Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 879/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 roku sprawy ze skargi syndyka masy upadłości M.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) przyznać i nakazać wypłacenie z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi W.G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Z. przy [...] kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 879/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 963) – dalej: u.s.u.s, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] orzekającą o odmowie M. P. należności z tytułu składek na:

1. na podstawie art. 28 ust. 3 w zw. z art. 30 u.s.u.s. w zakresie nieopłaconych składek na:

- ubezpieczenie społeczne w części finansowane przez płatnika za okres 12.2008 r., 01-08.2009 r, 01-09.2012 w łącznej kwocie 16.132,30 zł, w tym z tytułu składek 9.813,90 zł, odsetek za zwłokę liczonych na dzień 30 maja 2016 r. - 6.248,00 zł, kosztów upomnień 70,40 zł;

- ubezpieczenie zdrowotne za okres 05, 07-12.2008, 01-08.2009, 01-09.2012 w łącznej kwocie 7. 745,37 zł, w tym z tytułu składek 3.724,17 zł, odsetek liczonych na dzień 30 maja 2016r. - 3.942,00 zł, kosztów upomnień 79,20 zł;

- Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 07-08.2009 r., 01-09.2012 r. w łącznej kwocie 1.767,77 zł w tym z tytułu składek 1.184,37 zł, odsetek liczonych na dzień 30 maja 2016 r. – 513,00 zł, kosztów upomnień 70,40 zł;

2. na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w części dotyczącej umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek za osobę prowadząca działalność gospodarczą na:

- ubezpieczenia społeczne za okres 12.2008 r., 01-08.2009 r., 01-09.2012 r. w łącznej kwocie 11.012,94 zł w tym z tytułu składek 7.285,04 zł, odsetek liczonych na dzień 30 maja 2016 r. – 3.657,50 zł, kosztów upomnień 70,40 zł;

- ubezpieczenie zdrowotne za okres 05.2008 r., 07-12.2008 r.., 01-08.2009 r., 01-09.2012 r. w łącznej kwocie 6.988,37 zł w tym z tytułu składek 3.724,17 zł, odsetek liczonych na dzień 30 maja 2016 r. – 3.185,00 zł, koszów upomnień 79,20 zł;

- Fundusz Pracy za okres 07-08.2009 r., 01-09.2012 w łącznej kwocie 871,75 zł, w tym z tytułu składek 560,35 zł, odsetek liczonych na dzień 30 maja 2016 r. –241,00 zł, kosztów upomnień 70,40 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 30 maja 2016 r. M. P. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie całości zadłużenia z tytułu składek. Uzasadniając strona wskazała, iż na skutek powstałej w 2006 r. choroby jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, otrzymującą, przyznaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w drodze wyjątku rentę w wysokości 760,00 zł netto miesięcznie. Z powyższej kwoty wnioskodawca opłaca czynsz za wynajmowane mieszkanie w kwocie 320 zł, koszty energii elektrycznej w kwocie około 30-50 zł oraz koszty leczenia kształtujące się w wysokości około 50 zł miesięcznie. Do wniosku strona załączyła orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 14 kwietnia 2015 r., decyzję z dnia 30 czerwca 2015 r. o przyznaniu w drodze wyjątku renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oraz zawiadomienie z dnia 16 lipca 2015 r. o podjęciu wypłaty przyznanego świadczenia. Ponadto ze złożonego do akt sprawy w dniu 1 lipca 2016 r. oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej wynika, że wnioskodawca nie pracuje zarobkowo, pobiera rentę w kwocie 751,21 zł netto, nie posiada dochodu z innych źródeł. Strona nie pobiera również zasiłku z Urzędu Pracy, zasiłku z pomocy społecznej, jak również nie korzysta z innych form pomocy. Skarżący nie posiada żądnego majątku ruchomego ani nieruchomości. Ponosi stałe miesięczne wydatki związane z prowadzonym samodzielnie gospodarstwem domowym, które kształtują się w kwocie ok 320,55 zł oraz koszty leczenia w kwocie około 20 zł. Ponadto strona posiada inne zobowiązania pieniężne należne Urzędowi Skarbowemu oraz bankom.

Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. P. umorzenia należności z tytułu składek. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ administracji wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami u.s.u.s., należności mogą być umorzone w całości lub w części jeśli uzna się, że są one całkowicie nieściągalne. Zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233 i 978); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Natomiast w myśl art. 28 ust. 3 a ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003 r. Nr 141 poz. 1365), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 3b ustawy, zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W niniejszej sprawie w ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w oparciu o powołane przepisy uznać należało, że przedstawione we wniosku z dnia 30 maja 2016 r. argumenty strony nie stanowiły podstawy do umorzenia zaległych należności. W sprawie nie wystąpiła bowiem żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności określonych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W sprawie nie wystąpiły nadto przesłanki do umorzenia zaległości w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. W obszernym uzasadnieniu organ umotywował zasadność wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności wskazał, iż skarżący jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, która ze swej istoty jest nastawiona na osiąganie zysku, był zobowiązany w trakcie jej prowadzenia do terminowego opłacania składek. Ponoszenie strat z tytułu prowadzonej działalności stanowi element zwykłego ryzyka gospodarczego i nie mieści się w katalogu przesłanek uzasadniających umorzenie należności. Ponadto w ocenie organu administracji zgromadzone w toku postępowania dowody nie wskazują, iż przedmiotowe zadłużenie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych, a przeciwnie było następstwem nieopłacania w ustawowym terminie należnych składek. Zdaniem organu powołane przez stronę problemy zdrowotne mogą niewątpliwie stanowić utrudnienie w codziennej egzystencji, jednakże nie stanowią one również podstawy umorzenia należności. Jak podnosi skarżący choroba powstała w roku 2006, natomiast zaległości objęte wnioskiem powstały w okresie 05.2008 r. do 09. 2012 r. Tym samym nie można uznać, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto całkowita niezdolność do pracy orzeczona załączonym orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 14 kwietnia 2015 r. powstała od dnia 9 października 2012 r., co oznacza, że nie była przyczyną przedmiotowego zadłużenia. Z tego tytułu, co istotne skarżącemu została przyznana w drodze wyjątku renta, co nie pozwala na uznanie, że należności skarżącego są całkowicie nieściągalne. Z otrzymywanego dochodu Zakład może bowiem dochodzić należnych składek. Skarżący jest także właścicielem majątku ruchomego, na którym dokonano zabezpieczenia. Z uwagi na publicznoprawny charakter składek na ubezpieczenia społeczne na Zakład został nałożony ustawowy obowiązek dochodzenia należności z tytułu składek, jak również staranności i ostrożności w ich dysponowaniu. Tym samym uprawnienie organu do ich umorzenia, mające każdorazowo charakter uznaniowy, może stanowić wyjątek od zasady powszechnego obowiązku uiszczania składek , który to wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco. Organ wskazał nadto, że decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r., stronie określono warunki umorzenia zaległości. Z uwagi na niespełnienie określonych w decyzji warunków, decyzją z dnia 23 września 2015 r. organ orzekł o odmowie umorzenia tych należności. Wniesione przez stronę odwołanie zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2016 r.

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy M. P. oświadczył, że nie jest w stanie uiścić zaległych składek. Skarżący ponownie wskazał na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż ponowna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała brak podstaw do umorzenia zaległości skarżącego. Organ ponownie wskazał, iż umorzenie należności jest instytucji wyjątkową, a decyzja wydawana w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Powyższe oznacza, że nawet w przypadku istnienia przesłanek przemawiających za umorzeniem należności, organ może , a nie ma prawnego obowiązku ich umorzenia. Należności z tytułu składek , jak wskazano w decyzji z dnia [...] mogą być umarzane w przypadku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 4 u.s.u.s.), a pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, jedynie w sytuacji wystąpienia szczególnych okoliczności określonych przepisami prawa (art. 28 ust. 3a u.s.u.s.). W niniejszej sprawie zdaniem organu nie wystąpiła żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności, określonych w sposób wyczerpujący w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W stosunku do strony nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, a ponadto skarżący posiada majątek ruchomy, na którym organ w celu zabezpieczenia dochodzonych należności dokonał zastawu. Nie wystąpiły również okoliczności uzasadniające ich umorzenie w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. Za umorzeniem tych należności nie przemawia bowiem stan zdrowia skarżącego, który pomimo przeciwwskazań do wykonywania pracy zawodowej nie pozostaje bez środków do życia, gdyż zostało mu przyznane świadczenie rentowe w wysokości 880, 45 zł brutto. Tym samym zobowiązany ma możliwość zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, związanych z prowadzonym samodzielnie gospodarstwem domowym. Ponadto skarżący nie korzysta z żadnej innej formy pomocy udzielanej np. z pomocy społecznej. W ocenie organu, gdyby sytuacja materialna strony była bardzo trudna, pomoc taka z pewnością zostałaby przyznana. Dalej organ ponownie wskazał na wynikający z faktu prowadzenia działalności gospodarczej obowiązek terminowego uiszczania należnych składek, niezależnie od wysokości uzyskanych z tego tytułu dochodów. Trudności, czy niepowodzenia finansowe nie stanowią bowiem podstaw do umorzenia tych należności, a są jedynie ryzykiem ponoszonym przez przedsiębiorcę. Powstałe po stronie skarżącego zadłużenie nie jest wynikiem nadzwyczajnych zdarzeń losowych, wywołanych przez czynniki zewnętrzne, a następstwem nieopłacania w terminie należnych składek. Za umorzeniem należności nie przemawia również podniesiona przez stronę okoliczność posiadania innych, cywilnoprawnych zobowiązań finansowych. Na Zakład został bowiem nałożony ustawowy obowiązek dochodzenia należności z tytułu składek, jak również staranności i ostrożności w ich dysponowani. Tym samym uprawnienie organu do ich umorzenia, mające każdorazowo charakter uznaniowy, może stanowić wyjątek od zasady powszechnego obowiązku uiszczania składek , który to wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco. Strona została także pouczona o możliwości przyznania na jej wniosek ulgi, w postaci zawarcia układu ratalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P. wniósł zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie należności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uzasadniając skargę ponownie wskazał na trudną sytuację zdrowotną i materialną.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Łd 879/16 referendarz sądowy umorzył postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz postanowił przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowy poprzez ustanowienie adwokata.

W dniu 3 stycznia 2017 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym informuje, że Sąd Rejonowy dla Ł.- Ś. w Ł, [...] Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., [...] ogłosił upadłość M. P. jako osoby fizycznej. W związku z powyższym wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i rozważenie zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r., III SA/Łd 879/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, które to postępowanie podjął następnie postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., III SA/Łd 879/16.

W dniu 11 maja 2017 r. obecny na rozprawie wyznaczony syndyk masy upadłości – M. S. oświadczyła, że nie popiera skargi, a swoje stanowisko co do wstąpienia do postępowania za skarżącego przedstawi w odrębnym piśmie procesowym, w terminie 7 dni, co wynika z wydanego na rozprawie postanowienia Sądu.

Obecny na rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik M. P. oświadczył, że wątpliwe jest, aby po wyznaczeniu przez sąd upadłościowy syndyka mógł nadal reprezentować skarżącego. Oświadczył, że z godnie z wydanym na rozprawie postanowieniem Sądu stanowisko w tym zakresie przedstawi w terminie 7 dni. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Natomiast obecny na rozprawie pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia 17 maja 2017 r. syndyk masy upadłości M. S. wskazała, iż przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w 144 i art. 145 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze, regulujących kwestie wpływu ogłoszenia upadłości na inne postępowania sądowe i administracyjne, gdyż przepisy te dotyczą postępowań wszczętych przed datą ogłoszenia upadłości. Tym samym w ocenie syndyka brak jest podstaw prawnych do wstąpienia, w miejsce upadłego, do toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowadministracyjnego. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte przez skarżącego, przed datą ogłoszenia upadłości, co oznacza, że postępowanie to winno być kontynuowane z udziałem upadłego lub też zostać zawieszone do czasu uprawomocnienia się postanowienia o ustaleniu planu spłaty wierzycieli w postępowaniu upadłościowym, a następnie podjęte z udziałem powoda.

Natomiast ustanowiony z urzędu pełnomocnik M. P. – adw. W. G. w piśmie procesowym dnia 17 maja 2017 r. oświadczył, iż skarżący nie jest już podmiotem uprawnionym do występowania w niniejszej sprawie, gdyż jako jedynym podmiotem mogącym zająć stanowisko w sprawie jest wyznaczony syndyk masy upadłości, co wynika z treści art. 144 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Tym samym, skoro upadły nie ma możliwości występowania w toczącym się przed tutejszym sądem postępowaniu, to tym samym nie może w nim występować wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik. Pomimo powyższego, z daleko posuniętej ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skargę popiera.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowieniu o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).

Natomiast z godnie z treścią art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2171) – dalej: p.u., po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Postępowanie, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (art. 144 ust. 2 p.u.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie art. 144 p.u., wykształtowany został pogląd, zgodnie z którym z dniem ogłoszenie upadłości upadły traci legitymację do występowania w sprawach dotyczących masy, pozostaje natomiast stroną w znaczeniu materialnoprawnym, jako podmiot stosunku prawnego, z którego wyniknął spór. Wejście do sprawy syndyka masy upadłości w miejsce upadłego jest szczególnym, bezwzględnym podstawieniem procesowym, przy którym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2016 r., VIII SA/Wa 58/16; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., II GSK 1095/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Ponadto, co istotne z treści art. 61 p.u. wynika, że z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego. W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z wyjątkami określonymi w art. 63-67a. (art. 62 p.u.). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w skład masy upadłości wchodzi także przysługujące skarżącemu roszczenie o umorzenie należności z tytułu zaległych składek.

Tym samym, po ogłoszeniu upadłości M. P., we wszczętym przez niego postępowaniu sądowoadministracyjnym, jako podmiot działający za upadłego wstąpiła z mocy prawa wyznaczony syndyk upadłości – M. S.

W związku z powyższym z uwagi na złożone w dniu 11 maja 2017 r. , na rozprawie oświadczenie syndyka masy upadłości M. S. o nie popieraniu wniesionej przez M. P. skargi, niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku, tzn. po wniesieniu skargi do sądu, wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać wyroku rozstrzygającego sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Niewątpliwie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdy posiadający legitymacje procesową syndyk masy upadłości, który wstąpił w miejsce upadłego, który zainicjował przed ogłoszeniem jego upadłości postępowanie sądowoadministracyjne, oświadczy, że skargi nie popiera.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z §21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.,U. z 2015 r. poz. 1801).

d.j.