Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 689/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Ruch drogowy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach na uchwałę Rady Miasta Tychy z dnia 20 grudnia 2018 r. nr III/63/18 w przedmiocie wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w § 1 ust. 1 pkt 1-7 w zakresie słowa "rozpoczętą"; 2) oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Tychy działając na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), ustaliła wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019.

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1-7 uchwały, opłaty ustalono za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu.

W § 3 uchwały, postanowiono o jej wejściu w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego, jednakże nie wcześniej niż 1 stycznia 2019 r. Uchwała została opublikowana w Dz. Urzęd. Woj. Śl. z dnia 31 grudnia 2018 r. poz. 8464.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z powodu istotnego naruszenia prawa. Skarżący zarzucił, że:

1) § 1 ust. 1 uchwały – w zakresie jakim określono opłatę za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu, narusza art. 130a ust. 6 i 6a ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 7 i 94 Konstytucji z powodu przekroczenia delegacji ustawowej,

2) § 3 uchwały – zawiera dwie sprzeczne normy prawne, określające datę wejścia w życie aktu, czym naruszono art. 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U z 2017 r. poz. 1523) oraz § 6 i § 44 rozp. Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2016 r. poz. 283).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, spowodowanej podjęciem przez organ nowej uchwały w przedmiotowej sprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r., na podstawie której zaskarżony akt został uchylony. Z ostrożności procesowej organ wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części, a mianowicie:

- § 1 ust. 1 pkt 1-7 tiret drugi,

- § 3 – w zakresie słów "jednakże nie wcześniej niż 1 stycznia 2019r."

Organ przyznał, że w uprawnieniach organu powiatu nie mieści się możliwość modyfikacji lub doprecyzowania użytego w ustawie pojęcia "każda doba". Jednak nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego co do zamieszczenia w § 3 uchwały, dwóch sprzecznych norm określających datę, z którą przepisy zaczynają wiązać adresatów. Przepis ten został bowiem sformułowany jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości. Uchwała weszła w życie w całości w jednym terminie. Redakcja § 3 uchwały miała na celu zapewnienie ciągłości podstawy prawnej do ustalenia wysokości opłat i kosztów. Skrócenie terminu wejścia w życie aktu było spowodowane brakiem możliwości uzyskania stanowiska właściwych komisji.

W toku rozprawy sądowej strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Nie mógł bowiem odnieść skutku wniosek Gminy o umorzenie postępowania sądowego. Postępowanie w niniejszej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe z powodu późniejszego podjęcia kolejnej uchwały w przedmiotowej sprawie, czego skutkiem była utrata mocy zaskarżonej uchwały. Akt ten ma bowiem charakter prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała weszła w życie z dniem 3 stycznia 2019 r. i obowiązywała do wejścia w życie uchwały, przywołanej w odpowiedzi na skargę. Zatem uchwała ta wywołała skutki prawne w okresie jej obowiązywania, których nie może odwrócić późniejsza utrata jej mocy. Pozostawanie w obrocie prawnym aktu prawa miejscowego i związane z tym skutki prawne, muszą skutkować merytoryczną kontrolą aktu, bowiem jego wadliwość w postaci istotnego naruszenia prawa może być odwrócona wyłącznie w drodze stwierdzenia nieważności w całości lub w części.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że postanowienia § 1 ust. 1 pkt 1-7 uchwały – w zakresie użytych tam słów "rozpoczętą", naruszają art. 7 i 94 Konstytucji RP oraz art. 130a ust. 6 i 6a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyżej powołanej. Organ gminy przekroczył bowiem delegację ustawową, modyfikując użyte w ustawie pojęcie "każda doba" w ten sposób, że ustalił opłaty "za usunięcie i przechowywanie pojazdów za każdą rozpoczętą dobę". Nie budzi wątpliwości, że są to różne pojęcia i mają istotne znaczenie dla sposobu naliczenia opłaty. Naruszenie to ma charakter istotnego naruszenia prawa, co musi skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wadliwego w tym zakresie aktu prawa miejscowego w drodze stwierdzenia jego nieważności w zakresie słów "rozpoczętą", użytych w § 1 ust. 1 pkt 1-7 uchwały.

Zdaniem sądu administracyjnego, brak jednak podstaw do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, gdy idzie o postanowienia § 3 uchwały określającego termin jej wejścia w życie. Przepis ten został bowiem zredagowany w sposób jednoznaczny i jego wykładnia nie rodzi żadnych wątpliwości i trudności, gdy idzie o intencje prawodawcy lokalnego, ani też dla adresatów normy prawnej. Uchwała weszła bowiem jednolicie w późniejszym terminie. Ogłoszenie aktu nastąpiło bowiem w dniu 31 grudnia 2018 r. Faktem jest, że § 45 ust. 1 rozp. w sprawie zasad techniki prawodawczej, przywołanego w skardze, nie przewiduje wprost kombinacji kryterium, lecz nie jest to katalog zamknięty. Sformułowanie § 3 uchwały nie przewiduje dwóch różnych terminów jej wejścia w życie. Przywołana w tym przepisie data "1 stycznia 2019 r.", odnosi się do przypadku, gdyby termin 3 dni od dnia opublikowania aktu, upłynął przed tą datą. W uzasadnieniu uchwały organ gminy wyjaśnił, że chodzi o zachowanie ciągłości obowiązywania aktów, określających wysokość opłat i kosztów. Stawki te określono przy tym na takim samym poziomie, co w poprzedniej uchwale z dnia 30 listopada 2017 r., czego skarżący nie kwestionował.

Argumentacja organu pozwala zatem na przyjęcie, że chodzi o uzasadniony przypadek odstępstwa od terminu 14-dniowego, wskazana w art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych..., wyżej powołanej. Skarżący nie neguje przy tym możliwości określenia krótszego niż 14-dniowy termin, gdy idzie o wejście w życie aktu prawa miejscowego. W przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały okolicznościach, zasady demokratycznego Państwa, nie sprzeciwiają się możliwości skrócenia terminu wejścia uchwały w życie, zwłaszcza przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia ciągłości obowiązywania uchwał w przedmiotowej sprawie i określeniu stawek opłat i kosztów na tym samym poziomie. Nie naruszono zatem art. 2 Konstytucji RP. Skarżący nie zarzucił także dowolności działania organu gminy w tym względzie. Działając z urzędu sąd administracyjny nie stwierdził istotnego naruszenia prawa przy podjęciu zaskarżonej uchwały – poza opisanym wyżej przekroczeniem delegacji ustawowej.

Na marginesie należy jedynie wyjaśnić, że nie byłoby dopuszczalne stwierdzenie nieważności w części § 3 uchwały, zgodnie ze stanowiskiem gminy. Oznaczałoby to bowiem modyfikację aktu prawa miejscowego w drodze orzeczenia sądu administracyjnego, co jest niedopuszczalne. W dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, termin jej publikacji nie był bowiem znany.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).

Z braku przesłanek do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa w zakresie § 3 uchwały, w pozostającej części skargę oddalono na podstawie art. 151 cyt. ustawy.

ec