Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1351/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 137, art. 216
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta N., działając na podstawie art. 142 ust. 1 w związku z art. 216 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w N. przy ulicy [...], objętej Księga Wieczystą Nr [...] – N. oznaczonej jako działka gruntu o numerze ewidencyjnym "1" w obrębie [...] o pow. 2,1382 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa na rzecz A. R..

Prezydent Miasta N. swoje rozstrzygnięcie oparł głównie na stwierdzeniu, że "umowa dotycząca nabycia nieruchomości stanowiącej działkę nr "2" w obrębie [...] na cel publiczny jakim miało być Pogotowie Opiekuńcze zawarta w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie może być traktowana jako prowadząca w istocie do wywłaszczenia nieruchomości".

Od decyzji Prezydenta Miasta N. odwołanie złożyła A. R., która podniosła między innymi, że "zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez bledną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a szczególności naruszono art. 216 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość nie została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późń. zm.) a tym samym, że brak jest podstaw prawnych do zwrotu nieruchomości".

Decyzją z dnia 3 września 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 9 a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta N..

W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalono stan faktyczny zgodnie z którym pismem z dnia 27 października 2008 r. A. R. wystąpiła o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr "3", nr "4" i nr "1" pół. w obrębie [...]. Działki te powstały z podziału działki nr "2" obręb [...].

W dniu 19 czerwca 2009 r. A. R. wycofała wniosek dotyczący zwrotu działek ewidencyjnych nr "3" i nr "4" położonych w obrębie [...]. W związku z powyższym 23 czerwca 2009 Prezydent Miasta N. ostateczną decyzją nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania odnośnie działek nr "3" i nr "4", położonych w obrębie [...] N..

Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 11 sierpnia 1986 r. A. R., działająca w imieniu matki J. G. sprzedała Skarbowi Państwa nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr "2" obręb [...]. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w N. Wydział I Cywilny z dnia [...] grudnia 1995 r. sygn. akt Ns [...] spadek po J. G. i J. G. nabyła A. R..

W dniu 15 stycznia 2010 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna połączona z oględzinami działki nr "1" obr. [...]. Na rozprawie ustalono, że na części działki nr "1" przylegającej bezpośrednio do działki nr "5" w obrębie [...] znajduje się węzeł gazowniczy ogrodzony siatką. Część działki przebiegająca pomiędzy istniejącą w terenie skarpą a ulicą [...] stanowi teren zadrzewiony i zakrzewiony, pozostała część działki jest niezadrzewiona, natomiast niewielka część działki "1" przylegająca bezpośredni do działki nr "6" w obrębie [...] została zajęta pod istniejącą ulicę [...] (jezdnia asfaltowa). Na rozprawie ustalono, że garaż blaszany jest zlokalizowany na sąsiedniej działce a nie na działce "1" w obr. [...] jako określono to w decyzji z dnia 17 lipca 2009 r.

Organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta N. trafnie uznał, że w tej sprawie umowa z dnia 11 sierpnia 1986 roku jako forma nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa nie spełnia cechy nabycia nieruchomości w świetle art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sprawie miała miejsca sytuacja nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości w której umowa cywilnoprawna została zawarta bez żadnego związku z celem wywłaszczenia nieruchomości. Jest to bowiem umowa zawarta wyłącznie w okresie obowiązywania powołanej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, lecz nie na jej podstawie. Dowodem na to jest fakt innego przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania, który stanowił wówczas podstawę nabywania przez Państwo nieruchomości w drodze umowy bądź wywłaszczenia. Tworzone w tamtych latach przez terenowe organy administracji państwowej zasoby gruntów przeznaczane były w szczególności na realizacją budownictwa mieszkaniowego.

Organ odwoławczy wskazał, że z ww. aktu notarialnego nie wynika na podstawie jakich przepisów nastąpiło zawarcie tej umowy, zawarto w niej jednak stwierdzenie, że na przedmiotowej niezabudowanej nieruchomości będzie zlokalizowane Pogotowie Opiekuńcze. Sam brak powołania się w umowie na przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości nie przesądza jednak, że nie została ona zawarta w ich trybie. Rozstrzygającym elementem jest bowiem w takim wypadku nie tyle samo powołanie się na owe przepisy, co całokształt okoliczności towarzyszących nabyciu przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa. Organ I instancji rozpatrując wniosek Pani A. R. o zwrot działki nr "7" położonej w obrębie [...] w N. pozyskał z Archiwum Kuratorium Oświaty w K. — Delegatura w N. obszerną dokumentację z lat 1985 - 1988 dotyczącą zakupu działki nr "2" obr. [...].

Zgodnie z regulacją art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości "Terenowy organ administracji państwowej może przystąpić do dalszych czynności związanych z wywłaszczeniem po bezskutecznym upływie terminu, jaki organ ten wyznaczy zainteresowanemu na piśmie do zawarcia umowy". Zgodnie natomiast z treścią znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 28 listopada 1985 r. to A. R., działająca jako pełnomocnik J. G. zwróciła się do Kuratora Oświaty i Wychowania w Urzędzie Wojewódzkim w N. z ofertą sprzedaży nieruchomości (między innymi działki nr "2" obręb [...]). W powołanym piśmie A. R. wskazuje, że "aby jednak dokonać sprzedaży tych gruntów niezbędna jest stosowna decyzja Pana Kuratora w przedmiocie nabycia tych działek. W chwili obecnej sprzedający jest w stanie zgodzić się na sprzedaż działek po cenie zadawalającej Kuratorium. Dlatego też proszę o rozważenie oferty i jej przyjęcie". Powyższe pozwala na wysnucie wniosku, że to A. R. była inicjatorem czynności zmierzających do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto zwrócono uwagę na fakt, że obowiązująca w dacie zawarcia umowy sprzedaży powołana ustawa z 29 kwietnia 1985 r. przewidywała między innymi konieczność posiadania przez wnioskującego o wywłaszczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W aktach przedmiotowej sprawy tymczasem znajduje się pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta N. z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] zawierające informację, że przed zawarciem umowy sprzedaży działki "2" w obrębie [...] w dniu 11 sierpnia 1986 r. nie wydano decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej działki "2" w obrębie [...] przy ulicy [...] w N. zezwalającej na zmiany zagospodarowania terenu i ustalającej warunki realizacji Pogotowia Opiekuńczego na zasadach określonych w rozdziale 6 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Jednocześnie ustalono, że według stanu obowiązującego w łatach od 1980 do 1994 r. zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta N. zatwierdzonego Uchwałą Nr 92/XXI/80 Wojewódzkiej Rady Narodowej w N. z dnia 21 lutego 1980 roku, działka nr "1" obręb [...] położona była: częściowo w terenach o symbolu C33RL - obszary leśne. Zmiana użytkowania wykluczona; częściowo w terenach o symbolu C13ZP - teren projektowanego parku krajobrazowego nad rzeką [...]. Przez teren przebiega projektowany kanał sanitarny od ulicy [...] do jednostki "D".

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Kuratorium Oświaty i Wychowania Urzędu Wojewódzkiego w N. pismem z dnia 29 września 1986 r. nr [...] poinformowało Zespól Usług Technicznych Rady Wojewódzkiej NOT o rezygnacji z opracowania planu.

W świetle powyższych ustaleń organ uznał, że działka nr "2" obręb [...] nabyta przez Państwo (Skarb Państwa) umową z dnia [...] sierpnia 1986 r. Rep. A Nr [...] nie posiada statusu nieruchomości wywłaszczonej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomości, a jej nabycie na rzecz Skarbu Państwa odbyło się wyłącznie na drodze cywilnej bez powiązania z procedurą wywłaszczeniową regulowaną wówczas przez ustawę z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Pismem z dnia 9 października 2010 r. A. R. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie.

Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i art. 107 K.p.a. oraz prawa materialnego, w tym niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomościami oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skargi padano, że z przedstawionych dowodów wynika, że przedmiotowa nieruchomość była zakupiona na cele użyteczności publicznej, a zamierzenia te były kontynuowane wbrew ustaleniom skarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że zgromadzone dokumenty potwierdzają, iż z uwagi na przebieg linii gazowej możliwa była budowa Pogotowia Opiekuńczego bez zespołu szkół specjalnych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie, w ocenie skarżącej, narusza rażąco przepisy procesowe, albowiem zaniechano analizy całokształtu materiału dowodowego, w tym załączonych do niniejszej decyzji dokumentów, które bezspornie wskazują na cel zakupienia działki oraz działania podjęte przez organy administracji mające na celu aktualizację planu przestrzennego do potrzeb realizacji planowanej inwestycji.

Skarżąca wyjaśniła, że wobec uznania przez właścicielkę nieruchomości zasadności przejęcia terenu na potrzeby Pogotowia Opiekuńczego doszło do dobrowolnego zawarcia umowy, co jednak nie wyklucza, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych uznania, że czynność tą należy traktować na równi z wywłaszczeniem w myśl art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, nie widząc podstaw do jego zmiany pod wypływem argumentów przedstawionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje te nie są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy oceny, czy nieruchomość stanowiąca w 1986 r. działkę nr "2", a obecnie dotyczy to działki nr "1" została w 1986 r. nabyta przez Państwo (wówczas traktowane jako synonim Skarbu Państwa w zakresie obrotu cywilnoprawnego) w związku z wywłaszczeniem tejże nieruchomości czy też bez żadnego związku z wywłaszczeniem. Istota tej sporawy dotyczy ewentualnego związku z jej wywłaszczeniem, a nie samo określenie celu zawarcia umowy.

Ustalenie tej kwestii da bowiem odpowiedź na pytanie, czy umowa cywilnoprawna sprzedaży nieruchomości była "zwykłą" dobrowolną umową, czy też zawarto ją dobrowolnie, co przyznaje sama skarżąca, ale w związku z grożącym właścicielce wywłaszczeniem dla realizacji budowy Pogotowia Opiekuńczego.

Aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych przesądziło bowiem – jak trafnie na to wskazuje skarżąca - że umowy cywilnoprawne zbycia nieruchomości zawarte na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99 z późń. zm.) zostały objęte zakresem art. 216 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), zgodnie z którym przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy (tj. przepisy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości) stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Bezspornym jest fakt, że działka nr "2", o której zwrot ubiega się skarżąca została sprzedana Państwu przez skarżącą, jako pełnomocnika właścicielki, przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania wywłaszczeniowego.

Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wywłaszczenie mogło nastąpić na rzecz Państwa na cele i według zasad określonych w tej ustawie tylko wówczas, gdy nieruchomość nie mogła być nabyta w drodze umowy. Terenowy organ administracji państwowej mógł wówczas przystąpić do dalszych czynności związanych z wywłaszczeniem po bezskutecznym upływie terminu, jaki organ ten wyznaczy zainteresowanemu na piśmie do zawarcia umowy. Ważnym jest i to, że żadnej decyzji o lokalizacji inwestycji na tą nieruchomość nigdy nie wydano a taka decyzja warunkowała wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego lub wywłaszczenie nieruchomości w drodze umowy.

Aby umowa cywilnoprawna zbycia nieruchomości mogła zostać uznana za "nabycie nieruchomości" w rozumieniu art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy stwierdzić, że pomimo zawarcia jej dobrowolnie, była to umowa szczególna, zawarta w efekcie negocjacji poprzedzających postępowanie wywłaszczeniowe. W tym znaczeniu nie byłaby to umowa w pełni dobrowolna, gdyż jej alternatywą byłoby niewątpliwie wywłaszczenie nieruchomości. Dla możliwości zastosowania przepisów o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zbycie nieruchomości drogą takiej umowy było więc równoznaczne z jej wywłaszczeniem na podstawie decyzji i z tego punktu widzenie nie istnieją przeszkody dla jej zwrotu.

Po analizie materiału dowodowego w sprawie Sąd stwierdził, że organy obu instancji trafnie uznały, zebrawszy materiał dowodowy pozwalający na ustalenie rzeczywistego stanu sprawy, że nie ma przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie ww. umowy z 1986 r. do kategorii umów zawieranych w związku z wywłaszczeniem nieruchomości lub zamiarem jej wywłaszczenia.

Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że na podstawie wówczas obowiązujących przepisów Państwo mogło zawierać umowy prawa cywilnego na takich samych zasadach jak każdy inny podmiot prawa, jak też i na zasadach szczególnych obowiązujących w szczególności w procedurze wywłaszczenia nieruchomości. Wprost na to wskazuje art. 8 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości.

Stanowisko skarżącej sprowadza się do wykazania, że z całokształtu okoliczności należy domniemywać, że działka nr "2" mogła zostać wywłaszczona, posiłkując się zasadniczo jednym tylko argumentem – zawarciem w umowie z 1986 r. zapisu o przeznaczeniu tejże działki pod Pogotowie Opiekuńcze.

Sąd nie podziela tego stanowiska. Właśnie z całokształtu dokumentacji zawartych w sprawie wynika, że wywłaszczenie tejże nieruchomości nie było planowane. To nie Kurator Oświaty i Wychowania podjął zamiar nabycia tejże nieruchomości na potrzeby Kuratorium. To sama skarżąca (A. R., występująca wówczas jako pełnomocnik J. G.) zwróciła się do Kuratora Oświaty i Wychowania w N. z ofertą sprzedaży ww. działki. W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu stwierdzającego, że przed datą 28 listopada 1985 r. (tj. datą złożenia wniosku jednoznacznie wskazującego na zamiar A. R. występującej jako pełnomocnik J. G. zawarcia umowy sprzedaży ww. działki), podejmowane były przez Kuratora Oświaty i Wychowania lub inny organ administracji państwowej działania zmierzające do przejęcia tej nieruchomości na rzecz Państwa. Na jakąkolwiek też tego rodzaju okoliczność nie powołuje się sama skarżąca. Po zaakceptowaniu tak złożonej oferty J. G., Kurator Oświaty i Wychowania podjął działania zmierzające do uzasadnienia nabycia tejże działki. Te wszystkie czynności, które zostały podjęte po listopadzie 1985 r., a które w istocie sprowadziły się do sporządzenia planu zagospodarowania terenu i ogólnego opisu przyszłej inwestycji (akta administracyjne, karty nr 157-164) nie mogły uzasadniać wywłaszczenie nieruchomości. W ocenie Sądu w okolicznościach tej sprawy, czyli już po zaakceptowaniu oferty J. G. (w imieniu której występowała skarżąca), nawet sporządzenie takiego uproszczonego planu realizacyjnego nie mogło uzasadniać przekonania o mającym nastąpić – niejako alternatywnie – wywłaszczeniu nieruchomości w przypadku braku jej sprzedaży.

Tak sporządzana dokumentacja mogła co najwyżej uzasadniać podjęcie kolejnych czynności celem uzyskania pozwolenia na budowę.

Instytucja zwrotu nieruchomości jest instytucją szczególną, dotyczącą tylko takich sytuacji, w których danej osobie jej własność została odebrana wbrew jej woli (czyli właśnie wywłaszczona) i nie ma znaczenia w tym kontekście, czy samo "odebranie własności" nastąpiło decyzją administracyjną, czy też wynikało z zawartej umowy.

Właśnie całokształt zgromadzonych akt sprawy pozwala na sformułowanie tezy, że ani nikt nie wywierał żadnej presji na poprzednią właścicielkę ww. nieruchomości, ani na jej pełnomocnika, ani też żadna z tych osób nie powinna interpretować takiej sytuacji jako jakikolwiek zamiar wbrew ich woli nabycia własności nieruchomości. Wręcz przeciwnie, to sama skarżąca chciała sprzedać tą nieruchomość i to wynika z materiału dowodowego (oferta z dnia 28 listopada 1985 r., akta administracyjne, karta nr 138). Nie znajdują potwierdzenia okoliczności zawarte w tej ofercie i wskazujące, że plan miejscowy sporządzany na tym obszarze przewidywał zagospodarowanie nieruchomości J. G. pod budynki oświaty i wychowania. Znajdująca się w aktach sprawy informacja o przeznaczeniu tej działki w latach 1980-1994 wprost wyjaśnia, że teren ten położony był częściowo w obszarze C33RL (obszary leśne, zmiana użytkowania wykluczona), częściowo w obszarze C13ZP (tereny projektowanego parku krajobrazowego nad rzeką [...]) – akta administracyjne, karty nr 113-110.

Nie można każdej umowy sprzedaży zawartej w latach 1985-1997 pod rządami ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości traktować jako zawartej w związku z wywłaszczeniem, a okoliczność wskazania w tak zawieranej umowie na jaki cel będzie nieruchomość przekazana oznacza tylko tyle, że nabywając nieruchomość na rzecz Państwa wskazano na celowość tak zawieranej umowy.

W ocenie Sądu przyjęcie za zasadne stanowiska skarżącej oznaczałoby, że każda umowa sprzedaży na rzecz Państwa w latach 1985-1997 (pod rządami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości) mogłaby być przedmiotem postępowania w sprawie zwrotu nabytej na jej podstawie nieruchomości, w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a takiemu wnioskowi sprzeciwia się art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami wprost łączący możliwość zwrotu tylko z procedurą nabycia przez Państwo nieruchomości w procesie wywłaszczenia niezależnie, czy to wywłaszczenie nastąpiło w trybie decyzji, czy też umowy, której niezawarcie spowodowałoby wydanie decyzji o wywłaszczeniu.

Również podane przez stronę skarżącą orzecznictwo sądowe nie dotyczy takiej jak ta sytuacja, dotyczyło bowiem przypadków, w których nie było wątpliwości, że umowy były zawierane w trybie wprost poprzedzającym wywłaszczenie w drodze administracyjnej

Mając powyższe na uwadze Sąd uszła, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga została oddalona.