Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 477/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art.246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie samodzielności lokali mieszkalnych postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę L. J. na opisane zaświadczenie Prezydenta Miasta [...].

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego .

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.

W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.

Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada nieruchomości ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oprócz świadczeń z pomocy społecznej (zasiłku okresowego i celowego) w łącznej kwocie 318,50 zł aktualnie nie uzyskuje dochodów. Wnioskodawca korzysta również z pomocy organizacji charytatywnych, polegającej na zapewnieniu mu pobytu w noclegowni oraz dostarczaniu podstawowych produktów żywnościowych.

Biorąc pod uwagę podniesione we wniosku okoliczności faktyczne, a także dokumenty źródłowe dołączone do akt sprawy o sygn. III SA/Gd 301/09 (m.in. kopię zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 13 lipca 2009 r., potwierdzenie pobytu w noclegowni od 1 sierpnia 2009 r. oraz zaświadczenie o korzystaniu z pomocy Zespołu Charytatywnego [...]) uznano, iż skarżący dostatecznie wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania koniecznego dla siebie.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.