Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 882/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ (spr.),, Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 123 oraz 138 § 2 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./, w związku z art. 17 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm./, Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu w trybie art. 34 tej ustawy, zażalenia spółki "A" w T. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] r. zobowiązana spółka "A" wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. Nr [...],[...] oraz [...] zarzucając przedawnienie zobowiązania objętego tytułem wykonawczym Nr SM [...], nieistnienie zobowiązań będących przedmiotem postępowań Nr [...] i [...] oraz wydanie tych trzech tytułów z naruszeniem art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym zaskarżonym postanowieniem uznał zarzuty spółki za bezzasadne. Żaląc się na to orzeczenie zobowiązana podtrzymała stanowisko co do przedawnienia zobowiązania podatkowego a nadto wskazała, że wierzyciel nie odniósł się w ogóle do zarzutu naruszenia art. 27 ustawy egzekucyjnej.

Odnosząc się do tych zarzutów organ drugiej instancji zacytował szereg przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w tym art. 33, art. 34 § 1, art. 1a pkt 7, art. 19 § 1, art. 1a pkt 13, art. 5 § 1, art. 13 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 wyrażając domniemanie, że zarzuty te dotyczą wierzyciela a nie organu egzekucyjnego. Następnie stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu nie odniesiono się do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 powyższej ustawy mimo istnienia obowiązku zajęcia stanowiska odnośnie wszystkich zarzutów podniesionych przez zobowiązaną. Zauważył, że wierzyciel zajął prawidłowe stanowisko co do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego i nieistnienia zobowiązania będącego przedmiotem postępowań. Natomiast zarzut zażalenia co do braku odniesienia się do wskazanego naruszenia art. 27 § 1 cytowanej ustawy organ odwoławczy uznał za zasadny uchylając zaskarżone postanowienie w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca spółka "A" w T. zarzuciła, że powyższe postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 2 oraz art. 139 ustawy kodeks postępowania administracyjnego.

Uzasadniając skargę strona przedstawiła przebieg postępowania w sprawie podnosząc, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało należycie uzasadnione, gdyż organ odwoławczy nie wskazał z jakich przyczyn uznał stanowisko wierzyciela w zakresie dwóch zarzutów spółki za prawidłowe i dlaczego odmówił racji tym zarzutom. Skarżąca stwierdziła również, że postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem zakazu reformationis in peius, gdyż pogarszało jej sytuację prawną.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Przyznał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę, jednakże organ pierwszej instancji w wydanym postanowieniu nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zatem pominął i nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Uchylając przedmiotowe postanowienie organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a kasując to rozstrzygnięcie nie rozstrzygał sprawy merytorycznie, dlatego nie miał obowiązku odnoszenia się do podnoszonych przez stronę w zażaleniu zarzutów.

W piśmie procesowym strony skarżącej z dnia [...] r. podniesiony został dodatkowy zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Spółka nie została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych przez organ dowodów i materiałów. Zdaniem skarżącej uzasadnia to zarzut naruszenia art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Strona podniosła również, iż nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania przed wierzycielem.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w powyższym piśmie organ odwoławczy w pismie z dnia [...] r. stwierdził, że przepis art. 10 k.p.a. dotyczy decyzji natomiast zajęcie stanowiska przez wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów przyjmuje postać postanowienia.

W kolejnym piśmie z dnia [...] r. strona skarżąca uzupełniła swoją argumentację co do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz dokonała analizy zastosowania tej zasady w postępowaniu egzekucyjnym powołując się przy tym na poglądy doktryny i orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Jak wynika z treści przedmiotowego postanowienia, skargi złożonej przez stronę oraz odpowiedzi na skargę przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia proceduralna dotycząca zakresu i rodzaju rozstrzygnięć wydawanych przez organ drugiej instancji w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan faktyczny ustalony w sprawie był bezsporny. Skarżąca spółka jako zobowiązana otrzymała odpisy tytułów wykonawczych wszczynających postępowanie egzekucyjne. W ustawowym terminie wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji. Wierzyciel wydał stosowne postanowienie zajmując stanowisko jedynie co do dwóch z trzech zgłoszonych zarzutów. Rozpatrując zażalenie na to postanowienie organ drugiej instancji uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając, że brak stanowiska wierzyciela w zakresie jednego z podniesionych zarzutów uniemożliwia merytoryczne jej rozstrzygnięcie.

Zdaniem skarżącej naruszało to przepis art. 126 § 2 k.p.a. oraz było niezgodne z art. 139 k.p.a., gdyż organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii merytorycznych podniesionych w zażaleniu. Organ odwoławczy dowodził natomiast, że wobec konieczności uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie orzekał w sposób merytoryczny odnosząc się jedynie do kwestii formalnej tj. braku stanowiska wierzyciela co do wszystkich zgłoszonych zarzutów.

Zgodnie z treścią art. 17 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954/ zwanej dalej ustawą egzekucyjną "o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. W art. 18 tej ustawy wskazano, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że ustawodawca nakazuje stosowanie tych przepisów w postępowaniu egzekucyjnym nie wprost lecz odpowiednio, to jest z uwzględnieniem odrębności celów postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego. Oznacza to również, że posiłkowe stosowanie przepisów k.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z ratio legis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tak wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt II FSK 642/05/.

Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują zagadnień związanych z rodzajem rozstrzygnięć, jakie mogą być podjęte przez organ odwoławczy na skutek rozpatrzenia środków zaskarżenia składanych przez uprawnione podmioty w toku postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji organ odwoławczy na skutek rozpatrzenia zażalenia zobowiązanego na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów wydanego na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej obowiązany jest do zastosowania jednego z rodzajów rozstrzygnięć określonych w art. 138 w związku z art. 144 k.p.a.

Przepis ten zawiera wyczerpujący katalog rozstrzygnięć, które mogą zapaść w wyniku postępowania odwoławczego. Jednym z takich rozstrzygnięć jest możliwość wydania orzeczenia kasacyjnego, a więc uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy /art. 138 § 2 k.p.a./ Z brzmienia art. 138 § 1 k.p.a. wynika, że ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę, organ odwoławczy obowiązany jest co do zasady usunąć naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy. Nie może jednak rozstrzygać sprawy merytorycznie w przypadku, gdy wymagałoby to uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W tej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji skoro organ ten zobligowany jest do zgromadzenia pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego, jego oceny i wydania rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią przepisu art. 26 § 4 ustawy egzekucyjnej jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego /art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej/. W tytule wykonawczym powinno być zawarte pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie

7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego /art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej/. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które przybiera formę postanowienia. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie /art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej/, którą rozpoznaje organ wyższego stopnia w stosunku do wierzyciela. Organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów /art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej/.

Z treści powyższych przepisów wynika, że prawo zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wygasa z upływem 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Zgłoszenie zarzutów w ustawowym terminie rodzi po stronie wierzyciela obowiązek zajęcia stanowiska w zakresie wszystkich zgłoszonych zarzutów, o ile znajdują one podstawę w brzmieniu przepisu art. 33 ustawy egzekucyjnej. Niedochowanie przez wierzyciela ustawowego terminu do wyrażenia stanowiska obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej /art. 34 § 3 ustawy egzekucyjnej/.

Ustawa nie uprawnia wierzyciela do wyrażenia stanowiska co do kwestii nie objętej zarzutami ani też do uchylenia się od wypowiedzi co do zgłoszonego zarzutu. Wniesione zarzuty zakreślają bowiem granice w jakich wierzyciel jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do zajęcia stanowiska przy czym w niektórych przypadkach wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W przypadku, gdy wierzyciel nie odniósł się do zgłoszonego zarzutu, nie wyraził swojego stanowiska w zakreślonym do tego terminie, wydając orzeczenie tylko co do niektórych ze zgłoszonych zarzutów, zobowiązanemu przysługuje zażalenie również w zakresie zarzutów zgłoszonych a nie objętych postanowieniem. Zażalenie dotyczy bowiem postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela a więc także kwestii, które tym postanowieniem powinno być rozstrzygnięte. Brak wypowiedzi wierzyciela co do wszystkich zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oznacza wadliwość wydanego rozstrzygnięcia w stopniu nie pozwalającym na jego sanowanie przez organ drugiej instancji. Stwierdzenie tego uchybienia nakłada na organ odwoławczy wierzyciela obowiązek uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z uwzględnieniem zastosowania przez organ egzekucyjny przepisu art. 34 § 3 omawianej ustawy.

Niedopuszczalne jest bowiem rozstrzyganie przez organ drugiej instancji w stosunku do wierzyciela o zarzucie w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, co do którego wierzyciel nie zajął stanowiska w wymaganej do tego formie. Naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania mającej zastosowanie również w odniesieniu do trybu opisanego w art. 34 ustawy egzekucyjnej, za wyjątkiem ściśle określonych w ustawach przypadkach, gdy rozstrzygnięcie wierzyciela nie podlega zaskarżeniu.

Należy w tym miejscu zauważyć, że instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym służy ochronie praw zobowiązanego na etapie wszczęcia egzekucji. Ich zgłoszenie rozpoczyna pewien sformalizowany etap postępowania egzekucyjnego mający na celu rozstrzygnięcie przez organ egzekucyjny ewentualnych wątpliwości w kwestii dopuszczalności prowadzenia w danej sprawie egzekucji administracyjnej. Prawo zgłoszenia zarzutów przysługuje zobowiązanemu tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Prawu temu odpowiada uprawnienie wierzyciela wypowiedzi w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela ma istotne znaczenie dla dalszego prawidłowego biegu egzekucji choćby z tej przyczyny, że umożliwia organowi egzekucyjnemu wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Skoro, jak w niniejszej sprawie, wierzyciel w zakreślonym do tego terminie nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez zobowiązanego zarzutów, a rozpoznając zażalenie na to postanowienie organ drugiej instancji nie mógł orzec o zarzucie, co do którego wierzyciel nie zajął stanowiska to zobowiązany był do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości celem uzyskania wypowiedzi wierzyciela we wszystkich skutecznie zgłoszonych zarzutów po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Zgłoszenie zarzutów następuje w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, natomiast wierzyciel zajmuje stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów w jednym a nie kilku oddzielnych postanowieniach co uzasadnia pogląd, iż postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela obejmuje wypowiedź wierzyciela dotyczącą wszystkich zgłaszanych zarzutów. W przeciwnym razie postanowienie to w warstwie prawnej i faktycznej nie rozstrzyga o żądaniu strony, a brak jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w zakresie zarzutu, o którym wierzyciel się nie wypowiedział nakłada na organ drugiej instancji obowiązek uchylenia tego rozstrzygnięcia w całości.

Uchylając zaskarżone postanowienie z uwagi na nieprzeprowadzenie przez wierzyciela postępowania wyjaśniającego w całości w zakresie jednego ze zgłoszonych zarzutów organ drugiej instancji nie miał obowiązku wypowiedzenia się co do zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie objętych postanowieniem zarzutów zobowiązanego. Uchylenie postanowienia wierzyciela ma ten skutek, że rozstrzygnięcie to /wydane w zakresie zgłoszonych zarzutów/ zostaje usunięte z obrotu prawnego, a tym samym zajęte w tym postanowieniu stanowisko nie istnieje.

W tym przypadku wierzyciel ponownie wypowie się co do wszystkich zgłoszonych zarzutów niezależnie od tego czy uchylając postanowienie organ drugiej instancji uznał je za słuszne czy też nie.

Organ drugiej instancji nie był władny uchylić zaskarżone postanowienie i w części orzec w sposób merytoryczny a w części przekazać sprawę do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. wyłącza zastosowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w odniesieniu do tej samej decyzji (postanowienia).

W wyniku wydania rozstrzygnięcia opisanego w art. 138 § 2 k.p.a. organ drugiej instancji nie decyduje o merytorycznym sposobie załatwienia danej sprawy, gdyż leży to w wyłącznej kompetencji organu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Decyzja kasacyjna nie może zawierać takich wskazań, które przesądziłyby o treści ponownej decyzji organu pierwszej instancji.

Dlatego też zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie o zajęciu przez wierzyciela prawidłowego stanowiska w stosunku do dwóch zarzutów przy jednoczesnym uchyleniu postanowienia w całości w żadnym razie nie wiązało organu pierwszej instancji.

Nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, że brak rozstrzygnięcia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu "było częściowo korzystne dla Spółki" a uchylenie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela skutkowało na niekorzyść zobowiązanego. Pogląd ten oparty jest na założeniu, że skoro wierzyciel nie odniósł się do jednego z zarzutów to tym samym uznał jego słuszność. Formułując to stanowisko skarżąca neguje przepis art. 34 § 3 ustawy egzekucyjnej. Organ odwoławczy nie narusza zakazu reformationis in peius w sytuacji gdy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji /OSNP 2001/3/60/. Uwzględnienie zażalenia kwestionującego postanowienie wierzyciela i uchylenie tego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji – bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty – nie może być odczytywane jako wydanie postanowienia na niekorzyść strony. Brak stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie oznacza, że wierzyciel uznał zarzut za zasadny, gdyż stanowisko to w każdym przypadku musi przyjąć formę procesową.

Należy również zauważyć, że ustawa egzekucyjna nie przewiduje wydawania przez organ egzekucyjny lub wierzyciela odrębnego aktu czy to wszczynającego postępowanie egzekucyjne czy też rozpoczynającego etap tego "postępowania" w sprawie "stanowiska" wierzyciela. Pismo ze zgłoszonymi zarzutami organ egzekucyjny przekazuje wierzycielowi, który o ile nie chce dopuścić do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinien wyrazić stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go o ich wniesieniu. Dla wierzyciela, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, termin ten liczy się od dnia złożenia zarzutów w organie egzekucyjnym.

Ustawa egzekucyjna nie reguluje trybu dochodzenia do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 34 § 2 tej ustawy dlatego też w kwestii tej będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak słusznie podnosi to skarżąca w piśmie z dnia [...] r. i z dnia

[...] r. art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawia zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, która znajduje zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Nie oznacza to jednak konieczności podejmowania czynności, które nie zostały przewidziane przepisami postępowania egzekucyjnego w tym powiadomienia zobowiązanego "o wszczęciu postępowania przed wierzycielem", czy też zaznajomienie zobowiązanego z zebranym przez wierzyciela materiałem dowodowym. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosowane odpowiednio do uregulowań zawartych w ustawie egzekucyjnej nie mogą modyfikować przepisów tej ustawy lecz jedynie je uzupełniać przy uwzględnieniu szczególnego trybu tego postępowania zmierzającego do szybkiego i efektywnego wyegzekwowania istniejącego obowiązku. Z tych przyczyn ustawodawca regulując czynności podejmowane w ramach postępowania egzekucyjnego przez jego uczestników – zobowiązanego i wierzyciela, zakreślił stosunkowo krótkie terminy ich dokonania przez co ograniczył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu na rzecz zasady szybkości postępowania.

Wydając zaskarżone postanowienie organ drugiej instancji nie naruszył prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu skoro doręczył zobowiązanemu odpis postanowienia, a postanowienie to zostało wydane w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego, w którym wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym.

Nie dokonując szczegółowej analizy podniesionych w powyższych pismach uchybień proceduralnych należy wskazać, że zarzuty te dotyczą postanowienia incydentalnego, do którego nie stosuje się wymogów odnoszących się do postanowień rozstrzygających sprawę co do jej istoty co w tym przypadku oznacza postanowienie organu egzekucyjnego wydane w granicach opisanych w art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, dawał podstawę do wznowienia postępowania czy też mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalił.

SJ/