Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 974/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Bogusława Koczar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania pani J. P. od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2000r., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i §1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, iż podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwała Rady Miejskiej w G. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta G. za dany rok podatkowy, zaś obowiązek podatkowy w tym podatku ciążył m.in. na osobach fizycznych, które były właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości, albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem (art. 2 ust. 1 pkt 1), natomiast - zgodnie z art. 3 ust. 1 – opodatkowaniu podlegały budynki lub ich części, budowle oraz grunty (każdy z tych elementów odrębnie). Z przedłożonej dokumentacji sprawy wynika, iż pani J. P. nabyła lokal mieszkalny o łącznej powierzchni użytkowej [...]m2 wraz z piwnicą o powierzchni [...]m2 oraz częścią ułamkową gruntu (7/[...]) o łącznej powierzchni [...] arów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wymiar podatku dokonany został na podstawie " informacji o nieruchomościach" złożonej przez stronę w dniu [...]r. Podkreślił, że podatnik będący osobą fizyczną miał ustawowy obowiązek złożenia właściwemu organowi gminy wykazu nieruchomości w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości, którego strona nigdy wcześniej nie wypełniła – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż zarzut przedawnienia prawa do wydania przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji wymiarowej za okres 2000r., podniesiony przez panią J. P., jest niezasadny, bowiem do chwili jej doręczenia nie upłynął termin określony w art. 68 § 2 - Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, iż organ podatkowy pierwszej instancji po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jego wcześniejszych decyzji, ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i stwierdził, iż w chwili obecnej nie jest już w stanie ustalić przyczyn istnienia rozbieżności pomiędzy będącym w posiadaniu pani P. protokołu z [...]r., a treścią aktu notarialnego i zawiadomienia Sądu Rejonowego w G. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych z dnia [...]r. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło za wiarygodne dane zawarte w przedłożonych dokumentach urzędowych, zwłaszcza w zawiadomieniu Sądu. Z treści tego dokumentu, jak wyjaśniono, wynika, iż działki objęte księgą wieczystą [...] mają powierzchnię [...]ha, zatem przypadający na panią J. P. udział (7/[...]) wynosi [...]m2 ([...]m2 x [...]=[...]m2).

W skardze od powyższej decyzji, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani J. P. podniosła, iż nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego w kwestii opodatkowania gruntu, pomimo niepodważalnego istnienia rozbieżności w dokumentach źródłowych i pomimo nieustalenia przyczyny tego stanu, błędne ustalenie powierzchni gruntu do opodatkowania tj. [...]m2, mimo, że pierwotne dokumenty będące podstawą zawarcia aktu notarialnego jednoznacznie wskazują na powierzchnię [...]m2. Ponadto skarżąca podniosła, iż wydanie przez samorządowe kolegium odwoławcze najpierw decyzji uchylających z rzetelnym uzasadnieniem (z [...]r.), a następnie w [...]r. utrzymanie tychże samych w treści decyzji w mocy, mimo że przez ten czas nic nie zostało merytorycznie wyjaśnione, jest niedopuszczalne.

Dodatkowo wskazała na zarzut przedawnienia dotyczący decyzji wydanej za rok 2000.

Uzasadniając skargę wyjaśniła, że przedmiotowe mieszkanie wykupiła od Gminy G. i w całości zapłaciła wymaganą kwotę, zarówno za mieszkanie jak i za grunt, do końca [...]roku. Do spisania aktu notarialnego doszło dopiero w

[...]roku. Już w trakcie tej czynności stwierdziła istnienie rozbieżności pomiędzy umową o sprzedaży i dwoma protokołami będącymi podstawą do zawarcia tego aktu. Mimo to podpisała umowę kupna-sprzedaży lokalu, z uwagi na wcześniejsze uiszczenie ceny zakupu. Skarżąca stwierdziła, że nie poinformowano ją o obowiązku podatkowym, dlatego zgłoszenie nabycia nastąpiło, gdy przypadkowo dowiedziała się o tym obowiązku. Podatek uregulowała w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, dodając jednocześnie, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organy podatkowe nie były w stanie ustalić, kto dokonał odręcznych poprawek na "protokole uzgodnień" z [...]r., tym bardziej że akt notarialny zawarto w [...]r. Dla organów podatkowych dokonujących wymiaru podatku najistotniejsze znaczenie mają dane wynikające z dokumentów urzędowych. Podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru tych podatków ma przepis zawarty w art. 21 ustawy z dnia

17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027), który wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ drugiej instancji podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie Sądu Rejonowego w G. Wydział [...]Ksiąg Wieczystych z [...]r. oraz wypis z ewidencji gruntów, zaś dane zawarte w obu tych dokumentach są zgodne.

Z uwagi na fakt, że podatniczka w jednym piśmie wniosła skargę na siedem odrębnych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. i [...] r. dotyczących siedmiu kolejnych lat podatkowych od 2000 do 2006 roku, zarządzeniem z dnia [...]r. rozdzielono skargi na poszczególne zaskarżone decyzje.

Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007r. skarżąca podtrzymała swoje twierdzenia co do bezzasadności i nierzetelności wyliczenia powierzchni gruntu, za który płaci podatek. Stwierdziła, że mimo starań w sądach powszechnych i organach administracji sprawa ta nie została wyjaśniona i w dokumentach oraz rejestrach nadal pozostaje wielkość gruntu taka jak w zaskarżonych decyzjach.

W złożonym załączniku do rozprawy skarżąca ponownie przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Powołując się na posiadane dokumenty stwierdziła, że dołączone do akt administracyjnych ich odpisy są niezgodne z oryginałami, gdyż zostały odręcznie jednostronnie poprawione – zmienione. Opisała poszczególne fakty i czynności prowadzące do zawarcia przedmiotowej umowy sprzedaży lokalu, wskazując na nieścisłości ustaleń przedumownych z treścią zawartą w akcie notarialnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie należy podnieść, że przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalowych ( t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej ustawą podatkową niezależnie od ich zmian dokonanych w okresie od 2000 r. do chwili obecnej normują opodatkowanie podatkiem wymienione w niej nieruchomości w tym grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości oraz użytkownicy wieczyści gruntów. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa.

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ( do dnia 31 grudnia 2002 r. treść tę zawierały art. 2 ust. 1 i 2 ) cytowanej ustawy osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości w postaci wyodrębnionego lokalu mieszkalnego i jednocześnie użytkownikiem wieczystym gruntu ( nieruchomości ) na którym wzniesiono budynek z tym lokalem jest podatnikiem podatku od gruntu jako wieczysty użytkownik i od nieruchomości lokalowej ( budynkowej ) jako jej właściciel. Ma to miejsce wówczas, gdy wyodrębnienie własności lokalu mieszkalnego nastąpiło równocześnie z ustanowieniem wspólności prawa wieczystego użytkowania gruntu w częściach ułamkowych. W myśl art. 6 ust. 1 tej ustawy obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następnego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Osoby fizyczne, z zastosowaniem wskazanych wyjątków, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu ( do dnia 31 grudnia 2002 r. organowi gminy ) informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ( do dnia 31 grudnia 2002 r. – wykaz nieruchomości ), sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości ( art. 6 ust. 6 cytowanej ustawy ).

Stosownie do treści art. 6 ust. 7 wskazanej ustawy podatek od nieruchomości na rok podatkowy ustala, w drodze decyzji, wójt ( burmistrz, prezydent ) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

Ustawa nie przewiduje obowiązku pouczenia podatnika o konieczności złożenia stosownego wykazu ( obecnie informacji ) w przypadku zaistnienia okoliczności rodzących obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Jak wynika z ustaleń organów podatkowych skarżąca umową notarialną z dnia [...]r. ( Rep. [...]) nabyła od Gminy G. lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej [...]m2 z przynależną piwnicą o powierzchni [...]m2 jako odrębną nieruchomość wraz z udziałem wynoszącym 7/[...]części w częściach wspólnych budynku oraz otrzymała prawo wieczystego użytkowania udziału wynoszącego 7/[...]części nieruchomości gruntowej, na której posadowiony był budynek, o łącznej powierzchni [...]m2 . Mocą tej umowy skarżąca stała się więc właścicielem nieruchomości stanowiącej odrębną własność lokalu o określonej w umowie powierzchni użytkowej oraz wieczystym użytkownikiem gruntu w odpowiedniej części w stosunku do jego powierzchni. Przedmiotowy grunt składał się z kilku działek tworzących nieruchomość, która miała urzędową księgę wieczystą w Sądzie Rejonowym w G. o numerze [...] utworzoną wpisem z dnia [...]r. ( zawiadomienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]r. ). Działki tworzące nieruchomość gruntu zostały zaewidencjonowane w rejestrze gruntów. Zarówno akt notarialny jak i zawiadomienie Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w G. oraz wypis z rejestru gruntów zawierają te same dane odnośnie powierzchni działek na których ustanowiono prawo wieczystego użytkowania w tym w odpowiedniej proporcji części na rzecz podatniczki.

W tym miejscu należy podnieść, iż zgodnie z treścią przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie dane te ( powierzchnia gruntów ) miały istotny wpływ na załatwienie sprawy, skoro organy podatkowe przyjęły jako podstawę opodatkowania powierzchnię przedmiotowego gruntu wynikającą z ewidencji gruntów. Organy ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów ( tak wyrok WSA w W-wie z dnia 28.10.2004 r. sygn. akt III SA 3016/03). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym ( art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz. U. Nr 30, poz. 163). Jeżeli skarżący kwestionuje dane tam zawarte, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych ( OwSS 1994/4-5/164).

Tym samym wbrew stanowisku strony skarżącej, w niniejszej sprawie organy podatkowe nie mogły badać okoliczności uzasadniających konieczność dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków skoro ocena tych okoliczności następuje w odrębnym postępowaniu, przed właściwym organem administracji publicznej i w oparciu o wymagane prawem dowody. Dane dotyczące powierzchni gruntu ujawnione w odpowiedniej ewidencji nie mogą być skutecznie kwestionowane w postępowaniu podatkowym. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są bowiem uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.

Dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do błędnego ustalenia stanu faktycznego w kwestii opodatkowania gruntu były bezzasadne. Organ podatkowy nie był zobowiązany ani uprawniony do rozstrzygania wątpliwości związanych z zapisami w innych dokumentach ( dokumencie ) co do wielkości przedmiotowych działek skoro wiązały go dane wynikające z odpowiedniej ewidencji. Skarżąca nie wykazała by w okresie którego dotyczy niniejsza sprawa dane te uległy zmianie i zostały zaewidencjonowane w inny sposób niż przyjęty przez organy podatkowe jako podstawa wymiaru podatku od nieruchomości.

Organy podatkowe prawidłowo ustaliły faktyczną powierzchnię przedmiotowych gruntów przyjmując dane zapisane w ewidencji oraz wynikające z innych dokumentów urzędowych ( akt notarialny, zawiadomienie Sądu ). Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do niemożności ustalenia przyczyn istnienia rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z protokołu z [...]r., a treścią aktu notarialnego i zawiadomienia Sądu z dnia [...]r. nie miało istotnego znaczenia skoro w odpowiednim postępowaniu sądowym bądź administracyjnym skarżąca dostępnymi jej środkami prawnymi nie doprowadziła do podważenia treści aktu notarialnego czy stanu wynikającego z zapisów w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Dane, wynikające z protokołu ustalającego istotne postanowienie umowy przeniesienia własności nieruchomości i wieczystego użytkowania ułamkowej części działki, stanowiącego podstawę do zawarcia opisanej w nim umowy, w której ostatecznie strony uzgodniły inne warunki nie wynikające z tego protokołu, zgodnie ze stanem istniejącym w dniu sporządzenia umowy, nie mają żadnego wpływu na opodatkowanie objętej umową nieruchomości czy prawa wieczystego użytkowania gruntów. Organy podatkowe nie mogą bowiem kwestionować ważności czynności prawnej czy też dokonanych wpisów do księgi wieczystej.

Należy tutaj zauważyć, że zawarte w skardze twierdzenie, iż pierwotne dokumenty wskazują na inną powierzchnię przedmiotowych działek dotyczy jednego dokumentu ( protokołu z dnia [...]r.) w którym ręcznie zmieniono m.in. zapis dotyczący numeracji działek i ich powierzchnię, przekreślając liczbę [...] m2 a wpisując [...] m2 oraz dopisano ręcznie numer księgi wieczystej – [...].

Numer księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości i zmienione dane działek ją tworzących wynikają z treści zawiadomienia Sądu z dnia [...]r. Zmiany nastąpiły więc po dniu sporządzenia protokołu i znane były skarżącej w chwili podpisania umowy ( z dnia [...]r.), gdyż zawarte zostały w jej treści.

Organ odwoławczy opierając się na dokumentach urzędowych które nie zostały przez stronę zakwestionowane w odpowiednich procedurach, mógł ustalić, że działki objęte księgą wieczystą nr [...] mają powierzchnię [...]m2 , zatem przypadający na podatniczkę udział ( 7/[...] ) wynosił [...]m2 i ustalenie to nie rodziło żadnych wątpliwości.

Bezzasadny był również zarzut sprzeczności treści zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z jego wcześniejszym rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie. To, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę po raz pierwszy uchylił decyzję organu podatkowego wskazując, że nie ustalił on faktycznej powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu nie pozbawia go prawa do tego, by rozpoznając sprawę po raz wtóry uznać poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia w tej kwestii za prawidłowe. Organ odwoławczy rozpatrujący sprawę po raz kolejny, po uprzednim uchyleniu wcześniejszej decyzji organu podatkowego, nie jest związany oceną stanu faktycznego sprawy z dnia wydania decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności i dowody zgromadzone zgodnie z prawem w toku całego prowadzonego postępowania podatkowego, dokonując ich powtórnej oceny i uznać je za wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ odwoławczy słusznie stwierdził, iż decydujące znaczenie dla jej rozstrzygnięcia mają dane zawarte w rejestrze, akcie notarialnym i zawiadomieniu sądu, a prowadzone w wyniku uchylenia wcześniejszej decyzji postępowanie nie doprowadziło do ich zakwestionowania.

Organ odwoławczy zasadnie również zauważył, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego za 2000 r.

Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 68 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie pozostaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Mówiąc o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania i wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy, inkasenci (art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej ). Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje w chwili wskazanej w cytowanym wyżej art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okolicznością uzasadniającą powstanie tego obowiązku jest między innymi uzyskanie ( nabycie ) prawa własności nieruchomości w tym odrębnej własności lokalu i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości lub jej części. Na właścicielu lokalu i użytkowniku wieczystym nieruchomości lub jej części ciąży obowiązek podatkowy, który przekształca się w zobowiązanie podatkowe na mocy decyzji organu podatkowego ustalającej to zobowiązanie.

Uzyskując prawo własności ( wieczystego użytkowania ) właściciel

( użytkownik wieczysty ) obowiązany był do złożenia stosownego wykazu ( obecnie informacji ) w określonym terminie ( 14 dni od dnia nabycia odrębnej własności lokalu i uzyskania prawa użytkowania wieczystego gruntu ).

Skoro podatniczka uchybiła obowiązkowi złożenia stosownego wykazu

( informacji ) wypełniając go dopiero w 2004 r. to tym samym organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania podatkowego, o ile decyzja ta została doręczona podatnikowi przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości dotyczy określonego roku podatkowego. W przypadku roku 2000 termin, o którym mowa w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej rozpoczyna swój bieg z dniem 31 grudnia 2000 r. Organ podatkowy mógł więc wydać i doręczyć decyzję ustalającą podatek za ten rok do końca 2005 r. nie narażając się na zarzut przedawnienia prawa do wymiaru tego podatku.

Jak wynika z akt sprawy decyzja ustalająca wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego doręczona została podatniczce w dniu [...]r. ( patrz zwrotne potwierdzenie odbioru ). Skarżąca nie kwestionowała tej okoliczności. Tym samym nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji, o którym mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej. Dzień doręczenia decyzji organu pierwszej instancji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości był dniem powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego ( art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ). Organ odwoławczy orzekł więc o istniejącym już zobowiązaniu w wysokości ustalonej decyzją pierwszoinstancyjną. Dlatego, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, nie mógł naruszyć przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej.

Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył zasad ogólnych postępowania podatkowego, gdyż postępowanie to zostało przeprowadzone w pełnym zakresie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jej stanowcze rozstrzygnięcie. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ podatkowy uwzględnił wszystkie, istotne dla sprawy okoliczności oceniając wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych według swojej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wskazując kryteria jakimi kierowały się dokonując oceny dowodów. Zdaniem Sądu prowadząc postępowanie podatkowe i weryfikując materiał dowodowy organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, prawidłowo stosując normy prawa procesowego i zachowując reguły tej oceny.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, logicznie argumentując przyczyny dla których twierdzenia podnoszone przez stronę nie mogły doprowadzić do rozstrzygnięcia innego niż przyjęte w decyzji. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanych przepisów prawa materialnego.

Strona skarżąca w żadnym razie nie wykazała by dokonane w sprawie ustalenia nie znajdowały uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Nie przedstawiła dowodów świadczących o tym by powierzchnia użytkowa jej lokalu przyjęta do opodatkowania nie odpowiadała wielkości określonej w umowie notarialnej z dnia [...] r., by stawki podatkowe zastosowane przez organ podatkowy były niezgodne z obowiązującymi przepisami oraz by powierzchnia gruntu będąca w jej wieczystym użytkowaniu nie była zgodna z rzeczywistą powierzchnią przedmiotowych działek czy powierzchnią zapisaną w księdze wieczystej tej nieruchomości.

Określając powierzchnię mieszkania i piwnicy organ podatkowy uwzględnił dane wynikające z aktu notarialnego i złożonej przez podatniczkę informacji, a określając udział w części gruntu ( nieruchomości gruntowej ) będącego w wieczystym użytkowaniu dodatkowo oparł się na wypisie z rejestru gruntów i zawiadomieniu Sądu z dnia [...]r.

Dowody wskazane przez podatniczkę nie obalały tych ustaleń. Świadczyły jedynie o tym, że w czynnościach podejmowanych przez strony przyszłej umowy operowano innymi danymi niż ostatecznie przyjętymi w umowie notarialnej. Okoliczności te nie mogły doprowadzić – w postępowaniu podatkowym – do zakwestionowania ważności aktu notarialnego, treści księgi wieczystej czy zasadności danych zawartych w ewidencji.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego i procesowego w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił.