Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 361/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 135, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 14, art. 132, art. 135g, art. 135l, art. 135e, art. 135i
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: Art. 307, art. 326
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany skargę oddala.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 24 stycznia 2017 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. Z. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2016 roku, obwinionego o to, że:

1. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony nie sporządził wniosku i nie wystąpił z nim do Prokuratury Rejonowej o przedłużenie czasu trwania dochodzenia podjętego na nowo w dniu 18 lutego 2016 roku, którego termin ukończenia upłynął w dniu 18 kwietnia 2016 roku, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 325i ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997r. nr 89, poz. 555 z zm.), w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 99 z zm.; zwanego dalej Zarządzeniem nr 30 KGP);

2. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony w dniu 3 marca 2016 roku przedłużył czas trwania dochodzenia, pomimo posiadania wystarczającego materiału dowodowego do wydania procesowej decyzji merytorycznej, co skutkowało pisemnym wystąpieniem Prokuratora Rejonowego z dnia 11 kwietnia 2016 roku, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP;

3. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 1 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał żadnej czynności procesowej, w tym poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 29 lutego 2016 roku, tj. nie przesłał zabezpieczonych śladów daktyloskopijnych do badań i nie wykonał oględzin zabezpieczonych rzeczy, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta (Dz. Urz. KGP z 2004 r. nr 1 poz. 3; zwanego dalej Zarządzeniem 805 KGP);

4. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 3 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku, nie wykonał żadnej czynności procesowej, w tym poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 29 lutego 2016 roku tj. oględzin zapisu monitoringu, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP;

5. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia zlecenia czynności wykrywczych, tj. 14 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 8 marca 2016 roku tj. oględzin zapisu monitoringu zabezpieczonego w dniu 7 marca 2016 roku oraz nie przesłał śladów kryminalistycznych do badań, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP;

6. jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 30 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał poleceń Prokuratora Rejonowego zawartych w piśmie z dnia 30 marca 2016 roku, tj. uzyskania zapisu monitoringu i dokonania jego oględzin oraz wydania pieniędzy podejrzanemu za pokwitowaniem, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 326 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805;

uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i na podstawie art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji wymierzył karę dyscyplinarną nagany, a w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: w dniu 26 lipca 2016 roku Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. post. M. Z. - policjantowi Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji, obwiniając go o to, że:

w okresie od dnia 1 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku, jako referent spraw o sygnaturach [...], [...], [...], [...], [...], [...], w sposób zawiniony nie wykonał obowiązków wynikających z polecenia wydanego przez Prokuratora Rejonowego, jak również wydanych przez przełożonych Wydziału Kryminalnego na karcie nadzoru, a to: nie wystąpił do Prokuratora Rejonowego z wnioskiem o przedłużenie okresu trwania dochodzenia, nie wykonał oględzin zapisu zabezpieczonego monitoringu, nie przesłał zabezpieczonych śladów daktyloskopijnych do badań. Ponadto nie wykonywał zleconych czynności służbowych z należytą uczciwością, rzetelnością i starannością, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust.3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 325i Kodeksu postępowania karnego, art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 Ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2016 roku Komendant Powiatowy Policji uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu i odstąpił od ukarania.

Skarżący w ustawowym terminie złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji, wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2016 roku uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. W przedmiotowym orzeczeniu Komendant Wojewódzki Policji polecił, aby w szczególności zmienić zarzut i wskazać w nim, jakie były uchybienia w konkretnych sprawach i co w nich zostało nieprawidłowo wykonane oraz dostosować kwalifikację prawną zarzutu do obowiązujących przepisów. Ponadto polecił wykonanie szeregu innych czynności dowodowych, tj. ponowne przesłuchanie świadków, przesłuchanie przełożonych obwinionego, wykonanie czytelnych kserokopii dokumentacji dołączonej do akt postępowania dyscyplinarnego i właściwe sporządzenie orzeczenia.

W dniu 18 października 2016 roku postanowieniem nr [...] Komendant Powiatowy Policji zmienił zarzuty i przedstawił skarżącemu zarzuty następującej treści:

1. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony nie sporządził wniosku i nie wystąpił z nim do Prokuratury Rejonowej o przedłużenie czasu trwania dochodzenia podjętego na nowo w dniu 18 lutego 2016 roku, którego termin ukończenia upłynął w dniu 18 kwietnia 2016 roku, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 325i Kodeksu postępowania karnego w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP;

2. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony w dniu 3 marca 2016 roku przedłużył czas trwania dochodzenia, pomimo posiadania wystarczającego materiału dowodowego do wydania procesowej decyzji merytorycznej, co skutkowało pisemnym wystąpieniem Prokuratora Rejonowego z dnia 11 kwietnia 2016 roku, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP;

3. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 1 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał żadnej czynności procesowej, w tym poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 29 lutego 2016 roku, tj. nie przesłał zabezpieczonych śladów daktyloskopijnych do badań i nie wykonał oględzin zabezpieczonych rzeczy, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP;

4. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 3 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku, nie wykonał żadnej czynności procesowej, w tym poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 29 lutego 2016 roku, tj. oględzin zapisu monitoringu, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 Ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805;

5. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia zlecenia czynności wykrywczych tj. 14 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał poleceń przełożonego wskazanych w karcie nadzoru z dnia 8 marca 2016 roku, tj. oględzin zapisu monitoringu zabezpieczonego w dniu 7 marca 2016 roku oraz nie przesłał śladów kryminalistycznych do badań, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP;

6. Jako referent sprawy o sygnaturze [...] w sposób zawiniony od dnia 30 marca 2016 roku do dnia 27 kwietnia 2016 roku nie wykonał poleceń Prokuratora Rejonowego zawartych w piśmie z dnia 30 marca 2016 roku, tj. uzyskania zapisu monitoringu i dokonania jego oględzin oraz wydania pieniędzy podejrzanemu za pokwitowaniem, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 326 § 3 pkt 4 Kodeksu postępowania karnego, z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 KGP w zw. z § 3, 21 Zarządzenia 805 KGP.

Pismem z dnia 24 października 2016 roku Komendant Powiatowy Policji wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o przedłużenie do dwóch miesięcy terminu prowadzenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu. Uzasadniając wniosek organ I instancji wskazał, że zachodzi konieczność uzupełnienia dotychczas zgromadzonego materiału poprzez: przesłuchanie świadków, przesłuchanie przełożonego obwinionego, wykonanie czytelnych kserokopii materiału dowodowego oraz ponowne zbadanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2016 roku przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2016 roku Komendant Powiatowy Policji uznał skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Skarżący w ustawowym terminie złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:

naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, polegające na tym, że orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w taki sposób, że jego treści są ze sobą sprzeczne, co w rezultacie uniemożliwia poznanie przesłanek, na których organ oparł swoje orzeczenie,

naruszenie art. 135g ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, w szczególności przez pominięcie okoliczności korzystnych dla skarżącego i świadczących o tym, że jego zachowanie w żadnej mierze nie polegało na zaniechaniu czynności służbowej, czy wykonaniu jej w sposób nieprawidłowy.

W uzasadnieniu swojego odwołania skarżący w szczególności zarzucił, że w wydawanym orzeczeniu brak jest jakichkolwiek wyliczeń spraw prowadzonych w Wydziale Kryminalnym KPP i porównania obciążenia sprawami w kontekście innych funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP.

W dalszej części odwołania skarżący podniósł, że w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym nie ustalono, jaki wpływ na powstałe zaległości miał fakt, iż nikt z przełożonych nawet nie przeglądnął akt spraw przed pójściem skarżącego na urlop wypoczynkowy, nie polecił sporządzenia zestawienia spraw jakie pozostawia w jednostce funkcjonariusz oraz co należy wykonać w danych sprawach. Ponadto wskazał, że nie ustalono, dlaczego przełożeni nie dostosowali tej reguły do spraw, w których według nich skarżący dopuścił się zaniedbań.

W treści odwołania skarżący ponadto wskazał, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie ustalono i nie wzięto pod uwagę w decyzji końcowej, kiedy przełożony dowiedział się o tym, że prowadzone przez skarżącego akta spraw znajdują się w szafie bez ich zdania i czy należy w nich wykonać jakiekolwiek czynności, oraz nie ustalono również, o jakich problemach kadrowych zeznają świadkowie i jakie miało to przełożenie na obciążenie sprawami referentów tych spraw w ówczesnym czasie.

Skarżący wskazał, że powyższe fakty przełożony dyscyplinarny rozstrzygnął na jego niekorzyść. Skarżący zarzucił także, że w postępowaniu dyscyplinarnym rzecznik dyscyplinarny przesłuchując przełożonych skarżącego celowo nie ustalił, dlaczego nie dokonywali oni okresowej oceny postępowań, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i czasu podjęcia czynności oraz ich skuteczności, systematyczności, zgodności z obowiązującymi przepisami i wytycznymi prokuratora, a także egzekwowania zaplanowanych czynności oraz poleceń prokuratura lub sądu. Ponadto wskazał, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie ustalono, dlaczego żaden z przełożonych nie interesował się pozostawionymi przez skarżącego aktami prowadzonych spraw, a przede wszystkim nie ustalono, czy gdyby ktoś z nich od razu przy pójściu na urlop skarżącego albo podczas jego nieobecności sprawdził pozostawione postępowania, to można byłoby uniknąć powstałych nieprawidłowości. Skarżący podniósł nadto, że naruszenie wskazanych powyżej reguł oceny materiału dowodowego stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przełożony dyscyplinarny, orzekając o popełnieniu przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, nie uczynił zadość powyższym zasadom dotyczącym gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny.

Rozpatrując odwołanie skarżącego organ II instancji stwierdził, iż przedmiotem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było wyjaśnienie, czy skarżący dopuścił się w sposób zawiniony popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w kwestii utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, z wyłączeniem wysokości kary orzeczonej wobec skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie skarżącego w służbie było nieprawidłowe, gdyż zobowiązany był zakresem obowiązków między innymi do sumiennego realizowania procesu wykrywczego, a w szczególności dotyczącego przestępczości gospodarczej i korupcji oraz realizowania czynności wykonawczych związanych z merytorycznym funkcjonowaniem komórki organizacyjnej. Ponadto skarżący ponosił odpowiedzialność między innymi za:

realizację zadań na zajmowanym stanowisku i podejmowanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa,

poprawność i terminowość realizowanych zadań, w szczególności w zakresie prowadzonych postępowań przygotowawczych i sprawdzających,

prawidłowe i terminowe sprawdzanie, rejestrowanie i wyrejestrowywanie danych dotyczących pracy dochodzeniowo - śledczej w systemach informatycznych i w innych bazach danych policyjnych oraz pozapolicyjnych oraz współpracę z podmiotami zewnętrznymi i wewnętrznymi w zakresie realizowanych spraw.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji w pełni daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący swoim postępowaniem dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przypisywanie skarżącemu naruszenia dyscypliny służbowej przy prowadzeniu postępowań przygotowawczych, polegającej na nie wykonaniu obowiązków wynikających z polecenia wydanego przez Prokuratora Rejonowego, jak również poleceń wydanych przez przełożonych Wydziału Kryminalnego na karcie nadzoru, a to: nie wystąpienie do Prokuratora Rejonowego z wnioskiem o przedłużenie okresu trwania dochodzenia, nie wykonanie oględzin zapisu zabezpieczonego monitoringu, nie przesłanie zabezpieczonych śladów daktyloskopijnych do badań, ponadto nie wykonanie zleconych czynności służbowych z należytą rzetelnością i starannością w pełni potwierdza zgromadzony materiał dowodowy w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym.

Organ podkreślił, że poza sporem pozostaje, że skarżący został wyznaczony do prowadzenia spraw opisanych w zarzucanych mu czynach i ponosił pełną odpowiedzialność za podejmowane czynności służbowe oraz prawidłowość ich wykonania. Rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków był zatem znaczny.

Organ odwoławczy po uprzednim przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniwszy zeznania świadków oraz wyjaśnienia skarżącego, doszedł do przekonania, że skarżący bezsprzecznie zaniechał wykonania zleconych mu czynności służbowych.

Badając zasadność wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku wyższy przełożony dyscyplinarny uznał, że kara ta jest niewspółmierną do popełnionych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych. Stwierdził, że zgodnie z art. 134a ustawy o Policji kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i uprzedzenia go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Charakter przewinień dyscyplinarnych polegających na zlekceważeniu przepisów określających sposób prowadzenia przydzielonych mu spraw nadzorowanych przez prokuraturę i realizacja zleconych w nich czynności, a w konsekwencji zaniechaniu czynności służbowych - z jednej strony oraz zaangażowanie w służbie po popełnieniu przewinień dyscyplinarnych, dotychczasowy nienaganny przebieg służby i w szczególności niekaralność dyscyplinarna - z drugiej strony, pozwala na uznanie wymierzonej kary nagany za współmierną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia.

Organ odwoławczy podniósł, że odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów należy uznać, iż w świetle wskazanych aspektów analizowanej sprawy nie znajdują one uzasadnienia. W ocenie organu odwoławczego wywody i argumentacje skarżącego świadczą o próbie pomniejszenia - a nawet całkowitego wyeliminowania – jego odpowiedzialności i przerzucenia jej na inne osoby, w szczególności na przełożonych.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku było przejawem dowolności co do zastosowanej sankcji i poczytywane jest za zbyt surową represję w stosunku do popełnionych przez obwinionego przewinień dyscyplinarnych.

Co prawda organ II instancji, dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednocześnie jednak w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej organ II instancji nie podzielił stanowiska organu I instancji, że kara ta jest współmierna do zaistniałych przewinień i spełnia wymogi określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Z uzasadnienia orzeczenia wynika bowiem, że organ nie uwzględnił przy wymiarze kary dotychczasowego nienagannego przebiegu służby skarżącego, niekaralności dyscyplinarnej oraz faktu, iż staż jego służby wynosi 4 lata.

Komendant Wojewódzki Policji uznał za prawidłowe uznanie skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów wskazując, że organ I instancji na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego zasadnie ocenił jego zachowanie jako działanie zawinione. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że skarżący policjant mając powinność i możliwość przewidzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego godził się na to.

Organ II instancji uznał natomiast, że nieuprawnione było zaostrzenie wymiaru kary z powodu popełnionych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, skoro we wcześniejszym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy Komendant Powiatowy Policji wydał orzeczenie, uznając skarżącego winnym zarzucanych czynów i odstępując od ukarania.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zastosował nieadekwatną karę dyscyplinarną do zaistniałych przewinień dyscyplinarnych. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku została bowiem wymieniona na pozycji trzeciej w ustawowym katalogu kar, a organ I instancji w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym nie wskazał w sposób przekonujący, z jakich przyczyn wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku i należycie jej nie uzasadnił.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności wpływających na wymiar kary i pominął fakt, iż obwiniony nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego oraz, że stopień winy skarżącego nie jest rażący. Zdaniem organu odwoławczego błędne ustalenia organu I instancji doprowadziły do wymierzenia obwinionemu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, która jest karą nieproporcjonalną do zarzucanego czynu oraz okoliczności jego popełnienia. Wymierzenie kary nastąpiło bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary, a od dnia, w którym skarżący miał dopuścić się zarzucanego mu czynu, nie popełnił żadnego nowego przewinienia dyscyplinarnego.

Zdaniem organu odwoławczego zgłoszone przez skarżącego w odwołaniu z dnia 23 grudnia 2016 roku wnioski o uzupełniające przesłuchanie osób na zgłoszone okoliczności nie mogą być przeprowadzone. Wnioski te w istocie zmierzają do polemicznego podważenia ustalonego już stanu faktycznego, na podstawie którego prawomocnie uznano skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Podkreślenia wymaga fakt, że kara dyscyplinarna wymierzana jest dopiero wtedy, gdy ustalony jest stan faktyczny i gdy ustalone są okoliczności popełnienia konkretnego zarzucanego czynu. Taki stan faktyczny został w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym należycie ustalony.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że odstąpienie od ukarania za popełnienie przedmiotowych przewinień dyscyplinarnych stanowiłoby negatywny przykład rozluźnienia dyscypliny służbowej i w konsekwencji zakłócałoby prawidłowe funkcjonowanie jednostki.

Z uwagi na to, że nie było podstaw do odstąpienia od ukarania skarżącego, a kara mu wymierzona za popełnione przewinienie dyscyplinarne była karą zbyt surową, bez podania faktycznych powodów jej wymierzenia i niewspółmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, organ II instancji uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

W ocenie organu II instancji materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza bezspornie fakt naruszenia przez obwinionego dyscypliny służbowej w sposób określony w przedstawionych mu zarzutach. Fakt ten ponadto potwierdzają pisemne "wytyki" z Prokuratury Rejonowej, która nadzorowała postępowania przygotowawcze wskazane w zarzutach oraz zeznania świadków przesłuchanych w niniejszym postępowaniu.

W ocenie organu odwoławczego analiza materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym potwierdza, że przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne prowadzone było w sposób obiektywny, z uwzględnieniem wyjaśnień obwinionego oraz rozpatrzeniem złożonych przez niego wniosków dowodowych.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art.132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Kara dyscyplinarna nagany jest w pełni adekwatna do zarzucanego mu przewinienia, a jej wymierzenie oparte jest na prawidłowo dokonanej ocenie zdarzenia.

Na powyższe orzeczenie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie. W skardze skarżący zarzucił, że w toku czynności Rzecznik Dyscyplinarny wezwał go do złożenia pisemnych wyjaśnień i odpowiedzi na zadane przez niego pytania nie informując i nie pouczając, że ma on prawo:

- odmowy udzielenia wyjaśnień w przypadku, gdy dotyczą one faktów lub okoliczności, których ujawnienie mogłoby narazić na odpowiedzialność karną lub majątkową jego lub osobę dla niego bliską;

- zastrzeżenia nieujawniania danych umożliwiających jego identyfikację w przypadku, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że udzielenie informacji w sprawach objętych kontrolą narazi jego na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia informacji.

Skarżący podniósł, że raportem z dnia 18 lutego 2016 roku, skierowanym drogą służbową do Komendanta Powiatowego Policji z własnej inicjatywy zrezygnował z planowanego urlopu wypoczynkowego w okresie od 22 lutego do 11 marca 2016 roku. Rezygnację motywował dobrem Wydziału Kryminalnego, a zwłaszcza faktem licznych absencji chorobowych funkcjonariuszy oraz koniecznością wykonywania czynności w sprawach kolegi z pokoju przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Skarżący zarzucił, że organ nie zadał sobie trudu i nie ustalił kiedy i w jakich okolicznościach skarżący zgłaszał fakt nadmiernego obciążenia sprawami. Uznanie winnym umyślnego naruszenia przepisów osoby w sytuacji, kiedy informuje ona przełożonych o nadmiernym obciążeniu i nieradzeniu sobie ze sprawami, następnie pisze raport o dobrowolne przesunięcie urlopu wypoczynkowego dla dobra służby, należy uznać, w ocenie skarżącego, za co najmniej nietrafne. Zdaniem skarżącego jedną z przyczyn nieprawidłowego wykonywania przez niego powierzonych mu obowiązków służbowych była nadmierna ilość obowiązków, co powinno być zbadane przez organ prowadzący postępowanie, a ustalenia w tym zakresie powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił, że nie ma nawet jednego zdania w decyzji końcowej odniesienia do tych faktów, które miały być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego. Znajduje się tam tylko lakoniczne stwierdzenie "że okres, w jakim obwiniony pełnił dyżury zdarzeniowe, a w których nie wykonywał czynności w postępowaniach objętych zarzutami, został rozstrzygnięty na jego korzyść" bez jakichkolwiek ustaleń

Skarżący podniósł, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie ustalono, jaki wpływ na powstałe zaległości miał fakt, iż nikt z przełożonych nawet nie przeglądnął akt spraw przed pójściem funkcjonariusza na urlop, nie polecił sporządzenia zestawienia spraw jakie pozostawia w jednostce funkcjonariusz, nie sprawdził co według przełożonego należy w sprawie wykonać. Skarżący podniósł, że organ prowadzący postępowanie na podstawie tych samych zarzutów wydał trzy różne decyzje i wymierzył trzy różne kary. W uzasadnieniach orzeczeń albo nie ma w ogóle odniesienia do wymierzenia kary albo jest to zrobione w sposób lakoniczny.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm., dalej zwanej "u.o.p."). Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 tej ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że wymieniona ustawa w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest – co do zasady – regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08 , dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 132 ust. 1 u.o.p. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 u.o.p.). Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 oraz zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.

Ustalenie zakresu uprawnień i obowiązków funkcjonariusza Policji wynika z przepisu art. 14 ust. 1-3 ustawy o Policji. Zgodnie z nim policjant wykonuje odpowiednie czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu: rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń; poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości; poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub wolności. Przebieg, tryb i forma wskazanych czynności określone zostały w odpowiednich przepisach powszechnie obowiązujących (wynikających przede wszystkim z ustaw i rozporządzeń). Na ich gruncie i w ich zakresie policjant wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji państwowej i samorządu terytorialnego.

W tym miejscu wskazać należy, że szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura oraz podporządkowanie wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa powszechnie obowiązującego karnego, także innych przepisów oraz zasad określonych w przepisach wewnętrznych.

Naruszenie zasad etyki zawodowej jest przesłanką autonomiczną w stosunku do naruszenia dyscypliny służbowej – może występować w związku z takim naruszeniem lub być od niego niezależne.

Ustawodawca nie wskazuje definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Wspomniane zasady etyki zawodowej policjanta zostały wprowadzone jako załącznik do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP.2004.1.3), który potrzebę wprowadzenia tych zasad uzasadniał znaczeniem problematyki moralnej w wykonywaniu zawodu policjanta i jego służebną wobec społeczeństwa rolą, a także koniecznością wzmocnienia oraz uzupełnienia obowiązków i praw policjantów wynikających z demokratycznie stanowionego prawa. Powyższe zarządzenie zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Zarządzenie nie zawiera znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, lecz pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną.

Pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. Odpowiedzialność dyscyplinarna oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań - ochrony zdrowia i życia ludzi. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje – jak wyżej wskazano - nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków.

W świetle postanowień art. 132 u.o.p. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 637/06, LEX nr 320611).

Zgodnie z treścią art. 135g u.o.p. przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Organ znał stanowisko skarżącego, które skonfrontował z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Przepis art. 135g ust. 1 ustawy o Policji nakłada na przełożonego dyscyplinarnego obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, jednakże nie oznacza to, że odmienne od oczekiwanego przez obwinionego rozstrzygnięcie sprawy skutkuje naruszeniem powołanego wyżej przepisu.

W przedmiotowej sprawie organy orzekające wzięły pod uwagę wszelkie okoliczności ustalone w stanie faktycznym sprawy, co skutkowało uznaniem skarżącego za winnego popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w zarzutach od 1 do 6. W odniesieniu do powyższych zarzutów stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Należy także podnieść, że skarżący nie przeczy, iż nie dokonał czynności wskazanych w zarzutach, podnosi jedynie, że fakt ich niewykonania był spowodowany nadmiernym obciążeniem obowiązkami. Sąd nie dopatrzył się błędów w dokonanych ustaleniach stanu faktycznego, a w szczególności w ocenie zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.

Sąd nie stwierdził naruszenia art. 135l ust. 1 w związku z art. 135e ust. 1 u.o.p. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Zgodnie z art. 135e ust. 1 u.o.p. rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Sąd nie dopatrzył się także braków w materiale dowodowym pozwalających na przyjęcie, że materiał ten jest niekompletny.

Zgodnie z art. 325i § 1 Kodeksu postępowania karnego dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy. Prokurator może przedłużyć ten okres do 3 miesięcy, a w wypadkach szczególnie uzasadnionych - na dalszy czas oznaczony. W sprawie [...], w której skarżący był referentem, nie został sporządzony wniosek o przedłużenie czasu trwania dochodzenia, mimo upływu wyżej wskazanego dwumiesięcznego terminu.

Zgodnie z art. 326 § 1 Kodeksu postępowania karnego prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go sam nie prowadzi; prokurator może także objąć nadzorem postępowanie, o którym mowa w art. 307 k.p.k. Zgodnie z § 3 pkt 4 powyższego przepisu z tytułu sprawowanego nadzoru prokurator może w szczególności wydawać postanowienia, zarządzenia lub polecenia oraz zmieniać i uchylać postanowienia i zarządzenia wydane przez prowadzącego postępowanie. Zgodnie z § 4 powyższego przepisu w razie niewykonania przez organ niebędący prokuratorem postanowienia, zarządzenia lub polecenia wydanego przez prokuratora sprawującego nadzór, na jego żądanie przełożony funkcjonariusza wszczyna postępowanie służbowe; o wyniku postępowania informuje się prokuratora. W sprawie [...] skarżący nie wykonał poleceń Prokuratora Rejonowego zawartych w piśmie z dnia 30 marca 2016 r.

W pozostałych sprawach, które zostały ujęte w zarzutach, skarżący nie wykonywał czynności procesowych adekwatnych na danym etapie postępowania, w tym również poleceń przełożonego wskazanych w kartach nadzoru. Okoliczność niedokonania czynności wskazanych w zarzutach wynika w szczególności ze znajdujących się w aktach administracyjnych kart nadzoru postępowania przygotowawczego. Z powyższych dokumentów wynika także, że postępowania prowadzone przez skarżącego były nadzorowane przez przełożonych. Nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej nieskontrolowanie przez przełożonego wszystkich akt znajdujących się w referacie skarżącego przed rozpoczęciem przez niego korzystania z urlopu wypoczynkowego. Jak już wyżej wskazywano, sam skarżący winien był dochować szczególnej staranności w wykonywaniu swych obowiązków z uwagi na podwyższone standardy obowiązujące funkcjonariusza Policji.

Wyżej przedstawione uchybienia należy postrzegać jako naruszenia dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji.

Niezasadny jest zdaniem Sądu zarzut skarżącego, iż organy nie zbadały kwestii jego obciążenia zadaniami w porównaniu z innymi funkcjonariuszami, jak również zarzut, że to obciążenie było większe, niż pozostałych funkcjonariuszy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków – przełożonych skarżącego – wynika, że był on obciążony obowiązkami w stopniu równym, a nawet mniejszym niż pozostali funkcjonariusze w Wydziale, a problemy z terminowym wykonywaniem zadań wynikały z nieprawidłowej organizacji pracy przez skarżącego. Należy podnieść, że stosunek służbowy policjanta jest specyficzny, a zakres wykonywanych zadań zależy w szczególności od bieżących potrzeb służby. Zasady etyki zawodowej obligują policjanta do zachowania podwyższonej staranności przy wykonywaniu zadań, co odnosi się także do terminowości podejmowania czynności procesowych w prowadzonych dochodzeniach. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, w tym dowodów z dokumentów wynika, że obciążenie skarżącego zadaniami nie było większe, niż funkcjonariusza na porównywalnym stanowisku. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty w postaci planów dyslokacji służby oraz wykazów dyżurów zdarzeniowych z których nie wynika, aby skarżący był w większym stopniu obciążany obowiązkami, niż inni funkcjonariusze w Wydziale. W aktach administracyjnych znajdują się również wykazy z Elektronicznego Rejestru Śledztw i Dochodzeń odebranych spraw, postępowań przygotowawczych na biegu, postępowań zakończonych oraz odmów wszcząć zakończonych i na biegu skarżącego i innego funkcjonariusza Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego z podobnym stażem i obciążeniem obowiązkami służbowymi. Na marginesie trzeba dodać, że nawet gdyby w pewnym okresie czasu tak było, stan taki mógłby być uzasadniony potrzebami służby. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że skarżący istotnie nie radził sobie z obowiązkami, lecz było to spowodowane nieprawidłową organizacją pracy i brakiem systematyczności. Świadek H. K., Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP zeznał, poziom obciążenia skarżącego sprawami był porównywalny z innymi funkcjonariuszami Wydziału, natomiast skarżący "miał bałagan w swojej szafie", co stanowiło przyczynę problemów, których skarżący mógł z łatwością uniknąć, stosując się do poleceń wydawanych na codziennych odprawach. Świadek podkreślił, że czynności wykonywane przez skarżącego są proste, lecz wymagają systematyczności i panowania nad przydzielanymi sprawami. Również z zeznań świadka A. M. Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP wynika, że skarżący nie potrafi organizować swojej pracy, a stwierdzone uchybienia wynikają z niedbalstwa, gdyż czynności, które powinny być wykonane, należały do prostych. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka R. W. - Kierownika Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP. Świadek ten opisał także szczegółowo sposób dokonywania kontroli postępowań prowadzonych przez poszczególnych funkcjonariuszy i wskazał przyczyny braku możliwości wykonywania permanentnego nadzoru. Powyższe okoliczności znajdują też potwierdzenie w zeznaniach świadka H. K. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy mającego istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Należy podnieść, że skarżący został ukarany karą nagany, która jest karą najmniej dotkliwą w katalogu kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 u.o.p. W tym zakresie organ odwoławczy uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wymierzając karę dyscyplinarną nagany organ odwoławczy wskazał na dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz charakter zdarzeń i stopień zawinienia skarżącego, który zdaniem organu odwoławczego nie jest rażący. W konsekwencji zaskarżonemu orzeczeniu nie można zarzucić cech dowolności.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.