Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 89/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant Olga Stiefel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika J.F. (F.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia za [...] 1999 r. w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 13 § 1 pkt 2 lit. a i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

W uzasadnieniu podał, iż strona w okresie od [...] 1998 r. do [...] 2000 r. w składanych deklaracjach VAT-7 z miesiąca na miesiąc wykazywała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny. W wyniku kontroli w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...] 1998 r. do [...] 1999 r. ustalono, iż podatnik w rozliczeniach za: [...] 1998r,. [...],[...],[...] i [...] 1999 r. zaewidencjonował w rejestrze zakupów oraz skorzystał z odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę D. S. "A" w L.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił za [...] 1999 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, zamiast wykazanej w deklaracji VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł. Ponieważ wymieniona korekta ma wpływ na rozliczenie za [...] 1999 r., organ podatkowy pierwszej instancji skorygował rozliczenie podatku od towarów i usług za [...] 1999 r. wyłącznie ze względu na brak nadwyżki do przeniesienia z października 1999 r..

W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz nienależyte i zbyt pochopne wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Do odwołania załączył kopię druku VAT-R z dnia [...] 1998 r., otrzymaną od D. S., na której brak jest pieczęci wpływu do Urzędu Skarbowego w L.. Z dokumentu tego wywodzi, iż podmiot ten był zarejestrowanym podatnikiem, a tym samym uprawnionym do wystawiania faktur VAT.

Dokonując oceny prawnej, organ odwoławczy odwołał się do art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 21 § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa i wykazał podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie korekty rozliczenia za [...] 1999 r.

W skardze z dnia [...] 2004 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko co do nierzetelności kontroli krzyżowej, a w efekcie wyraził pogląd, iż twierdzenie jakoby D. S. nie był podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT należy traktować jako domniemanie, a nie dowód w sprawie. Zaakcentował też, iż § 50 (późniejszy § 48) rozporządzenia wykonawczego (Dz. U. Nr 109, poz. 1245) został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 kwietnia 2004 r. sygn. akt K24/2003 uznany za niezgodny z Konstytucją RP, co winno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji wydanej w przedmiocie rozliczenia z tytułu podatku od towarów za [...] 1999 r.. Wyeksponował przy tym ustalenia faktyczne, z których niezbicie wynika, że D. S. w okresie [...] 1998 r.- [...] 1999 r. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Dodał też, iż powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosił się do § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), który dotyczy braku możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy, a w rozpatrywanej sprawie zakwestionowano odliczenie z faktur wystawionych przez podmiot nieuprawniony.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego nie był obecny, a pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż zarówno zarzuty odwołania, jak i skargi odnoszą się do decyzji wydanych za [...] 1998 r. oraz za [...],[...],[...] i [...] 1999 r., w których kwestię sporną stanowi zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot nie zarejestrowany. Zarzuty te zostały szczegółowo rozważone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 78/05, I SA/Gl 79/05, I SA/Gl 81/05, I SA/Gl 82/05 oraz I SA/Gl 87/05, a zatem zbyteczne jest ich powtarzanie, skoro nie mają związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji.

Zaakcentować przy tym trzeba, iż pełnomocnik strony skarżącej nie wniósł co do tej decyzji żadnych zarzutów, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.