Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 236/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150, art. 153 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi I.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania) 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwana O.p.) w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 ze zm), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. o nr od [...]do [...]w zakresie podatku towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca [...] r. i w związku z tym pozostawił je bez rozpatrzenia.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego w firmie "A" w zakresie sprawdzenia rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. jako organ pierwszej instancji wydał decyzje z dnia [...]r. o nr od [...]do [...]określające zobowiązanie podatkowe I.K. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca [...] r. Decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały nadane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru do I.K. na adres [...], ul. [...]w dniu [...] r. Z pocztowego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została z powodu nieobecności adresata awizowana w dniu [...] r. Następnie przesyłkę ponownie awizowano w dniu [...]r. Z kolei, z pisma Poczty Polskiej z dnia [...] r. wynika, że strona zgłosiła się po odbiór awizowanej przesyłki w dniu [...]r. lecz po zorientowaniu się, że nadawcą przesyłek jest Urząd Kontroli Skarbowej, odmówiła pokwitowania ich odbioru, stwierdzając "że się zastanowi".

Z pisma Poczty Polskiej z [...]r. wynika także, że w dniu [...] r. I.K. ponownie zgłosiła się do filii Urzędu Pocztowego [...]w celu zmiany swojego adresu do korespondencji i wówczas również nie odebrała przesyłki mimo, że ciągle pozostawała ona do jej dyspozycji w placówce pocztowej. Nieodebrana przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu [...]r.

W dniu [...]r. (data stempla pocztowego) strona złożyła odwołanie od decyzji z [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i w związku z tym pozostawił odwołanie bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że strona odmówiła odbioru przesyłki zawierającej decyzje pierwszoinstancyjne, co zgodnie z art. 153 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 nr 8 poz. 60 ze zmianami - dalej O.p ) oznacza, że decyzje zostały doręczone w dniu odmowy ich przyjęcia, czyli w dniu [...]r. Zatem termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...]r. Organ stwierdził, że odwołanie zostało nadane w dniu [...]r. czyli 8 dni po terminie.

Organ ponadto wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 O.p. - termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Z kolei, zgodnie z art. 144 O.p. organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast w myśl art. 153 § 1 O.p. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144 O.p. pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo z adnotacją włącza się do akt sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 153 § 2 O.p. w przypadkach o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Organ wskazał również, że strona była świadoma toczącego się wobec niej postępowania podatkowego, w którym brała czynny udział. Zdaniem organu strona świadomie nie podjęła przesyłki w dniu [...]r. powziąwszy informację od pracownika Poczty Polskiej S.A. o skierowanych do niej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przesyłkach listowych. Z okoliczności wynika zatem, że strona odmówiła odbioru przesyłki co skutkuje zgodnie z art. 153 § 2 O.p. uznaniem, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia tj. w dniu [...] r.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia [...]r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podnosząc, że dopiero w dniu [...] r. dowiedziała się o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania tj. w dniu odbioru postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r. Uzasadniając brak winy w uchybieniu terminowi strona wskazała, że działała w przekonaniu, że termin do wniesienia odwołania upływa dopiero [...]r. sądząc, że termin ten liczy się od upływu 14 dni od awizowania przesyłki zgodnie z art. 150 O.p. Strona dodała, że mówiąc "że się zastanowi" chciała, by korespondencja była kierowana do jej pełnomocnika, a nie miała zamiaru odmowy przyjęcia korespondencji.

Strona podniosła, że skoro nie była pouczona o konsekwencjach sprawdzenia nadawcy korespondencji, a działała zgodnie z pouczeniem zawartym w treści awizo, to nie można uznać, że świadomie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił stronie przywrócenia terminu, stwierdzając, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 162 § 1, § 2 i § 3 i art. 163 § 2 O.p. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest z kolei wymienione na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawienia go bez rozpatrzenia. I.K. działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego złożyła na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 150 O.p. przez jego błędną interpretację i niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że organ bezpodstawnie przyjął, że decyzje z dnia [...]r. zostały skutecznie doręczone w dniu [...] r. Wskazał, że w świetle art. 150 O.p. strona otrzymująca zawiadomienie obowiązana jest do podjęcia pisma w terminie 14 dni od otrzymana zawiadomienia. Podkreślił, że strona nie odmówiła przyjęcia pisma lecz po uzyskaniu informacji o nadawcy przesyłki stwierdziła, że się jeszcze zastanowi, gdyż w tym momencie nie upłynął jeszcze termin do podjęcia pisma w świetle art. 150 O.p. Żaden z pracowników poczty nie dokonał adnotacji, że adresat odmówił przyjęcia przesyłki. Zgodnie z art. 150 O.p. to adresat występuje z inicjatywą podjęcia pisma. Urząd pocztowy nie był zobowiązany do przedstawienia przesyłki do odbioru. Wskazał, że strona wniosła odwołanie w terminie 14 dni od upływu terminu określonego w art. 150 § 2 O.p. licząc go od 12 listopada 2010 r. stosownie do art. 12 § 5 O.p., gdyż termin określony w art. 150 § 2 O.p. przypadał na dzień wolny od pracy.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, a odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że stanowią one polemikę z ustaleniami faktycznymi organu. Wskazał, że w dniu [...]r. I.K. powziąwszy informację od pracownika Urzędu pocztowego o skierowanej do niej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przesyłce listowej nie podjęła pisma, tylko stwierdzając, " że się jeszcze zastanowi" oddaliła się z miejsca doręczenia. Podkreślił, że w tych okolicznościach należało uznać, że pismo zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata tj. zgodnie z art. 153 § 2 O.p. Wskazał, że w sprawie nastąpiła sytuacja uchylania się adresata od skutków doręczenia, a uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było jedynie nieprzewidzianą przez stronę konsekwencja umyślnego jej działania w celu uniknięcia odbioru decyzji. Zwrócił uwagę, że jak wynika z pisma Poczty Polskiej z dnia [...] r. I.K. ponownie była w dniu [...]r. w Urzędzie pocztowym, celem zmiany swojego adresu do korespondencji i pomimo tego, że przedmiotowa przesyłka nadal pozostawała w placówce pocztowej do jej dyspozycji nie podjęła jej. Organ wskazał, że przesyłka po raz pierwszy została awizowana w dniu [...]r. z powodu nieobecności adresata, powtórnie była awizowana w dniu [...]r., w tym dniu I.K. odmówiła odbioru przesyłki i oddaliła się z miejsca doręczenia tj. filii Urzędu Pocztowego [...]. Zdaniem organu zaniedbanie urzędu pocztowego polegające na braku adnotacji o odmowie przyjęcia przesyłki przez adresata i niedokonaniu jej zwrotu do nadawcy nie może niwelować faktu odmowy przyjęcia korespondencji oraz związanych z tym skutków. Organ zarzucił pełnomocnikowi strony nieprawidłową interpretację art. 150 O.p. Wyjaśnił, że przepis ten umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Celem tej regulacji jest uniemożliwienie tamowania postępowania podmiotom, które nie odbierają korespondencji z zamiarem uniknięcia odpowiedzialności prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że jest ono błędne.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K.. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. o nr od [...]do [...]w zakresie podatku towarów i usług za miesiące od [...] do [...]r. i w związku z tym pozostawiono je bez rozpatrzenia.

Organ wydając to postanowienie stanął na stanowisku, iż 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od w/w decyzji powinien być liczony od dnia [...]r. kiedy to w jego ocenie I.K. odmówiła przyjęcia przesyłki, a zatem termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...]r. Zdaniem organu przesyłka została doręczona w trybie art. 153 § 1 i 2 O.p. Skoro odwołanie od decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 26 listopada 2010 r. doszło do uchybienia terminu.

Z kolei strona zarzuca, iż termin odbioru przesyłki z placówki pocztowej liczy się od upływu 14 dni od dnia awizowania przesyłki zgodnie z art. 150 O.p.. Termin ten przypadał jednak na dzień ustawowo wolny od pracy tj. [...]r., a więc zgodnie z art. 12 § 5 O.p. upływał w dniu następnym tj. [...]r. A zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania liczony od tej daty upływał w dniu [...]r. i został przez stronę zachowany.

Sąd w zaistniałym stanie faktycznym sprawy po zapoznaniu się z argumentacją strony i aktami administracyjnymi w pełni podziela zarzuty strony, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 150 O.p. przez jego niezastosowanie i art. 153 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie organ nieprawidłowo i bezpodstawnie przyjął, że termin 14 dniowy do złożenia odwołania powinien być liczony od dnia [...] r. i od tej daty liczony upłynął w dniu [...]r.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Z kolei, art. 150 § 1 a O.p. stanowi, że adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Natomiast art. 150 § 2 O.p. stanowi, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Poza sporem w przedmiotowej sprawie jest, że wobec niemożności doręczenia I.K. przesyłki zawierającej decyzje wymiarowe Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. w trybie art. 148 § 1 O.p. i art. 149 O.p., przesyłka ta w dniu [...]r. została awizowana. Skarżąca I.K. została powiadomiona o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni do jej dyspozycji jako adresata we wskazanym Urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...]r. Powyższe wprost wynika z adnotacji zawartych na potwierdzeniach odbioru spornej korespondencji. W dniu [...]r. I.K.była w Urzędzie poczty, ale przesyłki nie odebrała, dowiedziała się jedynie kto jest nadawcą i oświadczyła, że się zastanowi. Przesyłka nadal pozostawała w Urzędzie poczty do jej dyspozycji do dnia [...]r. I.K.była i w tym dniu w Urzędzie pocztowym, ale przesyłki nie odebrała. Termin 14 dniowy do podjęcia przesyłki przez adresata liczony od daty pierwszego awizowania tj. od [...]r. upływał w dniu [...]r., przy czym z uwagi, iż jest to dzień ustawowo wolny od pracy, zgodnie z art. 12 § 5 O.p. ostatni dzień terminu odbioru przesyłki upływał w dniu następnym tj. [...]r. W rozpatrywanej sprawie przesyłka nie została podjęta przez adresata w tym czasie i z tej przyczyny została zwrócona nadawcy w dniu [...]r. Jak wcześniej wskazano w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. (14 dni). A zatem w niniejszej sprawie doręczenie przesyłki uważa się za dokonane w dniu [...]r. i od tego dnia należy liczyć 14 dniowy termin do złożenia odwołania od wydanych decyzji. Termin ten upływał więc [...] r. Skarżąca w tym dniu złożyła odwołanie ( data nadania przesyłki), a zatem wbrew odmiennym ustaleniom organu należy stwierdzić, że strona nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Sąd wskazuje, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez organ art. 153 O.p.. Ustalenie organu, że przesyłka listowa Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. została w trybie art. 153 § 2 O.p. doręczona I.K. w dniu odmowy jej przyjęcia tj. w dniu [...]r. jest całkowicie błędne. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy ( art. 153 § 1 O.p.). W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Należy zwrócić uwagę, że ta regulacja ma zastosowanie wyłącznie do czynności podejmowanych przez doręczającą pismo osobę czy to w ramach wykonywania usług pocztowych, czy też przez inną prawnie umocowaną osobę. Przepis ten wyraźnie odnosi się do doręczeń dokonywanych w trybie art. 144 O.p., który przyjmuje jako zasadę pokwitowanie przez adresata odbioru pisma. Dopiero dalsze przepisy O.p. przewidują rozwiązania szczególne, które jako wyjątki od zasady nie mogą być wykładane rozszerzająco, lecz dosłownie lub ścieśniająco ( Ordynacja podatkowa Komentarz 2010, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Ryszard Mastalski, Janusz Zubrzycki, Oficyna Wydawnicza " Unimex", Wrocław 2010, str. 678). Innymi słowy regulacja zawarta w art. 153 § 1 i 2 O.p. odnosi się do sytuacji dokonywania czynności doręczenia pisma bezpośrednio adresatowi w sposób określony w art. 148 O.p. np. w mieszkaniu, miejscu pracy czy innym, gdzie się adresata zastanie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wyrażono pogląd, który Sąd w pełni podziela, że z użytego w art. 153 § 1 O.p. sformułowania o piśmie przesłanym przez pocztę lub w inny sposób oraz o zwrocie pisma do nadawcy wynika w sposób jednoznaczny, że możliwość uznania za doręczone pisma, którego adresat odmówił przyjęcia, nie może odnosić się do sytuacji, w których nie następuje czynność przesłania pisma (przez pocztę lub w inny sposób), a więc w sytuacji, gdy odmowa przyjęcia ma miejsce podczas obecności podatnika np. w siedzibie organu podatkowego (por. wyrok NSA z 29 października 2003 r., sygn. SA/Sz 2392/01, OSP 2004/12/153, wyrok WSA w Gdańsku z 12 sierpnia 2008 r., sygn. I SA/Gd 381/08, LEX nr 486039). Również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2009 r., sygn. III SA/Wa 862/09, Lex 574046, zwrócił uwagę, że mylne jest przekonanie, że skutek doręczenia wynikający z art. 153 § 2 O.p. następuje, o ile zachowana zostanie procedura doręczenia określona w art. 150 O.p. Są to dwa, zupełnie odrębne przypadki. W rozwiązaniu art. 153 O.p. chodzi o sytuacje, w których adresat został zlokalizowany, podjęto próbę doręczenia, lecz odmawia on przyjęcia pisma. Z odmową odbioru pisma mamy bowiem do czynienia, gdy doręczający zaofiaruje przekazanie pisma adresatowi, natomiast adresat wyraźnie oświadczy doręczającemu, że pisma nie przyjmuje albo też w inny sposób uzewnętrzni wolę odmowy jego przyjęcia. Odmowa przyjęcia pisma musi mieć charakter wyraźny. Z kolei art. 150 O.p., który reguluje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma wyraźnie stanowi, że poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni, w tym przypadku inicjatywa podjęcia przesyłki należy do adresata powiadomionego o miejscu i czasie jej przechowywania. Jeżeli adresat nie podejmie przesyłki, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia jej przechowywania. Tak też się stało w przedmiotowej sprawie. Niedopuszczalne jest zatem ustalenie organu, że w dniu [...]r. I.K.w Urzędzie poczty odmówiła odbioru przesyłki po otrzymaniu informacji co do jej nadawcy i od tej daty należy liczyć termin do złożenia odwołania. Za prawidłową datę odbioru przesyłki w niniejszej sprawie należy zatem przyjąć zgodnie z art. 150 §1 pkt 1 i § 2 O.p. i w związku z art. 12 § 5 O.p. dzień [...] r. jako ostatni dzień 14 dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie narusza wskazane przepisy postępowania co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie nie może się ostać.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z art. 152 tej ustawy Sąd orzekł , że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.