Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 668/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15 zzx ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 5 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi D. G., M. K. i A. K. na czynność Rady Miasta z dnia 2 sierpnia 2022r. w przedmiocie niedopuszczenia do udziału w sesji rady w sposób zdalny postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym z urzędu, na ich koszt, kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

D. G., M. K. i A. K. (dalej zwani łącznie stroną, radnymi lub skarżącymi), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Rady Miasta w przedmiocie niedopuszczenia skarżących do udziału w sesji rady w sposób zdalny. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 15 zzx ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm. dalej ustawa covidowa) poprzez błędną wykładnię pojęcia użytego w powołanym przepisie stanu zagrożenia epidemicznego i utożsamianie pojęcia stricte ze stanem epidemii, w konsekwencji uznania przez Przewodniczącego, że nie ma podstaw do obradowania w trybie niestacjonarnym, gdy w istocie prawidłowa wykładnia przywołanego pojęcia nakazuje przyjąć, że stan epidemii i stan zagrożenia epidemicznego nie są to pojęcia tożsame w rozumieniu Ustawodawcy, a przepis ten wciąż obowiązuje gdyż stan zagrożenia epidemicznego, od dnia 16 maja 2022 roku na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 roku pozostaje aktualny do odwołania, w konsekwencji powyższego Przewodniczący Rady Miasta uniemożliwił skarżącym wykonującym mandat radnego udziału w nadzwyczajnej sesji rady miejskiej w trybie zdalnym, gdy w istocie na mocy obowiązujących przepisów organ powinien umożliwić radnym udział w sesji zgodnie z ich wnioskiem;

2. art. 19 ust. 2 zd. 1 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm. dalej u.s.g.) w zw. z § 1 ust. 3) w zw. z § 16 ust. 1 w zw. z § 23 ust. 1 w zw. z § 66 Statutu Miasta [...] stanowiącego załącznik do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 12 października 2018 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy [...] (dalej w skrócie Statut) w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że Przewodniczący Rady Miejskiej jest uprawniony do odmowy udziału radnym (skarżącym) w sesji rady w formie zdalnej, gdy w istocie prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosków odmiennych, a mianowicie Przewodniczący ma kompetencje wyłącznie do organizowania pracy rady w taki sposób, aby umożliwić każdemu radnemu realną możliwość udziału w powołanej sesji rady, przy zachowaniu wymaganego przez przepisy prawa trybu zwołania rady, z poszanowaniem prawa radnych do udziału w pracach rady gminy do której został wybrany;

Skarżący wnieśli o :

1) stwierdzenie bezskuteczności czynności Rady Miasta o odmowie udziału skarżącym w sesji rady miejskiej w trybie zdalnym,

2) uznanie obowiązku Rady Miasta do dopuszczenia skarżących do udziału w sesji rady miejskiej w trybie zdalnym, a który to wynika z przepisów obowiązującego prawa.

3) zasądzenie skarżącym od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Motywując skargę wskazano, że na dzień 3 sierpnia 2022 roku zwołana została na wniosek Prezydenta Miasta [...] nadzwyczajna sesja Rady Miasta (w skrócie Rada lub RM). Przeprowadzenie sesji zaplanowane zostało w formie stacjonarnej. Skarżący w tym czasie przebywali poza granicami kraju, nie mogli uczestniczyć w pracach Rady stacjonarnie, wobec powyższego radni usprawiedliwili odpowiednio swoją nieobecność przed terminem wyznaczonej sesji i zwrócili się pisemnie do Przewodniczącego Rady Miejskiej o wyrażenie zgody na swój udział w pracach Rady w trybie zdalnym, powołując się na art. 15 zzx. ust. 1 ustawy covidowej. W odpowiedzi na powyższe (e-mailem) Przewodniczący odmówił skarżącym udziału w sesji w trybie zdalnym, w uzasadnieniu swojego stanowiska podał, że tryb niestacjonarnego prowadzenia sesji obowiązuję wyłącznie w stanie zagrożenia epidemiologicznego. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, jest ono bowiem sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

Zdaniem skarżących mimo, iż to Przewodniczący Rady Miejskiej odmówił udziału skarżącym w sesji, to legitymację bierną do występowania w niniejszym postępowaniu posiada Rada Miasta, a wynika z to z faktu, że " (...) działalność i uprawnienia przewodniczącego rady gminy (miasta) są nierozerwalnie powiązane z działalnością i trybem funkcjonowania rady gminy (np. prawo zwoływania sesji rady wynika z trybu jej pracy, prawo do przyjmowania skarg i wniosków skierowanych do rady wynika z kompetencji rady do ich rozpoznania). Zatem ocena jego działalności powinna być traktowana jako ocena działalności rady gminy (miasta) (...)". Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Lublinie z dnia 23 stycznia 2018 roku (sygn. akt II SA/Lu 1184/17).

W ocenie strony zaskarżona czynność odmowy radnym udziału w posiedzeniu rady miejskiej dokonana przez Przewodniczącego Rady Miejskiej podlega kognicji sądowoadministracyjnej.

Uzasadniając zarzuty skarżący stwierdzili, że wykładnia stanowiska organu dowodzi, że dopuszcza on możliwość niestacjonarnego obradowania, jednakże aktualnie brak podstaw do przeprowadzenia sesji w formie zdalnej, gdyż nie ma stanu zagrożenia epidemiologicznego. Zwrócono uwagę, że stan zagrożenia epidemicznego obowiązuje od dnia 16 maja 2022 roku na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 roku i pozostaje aktualny do odwołania. Odwołanie stanu epidemii nie spowodowało większych zmian w specustawie covidowej, a co za tym idzie, w mocy pozostał w dalszym ciągu przepis zezwalający na zwoływanie i odbywanie sesji w formie zdalnej tj. art. 15 zzx. ust. 1 ustawy covidowej. Skoro od dnia 16 maja 2022 roku stan zagrożenia epidemicznego pozostaje aktualny do odwołania, nie można uznać, że rację ma Przewodniczący, który wbrew obowiązującym regulacjom uznaje, że takiego stanu zagrożenia w Polsce na dzień dzisiejszy nie ma i wobec tego uniemożliwił skarżącym udziału w nadzwyczajnej sesji rady miejskiej w trybie zdalnym, pomimo złożenia przez skarżących oświadczenia o możliwości uczestniczenia w sesji w sposób niestacjonarny. Zdaniem skarżących pomimo, że nie wynika to wprost z art. 15 zzx ustawy covidowej, to przepis ten umożliwia przeprowadzenie sesji w trybie hybrydowym. Nie było więc przeszkód aby Przewodniczący umożliwił radnym zdalne uczestniczenie w sesji, zwłaszcza, że dysponował środkami technicznymi niezbędnymi do przeprowadzenia sesji w trybie hybrydowym za pomocą środków komunikowania się na odległość. O możliwości przeprowadzenia sesji w trybie hybrydowym opowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie o sygn. akt III SA/GI 409/20.

Skarżący podnieśli, że pomimo faktu, że sesja rady zwołana została w trybie zwykłym tj. stacjonarnym, to wobec usprawiedliwienia swojej nieobecności przez skarżących i złożenia przez nich woli uczestniczenia w sesji w trybie zdalnym Przewodniczący, wobec obowiązujących przepisów tj. art. 15 zzx ustawy covidowej który wprowadza rozwiązanie alternatywne, winien dopuścić do udziału w obradach w sposób zdalny radnych, którzy o to wnioskowali, bez konieczności zmiany stacjonarnego trybu odbycia sesji. Podkreślono, że zgodnie z art. 24 ust. 1 u.s.g. radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. Skarżący należycie usprawiedliwili swoją nieobecność, zwrócili się z inicjatywą do Przewodniczącego do dopuszczenia ich do udziału w sesji, pomimo to Przewodniczący, którego obowiązkiem jest należyte przygotowanie sesji i umożliwienie radnym udziału w obradach, uniemożliwił skarżącym udziału w sesji. Na uwagę zasługuje również okoliczność, jaki charakter miała sesja, a mianowicie była to sesja nadzwyczajna, która została zwołana na wniosek Prezydenta Miasta [...], skarżący nie mogli więc przewidzieć jej zwołania wcześniej.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że skarga powinna być odrzucona lub ewentualnie oddalona.

W uzasadnieniu podano, iż skarga dotyczy działania przewodniczącego Rady Miasta w zakresie trybu zwołania sesji rady miejskiej. Działalność i uprawnienia przewodniczącego rady gminy są nierozerwalnie powiązane z działalnością i trybem funkcjonowania rady gminy ( na przykład prawo zwoływania sesji). Zatem ocena jego działalności powinna być traktowana jako ocena działalności rady gminy.

Wskazano, że zgodnie z art. 229 pkt. 1 k.p.a. jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa - wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Biorąc pod uwagę powyższą okoliczność rozpatrzenie skargi na działalność rady gminy należy do właściwości wojewody, a nie do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutów skargi podano, że zdalny tryb obradowania mógł zostać wykorzystany przez przewodniczącego rady gminy zwołującego sesję i obradującą na sesji radę gminy. Uprawnienie rady gminy do "normalnego", tj. wynikającego z u.s.g. i statutu gminy, przeprowadzenia sesji nie zostało w żaden sposób wyłączone. Przepis ten w dalszym ciągu stanowi podstawowy sposób przeprowadzania sesji, zaś art. 15 zzx ust. 1 u.COVID-19 wprowadza jedynie i tylko okresowo od 31 marca 2020 r. do czasu odwołania stanu epidemii (i, w przypadku jego ponownego wprowadzenia, stanu zagrożenia epidemicznego) rozwiązanie alternatywne i nadzwyczajne. Przewodniczący Rady Miasta podejmując decyzję o stacjonarnym trybie obradowania sesji rady w dniu 3 sierpnia 2022 r. miał świadomość, że przepis o wprowadzeniu stanu zagrożenia epidemicznego obowiązuje i nadal ma możliwość zwołania na tej podstawie sesji zdalnej, jednakże w sierpniu 2022 r. w jego ocenie nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania art. 15 zzx ustawy covidowej z uwagi na faktyczną niską liczbę zachorowań i związane z tym rzeczywiste zagrożenie epidemiczne. Podkreślono, że sesje Rady Miasta od marca 2022 r. odbywają się stale w trybie stacjonarnym.

W ocenie organu z art. 20 ust. 1 u.s.g. i art. 15 zzx ustawy covidowej wynika jednoznacznie, że tryb zwołania sesji należy do wyłącznej kompetencji przewodniczącego rady i wybierając tryb stacjonarny, a nie zdalny lub hybrydowy nie naruszył on przepisów prawa materialnego związanych z ustawą covidową ani innymi przepisami. Organ nie zgadza się z żądaniem skarżących, że przewodniczący rady winien dopuścić ich do udziału w sesji w sposób zdalny na podstawie ustawy covidowej wobec usprawiedliwienia nieobecności przez skarżących. Jak wynika ze skargi i z pism skarżących nieobecność spowodowana była wyjazdem na urlop i nie miała żadnego związku z zagrożeniem epidemicznym nieobecnych na sesji radnych (chorobą bądź izolacją związaną z covid - 19).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest zawsze badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Oznacza to, że badanie legalności aktów administracyjnych lub innych działań organów administracyjnych możliwe jest wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi, uniemożliwia natomiast rozpoznanie sprawy co do istoty.

Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast na podstawie art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Na podstawie art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Powołane wyżej przepisy i normy prawne wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, wyjaśniając jakie konkretnie działania organów administracji publicznej, i w jakim przedmiocie bezczynność tych organów może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co oznacza, że wniesienie skargi wykraczającej poza ten zakres, skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarżący przedmiotem skargi uczynili "czynność niedopuszczenia ich do sesji rady w sposób zdalny". Skarżący powoływali się w tym zakresie na art. 15 zzx ust. 1 ustawy covidowej, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego oraz działające kolegialnie organy: wykonawcze w jednostkach samorządu terytorialnego, w związkach jednostek samorządu terytorialnego, w związku metropolitalnym, w regionalnych izbach obrachunkowych, w samorządowych kolegiach odwoławczych oraz w organach pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego mogą zwoływać i odbywać obrady, sesje, posiedzenia, zgromadzenia lub inne formy działania właściwe dla tych organów, a także podejmować rozstrzygnięcia, w tym uchwały, z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość lub korespondencyjnie (zdalny tryb obradowania).

Zgodnie z ust. 2 obradowanie w zdalnym trybie zarządza osoba uprawniona do przewodniczenia danemu organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego oraz innemu organowi działającemu kolegialnie, natomiast zgodnie z art. 15zzx ust. 3 u.COVID-19 przepisy art. 15zzx ust. 1 i 2 u.COVID-19 stosuje się odpowiednio do kolegialnych organów wewnętrznych, takich jak komisje oraz zespoły, działających w organach stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz organach działających kolegialnie.

Przepisy ustawy covidowej miały na celu zapewnienie takich rozwiązań prawnych, które umożliwią funkcjonowanie organów państwowych, przy jednoczesnym ograniczeniu rozprzestrzeniania się koronawirusa. Dotyczyło to również posiedzeń organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Cytowany art. 15 zzx miał na celu umożliwienie odbywania sesji i podejmowania uchwał poprzez wprowadzenie trybu zdalnego, za pomocą środków komunikowania się na odległość. Co istotne ustawodawca w powyższym przepisie, używając zwrotu "mogą zwoływać" zastrzegł, że odbywanie sesji w trybie zdalnym nie jest obligatoryjne. Podkreślić również należy, że przepis art. 15zzx ust. 1 i 2 ww. ustawy nie zawiera wyłączenia innych przepisów dotyczących sposobu obradowania organów kolegialnych samorządu terytorialnego, odnosząc się jedynie do możliwości zorganizowania obrad i sesji z wykorzystaniem środków komunikacji na odległość jako wyjątku od zasady obradowania w trybie tradycyjnym poprzez fizyczną obecność na zgromadzeniu (stacjonarnie). Przepis ten nie wyłącza zatem art. 20 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Dodać trzeba, że o zwołaniu sesji rady gminy decyduje- zarówno w trybie stacjonarnym jak i zdalnym- przewodniczący. Skoro art. 15 zzx ustawy covidowej nie wprowadził obligu zwoływania sesji zdalnej, ani nie wyłączył zastosowania trybu "podstawowego", to do wyłącznej kompetencji przewodniczącego należy wybór w jakim trybie rada gminy będzie obradować.

W ocenie Sądu należy więc stwierdzić, że w sprawie nie doszło do odmowy dopuszczenia do udziału skarżących w sesji Rady Miasta. Zakwestionowane zostało uprawnienie przewodniczącego Rady do wyboru trybu w jakim sesja ma się odbyć. Jak już wyżej wskazano kompetencję do zwołania sesji zdalnie czy stacjonarnie ma wyłącznie przewodniczący. Zdaniem Sądu brak przychylenia się przewodniczącego do prośby skarżących nie może być poczytywany za czynność niedopuszczenia ich do udziału w sesji rady w sposób zdalny. Przede wszystkim jednak przyznana przez ustawodawcę kompetencja przewodniczącego do zwoływania posiedzeń rady gminy i wyboru trybu ich obradowania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodzić się należało z organem, iż w takim wypadku skarżącym nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, lecz mogą wnieść skargę powszechną do Wojewody w trybie art. 227 i nast. k.p.a. Wskazać przy tym trzeba, że Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII.

Sąd zwraca również uwagę skarżącym, iż cytowane orzecznictwo, w tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2517/14, nie znajdował zastosowania w sprawie. NSA stwierdził, że co do zasady czynność polegająca na odmowie wstępu na posiedzenie komisji podjęta przez przewodniczącego tej komisji, w którego skład wchodzą radni wybrani w wyborach powszechnych, jest objętą kognicją sądu administracyjnego. Wskazać jednak trzeba, że dotyczy to odmowy wstępu osobie nie pełniącej funkcji radnego. NSA wskazał bowiem, że przewodniczący rady gminy, odmawiając udziału obywatela w posiedzeniu tego kolegialnego organu, pochodzącego z powszechnych wyborów, uniemożliwia obywatelowi realizację konstytucyjnego uprawnienia stanowiącego od 1990 r. w Rzeczpospolitej Polskiej fundament budowy demokracji lokalnej. W żadnym razie taka odmowa nie może być traktowana jako czynność porządkowa. Jak już wskazano powyżej, uprawnienie obywatela do udziału w sesji rady gminy stanowi wyraz konstytucyjnej zasady jawności działania organów publicznych wyrażonej w art. 61 Konstytucji RP. Prawo do uczestnictwa obywatela w posiedzeniach rad gmin jest jednym z ważniejszych elementów budowy demokracji lokalnej.

Wobec tego pogląd zawarty w powyższym orzeczeniu nie znajdował zastosowania do sytuacji, w której w sesji rady gminy nie uczestniczył radny.

Reasumując, wywiedziona w niniejszej sprawie skarga jest w ocenie Sądu niedopuszczalna i z tego względu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (3 x 200 zł) orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma (tutaj: skargi) odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.