Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 848/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA del. Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1262/15 w sprawie ze skargi "P[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. w sprawie I SA/GL 1262/15 ze skargi [P] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy, Kolegium Odwoławcze) z 5 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA) na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z 5 maja 2015 r. Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 29 stycznia 2015 r. (dalej: Prezydent Miasta)

w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. w łącznej kwocie 15.700 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że obiekt budowlany, jakim jest samoobsługowa myjnia samochodowa, a więc stanowiący jedną, techniczno - użytkową całość, zespół urządzeń przeznaczonych do mycia pojazdów samochodowych, nie ma cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej także: P.b.), a tym samym w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej także: u.p.o.l.). Powołując się na definicję, zawartą w P.b. oraz fakt, że myjnie samochodowe zostały wprost wymienione w załączniku do P.b. w kategorii XVII, organ stwierdził, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową i w związku z tym nie można jej dzielić na dwie kategorie uznając za budowlę jedynie tę część, która ma charakter budowlany bez wyposażenia "techniczno-technologicznego". Kolegium podało, że z akt sprawy wynika, że organ postanowieniem z 20 maja 2013 r. wezwał stronę w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2012-2013 w zakresie zgłoszenia do opodatkowania wartości urządzeń myjących samoobsługowej myjni samochodowej. Pismem z 17 czerwca 2013 r. podatnik przesłał deklarację na podatek od nieruchomości za lata 2012 i 2013 na budowlę - myjnię bezdotykową 6-cio stanowiskową, z kolei pismem z 11 października 2013 r. pełnomocnik strony, załączając korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r. i 2013 r., wystąpił

o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2012-2013 w zakresie zgłoszenia do opodatkowania urządzeń myjących samoobsługowej myjni samochodowej, będących przedmiotem leasingu, oddanych do używania K. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: [K] K. B., na podstawie umowy leasingu operacyjnego z 13 kwietnia 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego postanowieniem z 14 listopada 2013 r. organ I instancji decyzją z 7 stycznia 2014 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2012-2013 w łącznej kwocie 31.400 zł, w tym: za 2012 r. od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości – 15.700 zł i za 2013 r. od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 15.700 zł.

Odwołanie od tego rozstrzygnięcia zostało uwzględnione decyzją organu odwoławczego, który wskazał, że pełnomocnik strony do akt sprawy dołączył opinię rzeczoznawcy budowlanego, z której wynika, że obiekt myjni jest obiektem tymczasowym, do czego organ I instancji w ogóle się nie odniósł. Dodatkowo nakazano rozważenie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego, który pozwoliłby na jednoznacznie ustalenie klasyfikacji myjni bezobsługowej. Wytknięto także organowi I instancji, że nie wykazał, że ww. myjnia jest wprost wymieniona w art. 3 pkt 3 P.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej. Kolejną decyzją

z 23 czerwca 2014 r. organ I instancji ponownie określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2012-2013 w łącznej kwocie 31.400 zł, w tym: za 2012 r. od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości – 15.700 zł i za 2013 r. od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 15.700 zł.

Uchylając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien przede wszystkim ustalić czy urządzenia myjni mogły być zamontowane bez pozwolenia na budowę oraz czy urządzenia te mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. W uzupełniającym postępowaniu organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz do Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w [...] i otrzymał dokumentację potwierdzającą, że pozwolenia na budowę zostały wydane na samoobsługową myjnię samochodową sześciostanowiskową wraz z wewnętrzną instalacją gazową. Organ I instancji wystąpił także do spółki o szczegółowy wykaz urządzeń składających się na myjnię bezdotykową w celu ustalenia, o jakie urządzenia myjni toczy się spór. Uwzględniając powyższe ustalenia organ I instancji decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013 w łącznej kwocie 15.700 zł, w tym od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości 785.000 zł. x 2%= 15.700 zł (odrębną decyzję wydano w odniesieniu do 2012 r.).

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego SKO zauważyło, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 21 § 3 O. p. i wyjaśniono, że w sytuacji, gdy podatnik złożył korektę deklaracji w załączniku do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykazując wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanej deklaracji, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozpoznać co do istoty wniosek podatnika

o stwierdzenie nadpłaty. Dalej organ odwoławczy zacytował treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l., oraz w art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy a także uchwałę NSA z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13 odnoszącą się do tymczasowego obiektu budowlanego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że myjnia samochodowa jest związana z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Myjnie samochodowe są wprost wymienione w kategorii XVII obiektów budowlanych, co – jak akcentował organ I Instancji – wynika z załącznika do ustawy Prawo budowlane. Z kolei w opinii rzeczoznawcy budowlanego wskazano, że myjnia składa się z zadaszenia

i słupów konstrukcyjnych które są złączone z podłożem i zadaszeniem za pomocą śrub mocujących. W ocenie organu odwoławczego nie ulegało wątpliwości, że myjnia winna być zakwalifikowana do budowli - obiektów budowlanych podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Rozstrzygając spór co do tego, czy urządzenia myjni stanowią urządzenia budowlane Kolegium zauważyło, że występujące zwykle urządzenia myjni w postaci: układu podgrzewania wody, układu wysokiego ciśnienia, systemu zmiękczania i demineralizacji wody są urządzeniami stanowiącymi elementy składające się na całość obiektu budowlanego, jakim jest myjnia. Wskazane elementy powyższe w postaci urządzeń myjni wraz z częściami budowlanymi tworzą w połączeniu ze sobą samodzielną jednostkę. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Zdaniem SKO nieuprawnione jest rozdzielanie poszczególnych elementów myjni na części składowe. Rozdzielanie części budowlanych i niebudowlanych myjni i próba opodatkowania tylko tych pierwszych nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Wszystkie elementy myjni tworzą ze sobą całość techniczno-użytkową, a "budowla myjni w pełni odnosi się do celu, jakiemu przyświecało jej powstanie". Celem tym jest prowadzenie działalności gospodarczej poprzez umożliwienie świadczenia usług bezdotykowego mycia pojazdów mechanicznych. Aprobując stanowisko organu I instancji Kolegium stwierdziło także prawidłowość wyliczenia podatku od nieruchomości, do którego przyjęto, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wartość początkową myjni.

W skardze na powyższą decyzję spółka podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że urządzenia myjni stanowią urządzenia budowlane, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

2) art. 21 § 3 O.p. poprzez określenie zobowiązania podatkowego w takiej samej wysokości, jak wynika to z deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącą.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd I instancji oddalając skargę wyjaśnił, że bezsporne jest, że przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie jest wyłącznie sześciostanowiskowa samoobsługowa myjnia samochodowa wraz z wewnętrzną instalacją gazową, którą

po wydaniu stosownego pozwolenia na budowę posadowiono w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]. Stanowi ona własność spółki, jest wpisana do ewidencji środków trwałych jako jeden środek trwały i tak też amortyzowana od wartości początkowej 785.000 zł. W badanym roku podatkowym była przedmiotem leasingu operacyjnego, oddanym do używania osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a zatem jest związek z prowadzeniem działalności gospodarczą przez spółkę nie jest kwestionowany. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zasadności i sposobu opodatkowania wskazanej myjni podatkiem od nieruchomości. Wnioskując o stwierdzenie nadpłaty i korygując pierwotną deklarację podatkową spółka podnosiła (powołując się na załączoną opinię rzeczoznawcy budowlanego), że myjnia samochodowa jako tymczasowy obiekt budowlany w ogólne nie podlega opodatkowaniu, a urządzenia myjące nie stanowią urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym. Negując to stanowisko organ odwoławczy uwzględnił ujęcie myjni samochodowych w kategorii XVII obiektów budowlanych oraz stwierdził w szczególności, że bezdotykowa myjnia samochodowa stanowi całość techniczno-użytkową, każdy z jej elementów jest konieczny do realizacji funkcji, do jakiej obiekt ten został przeznaczony i nie istnieje możliwość odłączenia lub demontażu jakiegokolwiek elementu obiektu bez wpływu na jego możliwości eksploatacyjne i użytkowe.

Rozstrzygając tak zarysowany spór Sąd posłużył się argumentacją zawartą

w dotyczącym tożsamej problematyki wyroku WSA w Gliwicach z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 907/14, którą w pełni podziela. Sąd I instancji wskazał, że istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy urządzenia techniczno – technologiczne myjni stanowią wraz z zadaszeniem i słupami konstrukcyjnymi złączonymi z zadaszeniem za pomocą śrub mocujących (który to opis potwierdza znajdująca się w aktach sprawy opinia) całość techniczno – użytkową czy też całość użytkową. W ocenie Sądu sama część budowlana bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak same elementy techniczno – technologiczne bez umieszczenia/montażu ich w części budowlanej nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej ani technicznej. Trudno uznać, że elementy techniczno – technologiczne mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż dostarczenie mediów, takich jak chociażby woda byłaby niemożliwe,

a więc urządzenia te nie mogłyby funkcjonować. Zdaniem Sądu myjnia bezdotykowa to urządzenie techniczne tworzące wraz z częścią budowlaną całość techniczno-użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Poszczególne elementy myjni są połączone ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Odłączenie ich czyniłoby budowle bezużytecznymi. Konieczny jest zatem związek funkcjonalny, jak i techniczny występujący pomiędzy poszczególnymi elementami myjni. Ta okoliczność jest kluczowa dla zdefiniowania myjni jako budowli i determinuje status obiektów, z których myjnia jest zbudowana. Sąd wyjaśnił, że pojęcie całości techniczno-użytkowej zostało wyjaśnione m.in. w wyrokach NSA o sygn. akt II FSK 554/10, II FSK 144/10, II FSK 484/10, i wskazał, że w omawianej sprawie oceniane elementy, po ich wymontowaniu, mogą odrębnie posiadać wartość techniczno - użytkową, jednakże demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, że celowość istnienia budowli zostanie zniweczona, powodując niemożność jej funkcjonowania. Tak więc, związek użytkowo - techniczny omawianych elementów myjni zachodzi także wtedy, kiedy jej poszczególne elementy można demontować, gdyż nierozerwalność nie jest istotną cechą budowli. To, że elementy te mogą funkcjonować osobno lub być przenoszone w inne miejsca, nie zmienia faktu, że bez tych urządzeń działanie myjni jako całości będzie niemożliwe. W związku z powyższym Sąd przyjął, że myjnia bezdotykowa to budowla będąca całością techniczno – użytkową obejmującą wszystkie elementy budowlane i niebudowlane. Myjnia jest zatem budowlą w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a słupy konstrukcyjne stanowią jej integralną część, niezależnie od tego, że śrubowe połączenie mocujące słupy konstrukcyjne do podłoża i zadaszenia można stosunkowo łatwo zdemontować. Nie sposób uznać, że funkcję myjni spełnia sama część stricte budowlana obiektu tzn. wiata, wewnątrz której znajdują się urządzenia służące do mycia pojazdu. Urządzenia myjni, co najmniej w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków i zasilania w energię elektryczną, wymagają stosownych połączeń, odpowiednio z siecią wodociągową, kanalizacyjną i energetyczną. Wobec powyższego Sąd uznał twierdzenie organu odwoławczego, że bezdotykowa myjnia samochodowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami za prawidłowe i zgodne

z prawem.

Zasadna jest zatem konkluzja, że myjnia bezdotykowa jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej niezbędnej do ich funkcjonowania, tworzy wraz z tą częścią całość techniczno – użytkową, co przesądza kwalifikację jej do budowli na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b) P.b, zgodnie z którym, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami.

Jako bezpodstawne WSA ocenił twierdzenie spółki o niedopuszczalności wydania decyzji określającej wysokość jej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wyjaśnił, że w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 wskazano wprawdzie, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie

z art. 75 § 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy" jednak NSA wyjaśnił, że "zakwestionowanie skorygowanego zeznania (deklaracji) sprowadza się do oceny, że budzi ono uzasadnione wątpliwości, które polegać mogą na nieprawidłowościach formalnych sporządzenia dokumentu czy też błędach w przedstawionych w nim obliczeniach, a także na niepotwierdzeniu się określonych jednostkowych zdarzeń

i subsumcji prawnych, na których wnioskujący o stwierdzenie nadpłaty opiera swoje żądanie. W takich przypadkach wszczynanie i prowadzenie odrębnego postępowania

w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie będzie potrzebne, a więc będzie nieuzasadnione. Jeżeli natomiast wnioskodawca na poparcie żądania

o nadpłatę wraz z wnioskiem o jej stwierdzenie składa zeznanie podatkowe, w którym koryguje całość albo znaczną część samoobliczenia podatku, z którego wywodzi swoje żądanie, to wówczas organ podatkowy powinien z urzędu wszcząć postępowanie

w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zmiana

i przedstawienie na nowo w całości albo w znacznej części samoobliczenia podatku wymaga jego kompleksowej kontroli, z czym wiąże się zbadanie, przeanalizowanie

i weryfikacja okresu podatkowego, którego dotyczy, tym bardziej, że skutkiem tych działań może być wydanie rozstrzygnięcia określającego wysokość zaległości podatkowej z tytułu niewykonania należnego zobowiązania podatkowego, które nie może zostać podjęte w postępowaniu, w którym wnioskodawca dochodzi wyłącznie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie w przedmiocie nadpłaty nie może natomiast przekształcić się w czasie jego trwania w postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Ocena, czy wnioskujący o nadpłatę koryguje w związku

z tym żądaniem całość albo znaczną część samoobliczenia podatku określonego okresu podatkowego, powinna być dokonywana ad casum - w każdym postępowaniu, w relacji do jego okoliczności". W tym kontekście wnioskując o stwierdzenie nadpłaty i korygując (do 0 zł) deklarację podatkową spółka nie powoływała się np. na nieprawidłowości formalne, błędy w obliczeniach czy też jednostkowe zdarzenia, ale zakwestionowała

w ogóle zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynej ujętej

w pierwotnej deklaracji budowli usytuowanej na terenie [...]. W tych okolicznościach wszczęcie postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. postępowania wymiarowego było niewątpliwie zasadne.

Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 P.b. poprzez błędną wykładnię przepisów i przyjęcie, że urządzenia myjni samochodowej stanowią urządzenia budowlane, a zatem także podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas, gdy pomiędzy tymi urządzeniami a budowlą istnieje związek użytkowy, który nie uzasadnia jeszcze kwalifikacji tych urządzeń jako urządzeń budowlanych, zaś instalacja, wymiana czy demontaż tych urządzeń nie podlega regulacjom prawa budowlanego i nie wymaga uzyskania pozwolenia lub dokonania zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie

i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

W rozpoznanej sprawie Sąd I instancji zaaprobował ustalenia i oceny organów podatkowych, że sporny obiekt, jakim jest samoobsługowa myjnia samochodowa, stanowił jedną, techniczno - użytkową całość wraz z zespołem urządzeń przeznaczonych do mycia pojazdów samochodowych, która nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a tym samym w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - u.p.o.l.). Zawarta w prawie budowlanym definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami, które umożliwiają jej gospodarcze wykorzystywanie. Powołując się zatem na wskazaną definicję oraz okoliczność, że myjnie samochodowe zostały wprost wymienione w załączniku do ustawy Prawo budowlane w kategorii XVII, stwierdzono, ze będąca faktycznym przedmiotem spornego opodatkowania budowla stanowi całość techniczno-użytkową i w związku z tym nie można jej dzielić na dwie kategorie, uznając za budowlę jedynie tę część, która ma charakter budowlany, bez wyposażenia "techniczno-technologicznego". Wynika to z faktu, że strona skarżąca

w działalności gospodarczej wykorzystuje myjnie, a wyposażenie techniczne zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W konsekwencji dla celów opodatkowania wszystkie elementy tej budowli stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek.

Wnoszący skargę kasacyjną wystąpił w niej wyłącznie z zarzutami naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i na tych podstawach prawnych argumentował, że sporny w ocenie obiekt składa się

z elementów budowlanych a także urządzeń, pomiędzy którymi istnieje tylko związek użytkowy, nie ma natomiast również związku technicznego, który uzasadniałby zastosowanie rozważanego opodatkowania na podstawie (cyt.) ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie

w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wnikające

z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

Stan faktyczny sprawy ustala się, rozważa, ocenia i przedstawia na podstawie odpowiednich w tym zakresie przepisów określonego postępowania prawnego; regulacje prawa materialnego nie stanowią podstawy prawnej wymienionych ustaleń. Jeżeli strona postępowania kwestionuje (w całości lub w części) ustalenie stanu faktycznego sprawy, może i powinna wystąpić w tym obszarze z zarzutami naruszenia regulacji prawnych, na podstawie których ustaleń tych dokonano i/lub można było ich dokonać. W rozważanej sprawie zaniechanie powyższych zarzutów uniemożliwiło Sądowi administracyjnego drugiej instancji rozpoznanie podnoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń, że elementy spornego obiektu nie łączył związek techniczny, który uzasadniałby prawidłowe uznanie go za obiekt podlegający w całości i jako całość opodatkowaniu na postawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.