Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 209/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 155 poz 1287
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant Anna Krenz, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Syg. akt I SA/Bd 209/04

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z (...) Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z (...) orzekającej o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wszczętego na wniosek E.K.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: w dniu 14 listopada 2002r skarżący złożył wniosek o objęcie restrukturyzacją zaległości podatkowych z tytułu podatku obrotowego, podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń (PIT-4), podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Decyzją z (...) Urząd Skarbowy w W. ustalił warunki restrukturyzacji obejmując restrukturyzacją należności pozostające we właściwości Urzędu Skarbowego w W. z tytułu w.w. zaległości podatkowych oraz ustalił wysokość opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 10.130,50zł. Następnie decyzją z (...) rozłożył na 11 rat opłatę restrukturyzacyjną płatną w okresie od 30 stycznia 2003r do 15 listopada 2003r; po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, Izba Skarbowa w B. decyzją z (...) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W efekcie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał decyzję (...) o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wszczętego na wniosek E.K.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił, że decyzja taka jest dla niego krzywdząca albowiem podjęta została bez uwzględnienia wyjątkowej sytuacji, w jakiej się znalazł.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że ustawa z 30 sierpnia 2002r o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców skierowana została do przedsiębiorców, którzy utracili zdolność do konkurowania na rynku, jej celem było radykalne oddłużenie przedsiębiorstw w zakresie należności publicznoprawnych znanych oraz należności samodzielnie ujawnionych przez przedsiębiorców. W następstwie oddłużenia miała nastąpić poprawa sytuacji przedsiębiorstw, w tym przywrócenie płynności finansowej, zdolności kredytowej, stworzenie warunków dla stabilizacji i rozwoju przedsiębiorstw oraz długookresowej zdolności konkurowania na rynku, a tym samym do wzrostu zatrudnienia. Adresowana była do tych przedsiębiorców, którzy mimo trudnej sytuacji ekonomicznej mają perspektywy rozwoju i są w stanie określić działania, jakie powinny być zrealizowane w celu ustabilizowania kondycji finansowej oraz dalszego rozwoju.

W aspekcie społecznym przedsiębiorcy uzyskali szansę na uregulowanie swoich zaległości publicznoprawnych, połączoną z odstępstwem od stosowania kar za przestępstwa i wykroczenia skarbowe. Rozwiązania takie miały na celu usunięcie stanu niepewności towarzyszącej obecnie prowadzeniu działalności gospodarczej. Zgodnie z tym, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia (...) w oparciu o art.19 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, ustalił warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych; korzystając z możliwości rozłożenia na raty płatności opłaty restrukturyzacyjnej; zgodnie z art.20 ustawy organ rozłożył opłatę na 11 rat płatną w okresie od 30 stycznia 2003r do 15 listopada 2003r. Tak ustalonych warunków podatnik nie dotrzymał.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art.10 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca:

-wpłaci opłatę restrukturyzacyjną w wysokości ustalonej w sentencji decyzji o warunkach restrukturyzacji

-w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości z tytułu

podatków (znanych zarówno na dzień 30 czerwca 2002r, jak i należności bieżących), nie objętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego; warunek ten na mocy art.10 ust.3 ustawy uznaje się za spełniony, gdy powołane wyżej należności zostaną przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego rozłożone na raty lub zostaną odroczone terminy ich zapłaty.

-złoży informację zawierającą podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej po upływie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, jednak nie później niż przed upływem 14 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji.

Jeżeli powyższe warunki restrukturyzacji nie zostaną spełnione, organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie restrukturyzacyjne, zgodnie z art.21 ustawy. Składając do Urzędu Skarbowego w W. wniosek o restrukturyzację należności publicznoprawnych podatnik musi liczyć się z koniecznością m.in. uregulowania opłaty restrukturyzacyjnej aby proces ten mógł przynieść spodziewane efekty w postaci oddłużenia. Rozłożenie tej opłaty na raty miało umożliwić realizację tego obowiązku w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych podatników, którym takiej ulgi nie udzielono. Organ podkreślił, że ustawodawca w przepisach ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, nie wyposażył organów restrukturyzacyjnych w instytucję uznania administracyjnego, stąd umorzenie postępowania jest obligatoryjne.

W skardze do sądu, skarżący domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. podniósł, że ustawa o restrukturyzacji skierowana była do firm, które utraciły zdolność produkcyjną i konkurencyjną na rynku bowiem mechanizmy fiskalne najbardziej uderzyły w małe firmy i jednostki gospodarcze doprowadzając je do utraty płynności finansowej, co powodowało z kolei brak możliwości płacenia podatków a następnie doprowadziło do ich zadłużenia i upadku. Zdaniem skarżącego, mimo iż taka pomoc powinna zostać skierowana do niego każdorazowo odmawiano mu jej udzielenia. Skarżący przyznał, że nie wpłacił opłaty restrukturyzacyjnej, ale domagał się, by ustalono ją w najniższej możliwej wysokości lub całkowicie ją umorzono, czego żaden z organów nie uczynił.

Skarżący zarzucił, że bez płynności finansowej nie może zwiększyć produkcji, ani zatrudnienia. Już w odwołaniu wskazywał na potrzebę przełożenia mu ustalonego terminu płatności opłaty restrukturyzacyjnej, czego nie uwzględniono. Podkreślił, że celem skargi do sądu jest uzyskanie ponownego rozpatrzenia przez organy podatkowe sprawy w taki sposób, by ponownie wyznaczyły najmniejszą z możliwych opłat restrukturyzacyjnych, płatną w 11 ratach albowiem obecna sytuacja finansowa skarżącego jest na tyle trudna, a jego jedynym dochodem jest niewielka renta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się w uzasadnieniu na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nade wszystko należy podkreślić, że żądanie skargi, jej uzasadnienie odnosi się do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z (...) o rozłożeniu opłaty restrukturyzacyjnej na 11 rat w okresie od dnia 30 stycznia 2003r do 15 listopada 2003r, od której skarżący odwołał się (organ odwoławczy utrzymał decyzję pierwszej instancji w mocy), lecz nie składał skargi do sądu. Na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw prawnych, by ponownie badać kwestie, które zostały już ostatecznie rozstrzygnięte.

Obecnie zaskarżona decyzja odnosi się do zakończenia postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z 14 listopada 2002r; wydana została na podstawie art.10 ust.1 i 21 ust.1 pkt.2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, który to przepis nakazuje umorzyć należności objęte restrukturyzacją pod warunkiem, że przedsiębiorca spełni następujące warunki: wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, ustaloną dla skarżącego decyzją z (...) w wysokości (...) oraz w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości z tytułów podatków, nie objętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego a także złoży informację zawierającą podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej po upływie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, jednak nie później niż przed upływem 14 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji.

Skarżący nie kwestionuje w sprawie okoliczności, że nie zapłacił opłaty restrukturyzacyjnej w ustalonym terminie i wysokości - do chwili wydania decyzji nie dokonał nawet żadnej wpłaty na poczet tej należności. Nie spełnił więc niezbędnego warunku, by organ miał podstawy do umorzenia należności objętych restrukturyzacją. Ustalenia takiego nie zmienia okoliczność, że skarżący nie zgadzał się z określonym mu decyzją harmonogramem wpłat opłaty restrukturyzacyjnej - z punktu widzenia procesu restrukturyzacyjnego prowadzonego wobec skarżącego, był on zobowiązany spełnić narzucone warunki pod rygorem niemożności skorzystania z dobrodziejstwa umorzenia restrukturyzowanych należności.

Niewątpliwie także z pisma skarżącego z dnia 13 listopada 2003r wynika, że działania gospodarcze nie przyniosły oczekiwanego rezultatu i nie nastąpiła poprawa sytuacji w ramach prowadzonej działalności, co wskazuje, że cel restrukturyzacji nie został osiągnięty.

Zgodnie z art.21 ust.1 pkt.2, wobec nie spełnienia warunku restrukturyzacji z art.10 ust.1 pkt.2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców organ zobowiązany był umorzyć postępowanie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji, wobec czego na podstawie art.151ustay z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.