Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2161/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 52 par 1; i par 2; art. 58 par 1 pkt 6;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40k ust. 1; art. 2; art. 9 ust. 1;
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2087
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom i dystrybutorom wyrobu 1. oddala skargę w zakresie zakazu dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom i dystrybutorom 54 (pięćdziesięciu czterech) sztuk huśtawek o kodzie [...]; 2. odrzuca skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2010 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako Prezes UOKiK) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] (dalej jako WIIH) z [...] czerwca 2010 r., którą - na podstawie art. 40k ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2087 ze zm.), dalej jako s.o.z. zakazano J. K. (dalej jako skarżący) dalszego przekazywania użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi, na okres dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji dwóch partii zabawek, tj. 54 sztuk huśtawek dostarczonych z K.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] stycznia 2010 r. w przedsiębiorstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę, podczas której wytypowano i pobrano do badań w sumie 668 sztuk zabawek. W wyniku badań laboratoryjnych stwierdzono, że zabawki były niezgodne z: normami PN-EN 71-8:2005; PN-EN 62115:2005; PN-EN 71-1+A8:2009 oraz z § 7 ust. 1; § 8 ust. 1; § 21 ust. 1 i ust. 3; § 33 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2003 r., nr 210, poz. 2045 ze zm.), dalej jako Rozporządzenie.

W toku postępowania skarżący złożył certyfikat, dotyczący huśtawek dostarczonych z W. o spełnianiu przez te zabawki zasadniczych wymagań.

WIIH po przeprowadzeniu prawidłowo wszczętego postępowania i wobec stwierdzonych naruszeń zakazał skarżącemu dalszego przekazywania zabawek. W uzasadnieniu podał również, że nie dał wiary przedłożonemu przez skarżącego certyfikatowi, bowiem stał on w sprzeczności ze sprawozdaniami z badań.

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, żądając uchylenia jej w części, dotyczącej zakazu dalszego przekazywania huśtawek k. Podniósł, że podjął wraz z k. producentem działania naprawcze w postaci wprowadzenia w nich dodatkowych zabezpieczeń. Nadto wniósł o odstąpienie od zabezpieczenia huśtawek w. podając, że posiadają one atest zgodności z wymogami, który został przedstawiony w sprawie.

Prezes UOKiK w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie badania i ich wyniki nie były, na żadnym etapie postępowania kwestionowane przez skarżącego. Bezsprzecznie badania te dowiodły, że pobrane próbki zabawek były niezgodne z wieloma normami i przepisami Rozporządzenia. Wobec tego organ zobowiązany był - zgodnie z art. 40k ust. 1 s.o.z., zakazać skarżącemu dalszego przekazywania zabawek, gdyż nie spełniały one zasadniczych wymagań, przez co stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa ich użytkowników – dzieci. Odnosząc się do argumentacji odwołania, Prezes UOKiK stwierdził, że konstrukcyjna zmiana huśtawek k. spowodowała konieczność poddania ich procedurze oceny zgodności, przed ich ponownym przekazaniem użytkownikom, konsumentom i dystrybutorom. Nadto wskazał, że w aktach sprawy nie było żadnego dowodu na to, że modyfikacja nastąpiła w sposób prawidłowy i skutecznie wyeliminowała zagrożenia, jakie stwarzała zabawka. Co do huśtawek w. organ stwierdził, że ich zabezpieczenie nastąpiło w sposób prawidłowy i wbrew twierdzeniu skarżącego nieprzedwcześnie. Wskazał, że z czynności zabezpieczenia sporządzony został protokół, który skarżący podpisał bez zastrzeżeń. Podał, że protokół jako dokument nie podlega zaskarżeniu.

Od decyzji Prezesa UOKiK skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40k ust. 1 s.o.z. oraz przepisów Rozporządzenia. W uzasadnieniu podtrzymana została dotychczasowa argumentacja, dotycząca huśtawek k. Wnoszący skargę podkreślił również, że przedłożony przez niego certyfikat, dotyczący huśtawek w. uznawany jest w obszarze handlowym UE, jako uprawniający do dopuszczenia produktu do dystrybucji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.).

Dokonując oceny zasadności skargi Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie i podlega ona odrzuceniu w części dotyczącej huśtawek w., a w części przedmiotowo obejmującej kwestię huśtawek k. podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia – w niniejszym przypadku odwołanie od decyzji WIIH (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie - w części dotyczącej zakazu przekazywania huśtawek w., powyższy warunek nie został zrealizowany, albowiem skarżący nie wyczerpał wszystkich środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w toku postępowania administracyjnego – tj. nie złożył odwołania. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący wprawdzie odwołał się od tej decyzji WIIH, jednakże uczynił to jedynie w części obejmującej zakaz dalszego przekazywania huśtawek k., nie zaskarżając natomiast decyzji w części zakazującej mu dalszego przekazywania huśtawek w. W konsekwencji Sąd uznał, że przedwczesnym byłoby merytoryczne odnoszenie się do zarzutów, obejmujących huśtawki w., w sytuacji, gdy skarżący nie odwołał się do Prezesa UOKiK w tym przedmiocie.

Wobec powyższego Sąd skargę we wskazanej części – obejmującej zakaz przekazywania huśtawek w., odrzucił jako niedopuszczalną, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.

Sąd przechodząc do drugiej części skargi wskazuje, że zgodnie z art. 40k ust. 1 s.o.z. w przypadku, gdy w wyniku kontroli organ wyspecjalizowany, który ją przeprowadził, stwierdzi, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, może, w drodze decyzji, zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi na okres nie dłuższy niż 2 miesiące.

Stosownie do art. 2 s.o.z. jednym z celów ustawy jest eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska. Dla realizacji tych celów w art. 9 ust. 1 s.o.z. zawarte zostały delegacje dla ministra właściwego ze względu na przedmiot oceny zgodności do określenia, w drodze rozporządzeń, zasadniczych wymagania dla wyrobów, podlegających ocenie zgodności oraz procedur oceny zgodności. Na podstawie tej delegacji wydane zostało m.in. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek.

Jak wynika z akt sprawy – wyników badań, huśtawki k. nie spełniały zasadniczych warunków wskazanych w Rozporządzeniu i stwarzały zagrożenie dla użytkowników poprzez: istnienie ryzyka uwięzienia głowy lub szyi; niewłaściwe zaprojektowanie łączników zawieszenia oraz nieprawidłowe oznakowanie i brak koniecznych zaleceń w instrukcji obsługi. Powyższe nieprawidłowości niezgodne były również z wymaganiami norm PN-EN 71-8:2005 i PN-EN 62115:2005. Podkreślenia w tym miejscu wymaga także to, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego, również w skardze skarżący nie zakwestionował, ani wyników badań, ani ustaleń organów, co do istniejących zagrożeń. Wobec tego bezsprzecznie stwierdzone nieprawidłowości w zabawkach istniały.

Zarzutem skargi było natomiast to, że organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego, iż podjął on wraz z k. producentem działania naprawcze w postaci wprowadzenia dodatkowych zabezpieczeń w huśtawkach, które jego zdaniem wyeliminowały zagrożenia stwarzane przez te zabawki.

Sąd uznał, że powyższy zarzut nie jest nieusprawiedliwiony.

Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji (str. 7) Prezes UOKiK odniósł się do informacji uzyskanych od skarżącego w przedmiocie huśtawek k. Stwierdził po pierwsze, że wprowadzenie w nich dodatkowych zabezpieczeń stanowiło zmianę konstrukcyjną tego wyrobu, co w konsekwencji spowodowało konieczność poddania go procedurze oceny zgodności, przed ponownym przekazaniem użytkownikom, konsumentom i dystrybutorom. Nadto organ trafnie wskazał, że z akt nie wynika, aby skarżący podjął kroki zmierzające do poddania tej zmodyfikowanej zabawki procedurze oceny zgodności. Wskazał również, że w dokumentach sprawy nie znajdowało się stanowisko k. producenta, dotyczące powyższych twierdzeń skarżącego. Organ po drugie podniósł, że brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że wskazane przez skarżącego zmiany w huśtawkach k. są prawidłowe i rzeczywiście eliminują zagrożenia stwarzane przez tą zabawkę.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prezes UOKiK w sposób prawidłowy uzasadnił decyzję, odnosząc się do zarzutów skarżącego i wypełnił ciążący na nim ustawowy obowiązek, zastosowania środka zabezpieczającego, określonego w art. 40k. ust. 1 s.o.z. tj. zakazał skarżącemu dalszego przekazywania huśtawek k., przez co wyeliminował z obrotu wyrób niesłełniający zasadniczych wymagań.

Wobec powyższego Sąd skargę we wskazanej części – obejmującej zakaz przekazywania huśtawek k., oddalił jako nieuzasadnioną, czyniąc to w oparciu o art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.