Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 92/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.130a ust. 1 i ust.2 pkt 1a; art. 130a ust.10 h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 § 1; art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 pkt 10; art. 13; art. 16
journal: Dz.U. 2010 nr 152 poz 1018
law: Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. P. i G. N. B. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania i sprzedaży pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Ł. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej G. N. B. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], w przedmiocie kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania i sprzedaży pojazdu.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 130a ust. 10h i 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (aktualnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 128, ze zm.; dalej jako: P.r.d.), ustalił wysokość kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania i sprzedaży pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do zapłaty w łącznej kwocie 11.424,74 zł i zobowiązał do ich uiszczenia solidarnie P., M. oraz G. S.A. W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. podmioty były właścicielami pojazdu, który został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji wydanej przez Policje, w dniu 5 kwietnia 2009 r. Na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. (sygn. akt [...] /11) Powiat [...] stał się właścicielem pojazdu. Do obliczenia wysokości opłaty za przechowanie pojazdu uwzględniono okres od dnia usunięcia pojazdu – 5 kwietnia 2009 r., do dnia odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego przez Starostę, tj. 18 czerwca 2012 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. podnosząc zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Strona podniosła, że do dnia otrzymania zaskarżonej decyzji nie wiedziała o sprawie dotyczącej przepadku toczącej się przed Sądem Rejonowym, ani o jakimkolwiek postępowaniu dotyczącym właściciela samochodu.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował o usunięciu pojazdu odrębnymi pismami P.

i M. (pismo zostało doręczone w trybie art. 43 k.p.a. do rąk teściowej M.). Po otrzymaniu informacji od podmiotu prowadzącego parking o upływie 6-miesięcznego okresu parkowania usuniętego pojazdu Starosta [...] powiadomił właścicieli o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Powiatu [...] przedmiotowego pojazdu. Doręczenie zawiadomień odbyło się trybie art. 43 k.p.a., do rąk T.

Po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu o przepadku pojazdu, do Starosty [...] wpłynęła przekazana przez Starostę [...] karta informacyjna przedmiotowego pojazdu wraz z kopią pisma z 23 lutego 2009 r. G. S.A. informującego, że w związku z brakiem realizacji umowy kredytowej oraz w związku z wypowiedzeniem tejże umowy, przedmiotowy pojazd na podstawie umowy przewłaszczenia stał się własnością Banku. Starosta [...] poinformował Bank o orzeczeniu przepadku pojazdu na rzecz Powiatu.

Odnosząc się do kwestii orzeczenia przepadku pojazdu Kolegium stwierdziło, że ustalenia sądu zarówno co do oznaczenia osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, jak i co do zasadności usunięcia pojazdu są wiążące dla starosty. Niemniej jednak, zakres orzekania przez sąd jest inny niż organu administracyjnego orzekającego o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W związku z tym w ocenie Kolegium, przedmiotem prawomocności materialnej jest w tym wypadku jedynie ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły. Walor prawomocnego rozstrzygnięcia zawartego w powoływanym postanowieniu dotyczył przepadku rzeczy - pojazdu samochodowego. Nie miało ono zatem charakteru ustalającego. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie było natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich.

Kolegium zwróciło uwagę, że pojazd przechowywany był w okresie, w którym obowiązywał stan prawny sprzed nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym (tj. sprzed dnia 4 września 2010 r.). Ustalając wysokość kosztów należało wziąć pod uwagę treść art. 13 ustawy nowelizującej. Z tego względu ustalając wysokość opłaty z tytułu przechowywania pojazdu uwzględniono okresy od 5 kwietnia do 11 czerwca 2009 r. (68 dni), od 5 września 2010 r. do 24 marca 2011 r. (202 dni) oraz od 25 marca 2011 r. do 18 czerwca 2012 r. (452 dni). Ustalone koszty zostały pomniejszone o kwotę uzyskaną ze sprzedaży pojazdu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że orzeczenie separacji pomiędzy skarżącą a jej mężem nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, a skarżąca ma prawo zwrócenia się do organu pierwszej instancji o ewentualne umorzenie naliczonych kosztów.

Na decyzję Kolegium skargę do sądu administracyjnego wniosła M. (sygn. akt III SA/Lu 92/17) oraz G. S.A. z siedzibą w [...] (sygn. akt III SA/Lu 93/17).

M. zarzuciła naruszenie przepisów dotyczących doręczania przesyłek urzędowych poprzez zbyt szerokie interpretowanie tzw. doręczenia zastępczego; nieuwzględnienie, że w sytuacji w jakiej znalazła się w wyniku separacji faktycznej, separacji prawnej i rozwodu nie była reprezentowana w postępowaniu administracyjnym gdyż nie wiedziała o nim; niepouczenie jej o możliwości ewentualnego umorzenia naliczonych kosztów (co nastąpiło dopiero w decyzji ostatecznej). W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że osobą potwierdzającą odbiór korespondencji w postępowaniu administracyjnym była matka byłego męża skarżącej, a tym samym nie można traktować takich doręczeń jako zgodnych z prawem. Tym samym skarżąca nie była uczestnikiem tej części postępowania, a postępowanie to jako dotknięte wadą prawną należy anulować i przeprowadzić od początku.

Pełnomocnik G. S.A. zarzucił naruszenie:

- art. 45 k.p.a., polegające na tym, że skarżący nie został skutecznie poinformowany o usunięciu pojazdu, z uwagi na to, że zgodnie z odpisami z KRS znajdującymi się w aktach sprawy siedziba Banku nigdy nie znajdowała się we [...] przy ul. [...], a zatem skierowane pod powyższy adres zawiadomienie o usunięciu pojazdu nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, podobnie jak decyzje organów obydwu instancji;

- art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów oraz brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem słusznego interesu strony

- art. 8 k.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w szczególności nieuwzględnienie, że skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji za zaniechania organu, który nie poinformował skarżącego o usunięciu pojazdu,

- § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 roku w sprawie usuwania pojazdów obowiązującego w dacie usunięcia pojazdu, poprzez jego niezastosowanie, gdyż skarżący nie został poinformowany o usunięciu pojazdu.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym jako stronę organ wskazał G. S.A. ul. [...],[...][...], natomiast podmiot wyżej wskazany już nie istnieje, a dodatkowo Bank nigdy nie posiadał siedziby pod tym adresem. G. S.A. w [...] został przejęty przez [...] SA w [...] w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. i wykreślony z KRS. Na skutek przejęcia utworzony został G. S.A. w [...], który wszedł we wszystkie prawa i obowiązki G. SA w [...]. Postanowienie w przedmiocie wykreślenia G. S.A. uprawomocniło się w dniu 13 marca 2010 roku.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, bezspornym jest fakt, że w przedmiotowej sprawie Bank nigdy nie został prawidłowo poinformowany o usunięciu pojazdu. Dopiero decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2016 roku, Bank powziął informację, że w stosunku do przedmiotowego pojazdu został orzeczony przepadek prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...]. W przypadku braku powiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu z drogi i umieszczeniu na parkingu strzeżonym, którego konsekwencją powinna być niemożność orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, brak jest podstaw do wydania decyzji o zapłacie kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i opcjonalnie sprzedaży lub zniszczenia pojazdu.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie połączył sprawy ze skarg M. i G. S.A. w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami, które skutkują koniecznością jej uchylenia. Ponieważ analogicznymi wadami dotknięta jest również decyzja organu pierwszej instancji ( decyzja Starosty [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r. ) na podstawie art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz.718, ze zm), należało uchylić także i tą decyzje.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżących obowiązku zapłaty kwoty 11.424,74 zł. z tytułu kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania i sprzedaży pojazdu.

Organy obydwu instancji za podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia przyjęły art. 130a ust.10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym lub ustawą).

W art.130a ust. 1 powołanej ustawy prawodawca określił, w jakich sytuacjach pojazd może być usunięty z drogi. W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku min. nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; oraz zgodnie z ust. 2. pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. Usunięty z drogi pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5). Zgodnie z ust. 7 wskazanego przepisu wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji. Stosownie zaś do ust. 10 starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej jednak niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (ust. 10a). Na podstawie art. 130a ust. 10e omawianej ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Stosownie zaś do art. 130a ust. 10h tej ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, (z zastrzeżeniem ust. 10d, który dotyczy przypadku nieustalenia w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu jego właściciela lub osoby uprawnionej do jego odbioru i ust. 10i, który określa solidarną odpowiedzialność właściciela i osoby dysponującej pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego).

Jest poza sporem, że dyspozycja usunięcia z drogi pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wydana została w dniu 5 kwietnia 2009 r. Obowiązkiem starosty, który wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem tego pojazdu było zatem ustalenie osoby właściciela pojazdu w dniu 5 kwietnia 2009 r.

Organy obu instancji ustaliły, że współwłaścicielami pojazdu w tej dacie byli skarżący. Podstawą tego ustalenia była kopia pisma z dnia 23 lutego 2009 r. w którym to G. S.A.(poprzednik prawny skarżącego) poinformował Starostwo Powiatowe w [...] o wypowiedzeniu P. i M. umowy kredytowej i w związku z tą czynnością pojazd [...] na podstawie umowy przewłaszczenia stał się jego własnością (k-[...] akt adminisrtacyjnych). Natomiast P. i M. zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego dysponowali przedmiotowym pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Stosownie bowiem do treści art. 130a ust. 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym "jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h". Treść tego przepisu jednoznacznie dopuszcza odpowiedzialność solidarną, innej niż właściciel pojazdu osoby, przy czym uzależnione to jest od dysponowania przez tę osobę pojazdem w chwili zatrzymania "na podstawie innego niż własność tytułu prawnego". Zdaniem Sądu osoba władająca pojazdem ale nie legitymująca się tytułem prawnym do niego, nie może odpowiadać solidarnie na zasadzie określonej tym przepisem. Z uzasadnienia decyzji a także z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administacyjnych nie wynika by skarżącej i jej byłemu małżonkowi w dniu usunięcia pojazdu z drogi przysługiwał tytuł prawny do tego samochody. W uchwale całej Izby Cywilnej z dnia 10 maja 1948 r. C. Pr. 18/48 (OSN 1948, poz. 58) Sąd Najwyższy wypowiedział zasadę prawną, że dopuszczalne jest zabezpieczenie wierzytelności przez przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy ruchomej z równoczesnym ustanowieniem zobowiązania wierzyciela do korzystania z prawa własności tylko w granicach umowy stron. Uchwała ta nadal zachowała aktualność, a w świetle art. 101 ust 1 Prawa bankowego przewłaszczenie ruchomości na zabezpieczenie jest formą zabezpieczenia kredytów bankowych. Z pisma G. wynika, że strony zawarły umowę kredytową i właśnie pojazd [...] miał zabezpieczać spłatę tego kredytu. Do akt sprawy nie została jednak dołączona umowa kredytowa oraz umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie, dlatego nieznana jest treść ustaleń w zakresie prawa do dysponowania i korzystania przez P. i M. z tego pojazdu, nawet po wypowiedzeniu umowy kredytowej. W prawodawstwie polskim posiadanie jest tylko stanem faktycznym i nie oznacza istnienia tytułu prawnego do dysponowania rzeczą.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenić na postawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W sprawie niniejszej organ nie wywiązał się z powyższych obowiązków. Nie podjął bowiem kroków zmierzających do ustalenia osoby właściciela/współwłaścicieli w dacie usunięcia pojazdu z drogi, poprzestając na ogólnych stwierdzeniach nie popartych żadnymi dowodami. Stanowisko takie zaakceptował także organ II instancji, co w konsekwencji spowodowało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy nie ustaliły należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały, a także nie rozważyły i nie oceniły całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Kolejnym błędem organów obydwu instancji było pominięcie treści art.130a ust.10h ustawy Prawo o ruchu drogowym przy ustalaniu wysokości kosztów przechowania pojazdu. Przepis ten wyraźnie wskazuje co się na nie składa, są to koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W ocenie Sądu powyższy przepis nie pozwala na żądanie od właściciela kosztów sądowych, związanych z przeniesieniem własności pojazdu. Dlatego też organy ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę prawidłowo ustalą wysokość kosztów przechowania pojazdu z pominięciem kwoty kosztów sądowych.

Podkreślić należy, że usunięcie pojazdu nastąpiło na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust.2 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym w treści obowiązującej w tej dacie tj. 5 kwietnia 2009 r., w myśl którego pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia oraz zgodnie z ust. 2. pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. Natomiast w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, obowiązywał już przepis art. 130a cyt. ustawy w pełnym zakresie zmian tego przepisu wprowadzonych przepisem art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018). Zasady i zakres wchodzenia w życie zmian wprowadzonych tą ustawą określił przepis art. 16. W powołanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 u.P.r.d. w brzmieniu dotychczasowym( przepis ten został wyeliminowany od dnia 11 czerwca 2009r. na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r. sygn.P 4/06). Zgodnie z tymi regulacjami, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W sprawie niniejszej Starosta [...] ustalając wysokość opłaty z tytułu przechowywania pojazdu uwzględnił następujące okresy od 5.04.2009 r. do 11.06.2009 r. (68 dni), od 5.09.2010 r. do 24.03.2011 r. (202 dni), od 25.03.2011 r. do 18.06.2012 r. (452 dni). Oznacza to ,że orzekał o kosztach przechowania pojazdu powstałych w okresach jeszcze przed wejściem w życie art.130a ust. 10h. Orzekając w sprawie niniejszej na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. organy nie uwzględniły jednak istotnego i mającego wpływ na rozstrzygnięcie faktu, że zasady obciążania kosztami przechowania pojazdu podmiotu będącego właścicielem tego pojazdu w dniu jego usunięcia, wynikające z art. 130a ust. 10h p.r.d., mają zastosowanie wprost jedynie do przypadków zaistniałych po wejściu w życie tego przepisu, tj. po dniu 4 września 2010 r.( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 20/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 469/14, wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r. syg. akt I OSK 3254/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero od 4 września 2010 r. kiedy wszedł w życie art,130a ust 10h ustawy prawo o ruchu drogowym, Starosta [...] otrzymał kompetencje do wydania decyzji obciążającej właściciela pojazdu kosztami o których mowa w tym przepisie. Uprawnień takich nie nadaje mu art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Ustalenie tych kosztów za okres od od 5.04.2009 r. do 11.06.2009 r. (68 dni) przez Starostę nie miało podstawy prawnej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego G. S.A. w [...] dotyczącego powinności obliczania spornych kosztów tylko wtedy gdy właściciel został prawidłowo o usunięcia pojazdu powiadomiony. Sąd z tą tezą się nie zgadza i w całości podziela w tym zakresie szeroką argumentację, jaką przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 147/15, w którym wskazano, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w żaden sposób nie uzależniają sposobu wyliczenia kosztów określonych w art. 130a ust. 10h p.r.d. od spóźnionego powiadomienia właściciela o usunięciu pojazdu i możliwości jego odbioru. Cytowane przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zawierają regulacji, która umożliwiałaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h, takich okoliczności jak to, czy w ustalaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności. Z treści art. 130 a ust. 10 h ustawy wynika, że wysokość kosztów, o których mowa w tym przepisie, jest wyliczana jako suma kosztów poniesionych w efekcie wykonania opisanych tam czynności. Ich wysokość w żadnej mierze nie została uzależniona od tego czy w niezwłocznym terminie powiadomiono właściciela pojazdu o jego usunięciu i możliwości odbioru. Podnieść jedynie należy, że okoliczności powyższe tj. prawidłowość powiadomienia właściciela lub osoby uprawnionej bada sąd powszechny rozpoznając sprawę o przepadek pojazdu, natomiast na etapie postępowania administracyjnego organ koncentruje się na treści art. 130a ust.10h ustawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, że zgodnie z art. 45 K.P.A pisma należało doręczać na adres siedziby Banku wynikający z KRS, chyba że sama strona wskaże inny adres do doręczeń. Jednakże w realiach niniejszej sprawy nie miało to wpływu na wynik sprawy, ponadto na potwierdzeniach odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych znajdują się pieczątki Banku ze wskazaniem odbiorcy Departamentu Postępowania Sądowego i Egzekucyjnego oraz adresem właśnie na ulicy [...]. Świadczy to o tym, że strona miała pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu tym bardziej, że w skardze wskazała jako adres do doręczeń właśnie Departament Postępowania Sądowego i Egzekucyjnego.

Odnośnie zarzutów procesowych M., dotyczących doręczania korespondencji na adres pod którym nie przebywała to należy stwierdzić, że organy adres ten pozyskały z dokumentu rejestracyjnego i nie miały wiedzy na temat relacji prawnych między małżonkami. Przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji powiadomił skarżącą skutecznie o zebranym materiale dowodowym i prawie do wypowiedzenia się w sprawie. Skarżąca z tego prawa nie skorzystała i nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie kwestionowane decyzje zostały jednak wydane z naruszeniem zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik, co w konsekwencji prowadzi do konieczności uchylenia przez Sąd tych decyzji. Jak już Sąd wskazywał powyżej organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy niezbędnego do jej prawidłowego załatwienia, nie przeprowadzono bowiem należytego postępowania co do tego kto był właścicielem czy współwłaścicielem pojazdu oraz jaki tytuł prawny do dysponowania pojazdem posiadała skarżąca i jej były mąż w dacie usunięcia pojazdu z drogi. Organy również przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawidłowo zastosują art. 130a ust.10h ustawy prawo o ruchu drogowym i ustalą odpowiadający tej normie prawnej okres oraz koszty przechowania pojazdu. Prawidłowo również określą stronę (G. S.A. w [...]), do której kierują decyzję. Jednocześnie zwrócą uwagę na treść art 130a ust. 10k. zgodnie z którym decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł w punkcie I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania, na które składają się wpis stosunkowy poniesiony przez G. S.A. w [...], orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.