Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 225/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 39
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. `151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 8 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 listopada 2018 r. Prezydent Miasta przyznał M. J. zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych w listopadzie 2018 r. w kwocie 150 zł jednorazowo.

Organ I instancji, wskazując na treść art. 39 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1-4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.) – dalej: ustawa, stwierdził, że na dochód skarżącej składają się: dodatek mieszkaniowy w wysokości 164,78 zł, dodatek energetyczny w wysokości 11,35 zł, emerytura w wysokości 7,76 zł i zasiłek stały w wysokości 517,11 zł, łącznie 701 zł, przy kryterium dochodowym 701 zł. Organ stwierdził, że świadczenia z pomocy społecznej mają charakter uzupełniający i wspomagający, w związku z czym przyznana pomoc finansowa jest jedynie uzupełnieniem i nie zaspokaja wszystkich potrzeb w pełnym zakresie i pełnej wysokości, bowiem środki, którymi dysponuje Ośrodek są ograniczone.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wyjaśniła, że jej lokal mieszkalny posiada ogrzewanie elektryczne, a nadto z uwagi na odłączony gaz nie ma możliwości przygotowania gorącego posiłku, w związku z czym przyznana kwota zasiłku celowego w wysokości 150 zł zaspokaja tylko najpilniejsze potrzeby. Skarżąca poddała w wątpliwość zgodność z prawem przyznania dofinansowania do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych dla osób uprawnionych i objętych programem "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zarzuciła też, że pomijane są prawomocne wyroki sądu , uchylające zaskarżone przez nią decyzje. Dodała, że nie wyrażała zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z jej synem.

Decyzją z dnia 8 stycznia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2, art. 3 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie Kolegium wobec prawidłowego ustalenia przez organ I instancji, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest bierna zawodowo z uwagi na wiek emerytalny, a nadto jest osobą długotrwale chorą, której dochód wynosi 701 zł, w tym zasiłek stały, emerytura, dodatki mieszkaniowy i energetyczny, skarżąca spełniała kryterium dochodowe, zaś z uwagi na brak dochodów i długotrwałą chorobę otrzymała pomoc finansową. Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza jednak automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego w wysokości zgodniej z jej żądaniem.

W ocenie Kolegium organ I instancji wypełnił obowiązek wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i ich rozważenia, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Organ dokonał oceny sytuacji materialnej skarżącej dostosowując jednocześnie wielkość udzielonej pomocy do posiadanych środków finansowych oraz liczby osób i rodzin pozostających w kręgu zainteresowania Ośrodka.

Z informacji uzyskanych od organu I instancji wynika sposób wydatkowania środków przez MOPR. W listopadzie 2018 r. zasiłki celowe przyznano dla 105 rodzin, a średnia wysokość zasiłku wynosiła 233,10 zł.

W ocenie Kolegium przyznanie skarżącej zasiłku celowego w wysokości 150 zł nie narusza postanowień ustawy o pomocy społecznej i odpowiada celom przewidzianym w ustawie, a także wynika z aktualnych możliwości Ośrodka.

Wobec twierdzeń skarżącej, że przyznana kwota jest niewystarczająca, Kolegium wyjaśniło, że pomoc społeczna ma na celu przede wszystkim wsparcie podopiecznych, a nie zaspokojenie wszystkich zgłaszanych przez nich potrzeb i oczekiwań.

Kolegium podkreśliło również, że skarżąca na przestrzeni kilkunastu lat uzyskuje wszechstronną pomoc m.in. w postaci zasiłków okresowych, zasiłków celowych na niezbędne wszelakie potrzeby, zasiłku stałego, a także w zakresie dożywiania. Nie jest zatem pozbawiona wsparcia finansowego ze strony Ośrodka, lecz otrzymuje pomoc w różnych formach. W listopadzie 2018 r., poza przedmiotowym zasiłkiem celowym, skarżąca otrzymała odrębną decyzją świadczenie pieniężne na zakup posiłku i żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 200 zł. Skarżąca nie może jednak oczekiwać, że każda prośba o pomoc zostanie spełniona, gdyż organ dysponuje ograniczonymi środkami i musi wspierać wiele rodzin, a w konsekwencji zmuszony jest tak rozdzielać środki, by jak największa liczba osób, które nie radzą sobie w oparciu o własne możliwości, zasoby i uprawnienia, mogła otrzymać wsparcie ze środków społecznych.

Kolegium dodało, że skarżąca oczekuje wszechstronnej i comiesięcznej pomocy finansowej ze strony Ośrodka, który według niej ma przejąć cały ciężar jej utrzymania oraz zaspokojenia jej wszystkich niezbędnych potrzeb, eliminując i kwestionując całkowicie pomoc jej rodziny – syna. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z synem skarżącej było zasadne, albowiem organ ma obowiązek zbadać faktyczną sytuację majątkową strony i jej rodziny. Strona jest obowiązana do udzielenia organowi informacji o wszystkich istotnych okolicznościach, składających się na jej sytuację materialną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. J. wskazała, że na okoliczność jej dochodów pracownik socjalny sam zdobywał wiedzę, pomijając jej osobę, a po zdobyciu adresu jej starszego syna "przeprowadzał postępowanie w sprawie alimentacji matki" . Z pomocy korzystała w latach 1993 r. – 2005 r. jako matka samotnie wychowująca dzieci, a od 2005 r. korzysta z niej jako osoba samodzielnie gospodarująca. Skarżąca zakwestionowała okoliczność braku jej współpracy z administracją budynku. Wskazała na zły stan techniczny jej lokalu mieszkalnego (brak ogrzewania, wilgoć, zamarzanie wody w kranach, cofka z komina) i podniosła, że rozstrzygnięcie organów dotyczące dofinansowania do ogrzewania elektrycznego wymaga korekty, albowiem czas zimy to nie tylko miesiąc grudzień. Zakwestionowała ponadto – nawiązując do wydanej w tym samym dniu decyzji przyznającej jej świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" - sposób ustalenia przez organy wysokości jej dochodu i źródła finansowania przyznanych świadczeń. Poddała też w wątpliwość prawidłowość zaskarżonych decyzji w świetle wyroku w sprawie zasiłku stałego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowa sprawa dotyczyła wniosku skarżącej złożonego w dniu 20 listopada 2018 r., a dotyczącego przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych.

Zasiłek celowy - zgodnie z art. 36 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.) – dalej jako: "ustawa" jest jednym ze świadczeń z pomocy społecznej, które - w myśl art. 39 ust. 1 ustawy - może być przyznane w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.

Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł.

Organy ustaliły, że dochód skarżącej nie przekroczył kryterium dochodowego, czyli 701 zł. Okoliczność spełnienia kryterium dochodowego nie oznacza, że w każdym przypadku świadczenia te muszą być udzielone.

Zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w art. 39 ustawy zwrotu: "może być przyznany", zamiast określenia: "przyznaje się". Natomiast z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy wynika, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, tj. czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji. Kontrola sprowadza się w tym przypadku do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1054/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jak wynika z przywołanego przepisu, możliwość udzielenia świadczeń z pomocy społecznej nie zależy tylko od potrzeb osób ubiegających się o pomoc, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Ośrodek taki musi objąć pomocą wszystkich, spełniających warunki do jej otrzymania, wobec czego przy udzielaniu pomocy musi brać pod uwagę swoje możliwości finansowe. Środki, którymi ośrodek pomocy społecznej dysponuje, muszą służyć wielu rodzinom i osobom samotnie gospodarującym. Tak więc nawet w sytuacji, gdy dana osoba nie jest w stanie we własnym zakresie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej, udzielenie jej pomocy zależy od możliwości pomocy społecznej.

Oceniając sytuację materialną danej osoby, organ może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2696/14; z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2261/15; z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt I OSK 404/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Ponadto obowiązkiem osób korzystających z pomocy społecznej jest współdziałanie w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ustawy), a brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia - art. 11 ust. 2 ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 871/17, LEX nr 2412505).

W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została należycie uzasadniona, a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego, przyznając skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych w listopadzie 2018 r. w kwocie 150 zł jednorazowo.

Organom orzekającym w sprawie nie można postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o przyznaniu zasiłku w ww. kwocie decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżącej i możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej.

W toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 20 listopada 2018 r. zostało ustalone, że w lokalu zamieszkiwanym przez skarżącą funkcjonuje jedynie ogrzewanie elektryczne, co niewątpliwie oznacza konieczność ponoszenia wyższych kosztów ogrzania lokalu w okresie zimowym. Skarżąca ponadto ponosi koszty leków i środków higienicznych. W tej sytuacji materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie ogrzewania elektrycznego, leków i środków higienicznych jest uzasadnione i tym samym realizuje cel w postaci zaspokojenia niezbędnych potrzeb skarżącej.

W niniejszej sprawie ustalone zostało jednocześnie, na podstawie informacji z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, że w listopadzie 2018 r. zasiłki celowe przyznano 105 rodzinom, zaś średnia wysokość zasiłku celowego wynosiła 233,10 zł.

W listopadzie 2018 r., poza przedmiotowym zasiłkiem celowym, skarżąca otrzymała odrębną decyzją świadczenie pieniężne na zakup posiłku i żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 200 zł. Ponadto skarżąca, co Sądowi wiadomo z urzędu, na mocy decyzji wydawanych w 2018 r. otrzymała pomoc w postaci świadczeń na zakup posiłku lub żywności, pomoc w formie posiłku , pomoc w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup kuchenki elektrycznej. Skarżącej przyznany został nadto dodatek mieszkaniowy i dodatek energetyczny, wypłacany jest jej również zasiłek stały.

Skarżąca systematycznie zatem składa wnioski o pomoc i wielokrotnie pomoc tę otrzymuje, a jej niezbędne potrzeby, jak wyżywienie, ogrzewanie mieszkania, leki i środki higieniczne zaspokajane są – przynajmniej częściowo - ze środków finansowych pozostawionych do dyspozycji Ośrodka.

Całokształt powyższych okoliczności przemawiał, w ocenie Sądu, za prawidłowością podjętego przez organy rozstrzygnięcia, przyznającego skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych. Niewątpliwie konieczność zapewnienia ogrzewania lokalu w okresie zimowym dotyczy nie tylko grudnia, jednakże skarżąca mogła ubiegać się o pomoc w tym zakresie w kolejnych miesiącach.

Podkreślić należy, że osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek czy też nie w pełnym zakresie, zostanie uwzględniony przez organ pomocy społecznej, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych danego organu udzielającego pomocy.

Nadmienić też należy, że chybione są wywody skarżącej , odnoszące się do wysokości jej dochodu i "księgowości kreatywnej". W niniejszej sprawie, dotyczącej przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do energii elektrycznej, leków i środków higienicznych, organy nie opierały swych rozstrzygnięć na uchwale nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020. Taka podstawa prawna nie wynika z treści decyzji. Nie można w tej sytuacji podzielić tezy skarżącej, że środki na przyznany jej zasiłek celowy pochodzić będą ze środków przeznaczonych na finansowanie dożywiania.

W niniejszej sprawie wysokość dochodu skarżącej została ustalona prawidłowo ( 701 zł) i pozwalała na przyjęcie, że dochód skarżącej mieści się w kryterium dochodowym ( 701 zł), uprawniającym do otrzymania przedmiotowego zasiłku celowego. Do dochodu tego nie wliczono, w sposób oczywisty, kwot dopiero uzyskanych przez skarżącą na mocy decyzji wydanych po ustaleniu wysokości dochodu. Nadmienić też należy, że w sprawach świadczeń pieniężnych na zakup posiłku i żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", o jakich pisze skarżąca, kwota uprawniająca do otrzymania tego świadczenia jest wyższa i wynosi nie 701 zł, a 1051,50 zł ( czyli 150 % kryterium dochodowego w wysokości 701 zł).

Odnosząc się do wątpliwości skarżącej co do legalności zaskarżonych decyzji w związku z wyrokiem sądu dotyczącym zasiłku stałego stwierdzić należy, że choć skarżąca nie wskazała sygnatury akt sprawy, to z informacji zawartych w jej odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dotyczących daty wyroku ( 20 września 2018 r.) i numerów decyzji wynika, że dotyczą one wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 433/18 ( dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Bardzo ogólnie rzecz ujmując wyrok ten dotyczył zasiłku stałego uzyskiwanego przez skarżącą. Wysokość zasiłku stałego, obecnie uwzględniona przy ustalaniu wysokości dochodu skarżącej jest wyższa, niż wówczas przyjęto , a mimo to wysokość obecnie ustalonego dochodu uprawniała skarżącą - co do zasady - do otrzymania wnioskowanej w niniejszej sprawie pomocy. Tak więc wątpliwości skarżącej podzielić nie można.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.