Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 5/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Inne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie realizacji drogi ekspresowej - postanawia – odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 21 stycznia 2009 r. T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, polegającą na nie wystąpieniu do Wojewody o wydanie decyzji środowiskowej w związku z budową drogi ekspresowej S-19.

W skardze podniósł, że brak działań organu zmierzających do budowy drogi uniemożliwia mu normalne korzystanie z własnej nieruchomości – działki nr 49, "zarezerwowanej" przez zarządcę drogi krajowej nr 19 na jej rozbudowę. Przez ponad 30 lat nie zrealizowano planowanej inwestycji, a jednocześnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] negatywnie zaopiniowała projekt remontu obiektów na działce skarżącego.

W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor Oddziału GDDKiA wniósł o jej oddalenie

i wskazał, że stawiany mu zarzut bezczynności jest bezzasadny, skarżący został poinformowany o tym, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział zawarła z firma A. sp. z o.o. umowę na kompleksowe przygotowanie do realizacji budowy drogi ekspresowej S-19 na odcinku N. - S. Projektant przygotowuje kilka wariantów przebiegu przyszłej drogi, które zostaną przedstawione wraz z wnioski o wydanie decyzji środowiskowej i organ wydający tę decyzję wybierze jeden z wariantów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Do skarg na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, w tym także art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczający wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (zasada ta nie dotyczy prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Bezczynność w niniejszej sprawie w ocenie skarżącego polega na braku podjęcia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad działań zmierzających do realizacji drogi ekspresowej na odcinku N. - S., a w szczególności nie wystąpienie do właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.).

Zarzut ten odpiera Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, wskazując, że w rozpatrywanej sprawie nie jest ona organem prowadzącym postępowanie i właściwym do załatwienia sprawy, ale inwestorem budowy drogi ekspresowej.

W takiej zatem sytuacji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie można przypisać zarzutu bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W tym też znaczeniu sprawa niniejsza nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a inicjatywa wystąpienia z wnioskiem do innego organu o wydanie stosowanych decyzji uruchamiających proces inwestycyjny jest sprawą własną inwestora i pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd odrzuca skargę.

Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że skarżący nie wyczerpał trybu do wniesienia skargi, tzn. nie wystąpił z zażaleniem na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W przypadku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad organem takim jest stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115, ze zm.) minister właściwy do spraw transportu. Pismo skarżącego z dnia 13 listopada 2008 r., skierowane do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mogło zostać uznane za zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a zatem w rozpatrywanej sprawie zachodzi także inna przesłanka do odrzucenia skargi – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a. skargę odrzucił.