Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 500/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 & 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na wezwanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] grudnia 2007 r. do przedstawienia taryfy dla obrotu energią elektryczną postanowił : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki -

zwany dalej Prezesem URE - zwolnił V. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - zwana dalej skarżącą z obowiązku przedkładania taryf dla energii elektrycznej do zatwierdzenia.

W dniu 23 listopada 2007 r. skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, domagając się jej uchylenia, jako bezprzedmiotowej, względnie zmiany tej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., Prezes URE, działając w oparciu o art. 159 § 1 w związku z art. 159 § 2 Kpa wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] listopada 2007 r.

Zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2007 r., Prezes URE poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2007 r.

Pismem z dnia 23 listopada 2007 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz natychmiastowego wstrzymania jego wykonania.

Wydanym w trybie samokontroli postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., Prezes URE, uznając zażalenie skarżącej w części za słuszne, zmienił zaskarżone postanowienie, w ten sposób, że wstrzymanie wykonania decyzji ograniczył do obowiązku przedkładania do zatwierdzenia taryfy w zakresie dotyczącym odbiorców grupy taryfowej "G", określonej w ostatnio stosowanej przez skarżącą taryfie, zatwierdzonej przez Prezesa URE.

Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., Prezes URE skierował do skarżącej wezwanie do przedstawienia taryfy dla obrotu energią elektryczną na okres 12 miesięcy, w zakresie grup taryfowych "G".

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca, pismem z dnia 14 grudnia 2007 r., złożyła wniosek o zatwierdzenie taryfy, wnosząc zarazem o umorzenie postępowania w tej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Pismem z dnia 17 grudnia 2007 r., Skarżąca, działając w oparciu o art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwała Prezesa URE do usunięcia naruszeń prawa polegającego na skierowaniu do skarżącej w dniu [...] grudnia 2007 r., wezwania do przedstawienia taryfy do zatwierdzenia. Skarżąca podniosła, że została zwolniona z wynikającego z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, obowiązku do realizacji, którego została wezwana, a także wniosła o anulowanie kwestionowanego wezwania, względnie wyeliminowanie go z obrotu prawnego w inny sposób oraz zniesienie wywołanych w tym zakresie skutków prawnych.

W dniu 25 lutego 2008 r. skarżący za pośrednictwem Prezesa URE złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie organu z dnia [...] grudnia 2007 r. wystosowane do skarżącej spółki o przedstawienie taryfy dla obrotu energią elektryczną. W uzasadnieniu zarzucił organowi naruszenie art. 47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 2006 r., Nr 89, poz. 625 z późn. zm. – dalej zwana prawo energetyczne) oraz art. 110, 130, 104 § 1 i 50 § 1 Kpa.

Przy piśmie z dnia 14 marca 2008 r. Prezes URE przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem skargi jest wezwanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z

dnia [...] grudnia 2007 r., wystosowane do skarżącej, do przedstawienia taryfy dla obrotu energią elektryczną wydane w trybie art. 47 ust. 1 prawo energetyczne.

Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w

indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 ustawy prawo energetyczne określa ona zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią. Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii, rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii.

Artykuł 47 ust. 1 ustawy stanowi, iż przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje ustalają taryfy dla paliw gazowych i energii, które podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE, oraz proponują okres ich obowiązywania.

Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje przedkładają Prezesowi URE taryfy z własnej inicjatywy lub na żądanie Prezesa URE. Ustalenia taryf przedsiębiorstwo energetyczne dokonuje zgodnie z zasadami i w sposób określony w art. 44 – 46 ustawy. W ust. 2 powyższego artykułu stoi, iż Prezes URE zatwierdza taryfę bądź odmawia jej zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44-46.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt. 5a karze pieniężnej podlega ten, kto nie przedkłada do zatwierdzenia taryfy wbrew żądaniu Prezesa URE, o którym mowa w art. 47 ust. 1.

W przedmiotowej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, iż wezwanie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, spółki V. Sp. z o.o. do przedstawienia taryfy dla obrotu energią elektryczną nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ponieważ nie jest decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3. Dlatego też kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania w/w aktu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można uznać wezwanie spółki do przedstawienia taryfy wystosowanego w trybie art. 47 ust. 1 prawa energetycznego, za określony w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W doktrynie prezentowany jest, podzielany przez Sąd pogląd, że przedmiot skargi przewidzianej w powołanym artykule zakreślają, występujące łącznie, następujące elementy :

a) akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art.3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,

b) akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,

c) akt lub czynność musi mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

e) akt lub czynność musi być skierowane do indywidualnych podmiotów,

f) akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa.

(Tadeusz Woś, Hanna Krysiak – Molczyk, Marta Romańska : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 59 – 60).

Zdaniem Sądu wezwanie przez organ skarżącej do przedstawienia taryfy wystosowane na zasadzie art. 47 ust. 1 omawianej ustawy nie spełnia wszystkich powyższych przesłanek, a co za tym idzie nie może być uznane za akt lub czynność, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa - kryterium przedmiotowe omówione w pkt. f). Pomiędzy bowiem ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem danego obowiązku a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z prawa istnieć musi ścisły związek. W ocenie Sądu sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem. Rozpatrując w tym kontekście przedmiotowy akt stwierdzić należy, że wezwanie Prezesa URE do przedstawienia taryfy dla obrotu energią elektryczną, wydane na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy prawo energetyczne, jest tylko etapem postępowania mającego na celu skonkretyzowanie obowiązków i uprawnień skarżącego w ostatecznej decyzji, zatwierdzającej bądź odmawiającej zatwierdzenia przedmiotowej taryfy, wydanej przez Prezesa URE. Tryb postępowania, określony przez przepisy ustawy prawo energetyczne, wskazuje jednoznacznie, iż sam fakt wystosowania wezwania przez Prezesa URE do przedstawienia przez skarżącą spółkę taryfy dla obrotu energią elektryczną nie wywołuje skutków w jej sferze prawnej. Przedmiotowe wezwanie należy traktować jako etap postępowania zmierzający do ukształtowania i skalkulowania wysokości taryfy energetycznej, mając na uwadze, z jednej strony realizację polityki energetycznej Państwa, z drugiej zaś strony ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen i opłat. Co istotne postępowanie powyższe zakończy się wydaniem przez Prezesa URE w trybie przewidzianym art. 47 ust. 2 powołanej ustawy decyzji o zatwierdzeniu bądź odmowie zatwierdzenia taryfy. Strona niezadowolona z treści rozstrzygnięcia, po wyczerpaniu stosownego trybu odwoławczego, nabędzie uprawnienie do wniesienia skargi na wydaną w powyższym trybie decyzję kończącą postępowanie i nakładającą na stronę konkretne obowiązki. W treści skargi będzie mogła podnieść zarzuty odnoszące się do prawidłowości całego postępowania administracyjnego, w tym także dotyczące przedmiotowego wezwania.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.