Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 37/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 par. 3, art. 70 par. 1, art. 121, art. 122, art. 123 par. 1, art. 187 par. 1, art. 190 par. 1, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A spółki cywilnej W. O., A. O. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2004 r. oraz kwoty zobowiązania podatkowego za maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wobec "A" spółki cywilnej W. O. i A. O. w zakresie podatku od towarów i usług za 2002 r., decyzją z [...] r, określił spółce, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj, czerwiec, listopad i grudzień 2002 r. Od decyzji tej spółka nie wniosła odwołania, w konsekwencji stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Wobec tego, że zmiana kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za grudzień 2002 r. skutkowała koniecznością weryfikacji rozliczeń podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. i okresy następne, a podatniczka nie złożył korekt deklaracji VAT-7 pracownicy Urzędu Skarbowego w S. przeprowadzili u podatniczki kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2003 roku do 31 października 2004 roku. W toku kontroli poza nieuwzględnieniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości określonej decyzją z [...] roku nie stwierdzono innych nieprawidłowości.

Na tej podstawie decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił spółce w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres styczeń-październik i grudzień 2003 r. oraz czerwiec 2004 r., a także kwoty zobowiązań podatkowych za listopad 2003 r. i styczeń-maj oraz lipiec-październik 2004 r.

Wydaną w następstwie odwołania podatniczki decyzją z [...] r Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zalecił pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez: sprawdzenie prawidłowości transakcji zakupu paliwa przez "A" s.c. w latach 2003-2004 (t.j, ustalenie ich rzeczywistego charakteru) i prawidłowe wskazanie norm prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. określił "A" s.c. w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za czerwiec 2004 r. oraz kwoty zobowiązań podatkowych za maj, oraz lipiec - październik 2004 roku. Organ podatkowy podkreślił, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadniała stwierdzenie, że transakcje zakupu paliwa przez "A" s,c. w latach 2003-2004 miały miejsce w rzeczywistości. Dokonane w toku postępowania sprawdzenie transakcji zakupu paliwa przez spółkę od dwunastu firm, nie dostarczyło żadnych dowodów wskazujących na fikcyjność tych transakcji i nie dało podstaw do badania transakcji spółki również z pozostałymi partnerami handlowymi z tego okresu. Organ podkreślił, że dokonane niniejszą decyzją określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwot zobowiązań podatkowych za okres maj - październik 2004 r, jest konsekwencją określonej przez organ podatkowy kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia za grudzień 2002 r., wynikającej z decyzji ostatecznej z 12 lipca 2007 r. z uwzględnieniem rozliczeń za te okresy przedstawionych przez spółkę.

Od powyższej decyzji spółka ponownie złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) –dalej "O.p" poprzez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie, sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie art. 187 § 1O.p. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nieuwzględnienie wniosku podatnika o sprawdzenie wszystkich transakcji spółki, zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. W uzasadnieniu spółka zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji dotyczącej lat 2003-2004 organ pierwszej instancji stwierdził, że niemożność zweryfikowania, w ramach kontroli lub czynności sprawdzających, kontrahenta transakcji zawartych przez Stronę postępowania, przy jednoznacznym braku dowodu na niezaewidencjonowanie transakcji, nie może stanowić podstawy do odmówienia stronie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur otrzymanych od takiego podmiotu, natomiast nie przyjął takiego toku rozumowania w czasie kontroli rozliczenia podatku od towarów i usług za 2002 r. Spółka dysponowała bowiem dokumentacją potwierdzającą prawidłowość transakcji dokonywanych w tamtym okresie. W ponownie prowadzonym postępowaniu podatkowym organ podatkowy pierwszej instancji pominął w wezwaniu do dostarczenia dokumentacji zakupu towarów za okres od stycznia 2003 r. do października 2004 r. - siedem firm, od których "A" s.c. nabywała paliwo i które zostały wskazane w piśmie spółki z 3 grudnia 2008 r. Powyższe świadczy o wybiórczym traktowaniu materiału dowodowego, bowiem w toku postępowania spółka prezentowała stanowisko, że wszystkie zawarte transakcje miały miejsce w rzeczywistości, w tym także te zrealizowane w 2002 r. Spółka nie przyznała się do fikcyjnych transakcji od początku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a wiec również w odniesieniu do roku 2002.

Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podkreślił, że zgodnie z art. 99 ust. 12 ww. ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) – dalej "ustawa o VAT" zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W przedmiotowej sprawie na rozliczenie podatku od towarów i usług za okres maj - październik 2004 r, wpływ ma jedynie, określona w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r., nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2002 r. do przeniesienia na styczeń 2003 r. w wysokości innej (66.436 zł) niż zadeklarowana przez spółkę (152.499 zł). Powstała w poprzednim okresie rozliczeniowym nadwyżka podatku naliczonego nad należnymi do przeniesienia jest jednym z nierozłącznych i nieusuwalnych elementów rozliczenia następnego okresu podatkowego. Skoro więc spółka sama nie uwzględniła skutków decyzji z [...] r. i nie złożyła korekt deklaracji za okresy następne (tj. od stycznia 2003 r.) organ pierwszej instancji na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT był zobligowany do określenia za te okresy zobowiązań podatkowych lub nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w prawidłowej wysokości, uwzględniających zmienioną przez ten organ kwotę nadwyżki za grudzień 2002 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżoną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. nie zakwestionowano jakichkolwiek transakcji obrotu paliwami, dokonywanych w tym okresie dotyczących zarówno zakupu jak i sprzedaży towarów dokonanych przez spółkę. Za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty skargi wskazujące na brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Formułując je spółka w istocie zmierza do podważenia prawidłowości decyzji z [...] r. dotyczącej roku 2002. Organ pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu ustalenia okoliczności transakcji zakupu paliwa przez "A" s.c, w analizowanym okresie, w wyniku którego uznał, że wszystkie transakcje zakupu paliwa przez "A" s.c. w okresie styczeń 2003 r. - październik 2004 r. miały miejsce w rzeczywistości, w kwotach wynikających z ewidencji spółki w tym kontekście zbędne było sprawdzenie wskazanych w piśmie spółki z 3 grudnia 2008 r. siedmiu kontrahentów. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do badania wszystkich elementów stanu faktycznego (wszystkich transakcji spółki) lecz tylko tych, które mają znaczenie dla sprawy. Zarzuty dotyczące decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. odnoszą się do ostatecznego rozstrzygnięcia za 2002 r. i nie mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu dotyczącym okresu późniejszego - pomimo wpływu rozliczenia za grudzień 2002 r. na kształt rozliczeń podatkowych za okres od stycznia 2003 roku.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku została przez spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Rozstrzygnięciu zarzucono, naruszenie art. 148 w zw z art. 146 oraz art. 123 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału strony, a także art. 211 O.p. poprzez brak skutecznego doręczenia skarżonej decyzji. Spółka podniosła także zarzut błędnych ustaleń faktycznych związanych z przeprowadzonymi czynnościami dowodowymi wskazując na naruszenia art. 121 w zw z a art. 122 i art. 190 O.p. Końcowo wysunięto zarzut naruszenia: "art. 22 w zw z art. 23 ustawy o podatku dochodowym".

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym na skutek pominięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej informacji o zmianie adresu do korespondencji. Nadto powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2009 roku sygn. akt III SA/ Wa 3265/08 wskazała, że ustalenia zawarte w powyższym rozstrzygnięciu dotyczącym podatku dochodowego wskazujące na liczne uchybienia popełnione przez organy podatkowe przy wydaniu tej decyzji winny stanowić podstawę uchylenia również zaskarżonej decyzji. Dodatkowo strona wysunęła zarzut nie zawarcia w zaskarżonej decyzji pouczenia co do możliwość zaskarżenia tego aktu do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach sprawy nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w sprawie jest wydana w oparciu o art. 99 ust. 12 ustawy o VAT decyzja dotycząca określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za czerwiec 2004 r oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiące maj, oraz lipiec – październik 2004 roku. Wobec powyższego z urzędu, na wstępie rozważań w sprawie niniejszej, analizie sądu poddana musi zostać kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4 O.p.). Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od towarów i usług za rozpoznawane okresy rozliczeniowe. Sprawa dotyczy podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października 2004 r., wobec tego przedawnienie zobowiązania podatkowego, stosownie do art. 70 § 1 O.p., powinno nastąpić z dniem 31 grudnia 2009 r. Jak wynika z akt sprawy w stosunku do skarżącej zastosowano jednak skuteczny środek egzekucyjny w formie zajęcia ruchomości w odniesieniu do wszystkich zaległości objętych decyzją organu pierwszej instancji, o czym zobowiązaną powiadomiono w dniu 31 grudnia 2008 roku (odpisy tytułów wykonawczych oraz protokół zajęcia ruchomości znajdują się w aktach administracyjnych organu odwoławczego). Wobec powyższego skarżona decyzja nie została wydana w warunkach przedawnienia.

Zgodnie z art. 99 ust. 12 ustawy o VAT zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Z kolei z art. 21 § 3 O.p., wynika, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli zaś w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. art. 21§ 3 a O.p.

Ustalając obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług skarżącej spółki za okres objęty kontrolowaną decyzją organy podatkowe zobowiązane były uwzględnić konsekwencje rozliczenia podatku od towarów i usług za 2002 rok dokonanego w prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] rok. W decyzji tej między innymi znacznie zmniejszona została kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2002 roku (z zadeklarowanej przez stronę kwoty 152.499 zł do kwoty 66.436 zł). Decyzja ta nie została zakwestionowana przez stronę i stała się ostateczna. W konsekwencji zgodnie z art. 194 § 1 O.p. jest dokumentem urzędowym, stanowiąc dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Wynikająca z niej nadwyżka podatku naliczonego nad należnym musiała zostać uwzględniona przez organ podatkowy przy ustaleniu obowiązku podatkowego skarżącej za kontrolowany okres i miała bezpośredni wpływ na zmniejszenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za miesiąc styczeń 2003 roku, a w dalszej kolejności wpłynęła na rozliczenie kolejnych miesięcy 2003 i 2004 roku. Z uwagi bowiem na sposób rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, prawidłowe rozliczenie podatku w jednym miesiącu jest ściśle uzależnione od rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego z poprzednich miesięcy.

W kontrolowanej decyzji organ nie zakwestionował prawidłowości żadnych transakcji dokonanych przez spółkę w okresie objętym zaskarżoną decyzją. Brak zakwestionowania ustaleń dotyczących wysokości kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na miesiąc styczeń 2003 roku wynikający z funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za 2002 rok, determinuje ocenę prawną zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez spółkę okoliczności dotyczące sporu, co do istnienia dostawy towarów na podstawie zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur dotyczących 2002 roku pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Okoliczności te mogą być ewentualnie wyjaśniane jedynie w ramach trybów nadzwyczajnych postępowania podatkowego dotyczących poszczególnych miesięcy 2002 roku, co do których jak wskazano na wstępie, w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja. Nie ma podstaw, by analizując rozliczenia pozostałych okresów rozliczeniowych, w których transakcje zakupu paliwa przez spółkę zostały przez organy podatkowe uznane za autentyczne, w kwotach wynikających z ewidencji spółki, dokonywać ustaleń faktycznych dotyczących rzeczywistego charakteru dostaw zakwestionowanych w rozliczeniu za 2002 rok. Wbrew wobec tego zarzutom skargi, materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony w sposób wyczerpujący z zachowaniem reguł określonych w art. 122, art. 187 § 1 O.p.. Organy przeprowadziły bowiem wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. W tym miejscu wypada podkreślić, że prawidłowość stosowania się organów podatkowych do norm art. 122 i art. 187 § 1 O.p. należy zawsze oceniać uwzględniając zakres przedmiotowy sprawy. Kontroli sądu podlega więc poprawność ustaleń faktycznych organów skarbowych w kontekście prawidłowości zastosowania wobec skarżącej norm prawa materialnego (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). W ocenie sądu materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, uzasadnienie powodów dokonanego przez organ podatkowy wymiaru podatku zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i wyczerpujące, organ także właściwie ustosunkował się do zarzutów wysuniętych przez stronę wobec decyzji organu pierwszej instancji.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zupełnie nietrafionym i niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 190 § 1 O.p.. Przepis ten nakazuje organom podatkowym zawiadomić stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie mały miejsca żadne czynności dowodowe w udziałem świadków. Nie można zatem mówić o naruszeniu wymienionego przepisu w przypadku, gdy organ nie przeprowadzał wskazanego w nim dowodu.

Za chybiony sąd uznał także zarzut naruszenia art. 121 O.p., statuującego zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. O uchybieniu tej zasadzie nie stanowi bowiem podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów, nadto wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną.

W niniejszej sprawie organy przyznają, że na skutek błędu zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy jak i decyzja organu podatkowego II instancji została do podatnika wysłana na nieaktualny adres, mimo prawidłowego powiadomienia organów o jego zmianie. Doręczenie zaskarżonej decyzji dokonane na błędny adres nie zostało jednak przez organy uznane za skuteczne. W sposób prawidłowy decyzja organu II instancji faktycznie została doręczona stronie w siedzibie organu podatkowego, ponad rok po jej wydaniu w dniu 9 listopada 2011 roku i od tej daty liczony był termin do wniesienia skargi do sądu. Powyższe niezasadnym czyni zarzut skarżącej braku doręczenia decyzji organu II instancji. Wskazywany przez spółkę jako naruszony art.211 O.p., wymaga doręczenia decyzji stronie na piśmie. Z taką sytuacją bez wątpienia mamy do czynienia w sprawie niniejszej bowiem strona osobiście odebrała decyzję w siedzibie organu podatkowego, kwitując jej odbiór własnoręcznym podpisem opatrzonym datą. Taki sposób doręczenia uznać należy za prawidłowy w świetle art. 148 O.p. Z godnie z art. 148 § 1 O.p. osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, jak również (§ 2) mogą być doręczane 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji; 3) na wskazany adres poczty elektronicznej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się – zgodnie z art.148 §3 Ordynacji podatkowej – w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W rozstrzyganej sprawie w odniesieniu do skarżonej decyzji mamy do czynienia z jej doręczeniem właściwym czyli do rak adresata i nie ma żadnych wątpliwości, że strona otrzymała decyzję organu odwoławczego w dniu 9 listopada 2011 roku i w tej dacie rozpoczął także bieg zachowany przez stronę 30 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie sądu w sprawie nie doszło też do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu art. 123 § 1 O.p., w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie kontrolowanego aktu z obrotu prawnego. Rację ma strona skarżąca wskazując, że z przyczyn wskazanych powyżej nie została prawidłowo powiadomiona o wynikającym z art. 200 § 1 O.p. siedmiodniowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego sprawy jednak, poza wypunktowaniem popełnionego przez organ podatkowy uchybienia, spółka w żaden sposób nie wykazała wpływu wskazanej wady postępowania na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja, jak słusznie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę została wydana wyłącznie w oparciu o ustalenia i dowody zebrane w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, dlatego nie dochowanie terminu zakreślonego w art. 200 O.p. nie miało i nie mogło mieć faktycznie istotnego wpływu na wynik postępowania. Tym samym uchybienie to nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Za całkowicie gołosłowny uznać należy zarzut skarżącej wskazujący na brak pouczenia w kontrolowanej decyzji o sposobie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Prawidłowe pouczenie znajduje się bowiem na pierwszej stronie zaskarżonego aktu prawnego bezpośrednio poniżej rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Niezrozumiałym jest sformułowany jako jedyny w przedmiotowej skardze zarzut naruszenia prawa materialnego wskazujący na błędne zastosowanie "art. 22 w zw z art. 23 ustawy o podatku dochodowym" postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło bowiem obowiązku podatkowego skarżącej w podatku od towarów i usług uregulowanego przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Nie ma też żadnego znaczenia dla sprawy powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 marca 2009 roku sygn. akt III SA.Wa 3265/08. Stwierdzone nim nieprawidłowości dotyczyły bowiem postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do W. O. i A. O. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

P.Z-C.