Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1621/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100, 101, 102, 104
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2021 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , określił wobec skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu M. o podanym w niej numerze VIN w wysokości 4 029 zł .

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym powyższego pojazdu skarżący złożył 2.07.2018 r. deklarację AKC-U dotyczącą podatku akcyzowego. Organ wezwał podatnika do wyjaśnienia powodów zaniżenia wartości podstawy opodatkowania wobec wskazania wartości pojazdu znacznie odbiegającej od kwoty zakupu wynikającej z przedłożonej umowy kupna – sprzedaży opiewającej na kwotę 5 000 Euro. Skarżący zadeklarował bowiem wartość samochodu w kwocie 7 000 zł , podając: – karetka sanitarna z wyposażeniem , zakup- 5000 Euro, wartość wyposażenia -14 662 zł, wartość samochodu- 7 000 zł, kwota podatku akcyzowego została opłacona w wysokości 1 302, zł .Skarżący uznał bowiem, że jest to samochód typu ambulans a więc do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot stanowiących wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego, które w tym przypadku stanowiło 70 % wartości pojazdu. Organ uznał, że przedmiotowy pojazd jest ambulansem sanitarnym typu A przeznaczonym do transportu pacjentów. W pojeździe brak było specjalistycznego sprzętu umożliwiającego np. samodzielne przeprowadzenie zabiegu, czy nawet operacji. Przedłożone przez stronę dokumenty: niemiecki dowód rejestracyjny( w którym odnotowano, że jest to pojazd specjalny, pojazd ratunkowy, karetka zamknięta), zaświadczenie o badaniu technicznym dla potwierdzenia wyposażenia samochodu (widnieje napis: samochód specjalny, sanitarny) organ uznał za wiarygodne jednak nie wiążące organ przy ustaleniach faktycznych bowiem informacje w tych dokumentach podlegają przepisom prawa o ruchu drogowym a nie przepisom podatkowym. organ prowadził też ustalenia w przedmiocie potwierdzenia wielkości silnika wobec treści zapisu w zaświadczeniu o stanie technicznym ostatecznie przyjmując wielkość silnika 2685 cm (3) potwierdzoną przez M. sp.z o.o.. w G.. Ostatecznie organ uznał, że podatnik nie zapłacił podatku akcyzowego w należnej wysokości , określił jego wysokość i na podstawie umowy kupna sprzedaży obliczył podstawę opodatkowania przy zastosowaniu kursu walut z dnia 21.06.2018 r. t.j. z dnia zawarcia umowy kupna- sprzedaży.

W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła organowi naruszenie:

- prawa materialnego - art. 104 ust. 6 a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym , poprzez jego niezastosowanie i wliczenie do podstawy opodatkowania wartości sprzętu medycznego,

- prawa procesowego: art. 121 § 1 , art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 o.p. , poprzez brak przeprowadzenia prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustaleń co do rodzaju sprzętu będącego wyposażeniem specjalistycznym w ambulansach typu A i wartości specjalistycznego sprzętu medycznego będącego w przedmiotowym pojeździe.

Skarżący twierdził, że przedmiotowy samochód nie należy do kategorii ambulansów typu B lub C więc nie jest zwolniony z podatku akcyzowego, co spowodowało, ze został za niego zapłacony podatek akcyzowy liczony od podstawy opodatkowania w wysokości 7 000 zł , co według skarżącego stanowiło wartość samego samochodu bez zamontowanego w nim sprzętu medycznego. Zdaniem skarżącego w sprawie zastosowanie ma przepis art. 104 ust. 6 a ustawy bowiem może on dotyczyć jedynie ambulansów typu A skoro typu B i C są w ogóle zwolnione od podatku akcyzowego.

Dyrektor Administracji Skarbowej w P. decyzją z dnia 29 września 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy samochód służy zasadniczo do przewozu osób więc należy go klasyfikować do kodu 8703 CN jako samochód osobowy w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy . Zdaniem organu ustawodawca nie definiuje w ustawie pojęcie "ambulans", którym posługuje się wart. 104 ust. 6 a ale przesłankę interpretacyjną daje przepis art. 110 a ust. 1 i 2 ustawy zwalniając z akcyzy ambulans drogowy typu B (ambulans ratunkowy) i typu C (ruchoma jednostka intensywnej opieki) odwołując się do cech technicznych i jakościowych tych pojazdów określonych w Polskiej Normie PN-EN 1789 + A1. Tam zaś wskazano, że ambulans typu A jest to ambulans do przewozu pacjentów- skonstruowany i wyposażony do transportu pacjentów, co do których nie przewiduje się, że staną się pacjentami w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Tym samym należy uznać, żę jedynie wyposażenie ambulansów typu B i C stanowi wyposażenie specjalistyczne medyczne w rozumieniu przepisu art. 104 ust. 6 a ustawy. biorąc pod uwagęelementy wyposażenia badanego pojazdu organ doszedł do wniosku, ze nie mieszczą się one w pojęciu specjalistycznego wyposażenia medycznego bo tylko taki jest w karetkach typu B i C. Zdaniem organu nie ma sporu co do tego, że przedmiotowy samochód nie jest ambulansem typu B lub C.

W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wskazując na naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego powielając przy tym swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawione w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora z Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia 12 listopada 2020 r. określająca wobec skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 4 029 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki M. o podanym w niej numerze VIN. Stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organ podatkowy, nie jest zresztą sporny zarówno co do faktu nabycia przez skarżącego samochodu w.w. marki , jak i jego wyposażenia oraz co do kwoty nabycia . Dlatego Sąd przyjął ustalony przez organ w tych kwestiach stan faktyczny. Istotą sporu jest ustalenie, czy przedmiotowy pojazd jest ambulansem ratunkowym typu A z dodatkowymi elementami, które są wyposażeniem specjalistycznym, który to sprzęt specjalistyczny- zdaniem skarżącego- winien być zwolniony od podatku akcyzowego. W rezultacie spór skupia się na określeniu podstawy opodatkowania. Zdaniem strony skarżącej do podstawy opodatkowania nie powinna być wliczona wartość specjalistycznego sprzętu medycznego znajdującego się w przedmiotowym samochodzie , zaś zdaniem organu podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowi wartość samochodu według ceny jego zakupu bez umniejszania o wartość zainstalowanego w nim sprzętu. Zdaniem organu przedmiotowy pojazd należy zakwalifikować do pozycji CN 8703 - ambulans typu A bowiem nie jest to ambulans typu B (ambulans ratunkowy) czy C (ruchoma jednostka intensywnej opieki) .

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym , dalej "u.p.a.". Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1); nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2); złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym – jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem (pkt 3). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a. - jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a więc m.in. podmioty nabywające wewnątrzwspólnotowo samochody osobowe. Art. 100 ust. 4 u.p.a. zawiera legalną definicję samochodu osobowego, z której jednoznacznie wynika, że dla oceny, czy dany pojazd podlega obowiązkowi podatkowemu istotna jest wyłącznie klasyfikacja towarów według Nomenklatury Scalonej. Zasada odwoływania się przy poborze podatku akcyzowego do klasyfikacji wg Nomenklatury Scalonej wynika również z normy ogólnej zawartej w art. 3 ust. 1 u.p.a., zgodnie z którą do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodnej z rozporządzeniem rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W sekcji XVII Nomenklatury Scalonej wydzielony został dział 87 " Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria", w ramach którego wymieniona została pozycja CN 8703 "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo- towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Zgodnie z notami wyjaśniającymi do pozycji CN 8703 klasyfikowane są pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób. Pozycja ta obejmuje: samochody (np. limuzyny, taksówki, samochody sportowe i wyścigowe);specjalistyczne pojazdy transportowe, takie jak ambulanse, więźniarki i pojazdy pogrzebowe; samochody mieszkalne (kempingowe itd), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami); pojazdy przeznaczone specjalnie do jazdy po śniegu (np. pojazdy śniegowe); wózki golfowe i podobne pojazdy; czterokołowe pojazdy z nadwoziem rurowym, posiadające układ kierowniczy typu samochodowego (np. układ kierowniczy oparty na zasadzie A.). Natomiast do pozycji CN 8705, zgodnie z jej brzmieniem, klasyfikowane są pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów (np. pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne). Zgodnie z notami wyjaśniającymi do HS pozycja ta obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane lub przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nietransportowych, co oznacza, że głównym przeznaczeniem pojazdu z niniejszej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. W dalszej części w notach wymienione zostały pojazdy objęte tą pozycją. Zalicza się do nich m.in. ruchome przychodnie rentgenowskie - pkt 12, ruchome kliniki (medyczne lub dentystyczne), z salą operacyjną, urządzeniami anestezjologicznymi, i inną aparaturą chirurgiczną - pkt. 13. Oznacza to zatem, że głównym przeznaczeniem tych pojazdów nie jest ani przewóz osób, ani towarów. Tak więc o wyborze właściwej pozycji kodu CN decyduje główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia i nie chodzi tu o przeznaczenie w sensie sposobu wykorzystania pojazdu przez nabywcę, lecz o przeznaczenie według zamysłu jego producenta. Pozycja 8703 obejmuje bowiem pojazdy, które wprawdzie mogą pełnić pewne wyspecjalizowane funkcje, jednak ich zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Inaczej jest w przypadku pojazdów objętych pozycją CN 8705, gdzie ich konstrukcja i wyposażenie przystosowuje je zasadniczo do funkcji nietransportowych, a niejako przy okazji mogą one przewozić ludzi (pacjentów, personel medyczny, strażacki, operatorów zamontowanych na nich urządzeń ). Pojazd nabyty przez skarżącego nie mógł być zaliczony do pozycji CN 8705, ponieważ w pozycji tej nie przewidziano tego typu samochodu.

Skarżący przedmiotowy pojazd zakupił na terenie Niemiec i był w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 6.07.2018r. wskazany jako samochód specjalny, sanitarny. Z zaświadczeni rejestracji (dokument niemiecki) wynika, że pojazd specjalny, pojazd ratunkowy- karetka zamknięta.. W aktach administracyjnych są zdjęcia wewnątrz pojazdu, które obrazują wyposażenie pojazdu: nosze, platforma do noszy, instalacja tlenowa, krzesło, wysuwalna platforma. Słusznie więc organy obu instancji ustaliły, że główną funkcją klasyfikowanego pojazdu jest przewóz osób - pacjentów i personelu medycznego, a sam fakt specyfiki wykonywanego transportu (karetka pogotowia), nie czyni go w świetle regulacji taryfowej pojazdem specjalnego przeznaczenia, o jakim mowa w kodzie CN 8705. Pojazdu marki M. nie można zakwalifikować do pozycji 8705, bowiem stanowi ona całkowicie odmienną kategorię pojazdów. Typy pojazdów tam wymienionych nie służą zasadniczo przewozowi tylko wykonywaniu innych funkcji. W odróżnieniu bowiem od ambulansów (również tych wyposażonych w aparaturę medyczną) ruchome przychodnie rentgenowskie oraz ruchome kliniki medyczne nie służą do przewozu pacjentów. W katalogu pojazdów samochodowych wymienionych w nocie wyjaśniającej do kodu 8705 nie ma pojazdów przeznaczonych do transportu chorych. Skoro zatem z Nomenklatury Scalonej wynika, że ambulanse powinny zostać klasyfikowane do pozycji CN 8703, to należy traktować je jako pojazdy samochodowe osobowe w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy. Z treści art. 104 ust. 6a ustawy wynika, że w przypadku samochodów osobowych typu ambulans (8703) do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot stanowiących wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego. Organ podatkowy ustalił, że karetka nie była wyposażona w stosowane w ambulansach typu B i C urządzenia do postępowania w nagłych stanach zagrożenia życia tj. defibrylator, kardiomonitor, respirator. Takie też wyposażenie wynikało z dokumentu niemieckiego. Zdaniem organu elementy wyposażenia przedmiotowego pojazdu nie mieszczą się w kategorii specjalistycznego wyposażenia medycznego zarezerwowanego dla ambulansów typu B i C, co określają definicje ambulansów zawarte w Polskiej Normie. Tym samym uznały, że wyliczając podstawę opodatkowania przedmiotowego samochodu strona błędnie od ceny jego nabycia odliczyła wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego. Odnosząc się do kwestii wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego wskazać należy, że podstawą opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, stosownie do art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., jest kwota, jaką podatnik obowiązany jest zapłacić za samochód. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż kwotą tą jest wartość wynikająca z faktury sprzedaży samochodu. Natomiast zgodnie z art. 104 ust. 6a u.p.a. w przypadku samochodów osobowych typu ambulans do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot stanowiących wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z umowy sprzedaży z dnia 18 października 2009 r. sporny pojazd został zakupiony przez skarżącego za kwotę 5 000 Euro . W ocenie sądu organy podatkowe prawidłowo obliczyły podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym uwzględniając wartość samochodu bez umniejszenia o wartość jego wyposażenia a więc przyjmując jego wartość wynikającą z umowy kupna – sprzedaży z dnia 21.06.2018r. przeliczając na kurs euro z dnia zakupu t.j. 21.06.2018r. Przede wszystkim słusznie organy uznały, że wyposażenie tego ambulansu nie jest specjalistycznym wyposażeniem medycznym a tylko takie służy temu zwolnieniu. Sprzęt wymieniony przez podatnika, opisany w niemieckim dokumencie- zaświadczeniu a także wynikający ze zdjęć zgromadzonych w aktach sprawy nie służy do wykonywania czynności specjalistycznych medycznych takich jak diagnostyka, leczenie, wykonywanie zabiegów ale celem tutaj jest transport chorego i udzielenie doraźnej pomocy w drodze do placówki leczniczej. Otóż z porównania treści not wyjaśniających do taryfy, a także z brzmienia art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz kodów 8703 CN i 8705 CN należy wnioskować, że umieszczenie ambulansów wśród pojazdów klasyfikowanych do kodu CN 8703 wynika głównie z faktu, że ambulanse służą przede wszystkim transportowi osób: personelu medycznego i pacjentów. Ambulanse dzięki posiadanemu wyposażeniu i odpowiedniej konstrukcji nie tylko dowożą osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do miejsca, w którym się chory znajduje, ale przede wszystkim umożliwiają transport pacjenta do miejsca, w którym będzie możliwe udzielenie mu specjalistycznej pomocy (np. szpitala lub lecznicy) i w którym to miejscu będą wykonane docelowe czynności medyczne. Posiadane przez ambulans wyposażenie w postaci sprzętu medycznego (m.in. respiratory, defibrylatory, instalacja tlenowa) służy głównie podtrzymaniu funkcji życiowych u pacjenta podczas transportu. Personel medyczny z użyciem ww. sprzętu nie świadczy natomiast w ambulansie docelowych czynności medycznych takich jak diagnostyka, leczenie, wykonywanie zabiegów i przeprowadzanie operacji. Te mają być bowiem wykonane w stacjonarnej lecznicy medycznej. Odmiennie jest w przypadku ruchomych klinik medycznych czy stacji radiologicznych klasyfikowanych w pozycji 8705 CN. Główną funkcją tego rodzaju pojazdów jest bowiem wykonywanie specjalistycznych zabiegów medycznych lub diagnostycznych, a ich realizacji ma służyć wyposażenie pojazdu (m.in. sala operacyjna, ciemnia, urządzenia diagnostyczne, anestezjologiczne, analityczne i chirurgiczne). Oznacza to, że zasadniczo kliniki czy przychodnie tego rodzaju nie pełnią funkcji transportowych (nie przewożą chorych). Mimo że mają zdolność przemieszczania się, to okoliczność ta ma wartość uboczną, dodatkową. Służy ona dotarciu do miejsca przeznaczenia (np. do rejonów odległych od stacjonarnych ośrodków zdrowia lub do miejsc dotkniętych wojną, skutkami klęsk żywiołowych lub katastrof), w którym to miejscu mają zostać wykonane specjalistyczne czynności o charakterze leczniczym (badania profilaktyczne, operacje czy zabiegi) - por. wyrok NSA z 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 130/13, a także dotyczący ambulansu zbudowanego na bazie samochodu marki Volkswagen Transporter (takiego jak w przedmiotowej sprawie) wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 sygn. akt I GSK 1117/12; oba orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W tym kontekście wyjaśnić także należy, że choć ambulanse mogą się między sobą różnić wyglądem i wyposażeniem, to jednak nie można uznać, że część z nich może pełnić funkcje ruchomych klinik medycznych czy stacji radiologicznych. Prawodawca wyraźnie bowiem te pojęcia rozdziela. Okoliczność, że pojazd w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia był ambulansem świadczą jest okolicznością bezsporną. Podkreślić przy tym należy, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie wskazał takiego wyposażenia i sprzętu posiadanego przez sporny pojazd w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia, który mógłby świadczyć o konieczności zaklasyfikowania tego samochodu do innego kodu niż CN 8703. To zaś, że ambulanse klasyfikowane do poz. 8703 CN są wyposażone nie tylko w urządzenia do przewozu osób, ale także w specjalistyczną aparaturę medyczną, która jednak nie powoduje konieczności taryfikacji tych pojazdów do kodu CN 8705, potwierdza treść art. 104 ust. 6a u.p.a., zgodnie z którą w przypadku samochodów osobowych typu ambulans do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot stanowiących wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego. Sąd zauważa, że opisane w powołanych już dokumentach i zdjęciach wyposażenie nie można uznać za specjalistyczne wyposażenie medyczne, które umniejsza de facto podstawę opodatkowania. Słuszne i logiczne zdaniem Sadu są wywody organu odwoławczego oparte na Polskiej Normie PEN-EN 1789+A1 definiujące poszczególne ambulanse drogowe na typ A, B i C. Z tych definicji wynika podział poszczególnych ambulansów ze względu m.in. na wyposażenie. Skoro zwolnieniu od podatku akcyzowego podlegają w myśl art. 110 a u.p.a. ambulanse typu B i C to zakresem zwolnienia wynikającego z art. 104 ust. 6 a u.p.a. objęte są ambulanse typu A i tylko w zakresie wartości specjalistycznego wyposażenia medycznego, którego wartość nie wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Tak więc dotyczy to sytuacji, w której ambulans do transportu chorych (typu A) wyposażony jest w sprzęt do wykonywania specjalistycznych czynności medycznych , którego wartość wpłynęłaby na wysokość podstawy opodatkowania. Tymczasem : krzesło obrotowe składane, , stół ambulatoryjny dla noszy, wsuwalna platforma, szyna dla krzesła nośnego- w ocenie Sądu- nie kwalifikują się do pojęcia specjalistyczne wyposażenie medyczne. Reasumując nie znalazły uznania Sądu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa materialnego w wydanym przez organ rozstrzygnięciu. Sąd uznał również zarzuty naruszenia przez organ przepisów procesowych za niezasadne. Organy przeprowadziły dowód z dostępnego materiału dowodowego i zawarły w uzasadnieniu decyzji jego ocenę. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ Sąd uznaje za prawidłowe, mające oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym uznając poczynione przez organ wnioski za trafne i logiczne. Ostatecznie prawidłowo organy ustaliły dla skarżącego obowiązek w podatku akcyzowym zarówno co do kwoty jak i daty wymagalności.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.