Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3440/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lipca 2015 r. nr ... w przedmiocie: kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

G. B. (dalej jako: "Skarżący") w skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawarł wniosek o wydanie przez Sąd w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej jako: "p.p.s.a.") postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, ze na jego utrzymaniu pozostają dwie córki, z których jedna ma poważne problemy zdrowotne. Do skargi dołączono oświadczenie byłej żony Skarżącego na okoliczność ponoszenia przez niego kosztów leczenia ich wspólnego dziecka. Dołączono również oświadczenie babci drugiej córki Skarżącego na okoliczność jego pomocy przy sprawowaniu opieki nad małoletnim dzieckiem, porzuconym przez matkę.

Ponadto Skarżący wskazał, że prowadzone są wobec niego inne postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, których wykonanie spowoduje upadek firmy oraz popadniecie Skarżącego w długi.

Skarżący stwierdził, iż podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, zgodnie z którym wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i dla jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Dokonując oceny wniosku Skarżącego, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem Skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W uzasadnieniu wniosku ograniczono się do stwierdzenia, że wykonanie nałożonej kary może spowodować utratę płynności finansowej działalności prowadzonej przez Wnioskującego i w konsekwencji jej upadłość. Na poparcie tych twierdzeń Skarżący nie przedstawił jednak żadnej dokumentacji świadczącej o aktualnej sytuacji majątkowej prowadzonej działalności i ewentualnego wpływu wykonania decyzji na tę sytuację, co umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Powyżej wskazano, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.

Skarżący powołał się na postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, zgodnie z którym wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla i dla jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, iż przyjęcie tezy tego orzeczenia nie zwalnia Skarżącego z obowiązku właściwego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej. Orzeczenie NSA nie wprowadza bowiem automatycznego mechanizmu udzielania ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.