Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 351/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu wydatków poniesionych zastępczo za pobyt w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S. z [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] grudnia 2012 r. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S., w sprawie zobowiązania M. K. (dalej również jako skarżący) do zapłaty za okres od 24 października 2011 r. do 27 listopada 2012 r. kwoty 12.312,32 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Miasto S. za pobyt Pani J. K. w Domu Pomocy Społecznej "K" w S.

Organy ustaliły, że J. K. przebywała w DPS "K" w okresie od 24 października 2011 r. do 27 listopada 2012 r. Do domu została skierowana poza kolejnością z uwagi na stan zdrowia i niemożność zapewnienia jej całodobowej opieki (decyzja z [...] października 2011 r. nr [...] o skierowaniu i ustaleniu odpłatności w kwocie 1.225,13 zł). Następnie decyzją z [...] października 2011 r. została umieszczona w tym domu. W związku z rezygnacją zainteresowanej z pobytu, decyzją z [...] listopada 2012 r. uchylono obie decyzje. Za pobyt w DPS J. K. samodzielnie ponosiła opłatę w wysokości 70% swoich dochodów: do końca lutego 2012 r. w wysokości 1.225,13 zł, a od 1 marca 2012 r. w związku z waloryzacją rent i emerytur - 1.264,75 zł. Wpłacana przez nią opłata nie pokrywała w pełni średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w DPS "K" w S., który zgodnie z Zarządzeniem Nr 72/11 Prezydenta Miasta S. z [...] lutego 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 58, poz. 693) wynosił 2465,20 zł miesięcznie, zaś od 1 marca 2012 r. zgodnie z Zarządzeniem nr 381/2012 z 23 lutego 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 381, poz. 738) - 2498,40 zł miesięcznie.

Zdaniem organów obowiązek ponoszenia odpłatności w pozostałej części spoczywał na zstępnych, tj. synach J. K.: W. K. oraz M. K.

Z akt wynika, że W. K. na podstawie Umowy nr [...] z [...] lutego 2012 r. zobowiązał się do wnoszenia opłaty za pobyt matki w wysokości 300 zł miesięcznie i opłatę w tej wysokości wnosił do 15 każdego miesiąca, poczynając od 24 października 2011 r. do 27 listopada 2012 r. Umowa ta została rozwiązana z dniem 28 grudnia 2012 r., w związku z rezygnacją matki z pobytu w DPS. Skarżący odmówił natomiast podpisania umowy odnośnie odpłatności za pobyt matki w DPS. W projekcie umowy nr [...] z [...] stycznia 2012 r. miesięczna odpłatność ustalona przez Dyrektora MOPS w S. wynosiła 940,07 zł.

Kolegium zauważyło, że skarżący spełniał warunki do poniesienia opłaty w tej wysokości, bowiem dochód trzyosobowej rodziny w grudniu 2011 r. wynosił 11.192,41 zł (wywiad z 9 stycznia 2012 r. oraz wykaz wynagrodzeń żony E. N.-K.), zaś w lipcu 2012 r. - 11.896,61 zł (wywiad z 20 sierpnia 2012 r.) i dochód ten był wyższy niż 300% kryterium dochodowego wynoszącego dla tej rodziny 3.159,00 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. - Dz. U. nr 127, poz. 1055), zaś od 1 października 2012 r. - 4.104,00 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. - Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Przez cały okres pobytu matki w DPS skarżący spełniał zatem kryterium dochodowe, określone w art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.).

Organ odwoławczy potwierdził, że w związku z odmową podpisania przez skarżącego umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej

i niewnoszenia opłat za pobyt matki w domu pomocy społecznej, Gmina Miasto S. obowiązana była zastępczo ponieść opłatę za pobyt J. K. w DPS. Wobec tego na mocy art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, gmina posiadała prawo dochodzenia zwrotu tych wydatków. Dlatego na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej należało w drodze decyzji ustalić wysokość należności podlegających zwrotowi oraz termin ich zwrotu. W okresie od 24 października 2011 r. do 27 listopada 2012 r. Gmina poniosła zastępczo opłatę, wynikającą z różnicy kosztu utrzymania w DPS, a opłatą mieszkańca i syna W. K.: za miesiąc październik - 242,60 zł, od 1 listopada 2011 r. - 940,07 zł miesięcznie, od 1 marca 2012 r. - 933,65 zł miesięcznie. Zatem w ww. okresie gmina poniosła koszt 12.312,32 zł (242,60 zł + 4 miesiące x 940,07 zł + 8 miesięcy x 933,65 zł + 840,24 zł). Taką też kwotą obciążono skarżącego.

Kolegium stwierdziło, że bez znaczenia dla sprawy są złe stosunki pomiędzy braćmi, nierówne potraktowanie ich przez rodziców i darowanie majątku jednemu

z synów, jak też nieułożone stosunki z matką. Wskazało, że ustawowym kryterium przy ustalaniu odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej jest kryterium dochodowe. Przedmiotowa sprawa dotyczy natomiast zwrotu należności poniesionych zastępczo przez Miasto S. za pobyt matki skarżącego w DPS

na podstawie art. 104 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. W art. 104 ust. 4 przewidziano, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu z tytułu opłat przewidzianych w ustawie, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub

w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Postępowanie takie wszczynane jest na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej.

Kolegium uznało za uchybienie brak zapewnienia stronie czynnego udziału przez organ I instancji, który nie informował strony o skierowaniu i umieszczeniu matki w DPS oraz o zakończeniu postępowania w sprawie zwrotu należności poniesionych zastępczo przez gminę. Wskazało jednocześnie, że w związku z tym, organ odwoławczy wyznaczył stronie 7-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy i na ewentualne zgłoszenie uwag. Skarżący skorzystał z tego prawa.

Kolegium stwierdziło ponadto, że organem właściwym, wydającym decyzję jest Dyrektor MOPS w S., działający w imieniu Prezydenta Miasta S. Używanie w uzasadnieniu decyzji, jak też w pouczeniu - MOPS w S. wynika ze skrótu i nie zmienia właściwości organu.

Organ odwoławczy zgodził się z poglądem skarżącego, że w sprawie brak jest podstawy prawnej zobowiązującej do naliczania odsetek i wyjaśnił, że jedyną sankcją z powodu niezwrócenia należności w terminie, wynikającą z art. 104 ust. 1 ustawy

o pomocy społecznej i skarżonej decyzji jest ich ściągnięcie w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Dlatego zapis w końcowej części uzasadnienia decyzji dotyczący odsetek jest nieprawidłowy i nie podlega wykonaniu. W ocenie Kolegium powyższe nie może to skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji, bowiem zarówno sentencja tej decyzji, jak też uzasadnienie są zgodne

z obowiązującymi przepisami i ustalonym stanem faktycznym.

W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Skarżący wskazał, że naruszony został jego interes prawny, poprzez niedopełnienie procedur i obowiązków z art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie poinformowano jego osoby o zebraniu dodatkowego materiału w sprawie i możliwości ustosunkowania się do niego jak też całego zgromadzonego materiału jeszcze przed wydaniem decyzji. Nie był również poinformowany o decyzjach MOPS dotyczących skierowania matki do DPS, co uniemożliwiło mu podjęcie działań mogących zapewnić opiekę nad matką na własny koszt. Z akt sprawy wynika, że wydanie takiej decyzji odbyło się na jej wniosek. MOPS nie zbadał kwestii kosztów pobytu, a była to sprawa dotycząca interesu prawnego skarżącego.

Zdaniem skarżącego organ pominął, że istotną częścią decyzji jest nie tylko określenie samego obowiązku zwrotu, lecz przede wszystkim określenie jego wysokości. Na określenie wysokości zobowiązania najistotniejszy wpływ miały ustalenia dokonane przez Dyrektora MOPS z bratem, co do których odmówiono skarżącemu dostępu w czasie prowadzonego postępowania.

Skarżący nie zgodził się również z oceną jego wątpliwości co do właściwości organu wydającego decyzję w I instancji. Odnosząc się do stanowiska Kolegium, że użycie w uzasadnieniu i w pouczeniu - Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

w S. wynika ze skrótu i nie zmienia właściwości organu wskazał, że podstawową sprawą dla ważności decyzji jest ocena czy wydał ją organ właściwy (uprawniony) w sprawie. Poza tym stosowanie takiego skrótu może wprowadzać w błąd stronę choćby co do organu, do którego należy złożyć odwołanie, wobec którego występuje zobowiązanie i do jakiego organu należy prowadzenie postępowania windykacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważyło następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd dostrzegł naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygając powstały spór - dotyczący zasadności obciążenia skarżącego obowiązkiem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Miasto S. za pobyt jego matki w DPS "K" w S. w okresie od 24 października 2011 r. do 27 listopada 2012 r. - prześledzić należy przepisy regulujące wnoszenie opłat za pobyt w domu pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 60 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, a średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku. Ogłoszenie stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane.

Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 ustawy).

Krąg osób zobowiązanych do wnoszenia opłaty za pobyt w DPS i kolejność wnoszenia takiej opłaty określa art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Osobami zobowiązanymi są: w pierwszej kolejności 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, następnie 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz 3) gmina, z której osoba została skierowana do DPS. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

Górne granice obciążenia opłatami poszczególnych kategorii zobowiązanych podmiotów zawarte zostały w art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70 % tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa

w pkt 1 i 2.

Zastępczy charakter wnoszenia opłat przez gminę statuuje art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewywiązywania się osób, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 1, 2 i 2a, z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków.

Stosownie do art. 103 ust. 2 ww. ustawy, kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości, przy czym opłata ta nie powinna być zwiększana w przypadku gdy jedna z osób jest zwalniana z odpłatności z mocy prawa lub z powodów, o których mowa w art. 64.

W myśl art. 104 ust. 3 ustawy wysokość opłaty za pobyt w DPS, podlegającej zwrotowi oraz termin jej zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej.

Na tle wskazanych regulacji jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie,

że przysługujące gminie na mocy art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej prawo dochodzenia zwrotu poniesionych wydatków na opłaty zastępcze realizowane jest

w drodze postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji nakazującej zwrot sumy poniesionej tytułem opłaty wniesionej zastępczo. W wyroku z 15 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1171/09 NSA stwierdził, że zawarcie umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, służy jedynie określeniu wysokości opłaty wnoszonej za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, natomiast sam obowiązek uiszczania opłat wynika z mocy ustawy, a nie z umowy. Skoro więc obowiązek członków rodziny osoby umieszczonej w domu pomocy społecznej, polegający na wnoszeniu związanych z tym opłat wynika wprost z art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, to w sytuacji uchylania się od tego obowiązku przez osoby zobowiązane, gmina, która zastępczo poniosła wydatki, może egzekwować ich zwrot na drodze administracyjnej. Właściwą drogą wyegzekwowania takich należności przez gminę, jest wydanie decyzji na podstawie art. 104 ust. 3, w związku z art. 61 ust. 3 ustawy

o pomocy społecznej (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA).

Pamiętać jednak trzeba, że aby mówić o opłatach zastępczych, ponoszonych w przypadku niewywiązywania się innych osób z obowiązku opłaty, musi być prawnie określony obowiązek opłaty obciążający inne osoby.

Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd, że obowiązek wnoszenia opłat przez konkretną osobę spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy kreuje nie umowa, o jakiej mowa

w art. 103 ust. 2 ustawy, ale decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt

w domu pomocy społecznej przewidziana w art. 59 ust. 1 ustawy. Celem takiej umowy nie jest nawiązanie cywilnoprawnego stosunku zobowiązującego do ponoszenia opłaty za pobyt w DPS, ale ustalenie wysokości opłaty, której obowiązek ponoszenia został już ustawowo ustalony w art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Gmina ma natomiast obowiązek uiszczenia opłat zastępczych w sytuacji, gdy osoba, za którą wnosi opłatę ma prawnie określony obowiązek opłaty o oznaczonej wysokości. Nie można gminy obciążać obowiązkiem opłat zastępczych w sytuacji, gdy opłata osób zobowiązanych nie jest określona decyzją administracyjną. Obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania osoby skierowanej do domu pomocy społecznej powinien zostać określony już w decyzji o skierowaniu do DPS

i o ustaleniu opłaty za pobyt. W decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1, doznają konkretyzacji powołane wyżej przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty

za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w tych przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części z ustalonej opłaty. Nawet udokumentowana okoliczność odmowy zawarcia umowy, o której stanowi art. 103 ust. 2 przez osobę wskazaną w art. 61 ust. 2 pkt 2, nie może więc stanowić wyłącznej podstawy do wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu na rzecz gminy opłaty zastępczo przez nią wniesionej (zob. np. wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 204/10, wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 228/11, wyrok WSA w Białymstoku z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 636/11, wyrok NSA z 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 653/12 - orzeczenia dostępne w CBOSA).

W wyroku z 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 636/11 WSA w Białymstoku wyraził pogląd, że wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest warunkiem zgodnego z prawem zastosowania mechanizmu wnoszenia opłat zastępczych przez gminę. Nie można gminy obciążać obowiązkiem opłat zastępczych w sytuacji, gdy opłata osób zobowiązanych nie jest określona decyzją administracyjną. Niedopuszczalna jest również konstrukcja, iż gmina ponosi koszty pobytu osoby w domu pomocy społecznej, a dopiero później, w decyzji nakazującej zwrot zastępczo poniesionych wydatków ustalany jest obowiązek opłaty osoby, za którą uiszczono opłaty. Aby mówić o opłacie zastępczej musi być uprzednio ustalona opłata podstawowa (pierwotna). Ustalenie obowiązku opłaty i jej wysokości decyzją wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, ma znaczenie nie tylko dla gminy ale i dla zainteresowanego zobowiązanego. Zobowiązany winien znać warunki odpłatności za pobyt osoby sobie bliskiej w domu pomocy społecznej, aby nie być zaskakiwanym wysokością tej opłaty, ustalonej dopiero decyzją nakazującą zwrot wydatków poniesionych zastępczo przez gminę.

Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba,

że decyzja o skierowaniu J. K. do domu pomocy społecznej i ustalająca opłatę za jej pobyt w domu, wydana na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy w dniu 3 października 2011 r. adresowana była tylko do J. K. Oznacza to, że obowiązek określenia osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty i przypadających na nich kwot nie został prawidłowo skonkretyzowany na etapie kierowania J. K. do placówki. Brak jest zatem decyzji ustalającej wysokość kosztów, jakie skarżący powinien ponieść tytułem opłaty za pobyt matki w DPS. W konsekwencji nie ma podstaw do rozstrzygania o zwrocie od skarżącego opłat poniesionych zastępczo przez gminę. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że obowiązek zwrotu kosztów pobytu w DPS poniesionych zastępczo przez gminę, nie powinien być zaskoczeniem dla adresata takiego rozstrzygnięcia. W świetle przytoczonych wyżej regulacji, wiedzę o obowiązku ponoszenia kosztów pobytu osoby bliskiej oraz o ich wysokości zobowiązany powinien czerpać z decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Dopiero uchylanie się od tak skonkretyzowanego obowiązku będzie stanowiło podstawę do wydania decyzji

o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę.

Wobec powyższego Sąd uznał, że decyzje wydane w tej sprawie naruszają art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.

Rozpatrując zarzut braku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału

w postępowaniu, Sąd stwierdza, że jakkolwiek organ I instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań, to Kolegium z takiego obowiązku wywiązało się należycie (pismo z 5 lutego 2013 r. k. 148 akt adm.). Skarżący zapoznał się ostatecznie z aktami sprawy i miał możliwość ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Wskazane naruszenie prawa przez organ I instancji pozostało zatem bez wpływu na wynik sprawy, a tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę

do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Pozbawiony podstaw okazał się zarzut dotyczący właściwości organu

w tej sprawie. Z akt nie można wyprowadzić wniosku, że organem wydającym decyzję w pierwszej instancji był Dyrektor MOPS w S., lecz Prezydent Miasta S. Dyrektor MOPS działał z upoważnienia prezydenta, który zgodnie z art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Udzielnie takiego upoważnienia nie powoduje utraty właściwości prezydenta w tego typu sprawach. Decyzja podjęta na podstawie upoważnienia udzielonego przez prezydenta jest decyzją, którą wydał prezydent. W decyzji z [...] grudnia 2012 r. jednoznacznie wskazano, że wydana została w imieniu Prezydenta Miasta S., o czym świadczy pieczątka osoby podpisującej rozstrzygnięcie z upoważnienia tego organu. Oceny takiej nie może zmienić sformułowanie zawarte w pouczeniu, o prawie wniesienia odwołania za pośrednictwem MOPS w S. Jak wyjaśniło Kolegium wynika to z uproszczenia i nie zmienia właściwości organu. Nie wprowadza także w błąd strony, gdyż inne elementy decyzji potwierdzają, że wydana została przez Prezydenta Miasta S., a Dyrektor MOPS działał z jego upoważnienia. Ponadto, takie sformułowanie pouczenia może wręcz ułatwić prawidłowe wniesienie skargi stronie nie orientującej się wystarczająco w zawiłościach prawa. Nie może natomiast stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że decyzja została wydana przez niewłaściwy organ.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenie prawa materialnego Sąd orzekł

o uchyleniu decyzji organów obu instancji. Podstawę ku temu stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonalności tych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 tej ustawy.

Końcowo Sąd informuje skarżącego, że brak było podstaw do wnioskowanego przez niego umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działania administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na akty, czynności i bezczynność, nie zastępuje natomiast organów w załatwianiu spraw administracyjnych w drodze decyzji (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art.3 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią zaprezentowaną w wyroku wykładnię przepisów prawa materialnego.