Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 302/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33.
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postepowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku J.M. na podstawie wystawionego przez Zarząd Powiatu tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 4 marca 2019 r., którego podstawą była decyzja nr [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. określająca roczną opłatę w wysokości 40 zł za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń za kolejne lata, płatną do dnia 15 stycznia każdego roku (w niniejszej sprawie do dnia 15 stycznia 2019 r.).

Celem wyegzekwowania należności objętej w/w tytułem wykonawczym, na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny podjął w dniu 1 kwietnia 2019 r. próbę zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa zawiadomieniem nr [...]. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone za pośrednictwem operatora wyznaczonego "B" S.A. do dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 5 kwietnia 2019 r.. Pismem z dnia 15 listopada 2019 r. dłużnik udzielił odpowiedzi, wskazując na fakt, że od dnia 24 maja 2018 r. nie prowadził ze zobowiązanym żadnych transakcji. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z odpisem w/w zawiadomienia doręczono J.M. w dniu 17 kwietnia 2019 r..

Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. J.M. wniósł w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...].

Ponadto skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego tytułu wykonawczego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów z uwagi na ewentualną szkodę, jaką może spowodować dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Końcowo skarżący podkreślił uciążliwość czynności egzekucyjnych z uwagi na wysokość zobowiązań.

Pismem z dnia 10 maja 2019 r. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych przez J.M. zarzutów.

Wierzyciel zajął stanowisko postanowieniem nr [...] z dnia 22 maja 2019 r., którym uznał zgłoszone przez J.M. zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 14 czerwca 2019 r. Zarząd Dróg Powiatowych poinformował organ egzekucyjny, że pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. J.M. złożył zażalenie na w/w postanowienie.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2019 r. nr SK0.412.9.2019 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 28 października 2019 r. nr [...] uznał wniesione przez J.M. zarzuty za nieuzasadnione.

Pismem z dnia 21 listopada 2019 r. w terminie ustawowo przewidzianym J.M. wniósł zażalenie na w/w postanowienie zaskarżając je w całości. W treści zażalenia skarżący podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej czynności oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 28 października 2019 r.. Postanowienie to zostało doręczone J.M. w dniu 24 stycznia 2020 r. (w trybie art. 43 K.p.a.).

W uzasadnieniu wskazano, że podniesione w piśmie z dnia 24 kwietnia 2019 r. a następnie podtrzymane w zażaleniu z dnia 1 listopada 2019 r. zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 a.p.e.a., związane z prowadzoną egzekucją na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. nie mogą zostać uznane za zasadne.

Dodatkowo nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zażalenia, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało bez podstawy prawnej i faktycznej. Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpatrzył zarzuty na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. będącym w ocenie organu właściwym przepisem w tej sytuacji. Z kolei stan a faktyczny opisany w zaskarżonym postanowieniu jest oparty na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym na wniesionym piśmie zawierającym zarzuty z dnia 24 kwietnia 2019 r. W uznaniu organu zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie składniki struktury postanowienia administracyjnego wymienione w art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby zauważył, że nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a.. Jak bowiem wskazuje w/w przepis podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być enumeratywnie wymienione przesłanki.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. został wystawiony na podstawie decyzji nr [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. określającej opłatę w wysokości 40 zł za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń za kolejne lata, w terminie płatności do dnia 15 stycznia każdego roku, którą Zarząd Powiatu nałożył w wyniku złożonego wniosku o udostępnieniu pasa ruchu drogowego drogi powiatowej nr [...].

Wierzyciel, a w ślad za nim organ egzekucyjny wskazał, że na dzień wystawienia w/w tytułu wykonawczego obowiązek z niego wynikający był wymagalny. Należność nie została uregulowana. Nie została także wydana decyzja o umorzeniu w/w zobowiązania. Zobowiązanie - zdaniem wierzyciela - nie przedawniło się. Obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu. Nie, odnotowano żadnej wpłaty na poczet ww. zobowiązania. Podkreślono również, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykonanie w/w zobowiązania.

W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z ostatecznego postanowienia wierzyciela, obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym jest tożsamy z obowiązkiem określonym w decyzji z dnia 1 sierpnia 2008 r. o nr [...].

Postawiony zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego, również nie może zostać uznany za zasadny. Jak wskazuje wierzyciel zobowiązanym w przedmiotowym tytule wykonawczym jest J.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "C" J.M..

Postawiony zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego również nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że opłata za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym znajduje się w kategorii obowiązków określonych w art.2 § 1 pkt 1 u.p.e.a..

Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a wobec skarżącego nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a.. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. spełnia również wymogi określone prawem, co jest przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a..

Zgłoszony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa na podstawie zawiadomienia o numerze [...]. z dnia 1 kwietnia 2019 r. uznano także za nieuzasadniony (zajęcie nieskuteczne). Zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a.. Zgodnie ze wskazaną ustawą, dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały w/w artykule wymienione. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Zatem zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u wyżej wskazanej spółki było dopuszczalne w myśl powołanego wyżej przepisu art. 1 a pkt 12 u.p.e.a..

Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 w/w ustawy, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Wierzyciel wykazał, że wezwał skarżącego w upomnieniu o numerze [...] z dnia 5 lutego 2019 r. do uregulowania należności wynikającej z decyzji o numerze [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. doręczonym w dniu 19 lutego 2019 r.

W kwestii postawionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego uznał go za nieuzasadniony.

Bowiem jak stanowi art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

Należy wskazać, że organ egzekucyjny w dniu 1 kwietnia 2019 r. podjął działania zamierzające do zajęcia innej wierzytelności pieniężnych w "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa, które jednakże okazało się nieskuteczne, wobec braku jego uznania.

Postawiony zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez tytuł wykonawczy nr[...] z dnia 4 marca 2019 r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. nie można także uznać za uzasadniony. Tytuł wykonawczy [...] z dnia 4 marca 2019 r. spełnia wszystkie wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony według ustalonego wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano niepełny numer decyzji, tj. pominięto pierwsze trzy litery ZDP. Zważywszy jednak na fakt otrzymania wskazanej decyzji, nie ma wątpliwości co do tożsamości tego orzeczenia.

W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego w/w tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony przez wierzyciela co skutkowało zaopatrzeniem przez organ egzekucyjny klauzulą i skierowaniu go do egzekucji administracyjnej.

J.M. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 stycznia 2020 r..

Strona skarżąca zaskarżyła w/w postanowienie w całości, zarzucając mu brak podstaw faktycznych i prawnych.

W konsekwencji tego skarżący wniósł:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie na wypadek uznania, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;

- na postawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

- na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego w piśmie z dnia 24 kwietnia 2019 r., a następnie podtrzymane w zażaleniu z dnia 21 listopada 2019 r. zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 u.p.e.a., związane z prowadzoną egzekucją na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. nie mogą zostać uznane za zasadne, co sprawia, że skarga nie może zostać uwzględniona.

Sąd podziela pogląd, że niezasadnie zarzucono, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało bez podstawy prawnej i faktycznej. Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpatrzył zarzuty skarżącego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. będącym w ocenie Sądu właściwym przepisem w tej sytuacji. Z kolei stan faktyczny opisany w zaskarżonym postanowieniu jest oparty na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym na wniesionym przez skarżącego piśmie zawierającym zarzuty z dnia 24 kwietnia 2019 r..

W uznaniu Sądu, zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżone postanowienie zawierało ponadto wszystkie składniki elementy postanowienia administracyjnego wymienione w art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w początkowej fazie prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyjaśnienia - przy udziale wierzyciela - określonych wątpliwości dotyczących podstaw do prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny jest bowiem organem wykonawczym. Działa on na wniosek wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności oraz wymagalności obowiązku, który ten nałożył na określony podmiot (art. 29 § 1 u.p.e.a.). To inicjatywa zobowiązanego, który składa zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzi do wszczęcia postępowania mającego na celu zbadanie np. tego, czy obowiązek objęty tytułem wykonawczym przekazanym do organu egzekucyjnego istnieje (tak jak ma to miejsce w rzeczonej sprawie).

Procedura rozpatrywania tego środka jest przy tym ściśle określona. Organ egzekucyjny nie może dokonać tego w sposób dowolny. Jeżeli zobowiązany w ramach tego środka składa zarzuty, których podstawą są przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest zobligowany prawnie do uzyskania stanowiska wierzyciela. Stanowisko to przybiera formę postanowienia, na które zobowiązany może złożyć zażalenie. Jak wynika z powyższego, przed wydaniem postanowienia przez organ egzekucyjny w sprawie zarzutów wypowiada się wierzyciel. Dopiero gdy postępowanie przed wierzycielem zostanie zakończone (na skutek posiadania przez postanowienie wierzyciela przymiotu ostateczności), postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Co jednak należy podkreślić, postanowienie wierzyciela w przypadku określonych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące (zgodnie z powołanym poniżej art. 34 § 1 u.p.e.a.). Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza natomiast to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela dotyczy zgłoszonych zarzutów art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 u.p.e.a., a w ocenie Sądu, wydane przez wierzyciela rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

W analizie przedmiotowej Sąd zauważył, że nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a.. Jak bowiem wskazuje w/w przepis podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być enumeratywnie wymienione przesłanki.

Pierwszą z nich, na którą się skarżący powołuje, jest zarzut wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie albo nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).

Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. został wystawiony na podstawie decyzji nr [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. określającej opłatę w wysokości 40 zł za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń za kolejne lata, w terminie płatności do dnia 15 stycznia każdego roku, którą Zarząd Powiatu nałożył na J.M. w wyniku złożonego wniosku o udostępnieniu pasa ruchu drogowego drogi powiatowej nr [...].

W niniejszej sprawie płatność była wymagana na dzień 15 stycznia 2019 r. Zatem wierzyciel zgodnie ze stanem faktycznym wskazał, że na dzień wystawienia w/w tytułu wykonawczego obowiązek z niego wynikający był wymagalny. Należność nie została uregulowana. Nie została także wydana decyzja o umorzeniu w/w zobowiązania. Zobowiązanie nie przedawniło się. Obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu. Nie odnotowano żadnej wpłaty na poczet zobowiązania.

W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., Sąd stwierdza, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodność obowiązku określonego w orzeczeniu stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego z treścią obowiązku widocznego w samym tytule jest warunkiem legalności egzekucji, zaś w przypadku niezgodności tych aktów postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Jak wynika z ostatecznego postanowienia wierzyciela, obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym jest tożsamy z obowiązkiem określonym w decyzji z dnia 1 sierpnia 2008 r. o nr [...].

Postawiony przez skarżącego zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego, również nie mógł zostać uznany za zasadny. Jak wskazuje wierzyciel zobowiązanym w przedmiotowym tytule wykonawczym jest J.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "C" J.M..

Postawiony przez skarżącego zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego również nie zasługuje na uwzględnienie. Niedopuszczalność egzekucji z przyczyn merytorycznych jest przedmiotem przesłanek określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy. Przechodząc więc do formalnej analizy dopuszczalności prowadzonej egzekucji administracyjnej, należy stwierdzić, iż na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, 924 i 1018).

Przy czym, zgodnie z art. 3 § 1 cytowanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Nie ulega wątpliwości, że opłata za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym znajduje się w/w kategorii obowiązków. Naczelnik Urzędu Skarbowego jest zatem organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a wobec skarżącego nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a.. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. spełnia również wymogi określone prawem, co było przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgłoszony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa na podstawie zawiadomienia o numerze [...] z dnia 1 kwietnia 2019 r. należało także uznać za nieuzasadniony. Zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a.. Zgodnie ze wskazaną ustawą, dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały w/w artykule wymienione. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Zatem zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u wyżej wskazanej spółki było dopuszczalne w myśl powołanego wyżej przepisu art. 1a pkt 12 u.p.e.a..

Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 w/w ustawy, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wierzyciel wykazał, że wezwał J.M. w upomnieniu o numerze [...] z dnia 5 lutego 2019 r. do uregulowania należności wynikającej z decyzji o numerze [...] z dnia 1 sierpnia 2008 r. doręczonym J.M. w dniu 19 lutego 2019 r. (co potwierdził J.M. własnoręcznym podpisem).

W kwestii postawionego przez skarżącego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego zasadnie uznał go za nieuzasadniony. Bowiem jak stanowi art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

Należy wskazać, że organ egzekucyjny w dniu. 1 kwietnia 2019 r. podjął działania zamierzające do zajęcia innej wierzytelności pieniężnych w "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa, które jednakże okazało się nieskuteczne, wobec braku jego uznania.

Zatem zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego również należy uznać za nieuzasadniony.

Postawiony przez skarżącego zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 4 marca 2019 r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. także nie można uznać za uzasadniony. Tytuł wykonawczy [...] z dnia 4 marca 2019 r. spełnia wszystkie wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony według ustalonego wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano niepełny numer decyzji, tj. pominięto pierwsze trzy litery ZDP. Zważywszy jednak na fakt otrzymania wskazanej decyzji, nie ma wątpliwości co do tożsamości tego orzeczenia.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu zasadnie wskazano, że tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony przez wierzyciela, co skutkowało zaopatrzeniem przez organ egzekucyjny klauzulą i skierowaniu go do egzekucji administracyjnej.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.