Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1464/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi "I." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników radiofonicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.; dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania "I." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nakazującej rejestrację 34 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników 34 odbiorników radiofonicznych w kwocie 5.610,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] października 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu użytkowym położonym przy ul. [...] w [...] zajmowanym przez "I." Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej "skarżąca" oraz "spółka". Kontrola została przeprowadzona w obecności pracowników skarżącej: I. P. (księgowa) oraz M. C. (specjalista ds. logistyki). Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez ww. pracowników. Do protokołu kontroli załączono też oświadczenie podpisane przez M. C.

W wyniku kontroli ujawniono w lokalu biurowym odbiornik radiofoniczny marki " [...]". Który był nastawiony na odbiór stacji RMF FM i był w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto na podstawie złożonego przez M. C. oświadczenia stwierdzono, że skarżąca użytkuje trzydzieści trzy samochody służbowe wyposażone w sprawne odbiorniki radiofoniczne, które umożliwiają natychmiastowy odbiór programu.

Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego w lokalu zajmowanym przez skarżącą według oświadczenia uczestniczącej w kontroli I. P. wynosi dwa lata.

Organ pismem z dnia 20 listopada 2012 r. poinformował stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania 34 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do pisma załączono kopię protokołu kontroli, kopię oświadczenia M. C. oraz kopię wykazu samochodów służbowych. Strona skarżąca nie ustosunkowała się do powyższego pisma.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał rejestrację trzydziestu czterech używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalił opłatę za używanie trzydziestu czterech niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 5.610,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Wszystkie jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny, w tym również za odbiorniki w samochodach służbowych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki te podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

Organ wskazał, że strona nie dopełniła obowiązku rejestracji 34 używanych odbiorników radiofonicznych do dnia wydania przedmiotowej decyzji. Podniósł, że stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego w lokalu zajmowanym przez skarżącą według oświadczenia uczestniczącej w kontroli I. P. wynosi dwa lata, natomiast odbiorniki radiofoniczne w trzydziestu trzech samochodach służbowych (wskazanych w załączonym do oświadczenia M. C. wykazie) były użytkowane w okresie przekraczającym 14 dni.

Strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie lub ewentualnie zmianę. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca wskazała, że upoważnieni przez organ kontrolerzy nie dopełnili obowiązków w zakresie zgromadzenia niezbędnych dowodów. Ustalenia podjęte przez kontrolujących oparte zostały tylko na oświadczeniach pracowników skarżącej, iż spółka posiada samochody, które są wyposażone w odbiorniki radiofoniczne. Kontrolerzy nie ustalili, czy faktycznie odbiorniki są zainstalowane w samochodach i użytkowane przez pracowników spółki oraz czy nadają się do natychmiastowego odbioru. Wskazała, iż aktualnie samochody mogą być wyposażone w odbiorniki montowane fabrycznie lub nie. W tym drugim przypadku decyzja, czy wyposażyć w radioodtwarzacz samochód należała do jego bezpośredniego użytkownika tj. kierowcy. Argumentowała, iż zarząd spółki nie ma pełnej wiedzy, czy w samochodach bez zamontowanych odbiorników fabrycznych kierowcy na własną rękę, instalowali odbiorniki niefabryczne.

Strona skarżąca podniosła ponadto, że oświadczenie pracownika spółki w tym zakresie nie może stanowić podstawy wydania przez organ zaskarżonej decyzji, gdyż osoba, która złożyła takie oświadczenie, nie była do tego uprawiona. Jedynym podmiotem uprawnionym do reprezentacji spółki i wypowiadania się w kwestii funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz posiadanego majątku jest jej zarząd, zaś oświadczenie zostało złożone przez pracowników biurowych, których wiedza z racji wykonywanych obowiązków służbowych nie może być kompletna. Osoby te nie użytkują ww. samochodów i nie są w stanie stwierdzić, że zostały w nich zamontowane odbiorniki radiowe. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że nie uchyla się od odpowiedzialności z tytułu użytkowania radioodbiornika w pomieszczeniu biurowym oraz 7 radioodbiorników zamontowanych fabrycznie w samochodach służbowych.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazując, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak również na podstawie oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie wiedzy I. P. i M. C. – pracowników skarżącej. Ustawodawca nie wyposażył kontrolerów Poczty Polskiej S.A. w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń czy też samochodów, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, w sytuacji gdy samochody znajdują się w terenie. Dlatego też okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli.

Wskazano, że z protokołu kontroli wynika kto i w jakim charakterze w niej uczestniczył. Wymienione wyżej osoby złożyły oświadczenie, że w kontrolowanym lokalu znajduje się jeden odbiornik radiofoniczny marki "[...]" – co zostało potwierdzone bezpośrednio przez kontrolerów cyt: "radio w biurze było włączone i odbierało fale RMF FM", a także, że skarżąca użytkuje 33 samochody służbowe, w których znajdują się odbiorniki radiofoniczne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jedna z osób uczestniczących w czynnościach kontroli była specjalistą do spraw logistyki, tj. osobą, która z racji wykonywanych obowiązków, posiada wiedzę na temat ilości posiadanych przez firmę samochodów jak i ich wyposażenia.

Organ podkreślił, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego oświadczenia wiedzy osób uczestniczących w kontroli nie zostały nigdy odwołane ani zmienione. Ponadto dla obowiązku ponoszenia opłaty abonamentowej nie jest istotne, czy odbiornik w samochodzie służbowym został zamontowany fabrycznie czy też nie. To do obowiązków strony będącej pracodawcą należą sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy, w konsekwencji czego to na niej spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w samochodach odbiorników bądź też zakazania pracownikom instalowania niezarejestrowanych odbiorników.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję "I." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej obowiązku rejestracji 27 odbiorników radiofonicznych oraz obowiązku uiszczenia kary w kwocie 4.450 zł oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że spółka posiada 34 odbiorniki radiofoniczne umożliwiające natychmiastowy odbiór, w sytuacji braku przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego w tym zakresie,

- niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. , tj. utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

- błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. poprzez przyjęcie, że na stronie skarżącej ciąży obowiązek rejestracji 34 odbiorników radiofonicznych.

W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2013 r. , ustalającą opłatę za używanie 34 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 5.610,00 zł.

Istotę sporu w badanej sprawie stanowi kwestia nałożenia powyższej kary z tytułu zainstalowania w inny niż fabrycznie sposób odbiorników radiowych w użytkowanych przez skarżącą samochodach, których ilość oraz stan techniczny w zakresie możliwości natychmiastowego odbioru programu jest przez stronę skarżącą kwestionowana. W pozostałej części dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń, tj. wskazanych w skarżonej decyzji odbiorników instalowanych fabrycznie w posiadanych przez spółkę samochodach służbowych, jak również w lokalu stanowiącym jej siedzibę Skarżąca uznała za prawidłowe i zgodziła się z nałożoną karą finansową.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ miał uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za wszystkie wymienione w skarżonej decyzji niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne, w tym także instalowane niefabrycznie w samochodach służbowych skarżącej. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy.

Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu).

Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi jest domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] października 2012 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej ustalił, że w jej użytkowaniu znajdują się 34 odbiorniki radiowe w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowane (poza jednym) w samochodach służbowych, w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez pracowników skarżącej.

W podpisanym przez nich protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że ww. odbiorniki radiowe są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane zostało oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są wykorzystywane od co najmniej kilku miesięcy. Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u skarżącej powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników radiowych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych przez skarżącą radioodbiorników opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli.

Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnych pracowników skarżącej oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Jednocześnie brak jest przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która – jak w przedmiotowej sprawie - jest pracownikiem zorientowanym w sprawach logistycznych oraz finansowych. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli. Ponadto oświadczenia obojga pracowników nie są ze sobą w żaden sposób sprzeczne, co dodatkowo uwiarygadnia ustalenia pokontrolne, jak również należy podkreślić fakt, iż oświadczenia te nie były odwoływane lub w jakikolwiek sposób zmieniane.

Oprócz podpisania protokółu, w którym znajduje się zapis, że obecni pracownicy skarżącej zostali poinformowani o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, zostało do niego załączone własnoręcznie podpisane oświadczenie jednego z pracowników obrazujące stan liczbowy posiadanych przez spółkę samochodów, na wyposażeniu których znajdują się sprawne odbiorniki radiowe. Jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy w tym zakresie powoduje, iż stanowi ono wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej trudno zakwestionować, gdyż precyzyjnie opisuje stan faktyczny.

Sąd zauważa także, iż ilość niezarejestrowanych i posiadających zdolność techniczną do odbioru programu radiowego odbiorników odpowiada ilości samochodów służbowych użytkowanych przez skarżącą w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, co nie było przez nią kwestionowane (stosowny wykaz został zawarty w załączniku do protokółu).

W ocenie Sądu nie ma w takim przypadku istotnego znaczenia, czy radioodtwarzacze w samochodach były montowane fabrycznie, czy też w inny sposób, jeżeli ze złożonych zgodnych i spójnych oświadczeń pracowników skarżącej wynika, że odbiorniki te w liczbie 34 w dniu kontroli tj. [...] października 2012 r. były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W tym kontekście nie można, jak to wywodzi skarżąca, uznać tych okoliczności za nieudowodnione z powodu niezbadania przez organ będących w ciągłym ruchu wszystkich posiadanych przez spółkę samochodów służbowych oraz sposobu i celu (służbowy bądź prywatny) montażu poszczególnych odbiorników radiowych. Dowiedzenie takich okoliczności leży bowiem po stronie skarżącej, gdyż przepisy u.o.a. wiążą obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej jedynie z faktem samego posiadania i możliwością użytkowania odbiornika radiowego lub telewizyjnego, w oderwaniu od kwestii celowościowych i własnościowych. W rozpatrywanej sprawie zostało to potwierdzone w sposób wskazany powyżej, co skutkuje brakiem przesłanek dla podejmowania dalszych działań ze strony organu kontrolującego w ramach prowadzonego postępowania, w tym jego rozszerzania o zbadanie przedmiotowych kwestii, w przypadku nieprzedstawienia przez skarżącą jakichkolwiek dowodów potwierdzających zasadność jej wniosków.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd zauważa, iż przepisy u.o.a. nie wprowadzają wymogu aby w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany, w postaci osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokółu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach pracowników skarżącej, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął za wiarygodne, zważywszy, iż skarżąca stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez obecnego podczas kontroli pracownika, w istocie nie podważyła ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli, a mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, miała możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem.

W takim przypadku w konsekwencji należało uznać, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd w wyniku analizy prawnej badanej sprawy nie stwierdził także naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a.

Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.