Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2387/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi K. Z., B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniach [...] do [...] roku, [...] do [...] roku oraz w dniu w dniu [...] roku Urząd Kontroli Skarbowej w T. dokonał kontroli u podatnika - "A" S.C., który złożył deklarację dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za sierpień 2002 roku, w której wykazał podatek należny w kwocie [...] zł, podatek naliczony w kwocie [...] zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł, w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy [...] zł do zwrotu na rachunek bankowy [...] zł. W następstwie kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia przez Spółkę podatku od towarów i usług za sierpień 2002 roku, stwierdzono, że podatnik odliczył w rozliczeniu za sierpień 2002 roku podatek naliczony z faktury nr [...] z dnia [...] roku o wartości netto [...] złotych, VAT [...] złotych wystawionych przez "B" w O.

W związku z wskazanymi ustaleniami organ podatkowy zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z wnioskiem o przeprowadzenie czynności sprawdzających w "B", dotyczących transakcji sprzedaży dokonanych na rzecz "A" S.C., w szczególności zaś o ustalenie, czy wystawca faktur jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz czy wystawione faktury zostały zaewidencjonowane w rejestrze podatku VAT, a zawarty w nich podatek został rozliczony w deklaracji VAT-7. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przesłał oświadczenie B.H. z dnia [...] roku, w którym oświadczyła, że mimo posiadania zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie prowadziła tej działalności w 2002 roku, nie wystawiała żadnych faktur, nie prowadziła podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie składała deklaracji podatkowych. Okazane składającej oświadczenie faktury, w tym faktura nr [...], zostały sfałszowane, gdyż B.H. nie świadczyła żadnych usług na rzecz "A" S.C. ani nie miała z nią kontaktu. Równocześnie w związku ze złożonym przez B.H. oświadczeniem, że w 2002 roku nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, a jedynie widniała w ewidencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. powiadomił Prokuraturę Rejonową w O. Ponadto organ podatkowy w piśmie z dnia [...] roku poinformował, że B.H. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych od września 1994 roku, zaś ostatnią deklarację VAT-7, złożyła za styczeń 1998 roku, natomiast kontrola podatkowa przeprowadzona w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za lata [...]oraz za okres od stycznia do kwietnia 2003 roku nie potwierdziła prowadzenia działalności gospodarczej w kontrolowanym okresie. Po przeprowadzonej kontroli B.H. złożyła zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie, czy B.H. podlegała w latach 1998-2004 ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. pismem z dnia [...] roku poinformował, że B.H. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w okresie od [...] roku do [...] roku, od dnia [...] roku nie dokonała zgłoszenia płatnika składek oraz zgłoszenia do ubezpieczeń społecznego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie dokonała również z tego tytułu żadnych wpłat w okresie od [...] roku do [...] roku.

W dniu [...] roku w Urzędzie Skarbowym w T., zostali przesłuchani w charakterze strony K.Z. i B.Z., wspólnicy "A" S.C. K.Z. oświadczył, że nigdy nie widział i nigdy nie rozmawiał z B.H., kontakt z "B" ograniczał się wyłącznie do K.H. K.H. wykonywał usługi transportowe i wystawiał faktury VAT. B.Z. zeznała, że wszelkimi sprawami firmy zajmował się mąż K., zaś B.H. nie znała, nigdy jej nie widziała i nigdy z nią nie rozmawiała.

Pismem z dnia [...] r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o przesłuchanie B.H. w charakterze świadka co miało miejsce w dniu [...] roku, kiedy to zeznała, że w 2002 roku nie świadczyła usług transportowych na rzecz "A" S.C, gdyż w tym okresie nie prowadziła działalności. W okresie prowadzenia działalności w [...] roku firma "B" nie zatrudniała żadnych pracowników, a usługi wykonywane były przez K.H.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. na wniosek z dnia [...] roku Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. podjął próbę przesłuchania w charakterze świadka K.H., jednakże mimo dwukrotnego wezwania nie stawił się na przesłuchanie.

Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] roku protokół przesłuchania K.H. w Komendzie Powiatowej Policji w B. został włączony w poczet dowodów prowadzonego postępowania W trakcie tego przesłuchania w charakterze świadka K.H .zeznał, że usługi transportowe udokumentowane fakturami, na których jako sprzedawca figuruje "B", a jako nabywca "A" S.C. nie były wykonane, w tym okresie działalność gospodarcza nie była już prowadzona, a jedynie zarejestrowana na nazwisko B.H. żony, usługi transportowe na rzecz K.Z. nie mogły zostać wykonane, gdyż jedyny samochód marki [...] został zajęty przez komornika, K.Z .zaproponował wystawianie przez "B" faktur kosztowych, na co przesłuchiwany zgodził się z uwagi na sytuację materialną, faktury na rzecz "A" S.C. wystawiał własnoręcznie i sam je podpisywał, B.H. nie wiedziała o tych fakturach, za każdą wystawioną fakturę świadek otrzymywał wynagrodzenie w kwocie [...] zł, kwoty jakie miała obejmować wystawiona faktura określał K.Z..

Natomiast pismem z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o wyniku postępowania podatkowego wobec E.F. Firmy "C", która wystawiła dla "A" S.C. faktury nr [...] z dnia [...] roku wartości netto [...] złotych, VAT [...] złotych, nr [...] z dnia [...] roku wartości netto [...] złotych, VAT [...]złote, nr [...] z dnia [...] roku wartości netto [...] złotych, VAT [...] złote. Obie firmy zawarły umowę na 2002 rok, z której wynikało, że wykonawca we własnym zakresie na własny koszt m.in. oznakuje teren budowy, zapewni sprzęt BHP i p.poż. zapewni zasilanie placu budowy. Z poczynionych ustaleń wynika, że E.F. jako rzekomy wykonawca robót nie wywiązała się z umownych obowiązków. Nadto ustalono, że między miejscem wykonywania usługi, a miejscem zamieszkania rzekomych wykonawców istniała znaczna odległość, brak było innych podwykonawców w zakresie świadczeń dla "A" S.C., a ich koszt był bardzo wysoki. Z zeznań A.F. wynikała, że to on osobiści wykonał usługi, znał K.Z., a firma E.F. nie posiadała żadnego sprzętu do wykonania usług.

W czasie kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w T. w "A" S.C. w dniach [...] roku i w dniu [...] roku między innymi przesłuchano w charakterze strony K.Z. i ustalono, że nie był w stanie wskazać gdzie i kiedy nawiązano współpracę z E.F., umowy na wykonanie robót uległy zniszczeniu z chwilą upływu okresu gwarancji, usługi udokumentowane fakturami były wykonywane przez pracowników obu firm, a przesłuchiwany nie był w stanie określić ich proporcji, nie widział również sprzętu z firmy E.F., a prace były wykonywane częściowo przy użyciu sprzętu jego firmy, zapłata była dokonywana przelewem lub gotówką lecz nie posiada żadnych dowodów wpłat.

Dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał decyzję znak [...], w której określił podatnikowi kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości niższej niż wykazana w deklaracji VAT-7 za sierpień 2002 roku oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc.

W dniu [...] roku podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji równocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, zwłaszcza art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz odpowiadającego mu przepisu art. 109 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54,poz. 535 ze zm.), powołanie przepisów rozporządzenia z dnia 22.12.1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym(Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) jako podstawy prawnej uzasadniającej utratę prawa do obniżenia podatku należnego, poprzez dokonanie swobodnej oceny zebranego materiału i ustalenie, że faktury dotyczące usług przewozowych miały charakter fikcyjny i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W uzasadnieniu odwołania podatnik w odniesieniu do kwoty dodatkowej zobowiązania podatkowego wskazał, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. dotyczącego nie stosowania sankcji: określonej w art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem strony wnoszącej odwołanie, sankcja ta dotyczyć może wyłącznie osób prawnych co wynika z treści przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz.1178), gdzie przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna, nie mająca osobowości prawnej spółki prawa handlowego oraz wspólnicy spółek cywilnych w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Wspólnicy skarżącej spółki jako przedsiębiorcy są osobami fizycznymi i nie są spółką prawa handlowego. W ocenie odwołujących się nie można nałożyć na podatnika sankcji na podstawie przepisu art. 109 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 roku, gdyż w tym czasie powołany przepis nie istniał, wszedł on w życie z dniem 1 maja 2004 roku; żaden z przepisów przejściowych nowej o VAT nie odnosił się do tej kwestii. Organ nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4.09.2007 roku sygn. akt P 43/06, w którym orzeczono, że art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie w jakim dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby za ten sam czyn sankcji dodatkowego zobowiązania podatkowego i odpowiedzialności za wykroczenia skarbowe albo przestępstwa skarbowe, jest niezgodny z Konstytucją RP, a kumulowanie obu kar dopuszczalne jest tylko w przypadku osób prawnych. Odnośnie wymiaru podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 roku strona stwierdziła, że włączone w poczet dowodów zeznania świadków nie wyjaśniają w sposób nie budzący wątpliwości, by w postępowaniu udowodniono fikcyjny charakter wystawionych faktur jak i niewykonanie udokumentowanych fakturami czynności. Organem właściwym do zbadania ewentualnych przesłanek popełnienia przestępstwa jest Prokuratura, której ustalenia pozwolą organom podatkowym na postawienie zarzutu obniżenia podatku należnego o podatek z tzw. "pustych" faktur. Z treści decyzji nie wynika, aby dokonano ustaleń w wydziale komunikacji odnośnie środków transportu posiadanych przez wystawcę faktur oraz nie dokonano ustaleń w czy nie zachodzą znamiona przestępstwa firmanctwa.

Postanowieniem z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] roku.

Z dniem [...] roku "A" S.C. uległa rozwiązaniu i zaprzestała wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Decyzją z dnia [...]roku znak: [...], Dyrektor Skarbowej w K. uchylił decyzję organu podatkowego w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2008 roku (sygn. akt III SA 1065/08). W uzasadnieniu wskazano, że przyczyną wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego był brak odniesienia się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K., w wykonaniu wyroku Sądu, uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z [...] roku, w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze z dnia [...] roku strona skarżąca zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku znak: [...] w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji określające kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2002 roku w wysokości [...] zł i wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 187 i 191 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórcze zebranie materiału dowodowego i jego niewłaściwą ocenę, a w efekcie poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego w związku z transakcjami z "B" oraz firmą "C".

W uzasadnieniu skargi powołano wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lipca 2010 roku sygn. akt ISA/Gl 166/10 zapadły w odniesieniu do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok, w którym Sąd wskazał błędy postępowania dowodowego i ich znaczenie dla oceny prawdziwości zdarzeń opisanych w fakturach wystawianych przez K.H., a nadto organ od dnia wydania wyroku przez WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/Gl 1060/08 w dniu 8 grudnia 2008 roku do dnia wydania zaskarżonej decyzji organ nie podjął w sprawie czynności, uchybił terminowi do rozpatrzenia sprawy, nie poinformował stron o konieczności jego wydłużenia, nie uzupełnił materiału dowodowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] roku wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odnosząc się do naruszenia art. 187 i art. 191 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej organ w sposób obszerny ustosunkował się do zarzutów podniesionych w tej kwestii we wcześniejszej korespondencji z dnia [...] roku. Organ, jak wynika z akt sprawy, jako dowód dopuścił również oświadczenie B.H. z dnia [...] roku, pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] roku, protokół z przesłuchania K.H. z dnia [...] roku oraz przesłuchania B. i K.Z. z dnia [...] roku oraz A.F. Wbrew zarzutom skargi Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia [...] roku zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o przesłuchanie w charakterze świadka K.H., a ten zawiadomił "A" S.C. B.Z., K.Z. o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. Pomimo dwukrotnych wezwań K.H. nie stawił się na przesłuchanie. W ocenie organu nie nastąpiło zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, a dowodu tego nie przeprowadzono z uwagi na brak takiej możliwości. Wobec powyższego protokół z przesłuchania K.H. w charakterze świadka w dniu [...] roku w Komendzie Powiatowej w B. włączony został w poczet dowodów prowadzonego postępowania podatkowego. W ocenie organu opisane wyżej postępowanie jest zgodne z treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który pozwala na traktowanie jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ decyzji dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały uzyskane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty z zastrzeżeniem art. 284b § 2 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 Ordynacji podatkowej). W świetle wskazanych norm prawnych zarzuty do nie przesłuchania świadka przed organami podatkowymi, a jedynie posłużenie się zeznaniami złożonymi dla potrzeb postępowania karnego nie zasługuje na uwzględnienie. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszenie innej normy prawnej. Nadto organ podkreśla, iż w trakcie przesłuchania w dniu [...] roku w Urzędzie Skarbowym T. Skarżący mogli wskazać na okoliczności takie jak posiadanie samochodów ciężarowych w PUH "A" i ich stan techniczny, stan zatrudnienia, fakt posiadania przez personel uprawnień do kierowania pojazdami, czy analiza wyciągów z konta spółki. Nie sposób dopatrzyć się po stronie organu zarzucanego mu tłumaczenia okoliczności na niekorzyść podatnika. W trakcie postępowania dowodowego organ podatkowy z własnej inicjatywy gromadził dowody, które jego zdaniem były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody dostarczone przez strony postępowania, jeżeli mają znaczenie dla sprawy. Organ prowadzący postępowanie dowodowe nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających zasadność odliczenia podatku przez podatnika jeżeli z zebranego materiału dowodowego wynikają odmienne wnioski od prezentowanych przez podatnika. Z powyższych przyczyn nie zasługuje również na uwzględnienie w ocenie organu zarzut popełnienia błędów w postępowaniu, które doprowadziły do uchylenia przez WSA w Gliwicach decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 11. poz. 50 ze zm.) organ stwierdza, iż całokształt dokumentacji w sprawie zebranej w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego wskazuje, że faktura nr [...] z dnia [...] roku wystawiona na rzecz "A" S.C. B.Z., K.Z. przez "B" oraz faktury nr [...] z dnia [...] r, nr [...] z dnia [...] r, nr [...] z dnia [...] r wystawione na rzecz "A" S.C. B.Z., K.Z. przez "C", stwierdza czynności, które nie zostały dokonane.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] roku i z dnia [...] roku zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o informacje, czy w odniesieniu do decyzji z dnia [...] roku wydanych przez ten organ w stosunku do "A" S.C. podjęto czynności przerywające bieg terminu przedawnienia i w oparciu o uzyskane informacje stwierdzono, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (zwrotu różnicy podatku) za marzec 2002 roku skierowano m.in. do [...] S.A. oraz do (...) Bank zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem i zostały one prawidłowo doręczone. Zawiadomienia wraz z tytułami wykonawczymi z dnia [...] roku nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...], doręczone zostały cywilnej "A" K.Z., B.Z. w dniu [...] roku, zaś w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego pobrane zostały kwoty w wysokości [...]zł, [...] zł oraz [...] zł. a zatem zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się. Nadto organ podkreśla, iż postanowienia zawierające informację, że odwołanie wniesione przez stronę nie zostanie załatwione w terminie z dat [...] roku, [...] roku, [...]roku oraz [...]roku były wysyłane do B. i K. Z. i każdorazowo przez nich odbierane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

.

Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Natomiast w oparciu o art. 3 § 1 i 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd administracyjny sprawując kontrolę w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydawane na podstawie art. 14b § 5 ustawy Ordynacja podatkowa jest również zobowiązany do kontroli tych decyzji z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji jaki co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. (Uchwała NSA z dn.8.01.2007r. I FPS 1/06 orzecznictwo nsa)

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 187 i 191 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze zebranie materiału dowodowego i jego niewłaściwą ocenę, co w efekcie doprowadziło do poczynienia nieprawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia należy stwierdzić, iż zarzut ten nie jest zasadny. Organy podatkowe, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy potrzebny do dokonania ustalenia stanu faktycznego wymaganego do podjęcia zaskarżonej decyzji. Organy w szczególności przeprowadziły dowód z dokumentów i przesłuchania świadków i podatników ustalając, w jakim okresie "B" faktycznie prowadziła działalność gospodarczą oraz że nie prowadziła jej w 2002 roku oraz ustalono charakter powiązań z "C" Ustalono również, że B.H. mimo posiadania wpisu do ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, nie wystawiała żądnych faktur, nie prowadziła ksiąg podatkowych, nie składała deklaracji, nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu działalności gospodarczej, a nadto, że nie świadczyła działalności na rzecz "A" S.C. w 2002 roku. Należy również podkreślić, iż mimo dwukrotnego wezwania do przesłuchania w charakterze świadka nie stawił się K.H., a organ włączył w skład materiału dowodowego jego zeznania złożone w Komendzie Policji w B. dla potrzeb prowadzonego tam postępowania, z których wynikało, że usługi na rzecz "A" S.C. nie zostały wykonane, choć sam je sporządził i za wystawienie jednej otrzymywał wynagrodzenie w kwocie [...]złotych. W zgromadzonym materiale dowodowym nie zgromadzono dokumentów potwierdzających wykonanie usług pomiędzy skarżącymi a "C", z przesłuchania stron wynika, że umowy zostały zniszczone po okresie gwarancji, jak również nie zachował się żaden dokument potwierdzający zapłatę wynagrodzenia za te usługi Wobec powyższych ustaleń należy stwierdzić, że organy nie dokonały zgromadzenia materiału dowodowego z naruszeniem norm określonych w art. 187, 199 i 122 Ordynacji podatkowej, a skarżący mogli uczestniczyć w postępowaniu. Również ocena tego materiału dowodowego dokonana w zaskarżonej decyzji jest zgodna z regułami zawartymi we wskazanych przepisach i jest adekwatna do zakresu dokonanych ustaleń. Ponadto oceny materiału dowodowego dokonano zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logicznego rozumowania. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego podmiot, który miał świadczyć usługi transportowe i z tego tytułu wystawił fakturę winien posiadać odpowiednie środki transportu bądź to zlecić ich wykonanie innym podmiotom i odpowiednio ten fakt udokumentować. Jeśli takich możliwości nie stwierdzono w trakcie postępowania dowodowego to zgodnie z zasadami logicznego rozumowania należy przyjąć, iż Firma "B" takich usług na rzecz skarżących nie świadczyła. Takie ustalenia prowadzą do wniosku, że faktury wystawione przez Firmę "B". nie dokumentują usług wykonanych na rzecz skarżących. Tożsamy sposób rozumowania należy zastosować w przypadku powiązań gospodarczych skarżących z "C". Należy w tym miejscu podkreślić, iż strona skarżąca nie przedstawiła organowi innych dokumentów niż te, które już znajdowały się w jego dyspozycji by wykazać, że K.H. lub E.F. faktycznie wykonali czynności objęte zakwestionowanymi fakturami. Nie bez znaczenia natomiast w świetle treści art. 181 Ordynacji podatkowej dla oceny stanu faktycznego sprawy jest fakt, iż K.H. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w T. sygn. akt [...] za w przedmiocie podrabiania dokumentów.

Natomiast organy podatkowe mogą dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem zgodnie dyspozycją art. 180 Ordynacji podatkowej. Zebrane w sprawie zeznania świadków i ich konfrontacja ze zgromadzonymi dokumentami, w tym fakturami świadczy, że księgi podatkowe prowadzone były niezgodnie z regułami określonymi w treści art. 193 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc powyższe ustalenia do zarzutu zawartego w skardze naruszenia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z transakcją z dnia [...]roku dokumentowaną fakturą VAT nr [...] "B" oraz fakturami nr [...] z dnia [...]r, nr [...] z dnia [...] r, nr [...] z dnia [...] r należy stwierdzić, że wobec powyższych ustaleń i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Dla ustalenia prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym należy zbadać czy faktura dokumentuje rzeczywiście wykonane czynności, czy dokumentuje realne nabycie usług od konkretnego podmiotu wskazanego w fakturze. Powołane wyżej ustalenia prowadzą do wniosku, że nie nastąpiło wykonanie czynności wskazanych w zakwestionowanej fakturze, a ustalenia w tym zakresie dokonane przez organ nie budzą wątpliwości. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu strony skarżącej odnośnie kwestii wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie ISA/GI 166/10 z dnia 6 lipca 2010 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej ustalił nieprawidłowości w zakresie przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów oraz ustalił, że koszt wykazany przez podatnika nie został poniesiony, a poza transakcjami z B. i K.Z. zakwestionowano jeszcze czynności wobec innych osób prowadzących działalność gospodarczą. Ustalenia te dotyczą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok. W tym kontekście odnosząc się do kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą odnośnie treści rozstrzygnięcia w sprawie I SA/GI 166/10, gdzie uchylono zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych należy stwierdzić, iż kwestie podatku dochodowego odnoszą się do zagadnień usług wykonanych, zaś kwestie podatku od towarów i usług odnoszą się do kwestii niewykonania konkretnej czynności objętej zakwestionowaną fakturą przez konkretne strony umowy. W niniejszej sprawie odnosi się to do nie wykonania przez K.H. usług objętych zakwestionowaną fakturą na rzecz "A" S.C. Wobec powyższego treść orzeczenia w sprawie I SA/GI 166/10 nie ma fundamentalnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż jak już wyżej wskazano dotyczy kwestii odmiennego ukształtowania przesłanek leżących u podstaw naliczenia podatku.

Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia należy powołać treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym do przedawnienia zobowiązania podatkowego dochodzi z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany w skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a to zgodnie z dyspozycją art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w skutek podjęcia czynności egzekucyjnych i skierowania m.in. do [...]S.A. oraz do (...) Bank (...) zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem i zostały one prawidłowo doręczone. Zawiadomienia wraz z tytułami wykonawczymi z dnia [...] roku nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...], doręczone zostały cywilnej "A" K.Z., B.Z. w dniu [...]roku, zaś w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego pobrane zostały kwoty w wysokości [...] zł, [...] zł oraz [...] zł. a zatem należy stwierdzić, iż zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się.

Odnośnie zaś zarzutu niepowiadomienia podatnika o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy to postanowienia z dnia [...]roku, [...]roku, [...] roku oraz [...] roku dotyczące tej kwestii zostały wysyłane i doręczone B. i K.Z.

W wyżej wskazanych powodów zarzuty skargi okazały się bezzasadne i zostały oddalone na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr. 153,poz.1270 ze zm.).