Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2133/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] udzielonego decyzją Starosty O. w D.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków wskutek zatrzymania pracy małej elektrowni wodnej. Skarżący zaś utraci jedynie źródło dochodu. W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z tym, że skarżący zatrudnia siedem osób, zmuszony będzie do ich zwolnienia i pokrycia kosztów odpraw i wynagrodzeń za czas wypowiedzenia. Ponadto z tytułu zerwania umowy na dostawę energii elektrycznej zmuszony będzie do zapłaty kar umownych. Nie mając środków na te cele oraz pokrycie innych kosztów na funkcjonowanie przedsiębiorstwa (energia, woda, usługi rachunkowe) skarżący będzie zmuszony złożyć wniosek o swoja upadłość. Poza skutkami ekonomicznymi dla samego skarżącego wyłączenie elektrowni spowoduje negatywne skutki w środowisku przyrodniczym rzeki [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Tym samym, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w tym przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.

W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od strony skarżącej powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że strona skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie ogólnikowo podała, że w jej ocenie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji może wywołać nieodwracalne skutki i niepowetowaną szkodę, albowiem zatrzymanie pracy małej elektrowni wodnej spowoduje utratę przez skarżącego jedynego źródła dochodu i upadłość przedsiębiorstwa. Ponadto w związku z tym, że skarżący zatrudnia siedem osób, zmuszony będzie do ich zwolnienia i pokrycia kosztów odpraw i wynagrodzeń za czas wypowiedzenia. Natomiast z tytułu zerwania umowy na dostawę energii elektrycznej zmuszony będzie do zapłaty kar umownych. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła jednak, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a skoncentrowała się na skutku, jaki według niej może spowodować utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W szczególności nie wykazała ona, jakie konkretnie szkody może ponieść na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy owe (potencjalne) szkody mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wymaga bowiem podkreślenia, że w art. 61 § 3 powołanej ustawy mowa jest o takiej szkodzie (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811 oraz z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12, LEX nr 1248494).

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do ogólnikowego wskazania, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji może wywołać nieodwracalne skutki i niepowetowaną szkodę. Tym samym Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedłożyła ona żadnych dokumentów wskazujących, aby wykonanie kwestionowanej decyzji przyczyniło się do pogorszenia obecnej sytuacji finansowej skarżącego, powodując w następstwie tego wyrządzenie szkody i to w znacznych rozmiarach. Podobnie, nie wskazała ona jakiejkolwiek okoliczności, która pozwalałaby przyjąć, że wykonanie tych decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 12/14, LEX nr 1452897). Dlatego też, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 powołanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.