Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 201/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie Jan Kacprzak NSA Jan Grabowski (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S.A. z siedzibą w F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 284/05 w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w F. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie częściowej odmowy uznania prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 284/05, oddalił skargę B. S.A. z siedzibą w F. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 9 grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy IR -655316.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy. W dniu 17 czerwca 1997 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wydał wstępną decyzję odmawiającą w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego mieszanego STEFANIK nr IR 655316. B. S.A. 18 września 1997 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z 22 września 2003 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej: u.z.t., w związku z art. 315 ust. 3 oraz art. 145 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117), zwanej dalej: p.w.p., odmówił w części uznania prawa ochronnego na znak towarowy STEFANIK, zarejestrowany pod nr 655316 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków na rzecz B. S.A. i wyznaczony na Polskę 29 maja 1996 r., dla wszystkich towarów zawartych w klasie 33. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że częściowa odmowa nastąpiła ze względu na podobieństwo przedmiotowego znaku do dwóch znaków przestrzennych przeznaczonych do oznaczania napojów alkoholowych, zgłoszonych z wcześniejszym pierwszeństwem oraz zarejestrowanych pod nr 79913 i nr 80064 na rzecz P.W.W. "P." Spółka Akcyjna z siedzibą w S. Ze względu na podobieństwo wymienionych znaków towarowych oraz przeznaczenie ich do oznaczania napojów alkoholowych, Urząd Patentowy stwierdził, że niedopuszczalne jest uznanie rejestracji międzynarodowej nr 655316 przedmiotowego znaku dla towarów tego samego rodzaju, z uwagi na możliwość wprowadzenia w błąd nabywców towarów alkoholowych co do ich pochodzenia.

Wnioskiem z dnia 24 listopada 2003 r. B. S.A. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadniając, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie doprowadził do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o całość informacji i materiałów przedstawionych w toku postępowania. Spółka podniosła, że organ postawił błędną tezę twierdząc, że przedmiotowy znak jest podobny w stopniu rodzącym ryzyko konfuzji do dwóch przestrzennych znaków towarowych zarejestrowanych na rzecz spółki P. W ocenie wnioskodawcy Urząd Patentowy bezpodstawnie skoncentrował się jedynie na selektywnie wybranych elementach jej znaku towarowego, pomijając jego kompleksową postać, którą stanowi będące jednolitą całością charakterystyczne kombinowane oznaczenie przestrzenno - słowno - graficzne. Spółka podniosła również, że Urząd Patentowy skoncentrował się na przytoczeniu opisów znaków i na ich podstawie uznał, że zewnętrzny kształt oraz proporcje wymiarów butelek P.W.W. P. są analogiczne jak kształt znaku zgłoszonego.

Urząd Patentowy decyzją z 9 grudnia 2004 r. na podstawie art. 245 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 22 września 2003 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przeprowadził pełne badanie zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku STEFANIK, dokonując oceny poprzez wzięcie pod uwagę podobieństwa samych oznaczeń jak i towarów, do oznaczania których znaki zostały przeznaczone. Urząd Patentowy podniósł, że podstawowym elementem porównywanych znaków jest butelka o takim samym kształcie i matowej powierzchni, której elementem charakterystycznym jest owalne okienko. Niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli z uwagi na graficzny zapis może stanowić odmianę znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa. W ocenie Urzędu Patentowego Spółka B., dokonując zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego, podjęła próbę wykorzystania renomy cudzego oznaczenia. Organ stwierdził również, że nie może opierać się wyłącznie na materiałach przekazanych przez zgłaszającego, bowiem zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto, Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie nie wskazała okoliczności, do których organ nie ustosunkował się w swojej wcześniejszej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję B. S.A. podniosła, że Urząd Patentowy rozstrzygnął przedmiotową sprawę w oderwaniu od wypracowanych w doktrynie i orzecznictwie zasad dokonywania oceny niebezpieczeństwa konfuzji pomiędzy znakami towarowymi, co przyczyniło się do nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Spółka nie zgodziła się z ustaleniem organu, co do określenia elementu podstawowego zgłoszonego znaku. Elementem istotnym dla identyfikacji jest występujący na tych butelkach element słowny. Niezrozumiała jest odmowa ochrony dla znaku towarowego STEFANIK, uzasadniona przez Urząd Patentowy wyłącznie podobieństwem elementów przestrzennych, bowiem znak ten bogaty jest w elementy odróżniające: słowne - przedstawione przy użyciu fantazyjnych krojów czcionki i elementy graficzne. Spółka podniosła również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej: k.p.a., bowiem organ nie powołał się na żaden dowód, który świadczyłby na okoliczność zasadności jego tez, iż Spółka dokonując zgłoszenia znaku towarowego podjęła próbę wykorzystania renomy cudzego oznaczenia. Ponadto, Urząd Patentowy uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do twierdzeń uprawnionego z wcześniejszych rejestracji, co stanowi naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując jednocześnie stanowisko oraz argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji oddalając skargę Spółki stwierdził, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja z 22 września 2003 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie. Sąd stwierdził, że problem podobieństwa towarów stanowi kwestię wstępną, rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń i w tym zakresie należy przyjąć prawidłowość ustaleń organu. Organ prawidłowo uznał jednorodzajowość towarów oznaczonych spornymi znakami, bowiem wymienione znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania napojów alkoholowych (klasa 33). Urząd Patentowy działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy pierwszą decyzję, w której organ stwierdził podobieństwo zgłoszonego znaku do znaków przeciwstawionych i badał potencjalne ryzyko konfuzji w zwykłych warunkach obrotu. Sąd stwierdził, że co prawda w decyzji z 9 grudnia 2004 r. Urząd Patentowy nie wskazał expressis verbis na istnienie ryzyka konfuzji w zwykłych warunkach obrotu, poprzestając jedynie na stwierdzeniu dotyczącym podobieństwa oznaczeń i towarów, jednakże w ocenie Sąd I instancji stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu I instancji, Urząd Patentowy dokonał oceny wprowadzającego w błąd podobieństwa znaku zgłoszonego do oznaczeń przeciwstawionych, prawidłowo wskazał i zastosował art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. jako podstawę odmowy w klasie 33 uznania w Polsce skutków rejestracji międzynarodowej znaku towarowego IR 655316. Przeciwstawione znaki przestrzenne nr 79913 oraz nr 80064 zostały zgłoszone i zarejestrowane na rzecz P.W.W. "P." w S. przed datą zgłoszenia znaku spornego, w związku z czym mogą stanowić przeszkodę do jego zarejestrowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że na podstawie zwykłej oceny wzrokowej, z porównania zewnętrznego kształtu oraz proporcji wymiarów korpusu butelki i szyjki w zgłoszonym znaku oraz znakach przeciwstawionych wynika, że są one analogiczne. Nawet duża liczba odmiennych szczegółów, przy zachowaniu identyczności lub podobieństwa elementu odróżniającego, nie uzasadnia uznania braku podobieństwa i nie wyłącza ryzyka pomyłki. Znak zawierający zmieniony element istotnie odróżniający, nawet przy podobieństwie innych szczegółów, nie będzie znakiem podobnym. W sytuacji, gdy żaden element znaku nie może być uznany za charakterystyczny, należy brać pod uwagę formę prezentacji jako całość. Ponadto w znaku kombinowanym, znak słowny może zdominować pozostałe elementy składające się na całość jego obrazu, jednakże postawiona przez stronę skarżącą teza, że to słowa w tych znakach mają charakter decydujący, należy uznać za nieuprawnione. Sąd I instancji podkreślił, że pogląd zaprezentowany przez Spółkę, jest co do zasady przyjmowany przy ocenie znaków słowno - graficznych, w związku z czym w rozpatrywanym przypadku nie mógł uzyskać akceptacji.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że elementem dominującym znaków są butelki zawierające elementy plastyczne w postaci przezroczystego okienka o kształcie owalnym, o dłuższej osi owalu usytuowanej pionowo, umieszczonego na butelce mającej pozostałą powierzchnię matową, satynowaną. Jest to element wspólny znaków, a zatem ma znaczenie podstawowe. Okienko jest elementem dominującym w omawianych znakach. Zdaniem Sądu I instancji, ocena dokonana przez organ uwzględnia zasadę, że podobieństwo elementów dominujących samo przez się nie stanowi o podobieństwie znaków, nawet przy zastosowaniu reguły współzależności, wedle której mniejsze podobieństwo oznaczeń kompensowane jest dużym podobieństwem towarów lub usług.

W ocenie Sądu I instancji, organ dokonał prawidłowej całościowej analizy znaku we wszystkich płaszczyznach oraz prawidłowo wskazał na element dominujący, zapadający w pamięć odbiorcy. Istotą zgłoszonego znaku jest butelka z mrożonego szkła (satynowana), ze znajdującym się w jej centralnej części wybraniem (owalną przezroczystą powierzchnią butelki), a całość takiego rozwiązania plastycznego daje trójwymiarowy efekt tzw. "okienka". Elementy graficzne w postaci portretu osoby i bogatej ornamentyki przyciągają uwagę z racji swojego rozmiaru, jednakże ich wygląd jest trudny do zapamiętania, w odróżnieniu od wspólnego dla wszystkich znaków elementu dominującego, jakim jest butelka satynowana z charakterystycznym "okienkiem". Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że istnieje ryzyko pomyłki, gdyż przeciwstawione znaki towarowe posiadają wyraźne znamię odróżniające w postaci elementu plastycznego, który jest dokładnie powtórzony w spornym znaku. Oznaczenie słowne nie eliminuje ryzyka konfuzji w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. wobec dominującego elementu plastycznego.

Sąd I instancji nie podzielił natomiast stanowiska organu, w którym zarzucono Spółce wykorzystanie przez nią renomy cudzego oznaczenia, bowiem brak jest dowodów na przyjęcie postawionej przez Urząd Patentowy tezy, jednakże stwierdzona nieprawidłowość nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż powyższa okoliczność nie była podstawą do odmowy udzielenia prawa ochronnego. Sąd I instancji nie przypisał również istotnego wpływu na wynik sprawy faktowi niedostarczenia Spółce przez organ pisma zawierającego uwagi uprawnionego bowiem skarżącej znane były przeciwstawione rejestracje znaków przestrzennych nr 79913 oraz 80064, stanowiące podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego. Pozostałe argumenty zawarte w skardze, w tym odnoszące się do bezkolizyjnego współwystępowania omawianych znaków w szeregu państwach, również nie mogły być podstawą do jej uwzględnienia.

B. S.A. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła:

1. Naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., poprzez dokonanie sprzecznych ustaleń stanu faktycznego z materiałem dowodowym, zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie:

a) istnienia konfuzyjnego podobieństwa znaku towarowego STEFANIK nr IR - 655316 z przeciwstawionymi znakami towarowymi nr R 79913 i nr R 80064;

b) zwykłych warunkach obrotu towarami, dla oznaczenia których przeznaczone są znaki towarowe STEFANIK nr IR - 655316 oraz znaki towarowe nr R 79913 i nr R 80064;

2. Naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji wydania przez Urząd Patentowy decyzji z naruszeniem art. 9 i 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a.;

3. Naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (zwanej dalej u.z.t.), poprzez uznanie, że badanie zdolności odróżniającej znaku towarowego stanowi badanie konfuzyjnego podobieństwa znaku towarowego STEFANIK nr IR - 655316 i znaków towarowych nr R 79913 i nr R 80064;

4. Naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia prawa materialnego, polegającego na wadliwym zastosowaniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., polegającego na przyjęciu, że zachodzą wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji błędnie ocenił poprawność ustaleń faktycznych dokonanych przez Urząd Patentowy w zakresie ustalenia podobieństwa konfuzyjnego pomiędzy przedmiotowym znakiem, a znakami przeciwstawionymi. Sąd I instancji pominął fakt, że organ badając podobieństwo pomiędzy znakami ograniczył się wyłącznie do oceny samych oznaczeń i towarów, pomijając przesłankę konieczności badania ryzyka konfuzji w odniesieniu do zwykłych warunków obrotu. Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, że uchybienie polegające na pominięciu przez Urząd Patentowy zwykłych warunków obrotu przy ocenie podobieństwa oznaczeń nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze zwykłe warunki obrotu towarami, dla oznaczenia których przeznaczone są porównywane znaki towarowe, brak jest podstaw, aby przyjąć, że przeciętny odbiorca będzie indywidualizował poszukiwaną wódkę według butelki, pomijając charakterystyczne elementy słowne i graficzne. Brak dokonania wskazanych ustaleń co do zwykłych warunków obrotu napojami alkoholowymi był jedną z przyczyn błędnego uznania, że udzielenie ochrony na znak towarowy STEFANIK w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. jest niedopuszczalne.

Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji pominął istotną okoliczność faktyczną, jaką jest bezkolizyjne występowanie na rynku wódek CHOPIN i BELVEDERE, obu sprzedawanych w satynowych butelkach zawierających tzw. "okienko". W związku z tym skarżąca stwierdziła, że możliwe jest bezkolizyjne współistnienie na rynku identycznych satynowych butelek z "okienkami", pochodzących od różnych producentów, jeżeli posiadają różnicujące je oznaczenia słowne i graficzne.

Skarżąca zarzuciła również Sądowi I instancji pominięcie faktu bezkolizyjnego współwystępowania przedmiotowych znaków w szeregu państw. Skarżąca wskazała na ten fakt, będąc świadomą, że rejestracja znaku w innych krajach nie jest wiążąca dla polskiego Urzędu Patentowego, jednakże uznała, że jest istotna dla potwierdzenia braku niebezpieczeństwa konfuzji pomiędzy przedmiotowymi znakami. Ponadto, Sąd I instancji wadliwie ustalił, że uchybienie organu polegające na nieprzekazaniu zgłaszającemu sprzeciwu złożonego przez uprawnionego z rejestracji znaków towarowych nr 79913 i nr 80064 nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Urząd Patentowy nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się co do twierdzeń zawartych w sprzeciwie. Skarżąca nie zgodziła się również z uzasadnieniem Sądu I instancji, że nieprawidłowość polegająca na postawieniu przez organ zarzutu próby wykorzystania renomy cudzego oznaczenia, niepopartego żadnymi materiałami dowodowymi, nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż okoliczność ta nie była podstawą odmowy udzielenia prawa ochronnego.

W konkluzji skarżąca podniosła, że Sąd I instancji w oparciu o wskazane powyżej wadliwe ustalenia doszedł do wniosku, że organ nie naruszył art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., odmawiając na ich podstawie rejestracji spornego znaku towarowego. W ocenie Spółki, takie rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest skutkiem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwego przyjęcia, że Urząd Patentowy prawidłowo dokonał całościowej analizy wprowadzającego w błąd podobieństwa znaku zgłoszonego do oznaczeń przeciwstawnych i prawidłowo stwierdził możliwość konfuzji odbiorców co do ich pochodzenia w zwykłych warunkach obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądów administracyjnych jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany zarówno z naruszeniem prawa procesowego, jak i materialnego.

Pierwszy zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczy dokonania przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego, sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, co do istnienia konfuzyjnego podobieństwa znaku towarowego STEFANIK nr IR - 655316 ze znakami towarowymi nr R 79913 i nr R 80064, a także co do dokonania oceny w odniesieniu do zwykłych warunków obrotu towarami.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego, odniósł się do przesłanki podobieństwa znaków towarowych, mogącego wprowadzać w błąd w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Sąd I instancji stwierdził co prawda w tym względzie mankamenty zaskarżonej decyzji, ale zasadnie przyjął, że nie miały one wpływu na wynik sprawy. Ryzyko konfuzji zostało bowiem odniesione przez organ administracyjny do zwykłych warunków obrotu, co wynika zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i z wcześniejszej decyzji z 22 września 2003r.

Jeśli chodzi o podstawową przesłankę zastosowania art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., tj. takiego podobieństwa przedmiotowego znaku do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorcy, że mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że obszerne ustalenia Sądu pierwszej instancji są prawidłowe. Należy zauważyć, że Sąd I instancji nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych, ale badał zgodność z prawem ustaleń organu, który wydał zaskarżoną decyzję po dokonaniu wykładni art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. W tym kontekście prawidłowa była odmowa uwzględnienia stanowiska skarżącej, stosownie do którego o różnicy pomiędzy znakami przeciwstawionymi decydują elementy słowne i graficzne. Z akt sprawy wynika, że do rejestracji został zgłoszony znak przedstawiający osobę ukazaną na spodzie butelki przez przezroczystość płynu i opakowania poprzez owalne okno, otoczone elementem dekoracyjnym na stronie przedniej, pozostała część butelki jest satynowana. Po analizie, zgłoszony znak został uznany przez Urząd Patentowy oraz Sąd I instancji za podobny do przeciwstawionych znaków, zarejestrowanych wcześniej na rzecz innego przedsiębiorstwa. Zarówno organ, jak i Sąd I instancji miały podstawy do przyjęcia, że charakterystycznym, dominującym, elementem tych znaków jest satynowa butelka z "okienkiem"; ten element jest wspólny w przeciwstawionych znakach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi zastrzeżeń stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku, że ten właśnie element zwraca uwagę nabywcy towarów, a zatem istnieje ryzyko pomyłki co do przedmiotowego znaku i znaków przeciwstawionych. Zarówno Urząd Patentowy, jak i Sąd I instancji dokonały analizy podobieństwa tych znaków w zwykłych warunkach obrotu i wzięły pod uwagę to, że nie występują one "w czystej formie". Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął, iż elementy słowne i graficzne na butelce, jakkolwiek różne, nie decydują o braku podobieństwa i ryzyka pomyłek. Sąd ten trafnie stwierdził, że nawet duża liczba odmiennych szczegółów nie wyłącza ryzyka pomyłki. W sytuacji znaków towarowych kombinowanych, składających się z wielu elementów należy brać pod uwagę ogólne wrażenie dla odbiorcy z uwzględnieniem wszystkich elementów. Elementy te nie zawsze mają wszakże równe znaczenie. Niektóre z nich mogą być dominujące; taki charakter ma wygląd satynowej butelki, z charakterystycznym okienkiem. Niejednakowe elementy plastyczne i graficzne, wchodzące w skład znaków mogą pozwolić na rozróżnienie poszczególnych towarów, ale nie eliminują ryzyka pomyłki co do pochodzenia towaru od tego samego przedsiębiorstwa, a tym samym naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Kolejny zarzut naruszenia prawa procesowego przez Sąd I instancji dotyczy oddalenia skargi w sytuacji wydania przez Urząd Patentowy decyzji z naruszeniem art. 9 i 10 k.p.a. Zarzut ten dotyczy oceny zawartej w zaskarżonym wyroku, że fakt niedoręczenia skarżącej sprzeciwu złożonego w sprawie przez uprawnionego z rejestracji znaków towarowych nr 79913 i nr 80064 nie miał wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji zauważył naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez Urząd Patentowy. Jednakże można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skarżąca nie została przez to pozbawiona udziału w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, skarżąca ustosunkowywała się, jeszcze przed wydaniem pierwszej decyzji, do kwestii ewentualnej kolizji ze znakami towarowymi wcześniej zarejestrowanymi na rzecz innego przedsiębiorstwa.

Zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w skardze kasacyjnej dotyczy wadliwej wykładni art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. dokonanej przez Sąd I instancji poprzez uznanie, że badanie zdolności odróżniającej znaku towarowego stanowi badanie konfuzyjnego podobieństwa znaku towarowego STEFANIK nr IR - 655316 i znaków towarowych nr R 79913 i nr R 80064. Zarzut ten nie jest zasadny. Sąd I instancji trafnie zauważył, że Urząd Patentowy używał co prawda terminu "zdolność odróżniająca", ale z kontekstu wypowiedzi wynika, że przeszkody rejestracji przedmiotowego znaku badał w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., a nie art. 7 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że analogiczne nieścisłe sformułowanie występuje w argumentacji samego Sądu I instancji. Sąd ten, rozważając kryteria podobieństwa (lub jego braku) przeciwstawionych znaków w świetle kryteriów art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., również używał zwrotu "moc odróżniająca" lub "znaczenie odróżniające". Z kontekstu wypowiedzi wszelako wynika, że chodziło niewątpliwie o moc i znaczenie elementu dominującego w znaku towarowym, charakterystycznego w percepcji odbiorców w zwykłych warunkach obrotu.

Jak to już wyżej wskazano, trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że elementem dominującym, wspólnym w przedmiotowym znaku i w przeciwstawionych znakach towarowych, jest satynowa butelka z owalnym "okienkiem". Podkreślić zatem należy, że jeżeli w przeciwstawionych znakach towarowych słowno - graficzno - przestrzennych elementem dominującym jest element przestrzenny, wspólny ze względu na jednakowy lub bardzo podobny kształt, proporcje wymiarów, rodzaj i fakturę opakowania, jego całościową kolorystykę, a w szczególności elementy plastyczne, tworzące taki sam trójwymiarowy efekt wizualny, to uzasadnione jest twierdzenie, że może zachodzić ryzyko konfuzji w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Ostatnim zarzutem zawartym w skardze kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia prawa materialnego. Ma ono polegać na wadliwym zastosowaniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., poprzez przyjęcie, że zachodzą wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził już wyżej, rozpoznając zarzut dokonania przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego, sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, co do istnienia konfuzyjnego podobieństwa znaku towarowego STEFANIK nr IR - 655316 ze znakami towarowymi nr R 79913 i nr R 80064, że zastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. było prawidłowe, w tym także uwzględniało zwykłe warunki obrotu. Tak więc omawiany zarzut nie jest zasadny.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.