Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1709/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32f ust. 3, art. 32a, art. 32b ust. 1, ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 5 ust. 1, ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej kpa), art. 32f ust. 3 i art. 32b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej utd), art. 12 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz.UE.L 300, s. 72 ze zm.), pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik 111 do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U1z.UE.L Nr 74, str. 8), po rozpoznaniu wniosku A. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: P. (dalej: "skarżąca" lub "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzającej cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku - utrzymał decyzję w całości w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 12 czerwca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał skarżącej licencję wspólnotową nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres 29 czerwca 2015r. - 28 czerwca 2020r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie ewidencji poważnych naruszeń znajdujących się w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego, o którym mowa w art. 82g utd ustalił, że w dniu 6 czerwca 2018 r. w Niemczech miała miejsce kontrola drogowa. W jej wyniku nałożono na stronę grzywnę ze względu na stwierdzenie bardzo poważnego naruszenie, w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Na podstawie komunikatu ERRU organ ustalił, iż ostateczna decyzja w tej sprawie została wydana w dniu [...] czerwca 2019 r.

Pismem z dnia 16 września 2019 r. nr [...], Główny lnspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej skarżącej i zawieszeniu wydania nowych świadectw kierowców przez okres roku.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, strona pismem z dnia 24 września 2019 r. złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że kierowca nie mógł okazać świadectwa kierowcy podczas kontroli w Niemczech w dniu 6 czerwca 2018 r., ponieważ wniosek o wydanie świadectwa kierowcy został złożony w dniu 15 maja 2018 r., a na jego wydanie trzeba było czekać do 3 lipca 2018 r. W ocenie strony czas oczekiwania na wydanie świadectwa kierowcy był zbyt długi, gdyż firma posiada umowy transportowe i musi wykonywać zlecenia w określonym terminie. Ponadto zwrócono uwagę, iż wszystkie dokumenty (zezwolenia i zaświadczenia) konieczne i wymagane do realizacji przewozów międzynarodowych są zawsze uzyskiwane punktualnie, a strona dołoży wszelkich starań, aby ten incydentalny fakt już nigdy nie miał miejsca.

Postępowanie w sprawie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzającej cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] licencji wspólnotowej na [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Pismem z dnia 28 października 2019 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca powołując się na art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. podniosła, że świadectwo kierowcy jest jedynie formalno-prawnym poświadczeniem spełnienia przez kierowcę wymogów określonych w przepisach wspólnotowych. W ocenie strony wymogi te zostały spełnione i udokumentowane w postaci załączników do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy. Wszystkie wymagane dokumenty wraz z prawidłowo sporządzonym wnioskiem o wydanie świadectwa kierowcy zostały wysłane do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W związku z zachowaniem wszystkich formalnych wymogów, strona była przekonana, że kierowca może realizować międzynarodowe przewozy drogowe, ponieważ nie było jakiejkolwiek informacji od Głównego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie braków formalnych lub braku możliwości realizacji wniosku we wskazanym terminie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca załączyła wniosek o wydanie świadectwa kierowcy, świadectwo kierowcy, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne oraz świadectwo kwalifikacji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu odniósł się do informacji wskazanej przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż przed dniem kontroli w Niemczech został złożony kompletny wniosek wraz z załącznikami do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wydanie świadectwa kierowcy dla B. M. (obywatela Ukrainy), w związku z czym strona była przekonana, że kierowca może realizować międzynarodowe przewozy drogowe. Organ stwierdził, że złożenie ww. wniosku i kompletnych dokumentów nie powoduje, że pracownik strony może wykonywać międzynarodowe przewozy drogowe. Do wykonywania takich usług transportowych w przypadku kierowców spoza Unii Europejskiej wymagane jest posiadanie w pojeździe ważnego świadectwa kierowcy. Do momentu otrzymania od właściwego organu takiego świadectwa kierowcy, pracownik nie może wykonywać międzynarodowych przewozów drogowych, a jeżeli je wykonuje to dopuszcza się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Ponadto stosownie do treści art. 32a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Zatem w przypadku kierowcy będącego obywatelem Ukrainy istnieje obowiązek posiadania świadectwa kierowcy, a fakt posiadania i złożenia wszelkich dokumentów i zaświadczeń, które uprawniają do uzyskania takiego świadectwa kierowcy przez pracodawcę nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności.

Na powyższą decyzję Strona pismem z dnia 17 lipca 2020 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

a) naruszenie prawa materialnego - art. 50 Karty praw podstawowych Unii i art. 4 protokołu nr 7 do EKPC oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zakazu podwójnego karania za ten sam czyn;

b) naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności brak wpływu na rzekomo powstałe naruszenia oraz art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że skarżąca jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała świadomość co do dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej i to ona ponosi odpowiedzialność za zatrudnionego pracownika, a tym samym za brak wymaganego świadectwa kierowcy. W ocenie organu, profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentami, że w późniejszym terminie (po kontroli) świadectwo kierowcy zostało wydane, a obecna sytuacja branży transportowej jest trudna (pandemia), co powinno skutkować uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania przez organ.

Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących podwójnego ukarania skarżącej za ten sam czyn organ zaznaczył, że stwierdzenie przez niemieckie organy kontroli naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy, które zostało określone w pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403, stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w państwie siedziby przewoźnika. Na skarżącą nie została ponownie nałożona kara pieniężna za stwierdzone naruszenie, natomiast podjęte zostały uzupełniające działania stanowiące obligatoryjną konsekwencję stwierdzenia bardzo poważnego naruszenia w innym państwie członkowskim, bowiem zgodnie z art. 12 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 w przypadku ważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje. Sankcje te mogą być określone po podjęciu ostatecznej decyzji w danej sprawie i uwzględniają wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Tym samym argumenty strony w tym zakresie nie zasługiwały zdaniem organu na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie GITD uznał, że skarżąca dopuściła się naruszenia opisanego w art. 32f ust. 3 u.t.d. i nałożył na przewoźnika sankcję administracyjną w postaci cofnięcia licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Stwierdzone podczas kontroli naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegało na braku posiadania ważnego świadectwa kierowcy wykonującego na rzecz skarżącej zlecenie transportu międzynarodowego.

Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że w obowiązującym stanie prawnym - kierowca, który jest obywatelem państwa spoza Unii Europejskiej i Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, i który chce zawodowo na terenie RP wykonywać transport drogowy zgodnie z art. 32a i art. 39f ust. 3 u.t.d. zobowiązany jest posiadać świadectwo kierowcy.

W myśl zaś art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową (art. 32b ust. 2 u.t.d.). Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat (art. 32b ust. 3 u.t.d.).

Zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Od dnia 4 grudnia 2011 r. do świadectw kierowcy stosuje się bezpośrednio przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE. L. 2009.300.72), dalej "rozporządzenie (WE) nr 1072/2009". Stosownie do art. 3 ww. rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który:

a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej;

b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (13), albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009).

Jak wynika z powyższych regulacji, świadectwo kierowcy jest wydawane przez określonego przewoźnika kierowcy, z którego usług on korzysta (w ramach zawartej z nim umowy). Oznacza to, że kierowca jest uprawniony do wykonywania transportu międzynarodowego tylko dla przedsiębiorcy, który wydał mu stosowne świadectwo i tylko w oparciu o wydane i posiadane przez kierowcę świadectwo.

Ze względu na treść przytoczonych wyżej przepisów, które znajdują zastosowanie w sprawie, prawidłowa pozostaje ocena organu, iż kierowca realizujący na rzecz skarżącej zlecenie transportowe, w dniu kontroli nie posiadał ważnego, w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, świadectwa kierowcy.

Odnosząc się ponadto do kwestii nałożonej na skarżącą sankcji z tytułu stwierdzonego naruszenia, dla porządku wskazać należy, że przepis art. 32f ust. 3 u.t.d. bezpośrednio odwołuje się do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 i zawartego w rozporządzeniu (WE) nr 1072/2009 klasyfikacji grup możliwych naruszeń, w obrębie dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych.

Jak wynika z treści tych przepisów (art. 3 oraz art. 5 ww. rozporządzenia oraz pkt 10 poz. nr 3 załącznika) - Przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (w tym braku takiego świadectwa) stanowi bardzo poważne naruszenie, co skutkuje sankcją nakładaną na przewoźnika w postaci cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu z licencji wspólnotowej i zawieszenia wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

W ocenie Sądu, na odpowiedzialność przewoźnika nie może w tym przypadku mieć wpływu okoliczność wcześniejszego nałożenia na niego innej kary (pieniężnej) za stwierdzone naruszenie, na podstawie Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż sankcje wynikające z prawa unijnego oraz prawa krajowego nie są z sobą powiązane, a mające pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi i bezpośrednie zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 i rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 - przewidują za naruszenia w obrębie świadczenia usług międzynarodowych przewozów drogowych - możliwość nakładania różnych kar za to samo przewinienie, w zależności od jego istotności. Jak wyżej wskazano, przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy stanowi bardzo poważne naruszenie przepisów i z tego powodu podlega dodatkowej sankcji administracyjnej.

Nie ma też istotnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, dokonana przez ustawodawcę we wrześniu 2018 r. nowelizacja przepisów u.t.d. mająca charakter systematyzujący te przepisy w zgodności z prawem UE, gdyż przedmiotowa sankcja wynikała bezpośrednio z prawa UE tj. wspomnianego wyżej rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

Podkreślenia wymaga, że sankcja wynikająca z tego przepisu pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną, służy bowiem mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Strona jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców i dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy nie będący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Przedsiębiorca przewozowy odpowiada za zatrudnianych pracowników i za posiadane przez nich dokumenty oraz ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu dokonywania przewozu drogowego rzeczy w transporcie międzynarodowym i nie przewidują one konwalidowania w okresie późniejszym.

Z powyższych względów, w rozpatrywanej sprawie należało uznać za uzasadnione zastosowanie przez organ art. 32f ust. 3 u.t.d., poprzez nałożenie na skarżącą sankcji w tym przepisie przewidzianej.

W ocenie Sądu, niezasadne są wskazane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi, poczynione w sprawie przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Sąd nie dopatrzył się w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy obu instancji naruszenia przepisów art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada zaufania do organów administracji publicznej), Materiał zebrany w sprawie jest kompletny, obszerny, prawidłowo oceniony, a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zrozumiałe, uwzględniające ustalenie stanu faktycznego i wskazanie właściwych przepisów prawa.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały zatem cofnięcie na okres 6 miesięcy wypis z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Zastosowana dolegliwość, z istoty swej niewątpliwie wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącej i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Ww. sankcja przewidziana w ustawie o transporcie drogowym służy mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił obowiązkowego świadectwa kierowcy i dopuścił do wykonania przewozu w ramach rozwiązań organizacyjnych firmy, że doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.