Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 862/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od orzeczenia wydanego na podstawie art.138 par.2 k.p.a.
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 9 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 roku sprawy ze sprzeciwu Spółki A z siedzibą w P. od decyzji kasatoryjnej Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. MR


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], decyzją z [...] r. uchylił, wskutek odwołań E.K. i L.K. decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo–usługowego nr 1 i totemu reklamowego wraz z infrastrukturą techniczną, jako II etapu inwestycji pod nazwą: Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowe na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 18/[...], działka nr 2/[...] w obrębie [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że wspomnianą decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A sp. z o.o., sp.k. w P., pozwolenia na budowę budynku handlowo–usługowego nr 1 i totemu reklamowego wraz z infrastrukturą techniczną, jako II etapu inwestycji pod nazwą: Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowe na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 18/[...], działka nr 2/[...] w obrębie [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta stała się ostateczna.

E. K. i L.K. wystąpiły do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji o natychmiastowym uchyleniu wydanych pozwoleń na budowę dotyczących budowy Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą, w Ł. przy ul. A. Wnioskodawczynie w uzasadnieniu wskazały, że uczestniczyły, jako strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia, wymagającego (zgodnie ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. wyrażonym w piśmie z dnia 2 października 2018 r.), przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym powinny uczestniczyć na prawach strony w postępowaniach w sprawach pozwoleń na budowę tej inwestycji. Ponadto w swoich pismach wskazały, iż informację o wydaniu pozwoleń na budowę obiektów Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowego uzyskały w dniach kolejno 16 i 19 kwietnia 2019 r.. Następnie wnioskodawczynie wyjaśniły, że złożone wnioski, są wnioskami o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i dotyczą, m.in.: ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Ponadto E. K. i L.K. wskazały, iż z przedmiotową decyzją zapoznały się w dniu 14 maja 2019 r.

Prezydent Miasta Ł. po wznowieniu postępowania wydał decyzję z [...] r., którą organ odmówił uchylenia ww. własnej decyzji o pozwoleniu na budowę W uzasadnieniu wskazał, iż nieruchomości skarżących, położone przy ul. A nr 10 i nr 12, znajdujące się w odległości około 60 m i 70 m od granicy terenu objętego projektem budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją, nie podlegają oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu pierwszej instancji brak jest przepisu prawa, który wskazałby na możliwość ograniczenia w zabudowie działek wnioskodawczyń, na skutek realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Prezydenta Miasta Ł. fakt, że E.K. i L.K. uczestniczyły na prawach stron w postępowaniu w sprawie decyzji środowiskowej dotyczącej Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowego nie oznacza, że przysługuje im prawo czynnego udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej przywołaną we wniosku decyzją. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyło większego przedsięwzięcia, z którego inwestor zrezygnował. W związku z powyższym, Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym organ działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej.

Wojewoda [...] w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] r. stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jednoznacznie kwestii terminu, w jakim E.K. i L.K. dowiedziały się o przedmiotowej decyzji. W zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się bowiem sprzeczne informacje w tym zakresie. E. K. we wniosku z 23 kwietnia 2019 r. podała, iż informację o wydaniu pozwolenia na budowę uzyskała w Urzędzie Miasta Ł. w dniu 16 kwietnia 2019 r., zaś w piśmie z 29 maja 2019 r. wskazała, iż z treścią decyzji zapoznała się 14 maja 2019 r., kiedy to otrzymała skan ww. decyzji za pośrednictwem poczty elektronicznej. Natomiast L.K., we wniosku z 25 kwietnia 2019 r. podała, iż informację o wydaniu pozwolenia na budowę uzyskała 19 kwietnia 2019 r., zaś w piśmie z 6 czerwca 2019 r. wskazała, iż o istnieniu decyzji dowiedziała się w dniu 14 maja 2019 r.. Ponadto w aktach sprawy nie odnaleziono dokumentów potwierdzających posiadanie przez E. K. oraz L.K. tytułu prawnego do nieruchomości sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, co ma znaczenie w świetle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.). Zatem według Wojewody dla prawidłowej oceny i kompletności materiału dowodowego, organ pierwszej instancji winien wezwać E.K. i L.K. do przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do wskazanych przez nie nieruchomości (odpis księgi wieczystej lub akt notarialny, ewentualnie wskazanie elektronicznego numeru księgi wieczystej).

Organ odwoławczy stwierdził również konieczność zwrócenia uwagi na treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w kontekście okoliczności, iż do akt postępowania wznowieniowego nie została dołączona metryka sprawy, co uniemożliwia sprawdzenie na jakim etapie inni poszczególni pracownicy brali udział w postępowaniu. Metryka sprawy winna się znajdować w aktach zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy (Dz.U. z 2012 r., poz. 250), w zw. z treścią art. 66a k.p.a..

Końcowo Wojewoda wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony przez A Sp. z o. o. Sp. k., która jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę a w toku prowadzonego przez organ pierwsze instancji postępowania w sprawie udzielenia ww. pozwolenia na budowę, doszło do zmiany nazwy spółki na: B Sp. z o. o. Sp. k., co wynika z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Mając na uwadze powyższe, niniejsza kwestia wymaga wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji. Wojewoda [...] stwierdził, iż nie może konwalidować powyższych uchybień w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Sprzeciw od powyższej decyzji złożyła B spółka z o.o. spółka komandytowa w P. (poprzednia nazwa: A spółka z o.o. spółka komandytowa w P.)

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 138 § 2 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przy jednoczesnym uznaniu, że uchybienia te nie mogą zostać konwalidowane przez organ w postępowaniu odwoławczym;

- art. 12 k.p.a., tj. naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, poprzez niezasadne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zamiast uzupełnienia postępowania dowodowego we własnym zakresie, które było możliwe, a w konsekwencji przyczyniłoby się do szybszego zakończenia rozpatrywania sprawy.

W ocenie skarżącej, organ pierwszej instancji w istocie popełnił wskazane uchybienia, jednakże, po pierwsze, mogły i powinny one były zostać konwalidowane przez organ odwoławczy. Opisane uchybienia wymagały jedynie tego by organ: zażądał przedstawienia przez wnioskodawczynie dokumentów wykazujących tytuł prawny do sąsiednich nieruchomości, od organu pierwszej instancji zażądał dostarczenia metryczki sprawy, aby ustalić krąg pracowników zaangażowanych w wydanie kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz samodzielnie uzyskał wgląd w powszechnie dostępny KRS w celu wyjaśnienia kwestii zmiany nazwy inwestora. Również kwestia terminu dowiedzenia się przez wnioskodawczynie o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie była na tyle skomplikowana, aby organ nie mógł dokonać właściwych ustaleń samodzielnie. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy winien był przynajmniej spróbować uzupełnić postępowanie dowodowe we własnym zakresie. Gdyby w trakcie uzupełniania tego materiału okazało się, że w istocie zadania tego Organ nie może przeprowadzić we własnym zakresie, wówczas dopiero powinien był uchylić decyzję i skierować sprawę ponownie do pierwszej instancji. Tymczasem organ nie podjął takich działań.

Skarżąca wyjaśnia końcowo, że A spółka z o.o. spółka komandytowa to poprzednia nazwa skarżącej, która obecnie prowadzi działalność pod firmą B spółka z o.o. spółka komandytowa. Zmiana nazwy skarżącej wynikała ze zmian podmiotowo-przedmiotowych po stronie komplementariusza spółki. Po stronie spółki komandytowej zaistniała jednak wyłącznie zmiana polegająca na zmianie nazwy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sprzeciw nie jest zasadny.

Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2023) ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r.. Regulacja dotycząca sprzeciwu od decyzji zawarta została w dziale III rozdziale 3 "a" p.p.s.a. (art. 64 a – 64 e).

W myśl art. 64a p.p.s.a. sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.., tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Co więcej, zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślić także należy, że szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Analiza przepisów Rozdziału 3a p.p.s.a. wskazuje, iż wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowoadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., zwanych decyzjami kasacyjnymi. Zgodnie z treścią art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.. - art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw - art. 151a § 2 p.p.s.a..

Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a zatem odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść tego przepisu oznacza, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok NSA z 4 listopada 2014 r., sygn. II OSK 2279/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe rozważania prowadzą do akceptacji stanowiska organu.

Co już zostało wskazane, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.. Sprzeciw nie jest natomiast środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w przepisie art. 138 § 2 k.p.a.. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy.

Kontrolując zaskarżoną decyzję wskazać należy, że akta administracyjne potwierdzają prawidłowość zastosowania przez organ art. 138 § 2 k.p.a. w przedmiotowej sprawie. Organ pierwszej instancji dopuścił się bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), przy czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przyznać należy rację Wojewodzie [...], że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jednoznacznie kwestii terminu, w jakim E.K. i L.K. dowiedziały się o decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej wraz z infrastrukturą techniczną, jako I etapu inwestycji pod nazwą: Centrum rozrywkowo-handlowo-usługowe.

Jest to kwestia kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem jak słusznie zauważył Wojewoda pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. oraz czy żądanie wznowienia zostało zgłoszone przez stronę.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak słusznie podkreślił Wojewoda organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jednoznacznie kwestii terminu, w jakim wnioskodawczynie dowiedziały się o ww. decyzji, a w aktach zawarte są sprzeczne informacje w tym zakresie. E.K. we wniosku z dnia 23 kwietnia 2019 r. raz podała, iż informację o decyzji uzyskała 16 kwietnia 2019 r. a kolejny raz, iż 14 maja 2019 r.. Natomiast L.K. odpowiednio 19 kwietnia 2019 r. oraz 14 maja 2019 r.. Wyjaśnienie owej kwestii ma zasadniczy wpływ na dalsze prowadzenie postępowania wznowieniowego.

Słusznie wskazał także Wojewoda, iż wyjaśnienia wymaga kwestia posiadania przez wnioskodawczynie tytułu prawnego do nieruchomości sąsiadujących ze sporną inwestycją, gdyż w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, określając krąg stron postępowania, bez znaczenia pozostaje fakt, kto i w jaki sposób korzysta z nieruchomości, jeśli nie posiada do niej tytułu prawnego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wobec powyższego, zasadnie wskazał Wojewoda, że dla prawidłowej oceny i kompletności materiału dowodowego, organ pierwszej instancji winien wezwać E.K. i L.K. do przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do wskazanych przez nie nieruchomości (odpis księgi wieczystej lub akt notarialny, ewentualnie wskazanie elektronicznego numeru księgi wieczystej).

Dwie wyżej wymienione kwestie stanowią dla niniejszej sprawy kluczowe okoliczności, mając zasadniczy wpływ na cały przebieg postępowania wznowieniowego.

Nadto jak trafnie zauważono do akt postępowania wznowieniowego nie została dołączona metryka sprawy, co uniemożliwia sprawdzenie na jakim etapie poszczególni pracownicy organu brali udział w postępowaniu. Zgodnie z art. 66a § 1 k.p.a. w aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej. W myśl art. 66a § 2 w treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności w postępowaniu administracyjnym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te czynności. Jednocześnie jak stanowi art. 66a § 3, metryka sprawy, wraz z dokumentami, do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i jest na bieżąco aktualizowana. Organ pierwszej instancji winien zatem w postępowaniu wznowieniowym prowadzić metrykę sprawy i dołączyć ją do akt sprawy.

Bez metryki sprawy, o której mowa powyżej, trudno zweryfikować przeprowadzone postępowanie pod kątem regulacji zawartej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wynikający z ww. przepisu obowiązek wyłączenia pracownika, jak zasadnie wskazano ma charakter bezwzględny i nie podlega jakiejkolwiek ocenie, co do jej wpływu na obiektywne rozpatrzenie sprawy.

Ostatnia kwestia na którą zwrócił uwagę Wojewoda w treści kwestionowanej decyzji to zmiana nazwy spółki. lecz biorąc pod uwagę wyjaśnienia zawarte w skardze oraz przedłożony do akt sądowych wypis z KRS uznać należy, iż A spółka z o.o. spółka komandytowa to poprzednia nazwa skarżącej, która obecnie prowadzi działalność pod firmą B spółka z o.o. spółka komandytowa. Zmiana nazwy skarżącej wynikała ze zmian podmiotowo-przedmiotowych po stronie komplementariusza spółki. Po stronie spółki komandytowej zaistniała jednak wyłącznie zmiana polegająca na zmianie nazwy.

Mając powyższe na względzie uznać należało, że Wojewoda [...] zasadnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., uznając, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Tym samym niezasadne okazały się zarzuty skargi, szczególnie, że .spółka nie kwestionuje uchybień poczynionych przez organ pierwszej instancji, a jedynie zarzuca, że winny one zostać konwalidowane na etapie postepowania odwoławczego. Z taką tezą nie sposób się zgodzić, ze względu na jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, tj. określoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Wobec powyższego sąd, w oparciu o art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw oddalił

dc