Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 850/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. art. 2 ust. 8, art. 6a, art. 20, art. 29, art. 30
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Par. 9
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
journal: M.P. 1969 nr 11 poz 98 Par. par. 6, 91, 10, 37
law: Zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. G. i B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany operatu ewidencji gruntów i budynków skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287), § 9ust. 1 i ust. 2 pkt 2, § 36 pkt 6, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1, ust. 2, § 47 ust. 3, § 55 pkt 2, § 56 pkt 1, § 86 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454) i art. 104 kpa – działając na wniosek H. M. oraz M. P. – S. – orzekł o modyfikacji w trybie aktualizacji bieżącej operatu ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki ewidencyjnej 2559 położonej w A i wprowadzeniu zmian zgodnie ze stanem prawnym poprzez wyodrębnienie działek ewidencyjnych stanowiących odrębne przedmioty własności i założenie dla nich odrębnych jednostek rejestrowych w ten sposób, że z działki ewidencyjnej 2559 wyłącza się:

1) działkę ewidencyjną 2559/1 o powierzchni 0,08 ha i użytku rola klasy czwartej b (RIVb),

2) działkę ewidencyjną 7296 o powierzchni 0,06 ha i użytku gruntowym tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B,

3) działkę ewidencyjną 7297 o powierzchni 0,02 ha i użytku gruntowym droga oznaczona symbolem (dr).

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wnioskodawcy pismem z dnia 29 kwietnia 2010r. złożyli wniosek o ujawnienie w operacie ewidencji gruntów parceli katastralnej 6476 księga wieczysta [...] ciąg dalszy Lwh. [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy Wydział Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych i rozdzielenie różnych ciał hipotecznych stanowiących nowe działki 2559/1, 2559/2, 2559/3 zgodnie z załączonym projektem podziału wykonanym przez biegłego sądowego Z. S. do postępowania sądowego o ustanowienie służebności o sygn. akt [...]. Ponadto na potrzebę regulacji stanu prawnego przedmiotowej działki wskazał również Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w piśmie z dnia 4 października 2010r. Organ wezwał pismem z dnia 28 października 2010r wnioskodawców do dostarczenia aktualnej mapy dla celów prawnych z wykazem zmian gruntowych uwidaczniającym działki ewidencyjne jako ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych oznaczonych zgodnie z zasadą numeracji nowopowstałych działek. 27 grudnia 2010r. wnioskodawcy przesłali mapę dla celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym wykonana przez geodetę uprawnionego Z. S. przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu 28 grudnia 2010r. i zarejestrowaną pod nr [...]. Uczestnicy postępowania B. i J. G. wnieśli sprzeciw wobec dokonywania jakichkolwiek zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki 2559, twierdząc, że przedmiotowa działka w całości stanowi ich własność, podnosząc, że postępowanie regulacyjne w odniesieniu do tej działki znalazło finał w sądzie, a więc tryb administracyjny, w tym pomiar aktualizacyjny i rozgraniczenie, został już wyczerpany. Ich zdaniem podjęta w tym trybie regulacja jest prawnie niedopuszczalna. Wnioskodawcy natomiast dołączyli kopię wyroku Sądu Okręgowego sygn. akt [...] z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie o ochronę własności, oraz postanowienie Sądu Okręgowego sygn. akt [...] z dnia 29 lipca 2010r. oraz pismo modyfikujące wniosek.

Starosta ustalił, że utworzona w trakcie modernizacji operatu ewidencji gruntów w 1988r. działka ewidencyjna 2559 położona w A nie stanowi obszaru gruntów jednorodnego pod względem prawnym, co daje podstawę do wprowadzenia zmiany przez wyodrębnienie działek ewidencyjnych stanowiących odrębne przedmioty własności. Zdaniem Starosty uzasadniał to aktualny stan prawny wykazany w księgach wieczystych nr [...], [...] cd Lwh. [...] oraz Nr [...]. Zgodnie ze stanem wykazanym w księdze wieczystej [...] ujawniona tam jest działka ewidencyjna 2559/1 o powierzchni 0,06ha w ślad za aktem notarialnym Rep. A numer [...] z dnia 25 lutego 1987r. oraz aktem notarialnym Rep. A numer [...] z dnia 26 lipca 1989r. Księga wieczysta nr [...] obejmuje parcele katastralne pgr. 287/2, 288/1, pb. [...] o łącznej powierzchni 0,06 ha, a opis tej nieruchomości jest niezgodny z oznaczeniem w operacie ewidencji gruntów, gdyż zawiera już nieobowiązujące oznaczenia katastralne. Natomiast księga wieczysta nr [...] zawiera parcelę katastralną pgr. 6476 o powierzchni 0,0468 ha, a opis tej nieruchomości także jest niezgodny z oznaczeniem w operacie ewidencji gruntów gdyż zawiera nieobowiązujące już oznaczenia katastralne. Starosta wyjaśnił, że wykazanie w księdze wieczystej nr [...] oznaczenia działki 2559/1 zostało dokonane na podstawie stanowiącego załącznik do ww. aktu notarialnego wyrysu z mapy ewidencji gruntów, który nie obrazował stanu wykazanego w ewidencji gruntów i budynków, gdyż w operacie tym figurowała działka 2559, tak więc stan ten nie był zgodny z ewidencją gruntów. W celu odzwierciedlenia aktualnego stanu prawnego na sporządzonej przez geodetę uprawnionego Z. S. mapie wyodrębniono z działki ewidencyjnej 2559 odpowiedniki ujawnionych w ww. księgach wieczystych nowych działek. Na podstawie wykazu zmian przedstawionego na tej mapie sporządzonego zgodnie ze stanem prawnym powstały nowe działki oznaczone, jako: działka 2559/1 - odpowiednik nieruchomości wykazanej w Kw. [...], działka 7296 - odpowiednik nieruchomości wykazanej w Kw. [...], działka 7297 - odpowiednik części nieruchomości ujawnionej w Kw. [...]. Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazano na podstawie dokumentacji geodezyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to jest na podstawie poprzednio obowiązującego katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Odnośnie zarzutów B. i J. G. Starosta wyjaśnił, że dokumentacja stanowiąca podstawę nabycia własności w kw. [...] i kw. [...] wskazuje, że łączna powierzchnia wykazanych tam nieruchomości wynosi 0,12 ha, zaś po zmianie odpowiednio działki przyjmują po wierzchnie 0,08 ha i 0,06 ha, co stanowi łącznie 0,14 ha, tak więc nie następuje uszczuplenie własności. Ponadto zdaniem Starosty nie można się zgodzić z twierdzeniem, że tryb postępowania administracyjnego został już wyczerpany, z uwagi na fakt, że przeprowadzane postępowanie rozgraniczeniowe przez Urząd Rejonowy zostało umorzone i przekazane do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu. Postępowanie prowadzone przez sąd wobec braku wpłaty wymaganej zaliczki na poczet kosztów sądowych również zostało umorzone. Starosta powołał się na uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 lipca 2002r. sygn. akt [...] wydanego w sprawie o ochronę własności odpowiadającej pgr. 6476 z Kw. [...] stwierdzający, iż w skład dz. ew. 2559/1 nie weszła parcela katastralna 6476, nadto Sąd ustalił, że powodowie, czyli Państwo G., nie wykazali, że są właścicielami pasa działki 2559 w części, w jakiej graniczy z działkami 2560/1, 2560/2, a część działki 2559 w tym pasie stanowi pgr. 6476. W innym uzasadnieniu (sygn. akt. [...] z dnia 29 lipca 2010r.) dotyczącym wniosku o zasiedzenie służebności Sąd Okręgowy stwierdził, że dla wykazania przebiegu służebności po działce 2559/2 nie ma podziału działki 2559 i nie ma potrzeby przedkładania dokumentacji podziałowej, lecz wystarczy przedłożenie wykazu synchronizacyjnego uwidaczniającego, z jakich parcel gruntowych powstała działka 2559/2 aktualnie odpowiadająca działce ewidencyjnej 7296. W ocenie Starosty przeczy to twierdzeniom B. i J. G. jakoby w niedopuszczalny sposób dokonywany był podział działki 2559 w trybie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Starosta uznał, że zgromadzony w sprawie materiał uzasadniał orzeczenie o wyodrębnieniu działek ewidencyjnych zgodnie ze stanem prawnym wykazanym w księgach wieczystych.

Odwołanie od decyzji Starosty złożyli B. G. i J. G., którzy zarzucili naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 28, art. 268a, art. 61 § 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 19, art. 24, art. 61, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 oraz przepisów art. 22 ust. 1 i ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie do odmiennego stanu faktycznego niż norma ta wskazuje oraz przepisów art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez ich niezastosowanie, mimo iż norma zawarta w tych przepisach stanowi przepis szczególny wobec normy zawartej w przepisach art. 28 kpa. Wobec powoływanych naruszeń odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania wszczętego na wniosek innej osoby niż uprawnione w myśl przepisów art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez inny równorzędny organ I instancji. Ponadto odwołujący się wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyłączenie Geodety Powiatowego A. K., nakazanie prowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej systemem prawa, dopuszczenie jako dowodu wszystkich wniosków przedłożonych przez jedyną stronę w tym postępowaniu – czyli odwołujących się - dopuszczenie dowodu z pisma WINGiK znak: [...] z dnia 21 lutego 2011r. na okoliczność jego treści oraz oddalenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego z 27 listopada 2006r. sygn. akt [...] i postanowienia Sądu Okręgowego sygn. akt [...].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 6 maja 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2; ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje, że księga wieczysta nr [...] obejmuje nieruchomość oznaczoną jako pgr. l.kat. 6476. Jako współwłaściciele w stosunku do przedmiotowej nieruchomości ujawnieni są m.in. wnioskodawcy, tj. H. M. oraz M. P. - S. W ewidencji gruntów i budynków nie został oznaczony odpowiednik pgr. 6476 na mapie ewidencyjnej. W tym zakresie pierwotne żądanie ujawnienia wnioskodawców o ujawnienie było uzasadnione i żądanie takie słusznie zostało przez organ I instancji zakwalifikowane jako aktualizacja operatu ewidencyjnego i w takim zakresie postępowanie powinno być prowadzone niezależnie od późniejszego zmodyfikowania żądania przez wnioskodawców. Jak bowiem wynikało z treści wniosków (z 29 kwietnia 2010r. oraz z 13 maja 2010r.) zamiarem wnioskodawców było "odtworzenie" na mapie ewidencyjnej działki odpowiadającej pgr. l.kat. 6476. To zadaniem Starosty było właściwe zakwalifikowanie i pouczenie stron o właściwych przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W tym świetle niezasadne było ograniczenie prowadzonego postępowania tylko do bieżącej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr 2559 położonej w A. Jak bowiem sami wnioskodawcy wskazali (w piśmie z 13 maja 2010r.), a co wynika także z materiałów źródłowych będących w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, granice pgr.l.kat. 6476 znajdują się nie tylko w działce ewidencyjnej nr 2559, ale także 2560/1 i 2560/2. Co więcej ograniczenie postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego tylko do działki nr 2559 oznaczało w istocie także usankcjonowanie prac geodezyjnych na materiałach nieaktualnych. Zdaniem WINGiK przedmiotem postępowania ewidencyjnego aktualizującego ewidencję w jej części kartograficznej powinno być uwidocznienie na obowiązującej mapie ewidencji działki stanowiącej odpowiednik parceli 6476 w jej granicach ewidencyjnych (a nie prawnych), tj. takich jak oznaczono na mapie ewidencyjnej w skali 1:2880. Granice ewidencyjne nie muszą pokrywać się ze stanem prawnym, a ewentualne spory o zasięg prawa własności podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu rozgraniczeniowym. Działanie takie jest konieczne nie tylko w świetle zasady aktualizacji operatu ewidencyjnego, ale także z punktu widzenia istoty pojęcia działki ewidencyjnej. W ocenie WINGiK organ I instancji nie podjął wszystkich koniecznych czynności w celu ustalenia, czy istnieje możliwość wprowadzenia zmiany przedmiotowej, o której mowa powyżej. W tym zakresie można mówić o naruszeniu art. 77 i 80 kpa. Dokonane przez Starostę ustalenia ograniczyły się przede wszystkim do działki nr 2559, czego nie można uznać za wystarczające w świetle powyższych rozważań. Starosta ustalił mianowicie, że utworzenie działki ewidencyjnej nr 2559 w obrębie A nastąpiło po przeprowadzeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa z 6 sierpnia 1988r. Nr [...] poz. [...]. W jednostce rejestrowej [...] obręb A została wpisana S. A. jako władająca działką 2559, a następne w jej miejsce jako właścicieli wpisano J. i B. G. Brak jest natomiast odniesienia do pozostałych działek (2560/1 i 2560/2). Analiza zaś map w skali 1:2880 znajdujących się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wskazuje na przebieg granic parcel gruntowych według wcześniej prowadzonej ewidencji. Również w zbiorach dokumentów prowadzonych dla ksiąg wieczystych znajdują się mapy przedstawiające granice wymienionych w księgach działek jak również parcel gruntowych. Przede wszystkim te dokumenty powinny być uwzględnione przy rozważaniu możliwości naniesienia pgr. l.kat. 6476 na aktualną mapę ewidencyjną. WINGiK wskazał, że w oparciu o nie konieczne jest dokonanie oceny przedłożonej przez wnioskodawców dokumentacji.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że podstawowym dowodem, na którym oparł się Starosta, była mapa dla celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego Z. S., które to opracowanie nie jest wystarczające dla potrzeb postępowania, a dodatkowo zawiera uchybienia, których organ I instancji nie dostrzegł. Z mapy tej wynika, że działka ewidencyjna 2559 została utworzona z różnych nieruchomości a to: z działki 2559/1 z KW [...], pgr 287/2 , 288/1 i pb. [...] z KW [...] oraz z części pgr. 6476 z [...]. Tak sporządzony wykaz zmian nie spełnia jednak wymogów określonych w § 46 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Na mapie brak jest opisu właścicieli w odniesieniu do nowoutworzonej działki 7297. Nieprawidłowo zostały także wykazane dane, które uległy zmianie. Co jednak istotniejsze dokonano podziału parceli 6476, która de facto nie jest wykazana w aktualnym operacie ewidencyjnym. Zdaniem WINGiK konieczne jest w pierwszej kolejności uwidocznienie działek ewidencyjnych odpowiadających pgr.l.kat. 6476 na mapie ewidencyjnej, aby móc dokonywać dalszych ustaleń. Za nieprawidłowe uznał organ odwoławczy oznaczenia na mapie do celów prawnych działek nowo wydzielonych. Nie jest jasne, dlaczego dokonano podziału działki nr 2559 (w rzeczywistości geodezyjnego wydzielenia) i w stosunku do jednej z działek przyjęto nr 2559/1, a w stosunku do pozostałych kolejne liczby całkowite w danym obrębie ewidencyjnym.

Zdaniem WINGiK, pomimo powyższych uchybień w mapie do celów prawnych, nie może budzić wątpliwości, iż w sprawie zachodzi konieczność wyeliminowania błędu zaistniałego w operacie ewidencyjnym, a dokonanie tego winno nastąpić zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, między innymi wspominanego wyżej § 9 ust. 1 rozporządzenia. Analiza map w skali 1:2880 oraz dokumentów znajdujących się w zbiorach ksiąg wieczystych wskazuje, że aktualny operat ewidencyjny nie odpowiada zasadzie aktualności. Z tych też powodów za zasadniczo prawidłowe uznano działania Starosty zmierzające do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Jednak sporządzona mapa dla celów prawnych, z uwagi na błędy w niej zawarte, nie może stanowić dokumentu uzasadniającego dokonanie aktualizacji.

Ponadto organ odwoławczy wytknął, że w sposób nieprawidłowy został ustalony krąg stron postępowania. W postępowaniu przed organem I instancji nie brały bowiem udziału wszystkie osoby, którym przysługuje prawo własności w stosunku do p.gr. 6476. Jak ustalono, w księdze wieczystej [...], oprócz wnioskodawców jako właściciele figurują także inne osoby: A. K. c. J. i M. w 15/1600 części, H. S. c. J. i M. w 15/1600 części, M. C. c. J. i M. w 15/1600 części, K. C. c. S. i M. w 15/1600 części, J. C. s. J. i M. w 15/1600 części, S. C. s. J. i M. w 15/1600 części, W. C. s. J. i M. w 15/1600 części, A. C. s. J. i M. w 15/1600 części, A. C. c. S. i M. w 70/1600 części, Z. C. c. F. i A. w 42/1600 części, S. C. s. F. i A. w 42/1600 części, J. C. s. F. i A. w 42/1600 części, K. J. c. F. i A. w 42/1600 części oraz J. C. 800/1600 części. Osoby te powinny uczestniczyć w niniejszym postępowaniu. Nie zostało bowiem wykazane, aby wnioskodawcy działali w imieniu wszystkich współwłaścicieli. WINGiK stwierdził, że stanowiło to naruszenie art. 28 kpa i z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania nie było możliwe orzeczenie merytoryczne przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy uznał za niezasadne żądanie wyłączenia geodety i wskazał, że brak jest podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na treść art. 130 § 2 kpa. Ponadto wskazano, że kpa nie przewiduje możliwości przekazania sprawy do ponownego rozpoznania "przez inny równorzędny organ I instancji", co byłoby możliwe jedynie w przypadku określonym w art. 25 kpa, a sytuacja taka, zdaniem WINGiK, nie zachodziła.

Skargę na decyzję WINGiK wnieśli B. G. i J. G., którzy zarzucili, że organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji zamiast umorzyć postępowanie. Ponadto skarżący zarzucili:

– niezastosowanie przepisów art. 33 ust. 3 w związku z art. 33 ust. 1 i art. 29 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego;

– zastosowanie art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 44 pkt 2 i § 47 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 21 marca 2001 roku o ewidencji gruntów i budynków i art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego do błędnie ustalonego stanu faktycznego i stanu prawnego, co doprowadziło organ odwoławczy do nieuzasadnionego definiowania rozgraniczenia nieruchomości ich modernizacją, zmianą, aktualizacją bieżącą operatu ewidencji gruntów i budynków, rozdzieleniem różnych ciał hipotecznych, by uniknąć przekazania sprawy sądowi;

– naruszenie art. 4 pkt 1, art. 93 ust. 2a, ust. 3, art. 96 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

– nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 art. 15, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 kpa,

– zaniechanie w postępowaniu odwoławczym właściwego rozpoznania i oceny przedstawionych w odwołaniu zarzutów;

– sprzeczność sentencji decyzji z treścią uzasadnienia, zarówno co do podstaw prawnych jak również w zakresie rodzaju zastosowanych przepisów do ustalonego stanu faktycznego.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestniczki H. M. i M. P. – S. podniosły, że skarga jest nieuzasadniona, jednak stwierdziły, że uchylenie decyzji Starosty było nieprawidłowe, ponieważ rozstrzygnięcie organu I instancji po wielu latach zmierzało do uregulowania nieprawidłowości istniejących w ewidencji gruntów i budynków, które pojawiły się w wyniku błędnego wykazu synchronizacyjnego sporządzonego 17 marca 1987r. przez S. O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.) , w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z przywołanymi wyżej regułami, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja kasacyjna Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, uchylająca decyzję Starosty orzekającą o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr 2559 położonej w obrębie A w gminie A. Podstawa prawna wydanej decyzji – art. 138 § 2 kpa decyduje zatem o zakresie kontroli sądowej, której wynikiem powinno być ustalenie przez sąd, czy istniały podstawy prawne do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Stosownie do treści art. 138 § 2 kpa w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), zmieniającą ustawę z dniem 11 kwietnia 2011 r.) :

"Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

W zmienionym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r do niezbędnych przesłanek wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej należą więc stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, wraz z jednoczesnym uznaniem przez ten organ, ze konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Określenie to, już bezpośrednio po jego wprowadzeniu wywołało stało się przedmiotem krytyki przedstawicieli doktryny (por. A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do zmiany art. 138 kpa wprowadzonej przez Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz. 18, komentarz LEX/el. stan prawny 2011-04-11., A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 kpa, komentarz LEX/el., stan prawny 2012-01-11), jako mogące budzić wątpliwości w praktyce, z uwagi na wynikające z wykładni językowej, nie zawsze uzasadnione stosowanie tego przepisu tylko i wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów postępowania (A. Plucińska Filipowicz, op. cit.). Zdaniem sądu, za przekonujące należy uznać stanowisko (A. Wróbel, op. cit), zgodnie z którym chodzić będzie o stwierdzenie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził, z naruszeniem przepisów postępowania, postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. W sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 138 § 2 zdanie pierwsze kpa, jest obowiązany uchylić zaskarżoną decyzję w całości. Nadto z aktualnego brzmienia art. 138 § 2 zdanie drugie wynika, ze organ odwoławczy, podejmując decyzję kasacyjną, obowiązany jest zawrzeć w jej uzasadnieniu wskazówki, o których mowa w tym przepisie, nie narzucając przy tym w żaden sposób rodzaju rozstrzygnięcia.

Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanego postępowania stwierdzić należy, że podejmując decyzję o uchyleniu decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r., organ odwoławczy postąpił w zgodzie z unormowaniem zawartym w art. 138 § 2 kpa i wydał decyzję prawidłową, z niżej wskazanych przyczyn :

Prawidłowe jest wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ewidencja gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, co wynika z treści art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010r.. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej ustawa. Obowiązkiem starosty jako organu wykonującego zadania z zakresu ewidencji jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, co wynika bezpośrednio z zapisów § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) - dalej rozporządzenie. Akt ten reguluje zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, oraz zasady i sposób dokonywania aktualizacji operatu ewidencji zarówno w jego części opisowej, jak i kartograficznej. Rozporządzenie powyższe w § 9 zawiera definicję działki ewidencyjnej, jako najmniejszej jednostki powierzchniowej podziału kraju, dla celów ewidencji (§ 5 pkt. 3 rozporządzenia). Zgodnie z tym przepisem, działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym. wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Obszar gruntu jednorodny pod względem prawnym to obszar gruntów stanowiących przedmiot prawa własności tej samej osoby lub współwłasności tych samych osób. Słusznie organ wskazał, ze objęcie jedną działką ewidencyjną gruntu, który nie jest jednorodny pod względem prawnym z uwagi na to, że prawo własności do niego przysługuje różnym osobom, narusza zasadę wyrażoną w § 9 rozporządzenia, a także cele i zasady, jakim ma służyć ewidencja gruntów i budynków. Przytoczenie powyższych regulacji, tak jak to uczynił organ odwoławczy jest konieczne z uwagi na treść zarzutów skargi. Także z uwagi na treść tych zarzutów konieczne jest przypomnienie, że stosownie do art. 63 § 2 kpa, to treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania administracyjnego i organ, do którego żądanie skierowano jest związany faktyczną podstawą tego żądania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że to strona ostatecznie decyduje o tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez nią w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 23. 04. 1993 r., SA/Kr 2342/92, niepubl.) Działania organu po wniesieniu przez stronę pisma wszczynającego postępowanie mają na celu tylko stwierdzenie, czy podanie wniosła strona w rozumieniu art. 28 kpa i czy żądanie dotyczy sprawy indywidualnej należącej do właściwości organu i rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. W razie wątpliwości, np. w przypadku niezręcznego sformułowania żądania, organy winny – z mocy obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7-9 kpa udzielić wnoszącemu podanie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień, natomiast w żadnym wypadku organ nie może decydować o treści żądania wbrew intencjom strony wnoszącej podanie (por. na ten temat M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, wyd. LEX a Wolters Kluwer business, 4. wydanie, kom. do art. 63).

W sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2010 roku, skierowanym do Starosty H. M., J. M. i M. P. – S. żądali ujawnienia na mapie ewidencyjnej parceli nr 6476 o pow. 0,0418 ha, objętej kw Cd. Lwh 359 wskazując, że nie jest ona na tej mapie ujawniona, co powoduje, że stan ewidencji gruntów nie odzwierciedla stanu prawnego na gruncie. Treść tak sformułowanego wniosku nie może budzić żadnych wątpliwości. Wniosek został przez organ pierwszej instancji odczytany prawidłowo i prowadzone postępowanie miało na celu ujawnienie na aktualnej mapie ewidencyjnej parceli nr 6476. Postępowanie prowadzone było przez organy właściwe, co wynika z przepisu art. 6a i art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tym nie mogły odnieść pożądanego przez skarżących rezultatu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 29 i art. 33 ustawy. Przepisy te bowiem regulują przedmiot odmienny od przedmiotu kontrolowanego postępowania a mianowicie dotyczą rozgraniczenia nieruchomości. Z przepisu art. 29 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenie odpowiednich dokumentów, przy czym rozgraniczeniu, podlegają w miarę potrzeby wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. Taka regulacja oznacza, że istotą sporu o rozgraniczenie jest przebieg granic sąsiednich nieruchomości, w celu ustalenia jaki jest zakres - zasięg prawa własności na gruncie właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości (Por. Stanisław Rudnicki, Sąsiedztwo nieruchomości, Zakamycze 1998 r., str. 80).

W myśl przepisu art. 30 ust. 1 ustawy wójtowie (burmistrz, prezydent miasta) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony, przy czym zgodnie z ust. 2 postępowanie o rozgraniczenie przeprowadza się z urzędu przy scalaniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, gdy potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Postępowanie o rozgraniczenie wszczyna się postanowieniem, na które nie służy zażalenie (art. 30 ust. 3 i 4). Oznacza, to iż to podmiot składający wniosek o rozgraniczenie określa, które granice swojej nieruchomości uważa za sporne z granicami sąsiednimi i decyduje tym samym o zakresie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Jak wynika z powyższego, kontrolowane postępowanie nie toczy się w przedmiocie rozgraniczenia, gdyż wniosek, który je wszczął nie stanowi wniosku o rozgraniczenie i został przez organ zakwalifikowany prawidłowo. Nadto organ, który je prowadzi nie jest organem właściwym do orzekania w sprawach o rozgraniczenie (na etapie postępowania administracyjnego). Ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nie stosowały przepisów art. 29 i nast. ustawy regulujących postępowanie o rozgraniczenie, bowiem przepisy te nie mają zastosowania w sprawie toczącej się z wniosku uczestniczek, nie mogły więc przepisów tych naruszyć. Oczywistą konsekwencją powyższego jest brak podstaw prawnych do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem uczestniczek i przekazania sprawy sądowi powszechnemu, czego domagali się skarżący. Kolejną konsekwencją prawidłowego przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy musi być uznanie, że organ ten nie naruszył przepisów art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co wynika z prawidłowego odczytania wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie. Art. 22 ust. 1 ustawy jest przepisem kompetencyjnym i stanowi, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, natomiast ust. 2 i 3 tego przepisu określają obowiązki podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 51 w zakresie ujawniania zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Natomiast art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Skarżący twierdzą, że przepisy te zostały zastosowane przez organy bezpodstawnie, bo tylko w celu "definiowania rozgraniczenia" jako bieżącej aktualizacji operatu ewidencji i rozdzielenia ciał hipotecznych. Skoro jednak sprawę prowadziły organy właściwe i żądanie skierowane do organu zostało odczytane zgodnie z intencją wnioskujących o wszczęcie postępowania, to nie może być mowy o naruszeniu przez organy art. 22 ustawy. Natomiast organ odwoławczy, prawidłowo - wbrew zarzutowi skargi, oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 138 § 2 kpa, czyniąc jednak konieczne rozważania na gruncie przepisów prawa materialnego, szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu. Treść tych przepisów zadecydowała o słusznym uznaniu przez organ odwoławczy, że postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte wadami w postaci naruszeń przepisów prawa procesowego, które doprowadziły do niewłaściwego rozstrzygnięcia. Oczywistym jest natomiast, że w przypadku ujawnienia na aktualnej mapie ewidencyjnej parceli pgr.l.kat. 6476 zajdzie konieczność wykazania także w ewidencji gruntów i budynków jej właścicieli, zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 120, poz. 651), dalej u.g.n. Przedmiotowy zakres stosowania tej ustawy zawiera jej art. 1, zgodnie z którym określa ona zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego, a także zasady podziału, scalania i podziału, pierwokupu, wywłaszczania i zwrotu, udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury, oraz wyceny nieruchomości, jednak dotyczące nie tylko nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, ale stanowiących własność także innych podmiotów. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie orzekają na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności sprawa wszczęta przez uczestniczki o ujawnienie na mapie ewidencyjnej parceli stanowiącej przedmiot własności uczestniczek (m.in) nie jest sprawą o podział nieruchomości, regulowaną przepisami art. 92 i nast. u.g.n.. Z kolei art. 4 pkt. 1) u.g.n. zawiera definicję nieruchomości gruntowej, kotra winna być rozumiana tak, jak to definiuje art. 46 § 1 k.c. Tak więc nieruchomość gruntowa w rozumieniu u.g.n. obejmuje tak jak i nieruchomość w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. jedną lub więcej działek gruntu należących do tego samego właściciela, przy czym działki te nie muszą ze sobą sąsiadować, powinny być natomiast wpisane do tej samej księgi wieczystej. Natomiast termin "działka gruntu" zdefiniowany w art. 4 pkt. 3) u.g.n. nie jest tożsamy z pojęciem nieruchomości gruntowej, która może składać się z oddalonych od siebie części gruntu. Pojęcie działki gruntu w rozumieniu u.g.n. należy odnieść do działki ewidencyjnej, którym to pojęciem posługą się przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz rozporządzenia w § 9. Obie te definicje łączy ciągłość gruntu jako części powierzchni ziemskiej, oraz jednorodność prawna pod względem podmiotowym. Oczywisty jest więc wniosek, że pojęcie nieruchomości nie jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej jako najmniejszej jednostki powierzchniowej podziału kraju dla celów ewidencji. Zarzut zatem zawarty w pkt. 1 c) skargi nie ma żadnego oparcia w przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

Wbrew zarzutom skargi zawartym w jej pkt. 2, 3, 4 i 5 , organ odwoławczy nie naruszył wskazanych tam przepisów w sposób, który miałby decydować o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego,.

Skoro księga wieczysta [...] obejmuje nieruchomość oznaczoną jako p.gr.l.kat. 6476, to właściciele (współwłaściciele ) tej nieruchomości mają interes prawny w uwidocznieniu tej nieruchomości na mapie. Przemawia za tym zarówno domniemanie, że prawo własności w tej księdze wpisane jest zgodnie ze stanem prawnym, jak i zawarta w przepisach ustawy i rozporządzenia zasada aktualności, a nadto treść § 9 rozporządzenia. Fakt istnienia nieruchomości opisanej w księdze wieczystej jako pgr. l. kat 6458 obliguje organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków do odzwierciedlenia na aktualnej mapie ewidencyjnej tej nieruchomości w sposób wynikający z aktualnie obowiązujących przepisów, czyli "w formie" działki ewidencyjnej, a właścicielom tej nieruchomości przysługuje prawo żądania tego ujawnienia w zapisach ewidencji, tak w jej części kartograficznej, czyli na aktualnej mapie ewidencyjnej, jak i w części opisowej operatu ewidencji. Nie ma więc uzasadnienia zarzut zawarty w skardze, jakoby uczestniczki H. M. i M. P. – S. nie posiadały przymiotu stron w toczącym się postępowaniu. Zauważyć natomiast należy, że wniosek wszczynający postępowanie podpisany został nie tylko przez H. M. i M. P. – S., ale także przez J. M., który nie udzielał pełnomocnictwa żadnej z uczestniczek, ani pełnomocnikowi uczestniczek. Okoliczność ta została przez organy pominięta, co winno być skorygowane przy ponownym rozstrzyganiu sprawy przez organy. Pozbawione podstaw są również zarzuty skargi, jakoby postępowanie wszczęte wnioskiem H. M., J. M. i M. P. miało na celu podział działki ewidencyjnej nr 2559 stanowiącej własność skarżących, czy też wyzucie skarżących z przysługującego im prawa własności do tej działki. Jak słusznie wskazał organ, granice ewidencyjne nie muszą odpowiadać stanowi prawnemu nieruchomości, tj. nie muszą być zgodne z rzeczywistym zasięgiem prawa własności. Doprowadzenie do takiej zgodności odbywa się w drodze postępowań przed sądem powszechnym mających na celu ustalenie tego zasięgu. Rejestrowy charakter ewidencji, jako zbioru informacji o gruntach wynikającego z treści wpisów dokonywanych tylko i wyłącznie na podstawie dokumentów wymienionych w przepisach rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wyklucza jakiekolwiek kształtowanie stanu prawnego nieruchomości przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków.

Organ odwoławczy wskazał prawidłowo, że ujawnienie na wniosek uczestniczek, na aktualnej mapie ewidencyjnej, parceli pgr.l.kat. 6476, wymaga sporządzenia prawidłowego operatu, gdyż materiałów dostępnych organowi wynika, że obszar tej parceli objęty jest nie tylko działką ewidencyjną nr 2559, ale także innymi działkami ewidencyjnymi. Słusznie zatem uznał, ze organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania dowodowego i nie zebrał w wystarczającego materiału. dowodowego, koniecznego do prawidłowego ujawnienia całej parceli 6476 na mapie ewidencyjnej. Pomimo bowiem przyjęcia opracowania, które stanowiło podstawę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (§ 46 ust. 2 pkt.2 rozporządzenia) organ pierwszej instancji miał obowiązek dokonania jego oceny. Jak stwierdził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 listopada 2010r., II SA/Kr 711/09, LEX nr 756987): "Fakt przyjęcia dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego - mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny - przyjęty do zasobu - jest wystarczający jako podstawa wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot". Oceny takiej dokonał w kontrolowanym postępowaniu dopiero organ odwoławczy, szczegółowo omawiając i przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str 4 uzasadnienia) wady dokumentacji sporządzonej przez inż. Z. S., a co za tym idzie brak podstaw do orzeczenia w przedmiocie aktualizacji ewidencji w sposób uwzględniający wniosek uczestniczek i wskazując na konieczność sporządzenia prawidłowej dokumentacji. Zdaniem sądu ocena ta została przeprowadzona prawidłowo i z uwzględnieniem obowiązujących przepisów tak rozporządzenia, jak i przepisów procesowych, nie zachodzi więc potrzeba powielania w tym miejscu prawidłowo wytkniętych przez organ odwoławczy i szczegółowo omówionych błędów popełnionych przez organ pierwszej instancji. Prawidłowe są także ustalenia organu odwoławczego co do konieczności udziału w sprawie osób będących stronami postępowania, które nie brały w nim udziału przed organem pierwszej instancji, skutkiem czego ich udział w postępowaniu tylko przed organem odwoławczym naruszałby zasadę dwuinstancyjności. Wbrew zarzutom skargi, nie było przedmiotem postępowania administracyjnego wszczętego przez uczestniczki, nakazanie w ramach czynności nadzoru, jak chcą tego skarżący (str. 9 skargi), wyłączenie z zasobów PODGiK opracowania KERG [...], ani informowanie o nieprawidłowościach tego opracowania Sądu Rejonowego. Ewentualne podejmowanie czynności kontrolnych nie jest objęte przedmiotem rozstrzygnięcia mającego zapaść w postępowaniu wszczętym na wniosek uczestniczek. Czynności takie podejmowane być mogą stosownie do odpowiednich przepisów ustawy i rozporządzenia wydanego na podstawie art. 9 ustawy.

Jak wynika z powyższego kontrola sądowa zaskarżonej decyzji tak pod kątem zarzutów skargi, jak i z uwzględnieniem przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. prowadzi do uznania, że decyzja ta odpowiada wymogom art. 138 § 2 kpa, ponieważ organ prawidłowo wskazał na naruszenia przepisów postępowania, które doprowadziły do wydania przez organ I instancji decyzji nieprawidłowej i naruszającej prawo, oraz wskazał prawidłowo, w jaki sposób. błędy winny być naprawione i postępowanie uzupełnione. Zaskarżona decyzja odpowiada także wymogom określonym w art. 107 § 1 i § 3 kpa. Jej uzasadnienie zawiera niezbędne elementy, w sposób prawidłowy i zrozumiały wyjaśnia podstawy prawne i motywy podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odniósł się również do zarzutów odwołania i stwierdzić należy, że uczynił to w sposób prawidłowy.

W tym stanie rzeczy, skoro kontrola sądowa nie stwierdziła, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób określony art. 145 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.