Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3  pkt 20
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda D., przywołując w podstawie prawnej art. 138 §1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań Z. i P. K., M. i A. K. od decyzji Starosty P. z dnia [...] (nr [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem w P., na działce [...], obręb [...] -miasto, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na uzasadnienie wskazał, że 11 marca 2016 r. do starostwa wpłynął wniosek A S.A. o pozwolenie na budowę opisanej inwestycji. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, orzekając po raz pierwszy, organ odmówił wnioskowi, jednakże decyzja ta została uchylona w trybie instancyjnym, po czym organ wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku, co spółka w żądanym terminie wykonała. Braki dotyczyły analizy akustycznej inwestycji, którą przedłożono w dniu 5 października 2016 r. Wobec powyższego organ, po nieudanej próbie zawieszenia postępowania, a następnie zawiadomieniu stron o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami (uwagi złożyli uczestnicy postępowania, którzy podnieśli, że rzeczywisty poziom hałasu w terenie będzie wyższy, niż ujęty w analizie). Wskazywali na to, że podobne obiekty tej samej firmy mają zainstalowaną faktycznie większą ilość agregatów na ścianie budynku, a analiza nie powołując się na źródła producentów urządzeń emitujących hałas nie daje możliwości ani rzetelnego sprawdzenia zawartych w niej wniosków, ani merytorycznej polemiki z jej zawartością.

Po wezwaniu inwestora do uzupełnienia analizy ten odpowiedział pismem z dnia 26 lipca 2016 r., że w modelu obliczeniowym uwzględniono wszystkie projektowane źródła hałasu, a mapy hałasu nie przedstawiają izolinii dopuszczalnych, ponieważ źródła hałasu P1, P4 i P5 nie generują hałasu o takiej wartości. Inwestor załączył poglądowe mapy hałasu z izoliniami hałasu na poziomach niższych niż dopuszczalne. Poinformował, że czasy pracy źródeł hałasu określono w oparciu o dane systemów sterujących, obsługujących obiekty o podobnym profilu działalności, obsługujących obiekty o podobnych parametrach i podobnym profilu działalności. Podał, że ocenie poddano godziny najmniej korzystne pod względem hałasu: 8 w ciągu dnia i 1 w ciągu nocy. Ponieważ źródło P5 pracuje ok. 24 minuty, zostało zważone do pracy w jednej godzinie. Przyjęto, że wszystkie źródła hałasu pracują jednocześnie. Zdaniem inwestora na podstawie karty statystyk planowanych urządzeń nie ma realnych przesłanek aby projektowany obiekt generował poziomy hałasu wyższe niż przedstawione w analizie. Ostatecznie Starosta P. decyzją z dnia [...] (nr [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem w P., na działce [...], obręb [...] -miasto. W dniu wydania decyzji Z. K. i P. K. wnieśli kolejne uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego (w szczególności do uzupełnienia analizy), a także zawnioskowali o rozszerzenie stron postępowania, ale starosta poinformował, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone i decyzja została wydana.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołali się uczestnicy postępowania. Podnieśli, że uniemożliwiono stronom branie czynnego udziału w sprawie, że w postępowaniu dowodowym występują braki i błędy, a także iż organ nie uwzględnił w toku postępowania interesu społecznego. Nadto odwołujący się wskazali, że treść decyzji pierwszoinstancyjnej narusza ich interes prawny, wynikający z Prawa budowlanego oraz że poinformowali starostę, że pragną złożyć dodatkowe wnioski dowodowe.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda D. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie i uzasadnił, że obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych, w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest badanie wniosku na podstawie kryteriów ustawowych, zawartych w art. 35 pb., podkreślając, że w razie spełnienia tych kryteriów organ jest obowiązany wydać decyzję korzystną dla inwestora. Dalej, analizując zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu objętego inwestycją i przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane wojewoda stwierdził, że projekt budowlany spełnia kryteria zgodności z obowiązującymi, a wynikającymi z art. 35 P. b. wymogami przepisów prawa materialnego i wskazała, że podstawowym problemem, niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w tym konkretnym przypadku, jest ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, przy czym jak wskazuje dalej organ to oddziaływanie będzie dotyczyło przede wszystkim emisji hałasu. W ocenie Wojewody D. ustalenie emisji hałasu i obszaru oddziaływania inwestycji jest możliwe na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Wydane na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 519, z późn. zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 112, z późn. zm.) określa dopuszczalne poziomy hałasu, różnicując jego wartość (w zależności od charakteru i celu zabudowy, rodzaju obiektu i działalności będącej źródłem hałasu, pory dziennej i pory nocnej, a także okresów emisji). Powyższe rozporządzenie określa dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów przeznaczonych: pod zabudowę mieszkaniową, szpitale i domy opieki społecznej, budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, rekreacyjno-wypoczynkowe oraz mieszkaniowo-usługowe. Według ustaleń wojewody, działki skarżących, jak i inne działki w pobliżu terenu inwestycji, oznaczone są w uchwale Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 30, poz. 1284) symbolem 58 MN, U, UR, a zatem dopuszczona jest na niej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Środowiska dla terenów zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Dodatkowo, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462, z późn. zm.) wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli takie metodyki zostały określone. W przypadku pomiarów hałasu metodyka referencyjna została określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542).

Zgodnie z pkt A zał. nr 7 metodyka referencyjna służy do wyznaczenia wartości poziomu hałasu pochodzącego z instalacji lub urządzeń znajdujących się na terenie jednego zakładu. Wartość równoważnego poziomu dźwięku wyznacza się metodą pomiarową. W sytuacji, gdy w danych warunkach nie można uzyskać wyniku za pomocą pomiarów bezpośrednich, wartość poziomu dźwięku wyznacza się metodą obliczeniową. Zgodnie z pkt F zał. nr 7 metody obliczeniowe są oparte na modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawartym w normie PN ISO 9613-2 Akustyka - Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Podstawowymi danymi źródłowymi do obliczeń poziomów dźwięku w oparciu o powyższy model, wymieniony w normie PN ISO 9613-2, są moce akustyczne źródeł hałasu (instalacji i urządzeń) funkcjonujących na obszarze zakładu. Zgodnie z pkt F zał. nr 7 moc akustyczna instalacji lub ich istotnych elementów, w odniesieniu do emisji hałasu, może być podana przez producenta lub w razie potrzeby może być wyznaczana w drodze pomiarowej na podstawie procedur zawartych w normach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że skoro w zakresie okresowych i ciągłych pomiarów hałasu należy odwoływać się do zasad określonych w rozporządzeniu, a w odniesieniu do pomiarów incydentalnych nie ustanowiono odrębnych regulacji, w ocenie Sądu brak jest przeszkód, ażeby przy tego rodzaju kontrolach emisji hałasu (podyktowanych wątpliwościami co do przestrzegania norm wielkości emisji), nie można posiłkować się przewidzianą przez rozporządzenie metodyką. Przemawia za tym wymóg spójności systemu prawa, racjonalności ustawodawcy, a przede wszystkim cel w postaci ochrony środowiska, którego realizacja jest nadrzędnym założeniem wszystkich unormowań z tej dziedziny. Zapewnienie prawidłowości dokonania pomiaru wymaga przeprowadzenia go w sposób odpowiadający obowiązującym w tym zakresie standardom, w tej sytuacji, w ocenie Sądu, zasadność zastosowania w drodze analogii przepisów cytowanego rozporządzenia nie budzi wątpliwości (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 września 2014 r., II SA/Gd 249/14).

W rozpoznawanej sprawie Inwestor uzupełnił projekt budowlany o Analizę. Analizę przeprowadzono stosując się do wspomnianej metodyki referencyjnej - poprzez wykorzystanie metody obliczeniowej, opartej na modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawartym w normie PN ISO 9613-2 (Analiza, str. 10, Projekt budowlany, karta nr 171). Tym samym zarzut skarżących o braku jakichkolwiek rzeczywistych pomiarów oraz zgłaszane w toku postępowania żądania protokołu z przeprowadzonych pomiarów akustycznych z uwzględnieniem daty, godziny, warunków atmosferycznych - są chybione. Analiza, jako formalnie dokument prywatny, podlega swobodnej ocenie dowodowej na podstawie art. 80 Kpa, który stanowi: organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku organom administracji publicznej przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn (wyrok WSA Białystok z dnia 23 maja 2017, I SA/Bk 132/17). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 80 Kpa nie wyznacza organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie wg swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu tylko fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016, IOSK 484/15).

Wojewoda D. zbadał rzetelność i poprawność Analizy, pod względem formalnym, ale również materialnym. Analiza została sporządzona przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną. Badania przeprowadzono stosując się do ww. metodyki referencyjnej. Wykorzystano metodę obliczeniową, opartą na modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawartym w normie PN ISO 9613-2. Treść dokumentu jest logiczna i spójna. Nie ma podstaw do podważania ustaleń Analizy. W zakresie podnoszonych przez skarżących zastrzeżeń do analizy, Wojewoda D. wskazuje, że nie mogą być one gołosłowne. W zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady Analizy. Podważanie treści Analizy nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nieopartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski Analizy sporządzonej przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru merytorycznego. W piśmie Z. K. i P. K. dnia [...] strony wskazały na rozbieżności pomiędzy treścią pisma Inwestora z dnia 26 lipca 2017 r. a Analizą (odnośnie wyrażonego w decybelach poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia). Wojewoda wskazuje, że rozbieżność jest pozorna. Poziom hałasu opada wraz oddaleniem od jego źródła. Nie chodzi zatem o poziom hałasu w punkcie emisji, a o jego poziom na terenie sąsiednich nieruchomości. Tym samym istotą jest ustalenie, czy rozchodzący się falowo hałas (od źródła do nieruchomości sąsiednich) przekracza dopuszczalne prawem normy na sąsiednich nieruchomościach. Z metodycznych obliczeń, przedstawionych za pomocą izolinii w części graficznej Analizy i w piśmie z dnia 26 lipca 2017 r., wynika że poziom hałasu dochodzącego do działek sąsiednich wyniesie 40 dB w dzień (10 dB poniżej ww. dopuszczalnej normy) i 25 dB w nocy (15 dB poniżej normy). Zatem zarówno w dzień jak i w nocy dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone. Wojewoda wskazuje, że gdyby na etapie eksploatacji normy były przekroczone, to wówczas odpowiednie organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą dokonać rzeczywistych pomiarów emisji hałasu i podjąć odpowiednie środki korygujące. Przedłożony projekt budowlany jest w kompletny, posiada opinię geotechniczną, uzgodnienia (w zakresie kolizji inwestycji z infrastruktura telekomunikacyjną, kanalizacji ściekowej, przyłączenia do sieci, elektroenergetycznej, wodno-kanalizacyjnej, zjazdu z drogi gminnej), informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt budowlany wykonały i sprawdziły osoby, które posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się aktualnymi (na dzień opracowania i sprawdzania projektu) zaświadczeniami potwierdzającymi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W projekcie znajduje się także oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W takim stanie rzeczy Wojewoda D. nie miał podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Tym samym nie ma podstaw materialnych do zmiany rozstrzygnięcia Starosty P. W zakresie podnoszonych przez skarżących zagadnień proceduralnych Wojewoda D. wskazuje, że Starosta P. przeprowadził adekwatne do sprawy postępowanie wyjaśniające: zebrał dowody, przeanalizował je, uzupełnił i następnie doszedł do słusznej konkluzji. Strony miały zapewniony udział w postępowaniu, z którego korzystały przeglądając akta i składając liczne wnioski dowodowe. Wątpliwości Stron były przez Starostę P. analizowane, odzwierciedleniem czego są pytania, jakie Starosta skierował do Inwestora w ww. piśmie z dnia 25 lipca 2017 r. Zarzut uniemożliwienia stronom czynnego udziału w postępowaniu jest zatem chybiony. Odnośnie pisma inwestora z dnia 26 lipca 2017 r. (sporządzonego na papierze firmowym B sp. z o.o. gdzie jako autor figuruje A SA., podpisanego przez pełnomocnika inwestora E. U.) wojewoda zwraca uwagę na aspekt formalny: Analiza jest załącznikiem do projektu budowlanego będącego załącznikiem do wniosku w postępowaniu administracyjnym, w którym to postępowaniu E. U. jest pełnomocnikiem wnioskodawcy (Inwestora). Pismo z dnia 26 lipca 2017 r. jest aktem deklaratoryjnym - odpowiedzią strony postępowania administracyjnego na skierowane do niej pytanie organu dotyczące innych środków dowodowych. Tym samym pismo to nie jest przejawem woli, nie kreuje samoistnej konstytutywnej czynności cywilnoprawnej, która wywoływałaby bezpośrednio skutki w obszarze prawa prywatnego. Zatem jego forma jest prawnie obojętna.

W wątku proceduralnym postępowania uwagę zwraca jedynie uzasadnienie decyzji. Zdaniem Wojewody D. opis przebiegu procesu i przywołanie podstaw prawnych są bez zastrzeżeń, natomiast zbyt lakonicznie uzasadniono rozstrzygnięcie, szczególnie odnośnie oceny Analizy. Wskazane wątpliwości skarżących dotyczą zagadnień prawnie obojętnych, które nie mogą być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest znalezienie podstaw do odmowy jego udzielenia, lecz takie procedowanie, aby w efekcie postępowania projekt planowanego zamierzenia odpowiadał wymogom prawa i aby budowa mogła zostać zrealizowana (wyrok WSA Opole z dnia 3 października 2017, II SA/Op 246/17). W niniejszym postępowaniu aktualny projekt budowlany spełnia obowiązujące wymogi i pozwala na wydanie decyzji kończącej sprawę .

Pozostałe uwagi skarżących, szczególnie w zakresie organizacji i natężenia ruchu na ul. A., nie mieszczą się w przedmiocie niniejszego postępowania, ponieważ pozwolenie na budowę ma charakter decyzji związanej i rozstrzygające jest zagadnienie spełnienia wymogów z art. 35 Prawa budowlanego.

Zdaniem Wojewody D. ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Go 437/16). Co więcej, ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie idzie bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie. Chodzi o takie utrudnienia, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Ponadto interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r" sygn. akt IIOSK 2327/14).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ostateczną decyzję Wojewody D. nr [...] z dnia [...] roku, złożył A. K. Na podstawie art. 3 § 2 pkt. 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art 53 § 1 i art 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) (zwana dalej "PPSA"), działając w imieniu własnym, zaskarżył decyzję Wojewody D. nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 40 § 2 kpa poprzez doręczenie decyzji stronom postępowania z pominięciem pełnomocnika ustanowionego przez uczestnika postępowania P. K., przez co pozbawiono uczestnika prawa do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz narażono na poniesienie negatywnych konsekwencji tego zaniedbania organu; 2 art. 63 § 3 kpa poprzez rozpoznanie odwołania z naruszeniem przepisów w postaci braku podpisu i osoby składającej odwołanie i braku wezwania tej osoby do uzupełnienia braków formalnych i złożenia własnoręcznego podpisu na odwołaniu; 3. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia niereprezentatywnego poglądu orzecznictwa, które wskazuje, że nie można uzależniać wydania pozwolenia na budowę od planowanych inwestycji czynionych na sąsiednich działkach, podczas gdy Prawo budowlane zmierza właśnie w kierunku ochrony prawnej wszystkich właścicieli w taki sposób, aby poszczególne inwestycje nie wpływały na siebie negatywnie, zaś wydane pozwolenia na budowę nie ingerowały i nie ograniczały praw osób trzecich do zabudowy własnej nieruchomości; 4. art. 10 § 1 kpa poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się skarżącemu i stronom postępowania co do całości zgromadzonego materiału dowodowego poprzez brak poinformowania o zgromadzeniu materiału dowodowego i zakończeniu postępowania, a więc uniemożliwienie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Przed zakończeniem postępowania obowiązkiem organu jest umożliwienie wypowiedzenia się stronom co do zgromadzonego materiału dowodowego, czego w przedmiotowej sprawie nie umożliwiono; 5 art. 9 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez zawężenie materiału dowodowego i nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy pism złożonych przez strony postępowania dnia 1 sierpnia 2017 r., a które organ I instancji otrzymał w wersji mailowej tego dnia, zaś w wersji papierowej dnia 2 sierpnia 2017 r.; 6. art. 7 kpa poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego oraz odpowiedniego wyważenia interesów stron biorących udział w postępowaniu w postaci uznania, że interes Inwestora w realizacji inwestycji pozostaje ważniejszy niż interes społeczności lokalnej oraz stron postępowania; 7. art. 7 kpa w związku z art. 7b kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez brak zgromadzenia całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności brak jednoznacznego ustalenia w jakich miejscach posadowione mają zostać jednostki chłodząco-grzewcze oraz jaki poziom hałasu będą emitowały oraz poprzez niedopuszczenie do materiału dowodowego przeprowadzenia opinii z dowodu biegłego w zakresie emisji hałasu, a także braku przeprowadzenia wizji lokalnej tożsamych budowli Inwestora, co pozwoliłoby ustalić, że poziom hałasu został przez Inwestora znacznie zaniżony; 8.art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa w związku z art. 84 § 1 kpa oraz art. 85 § 1 kpa poprzez uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy pozostaje wystarczający dla wydania decyzji w sprawie, podczas gdy organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego w zakresie źródła i natężenia hałasu inwestycji opierając się na prywatnej opinii przedstawionej przez Inwestora, która to opinia została szeroko zakwestionowana przez strony postępowania oraz nie przeprowadził dowodu z oględzin (wizji lokalnej) w innych budynkach Inwestora, które to budynki według Inwestora pozostają tożsame w konstrukcji z inwestycją, co pozwala wprost wskazać na błędy zawarte w projekcie oraz analizie hałasu przedstawionych przez Inwestora, poprzez zaniżenie ilości źródeł hałasu oraz wartości emitowanego hałasu; 9 art. 7 kpa, art 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez brak przeanalizowania całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności w postaci nieuwzględniania wszystkich źródeł hałasu w postaci przepompowni oraz kolejnego układu chłodniczego (odmienna pozostaje liczba lad chłodniczych oraz układów chłodzących), przedstawienie przez inwestora zaniżonego czasu pracy urządzeń {urządzenia klimatyzacyjne mają także pełnić funkcję grzania, a więc pracować także w porze nocnej), co pozostaje także niezgodne z projektem budowlanym. Brak z kolei przedłożenia kart charakterystyk urządzeń, na które to właśnie powołuje się organ, uniemożliwia skarżącemu i stronom postępowania sprawdzenie poprawności wyliczeń zawartych w analizie hałasu oraz opracowanie specjalistycznej ekspertyzy wskazującej na wady analizy akustycznej Inwestora; 10. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez podtrzymanie przez organ błędnie ustalonego obszaru oddziaływania obiektu poprzez nieuwzględnienie wniosków skarżącego i pozostałych stron postępowania płynących z analizy hałasu przedstawionej przez inwestora, która w znaczący sposób rozszerza obszar oddziaływania obiektu o kolejne nieruchomości; 11 art. 35 ust. 1 oraz art. 81 ust 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez przypisanie wiarygodności i mocy dowodowej jedynie do informacji przedstawionych przez inwestora przy braku weryfikacji ich prawidłowości oraz sprawdzenia z przepisami techniczno- budowlanymi i tym samym organ zawęził materiał dowodowy wyłącznie do projektu techniczno - budowlanego inwestora. Organ przypisując skarżącemu i stronom postępowania "gołosłowność" w formułowaniu zastrzeżeń, co do analizy akustycznej i rozbieżnościach w samej dokumentacji projektowej nie wziął najwyraźniej pod uwagę, iż Inwestor w trakcie postępowania przed organem I instancji właśnie na wnoszone przez skarżącego i strony postępowania zastrzeżenia dokonał istotnych zmian w dokumentacji projektowej oraz jej uzupełnienia.

Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wnosi o: 1.uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stosownie do brzmienia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Dopuszczenie do materiału dowodowego pisma Burmistrza P. i mieszkańców ulicy A. oraz okolicznych posesji wyrażającego wspólny apel do Inwestora o rezygnację z realizacji przedmiotowej inwestycji w przedmiotowej lokalizacji na okoliczność stwierdzającą iż zamierzenie Inwestora narusza interesy stron trzecich oraz nie leży w interesie publicznym.

W szerokim uzasadnieniu skarżący, wskazał, że jako właściciel działki sąsiedniej o nr 158, nie zgadza się z przedstawionym projektem budowlanym, który w ocenie jest niekompletny oraz zawiera liczne błędy i w zasadzie wykluczające się rozwiązania dla instalacji grzewczej i klimatyzacyjnej. Wobec jednoznacznego twierdzenia inwestora, iż "wszystkie jego budynki posiadają identyczny model zabudowy", skarżący i pozostałe strony postępowania wskazują ponadto na istotne odstępstwa pomiędzy stanem projektowanym a rzeczywistym funkcjonowaniem obiektów handlowo - usługowym Inwestora, które zostały poddane wizji przez Strony postępowania w sąsiednich miejscowościach. Tym samym kwestionują rzetelność opracowanej przez Inwestora analizy akustycznej oraz uzupełniających ją w trakcie postępowania pism procesowych. Skarżący wskazuje ponadto na uniemożliwieniu jemu oraz innym uczestnikom postępowania czynnego udziału w postępowaniu oraz pominięcia składanych w postępowaniu wniosków dowodowych.

Wojewoda D. w wydanej decyzji stwierdza, że zbadał rzetelność i poprawność kwestionowanej przez skarżącego analizy akustycznej zarówno pod względem formalnym jak i materialnym. Wojewoda D. wskazał ponadto na zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak również poinformował, iż w planie nie unormowano miedzy innymi samego ukształtowania terenu odnośnie do obiektów handlowych. Stwierdził także, iż cześć uwag skarżącego jak analiza i natężenie ruchu nie mieści się już w przedmiocie postępowania, gdyż rozstrzygające jest jedynie zagadnienie spełnienia wymogów z art. 35 Prawa Budowlanego. Odnośnie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich Wojewoda D. stwierdza między innymi, iż "nie może być rozumiana w sposób absolutny" oraz "chodzi o takie utrudnienia, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości". Z tak wydanym rozstrzygnięciem Wojewody D. skarżący nie może się zgodzić i podtrzymuje zgłaszane przez siebie w trakcie postępowania zastrzeżenia oraz zgłasza nowe. I. Pozbawienie uczestnika praw do rzetelnego i prawidłowego postępowania. Uczestnik postępowania P. K. przy składaniu odwołania do organu udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu A. C. Fakt ustanowienia pełnomocnictwa potwierdza również sam organ w swojej decyzji. Przy doręczaniu decyzji organ całkowicie jednak pominął ustanowione pełnomocnictwo i decyzję doręczył wyłącznie stronom postępowania. Tym samym pozbawił stronę postępowania prawa do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz naraził P. K. na poniesienie negatywnych konsekwencji swojego zaniedbania. II. Brak wezwania do uzupełnia braków formalnych: organ w wydanej decyzji stwierdza, iż odwołanie od decyzji Starosty P. wniosła Z. K., a odwołanie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 18 sierpnia 2017. Odwołanie nie zawierało jednak własnoręcznego podpisu strony postępowania, co może budzić wątpliwości, czy aby na pewno zostało złożone przez Z. K. Zgodnie bowiem z przepisami kpa a także orzecznictwem sądów administracyjnych brak podpisu na odwołaniu stanowi brak formalny pisma. W wydanej decyzji organ w ogóle nie odniósł się i nie zbadał istoty toczącego się postępowania oraz złożonych odwołań. Rozpatrując sprawę dokonał opisu inwestycji, całkowicie pomijając zarzuty stron dotyczące np. usytuowania obiektu, ilości i źródeł hałasu, czy też faktycznej przepustowości drogi dojazdowej. Nie wyszedł więc z analizą poza podstawowe zapisy i przepisy. Dokonał standardowej analizy sprawy budowlanej, w oderwaniu od indywidualnych cech przedmiotowego postępowania. Sporządzenie przez inwestora pisma na papierze firmowym podmiotu sporządzającego budzącą wątpliwości analizę akustyczną daje jasne wskazanie, że analiza akustyczna została sporządzona w sposób nieobiektywny. Wobec zgłoszonych przez strony uwag do analizy akustycznej, obowiązkiem organu pozostawało zbadanie jej prawidłowości. Należy podkreślić, że to organ prowadzący postępowanie odpowiada za zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie. Skoro analiza wzbudzała wątpliwości, dodatkowo spotęgowane formą pisma z dnia 26 lipca 2017 r,, oczywistym pozostaje konieczność zbadania tej kwestii przez organ. Jednocześnie, zdaniem strony, organ nie może przerzucać na strony swoich obowiązków. Strony nie mogą powołać biegłego, którego zdanie pozostawałoby rozstrzygające. Strony mogłyby ewentualnie sporządzić opinię prywatną, która jednak dla postępowania nie miałaby większego znaczenia niż opinia wyrażona przez Strony. Jedynie więc organ mógł (i powinien) powołać biegłego w celu dokonania zbadania sporządzonej analizy hałasu. Co więcej, strony nie mają dostępu do całości dokumentacji niezbędnej do wykonania własnej analizy hałasu. Organ nie wyjaśnia w jaki więc sposób strony miałyby analizy dokonać przy braku odpowiedniej dokumentacji. Organ całkowicie pominął również kwestie błędów formalnych popełnionych przez organ l instancji, a które polegały na braku uwzględnienia w ramach prowadzonego postępowania części składanych przez strony pism. Działanie takie pozostaje nieprawidłowe i nie sanuje go uwzględnienie przedmiotowych pism przez organ w ramach wydawanego rozstrzygnięcia. Gdyby organ I instancji w sposób prawidłowy prowadził postępowanie, być może skarżący przedstawiliby dodatkowe okoliczności i dowody, nawet wliczając w to ekspertyzę analizy hałasu. Skarżący zostali jednak pozbawieni tej możliwości, ponieważ cześć ich pism z rozmysłem nie została wzięta pod uwagę przez organ I instancji. Nie zostali też powiadomieni o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy, nie mogli więc podjąć odpowiedniej reakcji. Organ w błędny sposób określił obszar oddziaływania obiektu związany z emisją hałasu, czego skutkiem jest błędne ukształtowanie strony podmiotowej toczącego się postępowania. Przedstawiona przez inwestora analiza hałasu oraz zaznaczone na przedstawianych mapkach linie oddziaływania, wskazują na dużo szerszy obszar oddziaływania obiektu, niż ten wskazany w dokumentacji projektowej, czego konsekwencją powinno być wezwanie kolejnych podmiotów do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego nie wskazuje jednoznacznej definicji obszaru oddziaływania obiektu. Definicja ta interpretowana jest szeroko, zaś na konieczność takiej interpretacji zwracają uwagę liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że hałas pochodzący z agregatów oraz klimatyzatorów ogranicza przeznaczenie działek sąsiadujących, uniemożliwiając im odpowiednie zagospodarowanie, np. w celach wypoczynkowych. Właściciele działek powinni mieć więc możliwość zapoznania się ze źródłem i natężeniem hałasu, jaki będzie generowany przez obiekt Właściciele działek objętych analizą hałasu powinni więc zostać uznani za strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W tym przypadku właściciele nieruchomości objętych oddziaływaniem akustycznym obiektu mają zarówno interes faktyczny jak i interes prawny w udziale w postępowaniu. Oddziaływanie obiektu w sposób bezpośredni ogranicza zarówno możliwości wykorzystania nieruchomości na cele wypoczynkowe jak i budowlane. Natężenie hałasu może pozostawać na tyle duże, że w praktyce będzie uniemożliwiało korzystanie z nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest do zapewnienia stronom możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Podstawowym prawem stron pozostaje możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W tej sprawie skarżącemu nie zapewniono jednak możliwości końcowego zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego materiału. Wskazanie przez organ, iż uczestnicy postępowania mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu jest nietrafiony, choćby z uwagi na brak jakiejkolwiek odpowiedzi na składane przez skarżącego pisma i materiał dowodowy, jak również brak końcowego zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Twierdzenie organu, iż w trakcie postępowania "Starosta P. przeanalizował liczne wnioski dowodowe" zostało z kolei oparte wyłącznie na jednym i jedynym jak się okazało piśmie skierowanym do inwestora w dniu 25 lipca 2017 roku tj. na 5 dni przed wydaniem decyzji. Wydaje się, że organ celowo starał się ograniczyć możliwość czynnego udziału skarżącego w toczącym się postępowaniu, być może z uwagi na długotrwałość tego postępowania. Należy jednak podkreślić, że nie stanowi to przesłanki do zastosowania wyjątku od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W tym przypadku naruszenie art. 10 kpa miało bezpośrednie przełożenie na rozstrzygnięcie sprawy. W ramach składanych pism z dnia 2 sierpnia 2017 r. strony postępowania wniosły o przeprowadzenie określonych środków dowodowych i przedstawiły także dalsze wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego, a także wnioskowały o rozszerzenie kręgu uczestników postępowania. Organ nie rozpoznał także złożonych przez Strony postępowania wniosków dowodowych i pism z dnia 02 sierpnia 2017 roku a przesłanych przez Strony postępowania drogą mailową dnia 1 sierpnia 2017 r. a więc na dzień przed wydaniem decyzji przez Organ I instancji. Strona podkreśla, że uprawnieniem strony pozostaje możliwość składania wniosków dowodowych. Złożone w piśmie z dnia 2 sierpnia 2017 r. żądanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie znalazło w ogóle omówienia ze organu.

Dalej skarżący zarzuca, że organ zgromadził niepełny materiał dowodowy w sprawie, czego implikacją stała się także błędna ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Co więcej, dokonał zbyt daleko idącej swobody w uznaniowości oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co rodzi poważne wątpliwości skarżącego odnośnie zapewnienia równego traktowania wszystkich stron postępowania. Analizując uzasadnienie organu nietrudno zauważyć, iż to materiał dowodowy inwestora jest bardziej wiarygodny i przekonujący, ponieważ jak wskazał organ został wykonany i podpisany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i wiedzę specjalistyczną. Taki pogląd należy jednak uznać za całkowicie błędny o czym świadczą liczne poprawki dokumentacji projektowej wnoszone na skutek zastrzeżeń Stron postępowania. Należy podkreślić, iż zmiany te nie stanowiły w żadnym przypadku autonomicznej decyzji inwestora lub działających na jego rzecz projektantów lub pełnomocników. Były wprowadzane wyłącznie po uzasadnionych zastrzeżeniach skarżącego i" pozostałych stron postępowania. Dotyczą one również zmian w analizie akustycznej w ramach pisma Inwestora z dnia 26 lipca 2017 r. Zdaniem strony istotne jest, że twierdzenie organu, co do braku podpisu osób uprawnionych w piśmie inwestora złożonym w na papierze firmowym podmiotu sporządzającego analizę akustyczną dniu 26 lipca 2017 roku jest bez znaczenia.. Brak podpisu i pieczęci dla skarżącego rodzi poważne wątpliwości, czy to aby na pewno autorami uzupełnionej analizy akustycznej są osoby z uprawnieniami. Z całą pewnością nie jest taką osobą pełnomocnik Inwestora, który podpisał się na piśmie. Powyższa sytuacja sugeruje, że sporządzona analiza akustyczna pochodziła od podmiotu zależnego od Inwestora lub wręcz wprost od Inwestora. Oczywistym pozostaje więc, że analiza akustyczna została sporządzona jedynie w celu poparcia stanowiska inwestora, w praktyce zaś jej wyniki mogły zostać dostosowane do wymagań inwestora.

W ramach postępowania organ pominął ponadto całkowicie wniesione przez skarżącego argumenty jak: nieuwzględnienie wszystkich źródeł hałasu (brak przepompowni i jeszcze jednego agregatu chłodniczego); brak dokumentów potwierdzających zasadność i wiarygodność przyjętych obliczeń (kart charakterystyk); istotne odstępstwa i w zasadzie wykluczające się rozwiązania dla instalacji grzewczej i klimatyzacyjnej pomiędzy stanem projektowanym a rzeczywistym funkcjonowaniem obiektów handlowo – usługowym. Zdaniem strony skarżącej w zakresie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy należy zauważyć, że organ w sposób błędny dokonał analizy dokumentacji projektowej w związku z przedstawioną przez inwestora analizą akustyczną. Pomiędzy analizą a dokumentacją projektową zachodzą liczne różnice, w tym także w zakresie umiejscowienia oraz ilości źródeł hałasu. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie pozostaje ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Brak ustalenia umiejscowienia poszczególnych urządzeń wprost wskazuje, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony. Sporządzona przez inwestora analiza akustyczna wzbudza liczne wątpliwości skarżącego i pozostałych stron postępowania. W aktach sprawy nie znalazły się bowiem karty charakterystyk agregatów chłodniczych, które umożliwiłyby skarżącemu i pozostałym stronom postępowania dokonanie oceny prawidłowości wniosków zawartych w tej analizie. Przyczyniłyby się także do opracowania ekspertyzy podważającej analizę akustyczną inwestora. Obowiązkiem organu pozostawało ustalenie tych okoliczności oraz dokonanie weryfikacji analizy akustycznej wobec występujących w stosunku do niej wątpliwości. W ocenie skarżącego niezbędne pozostawało powołanie dowodu z opinii biegłego, który w sposób obiektywny ustaliłby wartości emitowanego hałasu. Co więcej, organ zaniechał także próby ustalenia faktów na podstawie innych dostępnych dowodów. W swoich pismach inwestor wskazywał na tożsamość inwestycji z innymi prowadzonymi przez niego obiektami. Przeprowadzenie wizji lokalnej w jednym z takich obiektów pozwoliłoby w prosty sposób wskazać na błędy i przekłamania znajdujące się w dokumentacji projektowej oraz analizie akustycznej. Należy podkreślić, że każda lada chłodnicza wymaga odpowiedniej jednostki chłodzącej. Inwestor dla celów projektu oraz analizy zaniżył ilość jednostek chłodzących, co pozwoliło mu uzyskać lepsze wyniki analizy akustycznej. Stwierdzenie tej okoliczności wymaga dokonania jedynie prostej analizy materiału dowodowego oraz ewentualnego sprawdzenia w ramach wizji lokalnej, czego organ zaniechał. Z projektu wynika, że obiekt będzie zawierał dwie komory chłodnicze oraz trzy lady chłodnicze. Każde z tych urządzeń wymaga odrębnego agregatu. Projekt przedstawiony przez Inwestora oraz analiza akustyczna uwzględniają jedynie cztery urządzenia tego rodzaju. Co więcej, inne obiekty Inwestora faktycznie zawierają pięć takich urządzeń. Zgromadzona dokumentacja projektowa wskazuje także na zaniżony czas pracy urządzeń w ramach sporządzanej analizy akustycznej. Jak wskazuje Inwestor w dokumentacji projektowej, klimatyzatory mają służyć zarówno chłodzeniu, jak i ogrzewaniu pomieszczeń. Analiza akustyczna musi więc uwzględniać sytuację pracy urządzeń w porze nocnej w warunkach zimowych, kiedy będą emitowały znaczny hałas. Przedmiotowej okoliczności nie uwzględnia analiza akustyczna, co wskazuje na błędy w jej założeniach i wykonaniu. Skarżący podkreśla, że organ zobowiązany jest do rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie do wypowiedzenia się co do każdego dowodu oraz każdego wniosku. Zdaniem strony w sprawie nie ulega wątpliwości, iż organ po prostu "zlekceważył" materiał dowodowy skarżącego i pozostałych stron postępowania, w tym prezentowane przez strony postępowania dowody. Dalej strona podkreśla, że w postępowaniu administracyjnym wyróżnia się trzy rodzaje interesów: indywidualny, społeczny oraz publiczny. Dwa ostatnie rodzaje interesów często są ze sobą utożsamiane. Interes indywidualny stanowi interes danej jednostki, a więc przynależy konkretnemu podmiotowi. Organ nie przeprowadził analizy interesu społecznego występującego w sprawie. Przyjęcie, że inwestycja będzie oddziaływała jedynie na niektóre działki sąsiednie, zgodnie ze wskazaniami Prawa budowlanego, nie ogranicza przyjęcia rozszerzonego interesu społecznego, który uwzględniałby stanowisko większości okolicznych mieszkańców. Należy podkreślić, że większość okolicznych mieszkańców prowadzi aktywne działania zmierzającego do wstrzymania wykonania inwestycji. Ostatnim przykładem takiego sprzeciwu społecznego jest wspólne pismo Burmistrza P. i mieszkańców ulicy A. oraz okolicznych posesji wyrażających apel do inwestora o rezygnację z inwestycji w przedmiotowej lokalizacji. Powyższe stanowisko wynika z charakteru planowanej przez inwestora działalności, tj. prowadzenie marketu handlowo - usługowego. Okoliczni mieszkańcy słusznie wskazują, że budowa takiego obiektu na osiedlu domków jednorodzinnych przeciwstawia się całkowicie idei takiego miejsca zamieszkania. Właściciele okolicznych domów uciekli od zgiełku miasta, aby móc prowadzić życie w warunkach względnego spokoju. Budowa pod ich domami dużego sklepu, który wymaga stałego zaopatrzenia przywożonego przez samochody ciężarowe, znacznie obniży komfort ich życia. Należy podkreślić, że ulica A. nie jest dostosowana do planowanego zakresu działania marketu handlowo – usługowego i związanego z tym wzmożonego ruchu. Brak chodników o raz szerokość drogi nie zapewnia również podstawowego poziomu bezpieczeństwa dla osób pieszych, w tym mieszkańców ulicy A.. Nie można zapominać, że posadowienie takiego sklepu wpłynie na wzmożony ruch samochodów osobowych, tj. osób dojeżdżających do obiektu w celu zrobienia zakupów. Skarżący jak i pozostałe strony postępowania wielokrotnie wskazywali na liczne braki w tym zakresie jak na przykład brak analizy natężenia ruchu. Niestety, jak wskazał Organ nie mieściło się to w przedmiocie postępowania. Analiza tych niedogodności jak najbardziej oczywistych z punktu widzenia okolicznych mieszkańców, pozwala na ustalenie ich indywidualnych interesów jako zmierzających do wstrzymania inwestycji. Uogólnienie tych interesów pozwala na wskazanie istnienia interesu społecznego w postaci wstrzymania dokonania inwestycji. Zadaniem organu pozostawało więc odpowiednie uwzględnienie i wyważenie zarysowanego powyżej interesu społecznego oraz interesu indywidualnego inwestora. Organ zaniechał dokonania takiej analizy ograniczając się do autorytatywnego stwierdzenia, że interes skarżącego i innych stron postępowania "nie może być rozumiany w sposób absolutny. Prawo budowlane zawiera pewnego rodzaju uszczegółowienie zasady wyrażonej w art. 7 kpa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 9 tej ustawy projekt budynku powinien zapewnić "poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Ustawodawca posługuje się pojęciami niedookreślonymi, takimi jak: "uzasadniony interes osób trzecich" oraz ,,obszar oddziaływania". Wyraźnie określonym i chronionym prawem interesem osoby trzeciej jest dostęp do drogi publicznej. Należy jednak podkreślić, że nie jest to jedyne prawo osób trzecich, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania budowanego obiektu. Abstrahując w tym miejscu od błędu legislacyjnego wskazującego na występowanie interesów w obszarze oddziaływania obiektu (można mówić o interesie np. właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania) należy zauważyć, że organ nie dokonał oceny interesu skarżącego i pozostałych stron postępowania w sposób wystarczający. Organ w swojej decyzji istotnie i w sposób całkowicie niezrozumiały ograniczył kwestie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich wyłącznie do wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Z uzasadnienia wydanej decyzji wynika, że organ w ogóle nie ustalił istnienia tego interesu. Skarga podkreśla, że skarżący dysponuje odpowiednim rodzajem interesu indywidualnego. Organ nie może pominąć takiego interesu. Jeżeli uznaje go za niezasadny, a więc niewymagający ochrony, musi dokonać jego opisu i odpowiedniego wyważenia z interesem inwestora. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 ust 1 Konstytucji RP) i ochrona ta jest dla wszystkich równa (art. 64 ust 2 Konstytucji). Zasada równej dla wszystkich ochrony własności nakazuje władzom publicznym równe traktowanie właścicieli (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Zgodnie z zasadami konstytucyjnymi należy dokonywać wykładni przepisów prawnych, w tym także Prawa budowlanego. Niewątpliwie "uzasadnionym interesem osoby trzeciej" może być budowa lub rozbudowa budynku posadowionego na działce sąsiedniej. Oba planowane budynki nie mogą wchodzić ze sobą w kolizję. Jedna z inwestycji nie może ograniczać możliwości dokonania drugiej inwestycji. Przypomnieć należy, że w/w przepis odnosi się do "uzasadnionych interesów". Interesu zaś nie można wiązać z prowadzeniem konkretnego postępowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone w celu uzyskania pozwolenia na budowę stanowi jedynie administracyjną drogę do realizacji zamierzenia danego podmiotu. Podmiot ten już wcześniej posiada więc określony plan budowy lub rozbudowy budynku, wcześniej decyduje się na dokonanie takiej inwestycji, gromadząc chociażby niezbędne na ten cel fundusze. Jego interes powstaje więc wcześniej, niż w momencie wszczęcia postępowania w celu wydania pozwolenia na budowę. Należy wręcz wskazać, że wystąpienie o wydanie takiego pozwolenia stanowi wyraz już ukształtowanego interesu i jego ukoronowanie. Nie można więc założyć, że przed dniem wystąpienia z odpowiednim podaniem interes danej osoby nie istniał, aby następnego dnia powstać. Założenie takie pozostaje całkowicie błędne, zaś jego przyjęcie prowadziłoby do powstania wielu aberracji. Przepis Prawa budowlanego nie ogranicza interesu do interesu istniejącego w dniu wydawania decyzji. Wręcz przeciwnie, przepis ten wskazuje na konieczność poszanowania wszystkich uzasadnionych interesów, a więc zarówno tych istniejących, jak i mogących powstać w przyszłości, W przedmiotowej sprawie skarżący i pozostałe strony postępowania w sposób wyczerpujący wykazały, że ich interes istnieje. W przedmiotowej sprawie Inwestor stara się posadowić budynek jak najbliżej nieruchomości sąsiedniej ze względu na ograniczenie miejsca zabudowy. To inwestor stara się więc skorzystać ze szczególnych rozwiązań zawartych w przepisach prawa budowlanego i aktów towarzyszących, a zezwalających na zabudowę nieruchomości w sposób niestandardowy. Takie działanie należy dopuścić jedynie w sytuacji, w której nie stoi ono w sprzeczności z interesami osób trzecich. Jest to szczególne wykorzystanie swojego prawa, stanowiące niejako wyjątek od przyjętej reguły, nie może ono więc ograniczać praw innych podmiotów, które działają zgodnie z zasadami ogólnymi. Organ z urzędu powinien więc zbadać, czy posadowienie budynku na działce nr [...] w planowany sposób nie będzie stało w sprzeczności z interesami właścicieli działek sąsiednich. Skoro Skarżący i Strony postępowania wskazuje na występowanie takiej sprzeczności, należy wykluczyć możliwość skorzystania przez Inwestora ze szczególnego sposobu zabudowy . Co więcej, działania Inwestora naruszają interesy Skarżącego i pozostałych Stron postępowania opierające się na możliwości wykorzystania swojej nieruchomości w celu odpoczynku i rekreacji. Innymi słowy, dopuszczenie przedmiotowej budowy wprost uniemożliwia skarżącemu i pozostałym stronom postępowania korzystanie z jego własności w sposób odpowiedni. Inwestycji posadowiona ma być obok nieruchomości stron postępowania, na której znajduje się dom mieszkalny wraz z obszarem przeznaczonym na rekreację. Taki sposób wykorzystania nieruchomości pozostaje jak najbardziej zasadny, mieści się także w prawidłowym wykorzystaniu nieruchomości. Analiza akustyczna wskazuje, że na działce nr [...] szum generowany przez urządzenia chłodnicze będzie uniemożliwiał jakąkolwiek formę rekreacji na działkach sąsiednich. Już hałas na poziomie 35 dB uniemożliwia spokojny wypoczynek, a niewątpliwie taki poziom hałasu zostanie osiągnięty przez projektowane urządzenia. Należy podkreślić, że pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. strony postępowania zaproponowały przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej w innym obiekcie Inwestora. Do tej kwestii organ odniósł się w treści decyzji w sposób absolutnie nie praktyczny tj., "gdyby no etapie eksploatacji normy były przekroczone, to wówczas odpowiednie Organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą dokonać rzeczywistych pomiarów emisji hałasu i podjąć odpowiednie środki korygujące. Analiza funkcjonujących już obiektów handlowo - usługowych Inwestora dowodzi, iż po wybudowaniu obiektów ilość urządzeń chłodniczych wyłącznie wzrosła o czym uczestnicy informowali w swoich pismach, w tym w postaci zdjęć, a które to Organ uznał za "prawnie obojętne". Obawy z tym związane wyrażane przez Skarżącego oraz pozostałych Stron postępowania potwierdził również sam Inwestor w jednym ze swoich pism wskazując, iż "zakres prac i efekt będzie znany dopiero na etapie wykonawczym". Odnosi się to szczególnie to takich rozwiązań jak lokalizacja instalacji grzewczej i klimatyzacyjnej oraz urządzeń emitujących hałas.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy uwzględnić przy projektowaniu obiektu budowlanego wymagania dotyczące higieny, zdrowia i środowiska, a także ochrony przed hałasem. Przepis ten wprost wprowadza więc obowiązek uwzględnienia hałasu generowanego przez obiekt budowlany w jego normalnym toku użytkowania. Hałas ten nie może być nadmierny i nie może ograniczać praw innych podmiotów do korzystania z ich własności. Podsumowując, zdaniem strony skarżącej, organ w sposób całkowicie błędny dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Co więcej, wymaga od skarżącego przeprowadzenia ekspertyzy wskazującej wady kwestionowanej analizy akustycznej pomijając zupełnie na wskazany fakt celowego braku w dokumentacji technicznej kart charakterystyk agregatów chłodniczych. Organ najwyraźniej nie zauważył, iż niniejsze dokumenty stanowią podstawowe źródło do obliczeń emisji hałasu a ich brak uniemożliwia de facto przeprowadzenie jakiejkolwiek specjalistycznej ekspertyzy. Tym samym organ stawia inwestora w uprzywilejowanej pozycji ze względu na posiadanie przez autorów analizy akustycznej (wyłącznie pierwotnej wersji) specjalistycznej wiedzy, a skarżącemu i pozostałym stronom postępowania przypisuje "prowadzenie negacji niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami. Takie stanowisko jest co najmniej zaskakujące wobec faktu wielokrotnego uwzględniania merytorycznych argumentów skarżącego i pozostałych stron postępowania. Organ próbuje jednocześnie przekonać o "pozornej rozbieżności" co do poziomów emisji hałasu wyrażonej w pismach inwestora i uwiarygodnić poprawność wyliczeń analizy akustycznej na podstawie metodycznych i niejako dopasowanych do potrzeb inwestora założeń rozchodzenia się fal hałasu. Dla organu miejsce emisji hałasu oddalone o 2,5 metra od granicy najbliższej sąsiadującej działką nie ma już znaczenia. Podobnie jak i uwarunkowania rozchodzenia się fal hałasu oraz ich kumulacja z innych źródeł, co nie zostało poparte żadną lokalna wizją w terenie. Organ pominął także kluczowe dla poprawności i rzetelności analizy akustycznej uwagi skarżącego, co do zaniżonej ilości urządzeń emitujących hałas jak przepompownia i dodatkowy agregat do lady chłodniczej. Organ nie zgromadził tym samym całości materiału dowodowego w sprawie, ograniczając wydane rozstrzygnięcie jedynie w oparciu wiarygodność i moc dowodową Inwestora. Organ w sposób zupełnie niezrozumiały przypisał im "prawnie obojętne" znaczenie. Kluczowym, zdaniem strony skarżącej, uchybieniem było przede wszystkim nieskuteczne doręczenie samej decyzji pozostałym uczestnikom postępowania składającym odwołanie. Organ zamiast do ustanowionego w postępowaniu pełnomocnika z Kancelarii Tym samym decyzję Organu należy uznać za nieskutecznie doręczoną. Innym przykładem formalnego uchybienia przez organ jest brak poprzez złożenia własnoręcznego podpisu na odwołaniu Strony postępowania i brak wezwania uczestnika do uzupełnienia. Tym samym istnieją poważne wątpliwości merytoryczne i prawne czy aby na pewno to Z. K. wniosła niniejsze odwołanie i była stroną postępowania przed organem. Skarżący przywołał w skardze w szerokim zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie podniesionych zarzutów.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.).w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie argumenty w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie.

Jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do skargi organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w szerokim zakresie, jednakże postępowanie to, jak wskazuje trafnie skarga, nie w pełni odpowiada na wątpliwości, co do możliwości realizacji na działce budynku o parametrach wskazanych we wniosku.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 40 § 2 kpa. Okoliczność nieprawidłowości doręczenia orzeczenia mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji wtedy, gdyby miała wpływ na wynik postępowania. Natomiast z akt wynika, że strony mogły korzystać i korzystały, mimo tego błędu w pełni z praw procesowych. Jeśli chodzi o kolejny zarzut o charakterze procesowym, naruszenie art. 63 § 3 kpa poprzez rozpoznanie odwołania bez podpisu osoby odwołującej się również nie może być skuteczny, bowiem również i ta okoliczność nie ma wpływu na wynik postępowania. Postępowanie przed organem odwoławczym toczyło się i mogło się toczyć, bowiem odwołanie niepodpisane, było tylko jednym z odwołań, wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji, a organ odwoławczy jest zobowiązany rozpoznać sprawę w jej całokształcie. Zatem nie ma to dla wyniku postępowania żadnego znaczenia.

Rację ma strona skarżąca, że należy rozważyć interes podmiotów, posiadających w każdym postępowaniu przymiot strony, jednakże należy wskazać, że stosownie do treści art. 5 i 35 p.b. każdy ma prawo do zabudowania swojej nieruchomości, a także nakazuje organom architektonicznobudowlanym udzielenie pozwolenia na budowę przy spełnieniu przez inwestora wymogów normatywnych. Jeśli chodzi o zarzut błędnego określenia stron postępowania, to trzeba wskazać, że, zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, ustalenie prawidłowego kręgu podmiotów, którym ten przymiot przysługuje należy do organu pierwszej instancji. Trzeba dalej pamiętać, że kontrolowane postępowania toczy się na podstawie przepisów Prawa budowlanego, a jego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę, w trybie art. 35 tej ustawy. W takim przypadku ustawodawca w art. 28 ust. 2 ustawy wskazuje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem to organ architektoniczno-budowlany każdorazowo winien ocenić, jakie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W tym postępowaniu (na obecnym etapie sprawy) jako najważniejsze dla określenia "strefy oddziaływania" wydaje się być kwestia rozchodzenia się w terenie hałasu, emitowanego przez urządzenia zainstalowane w budynku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2019 r. (II OSK 848/17) "pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora.

Stosownie zaś do normy art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego.

W orzecznictwie wskazuje się, że do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się granicach dopuszczalnych, określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza w tym względzie normy, lecz wynika też z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (zobacz: wyrok NSA z 15 lipca 2016 r. II OSK 2759/14; wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r. II OSK 1613/11, LEX nr 1217437; wyrok NSA z 15 lutego 2013 r. II OSK 2171/11 LEX nr 1358498). Podnosi się także, że przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania (zobacz: wyrok NSA z 15 lutego 2013 r. II OSK 2171/11).

Tym samym, w świetle przywołanego wyżej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnieść należy, iż pojęcia obszaru oddziaływania obiektu nie można rozumieć tak wąsko i ściśle, jakby to wynikało wyłącznie z wykładni gramatycznej art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten określa jak należy rozumieć obszar oddziaływania obiektu, wskazuje na ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego, wynikające z przepisów odrębnych. Są to więc stany ekstremalne, mogące mieć miejsce w przyszłości, kiedy nie ma wątpliwości, że oddziaływanie projektowanego obiektu nie ograniczy się do terenu, na którym ma zostać zbudowany, skoro na terenach w otoczeniu obiektu budowlanego zachodzi konieczność wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu (w zabudowie) na podstawie przepisów odrębnych. W takich stanach faktycznych, przy takim oddziaływaniu obiektu budowlanego w większości przypadków można mówić o podstawach do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Nie można jednak przepisu art. 3 pkt 20 rozumieć tak wąsko, gdyż w ten sposób poza obszarem oddziaływania obiektu pozostałyby wszystkie nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, które są już zabudowane i użytkowane w określony sposób. I dla właścicieli tych nieruchomości nie jest obojętne to, czy nowy obiekt budowlany będzie na ich nieruchomości oddziaływał negatywnie, czy też nie, tym bardziej jeżeli to jest obiekt nietypowy dla tego terenu, mogący potencjalnie oddziaływać na otoczenie w szerszym zakresie, niż to wynika z założeń projektowych i wykonanych w oparciu o te założenia analiz. Zatem obszar oddziaływania obiektu nie może być tak rozumiany, że w praktyce stanowi barierę nie do przebycia dla większości podmiotów posiadających nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, a którym odmawia się przymiotu strony w postępowaniu tylko z tego powodu, że zgodnie z założeniami projektowymi nie będzie potrzeby w przyszłości wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na podstawie przepisów odrębnych. Czy tak będzie w rzeczywistości, jak twierdzi inwestor i organy właściwe do wydania pozwolenia na budowę, podmioty, których poszanowanie interesów nakazuje art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (przepis ten został skutecznie wskazany w skardze kasacyjnej), powinny mieć możliwość sprawdzenia tej kwestii poprzez udział w postępowaniu w charakterze strony. Wąskie rozumienie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane odwołujące się do naruszenia interesu prawnego jest zbyt restrykcyjne, w praktyce ograniczające prawa wynikające z Konstytucji RP (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1). Dlatego też stroną postępowania o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, podobnie postępowań nadzwyczajnych w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien być każdy podmiot, który ma w tym interes prawny, a nie dopiero wtedy, kiedy ten interes prawny zostanie naruszony".

Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji uznał za strony podmioty wymienione w rozdzielniku decyzji, natomiast skarga nie wskazuje kto i dlaczego został przez organ pominięty, mimo posiadania takiego przymiotu, zatem rozpoznając sprawę na obecnym etapie nie sposób uznać tego zarzutu za zasadny. Jeśli chodzi o kolejny zarzut skargi, w postaci naruszenia przez organy art. 10 kpa, to trzeba dalej powiedzieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych naruszenie art. 10 kpa może spowodować wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego o ile strona wykaże, że to spowodowało negatywne skutki dla skarżącego. Takiej okoliczności, biorąc pod uwagę, że sprawa została rozpoznana przez dwa organy w trybie instancyjnym (zdaniem sądu) skarżący nie wykazał. Można dodać, że organy nie mają obowiązku odnosić się do każdego pisma procesowego strony, zatem nie stanowi to naruszenia przepisów postępowania.

Nie ma także racji skarżący podnosząc, że organ wziął pod uwagę jedynie interes inwestora, ignorując interesy mieszkańców okolicznych nieruchomości. Wskazać trzeba, że jeśli chodzi o interesy stron postępowania, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, to są one ściśle określone w ustawie prawo budowlane, poprzez art. 28 ust. 2 tej ustawy (o czym szeroko była mowa wcześniej), a analiza akt, w szczególności uzasadnień kwestionowanych decyzji wskazuje jednoznacznie, że organy analizowały planowana inwestycję w świetle tzw. oddziaływania na okoliczne nieruchomości.

Jeśli chodzi o kolejny zarzut zaniechania przez organ przeprowadzenia dowodu z biegłego, to trzeba jasno powiedzieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (co do zasady) organ nie ma takiego obowiązku, a w sprawie została przedłożona stosowana analiza, która została w ramach swobodnej oceny dowodów uznana przez organ za wystarczającą.

Kwestią pierwszoplanową dla prawidłowego rozpoznania tej sprawy trzeba (za skargą) powiedzieć, jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy hałas emitowany przez inwestycję, biorąc pod uwagę jej usytuowanie (w terenie zabudowanym budownictwem o charakterze mieszkaniowym) nie będzie przekraczał dopuszczalnych normatywnie norm hałasu dla terenów takiej zabudowy mieszkaniowej. W tym zakresie analiza dołączona do pozwolenia na budowę (zdaniem sądu) nie jest wystarczająca dla udzielenia jednoznacznej odpowiedzi. I tak, nie rozważono w dokumencie hałasu emitowanego (ewentualnie) przez przepompownię. Trzeba bowiem zauważyć, że, jak wynika z projektu budowlanego (k. 39 projektu) "w przypadku za małego ciśnienia w sieci miejskiej należy dodatkowo zamontować zestaw hydroforowy (opcja). Lektura "Analizy" wskazuje, że tej "opcji" jej autorzy nie rozważali. Dalej projekt wskazuje na potrzebę zamontowania w obiekcie lub terenie szeregu urządzeń potencjalnie emitujących hałas. Są to: przepompownia ścieków k. 45, urządzenia elektryczne k. 24, wodna kurtyna nad drzwiami do ogrzewania k. 39; rys 80 – pompa wody z wymiennika p.16. Stąd za zasadny należy uznać zarzut nieustalenia stanu faktycznego w zakresie wpływu emitowanego przez inwestycję, w fazie użytkowania obiektu hałasu na środowisko, w tym okoliczne nieruchomości. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z dołączonego do wniosku projektu, k. 8 "analizy akustycznej " dla projektowanego budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem w m. P. przy skrzyżowaniu ul. A. oraz ul. Ch. (k. 166 i n. projektu budowlanego) wynika, autorzy wskazali jako potencjalne źródła emitowanego hałasu: praca klimatyzatora, agregat lady chłodniczej, agregat komory chłodniczej, agregat układu chłodzenia napojów, agregat nabiału, (poza użytkowaniem przez klientów stanowisk parkingowych). Natomiast na k. 24 projektu budowlanego znajduje się tabela, która zawiera wykaz urządzeń elektrycznych, planowanych w budynku handlowym. Są to: pompa wody z wymiennika z przegrzewaniem, chłodnia, klimatyzatory, lada nabiałowa, zamrażarki, lodówki, kurtyna powietrzna, piec do wypieku bułek, wentylacja mechaniczna, oświetlenie elektryczne, podgrzewacz w pomieszczeniu socjalnym, WC, biurze (oświetlenie zewnętrzne i reklamowe – które wydaje się nie jest źródłem hałasu). Jeszcze raz trzeba podkreślić, że niewątpliwie część z tych urządzeń nie emituje hałasu, ale, zdaniem sądu, część z nich niewątpliwie będzie go emitować. Rzeczą organu będzie zatem samodzielnie ustalić lub wezwać inwestora do uzupełnienia "Analizy akustycznej" w zakresie pozostałych urządzeń potencjalnie emitujących hałas i/lub odebranie oświadczenia od osoby uprawnionej, że poziom hałasu, emitowany przez inne źródła (poza ujętymi w analizie) nie ma wpływu na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w terenie zabudowy mieszkaniowej, otaczającym inwestycję. Wskazać dalej trzeba, że zdaniem sądu, organy nie mogą wydawać orzeczeń w sprawach (tak jak w rozpoznawanym przypadku) uznając za wiążący pogląd zawarty w piśmie pochodzącym od strony postępowania- w tym przypadku inwestora. Na karcie 38 akt organu pierwszej instancji wprawdzie znajduje się pismo, skierowane do organu "na papierze firmowym B", w którym zostały zawarte pewne tezy i uzupełnienia do znajdującej się w aktach analizy. Jednakże pismo to, co przyznaje sam organ, zostało podpisane i przedłożone (a być może także sporządzone?) przez pełnomocnika inwestora. Nie sposób zatem przyjąć, aby wnioski i twierdzenia tam zawarte stanowiły stanowisko autorów analizy. W konsekwencji może i winno być potraktowane jedynie jako stanowisko inwestora.

W tym zakresie niezrozumiała jest konstatacja organu odwoławczego, że "odnośnie pisma inwestora z dnia 26 lipca 2017 r. (sporządzonego na papierze firmowym B sp. z o.o. gdzie jako autor figuruje A SA., podpisanego przez pełnomocnika inwestora E. U.) wojewoda zwraca uwagę na aspekt formalny: Analiza jest załącznikiem do projektu budowlanego będącego załącznikiem do wniosku w postępowaniu administracyjnym, w którym to postępowaniu E. U. jest pełnomocnikiem wnioskodawcy (Inwestora). Pismo z dnia 26 lipca 2017 r. jest aktem deklaratoryjnym - odpowiedzią strony postępowania administracyjnego na skierowane do niej pytanie organu dotyczące innych środków dowodowych. Tym samym pismo to nie jest przejawem woli, nie kreuje samoistnej konstytutywnej czynności cywilnoprawnej, która wywoływałaby bezpośrednio skutki w obszarze prawa prywatnego. Zatem jego forma jest prawnie obojętna".

Odnośnie do metod badania poziomu hałasu, określonych przez obowiązujące przepisy, to należy zgodzić się z organem odwoławczym, że określa je rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, (Dz.U.2014.1542 z dnia 2014.11.07), (zmiany aktu dla rozpoznania sprawy nieistotne) wydane na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a dokładnie załącznik nr 7 do tego rozporządzenie, określający "metodykę referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", przy czym wyraźnie trzeba powiedzieć, że już we wprowadzeniu do tego załącznika wskazano, że "metodyka referencyjna służy do wyznaczenia wartości poziomu hałasu pochodzącego z instalacji lub urządzeń znajdujących się na terenie jednego zakładu, wyrażonego wskaźnikami LAeq D i LAeq N, określonymi w art. 112a pkt 2 ustawy, mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby". Powołując się na wcześniejszą argumentację trzeba podtrzymać stanowisko, że "Analiza" tym zasadom nie czyni zadość.

Reasumując, wobec uznania, że w toku postępowania organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8 i 77 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na zasadzie art. 145 § 1 pkt1c ppsa, należało orzec jak na wstępie.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.).