Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 143/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. i T.M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego T. i B. M., Z. S. oraz I. K. z małoletnim synem K. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi J. M. kwotę 292, 80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] B M P na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974r. (tekst jednolity Dz. U z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, po. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku F [...] w sprawie wymeldowania z pobytu stałego w P przy ul. [...] państwa T i B M, pani Z S oraz pani I K z [...] K K orzekł o wymeldowaniu wymienionych wyżej osób sprzed wskazanego adresu.

W uzasadnieniu wskazano, że [...] r. B M P rozpoznawał wniosek F [...] w ten sposób, że orzekł o wymeldowaniu wskazanych przez nią osób. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez wymienionych, Wojewoda D uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

W ramach postępowania dowodowego organ przesłuchał zainteresowanych w trybie art. 52 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm.) nazwany dalej k.p.a. przed Urzędami Miasta właściwymi dla ich miejsca zamieszkania.

Przesłuchani [...] M podali, że darowali swoją nieruchomość F [...], oraz że zostali zmuszeni do opuszczenia lokalu w P. Mieli odłączoną wodę i prąd. W nieruchomości pozostawili swoje rzeczy osobiste i meble. T M dodatkowo oświadczyła, że w spornej nieruchomości nie mieszka od [...] r. Obecnie mieszka w D G u [...]. [...] mieszka oddzielnie. Podała też, że po opuszczeniu nieruchomości przychodziła do niej ale reprezentant organu wzywała do jej opuszczenia. W [...] r. chciała wejść na posesję, lecz okazało się, że są wymienione zamki. Wezwała wówczas policję, ale drzwi nie otwarto. Pani Z S wyjaśniła, że w P przy ul. [...] nie mieszka od [...] r. zamieszkuje u [...]. W nieruchomości pozostawiła rzeczy osobiste i meble. W dalszej części złożyła wyjaśnienia tej samej treści co pani T M.

Zarządca [...] F [...] pani G D - K poinformowała, że nieruchomość położona w P przy ulicy [...] jest własnością F i skarżący nie posiadają do niej żadnego tytułu prawnego. I K wyprowadziła się z nieruchomości w [...] r. pozostałe osoby w późniejszym terminie. Mieszkanie opuścili z własnej woli zabierając swoje rzeczy. Nie ma wiedzy aby później przychodzili do nieruchomości, nie znała ich adresu zamieszkania. Nie podejmowali prób wejścia do lokalu przy pomocy policji, nie próbowali w niej ponownie zamieszkać. Nie widziała ich w spornej nieruchomości. Nie istniała potrzeba egzekucji wyroku eksmisyjnego albowiem skarżący wyprowadzili się.

Dnia [...] r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, lokalu, w którym zamieszkiwali skarżący; lokal, ten został wskazany przez B M. Według organu pomieszczenia te nie były od dłuższego czasu zamieszkałe. Wskazuje na to brak rzeczy osobistych – tak w segmentach jak i pomieszczeniach, a także ogólny nieład panujący w mieszkaniu.

Organ otrzymał też odpowiedzi na swoje pisma w których:

U M w D G poinformował, że T M, Z S nie posiadają tytułu prawnego do lokalu, w którym mieszkają w D G;

Z E – [...] w J G w piśmie z dnia [...] r.podał, że układ pomiarowo - rozliczeniowy zainstalowany w spornej nieruchomości został zdemontowany dnia [...] r. w oparciu o pisemną rezygnację B M;

K K [...] P w J G poinformował w piśmie z dnia [...] r., że skarżący przekazali na rzecz F [...] sporną nieruchomość w drodze darowizny; następnie ośrodek został poddany remontowi, a darczyńcy z [...] zamieszkali w budynku mieszkalno - gospodarczym w fatalnym stanie technicznym. Po zakończeniu remontu nie zostali wpuszczeni do wyremontowanego budynku, czego skutkiem były wielokrotnie podejmowane interwencje i rozpatrywana przez Sąd sprawa cofnięcia darowizny. Dodał też, że w [...] r. podczas nieobecności skarżących miały miejsce włamania z kradzieżą.

W ocenie organu zebrane materiały dowodowe "budziły wątpliwości" - i nie pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia. W związku z tym wezwano strony na rozprawę administracyjną, która odbyła się w dniu [...] r.

Stawili się na nią B M i G D K- zarządca [...] nieruchomości F [...] z pełnomocnikiem.

Przedstawiciele F podtrzymali złożony wniosek o wymeldowanie wskazanych w nim osób. Oświadczyli też, że wszystkie rzeczy znajdujące się w pomieszczeniach są własnością F. Podali, że wyposażenie budynku oraz środki trwałe skarżących zostały przyjęte przez bank jako zabezpieczenie spłaty zadłużenia p.p. M – jako dowód przedłożyli do akt sprawy umowę darowizny, protokół przekazania nieruchomości w związku z umową darowizny oraz prawomocny wyrok Sądu w tej sprawie z dnia [...] r. (sygn. akt [...]). Twierdzili też, że bank darował przyjęte nieruchomości F [...] . Pełnomocnik F poinformował, że p.p. M nie mieszkają w miejscu zameldowania od [...] r., a opuszczając mieszkanie nie powiadomili o tym F, nie zwrócili kluczy, a tym samym mieli swobodny dostęp do lokalu. Wcześniej wywozili rzeczy - w tym, meble samochodem ciężarowym – w związku z tym F nie wiedziała jakie meble zostały w lokalu.

Wskazał też, że w roku [...] miały miejsce włamania do obiektu, w tym do pomieszczeń zajmowanych przez państwa M. Po opuszczeniu pomieszczeń nie zostały one ponownie zamieszkałe, nigdy wymienione osoby nie żądały umożliwienia wejścia do lokalu w celu zamieszkania. Nie ma też wiedzy czy przed sądem powszechnym toczy się postępowanie z wniosku p.p. M o wydanie pomieszczeń w użytkowanie. Odpowiadając na zarzuty p. M wyjaśnił, że F [...] nie była zainteresowana przywróceniem dopływu wody i prądu , ponieważ nie posiada funduszy na remont i usuwanie usterek albowiem nie prowadzi działalności gospodarczej, ani statutowej.

Pan B M oświadczył zaś, że wyprowadzając się z nieruchomości w P w [...] r. niczego lokatorzy ze sobą nie zabrali gdyż przeprowadzili się do umeblowanych mieszkań. Przyznał, że od czasu opuszczenia lokalu nie powrócili do niego celem zamieszkania oraz, że przed sądem nie toczy się żadne postępowanie między stronami. Stwierdził, że meble, które zostały w mieszkaniu są własnością lokatorów i zostały przewiezione z poprzedniego mieszkania – na dowód czego przedstawili zdjęcia, jak twierdził, wykonane w mieszkaniu znajdującym się w K- K przed jego sprzedaniem. Stwierdził, że meble nie stanowiły nigdy wyposażenia [...] przyjętego przez bank. Przyznał, że w [...] r. miało miejsce włamanie z kradzieżą, że wówczas zginęło wiele rzeczy należących do lokatorów, które pozostały w mieszkaniu. Po drugim włamaniu nie sprawdzał co pozostało w mieszkanku i czy meble nadają się do użytku. Zwrócił się też o dołączenie do akt sprawy protokołu wydania rzeczy z [...] r., sporządzonego w trakcie ładowania mebli i rzeczy osobistych na samochód przed ich wywiezieniem z ulicy [...] w P, który był w jego posiadaniu.

Wobec treści złożonych wyjaśnień przez strony organ uznał, że celowe przeprowadzenie ponownych oględzin, w celu ustalenia, czy meble pozostawione w spornym budynku są własnością państwa M. Podczas wizji ustalono , że meble znajdujące się w pomieszczeniach w/w lokalu są takie same, jak na zajęciach dołączonych do akt sprawy, natomiast meble znajdujące się w budynku głównym, składowane w piwnicy nie przypominają tych ze zdjęć. Na wszystkich meblach znajdujących się w budynku znajdują się tabliczki inwentaryzacyjne z napisem "[...] w O, O R w P" i na każdym znajduje się inny numer inwentarzowy. Pan M zaprzeczył aby na meblach przywiezionych z K – K znajdowały się kiedykolwiek takie oznaczenia.

Po dokonaniu analizy całości zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że:

- Z S opuściła dobrowolnie miejsce stałego pobytu w [...] r. i nie podjęła żadnych kroków prawnych, żeby do lokalu powrócić. Z przeprowadzonych wizji w lokalu wynika, że w pomieszczeniach zajmowanych przez strony nie zostały ich rzeczy osobiste. Obecnie mieszka w D G. W wyjaśnieniu z dnia [...] r. stwierdziła, że nie chce się wymeldować by w ten sposób zmusić F [...] do odpowiedzialności i odszkodowania.

- I K nie stawiła się na wezwanie, co w ocenie organu I instancji potwierdziło, że nie ma nic więcej do dodania w sprawie wymeldowania jej z pobytu stałego w P przy ulicy [...]. W [...] r. z powodu zagrzybienia lokalu opuściła go dobrowolnie z [...] K i zamieszkała w wynajętym mieszkaniu. Od tego czasu nie powróciła do niego celem zamieszkania a podczas wizji nie stwierdzono w mieszkaniu żadnych rzeczy należących do strony i jej [...].

- B i T M opuścili omawiane mieszkanie w [...] r. Twierdzili, że zostali do tego zmuszeniu ponieważ odcięto im prąd i wodę. O wyprowadzce nie zawiadomili właściciela, ani nie oddali kluczy do mieszkania, co oznacza ze do momentu wymiany drzwi, po włamaniach mieli możliwość wejścia do lokalu o każdej chwili. Nie wystąpili do Sądu o przywrócenie im prawa do zamieszkania w spornym lokalu, nie podjęto również negocjacji, żeby ponownie przyłączyć im prąd i wodę. Podczas wizji lokalnej stwierdzono, że w mieszkaniu nie ma żadnych ich rzeczy osobistych. Natomiast znajdują się w nim meble, które zostały zostawione, gdyż jak podał do protokołu B M wyprowadzili się do mieszkań umeblowanych i nie mieliby gdzie tych mebli postawić. W aktach sprawy znajduje się wyrok S R w J G sygn. akt [...] z dnia [...] r., z którego wynika, że państwo M wtargnęli do budynku głównego w [...] r. i obiekt ten opuścili po interwencji policji [...] r.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że wskazane osoby dobrowolnie opuściły lokal mieszkalny w P ul. [...], zabierając swoje rzeczy i nie dokonując obowiązku wymeldowania.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli T i B M, Z S i I K.

Z S i T M we wspólnie sporządzonym odwołaniu wniosły o odstąpienie od wymeldowania. Podniosły, że są w tragicznym położeniu. Zawiodły się na U M w P, bo liczyły na jego pomoc i porozumienie wspólne z F o wynagrodzeniu ich krzywd. Ponadto zasadnicza decyzja organu I instancji jest krzywdząca i obelżywa. Mianowicie ustalono, że opuściły swoje miejsce zamieszkania w P we [...] r. gdy tymczasem podały, że miało to miejsce w [...] r. Następnie stwierdziły, że w [...] mieszkały z [...] do [...] r. Podniosły, że w [...] r. Zarządca F [...] wyłączył prąd i wodę, wcześniej w [...] r.elektrownia wyłączyła prąd, podczas dużych mrozów.

Po wyłączeniach prądu i wody w [...] r., początkowo skarżący mieszkali u państwa W, a następnie od [...] r. u innych osób w G.

W [...] r. udały się na posesję w celu zamieszkania przy ulicy [...] w P, ale nie wpuszczono je. Wezwały policję, ale ta nie wiadomo dlaczego nie chce potwierdzić tego faktu i mówi o włamaniu.

Druga obelga dotyczy czasowych meldunków w D G. Jest to formalność, ma ono miejsce od [...] r. Jest to dom [...] po [...] - mały, w złym stanie technicznym.

Wiedzą, że majątek zostanie zwrócony i będą mogły w nim zamieszkać. Dlatego wnoszą o ich niewymeldowanie.

Wojewoda D Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( tj. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. z 2006r. Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpoznaniu powyższych odwołań utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu decyzji przytoczył ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ I instancji. Organowi I instancji zarzucał, że nie wziął pod uwagę faktu, że w [...] r. Z S wraz z innymi lokatorami próbowała zamieszkać na posesji, ponieważ bezprawność tego działania zostało stwierdzona wyrokiem S R w J G z dnia [...] r. sygn. akt [...].

Po rozpatrzeniu odwołań organ II instancji stwierdził co następuje:

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, iż osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.

Pojęcie "opuszcza", na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy interpretować, jako dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych. Natomiast przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem wszystkich związków z lokalem dotychczasowym.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt niezamieszkiwania odwołujących się w miejscu zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P gdyż w tej kwestii zgodne ze sobą są zeznania świadków oraz stron. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu utrudnienia zamieszkiwania w spornym lokalu, zauważył że sądy administracyjne konsekwentnie utrzymują pogląd, iż dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków, skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszenia do jego opuszczenia. Wobec braku podjęcia przez odwołujących się skutecznych działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, opuszczenie przez stronę miejsca stałego zameldowania należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu.

Ponadto przytaczane w odwołaniach stron argumenty, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, gdyż zmusiła ich do tego G D - K odłączając im wodę oraz prąd, uznać należy za bezzasadne, gdyż w wyroku S O w J G W [...] C z [...] r. sygn. akt [...] dowiedziono, że dostawcy tych mediów odmawiali zaopatrywania w media, bądź na skutek zalegania przez odwołujących się z płatnościami ([...] S.A. w J G), bądź wobec wystąpienia awarii instalacji ([...] S.A. w J G, [...] Sp. Z o.o. w S P). S O wykazał również, że F [...] wzywała odwołujących się do uregulowania należności za prąd, jednak te wezwania pozostały bez odpowiedzi.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, w rozumieniu art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wskazując, że opuszczenie lokalu, w którym osoba była zameldowana można uznać za dobrowolne i trwałe, jeśli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób (wyrok NSA z dnia 17 marca 2003r. V SA 2323/02, LEX nr 159183). Strony odwołujące się nie wykazały w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji jakoby opuszczenie przez nich dotychczasowego miejsca pobytu stałego miało charakter niedobrowolny.

Ponadto nadmienił, że zgodnie z art. 9 ust 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Utrzymanie w ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu osoby, pomimo stwierdzonego faktu opuszczenia przez nią miejsca zameldowania oznaczałoby tolerowanie fikcji meldunkowej, niedopuszczalnej przepisami prawa.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z akt sprawy B i T M, I S z [...] K oraz Z S nie mieszkają w lokalu przy ul. [...] w P, a po jego opuszczeniu nie dokonali obowiązku wymeldowania.

W skardze od powyższej decyzji T M i Z S wniosły o całościowe rozpoznanie sprawy, a nie tylko wymeldowania. Podkreśliły, że czują się pokrzywdzone.

Ponadto zarzuciły, że w zaskarżonej decyzji poszczególne sytuacje - w tym decydujące wejście do budynku w [...] r. są opisane wybiórczo, niezgodnie z prawdą.

Podobnie opisano sprawę zaległych opłat za prąd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga T M i Z S nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty w niej zawarte nie mogą skutkować odmową organu wymeldowania skarżących gdyż albo nie mają istotnego znaczenia dla sprawy, bądź też ocena istotnych dla sprawy okoliczności została dokonana w sposób odmienny niż to czynili skarżący.

Ponadto Sąd badał zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) legalność zaskarżonej decyzji - ale nie znalazł istotnych uchybień, które powodowałyby uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.).

Podstawą prawną zaskarżonych decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. (tj. Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o ludności i dowodach osobistych. Przepis ten brzmi " organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się".

Wynika z niego, że przesłankami do wymeldowania osób jest fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące .

Według Sądu organy zebrały pełny materiał dowodowy i właściwie go oceniły. Niesporną okolicznością w sprawie jest to, że skarżący byli właścicielami nieruchomości położonej w P przy ul. [...] oraz to, że umową darowizny przenieśli jej własność na rzecz wnioskodawcy w dniu [...] r.

Poza sporem jest również okoliczność, że skarżący wnieśli do sądu powszechnego pozew o przywrócenie własności nieruchomości w P na skutek odwołania darowizny – ale wyrok w tej sprawie, oznaczonej sygnaturą akt S O w J G [...] i S A we W – [...] rozpoznającego apelację skarżących, był dla nich niekorzystny .

Kwestią istotną dla sprawy jest kiedy odwołujący się wyprowadzili się z nieruchomości w P oraz czy wyprowadzka ta miała charakter dobrowolny.

Praktyka wypracowała bowiem jednolity pogląd na tle omawianego art. 15 ustawy o ludności i dowodach osobistych, że opuszczenie, o którym mówi ten przepis musi mieć charakter dobrowolny i trwały (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt V SA 2323/02).

Zebrany przez organy materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że taki charakter miała wyprowadzka stron. Przyczyną opuszczenia nieruchomości była awaria instalacji prądu i wody.

Brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, aby było to, jak twierdzą skarżący spowodowane celowo przez przedstawicieli F [...]. W tym momencie należało wskazać na pismo [...] z dnia [...] r., która w odpowiedzi na pismo U M w P z dnia [...] r., stwierdziła, "że układ pomierniczo - rozliczeniowy zainstalowany w P przy ul. [...] został zdemontowany [...] r. w oparciu o pisemną rezygnację Państwa M".

Wynika z niego jednoznacznie, że przed [...] r. był włączony prąd, a skarżący nie byli zainteresowani jego dostawą.

Trafnie też organ II instancji zauważa, że ustalenia dokonane przez S O w J G w powołanej wyżej sprawie [...] wskazują na dobrowolne opuszczenie przez skarżących nieruchomości oraz na okoliczność, że w [...] r. dostawcy prądu i wody, odmawiali zaopatrzenia o te media gdyż skarżący zalegali z płatnościami ([...] SA w J G) bądź na skutek awarii instalacji (wody).Ustalenia dokonane przez Sąd o prawomocnym orzeczeniu dają podstawę aby nie dać wiary zeznaniom stron w przedmiocie celowego tym zakresie działania reprezentantów F [...].

W aktach administracyjnych (k.90) znajduje się dołączone przez Fundację [...] pismo skarżącego B M z dnia [...] r. wnioskujące zdjęcie licznika przedpłatowego. Z pisma powyższego jednoznacznie wynika, że strony nie mieszkają w spornej nieruchomości od [...] r.

Data wyprowadzenia się stron nie wymaga ustalenia - słuchani w charakterze strony małżonkowie M oraz Z S tak w dniu [...] r. jak i [...] r. oświadczyli, że wyprowadzili się z nieruchomości położonej w P ul. [...]- w [...] r., zaś I K w dniu [...] r. oświadczyła, że opuściła tę nieruchomość w [...] r.

To, że nieruchomość ta do chwili obecnej nie stanowi centrum życiowego stron świadczą sporządzone przez organ I instancji opisy pomieszczeń, dokonane – szczególnie podczas wizji lokalnej.

Zresztą strony w swoich wypowiedziach przyznają ten fakt (zeznanie B M, I K z dnia [...] r. oraz T M i Z S z [...] r.).

Sąd orzekający podziela również stanowisko judykatury którego reprezentantem jest wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 marca 2008 roku w sprawie sygn. akt III SA/Kr 893/07(lex 488536); jego teza brzmi: eksmisja wprowadzająca w życie prawomocny wyrok sądu cywilnego jest na gruncie art. 15 ustawy z 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych całkowicie zrównana z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu przez stronę eksmitowaną i wymeldowaną oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt III SA/PO 1/08 (489487), w którym Sąd uznaje za równoznacznie z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974r. o ewidencji ludności dowodach osobistych nie tylko dobrowolne zmiany miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.

Przenosząc te poglądy, interpretację omawianego art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych na grunt niniejszej sprawy, w której okolicznością niesporną jest, że strony nie występowały do Sądu o zagwarantowanie prawa do ponownego zamieszkania – uznać należy, że opuszczenie przez skarżących lokalu miało charakter dobrowolny.

Po drugie, wyrokiem S O w J G z dnia [...] r. sygn. akt [...] nakazano B M, T M oraz Z S, aby opuścili, opróżnili i wydali F [...] pomieszczenia mieszkalne w budynku mieszkalno – gospodarczym, położone przy ulicy [...] w P.

Zgodnie więc z powołaną wyżej interpretacją art. 15 omawianej ustawy i wskazanymi wyżej okolicznościami uznać należy, że skarżący opuścili nieruchomość trwale i dobrowolnie.

Zatem zaistniały pozytywne przesłanki określone w powołanym przepisie dające podstawę do wymeldowania skarżących z budynku położonego w P przy ul. [...].

W tych więc okolicznościach bez znaczenia są zarzuty stron dotyczące ustalonego przebiegu prób ich wejścia do budynku, stosunku zarządcy [...] do stron, czy też okoliczności w jakich doszło do awarii mediów.

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.