Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 209/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 37 ust 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art 7  w zw. z art 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 12 grudnia 2016 r. (znak: [...] ), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

- art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b. z 1974 r.) oraz

- art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b. z 1994 r.),

po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. reprezentowanej przez pełnomocnika J.C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 3 sierpnia 2016 r., nr [...] (znak: [...] ), którą nakazano właścicielowi – [...] Spółka z o.o. z siedzibą w B. rozebranie trzeciego segmentu budynku hali magazynowej na działce nr [...] w B. przy ul. [...] o wymiarach 19 x 12 m,

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 26 listopada 2015 r. Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. Odział w T. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. , że w trakcie kontroli trasy gazociągu wysokiego ciśnienia [...] na dz. nr [...] przy ul. [...] w B. stwierdzono niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi usytuowanie obiektu budowlanego w odniesieniu do ww. gazociągu wysokiego ciśnienia (hala magazynowa w odległości 4m). W niniejszym piśmie Spółka [...] zwróciła się do organu I instancji o podjęcie działań mających na celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, załączając do ww. pisma wycinek mapy sytuacyjno-wysokościowej, na którym naniesiono lokalizację hali magazynowej, o której mowa w ww. piśmie oraz przebieg gazociągu [...] przez dz. ewid. nr [...] w B.

Po wcześniejszym zawiadomieniu stron pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. (znak: [...] ), w dniu 19 stycznia 2016 r., uprawnieni pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadzili czynności kontrolne na dz. nr [...] w B. , przy ul. [...] . W toku czynności kontrolnych dokonano pomiarów odległości, w jakich od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] zlokalizowana była hala magazynowa znajdująca się na dz. nr [...] w B. , których wyniki wynoszące odpowiednio od 2,40 m (narożnik południowo-wschodni) do 5,83 m (narożnik północno-wschodni) naniesiono na szkic sytuacyjny dołączony do protokołu kontroli. Ponadto w toku czynności kontrolnych ustalono, że hala ta służyła, jako pomieszczenie do magazynowania stali i odpadów stalowych, blach, profili, a przy tym, że jest to hala o lekkiej konstrukcji, obita blachą z dachem dwuspadowym niesymetrycznym, jak również, że na działce w zmniejszonej strefie znajdowała się waga najazdowa w odległości 15,10 m od istniejącego gazociągu. Do protokołu kontroli dołączono również zdjęcia przedmiotu kontroli, a nadto obecni podczas czynności kontrolnych przedstawiciele Spółki [...] przedłożyli do protokołu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji o lokalizacji szczegółowej nr 1 o zmianie sposobu wykorzystania terenu wydanej przez Radę Narodową Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w K. z dnia 14 stycznia 1963 r. oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie protokołów: z dnia 6 i 7 marca 1963 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku (eksploatacji) inwestycji gazociągu o średnicy 500 mm [...] oraz z dnia 6 i 7 listopada 1963 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku (eksploatacji) inwestycji gazociągu o średnicy 500 mm [...]

Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. (znak: [...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z dniem 19 stycznia 2016 r. postępowania administracyjnego w sprawie hali magazynowej w strefie gazociągu wysokiego ciśnienia [...] na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] , na wniosek Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. Odział w T.

Za pismem z dnia 2 lutego 2016 r., właściciel dz. nr [...] w B. – J.C. działając w imieniu K.R. – prezesa Spółki [...] , przesłał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień 2 lutego 2016 r., wskazujący, iż K.R. jest prezesem Zarządu [...] Sp. z o.o. oraz, że może składać oświadczenia w imieniu tejże spółki jednoosobowo, pełnomocnictwo dla J.C. do działania jako pełnomocnik [...] Sp. z o.o. przed organami nadzoru budowlanego, protokół pięcioletniej kontroli stanu konstrukcyjno-budowlanego budynku przy ul. [...] w B. z dnia 25 czerwca 2015 r., książkę obiektu budowlanego budynku usługowego przy ul. [...] w B. oraz umowę sprzedaży dz. nr [...] zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 12 czerwca 2015 r., rep. A nr [...] przez przedstawicieli Wytwórczo-Usługowej Spółdzielni Pracy w B. w likwidacji z przedstawicielami [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. (znak: [...] ), Starostwo Powiatowe w B. poinformowało organ I instancji, iż nie posiada pozwoleń na budowę z lat 80-tych, gdyż w jego archiwum znajduje się dokumentacja od 1 października 1990 r.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. (znak: [...] ), Urząd Miasta B. – Referat Architektury i Planowania Przestrzennego poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. , że w związku z prowadzonym, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowaniem wyjaśniającym w sprawie budowy hali magazynowej na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] , gdzie inwestorem miała być Wytwórczo-Usługowa Spółdzielnia Pracy w B w likwidacji z siedzibą w B. , przy ul. [...] że w rejestrach będących w jego posiadaniu (z lat 1979-2003) nie odnaleziono wpisu dotyczącego pozwolenia na budowę z 1980 r (trzeci segment hali) hali magazynowej na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] , jak również nie odnaleziono wpisu dotyczącego ewentualnego zawiadomienia o przyjęciu do użytkowania przedmiotowego budynku.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. (znak: [...] ), skierowanym do Starostwa Powiatowego w B. – Wydział Geodezji i Kartografii, organ I instancji zwrócił się o udzielenie informacji odnośnie daty, w której został naniesiony na mapy geodezyjne "trzeci" segment przedmiotowej hali magazynowej zaznaczony na dołączonym załączniku mapowym, przybliżony bezpośrednio do gazociągu DN 500. W odpowiedzi na ww. pismo, pismem z dnia 10 maja 2016 r. (znak: [...] ) Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. poinformował, że na dz. nr [...] położonej w B. przy ul. [...] omawiany budynek widnieje od powstania mapy zasadniczej, która została założona operatem [...]

Mając powyższe na uwadze, po wcześniejszym poinformowaniu stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., w dniu 3 sierpnia 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję nr [...] (znak: [...] ).

Odwołanie od ww. decyzji z zachowaniem ustawowego terminu złożył pełnomocnik [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. – J.C.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przesyłając odwołanie wraz z aktami postępowania stwierdził jednocześnie, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał, że dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o akta sprawy nadesłane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (znak: [...] ). Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem niniejszego postępowania była ocena zasadności nałożenia na obecnego właściciela dz. ewid. nr [...] w B. nakazu rozbiórki "trzeciego" segmentu budynku hali magazynowej wykonanego w konstrukcji stalowej o wymiarach 12m x 19m, zlokalizowanego na dz. nr [...] w B. Organ II instancji podał, że nie podziela w pełni ustalonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. stanu faktycznego sprawy, jednocześnie wskazując, że różnice poczynione w ocenie stanu faktycznego pomiędzy organem odwoławczym a organem I instancji pozostawały bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie podzielił on ustaleń organu I instancji dotyczących daty budowy przedmiotowego stalowego segmentu hali magazynowej na dz. ewid. nr [...] w B . . Podkreślił bowiem, że w książce obiektu budowlanego przekazanej obecnemu właścicielowi dz. ewid. nr [...] przez poprzedniego właściciela obiektu, tj. Wytwórczo-Usługową Spółdzielnie [...] w B. w likwidacji, jako datę budowy segmentu stalowego budynku usługowego zlokalizowanego na dz. ewid. nr [...] w B . wskazano lata 1969-71. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że jak wynikało z akt postępowania organu I instancji przedmiotowy budynek widniał na mapie zasadniczej od czasu jej założenia operatem w 1977 r., a zatem – w ocenie organu II instancji – nie było podstaw, aby przyjąć, iż stalowy "trzeci" segment budynku usługowego powstał w 1980 r., jak wskazywał obecny właściciel dz. ewid. nr [...] w B . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podkreślił, że w okresie budowy przedmiotowego segmentu hali magazynowej zlokalizowanej na dz. ewid nr [...] obowiązującym aktem prawnym, regulującym kwestie projektowania, budowy, rozbiórki i utrzymania obiektów budowlanych była ustawa Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. Nr 7, poz. 46 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b. z 1961 r.). W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że dokonał analizy ww. ustawy, w celu stwierdzenia, czy realizacja przedmiotowego obiektu w dacie jego budowy wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym czy istniała podstawa do prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Organ II instancji przytoczył treść art. 36 u.p.b. z 1961 r., a następnie wskazał, że w rozporządzeniu Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 197 z późn. zm.) w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego określono obiekty, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.b. z 1961 r. W ocenie organu odwoławczego, analizując treść ww. rozporządzania należało stwierdzić, że przedmiotowy obiekt nie mieścił się w katalogu obiektów budowlanych zwolnionych na podstawie obowiązujących w dacie jego budowy przepisów z uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Ponadto, jak podał organ odwoławczy, z akt sprawy wynikało, że w archiwach organów, do których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zwrócił się celem pozyskania informacji czy dla przedmiotowego "trzeciego" segmentu hali magazynowej na dz. ewid. nr [...] w B. wydano pozwolenie na budowę, nie zalegały odpowiednie dokumenty z okresu realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji dodał także, że informacji o uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie było również w książce obiektu budowlanego mimo, iż taką informację należało w niej zamieścić. Niemniej jednak nie budził wątpliwości organu odwoławczego fakt, że w tak minimalnej odległości od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] inwestor pozwolenia na budowę by nie uzyskał. W ocenie organu odwoławczego lokalizacja "trzeciego", stalowego segmentu hali magazynowej na dz. ewid. nr [...] w B. w miejscu, w którym się obecnie znajduje uniemożliwiała bowiem Spółce zajmującej się przesyłem gazu ziemnego prowadzenie prac konserwacyjnych gazociągu biegnącego przez dz. ewid. nr [...] w B . Według [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , skoro inwestor przedmiotowych robót nie legitymował się wymaganym pozwoleniem na budowę, należało uznać, że przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy podał, że zasadniczo właściwym trybem rozpatrzenia samowoli budowlanej jest tryb uregulowany w art. 48 u.p.b. z 1994 r., przy czym organ dodał, że z akt sprawy wynikało, iż budowa obiektu została zakończona przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej u.p.b. z 1994 r., tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zatem stosownie do treści art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r., w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały odpowiednie przepisy u.p.b. z 1974 r. Jednocześnie organ II instancji nadmienił, że u.p.b. z 1961 r. zgodnie z art. 70 u.p.b. z 1974 r. utraciła moc z chwilą wejścia w życie drugiej z powołanych ustaw, a w związku z tym w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo zastosował przepisy u.p.b z 1974 r. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy zaznaczył, że w ww. ustawie kwestię postępowania organów nadzoru budowlanego w przypadku samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych normował art. 37 ust. 1 tej ustawy i po przytoczeniu jego treści wskazał, że obiekt budowlany, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., mógł zostać zalegalizowany, o ile znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przewidywał możliwość realizacji tego rodzaju zabudowy oraz nie powodował niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia się warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ II instancji podkreślił przy tym, że nie spełnienie jednej z ww. przesłanek uniemożliwiało przeprowadzenie postępowania legalizującego dokonaną samowolę budowlaną. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że jeśli żadna z dwóch przesłanek zawartych w komentowanym przepisie nie wystąpiła, organ nadzoru budowlanego powinien dokonać legalizacji samowoli budowlanej, po ewentualnym, uprzednim nakazaniu zmian i przeróbek, mających na celu dostosowanie obiektu do stanu zgodnego z przepisami stosownie do treści art. 40 u.p.b. z 1974 r. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonując oceny pierwszej z wymienionych przesłanek (tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. z 1974 r.) prawidłowo posłużył się treścią uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OPS 2/13). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podkreślił bowiem, że z ww. uchwały jednoznacznie wynikało, iż w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w myśl przepisów u.p.b. z 1974 r. zasadą było dokonywanie oceny zgodności obiektu z zapisami obecnie obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże organ II instancji zaznaczył, że w sytuacji, gdy regulacje ww. aktu prawa miejscowego nie dopuszczały konkretnej zabudowy, organ nadzoru budowlanego powinien był dokonać analizy regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie od daty jego budowy do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego obecnie. W ocenie organu odwoławczego, dopiero bowiem ustalenie, iż obiekt zarówno w dacie orzekania jak i w ww. okresie był niezgodny z zapisami planu miejscowego, uprawniało organ nadzoru budowlanego do orzeczenia jego rozbiórki. Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynikało z treści pisma z dnia 25 maja 2016 r. (znak: [...]) skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. przez Urząd Miasta B. – Referat Architektury i Planowania Przestrzennego we wskazanym przez organ I instancji stanie faktycznym w związku z usytuowaniem hali magazynowej częściowo w strefie technicznej gazociągu wysokiego ciśnienia gA500, lokalizacja przedmiotowej halli będzie niezgoda z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w B. a zatem w związku z faktem, iż przedmiotowy obiekt budowlany naruszał ustalenia ówcześnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbadaniu powinny podlegać również pozostałe akty planowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego, w tym zakresie organ I instancji prawidło ustalił, że przedmiotowy obiekt nie naruszał ustaleń obowiązującego na przedmiotowym terenie w latach 1984-1992 planu miejscowego, uchwalonego uchwałą Nr XXII/1-3/84 Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia 21 marca 1984 r. (Dz. Urz. [...] , co uniemożliwiało, postawienie skutecznego zarzutu niezgodności obiektu z aktem planowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy dokonał analizy drugiej z przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 u.p.b. z 1974 r., tj. zbadał czy przedmiotowy obiekt nie powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Na tej podstawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podał, że jak wynikało z treści pisma skierowanego do organu I instancji przez [...] usytuowanie hali magazynowej w strefie gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 naruszało przepisy techniczno-budowlane dotyczące odległości zabudowy obiektów budowlanych od gazociągów wysokiego ciśnienia, zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z przywołanym rozporządzeniem nie należało wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego eksploatacji. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że nieprzestrzeganie ww. zasad mogło bowiem doprowadzić do uszkodzenia gazociągu lub jego izolacji, a w konsekwencji spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia oraz środowiska. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowy obiekt zlokalizowany był w obrębie pasa eksploatacyjnego gazociągu, który w niniejszym przypadku miał szerokość 6 m, tj. po 3 m z każdej strony osi gazociągu. Organ II instancji podał, że jak wskazał [...] w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. (znak: [...] ) odpowiednia szerokość pasa eksploatacyjnego była niezbędna dla prawidłowej eksploatacji gazociągu. Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia związane było z odległością, jaka dzieliła przedmiotowy obiekt od gazociągu wysokiego ciśnienia. W ocenie organu odwoławczego nie było zatem możliwości legalizacji przedmiotowego segmentu hali magazynowej w jego obecnej lokalizacji, jako że nie było bowiem możliwe nakazanie wykonania robót budowlanych (o których mowa wart. 40 u.p.b. z 1974 r.), które spowodowałyby, że przedmiotowy obiekt budowlany pozostając w miejscu, w którym został wybudowany (tj. w odległości od 2,40 do 5,83 m od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] ), spełniałby aktualnie obowiązujące przepisy prawa dotyczące wymaganych odległości w ww. zakresie. Organ II instancji podkreślił bowiem, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 640) szerokość strefy kontrolowanej (§ 2 pkt. 30 ww. rozporządzenia) dla gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu wynoszącym 6,3 MPa, wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. (gazociąg na dz. ewid. nr [...] w B. powstał w 1963 r.), których średnica znajdowała się w przedziale 300-500 mm przy wolnostojących budynkach niemieszkalnych powinna wynosić 50m. W ocenie organu odwoławczego odległość przedmiotowego budynku od osi gazociągu powinna zatem wynosić 25m, a w związku z tym spełnienie ww. warunku mogło nastąpić jedynie poprzez rozbiórkę istniejącego obecnie budynku. Organ II instancji podkreślił przy tym, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądów administracyjnych brak możliwości dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek (art. 40 u.p.b. z 1974 r.), obligujący do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. mógł być związany z samą lokalizacją obiektu budowlanego, co zdaniem organu odwoławczego miało miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego też według organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. i orzekł o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , organ I instancji prawidłowo wskazał jako adresata orzeczonego nakazu rozbiórki właściciela przedmiotowego obiektu zlokalizowanego na dz. ewid. nr[...] w B. – [...] Sp. z o.o. (zgodnie z treścią księgi wieczystej numer [...] ), jako że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą nakładany nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela i zarządcy nieruchomości, przy czym jako kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów wskazano posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Tym samym organ odwoławczy zaznaczył, że nie można orzec nakazu rozbiórki, adresując go do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiadał on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu, a w związku z powyższym nakaz ten należy w następnej kolejności kierować do obecnego właściciela obiektu budowlanego.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. , domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...] (znak: [...] ) oraz zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r. poprzez ich zastosowanie i nakazanie rozbiórki budynku magazynowego, pomimo że nie zachodziły przesłanki określone w art. 37 ust. 1 u.p.b. z 1974 r.;

2. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających na celu ustalenie na jakiej podstawie został wybudowany budynek stanowiący przedmiot postępowania, a co za tym idzie przyjęcie, że budynek stanowiący przedmiot postępowania wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej;

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających na celu ustalenie, czy budynek stanowiący przedmiot postępowania stanowi zagrożenie powodujące niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie organy obu instancji pominęły bardzo istotną okoliczność, tj. fakt, że gazociąg wysokiego ciśnienia [...] na odcinku przebiegającym przez dz. nr [...] jest eksploatowany w niezmienionych warunkach, tj. w bliskiej odległości od przedmiotowego budynku magazynowego, co najmniej od 1977 r. za zgodną i wiedzą jego każdorazowych użytkowników. Ponadto strona skarżąca podniosła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż sformułowanie w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. stwarza konieczność ustalenia przez organy, że wobec naruszenia przepisów regulujących minimalne odległości gazociągu od budynku zachodzi rzeczywiste niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, a w związku z tym, zdaniem skarżącej, nie jest wystarczające stwierdzenie możliwości powstania zagrożenia, ale konieczne jest ustalenie, że zagrożenie to jest realne i konkretne. W ocenie strony skarżącej, organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się do wskazania skutków ewentualnego rozszczelnienia gazociągu, pominął natomiast w zupełności kwestię wpływu przedmiotowego budynku magazynowego na możliwość zaistnienia sytuacji awaryjnej. Strona skarżąca wskazała również, że istotny dla ustalenia ww. okoliczności jest fakt, że budynek będący przedmiotem nakazu rozbiórki zlokalizowany jest w strefie ochronnej gazociągu od początku swojego istnienia, tj. co najmniej od 40 lat i w tym czasie nie zaistniała żadna sytuacja awaryjna dotycząca gazociągu na dz. nr [...] w B. a nadto żaden z dotychczasowych użytkowników gazociągu nie zgłaszał jakichkolwiek problemów z jego użytkowaniem czy konserwacją, wynikających z lokalizacji hali magazynowej. Ponadto podniosła, że operator gazociągu przebiegającego przez dz. nr [...] w B. poinformował ją o warunkach, zgodnie z którymi należało zabezpieczyć przedmiotowy gazociąg i na podstawie przesłanego pisma, zdaniem strony skarżącej można był stwierdzić, że operator przedmiotowego gazociągu za ewentualne zagrożenie dla bezpieczeństwa uznał prowadzenie przy użyciu ciężkiego sprzętu w pasie eksploatacyjnym gazociągu i powodowane przez to tzw. obciążenie dynamiczne, nie zaś naruszenie strefy ochronnej poprzez lokalizację w niej przedmiotowego budynku magazynowego. Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła, że organ I instancji, ustalając stan faktyczny w niemniejszej sprawie poprzestał na wystąpieniu do Starostwa Powiatowego w B. i Urzędu Miasta w B. z zapytaniem, czy dysponują one pozwoleniem na budowę trzeciego segmentu hali magazynowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w B. które nie dysponowały jakimikolwiek dokumentacjami z tego okresu. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, organ prowadzący postępowanie powinien był zwrócić się np. do odpowiednich jednostek Archiwum Państwowego o udzielenie informacji, czy w jego zasobach nie znajdowała się przedmiotowa dokumentacja. Ponadto według strony skarżącej organy prowadzące przedmiotowe postępowanie nie posiadały specjalistycznych informacji dotyczących warunków eksploatacji sieci gazowych, wobec czego ustalając określoną w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. przesłankę powinny dopuścić dowód z opinii biegłego odpowiedniej specjalności, a nie ograniczyć się do twierdzeń operatora gazociągu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Wzorcem kontroli w przedmiotowej sprawie jest treść art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b. z 1974 r. który reguluje kwestie postępowania organów nadzoru budowlanego w przypadku samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. (art. 103 u.P.b. z 7 lipca 1994 r.). Zgodnie ze wskazanym art. 37: "1. Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. A zatem obiekt taki mógł zostać zalegalizowany, o ile znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przewidywał możliwość realizacji tego rodzaju zabudowy oraz nie powodował niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia się warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ po wykluczeniu wystąpienia przesłanek określonych w art. 37 u.p.b. z 1974 r., zgodnie z art. 40 u.p.b. z 1974r., wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Sąd I instancji w pełni podziela zarazem, bez niepotrzebnych powtórzeń w tym miejscu, ustalenia organu II instancji co do oceny stanu faktycznego w zakresie czasu realizacji przedmiotowego budynku co najpóźniej w 1977 r., w czasie plasującym się pomiędzy latami 1969 -77 i wyciągnięcie z niego prawidłowego wniosku co do znajdującego zastosowanie stanu prawnego jak i treści prawidłowo zinterpretowanych przez organ II instancji przepisów prawa budowalnego mających zastosowanie w sprawie. Jednocześnie Sąd I instancji zauważa, że zakres ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego, ich ocena i ustalenie stanu prawnego nie narusza w niczym zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie znajdują uzasadnienia w powszechnie obowiązującym prawie.

W pierwszej kolejności Sąd się ustosunkowuje do zarzutów skargi podnoszących naruszenie przepisów postępowania. Nie jest uzasadniony zarzut art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających na celu ustalenie na jakiej podstawie został wybudowany budynek stanowiący przedmiot postępowania, a co za tym idzie przyjęcie, że budynek stanowiący przedmiot postępowania wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej. Trzeba zacząć od tego, skarżący bezsprzecznie nie dysponował na dzień wydania kontrolowanych decyzji egzemplarzem pozwolenia na budowę, przy czym Sąd nie buduje w tym zakresie żadnych domniemań, bo trzeba mieć na uwadze, że przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1995 r. właściciele i inwestorzy obiektów budowlanych nie byli obowiązani do przechowywania dokumentacji dotyczącej tych obiektów.

W przekonaniu Sądu I instancji, dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiocie braku pozwolenia na budowę, obok informacji uzyskanych od Starostwa Powiatowego w B. i Urzędu Miasta w B. , wskazujących obiektywnie na brak przedmiotowej dokumentacji, dopełniające i wystarczające są informacje wynikające właśnie z braku - tak zasadniczej informacji, jaką jest informacja o uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę - w książce obiektu budowlanego, i to pomimo tego, iż taką informację należało w niej zamieścić, dalej w odpowiednim powiązaniu z uzasadnioną w świetle prawa tezą, że w tak minimalnej odległości od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] inwestor pozwolenia na budowę by nie uzyskał. Mając zarazem na uwadze zasady archiwizowania decyzji o pozwoleniu i dokumentacji projektowej w czasie adekwatnym dla jej ew. sporządzenia i przekazania do archiwum (co najmniej przed 40 laty), w powiązaniu z odpowiednimi jak w aktach informacjami od Starostwa Powiatowego w B. i Urzędu Miasta w B. , Sąd stwierdza, że kierowanie w tym zakresie pytań do archiwów, tak jak tego oczekuje skarżący, wobec wystarczających ustaleń co do stanu faktycznego, zgodnego z art. 7 w zw. z art.77 k.p.a., przeciwstawiałoby się w pewien sposób zasadom ekonomii procesowej w stosunku do przedmiotu sprawy, w której zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo życia i mienia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były bowiem w latach, w których realizowana była inwestycja, zobligowane do bezterminowego archiwizowania stosownej dokumentacji, w tym udzielonych pozwoleń na budowę. Jednocześnie skarżący w żaden sposób nie przedstawił przeciwdowodu na okoliczność ustaleń organu w przedmiocie braku pozwolenia na budowę, a należy w tym miejscu zauważyć, że brzmienie art. 7 k.p.a., nie negując zasady spoczywania ciężaru dowodu po stronie organu, nie wyklucza, a wręcz przeciwnie oczekuje także na pewnej aktywności dowodowej uczestników postępowania administracyjnego, szczególnie w zakresie dowodów, z których wynikają dla nich korzystne skutki prawne, do uzyskania których zmierzają.

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających na celu ustalenie, czy budynek stanowiący przedmiot postępowania stanowi zagrożenie powodujące niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tym samym, nie jest uzasadniony zarzut, że organ II instancji naruszył art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r. przez ich zastosowanie i nakazanie rozbiórki budynku magazynowego, pomimo że nie zachodziły przesłanki określone w art. 37 ust. 1 u.p.b. z 1974 r.

Jak to już było powiedziane, w nawiązaniu do brzmienia art. art. 37 ust. 1 u.p.b. z 1974 r., przedmiotowy obiekt mógł zostać zalegalizowany, o ile znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przewidywał możliwość realizacji tego rodzaju zabudowy oraz nie powodował niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia się warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W kontrolowanej sprawie organy wykazały bezsprzecznie brak przesłanki nie powodowania przez przedmiotowy budynek niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. W ramach podjętych ustaleń w zakresie stanu faktycznego nie podlega wątpliwościom, w jakich odległościach od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] zlokalizowana jest hala magazynowa znajdująca się na dz. nr [...] w B. których wyniki wynoszące odpowiednio od 2,40 m (narożnik południowo-wschodni) do 5,83 m (narożnik północno-wschodni) zostały naniesione na szkic sytuacyjny dołączony do protokołu kontroli. Ponadto ustalono, że hala ta służyła na czas kontroli jako pomieszczenie do magazynowania stali i odpadów stalowych, blach, profili. Ustalono przy tym, że jest to hala o lekkiej konstrukcji, obita blachą z dachem dwuspadowym niesymetrycznym. Stwierdzono również, że na działce w zmniejszonej strefie znajdowała się waga najazdowa w odległości 15,10 m od istniejącego gazociągu. Do protokołu kontroli dołączono również zdjęcia przedmiotu kontroli. Powyższe dane należy, zdaniem Sądu, zestawić z brzmieniem załącznika nr 2 do obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 640), z którego wynika, że szerokość strefy kontrolowanej (§ 2 pkt. 30 ww. rozporządzenia) dla gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu wynoszącym 6,3 MPa, wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. (gazociąg na dz. ewid. nr [...] w B. powstał w 1963 r.), których średnica znajdowała się w przedziale 300-500 mm przy wolnostojących budynkach niemieszkalnych powinna wynosić 50 m. W ocenie Sądu, prawidłowa zatem i uzasadniona prawem jest ocena organu odwoławczego, że odległość przedmiotowego budynku od osi gazociągu powinna zatem wynosić 25 m, a w związku z tym spełnienie ww. warunku mogło nastąpić jedynie poprzez rozbiórkę istniejącego obecnie budynku. Sąd podziela przy tym stanowisko sądów administracyjnych, podzielając ich argumentację, na które powołuje się zarazem kontrolowany organ, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądów administracyjnych brak możliwości dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek (art. 40 u.p.b. z 1974 r.), obligujący do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. mógł być związany z samą lokalizacją obiektu budowlanego, co zdaniem Sądu odwoławczego ma miejsce w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się do kwestii zagrożenia życia i mienia, w ocenie Sądu, w myśl przywołanego rozporządzenia, nie należało - w kwalifikowanych prawem odległościach wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego eksploatacji. Nieprzestrzeganie ww. zasad, wyrażonych w przepisach technicznych, niezależnych od woli ludzkiej tylko od obiektywnych praw przyrody i fizyki, może bowiem doprowadzić do uszkodzenia gazociągu lub jego izolacji, a w konsekwencji spowodować zagrożenie, (czyli niebezpieczeństwo) życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia oraz środowiska. W tych okolicznościach zatem należy dopatrywać się przedmiotowego niebezpieczeństwa życia i mienia. Wniosek ten, co podkreśla Sąd, wynika z doświadczenia życiowego przeciętnego człowieka i mieści się w zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego. Ponadto, trafnie organ odwoławczy podkreśla i uwzględnia w sprawie, że przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest nadto w obrębie pasa eksploatacyjnego gazociągu, który w niniejszym przypadku ma szerokość 6 m, tj. po 3 m z każdej strony osi gazociągu. Sąd podkreśla, że jak wskazał [...] w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. (znak: [...] ) odpowiednia szerokość pasa eksploatacyjnego była i jest niezbędna dla prawidłowej eksploatacji gazociągu. Tym samym, organ II instancji, w sposób uzasadniony prawem i okolicznościami kontrolowanej sprawy, stwierdził trafnie, że w kontrolowanej sprawie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia związane jest z odległością, jaka dzieli przedmiotowy obiekt od gazociągu wysokiego ciśnienia. A zatem, mając na uwadze powyższe ustalenia, trzeba stwierdzić, że organ udowodnił w drodze odpowiednich, uargumentowanych prawem ocennych operacji myślowych, niebezpieczeństwo, czyli brak bezpieczeństwa, pewności tego bezpieczeństwa, życia i zdrowia, gdyż usytuowanie spornego budynku w takich odległościach, jak to zostało przedstawione, rażąco narusza odległości ustalone przez przepisy techniczne, których celem jest m.in. zapewnienie bezpieczeństwa życia i zdrowia. Realny, rzeczywisty dowód, którego oczekuje strona skarżąca mógłby z kolei spowodować już rzeczywiste, konkretne straty w życiu, zdrowiu lub mieniu, czemu ma zapobiec kontrolowana decyzja. Zaistniała sytuacja/stan faktyczny stanowi zarazem w sposób oczywisty jakościowo coś więcej niż pogorszenie się warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie jest zatem okolicznością łagodzącą/niwelującą opisywane i zdiagnozowane zagrożenie (niebezpieczeństwo), a wręcz przeciwnie, podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że gazociąg wysokiego ciśnienia [...] na odcinku przebiegającym przez dz. nr [...] jest eksploatowany w niezmienionych warunkach, tj. w bliskiej odległości od przedmiotowego budynku magazynowego, co najmniej od 1977 r. za zgodą i wiedzą jego każdorazowych użytkowników. Wskutek upływu czasu, zmieniają się uwarunkowania stanu faktycznego związane m.in. z procesem starzenia się, niszczenia urządzeń, co stanowi okoliczność dodatkowo przemawiającą za prawidłowością kontrolowanej decyzji. Ustosunkowując się nadto do twierdzenia strony skarżącej, że nie jest wystarczające stwierdzenie możliwości powstania zagrożenia, ale konieczne jest ustalenie, że zagrożenie to jest realne i konkretne, Sąd stwierdza, że wobec stopnia naruszenia prawa przez opisane powyżej realne odległości istniejącego w rzeczywistości budynku od ww. gazociągu, zagrożenie jest realne, jako mogące nastąpić w rzeczywistości. Co do poglądu, że w ocenie strony skarżącej, organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się do wskazania skutków ewentualnego rozszczelnienia gazociągu, pominął natomiast w zupełności kwestię wpływu przedmiotowego budynku magazynowego na możliwość zaistnienia sytuacji awaryjnej, Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie ma prawa do rezygnacji z własnego i osób przebywających bezpieczeństwa zdrowia i życia w przedmiotowym budynku i na przedmiotowej działce na wypadek rozszczelnienia się gazociągu, a kwestie wpływu przedmiotowego budynku magazynowego na możliwość zaistnienia sytuacji awaryjnej obrazuje treść wskazanych powyżej przepisów technicznych, które lokalizacja budynku nie tylko normatywnie, ale w rzeczywistości narusza rażąco narusza. W związku z tym, odpowiednio ważne znaczenie ma zapewnienie przez organ adekwatnej, zgodnej z prawem przestrzeni dla dokonywania prac remontowych ww. gazociągu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.