Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 2050/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3, art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 396/09 w sprawie ze skargi B. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - Biuro Krajowej Informacji podatkowej) na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 2 czerwca 2009 r. wydaną przez Ministra Finansów. Skarga została podpisana przez Skarżącą - B. K. - oraz przez radcę prawnego - M. J.

Postanowieniem z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 396/09, WSA w Kielcach odrzucił ww. skargę z uwagi na nieopłacenie wpisu stałego w wysokości 200 zł przez profesjonalnego pełnomocnika.

Skargą kasacyjną od powyższego postanowienia, wniesioną pismem z dnia 28 października 2009 r., Strona zarzuciła sądowi I instancji:

- naruszenie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.) poprzez nietrafne zastosowanie tego przepisu, albowiem skarga na interpretację indywidualną Ministra Finansów nie została wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego,

- naruszenie art. 220 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tegoż przepisu i nie wezwanie Strony B. K. jako podmiotu wnoszącego skargę do uiszczenia opłaty pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd.

Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach - włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei stosownie do 221 P.p.s.a pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że od skargi złożonej do sądu I instancji wymagany był wpis stały stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem, wpis stały w sprawach skarg niewymienionych w § 2 ust. 1-5 w/w rozporządzenia, m. in. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, wynosi 200 zł.

Przedmiotem sporu jest natomiast to, kto wniósł skargę do sądu I instancji, to znaczy czy uczyniła to sama Skarżąca, czy też reprezentujący ją profesjonalny pełnomocnik.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie niniejszej sprawy należy przychylić się do stanowiska prezentowanego przez Stronę, zgodnie z którym Skarżąca samodzielnie wniosła skargę do sądu I instancji. Wprawdzie bowiem skarga była podpisana nie tylko przez Skarżącą, ale również przez radcę prawnego, jednakże okoliczności wskazują, że to Skarżąca wniosła samodzielnie pismo procesowe. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że należy odróżniać sporządzenie skargi od wniesienia skargi, co ma na gruncie rozpoznawanej sprawy o tyle istotne znaczenie, że sporządzenie skargi i wniesienie skargi może być dokonane przez dwa różne podmioty. Po drugie, z nagłówka skargi wniesionej do sądu I instancji nie wynika, że skarga została złożona przez profesjonalnego pełnomocnika. Wręcz przeciwnie - widnieje tam imię i nazwisko Skarżącej oraz wyłącznie jej adres. Po trzecie, pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej zostało udzielone radcy prawnemu M. J. już po wniesieniu skargi, to znaczy 23 września 2009 r.

Skoro zatem w świetle ww. okoliczności nie można uznać, że skarga do sądu I instancji została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, należy również uznać, że Sąd I instancji niezasadnie zastosował art. 221 P.p.s.a. (odrzucając skargę), powinien natomiast zastosować art. 220 § 3 P.p.s.a. i wezwać Stronę do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego pod rygorem odrzucenia skargi.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, przepis art. 203 P.p.s.a. dotyczący zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie ma zastosowania, niezależnie od zgłoszonego przez wnoszącego skargę kasacyjną wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Strona wnosząca skargę kasacyjną ma w takiej sytuacji możliwość odzyskania kosztów postępowania kasacyjnego po uwzględnieniu skargi w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako że koszty te należy zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu na podstawie art. 200 p.p.s.a. (vide postanowienie NSA z 30 września 2005 r., II OSK 702/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 16.). Powyższy pogląd znalazł aprobatę również w literaturze przedmiotu - S. Babiarz; B. Dauter; M. Niezgódka-Medek, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. I. Z tego względu brak było podstaw do zwrotu kosztów sądowych.