Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 261/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 1,2,4
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy z dnia 5 maja 2009r., nr [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 maja 2009r. nr [...] Wójt negatywnie zaopiniował projekt koncepcyjny urbanistyczno-architektoniczny podziału działki nr ewid. [...] położonej w J., gmina P. G., przedstawiony przez właściciela R. D.

W uzasadnieniu organ wskazał, że teren objęty podziałem przeznaczony jest w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy na funkcję "zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych". W myśl § 63 obowiązującego planu miejscowego, zabudowa mieszana miejscowości rolniczych dotyczy zagród, budynków jednorodzinnych, obiektów usługowych i turystycznych oraz usług produkcyjnych i małych składów. Wydzielenie z terenów opisanych symbolem MR nowych działek budowlanych o parametrach jak dla zabudowy jednorodzinnej MJ może nastąpić wyłącznie dla zabudowy uzupełniającej, czyli w obszarze istniejącego zainwestowania. Działka nr [...] położona jest w terenie niezabudowanym, dla którego przewiduje się różne formy zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych przy czym, zgodnie z § 63 ust. 3 planu miejscowego tereny pod funkcje nierolnicze nie mogą zajmować więcej niż 0,5 ha gruntów rolnych klas III oraz więcej niż 1,0 ha gruntów klas IV w ramach jednej inwestycji. W ocenie organu I instancji zagospodarowanie przedmiotowego terenu powinno odbywać się na zasadach określonych w planie miejscowym dla obszarów opisanych symbolem R - "tereny rolne", dotyczących m. in. warunków tworzenia zagród.

Z powyższych przyczyn postanowieniem z dnia 23 października 2008r. organ odmówił zaopiniowania tej koncepcji podziału. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji nie znalazł podstaw do pozytywnego zaopiniowania koncepcji dotyczącej zagospodarowania i podziału terenu działki nr [...] w obrębie geodezyjnym J. Katalog form dopuszczalnej w myśl § 63 planu zabudowy ściśle wiąże się z nazwą funkcji podstawowej terenu: "zabudowa mieszana miejscowości rolniczych", której powstanie wynikało z potrzeby stworzenia takiej funkcji, która zawarłaby w sobie możliwie najwięcej rodzajów zabudowy już istniejących na danym terenie w czasie tworzenia planu oraz określała ten sam rodzaj zabudowy dla projektowanych do zabudowy nowych terenów, jednak nadal utrzymując charakter miejscowości rolniczych. Funkcja MR odnosi się zatem do charakteru zabudowy istniejącej, swoim zasięgiem obejmuje więc wszystkie rodzaje zabudowy funkcjonujące dotychczas głównie w centrach wsi - stąd też wynika szeroki zakres form zabudowy zawartych w nazwie funkcji podstawowej MR.

W celu zabezpieczenia charakteru zagospodarowania istniejącego na danym terenie, który oznaczono symbolem MR, w obowiązującym planie miejscowym wprowadzono zapisy mające na celu ograniczenie rozwoju form obcych względem zabudowy istniejącej, a dla terenów projektowanej zabudowy - ograniczających możliwość wprowadzenia nieograniczonej swobody w zakresie zagospodarowania terenu, w tym także dokonywania podziałów. Potwierdzeniem powyższego jest § 63 ust. 5 planu miejscowego, który ustala, że "podstawą wydzielenia działek dla zabudowy uzupełniającej są obowiązujące zasady jak dla zabudowy projektowanej, stosownie do zakładanej funkcji".

Obszar, którego dotyczy opiniowane opracowanie, do czasu uchwalenia obowiązującego planu miejscowego stanowił teren rolny. Obecnie jest to teren niezabudowany, położony z dala od istniejącej zabudowy wsi, z wydzielonymi działkami o powierzchni powyżej 1 ha każda, zakwalifikowany został więc do funkcji MR - zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych. Zgodnie z ustaleniami planu na przedmiotowym terenie dopuszcza się wymienione w katalogu formy zabudowy, jednak podział, zgodnie z § 63 ust. 5 jest możliwy tylko dla zabudowy uzupełniającej. Z załączonej do wniosku koncepcji zagospodarowania i podziału terenu działki nr [...] wynika inne zagospodarowanie. Przedstawione do zaopiniowania opracowanie zakłada wydzielenie z obszaru opracowania działek o powierzchni ok. 1000 m2, z przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną, co nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. D. zarzucając błędną interpretację obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony treść § 63 planu ustanawia jako funkcję podstawową dla MR także funkcję zabudowy jednorodzinnej. Tym samym zabudowa jednorodzinna nie może stanowić funkcji uzupełniającej. Punkt 5 § 63 planu zrównuje zasady podziału dla zabudowy uzupełniającej z zasadami podziału dla funkcji podstawowej. R. D. wskazał, iż plan zagospodarowania przestrzennego jest jednoznaczny i w żadnym miejscu nie zabrania budowy budynków jednorodzinnych na terenie MR, zaś negatywna opinia Wójta jest bezpodstawna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 lutego 2010r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że działka Nr [...] położona w J. gm. P. G., stanowi własność R. D. i według przedstawionego projektu podziału podzielona miałaby być tylko w części na działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w tym jedna działka byłaby drogą dojazdową o pow. 787 m2, a pozostałe pięć działek miałoby pow. od 1008 m2 do 1028 m2. Działka ta stanowi grunt rolny klasy lllb. Podziałowi podlega tylko 4.851 m2 a pozostały obszar o pow. 6.339 m2 pozostanie niepodzielony.

Działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym w jego części graficznej symbolem planistycznym "MR", zaś część opisowa tego symbolu znajduje się w § 63 uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 10.08.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. G. - część wyżynna

Analizując zapisy § 63 miejscowego planu organ stwierdził, że symbolem MR oznaczona jest dla tego terenu funkcja podstawowa, to jest zabudowa mieszana miejscowości rolniczych. Według ust. 2 § 63 tego planu miejscowego zabudowa mieszana miejscowości rolniczych dotyczy zagród, budynków jednorodzinnych, obiektów usługowych i turystycznych oraz usług produkcyjnych i małych składów. Zgodnie z ust. 3 § 63 tego przepisu prawa miejscowego, tereny wydzielone pod funkcje nierolnicze, a więc wszystkie funkcje wymienione w ust. 2 poza zabudową zagrodową, nie mogą zajmować więcej niż 0,5 ha gruntów rolnych klas III oraz więcej niż 1,0 ha gruntów klas IV w ramach jednej inwestycji. Zapewne ten przepis spowodował niedokonanie podziału całej działki Nr [...], aby przy jej klasie gruntu IIIb, nie naruszać tego ograniczenia.

W ocenie Kolegium decydujące znaczenie mają jednak przepisy § 63 tj. ust. 4 i 5, które, jako przepisy szczególne, wyłączają stosowanie norm ogólnych - przepisów ust. 1-2 tj.

W takiej sytuacji prawnej, gdy przepisy planu miejscowego w ust. 5 § 68 stanowią, że podstawą wydzielenia działek dla zabudowy uzupełniającej są obowiązujące zasady jak dla zabudowy projektowanej stosownie do zakładanej funkcji, przyjmując wielkość działek oraz miejsc postojowych w oparciu o § 61, 64, 68,69 i 71, to nie stosuje się ich do zabudowy na terenie nie zabudowanym.

Skoro tak, to dla zabudowy nie uzupełniającej (podstawowej), nie obowiązują te specjalne zasady przyjęte w tej funkcji MR dla zabudowy uzupełniającej; przyjąć więc należy, że dla takiej zabudowy podstawowej obowiązują zasady podziału wynikające z ust. 3 § 68 planu miejscowego.

Postanowienia § 68 ust. 3 planu miejscowego ustaliły zasady podziału terenu pod funkcje nierolnicze i jeśli ten podział już nastąpił (bo powstało już wskutek poprzedniego podziału 10 działek) pod zabudowę o pow. do 0,5 lub 1,0 ha, to na takim terenie niezabudowanym nie może powstać zabudowa jednorodzinna wskutek wtórnego podziału, gdyż podział ten byłby sprzeczny z funkcją podstawową, tj. zabudową mieszaną miejscowości rolniczych; nie byłoby tej zabudowy mieszanej bo powstałaby jednorodna zabudowa domów jednorodzinnych, a to także §68 ust. 1 planu, wyklucza.

Organ odwoławczy uznał zarzuty zawarte w zażaleniu za nieuzasadnione, gdyż nie uwzględniają wskazanych wyżej ustaleń § 68 planu miejscowego. Z mapy załączonej do akt sprawy wynika też, że podział działki Nr [...], który nastąpił wcześniej i spowodował powstanie 10 działek (w tym działki Nr [...]) o pow. nieco większej niż 1 ha, wskazuje, że przeprowadzony był on pod zabudowę mieszaną co wyraźnie mieści się w zasadach podziału wynikających z § 63 ust. 3-4 planu miejscowego. Wtórny podział poprzednio podzielonych działek pod zabudowę jednorodzinną na obszarze niezabudowanym oznaczonym symbolem MR, nie może nastąpić także ze względu na brzmienie § 63 ust. 5 prawa miejscowego (a contrario).

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Skarżący zarzucił niezgodność wydanych przez organy obu instancji rozstrzygnięć z przepisami prawa materialnego, polegającą na błędnej interpretacji przepisu § 63 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. G. poprzez ignorowanie faktu, iż zabudowa budynkami jednorodzinnymi wymieniona jest jako funkcja podstawowa na danym obszarze; przyjęcie, iż ust. 3 i 4 stanowią wyjątki od ogólnej zasady opisanej w ust. 2. Skarżący zarzucił nadto, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało oparte na § 68 planu, który nie dotyczy działki skarżącego. Podobnie nie znajduje uzasadnienia opieranie się na przepisach § 61, 64, 69 i 71.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Przede wszystkim wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa).

Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa).

Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania.

Przedmiotem wydanych w sprawie postanowień była kwestia zgodności proponowanego podziału nieruchomości z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.

Stosownie do art. 93 ust. 4 o gospodarce nieruchomościami zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Zgodnie zaś z treścią art. 93 ust. 1 i 2 podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Badanie zgodności podziału z planem miejscowym wymaga więc uprzedniego dokonania jego wykładni, skoro jest to akt prawa miejscowego. Przy interpretacji przepisów planu miejscowego należy stosować wszelkie obowiązujące reguły wykładni prawa, a więc wykładnię systemową, celowościową i gramatyczną.

Zgodność proponowanego podziału z planem miejscowym będzie zachodziła, gdy nie będzie on naruszał postanowień planu. W doktrynie przyjmuje się, że kierując się tą wskazówką organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy "służy" temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności podziału, z punku widzenia jego zgodności z planem, jest określona wprost przez ustawodawcę konieczność badania przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie. Proponowany podział musi stwarzać hipoteczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie (tak E. Mzyk [w:] G. Bieniek (red.) S. Kalus, E. Mzyk, Z. Marmaj, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Warszawa 2007, s. 351 i n.).

Niniejsza sprawa dotyczy zaopiniowania projektu podziału nieruchomości położonej w J., gmina P. G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

Wnioskowany podział winien w świetle wyżej przytoczonej regulacji zostać zaopiniowany w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. G. - część wyżynna, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 10 sierpnia 2005r. (Dz. Urz. Woj. [...]).

Przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem MR, na którym plan ustala jako funkcję podstawową - zabudowę mieszaną miejscowości rolniczych. Zabudowa ta dotyczy zagród, budynków jednorodzinnych, obiektów usługowych i turystycznych oraz usług produkcyjnych i małych składów.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że określenie zabudowa mieszana miejscowości rolniczych dotyczy maksymalnej liczby rodzajów zabudowy już istniejących na danym terenie w czasie tworzenia planu, ale przy utrzymaniu charakteru miejscowości rolniczych. Chodzi o wszystkie rodzaje zabudowy funkcjonujące dotychczas głównie w centrach wsi.

Wskazać należy jednakże, że z dokonanych przez ten organ ustaleń wynika, że obszar, na którym znajduje się przedmowa działka nr [...] do czasu uchwalenia obowiązującego planu miejscowego stanowił teren rolny, a obecnie jest to teren niezabudowany, położony z dala od istniejącej zabudowy wsi.

W tej sytuacji nie jest również zrozumiałe stwierdzenie organu I instancji, że podział nieruchomości na tym terenie jest możliwy tylko dla zabudowy uzupełniającej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w rozpatrywanej sprawie podziału proponowanego przez stronę nie można zaopiniować pozytywnie, ponieważ działka mogłaby być podzielona jedynie zgodnie z zasadami podziału wynikającymi z ust. 3 § 68 planu miejscowego.

§ 68 odnosi się do jednakże terenów oznaczonych symbolem MU, na których funkcją podstawową jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Odwołanie się do tych postanowień miejscowego planu nie zostało szerzej przez organ odwoławczy uzasadnione. Zdaniem Sądu brak było podstaw do określania zasad podziału przedmiotowej nieruchomości, położonej na terenie oznaczonym symbolem MR w oparciu o przepisy dotyczące terenu oznaczonego MU.

Wskazać wprawdzie należy, że w § 63 ust. 5 plan stanowi, że podstawą wydzielenia działek dla zabudowy uzupełniającej są obowiązujące zasady jak dla zabudowy projektowanej, stosownie do zakładanej funkcji, przyjmując wielkości działek oraz ilość miejsc postojowych w oparciu o § § 61, 64, 68, 69 i 71. Proponowany przez skarżącego podział nie dotyczył jednakże funkcji mieszkaniowo-usługowej lecz jednorodzinnej, której to dotyczą zapisy § 64. Poza tym § 68 ust. 3 nie odnosi się w ogóle do podziału nieruchomości.

Organ odwoławczy uznał, że podział przedmiotowej nieruchomości nie jest możliwy również dlatego, że byłby to podział wtórny, który jest niedopuszczalny z uwagi na treść obowiązującego planu. Organ nie dokonał jednakże żadnych ustaleń odnośnie poprzedniego podziału. Nie wiadomo więc kiedy i na jakiej podstawie podział taki nastąpił. W tej sytuacji brak jest możliwości dokonania oceny zaskarżonego postanowienia w tym zakresie, aczkolwiek stwierdzić należy, że wskazany przez organ § 63 ust. 5 planu nie reguluje kwestii wtórnego podziału nieruchomości.

Nadto organ odwoławczy, wskazując na ust. 3 § 63 planu, który stanowi, że tereny wydzielone pod funkcje nierolnicze, a więc wszystkie funkcje wymienione w ust. 2 poza zabudową zagrodową, nie mogą zajmować więcej niż 0,5 ha gruntów rolnych klas III oraz więcej niż 1,0 ha gruntów klas IV w ramach jednej inwestycji, stwierdził, że zapewne ten przepis spowodował, że nie dokonano podziału całej działki Nr [...], aby przy jej klasie gruntu IIIb, nie naruszać tego ograniczenia. W ocenie organu podziałowi podlega tylko 4.851 m2, a pozostały obszar o pow. 6.339 m2 pozostanie niepodzielony.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że przedstawiony przez skarżącego projekt podziału spowodowałby podział całej działki numer [...] o powierzchni 11190 m2, na sześć działek. Według wniosku z działki tej mają bowiem zostać wydzielone cztery działki budowlane pod budownictwo jednorodzinne o powierzchniach od 1008 do 1028 m2 oraz działka drogowa. Wprawdzie w treści projektu koncepcyjnego stwierdzono, że działka nr [...] o powierzchni 6339 m2 nie podlega podziałowi, ale jest ona wydzielana jako nowa działka z pierwotnej nieruchomości. Z koncepcji tej nie wynika jednakże jakie ta działka ma mieć zagospodarowanie.

§ 14 przedmiotowego planu stanowi zaś, że dla wszystkich terenów, w których następuje podział na działki i konieczność wydzielenia dróg dojazdowych, obowiązuje opracowanie koncepcji zagospodarowania nieruchomości, co z całą pewnością dotyczy całości dzielonej nieruchomości, lub koncepcji urbanistycznej jako opracowań przedprojektowych będących podstawą do wykonania operatów geodezyjnych w zakresie szczegółowo wymienionym w tymże przepisie.

Przedłożona przez wnioskodawcę koncepcja nie jest kompletna z powodu pominięcia w niej zagospodarowania działki oznaczonej numerem [...], błędnie uznanej za nie objętą proponowanym podziałem.

Dopiero po uzupełnieniu w tym zakresie wniosku oraz koncepcji zagospodarowania nieruchomości możliwe będzie, w ocenie Sądu, dokonanie oceny zgodności projektu podziału z planem. Przy ustalaniu zasad dotyczących podziału należy natomiast dokonać analizy przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartych nie tylko w § 63, dotyczącym terenu zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych MR, ale również przepisów ogólnych tegoż planu, które zostały pominięte przez orzekające w sprawie organy.

Oceniając wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić zatem należy, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art.7, art.77 §1 i art.80 Kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił postanowienia organów obu instancji.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.