Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 65/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 § 1 pkt. 4 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza O. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem O. a Wójtem Gminy N. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy z wniosku L. G. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: wskazać Burmistrza O. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku L. G. z [...] listopada 2016 r. o skierowanie do domu pomocy społecznej.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 29 listopada 2016 r. Burmistrz O. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Wójtem Gminy N. w sprawie rozpoznania wniosku L. G. o skierowanie do domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu wniosku Burmistrz O. wskazał, że wnioskiem z [...] listopada 2016 r. L.G. zwróciła się z prośbą do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o skierowanie do domu pomocy społecznej. Wniosek ten wraz z kompletem dokumentów organ przekazał Ośrodkowi Pomocy Społecznej w O. powołując się na art. 21 k.p.a. i Kodeks cywilny.

Burmistrz O. nie zgadzając się z powyższym, powołał się na art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zm.). Podkreślił, że wnioskodawczyni jest bezdomna, a ostatnio była zameldowana na pobyt stały w miejscowości R. gmina N., skąd w 2013 r. została eksmitowana. Od [...] czerwca 2014 r. przebywa w schronisku dla bezdomnych Wspólnota [...] w J. na terenie Gminy O. Schronisko nie jest lokalem mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Jej pobyt w schronisku ma charakter tymczasowy. Zatem, dla rozpoznania wniosku L.G. – jako osoby bezdomnej – właściwym jest Wójt Gminy N.

W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy N. wniósł o wskazanie jako właściwy w przedstawionej sprawie Burmistrza O. Nie zgadzając się z wnioskodawcą, iż [...] nie jest lokalem w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, Wójt Gminy N. wskazał, że [...] służy między innymi do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Nie może być potraktowany jako pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Spełnia bowiem inną rolę niż internaty, bursy, pensjonaty czy hotele. Nie służy celom turystycznym lub wypoczynkowym. Powołując się na pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2007 r., sygn. akt I OW 3/07, w którym zaakcentowano, że nie zachodzą podstawy do uznania osoby przebywającej w ogrzewalni za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Skoro zatem ogrzewalnia służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, to tym bardziej [...] w J. służy do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Placówka ta nie jest pomieszczeniem przeznaczonym do krótkotrwałego pobytu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zatem L. G. nie może być uznana za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym organem właściwym do rozpoznania jej wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej jest Burmistrz O. Dodatkowo wskazano, że wnioskodawczyni dobrowolnie sprzedała dom znajdujący się na terenie Gminy N. w 2014 r. Zaraz potem opuściła teren Gminy N., a od wielu lat przebywa w [...] w J.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału, L. G. ostatni raz była zameldowana na pobyt stały pod adresem R., gmina N., skąd została eksmitowana. Od 2008 r. przebywała w parkach i dworcach w Warszawie, następnie została umieszczana w schroniskach. Od [...] czerwca 2014 r. przebywa w [...] w J., gmina O., skąd - powołując się na niepełnosprawność i konieczność sprawowania nad nią całodobowej opieki - wystąpiła o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Jest osobą samotną, posiada stały dochód w postaci emerytury, z której partycypuje w kosztach utrzymania w [...] "[...]".

Z powyższego wynika, że Jankowice należy uznać za obecne miejsce zamieszkania L. G., ponieważ tam umiejscowione jest jej centrum życiowe. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ona przebywa z zamiarem stałego pobytu. Ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej. Stosując to kryterium należy uznać, iż ze względu na osobistą i materialną sytuację L. G. przebywa ona w J., Gmina O. z zamiarem stałego pobytu i miejscowość ta stanowi jej miejsce zamieszkania. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Przepis ten wskazuje więc na właściwość Gminy O. do rozpoznania sprawy.

Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610) w rozumieniu tej ustawy przez lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. W rozumieniu tej ustawy nie jest lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. [...] prowadzony przez Wspólnotę [...] w J., Gmina O. służy między innymi do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, jednocześnie nie może być traktowany jako pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów (...), gdyż spełnia społecznie inną rolę niż internaty, bursy, pensjonaty czy hotele - nie służy celom turystycznym lub wypoczynkowym. Wobec tego nie zachodziły podstawy do uznania L. G. za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) orzekł jak w sentencji postanowienia.