Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 929/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d, pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr ewid. 397 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w M., pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100-2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW 9 R. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach nr ewid. 365, 366, 364, 367 i 397, położonych w miejscowości R. gm. W.

W odwołaniu od tej decyzji A. P., reprezentowana przez adwokata A. A., wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą to decyzję organ oparł swoje ustalenia.

Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalaj jaklo Prawo bud.), uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki nr ewid. 397 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż w dniu [...] A Sp. z o.o. W. - - wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę ww elektoprni wiatrowej EW 9 jednej elektrowni wiatrowej Vestas V100-2MW o mocy do 2,0 MW o wysokości wieży 118,1m, usytuowanej na żelbetowym, monolitycznym fundamencie, zakres pracy rotora do średnicy 100m oraz drogi dojazdowej wraz z placem manewrowym i zjazdem.

Wojewoda, przywołując w następnej kolejności treść art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do ich zabudowy. Projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G.-Ł., R., Z., K., M. D. i fragmentu miasta W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z 26 lipca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r., poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami tego planu działki, na których zlokalizowana jest projektowana inwestycja, położone są na terenie oznaczonym symbolem 9R-EW, przeznaczonym pod tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1 przeznaczonym pod tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Zgodnie z treścią punktu 6 ustaleń szczegółowych, dotyczących przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów powyższy plan dopuszcza w obrębie terenów przyległych do elektrowni wiatrowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R-EW do 14R-EW zasięg rzutu poziomego śmigła elektrowni wiatrowej, z zastrzeżeniem poszanowania praw osób trzecich. Z powyższego wynika zatem, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ stwierdził w następnej kolejności, że projektowana inwestycja – stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.) – należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i zdaniem Wojewody inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji. Z decyzji tej wynika mianowicie, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie należy przeprowadzać oceny odziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącego załącznik do powyższej decyzji, wynika, że inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500m od najbliższej turbiny, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie. W decyzji tej określono ponadto, iż przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego. W analizie akustycznej wykonanej w ramach analizy porealizacyjnej należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji.

Wojewoda podniósł nadto, że inwestor w toku postępowania odwoławczego przedłożył postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] dotyczące zapisów w tej decyzji, z którego wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje swoim zakresem wszystkie turbiny wchodzące w skład Parku elektrowni wiatrowych "W. LS", wszystkie działki ewidencyjne, na których posadowione będą wieże oraz działki ewidencyjne, wynikające z zasięgu oddziaływania rotora.

Zdaniem organu drugiej instancji, załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt spełnia także wymogi § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.).

Jednocześnie Wojewoda zauważył, że zaskarżonym orzeczeniem oraz wnioskiem inwestora objęta została działka nr ewid. 397, stanowiąca działkę drogową, na której nie są realizowane żadne roboty budowlane. Działka ta z uwagi na projektowany z niej zjazd mieści się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Zatem wobec skorygowania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wskazanej w nim działki nr ewid. 397, zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej tej działki należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, który został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w powołanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ stwierdził, że decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana w ramach odrębnego postępowania administracyjnego i wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

Organ odwoławczy podkreślił, że realizacja rozważanej inwestycji nie utrudni odwołującej możliwości korzystania z działki i jej rolniczego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wojewoda podniósł, że inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec czego zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. P., reprezentowana przez adwokata J. T.-J., wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, powtarzając zarzuty z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II OZ 931/15 oddalił zażalenie skarżącej od powyższego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. sąd – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") – zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec uwzględnienia zażalenia na powyższe postanowienie, złożonego przez uczestnika postępowania A Sp. z o.o. z siedzibą w W., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę ponownie tutejszy sąd postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r. odmówił zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. pełnomocnik uczestnika postępowania - inwestora A sp. z o.o. - wniósł o oddalenie skargi. Złożył kserokopię decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], którą organ ten odmówił w trybie wznowieniowym uchylenia decyzji z dnia [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji inwestycji polegającej na budowie "Parku elektrowni wiatrowej "W. LS" składającej się z 14 turbin...". Podniósł ponadto, że w tutejszym sądzie rozstrzygane były skargi w analogicznych sprawach, dotyczących innych elektrowni wiatrowych, ale położonych na tym samym terenie, które zakończyły się wyrokami oddalającymi skargi (sygn. II SA/Łd 495/15 i II SA/Łd 526/15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Łd 530/15, oddalił skargę A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2017 r., sygn. II OSK 1690/16, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kasacyjnie A. P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem NSA, przytoczone w skardze zarzuty nie zostały przez Sąd Wojewódzki poddane właściwej analizie na płaszczyźnie stanu faktycznego sprawy, jak też przepisów prawa materialnego i procesowego, wyznaczających kryteria legalności kontrolowanych decyzji. Mianowicie postawione przez stronę skarżącą zarzuty powinny być ocenione zasadniczo w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego o obowiązku sprawdzenia przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowania, o której mowa w art. 71 ust. 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa z dnia 3 października 2008r."), przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obiekty budowlane należy projektować i budować zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oczywiście w zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien ocenić również oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych.

W ocenie NSA, wymienionych obowiązków Sąd Wojewódzki nie wypełnił, ograniczając się tylko do stwierdzenia bezskuteczności zarzutów, podniesionych przez skarżącą z uwagi na treść art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. przewidującego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a w tym decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaznaczył, że związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwoleniu na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.

NSA podkreślił, że uwagi Sądu Wojewódzkiego co do skutków wiążącej decyzji środowiskowej nie wyczerpują wszystkich spornych kwestii wynikających z zarzutów skargi oraz nie uwzględniają w pełni wszystkich zależności występujących pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzją o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że wynikające z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. związanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od obowiązku sprawdzenia rozwiązań projektowych w kontekście wymagań ochrony środowiska w zakresie szerszym, niż to wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, gdy nie zawsze możliwe jest określenie wszystkich czynników środowiskowych, które mogą wystąpić w trakcie realizacji inwestycji budowlanej. Przyjmuje się również, że według treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

Sąd kasacyjny wskazał, że mając na uwadze cel postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia na środowisko należy założyć, że jego wyniki powinny umożliwić zidentyfikowanie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz wypracowanie rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne skutki realizacji inwestycji. Podkreślono konieczność wyjaśnienia kwestii skumulowanego oddziaływania poszczególnych farm wiatrowych, jakie istnieją w obszarze w którym do takiej kumulacji dojść może. NSA wskazał, ze Sąd Wojewódzki winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z decyzji środowiskowych i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy I. , ta bowiem farma wg skarżącej winna być uwzględniona przy ocenie oddziaływania spornej elektrowni wiatrowej EW 9. wg NSA analiza danych zwarta w decyzjach dla obu przedsięwzięć jak i analiza raportu dla EW 9 pozwoli na merytoryczną ocenę zarzutów. NSA podkreślił, że ustalenie, czy w raporcie uwzględniono kumulatywne oddziaływanie istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych jest najprostszym sposobem weryfikacji zarzutów skarżącej.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik uczestniczki postępowania A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu ww. pisma podniesiono, że zaakcentowana w wyroku NSA sprawa kumulowanego oddziaływania niniejszego przedsięwzięcia oraz Farmy Wiatrowej I. jest oczywiście bezzasadna. Zagadnienie to było przedmiotem najpierw ujęcia w raporcie środowiskowym, przygotowanym na potrzeby postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś następnie rozpoznania przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska (RDOŚ w Ł.) oraz organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności podniesiono, że w raporcie środowiskowym zostało opisane, poddane analizie i ocenione skumulowane oddziaływanie realizowanej przez inwestora farmy wiatrowej W. razem z planowanymi lub zrealizowanymi inwestycjami sąsiednimi, w tym także Farmą Wiatrową I. Konsekwentnie nie istnieje żaden rzeczywisty problem "nieznanego" lub też "nieuwzględnionego" oddziaływania farm sąsiednich, w szczególności Farmy Wiatrowej I. Zagadnienie to - zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej – zostało rozpoznane, ocenione i uwzględnione przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcie - na warunkach określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zostało więc dopuszczone do realizacji przy uwzględnieniu planowanych lub zrealizowanych inwestycji sąsiednich, w tym także Farmy Wiatrowej I. Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z zasadami przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wyrażonymi w art. 63 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 66 ust. 1 pkt 3b) oraz art. 77 ust. 5 pkt 2 ustawy środowiskowej, także przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko każdego kolejnego nowego przedsięwzięcia ocena taka będzie musiała wziąć pod uwagę oddziaływanie skumulowane z innymi wcześniejszymi przedsięwzięciami zarówno zrealizowanymi jak i planowanymi, w tym Farmą Wiatrową I. oraz farmą wiatrową W., realizowaną przez inwestora. Wbrew również nieprecyzyjnym i wprowadzającym w błąd twierdzeniem skarżącej odległość planowanej inwestycji od elektrowni wiatrowych będących częścią FW I. jest o wiele większa niż sugeruje się to w stanowisku skarżącej. Jak wynika bowiem z zestawienia miejsca położenia elektrowni wiatrowej EW8 (będącej przedmiotem niniejszego postępowania) oraz najbliższych elektrowni wiatrowych składających się na FW I. jest to odległość ok. 1,8 km, co sprawia, że w tym konkretnym przypadku jakikolwiek wzajemny wpływ na siebie tych inwestycji jest znikomy, o ile w ogóle występuje. W piśmie tym pełnomocnik inwestora polemizował tez z tezą NSA,. że w postępowaniu o pozwolenie na budowę można badać zgodność z prawem decyzji środowiskowej Pełnomocnik uczestnika postepowania zakwestionował

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Norma art. 190 p.p.s.a. przesądza o bezprzedmiotowości zarzutów uczestnika postępowania i jednocześnie inwestora co do możliwości weryfikowania ustaleń decyzji środowiskowej i jej wniosków w niniejszym postępowaniu.

Oznacza to, iż za przesądzone uznać należało, iż obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę było rozważenie prawidłowości ustaleń decyzji środowiskowej w zakresie obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem oraz jej nieaktualności, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych i związanych z tym uciążliwości, które będą wynikać z kumulacji oddziaływań. Oceny tej sąd I instancji winien przy tym dokonać w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz pkt 9 Prawa budowalnego. W zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien również ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. Zarzut dotyczący kumulacji oddziaływań powinien natomiast zostać rozważony poprzez sprawdzenie prawidłowości stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącej. Celem zaś oceny istotnych wątpliwości Sąd Wojewódzki powinien rozważyć dopuszczenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowej i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy I. oraz dokonać analizy raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, dla rozważenia zasadności zarzutów, zawartych w skardze.

Realizując powyższe wytyczne przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd dysponował (powołane dokumenty zostały załączone do akt sądowych II SA/Łd 635/17 i do akt II SA/Łd 927/17) aktami postępowania środowiskowego, rozstrzygniętego decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla Parku Elektrowni Wiatrowej W. I (strony – skarżąca i uczestnik postępowania posługują się wprawdzie nazwą Farma I., ale w załączonych również przez inwestora dokumentach brak takiej nazwy, farma wiatrowa W. I znajduje się m.in. w obrębie [...]) obejmującej 19 turbin. Decyzja powyższa, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., była również przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej (wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK1025/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 844/13, oddalającego skargę). Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę dysponował również załączonymi do sprawy II SA/Łd 635/17 dokumentami, o których załączenie wnosiła pełnomocnik skarżącej w pismach procesowych – z dnia 21 grudnia 2017 roku oraz z dnia 28 kwietnia 2018 roku.

Niezależnie od załączonego przez inwestora do akt sądowych wyciągu z raportu oddziaływania na środowisko dotyczącego farmy W. LS, sąd zapoznał się z pełną wersją tego dokumentu wraz załącznikami, załączoną do akt sprawy II SA/Łd 635/17 . W oparciu o ten dokument wydana została decyzja środowiskowa Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] ( w aktach adm niniejszej sprawy),. Elektrownia EW 9 wchodzi w skład famy W. LS stanowi jedną z 14 planowanych turbin.

Rozstrzygając skargę sąd dysponował również raportem oddziaływania na środowisko, sporządzonym dla farmy W. l, obejmującej budowę 19 turbin wiatrowych lokalizowanych w północnej części gminy W. pow. [...], na działkach w obrębie [...], w obrębie [...], w obrębie [...], w obrębie [...] i w obrębie [...].

W tym miejscu wskazać należy, że jak zaznaczono wcześniej, co wynika z załączonych dokumentów, nie toczyło się postępowanie w sprawie Farmy wiatrowej I., natomiast w obrębie [...] zlokalizowano kilka turbin w ramach Farmy wiatrowej W. I (str. 67 "wersji uzupełnionej raportu oddziaływania elektrowni wiatrowej "W. 1").

Z załączonych decyzji środowiskowej i raportu oddziaływania elektrowni wiatrowych lokalizowanych w gminie W. wynika natomiast, że nazwy Farma Wiatrowa W. i Farma wiatrowa W. LS dotyczą tej samej inwestycji, na co wskazuje porównanie informacji o lokalizacji inwestycji.

Jak wynika z lektury raportu oddziaływania na środowisko projektowanej farmy W. LS, uwzględniono w nich skumulowane oddziaływanie turbin wiatrowych rozmieszczonych w gminach W., W., G., S., B., Z., P., Z., I. przy czym analizie poddano turbiny istniejące i planowane. Raport wskazywał, że odległości turbin ustalano, aby wykluczyć ich wzajemne oddziaływanie (k.369 -378 akt sądowych).

Raport ten był podstawą wydania decyzji środowiskowej m.in. dla spornej elektrowni wiatrowej EW 9.

Z kolei w raporcie oddziaływania farmy W. 1 wyjaśniono, że uwzględniono w badaniu skumulowane oddziaływanie turbin wiatrowe lokalizowanych i planowanych w gminach B., B., B., B., C., C., G., G., K., K., L., Ł., O., O., P., P., R., S., S., S., S., W., W., W. W., W., Z., Z., Z., Z., Z.. Autor opracowania wskazał, że z projektowanych w sąsiednich gminach elektrowni wiatrowych najbliżej położone znajdują się w gminach G., S., W. i W. Raport powyższy wraz z wszystkimi aneksami i uzupełnieniami był podstawą do wydania decyzji środowiskowej dla farmy wiatrowej W. 1.

Z powyższego uzupełniającego postępowania dowodowego, przeprowadzonego stosowanie do wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 21 września 2017 roku w sprawie II OSK 1690/17 wynika, że w postępowaniu środowiskowym organ zbadał skumulowane oddziaływanie turbiny EW 9 z innymi planowanymi w tej i sąsiednich gminach. Skarżąca przy tym nie wykazała, realizację jakich jeszcze innych turbin czy farmy wiatrowych, poza wymienionymi w przytoczonych raportach należało rozważyć w niniejszym postępowaniu. W szczególności nie potwierdziła tezy, ze zrealizowano inne turbiny, niż te , które były przedmiotem ustaleń i raportów oddziaływania w ramach ww farm wiatrowych W. Ls i W. 1.

Tak więc pomimo, że – jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny - wadą postępowania prowadzonego przez organy w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni EW 9 ( w ramach farmy wiatrowej W. LS) było zaniechanie rozważań co do zmian stanu faktycznego powstałego po wydaniu decyzji środowiskowej, jak i brak weryfikacji jej ustaleń, to jednak uchybienie powyższe nie miało wpływu na zasadność wniosku organu o możliwości wydania pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej EW 9. Z uzupełnionego przed sądem postępowania, wbrew zarzutom skargi nie wynika bowiem, aby organy w fazie określania środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia – farm wiatrowych W. LS i W. 1 pominęły kwestię wzajemnego oddziaływania turbin wiatrowych. Brak również dowodów, że między wydaniem decyzji środowiskowej a postępowaniem o pozwolenie na budowę zostały zrealizowane czy choćby zaplanowane turbiny wiatrowe nie objęte ww decyzjami,. których lokalizacja miałaby wpływ na sporną inwestycję, a zwłaszcza na działkę skarżącej nr446 w obrębie [...].

Należy podkreślić, że skarżąca w toku postępowania sądowego wnosiła o dopuszczenie dowodu z map obrazujących skumulowane oddziaływanie hałasu poszczególnych elektrowni. Warto jednak zwrócić uwagę, że udział A. P. w niniejszym postępowaniu, jej interes prawny wynika z faktu, że jest ona właścicielką działki ewidencyjnej 446 w obrębie [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni Ew-9. Jest to nieruchomość rolna, takie jej przeznaczenie, co jest bezsporne, wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXIV/120/12 Gminy i Miasta w Warcie z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G. – Ł., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W. (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2012r., poz. 2946).. Plan ten przewiduje dla tych terenów przeznaczenie rolne z możliwością budowy elektrowni wiatrowych.

Takie przeznaczenie nieruchomości przesądza o tym, że nie podlega ochronie akustycznej, zatem rozważania co do zachowania norm akustycznych na tym terenie nie mają znaczenia. Wymagania ochrony środowiska, w tym w szczególności określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny natomiast odnosić się, jak wspomniano, do przedsięwzięcia, objętego wnioskowanym pozwoleniem na budowę. Brak jest więc podstaw do wywodzenia wadliwego określenia obszaru oddziaływania projektowanej elektrowni (Ew 9) i związanego z tym nieprawidłowo określonego oddziaływania na nieruchomość skarżącej w oparciu o zarzuty, dotyczące kwestionowanych odległości pomiędzy innymi elektrowniami w ramach przedsięwzięcia W. LS a elektrowniami, usytuowanymi w ramach przedsięwzięcia W. I.

Skarżąca powołuje się na załączony do pisma z dnia 9 kwietnia wycinek mapy, obrazujący odległości między turbinami EW 12 i EW 13 a turbinami EW 08 i EW 03 (wszystkie obręb [...]). Mapa te nie wyjaśnia relacji między ww turbinami a położeniem turbiny EW 9 i działką skarżącej. Ponadto jak wyjaśniono to już wcześniej, dywagacje na temat oddziaływania i kumulowania hałasu wytwarzanego przez turbiny nie mogą odnieść skutku z uwagi na fakt, że nieruchomość skarżącej (dz.ewid. 446 obr [...]), wprawdzie położona w bezpośrednim sąsiedztwie turbiny EW 9, ale jako nieruchomość rolna nie podlega ochronie przed skutkami działania turbiny.

Należy też podkreślić, że zarzuty kierowane do decyzji środowiskowej, jak i braków w ustaleniach faktycznych mogą odnieść skutek jedynie wówczas, gdy powodują one naruszenie uzasadnionych prawnie interesów strony. Natomiast formułowane przez skarżącą zarzuty nie odnoszą się w najmniejszym stopniu do interesu prawnego skarżącej, badanego na gruncie ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uczynić to przy tym winien, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej wyroku z dnia 21 września 2017 roku . z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz art. 9 Prawa budowalnego, tj. zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedmiotem zainteresowania organu administracji architektoniczno – budowalnego są zatem uwarunkowania środowiskowe, w tym określone w decyzji środowiskowej, odnoszące się wszakże do obiektu lub obiektów, których dotyczy postępowanie pozwoleniowe.

Skoro działka skarżącej nie podlega ochronie przed negatywnym oddziaływaniem spornych inwestycji, zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ architektoniczno – budowlany wszystkich wymagań środowiska badanych w postepowaniu prowadzonym w trybie art. 35 Prawa budowalnego nie mogły odnieść skutku.

Reasumując, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo pewnych uchybień procesowych, po uzupełnieniu postępowania przez sąd w trybie art. 106 § 1 p.p.s.a. pozwala na ocenę zaskarżonej decyzji, jako odpowiadającej prawu. Organy architektoniczno – budowlane dokonały w istocie analizy i oceny wniosku inwestora w świetle wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 pr. bud., mimo iż nie dały w pełni temu wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Poza sporem jest, wykazana zresztą już w niniejszym uzasadnieniu zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu niewątpliwe jest również, iż przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja środowiskowa z dnia [...] określiła środowiskowe uwarunkowania m.in. dla budowy turbiny nr EW 9 na działkach ewidencyjnych nr 365, 366 obręb [...], fabrycznie nowej o maksymalnej mocy do 3,0 MW, średnicy wirnika do 112 m, zawieszonego na wysokości do 119 m n.p.t.; wysokość całkowita elektrowni wiatrowej – wieży wraz ze śmigłem w pionie nad nią – do 175 m n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej turbin nieprzekraczającej w porze dziennej i porze nocnej 106,5 dB). Zgodnie z postanowieniami decyzji środowiskowej elektrownia powinna składać się z wieży rurowej wraz z jednym zespołem siłowni oraz generatora, wewnętrznej stacji transformatorowej (opcjonalnie) bądź oraz infrastruktury towarzyszącej, tj. fundamentu o powierzchni do 900 m2, placu montażowego (na etapie budowy), placu manewrowego, wewnętrznej drogi dojazdowej szerokości do 5 m, transformatora zewnętrznego zlokalizowanego u podnóża wieży (opcjonalnie), podziemnej linii kablowej SN (15 kV). Przedłożony projekt budowlany realizuje powyższe wymagania, szczegółowo określone w cz. IV decyzji środowiskowej, odpowiada zatem wymaganiom ochrony środowiska, gdyż jak wynika z raportu środowiskowego, zostaną dotrzymane standardy środowiskowe w odniesieniu do wszystkich normatywnie regulowanych zagadnień (oddziaływanie akustyczne, promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące).

Przedłożony projekt budowlany jest również kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 pr. bud. Został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr. budowlane. Załączony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego organ zobligowany do jego zatwierdzenia i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

M.K.