Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 6/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 115 a
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla pkt 3 zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2021 r. sygn. [...] Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 oraz art. 99 ust. 2, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.) – "ustawa o Policji" w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 poz. 1610), art. 104 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) – "k.p.a.", odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że W.M. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2021 r. Wnioskodawcy został ustalony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy łącznie za 33 dni w kwocie 6 870,60 złotych brutto co stanowi iloczyn 1/30 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym i 33 dni oraz za łącznie 110 dni w kwocie 32 717,30 złotych brutto, co stanowi iloczyn 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym i 110 dni. Wnioskodawcy został wypłacony ekwiwalent za 143 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego zgodnie z powyższym wyliczeniem.

Organ I instancji podniósł, iż w dniu 6 listopada 2018 r. ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I instancji przywołał także ustawę z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie dnia 1 października 2020 r. Zgodnie z art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Następnie organ zacytował przepis art. 9 ww. ustawy i w oparciu o powyższe przepisy ustalił wysokość przedmiotowego ekwiwalentu i wypłacił go stronie. W ocenie organu z art. 9 o szczególnych rozwiązaniach (...) wynika, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. tj. przy uwzględnieniu 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami. Nie budzi bowiem wątpliwości, że treść art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. jako kryterium ustalania spornego ekwiwalentu nakazywał uwzględniać 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Organ I instancji stwierdził, iż w konsekwencji policjanci zwolnieni ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. otrzymują omawiany ekwiwalent na dotychczasowych zasadach za niewykorzystany urlop za lata sprzed 2018 r. oraz za część 2018 r. proporcjonalnie (według proporcji liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.). Natomiast za określoną proporcjonalnie pozostałą część 2018 r. oraz lata kolejne otrzymują ekwiwalent pieniężny zgodnie z obecnymi zasadami. Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż przy obliczeniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 r. w przedmiotowej sprawie kluczowym było ustalenie liczby dni urlopu przysługującego za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Zdaniem organu I instancji za urlop niewykorzystany z przysługującego sprzed dnia 6 listopada 2018 r. przysługuje ekwiwalent pieniężny "na starych zasadach" (1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień), natomiast za urlop przysługujący od dnia 6 listopada 2018 r. przysługuje ekwiwalent pieniężny "na nowych zasadach" (1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień). Ustalając odpowiednią proporcję tego urlopu uwzględniono fakt, iż 2018 r. liczył 365 dni. Okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 5 listopada 2018 r. to 309 dni. Okresowi przed dniem 6 listopada 2018 r. odpowiada zatem wartość 309/365, co stanowi ułamek dziesiętny 0,846575. Liczbę dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. otrzymano mnożąc wskazany ułamek przez liczbę dni urlopu przysługującego w 2018 r. Wymiar urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. - 30 dni: [(26+9) x 0,846575=29,630125 (30)]. Otrzymaną liczbę pełnych dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. odjęto od liczby dni urlopu przysługującego w całym okresie 2018 r. Uzyskany wynik stanowi liczbę dni urlopu przysługującego od dnia 6 listopada 2018 r. - 5 dni : [26+9-30=5]. Uwzględniając urlop zaległy z 2017 r. tj. 3 dni i urlop przysługujący przed dniem 6 listopada 2018 r. tj. 30 dni, nastąpiła wypłata ekwiwalentu pieniężnego za 33 dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego wg 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień. Pozostała należna część urlopu wypoczynkowego tj. za 110 dni została wypłacona wg 1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień. Liczbę dni urlopu wypoczynkowego oraz urlopu dodatkowego zsumowano, bowiem urlopy te są równoznaczne z punktu widzenia ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego. Kończąc uzasadnienie swojej decyzji organ I instancji podkreślił, iż mając na uwadze powyższe, wnioskodawcy zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach (...) za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. należy się ekwiwalent ustalony przy uwzględnieniu 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ I instancji podkreślił również, że taki ekwiwalent wnioskodawca już otrzymał, co sprawia, że jego żądanie o wyrównanie ekwiwalentu jest bezzasadne, zaś bezzasadność żądania głównego o wyrównanie pociąga za sobą także bezzasadność odsetek od tego świadczenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.M. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i wydanie nowej decyzji zgodnej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 oraz art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 t.j.) oraz art. 9 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610): 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz 2) ustalił prawo do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego za 2018 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji i 3) odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za pozostałe dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

W pierwszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalony stan faktyczny sprawy. Komendant podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że W.M. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. został z dniem [...] lipca 2021 r. zwolniony ze służby w Policji. Ustalono, iż strona w dacie zwolnienia miała niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, łącznie 143 dni, w tym 3 dni urlopu dodatkowego za 2017 r., 26 dni urlopu wypoczynkowego i 9 dni urlopu dodatkowego za 2018 rok, 26 dni urlopu wypoczynkowego i 9 dni urlopu dodatkowego za 2019 rok, 26 dni urlopu wypoczynkowego i 9 dni urlopu dodatkowego za 2020 rok oraz 26 dni urlopu wypoczynkowego i 9 dni urlopu dodatkowego za 2021 rok. Na podstawie zaświadczenia Naczelnika Wydziału Finansów KWP z dnia [...] sierpnia 2021 r., ustalono, iż kwota miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego stronie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wynosiła 6246,00 złotych brutto, a wnioskującemu został wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, łącznie za 143 dni, w tym za 33 dni w kwocie 6870,60 złotych brutto, co stanowi iloczyn 1/30 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz za 110 dni w kwocie 32717,30 złotych brutto, co stanowi iloczyn 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Następnie Komendant Wojewódzki podał, iż sposób ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W dniu 6 listopada 2018 r. wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. (Dz.U. poz. 2102), który orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610) - zwana dalej ustawą nowelizującą, która w art. 1 pkt 16 zmieniła treść art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że "ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Organ I instancji słusznie zauważył, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej przepis art. 115a ustawy o Policji stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Wobec tego od dnia 1 października 2020 r., w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. stosuje się dotychczasowe przepisy dot. ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc ze współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego) za lata sprzed 2018 r. oraz za część 2018 r. proporcjonalnie - według proporcji liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. Natomiast za określoną proporcjonalnie pozostałą część 2018 r., tj. od dnia 6 listopada 2018 r. oraz za lata kolejne otrzymają ekwiwalent pieniężny zgodnie z "nowymi zasadami". Odwołujący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2021 r. i w dniu zwolnienia posiadał niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2017-2021. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z cyt. wyżej przepisami za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2017 r. należał się stronie ekwiwalent w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, a za niewykorzystane dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego za lata 2019-2021 przysługiwał stronie ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop w wymiarze 1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego/dodatkowego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 r. określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Organ I instancji, ustalając odpowiednią proporcję urlopu za 2018 r., słusznie podniósł, iż należy uwzględnić fakt, iż rok 2018 liczył 365 dni. Okres 1 stycznia - 5 listopada 2018 r. to 309 dni. Okresowi przed dniem 6 listopada 2018 r. odpowiada zatem wartość 309/365, co stanowi ułamek dziesiętny 0,846575. Liczbę dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. otrzymano mnożąc wskazany ułamek przez liczbę dni urlopu przysługującego w 2018 r., tj. 35 dni - liczbę dni urlopu wypoczynkowego oraz urlopu dodatkowego należy zsumować, bowiem urlopy te są równoznaczne z punktu widzenia ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego. Zatem wymiar urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r., tj. za okres od 1 stycznia 2018 r. do 5 listopada 2018 r., obliczono następująco: [(26+9) x 0,846575=29,630125], Organ podkreślił, że zarówno udzielenie policjantowi urlopu, jak też ustalanie ekwiwalentu pieniężnego za ten urlop odnosi się do pełnych dni. Ewentualne wartości ułamkowe wynikające z dokonywanych obliczeń wymagają zatem wyeliminowania poprzez odpowiednie zaokrąglenie do wartości jednego dnia. Przy ustalaniu liczby dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. zasadnym jest stosowanie zaokrąglania do pełnych dni w dół, taki bowiem sposób liczenia nie będzie prowadził do generowania dodatkowego pełnego dnia urlopu, który w przypadku niewykorzystania musiałby podlegać rozliczeniu w sposób zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30.10.2018 r.). Zatem urlop przysługujący stronie przed dniem 6 listopada 2018 r. to 29 dni, a nie 30 dni jak podał organ I instancji. Kolejno, otrzymaną liczbę pełnych dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. odjęto od liczby dni urlopu przysługującego w całym okresie 2018 r. Uzyskany wynik stanowi liczbę dni urlopu przysługującego od dnia 6 listopada 2018 r., tj. 6 dni [35-29=6], a nie 5 dni jak podał organ I instancji. Stronie przysługiwał zatem ekwiwalent pieniężny za 3 dni niewykorzystanego urlopu za 2017 r. oraz 29 dni niewykorzystanego urlopu za 2018 r., łącznie 32 dni w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, a za pozostałe dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego tj. za 111 dni przysługiwała wypłata ekwiwalentu w wymiarze 1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. W związku z faktem, iż w/wym. wypłacono ekwiwalent pieniężny za 33 dni w wysokości 1/30 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz za 110 dni w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, odwołującemu przysługuje wypłata wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego za 2018 r.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji miał obowiązek zastosować w sprawie art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, który uregulował sytuację prawną odwołującego się. Dodatkowo Komendant Wojewódzki podkreślił, że ustawa nowelizująca miała na celu wprowadzenie rozwiązań prawnych ukierunkowanych na wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r.

Skargę na pkt 2 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji złożył W.M. zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności przez organ administracji publicznej jako obowiązanego do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie uwzględnienia słusznego interesu obywateli (naruszenie zasady prawy obiektywnej), a także nie zastosowanie się do Wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt. K 7/15 z dnia 30 października 2018 r., art. 8 w zw. kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa i zasady równości obywateli wobec prawa,

2. prawa materialnego tj.: 66 ust. 2 Konstytucji RP, tj. prawa do urlopu i jego ekwiwalentu pieniężnego, które mają charakter bezwarunkowy, poprzez błędne obliczenie dni urlopu za okres 2017 r. do 05 listopada 2018 r.

W oparciu o ww. zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji niezgodnej z Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt. K 7/15 odmawiającej wypłaty wyrównania ekwiwalentu za ww. okresy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła między innymi, że nie można przyjmować, że przed opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego akt prawny był zgodny Konstytucją, a dopiero ocena dokonana przez Trybunał pozbawia przepis przymiotu zgodności z ustawą zasadniczą, albowiem w takim przypadku ocena obowiązywania aktu normatywnego z punktu widzenia zgodności danego aktu z Konstytucją uzależniona byłaby od chwili wydania orzeczenia przez Trybunał.

W ocenie skarżącego tylko ze względu na pewność i porządek obrotu prawnego oraz poszanowanie, jakiego wymagają decyzje ostateczne i prawomocne orzeczenia, ich wzruszenie z powodu wydania na podstawie przepisu pozbawionego mocy obowiązującej orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego może nastąpić w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Strona stwierdziła również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 6 lutego 2008 r. (II OSK 1745/07), że przepis uznany przez TK za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie.

Skarżący podkreślił, iż jest dla niego niezrozumiała argumentacja Komendanta Wojewódzkiego Policji zawarta na str. 7 zaskarżonej decyzji, iż Trybunał nie odroczył utraty mocy obowiązującej przepisu art. 115a ustawy o Policji, zatem w zakresie w jakim określa on ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, utracił on moc obowiązującą z dniem ogłoszenia wyroku, tj. 6 listopada 2018 r. Skarżący zgodził się z twierdzeniem, że nie było odroczenia mocy przepisu zawartego w art. 115a, ponieważ w części dotyczącej "ułamka 1/30" przepis ten od razu został zakwestionowany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej w skrócie: "KWP", "organ odwoławczy") wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Rozstrzygnięcie KWP składa się z trzech punktów. W punkcie 1 decyzji organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji, w punkcie 2 ustalił prawo do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego za 2018 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, zaś w punkcie 3 odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za pozostałe dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ odwoławczy - jak słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę - w punkcie 2 decyzji skorygował błąd organu pierwszej instancji, który zamiast ustalić ilość niewykorzystanego urlopu za okres od 2017 r. do dnia [...] listopada 2018 r. w liczbie 32 dni, ustalił ilość tego urlopu na 33 dni. Organ pierwszej instancji bezzasadnie zatem wysokość ekwiwalentu za 1 dzień obliczył i wypłacił według niekorzystanego dla skarżącego współczynnika 1/30 części miesięcznego uposażenia, zamiast 1/21 części miesięcznego uposażenia. W związku z powyższym należy wskazać, że punkt drugi zaskarżonej decyzji (korzystny dla skarżącego) przyznaje skarżącemu prawo do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu za ten 1 dzień. Wyrównanie dotyczy wypłaty różnicy pomiędzy kwotą ekwiwalentu wypłaconego za 1 dzień obliczoną przy uwzględnieniu współczynnika 1/30 części miesięcznego uposażenia, a kwotą należną skarżącemu z tego tytułu za ten 1 dzień obliczoną przy uwzględnianiu współczynnika 1/21 części miesięcznego uposażenia. Natomiast w punkcie 3 decyzji KWP oddalił wniosek skarżącego o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres do 5 listopada 2018 r. obliczony i wypłacony według współczynnika 1/30 części wynagrodzenia skarżącego, a nie jak chciał skarżący według współczynnika 1/21 części tego wynagrodzenia.

Skarżący w petitum skargi wskazał, że jej przedmiotem jest punkt 2 zaskarżonej decyzji. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz uzasadnienia skargi wynika jednak, że skarżący jest niezadowolony z rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie punktu 3 zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest tylko punkt 3 zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wskazano, KWP w punkcie 3 zaskarżonej decyzji oddalił wniosek skarżącego o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres do 5 listopada 2018 r. obliczony i wypłacony według współczynnika 1/30 części wynagrodzenia skarżącego, a nie jak chciał skarżący według współczynnika 1/21 części tego wynagrodzenia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do rozważenia, czy skarżącemu przysługuje wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres do dnia [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 115a ustawy o Policji. Od 1 października 2020 r. przepis ten, w brzmieniu nadanym mu powołaną wyżej ustawą o szczególnych rozwiązaniach, przewiduje wyższą, niż w poprzednim stanie prawnym wysokość ekwiwalentu (czyli 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym). Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach przewiduje jednak, że art. 115a ustawy o Policji w nowym brzmieniu stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Z kolei art. 9 ust. 1 zd. drugie cyt. ustawy stanowi, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. (art. 9 ust. 1 zd. trzecie ustawy o szczególnych rozwiązaniach).

Kwestia sporna dotyczy zatem zastosowania i wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w odniesieniu do treści i skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej w skrócie: "TK) z dnia 30 października 2018 r. w sprawie K 7/15 oraz zgodności tego przepisu ze standardem konstytucyjnym. Co do pierwszej kwestii wskazać należy, że w uzasadnieniu tego wyroku TK wskazał m.in., że na mocy art. 66 ust. 2 Konstytucji RP pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy. Prawo to nie może być arbitralnie ograniczone również w odniesieniu do rekompensaty pieniężnej za urlop niewykorzystany lub za czas wolny od pracy (w przypadku zaś policjantów – służby). Prawo do ekwiwalentu wynika z ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłaty - w drodze decyzji administracyjnej.

Trybunał podkreślił, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Trybunał nie zastosował w sprawie klauzuli odraczającej, ani też nie wyłączył zastosowania tego orzeczenia do stanów poprzedzających dzień jego wydania.

Wskazać należy, że zgodnie z klasyczną doktryną konstytucyjną akt normatywny uchylony (w całości lub w części) na skutek orzeczenia TK, niezależnie od odroczenia utraty jego mocy obowiązującej, traci cechę domniemania konstytucyjności. Wzruszenie tego domniemania następuje już z momentem ogłoszenia wyroku TK (por. orzeczenia TK z 21 marca 2000 r., K 4/99, OTK 2000, Nr 2 poz. 65; 27 kwietnia 2005 r., P 1/05, OTK-A 2005 Nr 4, poz. 42; 13 marca 2007 r., K 8/07, OTK-A 2007 Nr 3, poz. 26; 11 maja 2007 r., K 2/07, OTK-A 2007 Nr 5, poz. 48).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym przepis uznany przez TK za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie i zasadniczo odrzuca się stanowisko, że wyrok taki wywołuje skutki jedynie na przyszłość. Utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego, o której mowa w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP oznacza, że przepis ten nie może być stosowany, poczynając od daty jego wejścia w życie (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II OSK 1745/07; z dnia 5 grudnia 2017 r., I OSK 1079/17; z dnia 1 marca 2017 r., I OSK 1764/16; z dnia 19 listopada 2013 r., I FSK 616/13 oraz II FSK 2285/12; z dnia 11 sierpnia 2011 r., I OSK 226/11 oraz I OSK 227/11; z dnia 24 lipca 2020 r., II FSK 3245/19; z dnia 10 września 2019 r., I OSK 2718/17, CBOSA).

Przyjęcie poglądu o wyłącznie prospektywnym działaniu orzeczeń trybunalskich oznaczałoby, że stwierdzenie przez TK niekonstytucyjności przepisu ustawy nie ma żadnego znaczenia prawnego dla dalszego stosowania przepisu o treści normatywnej zakwestionowanej przez TK. Taki pogląd narusza spójność regulacji konstytucyjnych i nie jest do pogodzenia z konstytucyjną zasadą praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP oraz pozostaje również w sprzeczności z zasadą równości wywodzoną z art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Konsekwencją poglądu o wyłącznie prospektywnym działaniu orzeczeń trybunalskich (nawet w razie braku odroczenia mocy obowiązującej derogowanych przepisów), byłoby nieuprawnione podzielenie ich beneficjentów na dwie grupy: tych, wobec których standardy konstytucyjne nie miałyby zastosowania, gdyż zdarzenia, z których wywodzone są określone dla nich skutki prawne, oparte na niekonstytucyjnym przepisie, nastąpiły przed ogłoszeniem orzeczenia TK, i tych, którzy mogliby wyprowadzać z takich samych zdarzeń skutki prawne zgodne z Konstytucją tylko dlatego, że nastąpiły one po ogłoszeniu orzeczenia TK uznającego dany akt normatywny (normę) za niekonstytucyjny.

Stwierdzenie niekonstytucyjności danego przepisu zamyka zawsze drogę do stosowania normy po dacie jej derogowania z powodu niekonstytucyjności. Orzeczenie TK w kwestii niekonstytucyjności przesądza bowiem o konieczności zastosowania in concreto tzw. supernormy intertemporalnej, która wyłącza stosowanie "zwykłych" norm intertemporalnych i decyduje o stosowaniu w orzeczeniu zapadającym po wyroku TK prawa ukształtowanego tym wyrokiem. W przypadku tej ostatniej stosuje się "normalny" reżim intertemporalny, podczas gdy przy derogacji pierwszego typu stosować go nie wolno (K. Gonera, E. Łętowska, Wieloaspektowość następstw stwierdzania niekonstytucyjności, Państwo i Prawo 2008 nr 5, s. 20-37). Derogacja trybunalska, znajdująca swoje umocowanie w Konstytucji, wyłącza zatem ogólny reżim intertemporalny, obejmujący zmiany przepisów dokonywane przez prawodawcę. Do jej przełamania nie wystarczy zwykła regulacja ustawowa, jaką w tym przypadku stanowił art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej.

W omówionym aspekcie należy ocenić treść art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, na którym oparte jest stanowisko KWP. W przypadku derogacji przepisu prawa z powodu jego niezgodności z wzorcem konstytucyjnym sytuację jednostki normuje bezpośrednio art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 28 czerwca 2010 r., II GPS 1/10, NSA wyraził pogląd, że wznowienie postępowania przewidziane w art. 190 ust. 4 Konstytucji jest szczególną instytucją, określaną w doktrynie prawnej pojęciem uzdrowienia (sanacji) postępowania (sądowego, administracyjnego) opartego na niekonstytucyjnym akcie normatywnym. Ta właśnie regulacja, stanowiąca podmiotowe, konstytucyjne prawo uprawnionego stwarza jednostce możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na podstawie zmienionego stanu prawnego, ukształtowanego w następstwie orzeczenia Trybunału (por. wyroki TK z dnia 20 lutego 2002 r., K 39/00, OTK ZU-A 2002, nr 1, poz. 4 oraz z dnia 7 września 2006 r., SK 60/05, OTK ZU-A 2006, nr 8, poz. 101).

Celem ustawowej procedury, realizującej normę art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, musi być więc realne zagwarantowanie skutku w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym orzeczeniem TK. Swoboda ustawodawcy ukształtowania implementujących to uprawnienie przepisów jest w tym wypadku zawężona, a jej granice wyznacza okoliczność, że "wzruszalność" aktów stosowania prawa została przesądzona już na gruncie samej Konstytucji i nie może modyfikować momentu, ani skutku czasowego derogacji trybunalskiej, tak jak uczyniono to literalnie w przepisie art. 9 ustawy o szczególnych rozwiązaniach.

Oceniając dopuszczalność regulacji ukształtowanej w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wskazać należy, że należy ją uznać za przypadek tzw. wtórnej niekonstytucyjności. Taka niekonstytucyjność występuje w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego, ale nowa norma nadal nie odpowiada zasadom określonym w wyroku TK, dotyczącym kontrolowanej wcześniej przez TK, poprzedniej normy prawnej. Zasadniczo sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne. Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem TK. Z taką niekonstytucyjnością mamy do czynienia również wtedy, gdy ustawodawca zmienia co prawda kontrolowany przepis, ale nie usuwa stwierdzonej przez TK w wyroku niezgodności, stwarzając tylko pozory restytucji konstytucyjności (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 266-268; M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268).

W doktrynie przyjmuje się, że oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią TK stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak bowiem oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchamiały procedurę kolejnych pytań prawnych (por. wyrok NSA z 21 maja 2020 r., I OSK 2466/19 i wskazane tam stanowisko doktryny oraz R. Hauser, A. Kabat, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2002 r., I SA/Po 461/01, OSP 2003/2 s. 73-75; M. Wiącek, Pytania prawne do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 269).

Z powyższych tez wynika, że na skutek wyroku TK z dnia 30 października 2018 r. przepis 115a ustawy o Policji w poprzednio obowiązującym brzmieniu utracił moc ex tunc czyli z momentem wejścia w życie (czyli 19 października 2001 r.) i za cały ten okres, a nie tylko od dnia ogłoszenia wyroku TK skarżącemu przysługuje procesowe uprawnienie do żądania wyrównania otrzymanego ekwiwalentu pieniężnego z powołaniem się na ten wyrok.

Zdaniem Sądu, podzielającego tu w pełnym zakresie stanowisko już wyrażone w tego typu sprawach przez inne wojewódzkie sądy administracyjne, stwierdzona przez TK niekonstytucyjność normy wywodzonej z kontrolowanego wówczas art. 115a ustawy o Policji, odnosi się nadal do normy, jaką należy zrekonstruować z treści obowiązującego aktualnie art. 115a tej ustawy (w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą) w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Regulacja intertemporalna ukształtowana tym przepisem jest dotknięta wtórną niekonstytucyjnością, gdyż nie odpowiada standardom konstytucyjnym zakreślonym w wyroku Trybunału w sprawie K 7/15, gdyż nie realizuje jego treści i skutków w odniesieniu do wynikającego z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP prawa podmiotowego jednostki. Dla jasności podkreślić należy, że stwierdzona w sprawie wtórna niekonstytucyjność nie dotyczy nowej normy prawnej w całości, tj. w zakresie określenia sposobu obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, gdyż ten – co do zasady – został dostosowany do wymogów konstytucyjnych zgodnie z wyrokiem TK, ale części tej normy, która w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach ograniczyła czasowe ramy jej zastosowania w okresie między wejściem w życie przepisu 115a ustawy o Policji, w poprzednio obowiązującym i niekonstytucyjnym brzmieniu (dniem 19 października 2001 r.) a dniem 6 listopada 2018 r. (czyli dniem publikacji wyroku TK). Skoro ustawodawca na mocy art. 9 ust. 1 zd. drugie ustawy nowelizującej przywrócił zastosowanie art. 115a w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., tym samym ponownie wprowadził do porządku prawnego przepis prawa materialnego ujęty pierwotnie w art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu bezpośrednio poddanym w tym wyroku negatywnej ocenie TK. Wystąpiła zatem sytuacja, w której norma prawna w wyniku kontroli jej konstytucyjności, dokonanej przez TK, została uznana za niekonstytucyjną, a pomimo to ponownie powtórzono ją w procesie stanowienia prawa. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować jako realizującego skutki wyroku TK unormowania art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, który w odniesieniu do przysługującego funkcjonariuszowi ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. nakazuje stosować niekonstytucyjne zasady określone w poprzednio obowiązującym ustawy o Policji, przy zastosowaniu zaniżonego przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia, zamiast prawidłowego wynoszącego 1/21, odpowiadającego wynagrodzeniu za jeden dzień roboczy (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2021 r., II SA/Sz 463/21, CBOSA).

Stwierdzając uprawnienie strony do domagania się wypłaty spornej części ekwiwalentu należało z urzędu odnieść się do kwestii przedawnienia. W ocenie niniejszego składu bieg terminu przedawnienia w niniejszej spawie rozpoczął się z momentem publikacji wyroku TK z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 czyli od dnia 6 listopada 2018 r. O przedawnieniu roszczeń majątkowych można bowiem mówić jedynie w sytuacji, w której wystąpiły realne możliwości ich dochodzenia. Z punktu widzenia podstawowych zasad sprawiedliwości i prawidłowej legislacji, mechanizm prowadzący de facto do kreacji pozornego prawa majątkowego, czyli prawa, które powstając – staje się od razu nieskuteczne, jest nie do przyjęcia i nie może być utrzymywany w systemie. Naruszenie istoty prawa majątkowego chronionego w art. 64 Konstytucji występuje wtedy, gdy wprowadzone ograniczenia dotyczą podstawowych uprawnień składających się na treść określonego prawa i uniemożliwiają realizację przez to prawo funkcji, którą ma pełnić w porządku prawnym lub w ogóle uniemożliwiają korzystanie z tego prawa (por. wyrok TK z 25 października 2016 r., SK 71/13, OTK-A 2016 poz. 81). Podzielić też w pełnym zakresie należy stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2020 r. w sprawie I OSK 2928/19, że przez instytucję przedawnienia nie można unicestwiać uprawnienia jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności po stwierdzeniu przez TK niekonstytucyjności prawnej podstawy czynności materialno-technicznej wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Takie działania organów Policji godzą również w konstytucyjną zasadę państwa prawa i wywodzoną z niej zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Sąd nie podziela tym samym tej linii orzeczniczej, według której termin przedawnienia roszczenia o sporny ekwiwalent rozpoczyna swój bieg od daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby (por. przykładowo wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 23 marca 2021 r., II SA/Rz 273/21 czy WSA w Kielcach z dnia 17 marca 2021 r., II SA/Ke 90/21). Zastosowanie w sprawie przepisu 107 ust. 1 ustawy o Policji prowadziłoby mianowicie do przyjęcia wewnętrznie sprzecznego ze sobą poglądu, że roszczenie o wypłatę spornego ekwiwalentu "wykreowane" orzeczeniem TK z mocą wsteczną rozpoczęło bieg i przedawniło się zanim powstała prawna możliwość jego dochodzenia. Zastosowanie zaś art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, który stanowi przecież wyjątek od zasady przewidzianej w art. 107 ust. 1 ustawy Policji, jest więc nieuprawnione, również z tego powodu, że konstrukcja i przesłanki tego przepisu dotyczą konkretnych okoliczności występujących w indywidualnej sprawie i usprawiedliwiających odstępstwo od przedawnienia, a nie generalnej sytuacji wywołanej derogacją norm prawa materialnego na skutek stwierdzenia ich niekonstytucyjności przez TK, którego orzeczenie wywołało skutek w postaci wykreowania prawa podmiotowego.

Z wyżej omówionych przyczyn Sąd uznał, że punkt 3 zaskarżonej decyzji (oddalający wniosek skarżącego o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres do 5 listopada 2018 r. obliczony i wypłacony według współczynnika 1/30 części wynagrodzenia skarżącego, a nie jak chciał skarżący według współczynnika 1/21 części tego wynagrodzenia), narusza art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach przez błędną i niezgodną ze standardem konstytucyjnym wykładnię normy zrekonstruowanej w oparciu o te przepisy.

Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, powodują konieczność uchylenia punktu 3 zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

W ponowionym postępowaniu KWP będzie związany dokonaną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym został zgłoszony przez KWP w odpowiedzi na skargę oraz przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r.