Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2449/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 6, art. 134, art. 142 ust.5 pkt 1, ust. 6, art.148,
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1290
law: Ustawa z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz  niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ") decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach"), w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 listopada 2013 r., w zw. z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290, dalej: "ustawa o zmianie") oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Skarżący", "Spółka", "Strona"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z [...] marca 2013 r. oddalającą odwołanie Strony od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W odpowiedzi na ogłoszenie [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, dotyczące konkursu ofert nr [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od 01.01.2011 r. do 31.12.2013 r. w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne w zakresie: program profilaktyki raka piersi - etap podstawowy na obszarze: 2206 - powiat k., o wartości zamówienia nie większej niż 76.050,00 PLN na cały okres rozliczeniowy, do konkursu zgłosiło się siedem podmiotów, które złożyły wymagane oferty.

Komisja konkursowa w części jawnej postępowania, stosownie do art. 142 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o świadczeniach, stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu, ustaliła również, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach. Z rankingu otwarcia postępowania wynikało, że oferta Skarżącego zajęła wspólnie z innym świadczeniodawcą pierwszą pozycję, z łączną liczbą punktów oceny 83,333 w tym za: jakość- 40,000 pkt, ciągłość- 10,000 pkt, dostępność - 3,333 pkt, ofertę cenową - 30,000 pkt.

Komisja konkursowa, celem ustalenia liczby i ceny planowanych świadczeń, na podstawie art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, przeprowadziła 18 listopada 2010 r. negocjacje, m.in. ze Skarżącym, w wyniku których ustalono cenę jednostkową za punkt w wysokości 9,00 zł oraz liczbę planowanych świadczeń w wymiarze 8450 pkt. Ustalenia zostały zawarte w podpisanym przez Stronę i komisję konkursową, protokole końcowym z negocjacji. W rankingu końcowym z 22 listopada 2010 r., oferta Spółki zajęła wspólnie z innym świadczeniodawcą 3 pozycję, z łączną liczbą w wysokości 83,333 pkt (w tym za: jakość - 40,000 pkt., ciągłość - 10,000 pkt., dostępność 3,333 pkt, ofertę cenową - 30,000 pkt. Komisja konkursowa dokonała wyboru oferty celem zawarcia umowy i uwzględniła w rozstrzygnięciu postępowania ofertę, która zdobyła 90 punktów, uzyskała pierwsze miejsce w rankingu końcowym i zamknęła listę oferentów wyczerpując kwotę przeznaczoną przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w G. na postępowanie. Oferta Strony nie została zatem wybrana przez komisję konkursową.

Strona złożyła 29 listopada 2010 r. odwołanie od wyników postępowania, które zostało oddalone w całości decyzją Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie pismem z 14 grudnia 2010 r., do Prezesa NFZ, zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a. oraz art. 73 § 1 i art. 74 § 2 K.p.a. poprzez ograniczenie dostępu do akt sprawy i niewydanie decyzji o odmowie dostępu do akt, a także naruszenie art. 134 ustawy o świadczeniach poprzez naruszenie zasady równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy.

Prezes NFZ decyzją nr [...] z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego z [...] grudnia 2010 r.

W wyniku zaskarżenia decyzji Prezesa NFZ, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/11, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Sąd stwierdził, że żaden z organów nie ujawnił na podstawie jakich konkretnych kryteriów wynikających z powołanych przez organ zarządzeń Prezesa NFZ oferta Skarżącej uzyskała wyniki podane przez komisję. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy NFZ miał dokonać analizy porównawczej ofert podmiotów, które wygrały konkurs z ofertą Strony, tak by wydać rozstrzygnięcie z uzasadnieniem spełniającym warunki art. 107 § 3 K.p.a.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, decyzją nr [...] z [...] czerwca 2012 r. oddalił w całości odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, Prezes NFZ decyzją nr [...] z [...] lutego 2013 r. uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, decyzją nr [...] z [...] marca 2013 r. oddalił w całości odwołanie. Realizując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 4 października 2011 r. oraz Prezesa NFZ określone w decyzji z [...] lutego 2013 r., dokonał analizy porównawczej ofert podmiotów, które konkurs wygrały z ofertą Strony.

Strona, wnosząc odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 i § 2 ustawy o świadczeniach oraz art. 7, art. 8, art. 77, oraz art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego.

Prezes NFZ, zaskarżoną decyzją z [...] maja 2014 r., utrzymał w całości w mocy decyzję I instancji stwierdzając, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie naruszył w toku postępowania konkursowego zasad określonych w ustawie o świadczeniach, aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, czy też zarządzeniach wydanych przez Prezesa NFZ. Nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowałyby uszczerbek w interesie prawnym Strony. Porównanie ofert w toku postępowania konkursowego nastąpiło zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach i obejmowało ciągłość, dostępność i jakość udzielanych świadczeń oraz cenę. Prezes NFZ wyjaśnił, że oferenci przystępujący do konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać wymagania określone przez Prezesa NFZ, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, w:

1) zarządzeniu nr 57/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne, zmienionym zarządzeniem nr 11/2010/DSOZ z dnia 29 stycznia 2010 r., zwanym dalej zarządzeniem nr 57/2009/DSOZ;

2) zarządzeniu nr 49/20lO/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwanym dalej zarządzeniem nr 49/201O/DSOZ.

Ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenie nr 73/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r., w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zmienione zarządzeniem nr 85/2009/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 11 grudnia 2009 r. oraz zarządzeniem nr 50/2010/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 1 września 2010 r.

Stosując się do przepisów art. 152 w zw. z art. 154 ustawy o świadczeniach, Prezes NFZ uznał, że komisja konkursowa postępowała zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach, zgodnie z zapisami właściwych zarządzeń Prezesa NFZ oraz wytycznymi zawartymi w Uchwale nr 36/2005/I Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Prezes NFZ uznał, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ zebrał kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego dokonał analizy porównawczej ofert podmiotów, które konkurs wygrały z ofertą Strony. Wybór ofert w postępowaniu konkursowym dokonano w oparciu o kryteria oceny ofert, zawarte w zarządzeniu nr 73/2009/DSOZ, które określają parametry kryteriów ocen, wagę poszczególnych kryteriów w ocenie łącznej, w podziale na poszczególne rodzaje lub zakresy świadczeń, sposób oceny ofert pod względem kryteriów ceny. Końcowa ocena oferty (liczba punktów oceny) jest wyliczona zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do Zarządzenia nr 73/2009/DSOZ, natomiast kryterium cenowe zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2. do ww. zarządzenia.

Prezes NFZ szczegółowo przytoczył oceny ofert wybranych w rozstrzygnięciu oraz Strony. Z dokonanego zestawienia wynika, że różnice w punktacji dotyczą trzech obszarów. Strona dostała mniejszą ilość punktów od podmiotów, które wygrały konkurs, w zakresie zewnętrznej oceny jakości, w której oferenci wybrani otrzymali ½*5=2,500 pkt. za posiadanie certyfikatu ISO, natomiast Strona za ten parametr otrzymała 0 pkt. Oferent wybrany otrzymał także ½*5=2,500 pkt. za posiadanie certyfikatu CMJ, którego nie posiadał Skarżący, za co otrzymał 0 pkt. W zakresie dostępności dla osób niepełnosprawnych ruchowo za zapewnienie pomieszczenia sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych, którego nie posiadała Strona, oferenci wybrani otrzymali po 1,667 pkt. (2/6*5), Strona – 0 pkt. Prezes NFZ wskazał, że zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 73/2009/DSOZ zarówno oferenci wybrani, jak i Skarżąca otrzymali maksymalną liczbę punktów w kryterium ceny, ponieważ zaproponowali w ofertach cenę 9,00 zł za punkt, czyli niższą niż cena oczekiwana Funduszu, która wynosiła 10,00 zł za punkt - 30x(1,1x10,00 zł - 9,00 zł)/(1,1x10,00 zł - 0,9x10,00 zł)=30x2/2=30 pkt.

Łączna ocena wszystkich kryteriów, tj. kryterium ciągłości, jakości, dostępności i ceny kształtowała się następująco: S. S. w K. 90,000 pkt, NZOZ M.. [...] - 83,333 pkt.

Odnośnie zarzutu niezapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy, poprzez przeprowadzenie przez komisję konkursową kontroli tylko wybranych oferentów, Prezes NFZ uznał, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ nie miał obowiązku przeprowadzania w toku postępowania konkursowego kontroli u wszystkich oferentów, co wynika z treści § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia., zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719). Z przepisu wynika jedynie uprawnienie, a nie obowiązek kontroli przez komisję konkursową. Decyzja o przeprowadzeniu kontroli oferenta jest autonomiczną decyzją komisji konkursowej. Kontroli nie muszą podlegać wszyscy oferenci, jedynie w stosunku do których komisja konkursowa ma wątpliwość bądź nie posiada dostatecznej wiedzy co do prawdziwości informacji zawartych w ofercie, jak w przypadku oferty Strony, z którą [...] Oddział Wojewódzki NFZ w chwili składania ofert nie miał zawartej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne. Strona, przystępując do postępowania miała możliwość zapoznania się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców i kryteriami oceny ofert, które były jednakowe dla wszystkich podmiotów biorących udział w postępowaniu, jawne oraz nie podlegały zmianie w toku postępowania.

Odnosząc się do zarzutu braku weryfikacji oferentów, którzy mieli już zawartą umowę z [...] Oddziałem Wojewódzkim NFZ, a w świetle zmiany rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych, nie zostali zweryfikowani, Prezes NFZ wyjaśnił, że w trakcie renegocjacji umów na 2010 r. świadczeniodawcy przesyłali oświadczenia o spełnianiu wymagań określonych w przedmiotowym rozporządzeniu.

Odpowiadając na zarzut nierównego traktowania przez komisję konkursową, która żądała od Skarżącej dokumentów i oświadczeń niewymaganych od innych świadczeniodawców, Prezes NFZ wyjaśnił, że sytuacja ta była efektem kontroli przeprowadzonej u Strony. Podobnej weryfikacji poddani byli również inni oferenci, u których przeprowadzono kontrolę. Oferenci niekontrolowani składali w ofertach oświadczenie potwierdzające posiadanie wymaganych dokumentów, w tym certyfikatów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Prezesa NFZ z [...] maja 2014 r. wraz z decyzją ją poprzedzająca, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) zasad postępowania określonych w art.132 ust 2 ustawy o świadczeniach, w szczególności posługiwanie się przez komisję konkursową niejawną dla oferentów w toku postępowania konkursowego Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; nieprzewidzianą w rozdziale VI ustawy o świadczeniach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) zasad postępowania określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasad równego traktowania oferentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) zasad postępowania określonych w art. 152 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasad prowadzenia postępowania odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4) przepisów postępowania art. 7, art. 77, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Skarżącego niedopuszczalnym jest, aby w toku postępowania konkursowego, którego przedmiotem jest wydatkowanie publicznych środków na świadczenia opieki zdrowotnej dla obywateli komisja posługiwała się utajonymi przed oferentami procedurami. Takie postępowanie jest rażącym pogwałceniem zasad demokratycznego państwa prawa, w którym organy państwa wydatkując środki publiczne (a więc pochodzące od obywateli) winy przestrzegać jawnych i jasnych procedur postępowania. Postępowania konkursowe prowadzone w oparciu o procedury nie ujawnione oferentom są już u podstaw obarczone dyskwalifikującym je błędem. Zgodnie z art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach, tryb pracy komisji konkursowej powołanej przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego określa regulamin uchwalony przez Radę Narodowego Funduszu Zdrowia. Regulamin taki uchwalony został przez Radę NFZ 4 października 2005 r. i obowiązuje do dnia dzisiejszego. Zgodnie z treścią samego regulaminu (z czym Skarżący zgadza się w całości), komisja konkursowa działa na podstawie (§2): Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. oraz samego regulaminu. W żadnym miejscu wskazanych wyżej regulacji nie sposób znaleźć uprawnienia dla Prezesa NFZ do regulowania prac komisji poprzez wydawanie wiążących poleceń czy ustalania procedur (takie postępowanie było by zresztą sprzeczne z art. 139 ust 4 ustawy o świadczeniach, który wprost podaje jaki organ ustala tryb pracy komisji, nie udzielając temu organowi uprawnienia do delegowania swoich kompetencji). Dlatego też ustalenia i regulacje zawarte w dokumencie umieszczonym na stronie wewnętrznej sieci NFZ jakim jest niejawna dla oferentów w toku postępowania konkursowego "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych" należało uznać za wydane bez podstawy prawnej, a nawet jako zmierzające do obejścia prawa. Postępowania prowadzone na podstawie procedury ustalonej bezprawnie dotknięte są wadą uzasadniającą ich unieważnienie.

Skarżący podał również, że Rada Narodowego Funduszu Zdrowia, podejmując uchwałę nr 36/2005/1, w świetle uregulowania art. 139 ust. 4 Ustawy również dopuściła się naruszenia prawa i rażącego przekroczenia swoich kompetencji. Ustawa w przytoczonym wyżej artykule udzieliła Radzie NFZ kompetencji do uregulowania trybu pracy komisji konkursowych, jednocześnie nie upoważniając Rady Funduszu do delegowania swoich uprawnień na Prezesa NFZ. Postanowienia § 3 Uchwały udzielające Prezesowi upoważnienia do "określenia wzorów dokumentów stosowanych przez komisje prowadzące postępowania" stanowią bezprawne delegowanie kompetencji i tym samym naruszenie prawa. Jedynym podmiotem, który mógłby zgodnie z ustawą przygotować i uchwalić formularze stosowane w postępowaniu konkursowym jest Rada Narodowego Funduszu Zdrowia.

Skarżący zanegował sposób przeprowadzenia negocjacji. Podał, że w trakcie postępowania nie okazano mu rankingu otwarcia, jak również ofert cenowych konkurentów, protokołów z negocjacji z oferentami, co uniemożliwiło stwierdzenie, czy protokoły w ogóle istnieją. Brak protokołu z negocjacji z podaniem oferty świadczeniodawcy, propozycji NFZ oraz wyniku negocjacji świadczy jednoznacznie, że komisja konkursowa przeprowadziła negocjacje nierzetelnie, nie traktując wszystkich konkurentów jednakowo czym wypaczyła wynik postępowania konkursowego. W protokołach komisji nie ma również informacji z iloma oferentami komisja przeprowadziła negocjacje. W dokumentach Skarżącego i wybranych oferentów znajdują się protokoły końcowe z negocjacji. Natomiast nigdzie nie ma wyjaśnienia dotyczącego stanowiska komisji konkursowej w czasie negocjacji w stosunku do poszczególnych oferentów odnośnie ceny i ilości badań. Zgodnie z rankingiem końcowym oferta Skarżącego zajęła 3 miejsce z tą samą ilością punktów jak w rankingu otwarcia, a wybrana oferta uzyskała w rankingu końcowym 90,000 pkt. Organy NFZ nie wyjaśniły jak i dlaczego zmienił się ranking początkowy w wyniku negocjacji - co się stało, że oferta Skarżącego została z tą samą ilością punktów, a oferty innych podmiotów uzyskały dodatkowe punkty. Organy NFZ nie wyjaśniły również czy w toku negocjacji komisja zapewniła równe traktowanie wszystkich podmiotów uczestniczących w konkursie poprzez takie propozycje komisji, które zmieniły ranking ze szkodą dla Skarżącego.

Organy NFZ nie wyjaśniły dlaczego w podpisanych protokołach z negocjacji komisja przekroczyła kwotę zawartą w ogłoszeniu o konkursie oraz jakie były propozycje negocjacyjne komisji dla poszczególnych oferentów i dlaczego różniły się co do ilości i co do ceny. Szczególnie kryterium ceny ma znaczenie ponieważ w trakcie negocjacji część konkurentów Skarżącego otrzymała dodatkowe punkty właśnie za to kryterium. Organy NFZ nie wyjaśniły czy była to propozycja konkurentów czy może komisji konkursowej.

W ocenie Skarżącego, organ, chcąc zapewnić równe traktowanie wszystkich oferentów zgodnie z zasadami gwarantującymi zachowanie zasad uczciwej konkurencji, winien był wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że wyliczenie ilości punktów zostało dokonane w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria na podstawie prawdziwych i poprawnych informacji. W zaskarżonej decyzji Prezes NFZ nie wykazał jednak, że do rozstrzygnięcia konkursu ofert - na niekorzyść Skarżącego - doprowadziło postępowanie, w warunkach zastosowania równych z innymi oferentami kryteriów wyżej opisanych. W rzeczywistości organ nie dokonał sprawdzenia czy interes skarżącego nie doznał uszczerbku przy kalkulowaniu rankingu końcowego.

Ani komisja konkursowa ani organy NFZ w swoich decyzjach nie wyjaśniły dlaczego obligatoryjnie przeprowadzono kontrolę u oferentów którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy z funduszem kontrolowano w celu sprawdzenia prawdziwości danych i informacji a od innych przyjęto tylko oświadczenia.

Skarżący podkreślił, że w świetle art. 153 i art. 154 ustawy o świadczeniach, to uszczerbek interesu prawnego jest jedynym i wyłącznym kryterium oceny zasadności wniesienia odwołania. W piśmiennictwie odnoszącym się do zamówień publicznych istotą badania uszczerbku interesu prawnego jest ustalenie czy na skutek naruszenia prawa nie nastąpił uszczerbek w możliwości uzyskania zamówienia, nie zaś jakikolwiek uszczerbek w interesie prawnym wykonawcy.

Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego w postępowaniu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, do obowiązków którego należy zbadanie okoliczności podnoszonych we wniosku (odwołaniu), a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym dojść zatem musi do ujawnienia i zbadania wszelkich okoliczności związanych z poprawnością i prawdziwością informacji i danych zawartych w złożonych ofertach, punktacją (lub jej brakiem) będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Zaskarżona decyzja Prezesa NFZ nie spełnia powyżej określonych kryteriów.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji w oparciu o ww. kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1092/11, mocą którego uchylona została decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], oddalająca po raz pierwszy odwołanie skarżącej Spółki od rozstrzygnięcia konkursu ofert w postępowaniu nr [...], dotyczącym programów zdrowotnych w zakresie profilaktyki raka piersi – etap podstawowy, dla obszaru powiatu k. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w sprawie koniecznym jest przeprowadzenie analizy porównawczej oferty strony w relacji do oferty podmiotu, który konkurs wygrał, i przedstawienie tej analizy w uzasadnieniach obu decyzji co do każdego z kryteriów ocen. Sąd ten zaznaczył również, że brak takiej analizy świadczy o niewykazaniu powodów nieuwzględnienia oferty strony. Następnie, na skutek ww. orzeczenia WSA w Warszawie, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. [...] ponownie oddalił odwołanie strony skarżącej, natomiast w wyniku wniesionego przez Spółkę od tej decyzji odwołania, Prezes NFZ decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie wykonał prawidłowo wytycznych, zawartych w ww. wyroku Sądu, czym – w jego ocenie – naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z wyrażoną przez Prezesa NFZ oceną, że organ I instancji naruszył wówczas powyższy przepis, należy się zgodzić, wszak w rzeczy samej Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyżej przywołanym wyroku Sądu.

Zgodnie z art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Co więcej, z art. 170 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie poddane kontroli Sądu decyzje organów NFZ stanowią zatem następstwo podjętych już wcześniej rozstrzygnięć, a zwłaszcza prawomocnego wyroku WSA w Warszawie, w którym zawarto wiążącą ocenę co do dalszego kierunku procedowania w sprawie. Tak więc wytyczne wynikające z tej oceny były dla orzekających w sprawie organów NFZ wiążące, jak i wiążące są dla orzekającego w niniejszej sprawie Sądu. Po uchyleniu decyzji przez Prezesa NFZ i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nadal pozostawał związany wytycznymi Sądu. Oznacza to, że nie mógł on odstąpić od wskazań, jakie zostały poczynione przez WSA w Warszawie, a zatem nie mógł ponownie przeprowadzać postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a jedynie – w świetle wytycznych Sądu – zobowiązany był do przeprowadzenia analizy porównawczej oferty strony skarżącej w relacji do oferty podmiotu, który konkurs wygrał, i tego rodzaju analiza w odniesieniu do każdego z kryteriów ocen miała zostać zamieszczona w uzasadnieniach obu decyzji. Celem wytycznych Sądu było zatem wykazanie przez organ powodów nieuwzględnienia oferty strony. Trzeba przy tym zaznaczyć, że WSA w Warszawie w ww. wyroku nie zakwestionował kryteriów oceny ofert ani zasad przeprowadzania konkursu i używanych w nim formularzy, lecz zdecydował o konieczności wykazania w motywach decyzji, że oferta strony skarżącej była słabsza, niż oferta podmiotu, który wygrał konkurs, i została oceniona niżej. Organy NFZ były zatem związane wiążącą oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Sądu, korzystającym z powagi rzeczy osądzonej. W tym też kontekście rozpoznający niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był ocenić podjęte w niej decyzje.

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, powierza organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenie warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tych świadczeń. Stanowi ponadto, podstawę dla określenia zadań w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Realizacja ustawowych obowiązków organów Narodowego Funduszu Zdrowia we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Narodowy Fundusz Zdrowia celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami co do zasady jest dwufazowe. Tym niemniej, konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, jeśli żaden z uczestników postępowania nie korzysta z środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy, zasadniczo kończy całość postępowania. Jeśli jednak którykolwiek z uczestników postępowania (świadczeniodawców) złoży odwołanie, rozpoczyna się faza administracyjna. W wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II GSK 186/06, publ. w ONSAiWSA 2007/4/101 podkreślił, iż postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzone na podstawie ustawy o świadczeniach nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń staje się sprawą administracyjną dopiero z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę w trybie art. 154 tej ustawy odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy. Przyjąć zatem należy, że odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nie wyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu znaczenie odwołania, o którym mowa wyżej, oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne.

Jak stanowi art. 152 ust. 1 ustawy świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 ustawy.

Zasady, o których mowa w cytowanym przepisie, to wynikające z art. 134 równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, zachowanie podczas postępowania uczciwej konkurencji, porównywanie ofert według kryteriów wskazanych w art. 148, a także reguły wyboru oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń, ich kompleksowość, dostępność oraz przedstawiających najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia (art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy).

Z treści art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika zatem, że środki odwoławcze (a w następstwie skarga do sądu administracyjnego), o których mowa w art. 153 i art. 154 ustawy przysługują wówczas, gdy interes prawny świadczeniobiorcy biorącego udział w postępowaniu doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Celem procedury uruchamianej na wniosek – odwołanie (art. 154 ust. 1 ustawy), jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny ściśle jest zatem związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania).

Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego w postępowaniu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, do obowiązków którego będzie należało zbadanie okoliczności podnoszonych we wniosku – odwołaniu, a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym dojść zatem musi do ujawnienia i zbadania wszelkich okoliczności związanych z punktacją (lub jej brakiem) będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Taki zakres postępowania odpowiada również celom ustawy.

Jak już wcześniej wskazano, odwołanie, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu odwołanie oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne, ze wszystkimi tego skutkami. Należy przez to rozumieć, że organ rozpoznający odwołanie bada jedynie, gdyż (co istotne) nie przeprowadza ponownie konkursu, czy w postępowaniu tym nie doszło do naruszenia obowiązujących zasad, w wyniku którego to naruszenia oferent doznał uszczerbku interesu prawnego (art. 134 ustawy o świadczeniach).

Zarówno organ I instancji, jak i Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie dokonują ponownego ustalenia stanu faktycznego, jednakże oba organy są obowiązane, po złożeniu odwołania, wyjaśnić i uzasadnić dlaczego jeden z oferentów otrzymał podaną ilość punktów przez komisję. Uzasadnienie tej ilości punktów przyznanej obu oferentom może wynikać jedynie z porównania ich ofert z czym wiąże się udostępnienie zarówno stronie postępowania administracyjnego, jak i Sądowi takiej analizy przeciwstawionych ofert.

W rozpoznawanej sprawie, przy ponownym rozpatrzeniu organy obu instancji Funduszu, takiej analizy oferty Skarżącego dokonały, z uwzględnieniem oferty oferenta, który wygrał konkurs. Postępowanie konkursowe zostało poprzedzone właściwym ogłoszeniem konkursu z podaniem warunków składania ofert, przedmiotu postępowania, daty do której oferty należało składać, daty otwarcia ofert, rozstrzygnięcia konkursu i daty ogłoszenia tego rozstrzygnięcia. Członkowie komisji złożyli wymagane oświadczenia o braku podstaw do wyłączenia ich z komisji konkursowej. Postępowanie konkursowe przeprowadzono zgodnie z wymaganiami art. 142 ustawy z podziałem na część jawną i niejawną.

Zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Przy czym, zgodnie z ust. 7 tego przepisu, komisja przeprowadza negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Ponieważ w konkursie brało udział siedmiu oferentów negocjacje cenowe przeprowadzono ze wszystkimi zakwalifikowanymi do tej części konkursu, co wynika z rankingu końcowego, w którym w kolumnie tabeli dotyczącej wyniku negocjacji odnośnie wszystkich oferentów zaznaczono lit. "Z", oznaczającą "wynik zbieżny", co też jest równoznaczne z przeprowadzeniem z danym oferentem negocjacji.

Skarżący kwestionował zgodność z prawem przeprowadzenia części niejawnej konkursu, poddając w wątpliwość sporządzenie protokołu z negocjacji cenowych. Skarżący podniósł, że zachowując tę samą ilość punktów, spadł z pierwszej pozycji w rankingu otwarcia na trzecią w rankingu końcowym. Zdaniem Skarżącego, organy NFZ nie wyjaśniły dlaczego zmienił się ranking otwarcia i czy w toku negocjacji komisja zapewniła równe traktowanie podmiotów. Tymczasem z zestawienia rankingu otwarcia i rankingu końcowego wynika, że do zmian rankingu otwarcia doszło na skutek zaproponowania przez wszystkich oferentów ceny minimalnej, podczas gdy Skarżący zaproponował taką cenę już w części jawnej konkursu ofert. Ostatecznie za kryterium cenowe wszyscy otrzymali tą samą liczbę punktów. Dodać należy, że podnoszone przez Skarżącego zarzuty, iż w trakcie negocjacji nie poinformowano go o propozycjach konkurentów, w ocenie Sądu, dowodzi zapewnienia przez komisję, równego traktowania w negocjacjach wszystkich podmiotów. W przeciwnym bowiem razie, w najkorzystniejszej sytuacji byłby podmiot przystępujący do negocjacji jako ostatni, gdyż tylko on znałby propozycje cenowe wszystkich swoich konkurentów.

Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów.

Prezes NFZ, a wcześniej dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, w decyzjach (odpowiednio) z [...] maja 2014 r. i z dnia [...] marca 2013 r. przedstawili zestawienie oceny oferty i uzyskanej punktacji przez wybranego oferenta oraz przez Skarżącego. Prezes NFZ dokonał ponadto szczegółowej analizy oceny oferty tego podmiotu w odniesieniu do przepisów regulujących zasady oceny ofert w odniesieniu do poszczególnych, wymaganych kryteriów. Z przedstawionego zestawienia otrzymanych punktów przez wskazanych oferentów wynika, że otrzymali oni tą samą ilość punktów za kryteria ciągłości oraz ceny. Różnica wystąpiła w kryterium jakości, w którym oceniane były: personel, sprzęt, aparatura medyczna oraz w ramach zewnętrznej oceny jakości – posiadanie certyfikatu ISO i CMJ. W zakresie tego właśnie parametru Skarżący otrzymał 0 punktów, podczas gdy wybrany oferent otrzymał 5,000 pkt.. Ponadto różnica wystąpiła również w kryterium dostępności – dostęp dla osób niepełnosprawnych ruchowo w zakresie zapewnienia co najmniej jednego pomieszczenia sanitarnego przystosowanego dla takich osób, w którym wybrany oferent otrzymał 1,667 pkt. natomiast Skarżący 0 pkt. Te elementy zadecydowały, że w rankingu końcowym Skarżący zajął trzecią pozycję wspólnie z innym świadczeniodawcą z łączną ilością pkt 83,333, podczas gdy pierwszą zajął oferent z ilością 90,000 pkt. Prezes NFZ przedstawił i uzasadnił dlaczego wymienieni oferenci otrzymali za poszczególne kategorie wskazane ilości punktów, natomiast to co było podstawą przyznania przez komisję konkursową takiej ilości punktów tym świadczeniodawcom wyjaśnił odwołując się do przepisów obowiązujących w postępowaniu konkursowym aktów prawnych. Akty z założenia powinny być znane wszystkim oferentom przystępującym do konkursu, a więc i skarżącej, i w tym zakresie skarżąca nie wskazał który z tych aktów, lub który z przepisów w nich zawarty, miałby zostać naruszony przez komisję konkursową. Należy zatem uznać, że Prezes NFZ oraz dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, dokonali analizy postępowania przeprowadzonego przez komisję konkursową pod kątem rozstrzygnięcia konkursu zgodnie z przepisami z uwzględnieniem przeprowadzenia tego postępowania w odniesieniu do Skarżącego, mając także na względzie zalecenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z 4 października 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1092/11), wydanego w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, organy NFZ wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, iż wyliczenie ilości punktów zostało dokonane w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria.

Niejasny jest zarzut Skarżącego dotyczący podpisania przez komisję w negocjacjach protokołów na kwotę wyższą niż kwota zawarta w ogłoszeniu konkursu, samo podpisanie protokołów ze zbieżnym stanowiskiem oferenta i komisji, nie oznaczało bowiem zawarcia umowy i rozdysponowania kwoty z ogłoszenia. Powyższe wynikało z zapisu zawartego w protokole. Ponadto niemożliwe byłoby przeprowadzenie negocjacji ze wszystkimi oferentami gdyby protokoły były podpisywane do wyczerpania kwoty, którą organ dysponował w przedmiotowym konkursie. Negocjacje pozwoliły stworzyć ranking końcowy w kolejności od najkorzystniejszej oferty. Dopiero na tej podstawie doszło do rozdysponowania kwoty, aż do jej wyczerpania, co objęło tylko jednego oferenta, który zajął pierwszą pozycję w rankingu.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia przez komisję konkursową u wszystkich oferentów kontroli, należałoby dostrzec za Prezesem NFZ, że owa kontrola została przeprowadzona u pięciu oferentów na siedmiu uczestniczących w konkursie. Kontroli nie przeprowadzono w S.S. w K. oraz NZOZ F. [...] tylko z tego powodu, że komisja konkursowa, z innych postępowań konkursowych miała wiedzę dotyczącą powyższych świadczeniodawców. Zatem komisja konkursowa nie miała wątpliwości co do prawdziwości informacji podanych przez tychże oferentów w ofercie, przeprowadzanie więc kontroli w tym zakresie było zbędne. Nadto wskazując na § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. należy stwierdzić, że komisja konkursowa ma prawo, a nie obowiązek przeprowadzenia kontroli u oferenta w celu sprawdzenia prawidłowości podanych przez niego danych w ofercie, co daje komisji konkursowej możliwość nie przeprowadzania kontroli u tych oferentów, co do których komisja ma wiedzę o prawidłowości podanych przez nich danych w ofercie, a przeprowadzania jej tam, gdzie komisja ma wątpliwości co do prawidłowości podanych danych. Jeżeli zatem komisja działała w ramach uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, opierając się przy tym na wiedzy posiadanej z innego postępowania konkursowego, nie można w związku z tym uznać za zasadny zarzutu naruszenia prawa, w tym art. 134 ust. 1 ustawy – nierównego traktowania wszystkich oferentów. Uprawnienie komisji konkursowej do przeprowadzenia kontroli jest jej uprawnieniem wynikającym z prawa, stąd może je realizować do wszystkich lub wybranych oferentów, mając na względzie zakres wiedzy jaki posiada co do poszczególnych oferentów. Nadto zasadnym jest stwierdzenie, że przeprowadzenie kontroli m.in. u Skarżącego w niczym nie pomniejszyło ani nie pozbawiło przysługujących Spółce uprawnień w konkursie. Stąd zarzut stawiany komisji w tym zakresie nie można rozumieć jako uszczerbek interesu prawnego strony w postępowaniu konkursowym.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach, w związku z opracowaniem przez Prezesa NFZ wzorów dokumentów stosowanych przez komisje prowadzące postępowania konkursowe oraz dokumentu pod nazwą: "procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach". W ocenie Sądu przygotowanie powyższych dokumentów nie mieści się w bieżącej działalności Funduszu, o której mowa w art. 100 ust. 3 ustawy o świadczeniach, a ponadto dokumenty te należy traktować jako techniczne rozwiązania stosowane podczas procedury konkursowej, a nie akty normodawcze. O naruszeniu prawa można by mówić wówczas gdyby treść tych dokumentów stała w sprzeczności z obowiązującą regulacją prawną.

W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest prawidłowa, zgodna z art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 i § 4 kpa, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji odpowiadające w pełni wymogom art. 107 § 3 kpa.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.