Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1406/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 ust. 4a ust. 7c
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi L. M. Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "P." na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: “Prezes PFRON") decyzją z [...] listopada 2010 r., nr [...], określił L. M. (dalej: "Skarżący") wysokość zobowiązania z tytułu wykorzystania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: "zfron") za wrzesień 2009 r., niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92. ze zm.) - dalej "ustawa o rehabilitacji".

Wydając ww. rozstrzygnięcie Organ pierwszej instancji oparł się na wynikach kontroli przeprowadzonej u Skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wskazujących, iż:

1) istnieje różnica w wysokości 286.341,83 zł pomiędzy bilansem zamknięcia na dzień 31 grudnia 2008 r. środków zfron w kwocie 410.750,46 zł, a saldem na rachunku bankowym zfron w kwocie 124.408,63 zł, która wynikała z wydatkowania przez Skarżącego środków pieniężnych z konta zfron do 1 stycznia 2008 r. na wynagrodzenia pracowników i bieżące wydatki,

2) Skarżący dokonał 31 marca 2009 r. zwrotu niedoboru środków w kwocie 291.960,58 zł z konta firmy na konto zfron,

3) w dniu 6 kwietnia 2009 r. Skarżący dokonał ponownej wypłaty środków finansowych z konta zfron w kwocie 291.960,58 zł.

Pismem z 25 sierpnia 2010 r. Prezes PFRON wezwał Skarżącego do przedstawienia dowodów będących w jego posiadaniu oraz złożenia wyjaśnień dotyczących przeznaczenia środków finansowych pobranych z konta zfron do

1 stycznia 2008 r. w kwocie 286.341,83 zł oraz 6 kwietnia 2009 r. w kwocie 291.960,58 zł (kserokopii faktur, paragonów, dokumentów potwierdzających wydatkowanie środków z zfron na cele rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych) oraz zestawień wydatkowania powyższych środków na wynagrodzenia pracowników (ze wskazaniem okresu i kwoty).

W odpowiedzi na ww. pismo Skarżący wyjaśnił, że "środki, które były wypłacone z zfron wydatkowane zostały na bieżącą działalność firmy, czyli na wynagrodzenia dla pracowników oraz na produkcję, gdyż firma znajdowała się

w trudnej sytuacji finansowej. Natomiast Skarżący nie przesłał dodatkowych wyjaśnień, ani dowodów w postaci faktur, paragonów i zestawień dotyczących wydatkowania środków finansowych zfron.

Mając na uwadze powyższe, a także treść art. 33 ust. 1, 4 i 4a ustawy

o rehabilitacji oraz art. 33 ust. 7c tej ustawy (uchylony z dniem 30 lipca 2007 r.) Prezes PFRON uznał, iż Skarżący nie mógł dokonać wypłat środków finansowych do dnia 1 stycznia 2008 r. oraz 6 kwietnia 2009 r. w celu pokrycia bieżących wydatków (wynagrodzenia pracowników oraz produkcję). Ponadto wyjaśnił, iż trudna sytuacja ekonomiczna Skarżącego nie ma wpływu na wyliczenie wysokości zobowiązania.

W konsekwencji określając wysokość zobowiązania zastosował sankcję przewidzianą w art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji w wysokości 30% środków zfron z tytułu niezgodnego z art. 33 ust. 4 tej ustawy przeznaczenia tych środków.

2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie. Podniósł, iż Organ pierwszej instancji - wskutek błędnej wykładni art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy rehabilitacji - niewłaściwie określił wysokość zobowiązania.

Zdaniem Skarżącego, użyte w pkt 2 ww. przepisu sformułowanie "tych środków" oznacza, że trzydziestoprocentowa sankcja obliczana jest od tych środków, jakie należy zwrócić na rzecz zfron, zgodnie z pkt 1, a stanowisko Prezesa PFRON, że sankcję tę oblicza się nie od kwoty, jaką należy zwrócić, ale od nominalnej sumy nieuprawnionych wypłat z zfron - bez uwzględnienia ile kwot zostało dobrowolnie zwróconych przez prowadzącego zakład pracy chronionej - jest sprzeczne z treścią tego przepisu. Ponadto, w ocenie Skarżącego, takie stanowisko prowadzi do absurdalnych konsekwencji, gdyż w sytuacji, gdy prowadzący zakład pracy chronionej wypłaciłby z zfron w sposób niezgodny z przeznaczeniem jakąś kwotę i zwróciłby ją dobrowolnie na konto zfron, nawet następnego dnia, to musiałby (według Prezesa PFRON) zapłacić taką samą karę, jak ktoś kto te same środki wypłaciłby trwale (nie dokonując zwrotu).

Ponadto Skarżący wskazał, że na dzień wszczęcia kontroli zobowiązany był do zwrotu na konto zfron, zgodnie z art. 33 ust. 4 a pkt 1 ustawy o rehabilitacji kwoty 291.960,58 zł., co oznacza, że zgodnie z art. 33 ust. 4 a pkt 2 tej ustawy trzydziestoprocentowa sankcja liczona od tej kwoty wynosić powinna 87,588,17 zł (291.960,58 zł. x 30 %). W ocenie Skarżącego, Prezes PFRON błędnie zatem obliczył wysokość sankcji zarówno od ww. kwoty, jak i dobrowolnie zwróconej przez niego kwoty 286.341,83 zł., której nie był zobowiązany wpłacać na rzecz zfron, zgodnie z art. 33 ust. 4 a pkt 1 ustawy o rehabilitacji.

3. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] marca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.

Wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana w wykonaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2010 r., nr [...], uchylającej decyzję Prezesa PFRON z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] i przekazującej sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, w której organ odwoławczy nakazał przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w celu zbadania przywołanej przez Skarżącego okoliczności iż "środki wypłacone z zfron wydatkowane zostały na cele rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych". Uchylając ww. decyzję organ odwoławczy wskazał również, że jeśli w wyniku postępowania wyjaśniającego organ stwierdzi, że strona wydatkowała środki zfron niezgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, to powinien podjąć rozstrzygnięcie, w którym w sposób wyczerpujący uzasadni przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, m. in. przez przywołanie podstawy i sposobu wyliczenia wysokości zobowiązania, dowodów potwierdzających fakt wydatkowania środków zfron niezgodnie z ich przeznaczeniem oraz odniesie się do przywołanej przez Skarżącego okoliczności trudnej sytuacji ekonomicznej.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że mimo iż Prezes PFRON pismem

z 25 sierpnia 2010 r. wezwał Skarżącego do przedstawienia będących w jego posiadaniu dowodów oraz wyjaśnień dotyczących przeznaczenia środków finansowych pobranych z konta zfron do 1 stycznia 2008 r. oraz 6 kwietnia 2009 r. i zestawień wydatkowania powyższych środków na wynagrodzenia pracowników. Skarżący nie przesłał żadnych dodatkowych dowodów w postaci żądanych przez organ pierwszej instancji faktur, paragonów i zestawień, wyjaśniając jedynie, iż z powodu trudnej sytuacji finansowej środki, które były wypłacone z zfron, wydatkowane zostały na bieżącą działalność firmy (wynagrodzenia dla pracowników oraz na produkcję).

Organ odwoławczy podniósł, iż przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy nie zaszła przesłanka z art. 33 ust. 7c ustawy

o rehabilitacji, obowiązującego do 30 lipca 2007 r. Wskazał, że pismem z 20 grudnia 2010 r. wezwał Skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, kopii wydruków z konta zfron za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. oraz zestawienia pobranych z ww. konta kwot na łączną kwotę 286.341,83 zł, zawierającego informacje w jakim dniu zostały one pobrane oraz kopii bilansu za 2007r. Do dnia wydania niniejszej decyzji Skarżący nie przesłał jednak żądanych dowodów. W związku z powyższym Organ odwoławczy stwierdził, iż środki zfron wydatkowane do 1 stycznia 2008r.

w wysokości 286.341,83 zł oraz 6 kwietnia 2009 r. w kwocie 291 960,58 zł - zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącego - na wynagrodzenia i produkcję - zostały przeznaczone niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, wskazującego na niewłaściwe określenie wysokości zobowiązania wskutek błędnej wykładni art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji Organ odwoławczy wyjaśnił, iż sankcja przewidziana w ww. przepisie w wysokości 30% środków zfron z tytułu niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia tych środków, naliczana jest od kwot środków pobranych z zfron i wydatkowanych niezgodnie z ich przeznaczeniem, niezależnie od tego czy Skarżący dokonał zwrotu tych środków na konto zfron, czy też nie. Podniósł, że ze zgromadzonego materiału wynika, iż Skarżący pobrał z konta zfron

i wydatkował niezgodnie z przeznaczeniem środki zfron w kwocie: do 1 stycznia 2008 r. - 286 341,83 zł oraz 6 kwietnia 2009 r. – w wysokości 291 960,58 zł. W związku

z powyższym Organ odwoławczy stwierdził, iż sankcja z tytułu niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia środków zfron została ustalona przez Prezesa PFRON w sposób prawidłowy.

4 W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie.

Zarzucił naruszenie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, przez uznanie, że trzydziestoprocentową sankcję, o której mowa w tym przepisie, oblicza się nie od wysokości środków, jakie prowadzący zakład pracy chronionej ma obowiązek zwrócić na rzecz zfron, ale od nominalnej sumy nieuprawnionych wypłat z zfron (bez uwzględnienia ile kwot zostało dobrowolnie zwróconych przez prowadzącego zakład pracy chronionej przed ujawnieniem niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji).

Skarżący potrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu

pierwszej instancji. Ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja, poza przytoczeniem treści przepisu, nie zawiera żadnych argumentów na poparcie przyjmowanej wykładni, nie odnosi się też do argumentów przedstawionych w odwołaniu, co uniemożliwia poznanie sposobu rozumowania Organu odwoławczego, skutkującego przyjęciem interpretacji przepisu sprzecznej z jego językowym znaczeniem.

5. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając ww. kryteria nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

6.2. Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy w świetle okoliczności sprawy w prawidłowy sposób zastosowano w stosunku do Skarżącego (będącego pracodawcą prowadzącym zakład pracy chronionej) przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, przewidującego sankcję za nieprzestrzeganie zasad gospodarowania środkami zfron, o których mowa w art. 34 ust. 4 tej ustawy.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Szczegółowe rodzaje wydatków, warunki wykorzystania środków zfron oraz tryb ustalania zakładowego regulaminu wykorzystania tych środków, a także zasady tworzenia i finansowania indywidualnych programów rehabilitacji oraz udzielania pomocy niepracującym osobom niepełnosprawnym byłym pracownikom zakładu pracy chronionej, stosownie do delegacji udzielonej w art. 33 ust. 11 ustawy

o rehabilitacji, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1999 r. Nr 3, poz. 22 ze zm.), które po utracie mocy obowiązującej z dniem 1 stycznia 2008 r. zostało zastąpione przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 19 grudnia 2007 r. (Dz.U. z 2007r. Nr. 245, poz.1810 ze zm.).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (materiałów pokontrolnych oraz wyjaśnień Strony udzielonych w odpowiedzi na pismo Prezesa PFRON z 25 sierpnia 2010 r.) wynikało, że Skarżący środki wypłacone z zfron przeznaczył na bieżącą działalność firmy - wynagrodzenia dla pracowników oraz na produkcję. Skarżący ze środków zfron sfinansował zatem wydatki, które nie były związane z rehabilitacją zawodową, społeczną i leczniczą czy też ubezpieczeniem osób niepełnosprawnych. Tym samym uzyskane z zfron środki przeznaczył niezgodnie z celami wymienionymi w ust. 4 art. 33 ustawy o rehabilitacji.

Stosownie natomiast do art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji, w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania:

1) zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz

2) wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu,

o którym mowa w ust. 3 pkt 3.

Z analizy ww. przepisu art. 33 ust. 4a wynika, że hipotezą zawartej w nim normy jest niezgodne z ustawowym nakazem, zawartym w ust. 4, przeznaczenie środków funduszu. Jeśli to nastąpi, to pracodawca jest obowiązany do dokonania łącznie dwóch ww. czynności: zwrotu 100% kwoty środków na fundusz rehabilitacji oraz wpłaty 30% sankcji na konto PFRON.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że zawarte w pkt 1 i 2 tego przepisu sformułowanie "tych środków" odnosi się do środków funduszu rehabilitacji, które zostały wykorzystane niezgodnie z ustawowym nakazem zawartym w ust. 4, a nie do środków, jakie należy zwrócić na rzecz zfron, zgodnie z pkt 1. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby trzydziestoprocentowa sankcja odnosiła się do środków, które należy zwrócić ma rzecz funduszu, to dałby temu wyraz w sposób jasny i precyzyjny, zastępując w treści przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 słowa "tych środków" sformułowaniem "środków, jakie należy zwrócić zgodnie z pkt 1".

Rację ma zatem Organ twierdząc, że przewidziana w art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji sankcja w wysokości 30% środków zfron z tytułu niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy przeznaczenia tych środków, naliczana jest od kwoty środków pobranych z zfron i wydatkowanych niezgodnie z ich przeznaczeniem, niezależnie od tego czy strona dokonała zwrotu na konto zfron tych środków, czy też nie. Z literalnego brzmienia art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji nie wynika bowiem, aby ww. obowiązek wpłaty 30% sankcji na rzecz PRFON doznawał wyłączenia bądź ograniczenia w sytuacji zwrotu środków, uprzednio wykorzystanych niezgodnie z art. 33 ust. 4 tej ustawy.

Przyjmuje się bowiem, że wprowadzenie obowiązku wpłaty 30% sum wydatkowanych niezgodnie z ustawą na rzecz Funduszu ma znaczenie przede wszystkim prewencyjne, a nie represyjne; chodzi o zmobilizowanie prowadzących zakłady pracy chronionej do rzetelnego wykonywania obowiązków, które przyjmują na siebie wraz z podjęciem decyzji o korzystaniu ze środków publicznych na określony cel. Innymi słowy, przepis art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji jest przepisem dyscyplinującym pracodawcę do należytego wypełniania obowiązków wynikających z faktu dysponowania środkami publicznymi na wskazane cele (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 marca 2006r., sygn. K 13/05, OTK-A 2006/3/31 ).

Skoro więc ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Skarżący wypłacone z zfron środki wydatkował niezgodnie z przeznaczeniem - na bieżącą działalność firmy (wynagrodzenia dla pracowników oraz produkcję) w łącznej wysokości 578.302,41 zł, to uznać należało, że obliczona od tej kwoty sankcja

z tytułu niezgodnego z art. 33 ust. 4 przeznaczenia tych środków, została ustalona

w sposób prawidłowy (30% x 578.302,41 = 173.490,72).

Wprawdzie do 30 lipca 2007r. obowiązywał przepis art. 33 ust. 7c ustawy

o rehabilitacji, stosownie do którego, w przypadku zagrożenia utraty płynności finansowej pracodawca mógł, na okres przejściowy, nie dłuższy niż 12 miesięcy, przeznaczyć do 70% środków zakładowego funduszu rehabilitacji na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych, to jednak - w ocenie Sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do jego zastosowania.

Organ odwoławczy uwzględniając treść tego przepisu przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W tym celu pismem z 20 grudnia 2010 r. wezwał Skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, kopii wydruków z konta zfron za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. oraz zestawienia pobranych z ww. konta kwot na łączną kwotę 286.341,83 zł, zawierającego informacje w jakim dniu zostały one pobrane oraz kopii bilansu za 2007r.

Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Skarżący nie przesłał jednak żądanych dowodów. W związku z powyższym Organ odwoławczy nie był w stanie zweryfikować czy doszło do spełnienia przesłanek w tym przepisie wskazanych,

w szczególności czy Skarżący znajdował się w stanie zagrożenia utraty płynności finansowej oraz czy pobrane w czasie obowiązywania tego przepisu z funduszu rehabilitacji środki były przeznaczone na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w świetle ww. przepisów oraz okoliczności sprawy, nie zasługiwał zatem na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy

o rehabilitacji.

Organ podatkowy w sposób prawidłowy bowiem odwołał się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i wyjaśnił co wynika z ich treści. Poza przywołaniem treści przepisów art. 33 ust. 4a pkt 2

w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz wyjaśnieniem w jaki sposób powinny zostać zastosowane w sprawie dokonał ich prawidłowej wykładni.

Zarówno treść art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji nie pozostawia wątpliwości, iż ze środków zfron mogą zostać sfinansowane tylko ściśle określone wydatki (na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków), jak i wskazany w zarzutach skargi przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy

o rehabilitacji precyzyjnie określa sankcję za nieprzestrzeganie zasad gospodarowania środkami zfron. Jego zastosowanie w sprawie stanowiło prostą konsekwencję ustalenia przeznaczenia tych środków na inne cele niż wskazane

w art. 33 ust. 4, w okolicznościach niniejszej sprawy - na wynagrodzenia pracowników oraz produkcję.

Za usprawiedliwione zatem i zgodne z tym przepisem należało uznać obciążenie Skarżącego obowiązkiem wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji.

Natomiast zaprezentowane przez Skarżącego odmienne rozumienie przepisu art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji nie znajduje bowiem uzasadnienia

w świetle ww. literalnej wykładni tego przepisu.

6.3. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.