Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 855/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka – Karasińska, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w działalności gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 207 ustawy z 29 sierpnia 19997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 34 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) odmówił P.D. uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej za okres [...] grudnia 2001 r. do [...] listopada 2003 r..

W odwołaniu od decyzji organu I instancji P.D. poinformował, że od [...] grudnia 2003 r. wznowił działalność gospodarczą, zawiadamiając o tym Urząd Skarbowy [...] grudnia 2003 r.. Ze względu na to, że nie prowadził działalności gospodarczej przez dwa lata, nie znał zmian przepisów dotyczących terminów rozpoczęcia i zakończenia przerw w działalności i sądził, że termin trzydniowy do zawiadomienia o zdarzeniu tego rodzaju, jest w dalszym ciągu obowiązujący. Zwrócił uwagę na to, że uiszczenie opłat za okres dwóch lat, kiedy nie prowadził działalności gospodarczej, byłoby dla niego krzywdzące.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i art. 34 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania P.D., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okres spóźnienia w złożeniu przez podatnika zawiadomienia o zakończeniu przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz jego powody, ponieważ jedynym skutkiem złożenia zawiadomienia – chociażby jeden dzień po terminie – jest nieuwzględnienie przerwy i konieczność zapłacenia podatku za cały okres.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.D. przedstawił stan faktyczny sprawy i stwierdził, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego i Dyrektora Izby Skarbowej są dla niego bardzo krzywdzące. Skarżący przez dwa lata nie prowadził działalności gospodarczej i – wobec tego – wydaje mu się niesprawiedliwe to, że za jeden dzień przekroczenia terminu zgłoszenia musi płacić podatek w wysokości [...] zł.. Obecnie skarżący jest na emeryturze i ze względu na stan zdrowia nie prowadzi działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., zgodnie z art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu w danym roku działalności nie pobiera się podatku opłaconego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy, trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia.

P.D. poinformował o podjęciu działalności gospodarczej z dniem [...] grudnia 2003 r. – w dniu [...] grudnia 2003 r., tj. z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i z tego względu przerwa ta nie mogła zostać uznana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zostały zawarte argumenty, które mogłyby być przyczyną wzruszenia zaskarżonej decyzji. Należy przy tym dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając sprawy ze skarg na decyzje administracyjne, nie rozstrzyga sprawy wydając wyrok, który kształtuje bezpośrednio prawa i obowiązki podmiotu wnoszącego skargę, czyli nie rozstrzyga co do istoty sprawy, lecz kontroluje zaskarżony akt pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem.

Zgodnie z treścią art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie prawnym obowiązującym do momentu wprowadzenia zmian ustawą z 27 lipca 2002 r. (Dz.U.z 2002 r., Nr 141, poz. 1183) w razie zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym, z wyjątkiem podatników prowadzących działalność usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu detalicznego, nie pobiera się podatku w formie karty podatkowej za pełny okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej dziesięć dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie w terminie trzech dni od dnia jej rozpoczęcia i dnia jej zakończenia.

Reguła ta, obowiązująca 1 grudnia 2001 r., czyli w chwili składania przez skarżącego zawiadomienia o zawieszeniu działalności, uległa, począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. – zmianie: podatnik powinien zawiadomić o przerwie najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia, czego skarżący w tej sprawie nie zrobił – osobiście wskazując jako datę powiadomienia organów podatkowych o wznowieniu prowadzenia działalności gospodarczej dzień [...] grudnia 2003 r..

Ustawa o zmienionej treści obowiązywała zatem w chwili składania zawiadomienia przez P.D. o podjęciu zawieszonej działalności.

Podniesiony przez stronę fakt – zaledwie jednodniowego opóźnienia w złożeniu zawiadomienia, nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ dla oceny zasadności obciążenia strony podatkiem istotny jest jedynie fakt nieterminowego zawiadomienia organu o zakończeniu przerwy.

Zgodnie z treścią art. 25 cytowanej ustawy podatnicy prowadzący działalność wymienioną w art. 23 przywołanej ustawy, a więc także skarżący w tej sprawie, podlegają opodatkowaniu kartą podatkową, jeżeli złożą wniosek o opodatkowanie w tej formie. Skarżący przez okres przerwy (2001, 2002, 2003) podlegał opodatkowaniu kartą podatkową – na co wskazuje choćby decyzja z [...] lutego 2003 r Nr [...], czy decyzja z [...] stycznia 2002 r. Nr [...] - z tym, że zgłosił przerwę w prowadzeniu działalności gospodarczej. Skutkiem zgłoszenia przerwy organom podatkowym było niepobieranie od skarżącego, mimo podlegania przez niego obowiązkowi podatkowemu, podatku.

Zgłoszenie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej mogło wywierać wskazany powyżej skutek tylko w sytuacji, jeżeli spełnione były – w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji, dwa warunki:

- podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia

- podatnik zawiadomi o zakończeniu przerwy w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia

P.D. nie dochował wskazanych powyżej warunków, wobec czego organy podatkowe zobowiązane były zrealizować dyspozycję wynikającą z przepisów prawa i wymierzyć mu zobowiązanie podatkowe.

Sąd zwraca uwagę na fakt, że skarżący przez cały okres przerwy podlegał podatkowi dochodowemu i tylko ze względu na unormowania zawarte w art. 34 przywołanej wyżej ustawy, nie uiszczał podatku.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.