Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3771/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski,, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oraz ustalenie opłaty 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 9615 (dziewięć tysięcy sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. - od decyzji Zarządu dzielnicy [...] m. W. z dnia [...].07.2015 r. nr [...] zezwalającej ww. Spółce na usunięcie 3 szt. drzew i 2 m kw. krzewów z terenu pasa drogowego ul. [...] i ustalającej opłatę za ww. usunięcie drzew i krzewów w wysokości 241.498,70 zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja I instancji stanie się ostateczna oraz z terminem wykonania usunięcia drzew i krzewów do 31.12.2015 r. - w części dotyczącej opłaty za usunięcie drzew i krzewów oraz terminu jej uiszczenia, tj. w zakresie punktów 2. i 3, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1, 2, 3, art. 85 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) w związku z art. 53 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045) uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej opłatę łączną za usunięcie drzew i krzewów i ustaliło tę opłatę w wysokości 241.496,72 zł w tym za usunięcie krzewów 499,58 x 2 zł = 999.16 zł, a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045) "Art. 53. 1. Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. Przed dniem wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 85 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą:

1) opłatę za usunięcie krzewu ustala się na podstawie stawki, o której mowa w art. 85 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

2) opłatę za usunięcie drzewa ustala się na podstawie stawek dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew oraz współczynników różnicujących stawki w zależności od obwodu pnia określonych w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 29 w brzmieniu dotychczasowym; /.../. "

Zgodnie z art. 85 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) w brzmieniu w brzmieniu obowiązującym do 27.08.2015 r.: Stawkę za usunięcie jednego metra kwadratowego powierzchni pokrytej krzewami ustala się w wysokości 249,79 zł. "

Zatem w omawianej sprawie, w ocenie organu zgodnie z ww. przepisami należało obecnie zastosować przepisy dotychczasowe z wyjątkiem stawki opłaty za usunięcie krzewów - zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy zmieniającej.

Odnosząc się zaś do argumentów odwołania organ uznał, że są one niezasadne. Zjazd z drogi publicznej nie stanowi skrzyżowania dróg publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. , poz. 460 z późn. zm.):," Użyte w ustawie określenia oznaczają:

8) zjazd - połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

9) skrzyżowanie dróg publicznych:/.../. "

Natomiast określenia "skrzyżowanie" ustawodawca używa dla przecięcia się dróg publicznych, a określenia "połączenie" dla połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze (jw.) i przecięcia się drogi publicznej z drogą wewnętrzną (zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o drogach publicznych: "Art. 8 4. Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy drogi publicznej."). Budowa zjazdu z drogi publicznej na wniosek właściciela nieruchomości przylegającej do drogi wewnętrznej, nie jest przebudową drogi publicznej, co wynika np. z art. 29 ustawy o drogach publicznych, który odróżnia budowę lub przebudowę zjazdu na wniosek właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi (art. 29 ust. 1) i w budowę lub przebudowę zjazdu w przypadku budowy lub przebudowy drogi przez zarządcę drogi (art. 29 ust. 2). W związku z powyższym, w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 86 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody: "Art. 86.1. Nie nalicza się opłat za usunięcie:

6) drzew lub krzewów w związku z przebudową dróg publicznych lub linii kolejowych;/.../."

Z kolei, zgodnie z art. 85 ust. 6 oraz art. 5 pkt 21 i pkt 27 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do 27.08.2018 r.

"Art. 85. 6. Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów z terenu uzdrowisk, obszaru ochrony uzdrowiskowej, terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz terenów zieleni są o 100% wyższe od opłat ustalonych na podstawie stawek, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i ust. 5." "Art. 5. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) -20)/.../;

21) tereny zieleni - tereny wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, znajdujące się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, pełniące funkcje estetyczne, rekreacyjne. zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzyszącą ulicom, placom zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym;

22) -26)/...;

27) zadrzewienie - drzewa i krzewy w granicach pasa drogowego, pojedyncze drzewa lub krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 5.9, z późn. zm.), wraz z terenem, na którym występują, o pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, spełniające cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe;/.../."

W ocenie Kolegium, art. 5 pkt 21 zawierający definicję pojęcia "tereny zieleni" stanowi lex specialis (przepis szczególny) w stosunku do art. 5 pkt 27 ww. ustawy, a zatem zieleń towarzysząca ulicom, placom itd., o ile nie stanowi przypadkowych skupisk, a została posadzona w celach estetycznych, rekreacyjnych, zdrowotnych lub osłonowych jest "terenem zieleni" w rozumieniu ww. przepisu art. 5 pkt 21 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 27.08.2015 r. Zatem uzasadnione było i jest w omawianej sprawie zastosowanie art. 85 ust. 6 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 27.08.2015 r. - podwyższenia opłaty za zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów o 100 %.

Ponadto w znowelizowanej ustawie o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym od 28.08.2015 r. przepis art. 5 pkt 21 brzmi następująco: "Art. 5. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) -20)/.../;

21) tereny zieleni - tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym;/.../."

Należy ponadto dodać, zgodnie z tym co zostało napisane wyżej, że przedmiotowa zieleń nie znajduje się w granicach skrzyżowania, ale koliduje z budową zjazdu, stanowiącego połączenie (łącznik) drogi wewnętrznej z drogą publiczną ul. [...]. Zatem wskazany miejscowy plan (jw.) nie ustala w tym miejscu skrzyżowania, ale połączenie drogi wewnętrznej 16 KDW z drogą publiczną 1 KDZ (ul. [...]).

Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w brzemieniu obowiązującym do dnia 27.08.2015 r. stanowił:

"Art. 87. 3. Uiszczenie opłaty następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna."

Zatem określenie w omawianym przypadku terminu uiszczenia opłaty za wydane zezwolenie jest prawidłowe. Natomiast, z uwagi na zapis art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej (jw.) nakazuje "opłatę za usunięcie krzewu ustala się na podstawie stawki, o której mowa w art. 85 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;/.../.", a więc opłatą za usunięcie krzewów i w związku z tym łączną opłatę należało nieznacznie skorygować w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. spółka z o.o. sp. k. z siedzibą w W. zarzucając:

1. wydanie decyzji bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie dotyczącym podwyższenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów o 100% względem podstawowej stawki opłaty, polegające na oparciu tego podwyższenia na art. 85 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zwanej dalej "u.o.p.", w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r., podczas gdy od dnia 28 sierpnia 2015 r. podstawą prawną dla takiego podwyższenia opłaty jest art. 53 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1045), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", który to przepis w niniejszej sprawie nie został zastosowany,

2. naruszenie art. 86 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy usunięcie drzew i krzewów następuje w związku z przebudową drogi publicznej,

3. naruszenie art. 5 pkt 21 u.o.p. oraz art. 5 pkt 27 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 5 pkt 21 u.o.p. stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 5 pkt 27 u.o.p., podczas gdy przepisy te są równorzędne i zawierają definicje różnych, współistniejących, niezależnych od siebie form szaty roślinnej,

4. naruszenie art. 5 pkt 21 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy usunięcie drzew i krzewów następuje na terenie stanowiącym pas drogowy, nie zaś tereny zieleni.

5. naruszenie art. 5 pkt 27 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy usunięcie drzew i krzewów następuje na terenie stanowiącym pas drogowy,

5. naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niewzięcie pod uwagę uregulowań obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w rejonie ulicy [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady m. W. z dnia [...] listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), zwanego dalej "m.p.z.p.", zgodnie z którym działka o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu ewidencyjnego [...], na której znajdują się przedmiotowe drzewa i krzewy, stanowi obszar dróg publicznych, oznaczony symbolem 1 KDZ, na którym zgodnie z planem zlokalizowane jest skrzyżowanie drogi publicznej - ul. [...], z projektowaną drogą wewnętrzną, oznaczoną na planie symbolem 16 KDW i w konsekwencji uznanie, że drzewa i krzewy objęte Decyzją znajdują się na terenach zieleni, oraz przez dokonanie arbitralnej, rozszerzającej wykładni pojęcia "tereny zieleni", określonego w art. 5 pkt 21 u.o.p.,

Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu sformułowanego w punkcie I powyżej, podniosła zarzut naruszenia art. 85 ust. 6 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 sierpnia 2015 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy usunięcie drzew i krzewów następuje na terenie stanowiącym pas drogowy, nie zaś tereny zieleni.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy rozstrzygnięcie o podwyższeniu o 100% opłaty za usunięcie drzew oraz ustala wysokość opłaty za usunięcie krzewów w wysokości podwyższonej o 100% względem stawki podstawowej oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie,

2. zasądzenie na rzecz Skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

3. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu sformułowanego w punkcie I powyżej (tj. wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej), na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.,: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych względów niż w niej wskazano.

I. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w ocenie Sądu zasadnie orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy istnieje podstawa do wydania zezwolenia dla strony skarżącej na usunięcie 3 szt. drzew i 2 m k.w. krzewów z terenu pasa drogowego przy ul. [...] w W. rosnących na działce nr [...] obręb [...] oraz ustalenia na rzecz skarżącej spółki opłaty za usunięcie w/w drzew i krzewów. Jak wynika bowiem z akt sprawy postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 14 maja 2015r., uzupełniony w dniu 1 czerwca 2015r.

W dacie wszczęcia postępowania obowiązywał zatem art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 czerwca 2004r. o ochronie przyrody w brzmieniu : Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Przy czym w ust. 2a wskazano, że zezwolenie na usunięcie drzew w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, z wyłączeniem obcych gatunków topoli, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (co też w niniejszej sprawie uczyniono).

W ust. 6 ustawodawcza enumeratywnie wymienił przypadki, gdy nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia określonego w art. 83 ust. 1 i 2 tj. w odniesieniu do drzew i krzewów:

1) w lasach;

2) owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody - na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową;

3) na plantacjach drzew i krzewów;

4) których wiek nie przekracza 10 lat;

5) usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych;

6) (uchylony);

7) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wałów przeciwpowodziowych i terenów w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału;

8) które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu;

9) stanowiących przeszkody lotnicze, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu;

10) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu ze względu na potrzeby związane z utrzymaniem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych.

Analiza akt sprawy wskazuje, że żadna z wymienionych powyżej przesłanek nie znajduje zastosowania w sprawie a zatem zasadnie organ wydał stosowne zezwolenie.

II. Zgodnie jednak z art. 84 ust. 1-3 ustawy, posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów (ust.1). Opłaty nalicza i pobiera organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów (ust.2). Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz termin ich usunięcia, przesadzenia lub posadzenia innych drzew lub krzewów ustala się w wydanym zezwoleniu (ust.3).

Odpowiednie stawki i sposób jej ustalania określa art. 85 ustawy. Z kolei w art. 86 ust. 1 ustawy wymienia 13 przypadków gdy nie pobiera się opłat za usunięcie drzew i analogicznie w 12 przypadkach za usunięcie krzewów. W skardze strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie przesłanka wymieniona w art. 86 ust. 1 pkt. 6 ustawy ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Stanowisko to zdaniem Sądu nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Wskazać należy, że przepis ten w powiązaniu z art. 86 ust. 2 ustawy stanowi, że nie pobiera się opłaty za usunięcie drzew, krzewów w związku z przebudową dróg publicznych i linii kolejowych. Wbrew jednak zaprezentowanemu przez stronę skarżącą stanowisku, planowane przez nią usunięcie drzew i krzewów nie odbywa się w związku z przebudową drogi publicznej (ul. [...]), zaś lokalizacją zjazdu na dz. nr [...], na której planowana jest budowa zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, drogami wewnętrznymi oraz elementami zagospodarowania terenu, elementami małej architektury, infrastruktura techniczną i zjazdem (zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2014r. Nr [...] wydaną przez Prezydenta m.W.). Budowa zjazdu z drogi publicznej na działkę przeznaczoną pod w/w budowę nie może być zatem uznana za przebudową drogi publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pod pojęciem przebudowy drogi zgodnie z pkt. 18 w/w przepisu należy zaś rozumieć wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego.

Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w tym zakresie nie może mieć zatem także wpływu okoliczność, iż zgodnie obowiązujący na tym obszarze m.p.z.p, przewiduje się lokalizację drogi wewnętrznej 16 KDW.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu zasadnie organy uznały, iż w rozpoznawanej sprawie stronę skarżącą należało obciążyć stosowną opłatą.

III. W związku z powyższym przedmiotem kontrolą Sądu objęta została także wysokość ustalonej opłaty, którą skarżąca również kwestionuje. Jak wynika bowiem z akt sprawy organy uznały za zasadne zastosowanie w sprawie art. 85 ust. 6 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy), zgodnie z którym opłaty za usunięcie drzew lub krzewów z terenu uzdrowisk, obszaru ochrony uzdrowiskowej, terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz terenów zieleni są o 100% wyższe od opłat ustalonych na podstawie stawek, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i ust. 5.

Wbrew zarzutom skargi Sąd uznał, że słusznie organy przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie w/w przepis znajduje zastosowanie, bowiem usuwane drzewa i krzewy znajdują się na terenach zieleni. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 21 (w brzmieniu przed zmianą o której poniżej) tereny zieleni to tereny wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, znajdujące się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, pełniące funkcje estetyczne, rekreacyjne, zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzyszącą ulicom, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że usuwane drzewa i krzewy znajdują się w pasie drogowym ul. [...]. Wskazać zatem należy, iż ustawodawca w ustawie o drogach publicznych wyodrębnił pojęcie zarówno drogi, jak i ulicy. Zgodnie z jej art. 4 pkt 2 droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Z kolei stosownie do art. 4 pkt 3 tej ustawy ulica to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Współcześnie zazwyczaj ulicom nadaje się urzędową nazwę własną patrz. ul. [...].

Skoro więc w sprawie mamy do czynie ze szczególnym rodzajem drogi jaką jest ulica należy uznać, że drzewa, krzewy, które przy niej "funkcjonują" tj. znajdują się m.in. w jej pasie drogowym stanowią zieleń jej towarzyszącą, a nie jak wywodzi skarżąca zadrzewienie w rozumieniu art. 5 pkt. 27 ustawy, którymi m.in. są drzewa i krzewy w granicach pasa drogowego. Przepis ten ma bowiem zastosowanie do dróg innych niż ulica. A tym samym w niniejszej sprawie zasadnie organ uznał, że należy zastosować art. 85 ust. 6 ustawy.

Na marginesie należy wskazać, iż art. 5 pkt 21 i pkt. 27 zostały zmienione przez art. 29 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1045) zmieniającej m.in. ustawę ochronie przyrody z dniem 28 sierpnia 2015 r. i obecnie przedmiot powyższych rozważań nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem pod pojęciem terenów zieleni rozumie się m.in. zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym.

Zdaniem jednak Sądu pomimo tego, iż art. 5 pkt 21 ustawy w zmienionym już brzmieniu obowiązywał w dacie orzekania przez organ II instancji, nie mógł być on zastosowany. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 przywołanej powyżej ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9, stosuje się przepisy dotychczasowe.

IV. Skoro więc postępowanie w niniejszej sprawie zostało jak wskazano na wstępie wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed wejściem w życie w/w zmian, organ II instancji miał obowiązek zastosować w niniejszej sprawie dotychczasowe przepisy.

Błędnie zatem organ ten uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje także art. 53 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. Zgodnie z którymi przed dniem wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 85 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą:

1) opłatę za usunięcie krzewu ustala się na podstawie stawki, o której mowa w art. 85 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

2) opłatę za usunięcie drzewa ustala się na podstawie stawek dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew oraz współczynników różnicujących stawki w zależności od obwodu pnia określonych w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 29 w brzmieniu dotychczasowym.

Przepis ten w świetle art. 53 ust. 1 nie ma bowiem zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Odnosi się on do spraw, rozpoznawanych już w oparciu o zmienione przepisy ustawy i zawiera zasady określania wysokości opłat do czasu wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 85 ust. 7 ustawy.

Tym samym opierając swoje rozstrzygnięcie na w/w przepisie organ odwoławczy w ocenie Sądu zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a rażąco naruszył prawo, co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej w sprawie decyzji w oparciua o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a orzekł o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego na które składa się uiszczony w sprawie wpis i koszty pomocy prawnej.