" zdefiniowano jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków doszło do znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych, np. utratę możliwości zarobkowania, utratę losową majątku. Z kolei definiując kolejną przesłankę zastosowania ulgi podatkowej, tj. istnienia "interesu publicznego", Sąd I instancji wskazał, że przez pojęcie rozumie dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły. Według Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw związanych z zastosowaniem ulgi podatkowej. Ogólną dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu ulg podatkowych powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznania wszelkich ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Ulgi w spłacie należności bowiem stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego z należnych im wpływów.

Sąd przyjął, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został przez organy podatkowe ustalony w sposób wyczerpujący i pełny. Organy podatkowe odniosły się do wszelkich twierdzeń skarżącego i oceniły wszystkie podane przez niego argumenty. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 i 187 § 1 O.p. Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i nie naruszyły prawa orzekając o odmowie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Dokonana ocena przesłanek umorzenia, jak też uzasadnienie przyczyn stanowiska zajętego w ramach uznania, mieściło się w ustawowych granicach.

Organy wszechstronnie zbadały sytuację skarżącego. Strona nie zalegała z płatnościami celno-podatkowymi stanowiącymi dochód budżetu państwa, nie zalegała z płatnościami na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, nie posiadała zaległości podatkowych wobec Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego T., nie prowadzono wobec podatnika postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jak również nie korzystał skarżący z pomocy publicznej udzielonej przez organy podatkowe. Ponadto z "formularza informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" z dnia 29 listopada 2012r. wynikało, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie odnotowuje rosnących strat, nie maleją obroty, nie posiadał nadwyżek produkcji, nie zmniejszały się przepływy środków finansowych ani nie zaistniały inne okoliczności świadczące o trudnościach w zakresie płynności finansowej.

Dlatego, zdaniem Sądu, organ rozważył ważny interes skarżącego i stwierdził, że nie znajduje się on obecnie w trudnej sytuacji materialnej i odmowa umorzenia odsetek za zwłokę nie jest równoznaczna z koniecznością skorzystania strony z pomocy Państwa w ramach np. pomocy społecznej. Organ prawidłowo również nie dopatrzył się przesłanki interesu publicznego. Organ zasadnie podkreślił, że podatnik, prowadzący działalność gospodarczą od wielu lat, posiadał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., w której wyraźnie wskazano, iż zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy z tytułu nabycia wyrobów akcyzowych zharmonizowanych zwolnionych z akcyzy ze względu na przeznaczenie jest ważne do dnia 01 maja 2006 r. Podatnik powinien był mieć świadomość, że z upływem dnia 1 maja 2006 roku zwolnienie wygaśnie, jeżeli nie zostanie złożony wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania zwolnienia z zabezpieczenia akcyzowego. Nie można w realiach kontrolowanej sprawy skutecznie postawić zarzutu naruszenia przez organy zasady zaufania do organów podatkowych. Jak wyjaśnił organ, powołane przez stronę kontrole przeprowadzone w dniach 18 sierpnia 2006 r., 29 sierpnia 2007 r., 28 marca 2008 r., swoim zakresem obejmowały wyłącznie sprawdzenie obrachunku stanu zapasów, obrotu i zużycia alkoholu etylowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w protokołach kontroli. Dodatkowo podniósł, iż z samych adnotacji zawartych w protokołach kontroli z dnia 29 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 28 marca 2008 r. informujących o tym, że podmiot posiadał zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego, nie można wnioskować, że organ utwierdzał podatnika, że posiada on nadal ważne zwolnienie, skoro termin ważności upłynął z dniem 1 maja 2006 r.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu że ze względu na wyjątkowy charakter omawianej ulgi nie mogą stanowić podstawy umorzenia wszelkie okoliczności, będące następstwem działania podatnika. Niewiedza, brak staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej nie stanowią o ważnym uzasadnionym interesie podatnika lub interesie publicznym. Ryzyko każdej działalności gospodarczej nie jest okolicznością nadzwyczajną i obciąża ono prowadzącego działalność gospodarczą. Dlatego też zasadnie organ odwoławczy przyjął, że nie można uznać za zgodne z ważnym interesem publicznym przerzucanie tego ryzyka na ogół podatników.

Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł B. K. Zaskarżył w niej wyrok w całości. Zarzucił mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów i poczynienia wadliwych ustaleń i ocen , iż działania kontrolujących nie utwierdziły wcale skarżącego w mylnym przekonaniu, iż także po dniu 1 maja 2006 r. mógł on nadal korzystać ze zwolnienia podatkowego bez konieczności występowania o kolejne decyzje zwalniające z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ wskazanego wyżej przepisu i wynikającej z niego zasady procedowania w sposób budzący zaufanie do organów, w konsekwencji odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, o której braku utwierdziły skarżącego wyniki prowadzonych wobec niego licznych kontroli;

II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.):

3) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu, choć interes publiczny przemawia za umorzeniem odsetek podatkowych, do powstania których doprowadziły działania, a właściwie brak odpowiednich działań organu kontroli, który podczas licznych kontroli nie tylko nie wykrył istnienia nieprawidłowości, ale wręcz utwierdził skarżącego, iż ma prawo nadal korzystać ze zwolnienia.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna B. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w postępowaniu nie wystąpiła. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej; nie jest natomiast uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na dwóch podstawach określonych w art. 174: pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagały zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. upatrywał w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji decyzji uchybiającej regułom z art. 121 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p. Zarzuty sformułowane w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej podnosiły dokonanie przez organ, a następnie zaakceptowanie przez Sąd, błędnej oceny tej samej kwestii, tj. informacji w protokołach kontroli, przeprowadzonych w 2006 r. i następnych latach, stwarzających u skarżącego przekonanie, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] lipca 2005 r. zwalniająca z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy z tytułu nabycia wyrobów akcyzowych zharmonizowanych zwolnionych z akcyzy ze względu na ich przeznaczenie do dnia 1 maja 2006 r. obowiązywała także w następnych latach, kiedy przeprowadzono kontrole (po 1 maja 2006 r. oraz w 2007 i 2008 r.). Podatnik uważał, że można było omawianą decyzję - przyznającą zwolnienie - odczytać jako odnoszącą się jedynie do momentu, do którego musi nastąpić zakup wyrobów akcyzowych, aby podlegały zwolnieniu. Ponadto kontrole te przeprowadzał funkcjonariusz celny. Dyrektor IC zaś nie uwzględnił tych okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuzasadnione ocenia podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Nie uchybiły również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 § 1 O.p., gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim należy podkreślić, że omawiana decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. w swojej treści zakreśliła okres swego obowiązywania – do dnia 1 maja 2006 r. Co do kontroli przeprowadzonej w 2006 r., obejmowała ona okres całego roku 2005 oraz rok 2006 do dnia kontroli, tj. 18 sierpnia 2006 r. Mając na uwadze stanowisko skarżącego, już ten protokół był nierzetelny, gdyż obejmował okres poprzedzający wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i nie zostało to odnotowane w nim ani nie zgłoszone przez podatnika w formie zastrzeżeń, nie wspominając o okresie po 1 maja 2006 r. W protokole kontroli przeprowadzonej w 2007 r. w pkt 4 dotyczącym zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego opisano zupełnie inną decyzję, tj. z dnia 29 listopada 2006 r., która nie dotyczyła skarżącego. Podatnik tego zapisu nie kwestionował. W protokole kontroli z 2008 r. zapisano dopiero, że na mocy decyzji z dnia[...] lipca 2005 r. podatnik został zwolniony z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego. Należy też podkreślić, że określenie zaległości podatkowej z tytułu akcyzy objęło jedynie okres maja 2006 r., co przeczyło prezentowanemu przez skarżącego rozumieniu decyzji z [...] lipca 2005 r.

Kierując się także okolicznością, że skarżący od wielu lat prowadził działalność gospodarczą, co pozwalało na uznanie, że posiada wiedzę w zakresie obowiązujących regulacji prawnych, organy i Sąd zasadnie uznały, że tym bardziej powinien był prawidłowo odczytać decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. i jej skutki.

Ponadto, co istotne, jak słusznie zauważyły organy i potwierdził Sąd I instancji, omawiane kontrole miały charakter obrachunkowy co do stanu i zapasów, obrotu i zużycia alkoholu etylowego. Kwestie objęte decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nie wchodziły w zakres opisanych kontroli. Zakres tego rodzaju kontroli określa § 53 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania szczegółowego nadzoru podatkowego (Dz. U. Nr 65, poz. 598 z późn. zm.).

Dlatego dochodząc do powyższych ustaleń, organy (a za nimi Sąd I instancji) prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Dlatego zarzuty przedstawione w pkt 1 i 2 petium skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, według treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie do art. 67b § 1 organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej; które stanowią pomoc de minimis; które stanowią pomoc publiczną ale tylko na cele określone w pkt 3 art. 67b Ordynacji podatkowej.

Skarżący naruszenia tego przepisu upatrywał w jego niezastosowaniu, wskutek tego, że organy działały w sposób naruszający zaufanie do nich, gdyż podczas kontroli nie wykryły nieprawidłowości, że decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. wygasła, przez co utwierdzały podatnika, że może korzystać ze zwolnienia. Wobec tego za umorzeniem odsetek przemawiał interes publiczny.

Analizując wymieniony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, można dojść do wniosku, że zmierzał on w rzeczywistości do zakwestionowania stanu faktycznego. Skarżący uzasadnił tenże zarzut naruszenia prawa materialnego przez przedstawienie swojego stanowisko względem oceny stanu faktycznego, który został przyjęty w sprawie przez Sąd I instancji. Za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego. Służą do tego bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako nie zawierającą usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od skarżącego kosztów postępowania, mając na uwadze, że całą kwotę zaległości podatkowej z odsetkami zapłacił na etapie postępowania podatkowego, niezwłocznie po wydaniu decyzji w tym zakresie, mimo że błędnie był przekonany o skutkach decyzji przyznającej zwolnienie.