Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 69/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 240
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2022 roku przy udziale sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 9 listopada 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dot. określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020, poz. 1325 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] października 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od czerwca do października 2009 r., utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie.

Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. u skarżącego, przeprowadzone zostało postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego za okres od stycznia do grudnia 2009 r.

W oparciu o zgromadzony w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od czerwca do października 2009 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. działając na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawiadomił skarżącego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wszczęcia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w dniu [...] listopada 2014 r. postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Po rozpatrzeniu skargi WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. uchylił decyzje organów obu instancji.

NSA wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r. uchylił wyrok WSA w Poznaniu i oddalił skargę.

Następnie działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w P..

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., stwierdzając brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Strona wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji m.in. wskazał, że art. 128 Ordynacji podatkowej statuuje zasadę trwałości ostatecznej decyzji podatkowej, która przede wszystkim służy ochronie ogólnego porządku prawnego, w tym pewności prawa. Trwałość ostatecznej decyzji podatkowej pozwala bowiem stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy państwa zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw, przy czym stabilizację porządku prawnego uznaje się za wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Organ wskazał, że na podstawie art. 128 Ordynacji podatkowej przewidziana została możliwość podważenia decyzji ostatecznej w postępowaniu podatkowym, z zastrzeżeniem, że może to nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zatem tylko wyraźnie określone prawem przyczyny mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej, a naturalną konsekwencją tego jest, że postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej.

Jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania służących weryfikacji decyzji ostatecznej jest wznowienie postępowania. Tryb ten jest środkiem dającym możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością (przesłanki wznowienia), wyliczoną wyczerpująco w art. 240 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Organ wskazał, że występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. strona zakreśliła granice postępowania wznowieniowego.

Organ stwierdził, że w uzasadnieniu powyższego wniosku strona podniosła, że nie było zasadne opodatkowanie sprzedaży oleju opałowego oraz nabycia i posiadania benzyny Pb 95, albowiem doszło do rzeczywistej sprzedaży oleju opałowego firmie N. . z o. o. a benzyna faktycznie pochodziła od spółki M. sp. z o. o. Strona zarzuciła ponadto upływ 5 letniego terminu przedawnienia ze względu na nieskuteczne zawieszenie jego biegu.

Organ odwoławczy powołał się na ustalenia dotyczące tego, że N. Sp. z o. o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Zakwestionowano wobec tego pochodzące od tego podmiotu faktury. Okoliczności te wynikają m. in. z przesłuchania prezesa tego podmiotu gospodarczego z dnia [...] lutego 2013 r.

Strona wnioskowała ponadto o uzupełnienie postępowania dowodowego co nie jest możliwe w ramach wznowienia postępowania podatkowego.

Oświadczenia N. Sp. z o. o. o przeznaczeniu oleju nie mogły być uznane za prawdziwe i rzetelne.

Co do obowiązku podatkowego dotyczącego benzyny Pb 95 organ wskazał m. in., że strona nie wykazała uiszczenia podatku od niej na uprzednich etapach obrotu gospodarczego.

Okoliczności faktyczne sprawy były badane m. in. w ramach postępowania NSA zakończonego wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r.

Organ stwierdził ponadto, że wskazywana przez stronę okoliczność doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w postępowaniu kontrolnym, nie jest nową okolicznością faktyczną nieznaną Dyrektorowi Izby Celnej w P. w momencie wydawania przez niego ostatecznej decyzji.

Skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpił w wyniku doręczenia zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] listopada 2014 r. podatnikowi - podatnikowi.

Biorąc powyższe argumenty pod uwagę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wskazane przez stronę okoliczności faktyczne, dotyczące doręczenia zawiadomienia bezpośrednio podatnikowi zamiast ustanowionemu przez niego w sprawie pełnomocnikowi, były znane Dyrektorowi Izby Celnej w P., w dniu wydawania decyzji ostatecznej. Nie stanowią one zatem nowych okoliczności sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem organu II instancji nie ma również racji strona podważając w odwołaniu znaczenie dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonej przez organ I instancji oceny uchwały NSA z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, złożył pełnomocnik strony skarżącej zaskarżając tę decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i

art. 191 Ordynacji podatkowej

2 ) art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej

3 ) art. 120 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym pełnomocnik strony skarżącej wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).

Poddana kontroli judykacyjnej ww. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dlatego też skarga podlega oddaleniu.

Wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest określona w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa [tj. z dnia 7 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325)] zasada trwałości decyzji podatkowej. Zasada ta służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego. Zatem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych możliwa jest tylko w następstwie zainicjowania tzw. postępowań nadzwyczajnych. Chodzi tutaj o (a) zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246 ustawy – Ordynacja podatkowa), a także o (b) stwierdzenie nieważności (art. 247-252 ustawy – Ordynacja podatkowa) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad postępowania lub decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do (c) uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-256 ustawy – Ordynacja podatkowa).

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zaznaczyć też trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. - II SA 1241/98, LEX nr 41894).

Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek, enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, umożliwiając usunięcie ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;

12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.

Jedną z okoliczności warunkujących wznowienie postępowania podatkowego – a wskazanych w niniejszej sprawie jako podstawa wznowienia we wniosku o wznowienie postępowania - jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa).

W aspekcie proceduralnym - w sytuacji dopuszczalności wznowienia postępowania -organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa). Postanowienie o wznowieniu postępowania jest niezwykle ważnym elementem tego postępowania gdyż stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania (a) co do przesłanek wznowienia oraz (b) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa).

Ostatnim elementem proceduralnym - po wznowieniu postępowania - jest wydanie, przez organ administracji publicznej decyzji – w trybie art. 245 § 1 O.p. - na podstawie której:

1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118 O.p. z zastrzeżeniem art. 70 d.

Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w art. 240 § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji (art. 245 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa).

Dokonując analizy powyższych podstaw normatywnych - w aspekcie okoliczności niniejszej sprawy - należy wskazać, że podstawą prawną wznowienia postępowania jest wskazana już powyżej przesłanka unormowana w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa. Na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zarówno nowe okoliczności faktyczne jak i nowe dowody mogą stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy są istotne dla sprawy, tj. przede wszystkim dotyczą przedmiotu sprawy, mają znaczenie prawne oraz charakteryzują się tym, że w przypadku ich uwzględnienia, wpływają na zmianę treści dotychczasowej decyzji ostatecznej.

Uchylenie więc decyzji dotychczasowej w oparciu o przesłankę wskazaną przez stronę (zawartą w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa) możliwe jest więc wyłącznie po stwierdzeniu zaistnienia warunków jakie winny spełniać nowe okoliczności lub dowody, tj., że:

1) ujawnione okoliczności faktyczne oraz dowody są nowe;

2) nowe ujawnione okoliczności faktyczne oraz nowe dowody są istotne dla sprawy,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej,

4) okoliczności te i dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "okoliczności faktyczne". Należy rozumieć je w takim znaczeniu, w jakim funkcjonują w języku potocznym, tj. jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (wyr. WSA w Olsztynie z 5.2.2020 r., I SA/Ol 758/19, Legalis). Podkreślić należy, że pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje w toku postępowania administracyjnego, rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Do okoliczności tych nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego. Dokonaną oceną organ jest związany i ani zmiana tej oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2008 r., I FSK 1163/07 LEX nr 542315).

WSA, odnosząc się także do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, a powołującej się na orzecznictwo w postaci m.in. wyżej wskazanej i opisanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2018 r., I FPS 3/18, stwierdza, że sądy administracyjne w procesie stosowania prawa wskazują okoliczności wyłączające możliwość zastosowania przesłanki z perspektywy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (analogicznie - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). I tak nie jest nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem, który uzasadniałby wznowienie postępowania, ustalona w judykaturze nowa wykładnia przepisu prawnego, która – gdyby była zastosowana w sprawie – spowodowałaby odmienną decyzję, nie jest podstawą do wznowienia postępowania, w myśl komentowanego przepisu, gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani z nowym dowodem, ani z nową okolicznością faktyczną (zob. wyrok NSA z 9.5.1997 r., III SA 1549/95, Legalis). W orzecznictwie sądu administracyjnego waloru "nowego dowodu lub nowej okoliczności" uzasadniającej wznowienie postępowania odmówiono również wykładni przepisu prawa materialnego, dokonanej przez SN (por. wyrok NSA w Lublinie z 22.3.1996 r., SA/Lu 874/95, Legalis; wyrok NSA w Katowicach z 5.12.1995 r., SA/Ka 2158/94, POP 1998, Nr 4, s. 135, powoływane w komentarzu do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, pod red. R. Hausera 2021, wyd. 7/Stankiewicz, Legalis). Podkreślenia wymaga, że materialnoprawna, normatywna przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest tożsamą z przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Tak więc orzecznictwo organów ochrony prawnej należy brać pod uwagę przy analizie przesłanek normatywnych wznowienia postępowania administracyjnego/podatkowego.

WSA stwierdza, że na podstawie analizy akt administracyjnych, jak też zarzutów zawartych w skardze wynika, że organ administracji publicznej w ramach procedury podatkowej w zakresie podnoszonej we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki - wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję – posiadał wiedzę w zakresie istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej a dotyczącej doręczenia ww. przesyłki stronie postępowania -skarżącemu, a nie pełnomocnikowi tej strony. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z dokumentu w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego .

Podkreślić należy, że organy w momencie orzekania nie tylko były świadome, iż zawiadomienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. skierowane zostało bezpośrednio do podatnika - skarżącego na adres jego zamieszkania, ale także, że to właśnie ta czynność procesowa, a nie zawiadomienie pełnomocnika strony, wywołała skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania normatywne jak również analizę postępowania wznowieniowego oraz uzasadnienia decyzji organu Sąd uznaje, że zarzut skarżącego – szczegółowo opisany w uzasadnieniu skargi, a wskazujący na okoliczność braku doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70 c ustawy - Ordynacja podatkowa pełnomocnikowi skarżącego - jest niezasadny w toku postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i nie stanowi pozytywnej, normatywnej przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa. Tego typu zarzut mógłby być skutecznie podnoszony (i sąd powinien dokonać analizy tego zarzutu) jednakże w postępowaniu sądowoadministracyjnym kontrolującym prawidłowość procedury i wydanej przez organ decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, a nie w trakcie kontroli judykacyjnej postępowania zainicjowanego przez stronę w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego/podatkowego w oparciu o przesłanki unormowane w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Co do zarzutów dotyczących zasadności opodatkowania skarżącego podatkiem akcyzowym wskazać należy za organem II instancji, że stwierdził on, iż w uzasadnieniu powyższego wniosku strona podniosła, że nie było zasadne opodatkowanie sprzedaży oleju opałowego oraz nabycia i posiadania benzyny Pb 95, albowiem doszło do rzeczywistej sprzedaży oleju opałowego firmie N. Sp. z o. o. a benzyna faktycznie pochodziła od spółki M. sp. z o. o. Strona zarzuciła ponadto upływ 5 letniego terminu przedawnienia ze względu na nieskuteczne zawieszenie jego biegu.

Organ odwoławczy powołał się – w ocenie Sądu prawidłowo - na ustalenia dotyczące tego, że N. Sp. z o. o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Zakwestionowano wobec tego pochodzące od tego podmiotu faktury. Okoliczności te wynikają m. in. z przesłuchania prezesa tego podmiotu gospodarczego z dnia [...] lutego 2013 r.

Strona wnioskowała ponadto o uzupełnienie postępowania dowodowego co nie jest możliwe w ramach wznowienia postępowania podatkowego.

Trafnie uznał organ II instancji, że oświadczenia N. Sp. z o. o. o przeznaczeniu oleju nie mogły być uznane za prawdziwe i rzetelne.

Co do obowiązku podatkowego dotyczącego benzyny Pb 95 organ wskazał prawidłowo m. in., że strona nie wykazała uiszczenia podatku od niej na uprzednich etapach obrotu gospodarczego.

Okoliczności faktyczne sprawy były badane m. in. w ramach postępowania NSA zakończonego wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r.

W sytuacji, gdy organ stwierdzi brak normatywnych przesłanek (unormowanych w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa) do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym, po przeprowadzeniu postępowania tym zakresie, zobowiązany jest do zastosowania przepisu art. 245 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Przepis ten nakazuje organowi wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.