Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1617/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 § 1 pkt 2, art. 35, art. 37 § 1 pkt 1, art. 127 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt VI SAB/Wa 73/20 w sprawie ze skargi G. z siedzibą w H., Niemcy na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz G. z siedzibą w H., Niemcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2021 r. po rozpoznaniu skargi G. e. V. z siedzibą w H., N. na bezczynność Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego: umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Środowiska do wydania postanowienia; stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu; stwierdził, że bezczynność Ministra Środowiska miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; oddalił skargę w pozostałym zakresie; zasądził od organu na rzecz G. e. V. w H., Niemcy koszty postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 20 kwietnia 2020 r. wymieniona organizacja społeczna (dalej również, jako stowarzyszenie) złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku A. S.A. o zmianę koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...]. W dniu 3 czerwca 2020 r. wystosowano do stowarzyszenia wezwanie, opatrzone numerem sprawy [...], do usunięcia braku wniosku, polegającego na niezałączeniu oryginału pełnomocnictwa dla reprezentującego stronę radcy prawnego.

Równolegle stowarzyszenie złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...]. W dniu 8 czerwca 2020 r. organ wezwał stowarzyszenie do uzupełnienia także tego wniosku, również w zakresie oryginału pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu. To wezwanie oznaczono innym numerem sprawy – [...].

Oryginał pełnomocnictwa złożono do organu 16 czerwca 2020 r. w dwóch egzemplarzach. Obydwa dokumenty obejmowały upoważnienie dla radcy prawnego do działania w imieniu stowarzyszenia w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], obydwa oznaczone zostały również tym samym nr sprawy – [...].

W dniu 3 sierpnia 2020 r. organ zawiadomił stowarzyszenie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wobec nieuzupełnienia braku formalnego, został pozostawiony bez rozpoznania.

W dniu 10 września 2020 r. stowarzyszenie złożyło do organu ponaglenie, w sprawie nierozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z [...] października 2020 r. Minister Klimatu, działając na podstawie art. 31 § 2 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a.") odmówił Stowarzyszeniu G. e. V. w H. dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu o zmianę koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...]. Organ wskazał na konieczność oczekiwania przez niego na rozstrzygnięcie o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zmiany koncesji, by możliwe było określenie tego, czy istnieje przedmiot sprawy. W sytuacji jednak pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, decyzja zmieniająca koncesję stała się ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie wskazał, iż choć postanowienie w niniejszej sprawie zostało przez organ wydane przed rozpoznaniem tej sprawy przez Sąd, to nie ulega wątpliwości, że nastąpiło to z naruszeniem terminów, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji podkreślił, że choć sprawa niniejsza wymagała w pewnym zakresie postępowania wyjaśniającego – należało zweryfikować żądanie wnioskodawcy pod względem celów statutowych oraz kategorii interesu, które stowarzyszenie miałoby w postępowaniu reprezentować – to nie można uznać jednak, że nosiła znamiona skomplikowanej. Zdaniem Sądu, przyjąć więc należało, że organ obowiązywał termin miesięczny. Braki formalne wniosku uzupełniono 16 czerwca 2020 r. zatem powinien on zostać rozstrzygnięty stosownym postanowieniem najpóźniej 16 lipca 2020 r. Tymczasem aż do 15 października 2020 r., i to pomimo złożenia przez skarżącego ponaglenia, organ sprawy nie załatwił, nie wywiązał się także z obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a., rezygnując z wyznaczenia nowego terminu jej załatwienia.

Konsekwencje powyższego zaniechania, zdaniem Sądu I instancji, były w tej sprawie poważne, wiązały się bowiem nie tylko z przesunięciem w czasie rozstrzygnięcia wniosku stowarzyszenia, ale także z uprawnieniem do zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji przez organizację społeczną. Dopóki kwestia udziału w postępowaniu nie została ostatecznie rozpoznana, dopóty nie mogła zostać zweryfikowana dopuszczalność złożonego przez organizację społeczną wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazane w odpowiedzi organu na ponaglenie okoliczności, to jest potrzeba oczekiwania na uzyskanie przez decyzję o zmianie koncesji przymiotu ostateczności nie mogły, w ocenie Sądu I instancji, uzasadniać zwłoki organu. Z tego względu, Sąd przyjął, że bezczynność organu miała charakter rażący.

Zaskarżając powyższy wyrok w całości Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz organu od G. e.V w H. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowań u przed sądami administracyjnymi, zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 § 3 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 753) poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie doszło do bezczynności Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, która nosiła rażącego naruszenia znamiona prawa, podczas gdy w analizowanym przypadku Minister Środowiska był wpierw zobligowany do ustalenia, czy wszczęte zostało skutecznie postępowanie drugo instancyjne w sprawie zmiany decyzji koncesyjnej, a w sprawie nie doszło do przekroczenia terminów ustalonych przepisami art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., a w konsekwencji nie doszło do bezczynności po stronie organu.

Organ złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Mając na uwadze art. 182 § 2 p.p.s.a., strona przeciwna nie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. e.V w H. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że istota spornego w rozpatrywanej sprawie zagadnienia odnosi się do oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli działalności Ministra Środowiska oraz prawidłowości rezultatu tej kontroli, który wyraził się w ustaleniu, że w sprawie z wniosku G. e. V. z siedzibą w H. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – a rozpatrywanej sprawie został postawiony zarzut naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a. – nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Wyrok ten, mimo pewnych deficytów uzasadnienia – które wobec konsekwencji wynikających z art. art. 184 in fine p.p.s.a. nie dają jednak podstaw, aby kontrolowane orzeczenie uchylić – odpowiada bowiem prawu (por. w tej mierze np. wyroki NSA z: 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15).

Uwzględniając istotę spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii, na wstępie należy wyjaśnić, że jakkolwiek faktem jest, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym stan bezczynności organów administracji polega, ani też nie definiują pojęcia "stanu bezczynności organu", to jednak nie oznacza to, że treść tego pojęcia, w sensie przedmiotowym i podmiotowym jest niedookreślona, a zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach na bezczynność organów administracji niczym nieograniczony. Poza sporem jest bowiem, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jest wyznaczony zawartym w tym przepisie odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy (a także art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. definiującym bezczynność), zaś zakres podmiotowy, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej".

Z powyższego wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania – na wniosek lub z urzędu – polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo – mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa – nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Istotnym kryterium oceny pozostawania/niepozostawania przez organ w bezczynności jest również niewątpliwie regulacja zawarta przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" Działu I "Przepisy ogólne" ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 35 § 1 – 4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy (a "załatwienie sprawy" w rozumieniu tych przepisów jest odnoszone również do postanowień – zob. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1993 r., sygn. akt SAB/Wr 47/92), z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie przepisu § 5 art. 35, z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji.

Należy więc stwierdzić, że ocena zasadności skargi na bezczynność organu oraz zawartego w tej skardze żądania musi być zasadniczo konfrontowana z istnieniem prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego – na wniosek lub z urzędu – do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa.

W rozpatrywanej sprawie, której istota sprowadza się do kwestii oceny istnienia/nieistnienia stanu bezczynności Ministra Środowiska w sprawie z wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża T., podstawowe znaczenie miało ustalenie dotyczące istnienia, skorelowanego z treścią żądania skargi na bezczynność, obowiązku działania wymienionego organu, a mianowicie obowiązku polegającego na załatwieniu wymienionego wniosku w sposób przewidziany przepisami obowiązującego prawa, to jest wydania stosownego aktu załatwiającego ten wniosek w sposób czyniący zadość zawartemu w nim żądaniu, lub aktu motywowanego brakiem spełniania przez ten wniosek przewidzianych prawem wymogów, które miałyby uniemożliwiać jego uwzględnienie lub nadanie mu biegu, a w tym kontekście udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ obowiązek ten prawidłowo wykonał.

W świetle osadzonego na gruncie normatywnej treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów podejścia do rozumienia pojęcia "bezczynności" trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo zrekonstruował i zidentyfikował żądanie zawarte w skardze na bezczynność Ministra Środowiska, a w relacji do daty zainicjowania – wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2020 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 16 czerwca 2020 r. – (wpadkowego) postępowania w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...] oraz daty załatwienia tego wniosku postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., w pełni zasadnie ocenił również, że w sprawie z tego wniosku organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, a co więcej, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadności oraz prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa zarzut naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a., ani też prezentowana w jego uzasadnieniu argumentacja.

Zwłaszcza, gdy w korespondencji do znaczenia argumentu czasu – a jest on istotny, gdy chodzi o relację daty zainicjowania postępowania w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do wymienionego postępowania w sprawie głównej oraz daty wydania postanowienia, o którym mowa w art. 31 § 2 k.p.a. – za nie mniej uzasadnione uznać również inne jeszcze argumenty, w świetle których stanowisko Sądu I instancji trzeba uznać za prawidłowe, a zarzut skargi kasacyjnej oraz prezentowaną w jego uzasadnieniu argumentację za nieusprawiedliwione.

Jakkolwiek bowiem, z uwagi na etap postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...] w relacji do daty wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący kasacyjnie organ eksponował znaczenie okoliczności odnoszącej się do potrzeby ustalenia faktu zaskarżenia wydanej w tej sprawie decyzji z [...] marca 2020 r., a tym samym potrzeby ustalenia okoliczności odnoszącej się do wszczęcia, w trybie art. 127 § 3 k.p.a., postępowania w sprawie uchylenia bądź zmiany tej decyzji – co z punktu widzenia oceny odnośnie do skuteczności wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu, a co za tym idzie skuteczności wniesionego przez nią środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wymienioną decyzją, rzeczywiście mogło stanowić okoliczność istotną (zob. szeroko w tej kwestii wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3420/21 oraz przywołane tam orzecznictwo i literaturę przedmiotu) – to jednak przywoływana przez organ administracji okoliczność nie może być uznana za przydatną dla wykazania braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku oraz dla wykazania braku jego bezczynności w sprawie z wniosku organizacji społecznej o jej dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Jest to aż nadto oczywiste, gdy przywołane stanowisko skarżącego kasacyjnie organu zestawić z postanowieniem z [...] października 2020 r. o odmowie dopuszczenia G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...]. Z postanowienia tego wynika bowiem, że wyłączną przesłanką oceny odnośnie do braku zasadności oraz dopuszczalności wniosku o dopuszczenie do udziału w przywołanym postępowaniu stanowił argument z treści art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym, jeżeli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podjętą w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa, w postępowaniu koncesyjnym nie stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych.

Powyższe, obrazując sposób działania organu administracji publicznej w sprawie z wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w wymienionym postępowaniu – a także obrazując brak konsekwencji tego działania, albowiem za uzasadnione należałoby uznać twierdzenie, że konsekwencje mające wynikać z art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze wykluczały potrzebę ustalania okoliczności, o której mowa była powyżej, a na którą powoływał się skarżący kasacyjnie organ – ponad wszelką wątpliwość dowodzi dopuszczenia się przez Ministra Środowiska bezczynności w rozpoznaniu wymienionego wniosku.

Co więcej, dowodzi również tego, że bezczynność ta miała charakter kwalifikowany to jest, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślając w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z dnia: 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2018 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu), o kwalifikowanej formie bezczynności organu administracji w rozpatrywanej sprawie trzeba wnioskować na tej właśnie podstawie, że przywołany przepis ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, który stanowił podstawę wydania postanowienia z [...] października 2020 r. o odmowie dopuszczenia G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża Turów, nie uzasadniał żadnej zwłoki w załatwieniu wymienionego wniosku. Jeżeli bowiem, kwalifikowana forma bezczynności zakłada koniunkcję dwóch przesłanek, a mianowicie naruszenie normatywnego wzorca działania oraz brak realizacji wartości prawem chronionych (por. Z. Cieślak, Decyzja administracyjna a rażące naruszenie prawa, "Glosa" 1995, nr 2, s. 5 i n.), to w rozpatrywanej sprawie należałoby to odpowiednio odnosić do naruszenia określonego w art. 12 k.p.a. (w związku z art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze) normatywnego wzorca działania organu w relacji do wynikającego z tego naruszenia stopnia naruszenia takich wartości prawem chronionych, jak chociażby zasada pewności prawa oraz pewności wydania rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.