Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 4/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 13 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. i W. K. na bezczynność Burmistrza Miasta R. - Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w zakresie udostępnia informacji publicznej przez Burmistrz Miasta R.-Z., wnieśli skarżący - T. K. i W. K..

Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 13 ust. 1 , art.13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, póz. 1198 ze zm.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wnieśli o:

zobowiązanie burmistrza Miasta R.-Z. do udzielenia żądanej informacji

publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za

rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. nr 34, póz. 173) w związku z art. 149 ustawy

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, póz.

1270 ze zm.) wnieśli o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie

postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej

wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących.

Na uzasadnienie skarżący podnieśli, że dnia 22.08.2017 r. wystąpili do Burmistrza Miasta R.-Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) Jakie i ile decyzji pozytywnych o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości położonych przy odcinku nr [...] ul. [...] zostały wydane w oparciu o inny dostęp do drogi publicznej niż poprzez drogę określoną numerem ewidencyjnym [...]? Zakres czasowy dla zapytania to decyzje administracyjne wydane w okresie od 01.01.1999 r. do 20.05.2015 r. Dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt2 u.p.z.p.

2) W ilu z tych przypadków działka [...] Została uznana za drogę wewnętrzną ?

Pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Burmistrz [...] wezwał skarżących o

wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, który zgodnie z cytowanym wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzasadniałby udzielenie żądanej informacji publicznej, która ze względu na swoją treść stanowi niewątpliwie informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. l pkt l ustawy p dostępie do informacji publicznej. Dnia 7 września 2017 r. wpłynęła odpowiedź skarżących.

Burmistrz [...] decyzją z dnia 19 września 2017 r. (znak: [...] )odmówił skarżącym udostępnienia informacji publicznej w całości, uzasadniając powyżesze tym, że wnioskowana informacja wymaga wyszukania ze zbioru kilkuset akt administracyjnych dotyczących ustalenia warunków zabudowy, a następnie dokonanie oddzielnej i bardzo szczegółowej analizy poszczególnych akt administracyjnych celem wytworzenia informacji żądanych we wniosku. Organ wskazał ponadto, że w przeciągu lat numery działek ewidencyjnych ulegały licznym zmianom. Organ uzasadniał dalej, iż informacje żądane przez wnioskodawców obecnie nie istnieją i nie posiada wskazanych informacji. W wyniku tego, pozytywne rozpatrzenie wniosku prowadziłoby do powstania nowej informacji, która to w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiłaby informację publiczną.

Od decyzji odwołanie wnieśli skarżący Organ odwoławczy decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, wskazując w szczególności, że wnioskowana informacja była informacją prostą. W wyniku braku wniesienia środka zaskarżenia od decyzji SKO, a także w świetle pisma z dnia 30 listopada 2017 r., wynika, iż organ przyjął ustalenia organu odwoławczego i jego ustalenia wiążą organ l instancji w toku rozpoznania sprawy.

Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. organ l instancji wskazał, iż otrzymał decyzję organu odwoławczego w dniu 20.11.2017 r. Następnie wskazał organ, iż wniosek nie może zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 w/w ustawy z uwagi na wystąpienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. o przesłanie akt przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym, zgodnie z art. 13 ust. 2 w/w ustawy przedłuża się załatwienie sprawy i wyznacza nowy termin załatwienia sprawy - do dnia 15.01.2018 r., w którym to terminie burmistrz Miasta R.-Z. poinformuje o sposobie załatwienia wniosku.

Skarżący podnieśli, iż oczekiwanie na zwrot akt postępowania nie może być powodem dla przedłużenia terminu dla wydania wnioskowanej informacji publicznej.

W ich ocenie sam brak akt sprawy, związany z przesłaniem ich wcześniej do SKO w N. S. nie jest przyczyną niezależną od organu uzasadniającą odliczenie czasu jej trwania od terminów przewidzianych w u.d.i.p.

Zdaniem skarżących w takiej sytuacji organ powinien wystąpić do SKO z wnioskiem o niezwłoczne przesłanie akt administracyjnych, w celu niezwłocznego rozpoznania sprawy lub też wystąpić o wydanie tychże akt w postaci fotokopii i przesłanie ich drogą elektroniczną (celem szybszego dostarczenia do organu). Winien zorganizować swoją pracę tak, aby być w posiadaniu niezbędnych dokumentów w celu rozpoznania sprawy. Jedynie w sytuacji, gdy pomimo działań podjętych przez organ w celu uzyskania akt sprawy lub ich kopii jest to niemożliwe (np. z uwagi na brak zgody

na to SKO), można uznać to za okoliczność zwalniający organ z zarzutu bezczynności Brak wystosowania pisma do SKO W N. S. z prośbą o niezwłoczne

przesłanie akt sprawy lub wykonanie fotokopii akt sprawy i przesłanie ich na adres pocztowy organu nie pozwala na uznanie, że organ podjął wszystkie możliwe działania w celu załatwienia sprawy, a tym samym, że nie pozostaje w bezczynności.

Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. organ przedłużył załatwienie sprawy i poinformował, że do dnia 15.01.2018 r. burmistrz poinformuje o sposobie załatwienia sprawy.

Skarżący zarzucają organowi, iż przesłane pismo nie wskazuje skarżącym na termin udostępnienia informacji, a tym samym organ nie przedłużył ważnie postępowania o udzielenie informacji publicznej. W wyniku tego pozostaje zarówno w bezczynności jak i przewlekłości prowadzonego postępowania. Ich zdaniem za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie burmistrza Miasta R.-

Z. do wskazania i ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie

na podstawie art. 38 k.p.a. Z ostrożności procesowej skarżący podnoszą, iż nawet w przypadku gdyby organ otrzymał akta sprawy nie wpłynie on na postępowanie organu w sprawie. W aktach sprawy nie zalegają bowiem żadne dokumenty które miałyby wpływ na wydanie decyzji w sprawie udzielenia informacji publicznej, a sama treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej została wskazana w decyzji SKO w N. S. dnia 8 listopada 2017 r., znak [...] którą, jak stwierdza burmistrz, otrzymał w dniu 20.11.2017 r.

Reasumując, do dnia złożenia skargi, tj. dnia 02.01.2018 r., organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, czym - w ocenie skarżących -naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz R.-Z., wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu streścił przebieg postępowania i podniósł, że w dniu 20 listopada 2017 r. organ otrzymał decyzję Samorządy Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 8 listopada 2017 r. znak: [...] , w której uchylono decyzję organu z dnia 19 września 2017 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi. W dniu 30 listopada 2017 r. organ zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z prośbą o przesłanie akt sprawy, bowiem do dnia 30 listopada 2017 r. akta nie zostały zwrócone organowi. Równocześnie w dniu 30 listopada 2017 r. w związku z faktem nieprzesłania akt sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., organ pismem z dnia 30 listopada 2017 r. poinformował skarżących o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. zwróciło akta sprawy w dniu 13 grudnia 2017 r.

W dniu 19 grudnia 2017 r. skarżący zwrócili się z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. z jaką datą zostały zwrócone do Urzędu Miasta R. -Z. akta sprawy o udostępnienie informacji publicznej Sygn. [...] , przesłane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S..

W dniu 27 grudnia 2017 r. organ poinformował skarżących z jaką datą akta

zostały zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S.

W dniu 12 stycznia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z

dnia 22 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Organ wskazał, że skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu, nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jeżeli zatem w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., to skarga w niniejszej sprawie nie spełnia warunków formalnych, i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. powinna zostać odrzucona.

W ocenie organu przedstawiony wyżej przebieg postępowania wyraźnie wskazuje, że organ nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności. Wszelkie czynności, które organ mógł podejmować stosowanie do przebiegu postępowania, podejmował w zakreślonych przez prawo terminach lub też przedłużał stosownymi pismami terminy podejmowania określonych czynności w sprawie. Od chwili otrzymania określonych informacji lub dokumentów, organ w terminach zakreślonych przez u.d.i.p. lub też stosowanie do tej ustawy w terminach odpowiednio wydłużonych, podejmował określone prawem czynności. Wobec powyższego o jakiejkolwiek bezczynności w niniejszej sprawie nie może być mowy

.

Organ stosownie do przedłużonego terminu, jeszcze przed jego upływem udzielił skarżącym odpowiedzi. Wobec konieczności rozpatrzenia faktycznie 4 wniosków o dostęp do informacji publicznej a nie jednego (por. wyżej przedłożone wnioski skarżących o dostęp do informacji publicznej) oraz faktu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. dopiero 13 grudnia 2017 r. zwróciło akta sprawy organ miał usprawiedliwione podstawy do przedłużenia terminu, zwłaszcza co wykazywano w decyzji odmownej organu, że udzielenie żądanej informacji publicznej wiąże się z koniecznością podjęcia szeregu czynności, które wymagają stosownego czasu. Organ udzielił odpowiedzi w ciągu 1 miesiąca od dnia wpływu akt sprawy do organu.

Organ podkreślił, że nie pozostawał w bezczynności, bowiem wniosek skarżących załatwiał w terminach określonych przepisami u.d.i.p. oraz ostatecznie zgodnie z wymogami u.d.i.p. określił ostateczny termin na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i takie rozstrzygnięcie podjął.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016.1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest bezczynność Burmistrza Miasta R. - Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3

§ 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do

dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku

wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia

postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Sąd wskazuje, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że

złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji.)

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia'30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., póz. 935 ze zm.).

Wskazać należy, iż nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmienia tryb wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej.

Artykuł 53 § 2 b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W obecnym brzmieniu art. 37 k.p.a. dotyczący ponaglenia stanowi, iż: § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych

ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy

(przewlekłość).

§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie. § 3. Ponaglenie wnosi się:

1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

W ocenie Sądu, skoro ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem, nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U 2016.1764) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji

publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno - technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt l OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Sygn. akt II SAB/Kr4/18

Zgodnie z art. 13 ustęp 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2).

Wobec powyższego koniecznym było zbadanie czy owa bezczynność w przypadku Burmistrza R. - Z. miała miejsce.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Burmistrz Miasta R. - Z., jest organem administracji publicznej i jego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

We wniosku z dnia 22 sierpnia 2107 r. skarżący domagali się informacji publicznej w zakresie:

- Jakie i ile decyzji pozytywnych o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości położonych przy odcinku nr [...] ul. [...] zostały wydane w oparciu o inny

do drogi publicznej niż poprzez drogę określoną numerem ewidencyjnym Zakres czasowy dla zapytania to decyzje administracyjne wydane w okresie od 01.01.1999 r. do 20.05.2015 r. Dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

- W ilu z tych przypadków działka [...] uznana za drogę wewnętrzną ?

Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu Burmistrza Miasta R. -Z., nie miała miejsca.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 29 sierpnia 2017 r., zaś organ w tym samym dniu wezwał skarżących o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. Dnia 7 września 2017 r. wpłynęła odpowiedź skarżących. Organ decyzją z dnia 19 września 2017 r. (znak: [...]) odmówił skarżącym udostępnienia informacji publicznej w całości.

Od decyzji odwołanie wnieśli skarżący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W dniu 20 listopada 2017 r. organ otrzymał decyzję

Sygn. akt II SAB/Kr4/18

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 8 listopada 2017 r. znak: [...] W dniu 30 listopada 2017 r. Burmistrz zwrócił się do SKO w N. S. z prośbą o przesłanie akt sprawy, bowiem do dnia 30 listopada 2017 r. akta nie zostały zwrócone organowi, równocześnie w tym samym dniu poinformował Skarżących o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. zwróciło akta sprawy w dniu 13 grudnia 2017 r.

W dniu 12 stycznia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 22 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

O ewentualnej bezczynności Burmistrza można, w ocenie Sądu, mówić dopiero od momentu uchylenia decyzji z dnia 19 wrześni 2017 r. albowiem zgodnie z art. 138 k.pa., po uchyleniu decyzji w całości wniosek jest rozpoznawany od nowa. Oznacza to, że organ był także uprawniony stosować ogólne zasady dotyczące terminów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej określonych w art. 13 ust.1 i ust.2 ustawy. Bezporne jest, że organ odwoławczy zwrócił akta sprawy w dniu 13 grudnia 2017 r., przy czym nie jest słuszne przekonanie skarżących, iż organ mógł podejmować działania bez akt postępowania. Zdaniem Sądu Burmistrz dopiero po otrzymaniu akt mógł podjąć czynności zmierzające do udostępniania informacji publicznej. Akta administracyjne stanowią bowiem podstawowe narzędzie pracy organu, a postępowanie administracyjne jest postępowaniem sformalizowanym. Nie ulega także wątpliwości, że z uwagi na przedmiot wniosku i zakreślony w nim okres od 1.01.1999 r do 20.05.2015 r, wymagający zbadania i zgromadzenia odpowiednich dokumentów, zachodziła po stronie organu konieczność podjęcia dodatkowych czynności, które także wymagały niezbędnego czasu. Uzasadnionym jest więc w tych okolicznościach przyjęcie, że organ był uprawniony do powiadomienia skarżących o przedłużeniu terminu do udzielenia żądanej informacji. Stosownie bowiem do treści art. 13 ust.2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Wskazać należy, iż tak właśnie uczynił Burmistrz i pismem z dnia 30 listopada 2017 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 15 stycznia 2018 r. Termin ten nie został przekroczony, gdyż pismem z dni 12 stycznia 2018 r. udzielił skarżącym informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie w dacie złożenia skargi (w dniu 2

Sygn. akt II SAB/Kr4/18

stycznia 2018 r.) organ nie pozostawał zatem w stanie bezczynność. Należy podkreślić, że dopiero nieudzielenie informacji oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 18.03.2005 r., OSK 1209/04). Nadto z uwagi na treść pisma skarżących z daty 23.02.2018 r. wypada podkreślić, że sam fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego sprawy w żadnym wypadku nie uprawnia do formułowania zarzutów skargi o braku udzielenia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., póz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.