Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 32/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 84  ust. 3  pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 października 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w trybie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257) na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2017.1260) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r., nr [...] o cofnięciu J. R. (dalej: skarżący) uprawnienia nr [...] do wykonywana badań technicznych pojazdu.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 5 lipca 2017 r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia J. R. uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów w związku ze stwierdzeniem naruszenia polegającego na dokonaniu przez skarżącego wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami tj. wpisu potwierdzającego pozytywny wynik badania technicznego, wykonanego dla samochodu osobowego marki [...] pomimo niezgodności numeru VIN wpisanego w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a numerem VIN znajdującym się na nadwoziu pojazdu. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do cofnięcia mu uprawnień, ponieważ błąd co do numeru VIN został popełniony przy dopuszczaniu pojazdu do ruchu oraz przy wydawaniu dowodu rejestracyjnego i nie powinien obciążać go jako diagnosty.

Decyzją z dnia [...] 2017 r. Starosta cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że samochód osobowy [...], który uprzednio figurował w ewidencji Urzędu m. st. Warszawy pod nr rej. [...] na podstawie wymaganych dokumentów został zarejestrowany przez Starostę w dniu 22 grudnia 2008 r. Dokumenty we wniosku oraz potwierdzenie z poprzedniego organu wskazywały, że pojazd posiada nr VIN [...]. Decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. pojazd został dopuszczony do ruchu. W styczniu 2017 r. urząd powziął informację, że dokumenty wydane przy pierwszym zakupie pojazdu tj. faktura i karta pojazdu zostały wystawione z błędnym numerem VIN, który nie jest zgodny z numerem VIN na nadwoziu pojazdu, co zostało ustalone podczas okresowego badania pojazdu, kiedy to uprawniony diagnosta stwierdził brak zgodności w zapisie nr VIN wpisanego w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu tj. [...] a nr na nadwoziu pojazdu tj. [...], co potwierdził wydaniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym.

W okresie od grudnia 2007 r. do grudnia 2016 r. przedmiotowy pojazd przechodził systematyczne badania techniczne wykonywane kolejno przez kilku diagnostów, którzy realizując czynności identyfikacyjne pojazdu nigdy nie stwierdzili różnicy pomiędzy wpisami w dowodzie rejestracyjnym pojazdu a stanem faktycznym. Badanie okresowe pojazdu w podanym przedziale czasowym przeprowadził również skarżący, zatrudniony w podstawowej stacji kontroli pojazdów T W. Z. kod rozpoznawczy stacji [...] dniu 28 grudnia 2016 r.

Powołując się na § 2 ust. 1 pkt 1 lit. 1, § 6 ust. 2, w związku z załącznikiem nr 1, Dział I, Tabela – poz. 0.2. Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U.2015.776) organ stwierdził, że skarżący przeprowadzając badanie techniczne przedmiotowego pojazdu, nie wskazał różnicy pomiędzy nr identyfikacyjnym VIN widniejącym w dowodzie rejestracyjnym, a numerem VIN znajdującym się na nadwoziu ww. pojazdu, co stanowi naruszenie art. 84 ust. 2 pkt 3 ustawy skutkujące cofnięciem uprawnień. Odnosząc się do złożonych wyjaśnień organ wskazał, że omyłka w dowodzie rejestracyjnym związana z nr VIN stanowi kryterium uznania stanu technicznego za niezgodny z warunkami technicznymi i powołał się na wyrok NSA z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II GSK/1474/14.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podał, że drobna rozbieżność pomiędzy nr VIN na nadwoziu pojazdu a nr VIN w dowodzie rejestracyjnym nie może go obciążać jako diagnostę i spowodować cofnięciu mu uprawnień. Zarzucił, że błąd co do nr VIN został popełniony przy wydawaniu dowodu rejestracyjnego przez organ administracji i on, jako diagnosta nie może odpowiadać za błąd urzędnika wydającego dowód. Podkreślił, że nr VIN na nadwoziu był prawidłowy więc badanie było prawidłowe. Numer VIN na pojeździe nie był przerobiony, zmieniony ani podrobiony. Jego zdaniem różnica nr VIN na pojeździe a widniejącym w dowodzie była bardzo subtelna i trudna do wychwycenia, dlatego nie wykrył tej nieznacznej rozbieżności. Ponadto podniósł, że w uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wykonał badanie 28 grudnia 2016 r., a on w tej dacie nie wykonywał badania i dlatego decyzja powinna zostać uchylona.

Decyzją z dnia 30 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że skarżący winien był przeprowadzić badanie zgodnie z rozporządzeniem i ustawą. Naruszenie tych obowiązków zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Kolegium wskazało, że art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji nieprawidłowego wykonania badania pojazdu przez diagnostę. Organ odwoławczy na poparcie swojego stanowiska powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2016 r. (sygn. akt III SA/Kr 1511/15) oraz wskazał, że powołany przepis jest bezwzględnie obowiązujący w związku z czym zarzuty skarżącego o błędnym zastosowaniu przepisu ustawy są bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił ponownie naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy i wniósł uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że brak jest podstaw do cofnięciu mu uprawnień, ponieważ jako diagnosta wykonał badanie techniczne poprawnie, sprawdził nr VIN, nie dostrzegając drobnej różnicy między nr widniejącym na nadwoziu, a nr w dowodzie rejestracyjnym. Zwrócił uwagę że art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy przewiduje bardzo surowe konsekwencje i dlatego uważa, że należy go stosować do ściśle kwalifikowanych wypadków naruszeń w zakresie prawidłowości wykonywania badań pojazdów. Zarzucił, że skoro błąd w nr VIN pojazdu dokonany został przy wydawaniu dowodu rejestracyjnego, to taki błąd nie powinien jego obciążać jako diagnosty gdyż byłaby to odpowiedzialność za błąd drugiej osoby, której on nie powinien ponosić. Nie zgodził się, że dokonał wpisu do dowodu pojazdu niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Przywołując § 6 ust. 2 rozporządzenia nie zgodził się z organem, że różnica pomiędzy nr VIN w dowodzie i w pojeździe stanowi istotną usterkę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (2017.1260), dalej: jako ustawa. W myśl art. 84 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1), stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Zawarte w przytoczonym przepisie ustawy sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę (por. m.in. wyroki NSA z dnia 12 września 2012r., sygn. akt II GSK 422/11 i z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 619/11). W utrwalonym orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień (por. m.in. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14 oraz z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12). Na odpowiedzialność wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1395/10 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2016 r. sygn.. akt III SA/Kr 1511/15

Organ nie jest zatem władny wydać decyzji uznaniowej czy też ważyć wszystkich okoliczności związane z naruszeniem powyższego przepisu, poprzez rozpatrywanie motywów jakimi kierował się diagnosta czy też brać pod uwagę swego rodzaju okoliczności łagodzących, które usprawiedliwiałyby dokonanie wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym lub prawnym (wyrok NSA z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1214/13). Art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywająca na diagnoście pozostaje w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie (wyrok z 24 stycznia 2017 r. NSA sygn. akt II GSK 2988/15), wszystkie wyroki na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wszelkie wątpliwości, które wywołała wykładnia art. 84 ust. 3 ustawy, zostały wyjaśnione przez uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/1, w której NSA wskazał, że: Starosta stosownie do treści art. 84 ust. 2 powołanej ustawy wydaje uprawnienia do wykonywania badań technicznych, po spełnieniu określonych warunków, a w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustawodawca zobligował starostę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1) stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wobec tego, w ocenie NSA, brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Uprawnienia nadzorcze w stosunku do diagnostów określa bowiem art. 84 ust. 2 i 3 ustawy, a elementami tego nadzoru są: nadawanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień.

Dokonując oceny postępowania organów administracji publicznej Sąd stwierdza, że cofnięcie skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów było zgodne z prawem. Skarżący bowiem nie zauważając różnicy między numerem VIN wpisanym w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a numerem VIN na nadwoziu pojazdu wypełnił przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, gdyż dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym.

Nie ulega wątpliwości, że numer VIN wpisany w dowodzie rejestracyjnym samochodu m-ki [...] i numer VIN znajdującym się na nadwoziu tego pojazdu to dwa różne numery. Nie ulega również wątpliwości, że błędny nr VIN do dowodu rejestracyjnego został wpisany przez urzędnika w trakcie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Nie ma także wątpliwości, że nr VIN w samochodzie jest numerem czytelnym prawidłowym, nie noszącym cech sfałszowania.

Sąd nie podziela jednak stanowiska skarżącego jakoby skarżący wykonał poprawnie badanie techniczne pojazdu - sprawdził numery VIN, a jedynie na skutek drobnej rozbieżności nie dostrzegł różnicy między numerem VIN na nadwoziu, a numerem VIN w dowodzie rejestracyjnym.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U.2015.776), zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym. Stwierdzenie przez diagnostę, że numer jest niekompletny, nieczytelny, wyraźnie sfałszowany lub nie zgadza się z dokumentami pojazdu stanowi usterkę istotną. Rozporządzenie powyższe w § 6 ust. 2 stanowi, że w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu o którym mowa w ust. 6.

Zatem skarżący, jako diagnosta w przedstawionym stanie faktycznym powinien był określić wynik badania jako negatywny z uwagi na niezgodność numeru VIN w dowodzie rejestracyjnym z numerem VIN na nadwoziu pojazdu, czego nie uczynił. Ponieważ badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym, spełniony został wymóg cofnięcia skarżącemu uprawnień na przeprowadzanie badań technicznych pojazdów z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy.

Podkreślić również należy, że skarżący nie kwestionuje rozbieżność między numerami VIN na nadwoziu i w dowodzie rejestracyjnym, a jedynie podnosi, że rozbieżność ta były nieznaczna i trudna do wychwycenia.

Jednak podnoszone przez skarżącego argumenty należy ocenić jako prawnie irrelewantne. Istotnym jest bowiem, że skarżący tej rozbieżności nie wychwycił, pomimo, że obowiązujące przepisy prawne wprost nakładają na diagnostę obowiązek zweryfikowania danych z dowodu rejestracyjnego ze stanem faktycznym, określając zakres takowych badań. W przypadku niespełnienia tych wymogów, skutkuje to naruszeniem mającym konsekwencje w postaci cofnięcia uprawnień na wykonywanie badań diagnostycznych. W załączniku nr 1 do rozporządzenia niezgodność numeru z wydanymi dokumentami stanowi usterkę istotną w związku z czym przeciwne wnioski skarżącego są błędne, gdyż diagnosta każdorazowo winien sprawdzać rzeczywiste numeru pojazdu i porównywać je z dokumentami (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 263/15).

Zatem w przedmiotowym wypadku skarżący nie ponosi winy za błędny wpis numeru VIN dokonany przez urzędnika, ale za to, że nie sprawdził zgodność tego numeru wpisanego do dowodu rejestracyjnego z numerem znajdującym się na nadwoziu pojazdu, co należało do jego obowiązków w ramach przeprowadzonego badania technicznego pojazdu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.