Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 727/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie : Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant : asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 roku sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Łd 727 / 05

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., po rozpatrzeniu sprawy z wniosku J. D. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., z dnia [...], Nr [...] odmawiającej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, iż J. D. złożył w dniu 23. czerwca 2004 roku w Biurze Kierownika Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., jako organ administracji publicznej I instancji, wydał, w dnia [...], decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. Decyzja ta została doręczona J.

D. w dniu 1. marca 2005 roku.

O decyzji tej w dniu 3. czerwca 2005 roku J. D. wniósł odwołanie.

Organ wskazał nadto, iż w dniu 23. marca 2005 roku J. D. wniósł prośbę o przywrócenie terminu do niesienia odwołania od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. odmówił przywrócenia uchybionego terminu.

Oceniając istniejący w sprawie stan faktyczny organ wskazał, iż zgodnie z treścią przepisu art. 129 par. 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skoro doręczenie decyzji stronie nastąpiło w dniu 1. marca 2005 roku, to termin do wniesienia odwołania wypłynął w dniu 15. marca 2005 roku. Ze względu na uchybienie terminu do wniesienie odwołania decyzja "uprawomocniła się".

W dniu 6. lipca 2005 roku skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiódł J. D. wskazując, iż działał w tej sprawie z najwyższą starannością, "na tyle, na ile" pozwalał mu stan zdrowia. Podniósł, iż w okresie składania wniosku był chory. W dalszej części skargi podniósł zarzuty wobec decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia postanowienia, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa, które rodziłyby konieczność jego uchylenia, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją. (art. 151 p.p.s.a.).

Przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego stanowią, iż od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 127 k.p.a.). Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 k.p.a.). Organ odwoławczy władny jest stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.).

Mając na uwadze przytoczone powyżej uregulowania prawne, a także ustalony w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny, nie może budzić uwag krytycznych ocena poprawności zaskarżonego postanowienia. Biorąc bowiem pod uwagę ustaloną przez organ datę doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji (1. marca 2005 roku), musi być oczywiste nie tylko to, iż termin do zaskarżenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. upłynął stronie skarżącej w dniu 15. marca 2005 roku, ale również i to, iż skoro w tym okresie strona ta nie złożyła odwołania, to tym samym każde odwołanie strony pochodzące z późniejszej daty niż dzień 15. marca 2005 roku, uznać należy za wniesione z uchybieniem terminu. (art. 134 k.p.a.).

Wskazać wypada, iż sąd nie podziela w całej rozciągłości przytoczonych przez organ motywów uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a w szczególności nie uznaje, iż odwołanie od kwestionowanej decyzji zostało złożone dopiero w dniu 3. czerwca 2005 roku, tym niemniej należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Nie może budzić wątpliwości, iż odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli z pisma wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (art. 128 k.p.a.). Jak się wydaje organ odwoławczy ferując zaskarżone postanowienie w ogóle nie dostrzegł i nie ocenił tego, iż pismo skarżącego, które zakwalifikowane zostało przez organ jedynie jako prośba o przywrócenie terminu, zawiera jednocześnie elementy niezadowolenia z wydanej decyzji i tym samym było także odwołaniem od decyzji organu I instancji. W ocenie sądu, z pisma strony z dnia 23. marca 2005 roku wręcz jednoznacznie wynika niezadowolenie z wydanej decyzji, a więc tym samym stanowi ono nie tylko prośbę o przywrócenie terminu ale również odwołanie od kwestionowanej decyzji.

Tym samym zupełnie dowolnie przyjął organ, iż odwołanie strony pochodzi dopiero z dnia 3. czerwca 2005 roku, kiedy to strona na wezwania organu złożyła stosowne pismo oznaczając je jako odwołanie. W rzeczywistości pismo to należało potraktować jako uzupełnienie odwołania wniesionego już w dniu 23. marca 2005 roku.

Niezależnie jednak od powyższej konkluzji wskazać należy, iż nawet przyjmując, iż strona skarżąca składając prośbę o przywrócenie terminu, jednocześnie złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, to i tak zostałoby ono złożone z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mówi przepis art. 129 par. 2 k.p.a.. Tak więc organ stwierdzając zaskarżonym postanowieniem uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie naruszył prawa, a tym samym należało stwierdzić, iż skarga jako niezasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.