Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 13/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 103a
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 103a ust. 10h, 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo ruchu drogowym (j.t. Dz. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. – dalej p.r.d.) nakazał A. S. zapłatę kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., związanych z przechowywaniem, oszacowaniem wartości i likwidacją pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] za okres od dnia 4 września 2010 r. do dnia [...] r. w wysokości 10.640,12zł. Wyżej wskazane koszty należy uiścić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu podano m. in., że w dniu [...] r. funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w K. (dalej KMP), działając na podstawie art. 130a ust. 1 p.r.d., wydał dyspozycję nr [...] usunięcia z drogi w K. przy ul. [...] pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z powodu pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i zagraża bezpieczeństwu. Wskazany pojazd w dniu wydania dyspozycji stanowił własność A. S. KMP powiadomiła właściciela o usunięciu pojazdu z drogi. Został on też pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu. Wymienione pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 8 września 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt nr [...] Sąd Rejonowy [...] orzekł przepadek pojazdu na rzecz Miasta K. Po uprawomocnieniu się postanowienia w dniu [...] r., pojazd został przekazany do stacji demontażu. Za datę początku okresu odpowiedzialności finansowej właściciela przyjęto dzień 4 września 2010 r. Datą końcową jest dzień wydania prawomocnego postanowienia o przepadku pojazdu na rzecz miasta K.

W odwołaniu A. S. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. Strona wyjaśniła, że nie była właścicielem pojazdu, a tego należy ustalić. Pojazd ten został bowiem przez niego sprzedany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.:

1) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości,

2) zobowiązało A. S. do zapłaty kwoty 10.132 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] za okres od dnia 4 września 2010 roku do dnia [...] roku w terminie 30 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu podano m. in., że uwzględniając regulację intertemporalną z dnia 22 lipca 2010 r. ustawy nowelizującej p.r.d. i jej skutki, ww. koszty powinien ponosić skarżący dopiero od dnia 4 września 2010 r., czyli od dnia obowiązywania art. 130 "a" ust. 10 "h" p.r.d. Wskazane w przepisach uchwały Rady Miasta K. opłaty zawierały w sobie należny podatek VAT, nie należało go tym samym ponownie naliczać w zaskarżonej odwołaniem decyzji. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy [...] uznał, że zostały spełnione przesłanki orzeczenia przepadku podjazdu. Nie zostało ono skutecznie zakwestionowane i stało się prawomocne.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. S., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania świadków, którzy mają wiedzę na temat okoliczności, że A. S. w dniu wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji zobowiązującej go do zapłaty kwoty 10.132 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...] nr rej. [...] nie był jego właścicielem. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podano m. in., że jeszcze przed otrzymaniem przedmiotowej decyzji SKO skarżący poinformował, iż ww. samochód sprzedał M. M., który następnie miał zbyć go na rzecz M. B. Organ, mimo posiadania wiedzy o miejscu pobytu przynajmniej jednego ze świadków, nie przesłuchał ich. Zdaniem skarżącego stanowiło to istotne naruszenie art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

W świetle art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Art. 130a ust. 10h dodany przez został art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018), zmieniającej p.r.d. z dniem 4 września 2010 r. W świetle art. 13 ustawy nowelizującej Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Na tej podstawie organ zasadnie uznał, że dopiero od dnia 4 września 2010 r., czyli od dnia obowiązywania art. 130a ust. 10h p.r.d., ww. koszty powinien ponosić skarżący.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący zakupił ww. pojazd w 2008 r., o czym świadczy kopia umowy zdeponowana w aktach sprawy. O tym, iż był on właścicielem świadczy także treść postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...]r. o przepadku pojazdu. Świadczy o tym również treść postanowienia ww. Sądu z [...] r. o nadaniu klauzuli wykonalności postanowieniu z [...] r., gdzie to skarżącego obciążono kosztami postępowania klauzulowego. W końcu świadczy o tym również fakt prowadzenia przeciwko niemu egzekucji świadczeń pieniężnych i zawiadomienie o jej bezskuteczności z [...] r. Dłużnik nie posiadał bowiem odpowiednich środków finansowych.

Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Według § 2 przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach (§3).

Jeśli pojazd ten faktycznie został sprzedany, miał skarżący możliwość przedłożenia stosownej umowy. Jeśli jej nie posiadał, mógł podważać ustalenia Sądu Rejonowego w ww. zakresie. Mógł ewentualnie również złożyć powództwo o ustalenie własności pojazdu.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 138 §1 pkt 2 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.