Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1370/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. oraz o zabezpieczeniu na poczet przyszłego zobowiązania podatkowego przybliżonej kwoty na majątku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

L. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], którą określono podatnikowi przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. oraz orzeczono o zabezpieczeniu na poczet przyszłego zobowiązania podatkowego przybliżonej kwoty na majątku podatnika.

Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. skarżąca zwróciła się dodatkowo z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniosku powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SA 18/09, zgodnie z którym przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Wyjaśniono, że jakkolwiek uwagi Trybunału dotyczyły przepisów w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, to Trybunał odniósł się również do aktualnego stanu prawnego wskazując, że rozważany przepis jest obarczony – w zbliżonym, jeśli nie identycznym, stopniu – tymi samymi mankamentami, które były powodem stwierdzenia niekonstytucyjności jego poprzedniej wersji.

Zdaniem wnioskodawcy, analiza ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego poddaje w wątpliwość sens prowadzenia postępowania w sprawie nieujawnionych przychodów.

Z uwagi na okoliczność, że do Trybunału Konstytucyjnego skierowany został wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu od 1 stycznia 2007 r. uznano z kolei,

że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż przedmiotowy przepis również zostanie uznany za niezgodny z Konstytucją.

Z tego względu, utrzymywanie zabezpieczenia na majątku podatnika nie znajduje uzasadnienia i jest niekorzystne zarówno dla samego podatnika, jak i dla Skarbu Państwa, który nie może korzystać z zabezpieczonego majątku, a jednocześnie naraża się na odpowiedzialność odszkodowawczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004).

Co istotne, inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego. Jego bowiem rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w pełni podziela tym samym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym

w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uznał tymczasem, że strona skarżąca nie wykazała, iż istotnie zaistniały okoliczności świadczące o dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja wnioskodawczyni oderwana jest bowiem całkowicie od problematyki związanej z instytucją wstrzymania wykonania decyzji na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ocena zgodności konkretnego przepisu z Konstytucją RP, nawet negatywna, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, użyte przez stronę argumenty pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

W podobnej sytuacji, tutejszy Sąd konsekwentnie wskazywał, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów ze względu na rażące naruszenie prawa jakiego w zaskarżonej decyzji dopuścił się organ, nawet wysoce prawdopodobne, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych

do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), stanowisko skarżącego, zgodnie z którym skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 P.p.s.a.

Odpowiednio wniosek ten odnosi się także do zaprezentowanego we wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przekonania strony o niekonstytucyjności przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu od 1 stycznia 2007 r., na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję. Kwestia ta może w przyszłości wpłynąć na sferę praw i obowiązków podatnika, niemniej jednak obojętna jest dla oceny wystąpienia przedmiotowych przesłanek.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.