Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 411/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 994/12 w sprawie ze skargi Towarzystwa [...] w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Towarzystwa [...] w P. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 4600 (cztery tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 994/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego /dalej: GINB/ z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania, w pkt 1 – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, w pkt 2 - orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, w pkt 3 - zasądził od GINB na rzecz Towarzystwa [...] w P. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 2257 zł.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego /dalej: WMWINB/ zatwierdził projekt budowlany zamienny basenu portowego wybudowanego na terenie [...] nad jeziorem [...] (działki geodezyjne nr [...] i [...]), nakładając jednocześnie na inwestora Towarzystwo [...] w P. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W wyniku przeprowadzonej 16 czerwca 2009 r. kontroli przedmiotowej inwestycji - pozostającej w związku z wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie - WMWINB stwierdził, że basen portowy o pow. 13 300 m² na terenie [...] jest użytkowany bez wymaganego prawem pozwolenia (zacumowanych w nim było kilkadziesiąt jednostek jachtowych). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] organ ten na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /dalej: P.b./, nałożył na inwestora karę w wysokości 125 000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego /wydane w tym przedmiocie pierwotne postanowienie WMWINB z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] o nałożeniu kary w wysokości 125 000 zł wraz z utrzymującym je w mocy postanowieniem GINB z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] zostało uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1762/11/.

W/w postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. GINB utrzymał w mocy postanowienie WMWINB z dnia [...] lutego 2012 r. W ocenie organu odwoławczego, organ wojewódzki prawidłowo wyliczył i nałożył na inwestora karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Wyjaśnił, że z uwagi na zgłoszenie sprzeciwu do zawiadomienia z dnia 4 stycznia 2005 r. o zakończeniu budowy [...], nie doszło do formalno - prawnego zakończenia robót budowlanych. Z porównania planu realizacyjnego [...], zatwierdzonego przez Urząd Wojewódzki w S. decyzją z dnia [...] czerwca 1983 r. oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej określającej obrys portu na dzień 20 grudnia 2004 r. wynikało bowiem, że roboty budowlane zostały przeprowadzone niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, tj. powierzchnia basenu została powiększona o ok. 4,5 tys. m² wraz ze zmianą kształtu linii brzegowej i lokalizacji pomostów. GINB wskazał, że w toku postępowania w sprawie istotnych odstępstw zaistniałych przy realizacji inwestycji, WMWINB decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny wybudowanego basenu jako całości i zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie (podkreślił przy tym, że w aktach sprawy nie ma żadnej dokumentacji świadczącej o tym, by część basenu portowego została skutecznie zgłoszona do użytkowania, a dostarczone przez stronę zawiadomienia do Wojewody S. z 1984 oraz 1985 r. o przystąpieniu do użytkowania budynków [...] wraz z ok. 8000 m² portu – z uwagi na brak potwierdzenia wpływu do organu - nie wykazują, że do takiego zgłoszenia faktycznie doszło). Brak takiego pozwolenia i jednoczesne stwierdzenie użytkowania całego obiektu (m.in. poprzez umieszczone w gablocie i na stronie internetowej cenniki usług) obligowało organ do zastosowania procedury z art. 57 ust. 7 i 59f P.b. Brak w porcie jakichkolwiek zabezpieczeń uniemożliwiających cumowanie jachtów nie pozwalał również na stwierdzenie, by był on wykorzystywany przez osoby trzecie bez zgody właściciela.

Skargę na postanowienie GINB z [...] marca 2012 r. wniosło Towarzystwo [...] w P., wnioskując o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji. Zarzuciło naruszenie art. 59g ust. 1 w zw. z art. 57f ust. 6 i 7 ustawy P.b., art. 41 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 24 października 1974 r., art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 K.p.a., art. 10 § 1, art. 107 § 1 K.p.a., a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a./ oraz art. 68 § 1 i art. 70 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zajęte w wydanym postanowieniu.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uznając zasadność skargi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Podkreślił związanie swoje i organów rozstrzygających sprawę oceną wyrażoną w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 5 października 2011 r. VII SA/Wa 1762/11 i z dnia 19 kwietnia 2007 r. VII SA/Wa 2017/06 (o uchyleniu postanowień organu administracji I i II instancji dotyczących nałożenia na Towarzystwo [...] w P. kar pieniężnych z tyt. nielegalnego użytkowania basenu portowego) oraz wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. II OSK 836/10 (wyrokiem tym uchylono wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010 r. VII SA/Wa 1834/09 oddalający skargę Towarzystwa [...] w P. na powołane powyżej postanowienie GINB z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...]; w jego następstwie zapadł w dniu 5 października 2011 r. wyrok VII SA/Wa 1762/11). W wyroku z dnia 5 października 2011 r. WSA wskazał, że przyjęcie, iż decyzja WMWINB z dnia [...] stycznia 2009 r. nakładająca na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie całego basenu portowego, wymagała sprawdzenia projektu budowlanego zamiennego pod kątem zakresu prac wykraczających poza uzyskane wcześniej pozwolenia na budowę. W sprawie niewątpliwe było, że część basenu portowego została wybudowana i oddana do użytkowania pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy - Prawo budowlane, w związku z tym należy odnieść kwestię przystąpienia do użytkowania do regulacji tej ustawy. W uzasadnieniu wcześniejszego wyroku tego Sądu z dnia 19 kwietnia 2007 r. wskazano natomiast, że obowiązkiem organu jest wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie port był użytkowany bez zezwolenia, a także czy i w jakim zakresie budowa portu nie była prowadzona legalnie. W ocenie WSA, mimo ponownego rozpatrywania sprawy, organ nie wykonał wytycznych Sądu zawartych w opisanych wyrokach. Nie dokonał w sposób właściwy i możliwy do zweryfikowania sprawdzenia projektu budowlanego zamiennego pod kątem zakresu prac wykraczających poza uzyskane w 1983 r. pozwolenie na budowę, co jest niezbędne dla ustalenia, jaki zakres obejmował obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę określony w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego z dnia [...] stycznia 2009 r., wydanej w sytuacji, gdy odstępstwa od pozwolenia na budowę z 1983 r. polegały na zmianie kształtu i przebiegu linii brzegowej (jedynie z północnej części basenu portowego, a także zmianie lokalizacji pomostów). Niewątpliwie bowiem, co zostało już przesądzone w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 października 2011 r., część basenu portowego została zabudowana i oddana do użytkowania pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., w związku z czym organ był zobowiązany odnieść kwestię przystąpienia do użytkowania do regulacji tej ustawy. Także odnosząc się do wskazywanych przez skarżącego zawiadomień o zakończeniu budowy dwóch części basenu portowego z dnia 11 listopada 1984 r. i 12 maja 1985 r. organ ustalił jedynie, że ponieważ brak jest potwierdzenia ich wpływu do organu, nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Znając organ, do którego rzekomo zostały przez skarżącego skierowane, organy orzekające nie dokonały żadnych ustaleń, czy dokumenty te wpłynęły do organu. Końcowo WSA wskazał na konieczność uwzględnienia wytycznych zawartych we wszystkich wydanych w sprawie wyrokach sądów.

W skardze kasacyjnej GINB, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok WSA z dnia 30 listopada 2012 r. w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:

- art. 153 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że GINB nie wypełnił wytycznych zawartych w uzasadnieniach wyroków WSA w Warszawie z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1761/11, z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2017/06 oraz NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 397/08 i w konsekwencji na uchyleniu postanowienia GINB, podczas gdy zalecenia Sądu zawarte w w/w wyrokach zostały przez GINB zrealizowane, a rozstrzygnięcie organu nie zostało wydane z naruszeniem przepisów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.), polegające na błędnym przyjęciu, że GINB w sposób nieuprawniony odmówił mocy dowodowej twierdzeniom Towarzystwa [...] w P. dotyczącym skutecznego oddania do użytkowania dwóch części basenu portowego, podczas gdy z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że żadna z części basenu portowego nie była legalnie użytkowana i zasadne było nałożenie kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania w stosunku do całego basenu portowego, co znalazło wyraz w postanowieniu GINB z dnia [...] marca 2012 r.

Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że uszło uwadze Sądu, iż rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego zapadłe w postępowaniu w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania pozostają w ścisłym związku z postępowaniem naprawczym, które toczyło się w stosunku do basenu portowego położonego na terenie [...]. Zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. powoduje, że to ten a nie pierwotny projekt zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę wiąże organy w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Z treści art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. należy wywieść, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę, zatem organ przeprowadzając obowiązkową kontrolę sprawdza zgodność obiektu z projektem budowlanym zamiennym, a nie pierwotnym. Ponadto treść decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny determinuje także treść decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, której obowiązek uzyskania wynika z art. 51 ust. 4 P.b. W przypadku, jeśli wydawana w tym trybie decyzja dotyczy całego obiektu budowlanego, również całego obiektu będzie dotyczył nakładany w niej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W związku z tym, skoro decyzja WMWINB z dnia [...] stycznia 2009 r. dotyczyła całego basenu portowego, tym samym nieuzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie całości i jednoczesne przystąpienie do jego użytkowania z naruszeniem art. 55 pkt 2 P.b. musiało skutkować nałożeniem kary w trybie art. 57 ust. 7 tej ustawy. Zdaniem GINB, realizację wytycznych Sądu potwierdza również analiza uzasadnień postanowień wydanych przez orzekające w sprawie organy. W-MWINB w postanowieniu z dnia [...] lutego 2012 r. (s. 4-7) precyzyjnie opisał, na czym polegało wykonanie zaleceń Sądu oraz szczegółowo ustosunkował się do kwestii, jakie zobowiązany był wyjaśnić. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obejmował cały obiekt budowlany (basen portowy). Z protokołu kontroli z dnia 16 czerwca 2009 r. jednoznacznie wynikało, że port jest użytkowany w całości, a roboty budowlane prowadzone były na całym obiekcie (fakt użytkowania w całości basenu portowego potwierdza też załączona dokumentacja fotograficzna). Oznacza to, że zakres użytkowania obiektu pokrywa się z zakresem obejmującym obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W wykonaniu wytycznych dot. wyjaśnienia zakresu, w jakim budowa basenu nie była prowadzona legalnie W-MWINB wyjaśnił, że inwestor prowadził roboty w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Wojewody S. znak [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, polegały one na zmianie kształtu, przebiegu linii brzegowej oraz lokalizacji pomostów. Podnosząc, że w aktach sprawy brak jest skierowanych do Wojewody S. zawiadomień z 1984 i 1985 r. o przystąpieniu do użytkowania [...] wraz z ok. 8000 ² portu GINB wskazał, że na etapie postępowania naprawczego Towarzystwo [...] w P. wnioskowało o udzielenie pozwolenia na użytkowanie całego basenu portowego położonego na działkach nr [...] i [...] i nie sygnalizowało, że część basenu została już skutecznie oddana do użytkowania. Dopiero w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania, inwestor kwestionując jej wysokość, wskazał na legalne użytkowanie części basenu. Dostarczone jednak kopie zawiadomień nie potwierdzają, że faktycznie zostały one złożone, a tym samym, by część obiektu była użytkowana legalnie. Z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z twierdzeń inwestora, że budowę portu rozpoczął w 1983 r. i prowadził nieprzerwanie do 2005 r. wynika wniosek przeciwny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Towarzystwo [...] w P. wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazuje na art. 153 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że GINB nie wypełnił wytycznych zawartych w uzasadnieniach wyroków WSA z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1761/11, z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2017/06 oraz wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 397/08, podczas gdy zdaniem skarżącego kasacyjnie organu zalecenia Sądu zawarte w w/w wyrokach zostały zrealizowane. Zarzut ten należy uznać za usprawiedliwiony oczywiście przy zastrzeżeniu, że chodzi o wyrok WSA z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1762/11 a nie sygn. VII SA/Wa 1761/11 oraz wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 836/10, a nie sygn. II OSK 397/08, jak to podano w petitum skargi kasacyjnej.

Pierwszym orzeczeniem w sprawie dotyczącej kary za samowolne przystąpienie do użytkowania basenu portowego był wyrok WSA z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. VII SA/Wa 2017/06, którym uchylono postanowienia organów nadzoru budowlanego obu instancji ze względu na braki w materiale dowodowym. WSA wskazał, że brak jest ustaleń, na podstawie jakiej decyzji inwestor prowadził budowę przedmiotowego basenu portowego oraz czy decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wskazał też na rozbieżności pomiędzy organami w zakresie przystąpienia do użytkowania basenu, gdzie organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor przystąpił do użytkowania, pomimo sprzeciwu wniesionego w dniu [...].01.2005 r. przez W-MWINB natomiast organ pierwszej instancji podał, że inwestor przystąpił do użytkowania przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wreszcie WSA wytknął brak w aktach sprawy decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego basenu portowego oraz brak sprzeciwu wniesionego przez W-MWINB.

Chronologicznie, kolejnym orzeczeniem był wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 836/10, którym uchylony został wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. VII SA/Wa 1834/09 oddalający skargę na postanowienie GINB z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania basenu portowego. NSA wskazał, że "stwierdzenie Sądu, że obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie objęty został cały basen portowy nie zostało natomiast w jakikolwiek sposób uzasadnione w treści wyroku, a kwestia ta pozostaje sporna /.../. Szczegółowe uzasadnienie przyjęcia takiego stanowiska przez Sąd pierwszej instancji jest tymczasem niezbędne, nie tylko z uwagi na postawienie takiego zarzutu w toku postępowania sądowoadministracyjnego ale również dlatego, że z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nie wynika w sposób jednoznaczny, jaki był zakres omawianego projektu budowlanego. Przedmiotowa przystań jachtowa istnieje natomiast od wielu lat co wymaga odniesienia się przez Sąd orzekający do odpowiednich przepisów Prawa budowlanego, pod rządami których inwestycja ta była realizowana, albowiem w wyniku obecnie prowadzonych prac przystań ta została jedynie rozbudowana". Konsekwencją tego wyroku było orzeczenie WSA z dnia 5 października 2011 r. sygn. VII SA/Wa 1762/11, uchylające postanowienia obu instancji wymierzające karę, z powtórzeniem zaleceń zawartych w powyższych wyrokach co do dalszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew poglądowi WSA, organy nadzoru wywiązały się z nałożonego obowiązku. W postanowieniu W-MWINB z dnia [...] lutego 2012 r. [...] o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego organ wskazał na decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny basenu portowego, którą to decyzją nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Następnie naprowadził, że w dniu 24 kwietnia 2009 r. inwestor złożył wniosek, uzupełniony kolejnymi pismami z dnia 8 oraz 18 maja 2009 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie basenu portowego na terenie [...]. Przeprowadzona w dniu 16 czerwca 2009 r. obowiązkowa kontrola wykazała użytkowanie przedmiotowego basenu. Na stronie 5 uzasadnienia, organ poddał szczegółowej analizie ostateczną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dochodząc do wniosku, że decyzja ta nałożyła na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie na cały obiekt – basen portowy podzielony na trzy części pomostami cumowniczymi. Podkreślono, że w decyzji oraz projekcie brak jest podziału obiektu na "nową część" oraz "starą część". Dalsza lektura przedmiotowego postanowienia dostarcza dodatkowych argumentów za przyjęciem zajętego przez organ stanowiska, co świadczy o realizacji wytycznych zawartych w wyroku NSA sygn. II OSK 836/10 oraz WSA sygn. VII SA/Wa 1762/11.

Jeśli chodzi o postanowienie GINB z dnia [...] marca 2012 r. [...], utrzymujące w mocy postanowienie wyżej opisane, to organ odwoławczy w dostateczny sposób uzasadnił swoje stanowisko, przy czym brak powtórzenia szczegółowej argumentacji w zakresie przyjęcia stanowiska, że decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] dotyczyła całego obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie co do całego obiektu, w żadnym wypadku nie świadczy o wadzie tego postanowienia. Postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji ma bowiem ten walor, że co do zasady podziela argumentację przywołaną w zaskarżonym postanowieniu, a donosi się szczegółowo do zarzutów wniesionego środka zaskarżenia. Wszystko to prowadzi to do wniosku, że nie ma racji WSA o ile stwierdza, że organ nie wykonał wytycznych Sądu, którymi był związany.

W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wytyczne zawarte w pierwszym z orzeczeń /sygn. VII SA/Wa 2017/06/ też zostały zrealizowane, jednakże wobec zmienionych okoliczności faktycznych będących konsekwencją wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny basenu portowego, w znacznej części straciły na znaczeniu.

Ustalenie przez organy, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynikający z decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] dotyczył całego obiektu budowlanego, przy braku odniesienia się przez WSA do tej kluczowej dla sprawy kwestii oznacza, że przedwczesne są zastrzeżenia Sądu dotyczące braku wyjaśnienia i szczegółowego odniesienia się do zawiadomień o zakończeniu budowy części basenu portowego z dnia 11 listopada 1984 r. i z dnia 12 maja 1985 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku podzielenia ustaleń organów nadzoru budowlanego co do zakresu pozwolenia "zamiennego" Nr [...] i obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie całego obiektu, kwestia zawiadomień z 1984 oraz 1985 roku nie miałaby żadnego znaczenia dla zasadności nałożenia kary i jej wysokości. Przypomnieć też należy, że konsekwencją owego pozwolenia był wniosek inwestora złożony w dniu 24 kwietnia 2009 r., uzupełniony kolejnymi pismami z dnia 8 oraz 18 maja 2009 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie basenu portowego, bez żadnych ograniczeń co do "nowej" części.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegający na błędnym przyjęciu, że GINB w sposób nieuprawniony odmówił mocy dowodowej twierdzeniom Towarzystwa [...] w P. dotyczącym skutecznego oddania do użytkowania dwóch części basenu portowego, w świetle wadliwego stanowiska WSA co do braku realizacji wytycznych, również jest po części usprawiedliwiony. Uzasadnienie nie odpowiada bowiem wzorcowi ustawowemu, gdyż nie przestawia "zwięzłego stanu sprawy", w której to części winno się znaleźć odniesienie do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem /por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., sygn. FSK 2123/04, ONSA WSA 2006, nr 1, poz. 9/. Powyższe stanowisko potwierdza pośrednio także uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09 /ONSA WSA 2010, nr 3, poz. 39/ stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia/.

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się usprawiedliwione, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 203 pkt 2 P.p.s.a.