Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2117/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 24c art. 10 ust. 1 pkt 3 art. 5b ust. 2 art. 8 ust. 1 art. 14b
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz D. S. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 1 marca 2013 r. Skarżąca, Pani D. S. K., zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przedstawiając następujący stan faktyczny :

Skarżąca jest komandytariuszem spółki komandytowej (dalej: "Spółka"). Spółka powstała w wyniku przekształcenia ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Rejestracja przekształcenia w KRS miała miejsce w styczniu 2013 r. Spółka prowadzi działalność gospodarczą. Oprócz Skarżącej wspólnikami Spółki są inne osoby fizyczne oraz osoby prawne. Spółka prowadzi księgi rachunkowe na podstawie ustawy o rachunkowości.

Działalność Spółki może powodować powstawanie różnic kursowych. Spółka i Skarżąca do 31 stycznia zawiadomią naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla rozliczeń podatkowych Skarżącej (NUS) o wyborze metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów rachunkowości w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Spółki zamierza stosować tę metodą ustalania różnic kursowych przez okres nie krótszy niż trzy lata podatkowe, licząc od początku roku podatkowego, w którym została przyjęta ta metoda, a w okresie stosowania tej metody sprawozdania finansowe Spółki będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.

Niezależnie od powyższego, Skarżąca wykonuje/może podjąć prowadzenie działalności gospodarczej, która nie dotyczy uzyskiwania przez Skarżącą przychodów z udziału w zysku Spółki (dalej: "Działalność Indywidualna").

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy po dokonaniu przez Spółkę i Skarżącą zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla rozliczeń podatkowych Skarżącej o wyborze metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, przychody podatkowe oraz koszty uzyskania przychodów rozpoznawane przez Skarżącą w związku z udziałem w zysku Spółki powinny uwzględniać różnice kursowe ustalone przez Spółkę na podstawie przepisów o rachunkowości?

2. Czy przy obliczaniu limitu określonego w art. 24a ust. 4 Ustawy o PIT (przekroczenie którego skutkuje koniecznością prowadzenia ksiąg rachunkowych), Skarżąca powinna uwzględniać również przychody z udziału w zysku Spółki? W konsekwencji, czy w zakresie Działalności Indywidualnej Skarżąca ma obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych nawet jeśli przychody z wykonywania Działalności Indywidualnej (bez uwzględniania przychodów z udziału w zysku Spółki) nie osiągną wartości określonej w art. 24a ust. 4 Ustawy o PIT?

3. Czy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej dla Działalności Indywidualnej, Skarżąca powinien uwzględniać przychody oraz koszty uzyskania przychodów związane z uczestnictwem w Spółce?

4. Czy w przypadku nieprowadzenia Działalności Indywidualnej, Skarżąca ma obowiązek prowadzić, odrębnie od Spółki, podatkową księgę przychodów i rozchodów albo księgi rachunkowe oraz ewidencję niezbędną do obliczania wysokości odpisów amortyzacyjnych, w związku z uczestnictwem w Spółce?

5. Czy w zakresie Działalności Indywidualnej Skarżąca ma prawo ustalania różnic kursowych na podstawie art. 24c Ustawy o PIT, nawet w przypadku stosowania przez Spółkę metody rachunkowej dla ustalania różnic kursowych (które stanowią przychody podatkowe/koszty uzyskania przychodów Skarżącej rozpoznawane z tytułu udziału zysku Spółki)?

Organ w ramach postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej do tutejszego sądu interpretacji udzielił odpowiedzi na pytanie 1 i 5.

Przedstawiając własne stanowiska Skarżąca wskazała, że po dokonaniu przez nią i przez Spółkę zawiadomienia NUS o wyborze metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, przychody podatkowe oraz koszty uzyskania przychodów rozpoznawane przez Skarżącą w związku z udziałem w zysku Spółki powinny uwzględniać różnice kursowe ustalone przez Spółkę na podstawie przepisów o rachunkowości. Skarżąca przywołał treść art. 10 ust. 1 pkt 3, 5b ust. 2 oraz 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a następnie wskazała, że kwoty zaliczane przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną do przychodów bądź kosztów uzyskania przychodów powinny, uwzględniać różnice kursowe, które powstały w związku z działalnością tej spółki. Ustawa o PIT przewiduje dwie metody ustalania różnic kursowych (art. 14b ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych): na podstawie art. 24c ustawy (tzw. metoda podatkowa) oraz na podstawie przepisów o rachunkowości (tzw. metoda rachunkowa). Zasadą jest rozliczanie różnic kursowych metodą podatkową. Jednakże ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych dopuszcza ustalanie różnic kursowych metodą rachunkową przy łącznym spełnieniu następujących warunków : prowadzenia ksiąg rachunkowych; stosowania rachunkowej metody ustalania różnic kursowych przez okres nie krótszy niż trzy lata podatkowe, licząc od początku roku podatkowego, w którym została przyjęta ta metoda; badania sprawozdań finansowych w okresie stosowania rachunkowej metody ustalani różnic kursowych przez podmioty uprawnione do ich badania; zawiadomienia w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze rachunkowej metody ustalania różnic kursowych.

Mając więc na uwadze, że Spółka :

a. nie jest podatnikiem podatków dochodowych, lecz przychody i koszty osiągnięte przez Spółkę alokowane będą dla celów podatkowych poszczególnym wspólnikom, prowadzi księgi rachunkowe,

b. zamierza stosować rachunkową metodę ustalania różnic kursowych przez okres nie krótszy niż trzy lata podatkowe, licząc od początku roku podatkowego, w którym została przyjęta ta metoda,

c. w okresie stosowania rachunkowej metody ustalania różnic kursowych sprawozdania finansowe Spółki będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania, po dokonaniu prze Spółkę i Skarżącą zawiadomienia NUS o wyborze rachunkowej metody ustalania różnic kursowych w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę,

przychody oraz koszty uzyskania przychodów rozpoznawane przez Skarżącą dla celów podatkowych w związku z udziałem w zysku Spółki powinny uwzględniać różnice kursowe ustalone przez Spółkę na podstawie przepisów o rachunkowości.

Przedstawiając własne stanowisko w zakresie pytania 5 skarżąca wskazała, że w jej ocenie ma ona prawo do ustalania ustalać różnice kursowych na podstawie art. 24c Ustawy o PIT (tzn. według metody podatkowej) niezależnie od wyboru przez Spółkę i Wnioskodawcę metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości w zakresie działalności gospodarczej Spółki.

Zdaniem Skarżącej, dokonanie przez nią i przez Spółkę wyboru rachunkowej metody ustalania różnic kursowych w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę ma zastosowanie wyłącznie do działalności gospodarczej Spółki, i w konsekwencji nie wypływa na sposób ustalania przez Skarżącą różnic kursowych w zakresie prowadzonej przez nią Działalności Indywidualnej.

Dokonany przez Spółkę i Skarżącą wybór rachunkowej metody ustalania różnic kursowych w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę nie może wpływać na prawo Skarżącej do wyboru podatkowej metody ustalania różnic kursowych w zakresie działalności indywidualnej, którą Skarżąca prowadzi we własnym imieniu, i w ramach której Skarżąca prowadzi własne ewidencje dla celów podatkowych.

Interpretacją indywidualną z 14 maja 2013 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej w zakresie pytania 1 za nieprawidłowe zaś w zakresie pytania 5 za prawidłowe.

W uzasadnieniu przywołał treść art. 102 oraz art. 52 k.s.h., jak również art. 1, art. 8 ust. 1, art., 14b ust. 1 i 4, art. 24c ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) oraz art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)

Następnie wskazał na :

- transparentność podatkową spółki osobowej (w tym przypadku komandytowej), wyrażającą się tym, iż spółka osobowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - opodatkowanie dochodu wypracowanego przez spółkę zachodzi na poziomie poszczególnych wspólników. W zależności od ich statusu, w grę wchodzi opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych bądź podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

- okoliczność, że zawiadomienia o wyborze metody ustalania różnic kursowych w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę komandytową nie może wywołać żadnych skutków prawnych, gdyż przepis ten dedykowany jest do podatników a takiego statusu nie posiada spółka komandytowa,

- możliwość, że wspólnik spółki osobowej poprzez odpowiednie (kreatywne) zachowania, wykraczające poza uregulowania ustawy podatkowej w materii różnic kursowych mógłby wyłączyć dochody wygenerowane w spółce osobowej z opodatkowania na poziomie wspólnika (bilansowe ujemne różnice kursowe),

- okoliczność, że przepisy u.p.d.o.f. nie upoważniają w żadnym miejscu podatników do jednoczesnego uwzględnienia w rachunku podatkowym różnic kursowych ustalonych według dwóch różnych metod, co poniekąd jest spójne z samą logiką rachunku podatkowego,

- okoliczność, że w księgach rachunkowych spółki komandytowej wykazuje się przychody, koszty i zysk całej spółki osobowej łącznie. Następnie na podstawie zapisów dokonanych w księgach należy obliczyć odrębnie dla każdego wspólnika przypadające na niego kwoty przychodów i koszty uzyskania przychodów, które to wielkości (a więc i różnice kursowe stanowiące element przychodów/kosztów uzyskania przychodów) winny być jednocześnie ustalone zgodnie z zasadami obowiązującymi danego wspólnika w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym, a w przypadku Skarżącej zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to tym samym, że różnice kursowe, jakie będą stanowiły dla Skarżącej element przychodów/kosztów uzyskania przychodów z udziału w spółce komandytowej (w proporcji określonej w przepisach art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f.), winny być ustalone według metody podatkowej, zgodnie z zasadami art. 24c u.p.d.o.f.

- tylko Skarżąca, stosownie do art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej może być uznana za podatnika.

Minister Finansów uznał natomiast za prawidłowe stanowisko Skarżącej w zakresie wyboru podatkowej metody ustalania różnic kursowych w jej indywidualnej działalności gospodarczej.

Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

- art. 4b ust. 1 - 4 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż nie jest dopuszczalne obliczanie różnic kursowych, wynikających z działalności spółki komandytowej, w której Skarżąca jest komandytariuszem, stanowiących przychody i koszty podatkowe Skarżącej, na podstawie przepisów o rachunkowości.

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z. art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji uznającej za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej przedstawione w przedmiotowym wniosku w zakresie pytania nr 1. w sytuacji, gdy inni wspólnicy Spółki otrzymali interpretacje podatkowe uznające takie stanowisko za prawidłowe.

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że w przypadku spółki niebędącej osobą prawną to ta spółka, nie zaś jej wspólnicy, prowadzi działalność gospodarczą. W konsekwencji, to wspomniana spółka prowadzi stosowne księgi oraz ewidencje dla celów podatkowych swoich wspólników. Powyższe oznacza, iż przychody oraz koszty podatkowe, w tym więc także różnice kursowe wspólników z tytułu udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną są ustalane przez tę spółkę. Dopiero w następnym kroku następuje alokacja wyliczonych przez spółkę przychodów oraz kosztów, w tym różnic kursowych, do poszczególnych podatników (wspólników spółki).

Jeżeli zatem przychody i koszty podatkowe, a zatem i różnice kursowe, ustalane są na poziomie spółki niebędącej osobą prawną, to gwarancyjny charakter przesłanek dla stosowania rachunkowej metody ustalania różnic kursowych, określonych w art. 14b u.p.d.o.f. spełniony będzie tylko wtedy, gdy to spółka będzie prowadziła księgi rachunkowe oraz poddawała badaniu swoje sprawozdania finansowe. Gdyby bowiem przyjąć, iż obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz. badania sprawozdań finansowych dotyczy poszczególnych wspólników, to samo ustalenie różnic kursowych, odbywające się na poziomie spółki, nie byłoby weryfikowane w badaniu uprawnionego podmiotu. W konsekwencji, to w takiej sytuacji narażenie na "kreatywne zachowania" podatnika, o których wspomina Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji, byłoby większe, niż w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez spółkę ustalającą różnice kursowe oraz poddawaniu jej sprawozdania finansowego badaniu przez uprawniony podmiot. W konsekwencji, jako że zgodnie ze stanem faktycznym opisanym we wniosku Spółka prowadzi księgi rachunkowe i zamierza poddawać swoje sprawozdania finansowe badaniu przez uprawniony podmiot, należy uznać, że pierwsza z przesłanek dla stosowania rachunkowej metody przy obliczaniu różnic kursowych alokowanych dla celów podatkowych do Skarżącej jest spełniona.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzkim Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na wewnętrzną sprzeczność interpretacji.

Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej odnośnie pytania 5 za prawidłowe. Skarżąca, uzasadniając swoje stanowisko w zakresie tego pytania wskazała, że może w ramach działalności indywidualnej ustalać różnice kursowe na podstawie art. 24c u.p.t.o.f. nawet w przypadku zastosowania przez Spółkę komandytową metody rachunkowej dla ustalenia różnic kursowych, które stanowią przychody podatkowe/koszty uzyskania przychodów Skarżącej rozpoznawane z tytułu udziału w zysku Spółki. Jednocześnie w uzasadnieniu interpretacji Minister Finansów wskazał, że "przepisy u.p.d.o.f. nie upoważniają w żadnym miejscu podatników do jednoczesnego uwzględnienia w rachunku podatkowym różnic kursowych ustalonych według dwóch różnych metod, co poniekąd jest spójne z samą logiką rachunku podatkowego".

Oznacza to, że Minister Finansów zaakceptował w petitum interpretacji stanowisko Skarżącej co do możliwości uwzględniania przez nią różnic kursowych ustalonych według metody podatkowej w ramach Działalności Indywidualnej i według metody rachunkowej, z tytułu przychodów osiąganych z tytułu uczestnictwa Skarżącej w spółce komandytowej, wyrażając jednocześnie przeciwne stanowisko w uzasadnieniu interpretacji.

Następnie wskazać należy, że sąd w pełni podziela pogląd Ministra Finansów co do transparentności podatkowej spółki osobowej. Rzeczywiście, spółka komandytowa nie jest podatnikiem a przepis art. 14b u.p.d.of. skierowany jest do podatników. Powyższy argument nie pozwala jednak, w ocenie sądu na stwierdzenie, że wspólnik spółki osobowej, jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych nie może złożyć oświadczenia o zastosowaniu przez spółkę osobową metody rozliczania różnic kursowych wskazanej w art. 14b u.p.d.o.f.

Sąd rozpoznający sprawę zwraca w tym miejscu uwagę, na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2013 r. II FPS 6/12. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f., wprowadzony do u.p.d.o.f. z dniem 1 stycznia 2007 r., a więc po wejściu w życie Kodeksu spółek handlowych, stanowi, że jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niemająca osobowości prawnej, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przepis art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f. wprowadza zasadę, zgodnie z którą przychody wspólnika będącego osobą fizyczną z udziału w każdej spółce nieposiadającej osobowości prawnej, bez względu na jej rodzaj są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy czym pod pojęciem wspólnika ustawodawca rozumie wszystkich udziałowców każdej spółki osobowej. W orzecznictwie i literaturze trafnie wskazuje się, że przepis art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f. stwarza fikcję prawną uzyskiwania przez wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej przychodów ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., o ile spółka ta prowadzi działalność gospodarczą.

Zwraca się przy tym uwagę "na zabsolutyzowany charakter prawnopodatkowej kwalifikacji określonego w tym przepisie stanu faktycznego (niemożność obalenia przeciwdowodem), jak i przywiązanie do potencjalnie zróżnicowanych stanów faktycznych (działalność spółki, działalność wspólnika) takiego samego skutku prawnego".

Uznając za w pełni zasadny wyrażony w uzasadnieniu cytowanej uchwały pogląd, zgodnie z którym do potencjalnie zróżnicowanych stanów faktycznych (działalność wspólnika i działalność spółki) ustawodawca przywiązuje te same skutki prawne w zakresie opodatkowania przychodów danej osoby fizycznej, okoliczność, że osoba ta prowadzi działalność gospodarczą poprzez udział w spółce osobowej nie pozwala sama przez się na uznanie, że nie może ona dokonać wyboru sposobu rozliczania różnic kursowych w ramach działalności prowadzonej przez spółkę osobową w trybie art. 14b u.p.d.o.f.

Skoro bowiem udział w spółce osobowej traktowany jest jak osiąganie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, uznać należy że owa spółka osobowa jest jedyne narzędziem, którym posługuje się wspólnik w celu osiągnięcia przychodów, ponosząc jednocześnie określone koszty. W konsekwencji, skoro jak wynika z uzasadnienia przywołanej wyżej uchwały, ustawodawca przywiązuje do potencjalnie zróżnicowanych stanów faktycznych takie same skutki prawne, dokonanie przez wspólnika zawiadomienia, według jakich zasad rozliczane będą różnice kursowe w spółce osobowej powinno być zrównane w skutkach z zawiadomieniem o sposobie rozliczania różnic kursowych przez dokonanym przez podatnika prowadzącego "indywidualną" pozarolniczą działalnością gospodarczą.

Sąd rozpoznający sprawę wskazuje dodatkowo, że Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację nie wziął pod uwagę wskazanej we wniosku o interpretację informacji, że spółka komandytowa, której Skarżąca jest wspólnikiem, prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości. W konsekwencji, Minister Finansów pominął treść art. 24 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., z których wynika, że dochodem wspólnika spółki osobowej jest, wynikająca z prawidłowo prowadzonych ksiąg, przypadająca na niego część przychodów spółki i w tej samej proporcji przypadająca część kosztów uzyskania przychodów.

Oznacza to, że wspólnik spółki osobowej, która prowadzi księgi rachunkowe, ustala wysokość przychodów i kosztów nie na podstawie samodzielnych obliczeń, przy zastosowaniu m.in. określonych metod rozliczania różnic kursowych (co zdaje się sugerować Minister Finansów na stronie 8 interpretacji), ale uwzględniając przypadający na niego udział w przychodach i kosztach wynikający z ksiąg rachunkowych spółki, prowadzonych zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości.

Innymi słowy mówiąc, z przywołanych przepisów wynika, że podatnik będący jednocześnie wspólnikiem spółki osobowej prowadzącej księgi rachunkowe na podstawie przepisów o ustawy o rachunkowości i prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, dokonując wyliczenia dochodów z tytułu udziału w spółce osobowej, wykazuje w zeznaniu podatkowym kwotę wynikającą z ksiąg rachunkowych spółki. Jedynie w odniesieniu do prowadzonej przez siebie indywidualnie działalności, samodzielnie oblicza kwotę przychodów, kosztów i dochodu, wykazując kwoty wynikające z przyjętej przez niego metody ewidencjonowania przychodów (w tym w uwzględniając wybraną przez siebie zgodnie z przepisami u.p.d.o.f. metodę rozliczania różnic kursowych).

Sąd podkreśla w tym miejscu, że aczkolwiek u.p.d.o.f. nie wskazuje wprost w żadnym przepisie na możliwość odrębnego rozliczania różnic kursowych przez tego samego podatnika z tytułu uczestnictwa w spółce osobowej i w ramach działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie to jednak możliwość taką można wywieść z brzmienia art. art. 24 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., z których wynika, że dochodem wspólnika spółki osobowej jest, wynikająca z prawidłowo prowadzonych ksiąg, przypadająca na niego część przychodów spółki i w tej samej proporcji przypadająca część kosztów uzyskania przychodów.

Wobec powyższego, rozpoznając ponownie sprawę Minister Finansów uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w tym w szczególności :

a. uwzględni wszystkie przedstawione przez Skarżącą elementy stanu faktycznego, w tym w szczególności fakt, że spółka osobowa, której jest wspólnikiem prowadzi księgi rachunkowe na podstawie ustawy o rachunkowości,

b. uwzględni, że w przypadku prowadzenia przez spółkę osobową ksiąg rachunkowych, dochodem wspólnika spółki osobowej jest, wynikająca z prawidłowo prowadzonych ksiąg, przypadająca na niego część przychodów spółki i w tej samej proporcji przypadająca część kosztów uzyskania przychodów,

c. uwzględni podzielone przez sąd stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 20 maja 2013 r. zgodnie z którym ustawodawca zrównał skutki prawnopodatkowe uczestnictwa osoby fizycznej w spółce osobowej prowadzącej działalność gospodarczą ze skutkami prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,

d. uwzględni wpływ odpowiedzi na pytanie 1 Skarżącej na treść rozstrzygnięcia w zakresie pytania 5, tak by nie zachodziła wewnętrzna sprzeczność interpretacji.

Podsumowując wskazać należy, że zaskarżona interpretacja narusza :

a. przepisy prawa procesowego, to jest art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie w jakim dotknięta jest wewnętrzną sprzecznością co do stanowiska wyrażonego w odniesieniu do pytania 5

b. przepisy prawa materialnego, to jest art. 14b u.p.d.o.f.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez wydanie w stosunku do innych wspólników spółki komandytowej interpretacji uznających ich stanowisko w zakresie pytania 1 za prawidłowe sąd wyjaśnia, że nie jest możliwe uznanie go za uzasadniony. W ramach niniejszego postępowania dokonywana jest kontrola zgodności z prawem tej konkretnej interpretacji indywidualnej. Okoliczność, że w innych interpretacjach organ zajął odmienne stanowisko mogłaby być uznana za naruszenie art. 120 i 121 par. 1 Ordynacji podatkowej, w razie ustalenia, że we wnioskach o wydanie interpretacji, na które Skarżąca powołała się w skardze, rzeczywiście przedstawiony został ten sam stan faktyczny. Podnosząc powyższy zarzut Skarżąca nie poparła go jednak żadnymi konkretnymi danymi pozwalającymi na ustalenie, że istotnie, inni wspólnicy spółki otrzymali, po przedstawieniu we wniosku o wydanie interpretacji tych samych stanów faktycznych, interpretacje uznające ich stanowisko za prawidłowe.

Sąd wskazuje końcowo, że pogląd wyrażony w niniejszym wyroku podzielony został również w wyrokach tutejszego sądu z 22 stycznia 2014 r. III SA/WA 2111/13, III SA/WA 2112/13, III SA/WA 2113/13 i z 23 stycznia 2014 r. sygn.. akt III SA/WA 2114/13.

Wobec powyższego, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 200 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 złotych oraz 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.