Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1176/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust 4, art 60 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Dnia 24 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o. o. Sp. k.z siedzibą w [...], na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków nr [...], z dnia [...].09.2017 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie kondygnacji parteru (zabudowa podcieni budynku) budynku Szkoły [...], na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w Dzielnicy [...] - działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit. a, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 tj.), art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 j. t. ze zmian.) oraz art. 106 § 1 i 5 oraz art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] Konserwator Zabytków, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...] z dnia [...].08.2017 r., postanowieniem nr [...], z dnia [...].09.2017 r, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie kondygnacji parteru (zabudowa podcieni budynku) budynku Szkoły [...], na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w Dzielnicy [...]. Uzasadniając odmowę uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, organ pierwszej instancji wskazał: "Cechą charakterystyczną w twórczości architekta obiektu B. P. była aranżacja partii budynków jako wąskich przejść otwierających się na duże przestrzenie, w omawianym przypadku na pl. P. Planowana zabudowa doprowadzi do zaburzenia ładu przestrzennego, poprzez pozbawienie podcieni ich pierwotnej funkcji, jako ciągu pieszego towarzyszącego parterowi budynku na całej jej długości. Projekt decyzji o warunkach zabudowy w obecnej postaci neguje więc oryginalną koncepcję projektową architekta zabytkowego budynku."

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...], organ odwoławczy wydał powołane na wstępie postanowienie. Organ ustalił, że budynek Szkoły [...] przy ul. M. [...] w [...] położony jest w granicach obszaru uznanego za pomnik historii "[...] - historyczny zespół miasta z traktem królewskim i [...]" Zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...].09.1994 r. Ponadto, budynek ten został indywidualnie ujęty w gminnej ewidencji zabytków [...], Zarządzeniem Prezydenta [...] nr [...], z dnia [...].07.2012 r.

Powołano, że z przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, iż planowana inwestycja miałaby polegać na rozbudowie kondygnacji parteru (zabudowa podcieni budynku) budynku Szkoły [...]. W ustaleniach dotyczących warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu określonych w ww. projekcie decyzji wskazano: Przedmiotową inwestycję należy realizować na terenie części działki nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w Dzielnicy [...] zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1; rozbudowa kondygnacji parteru budynku polegająca na zabudowie podcieni poprzez ich przeszklenie (zwiększenie powierzchni obudowy budynku w kondygnacji parteru); realizacja przedmiotowej inwestycji powiększy powierzchnię użytkową istniejącego lokalu usługowego; pozostałe parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym jego gabaryty i forma architektoniczna w tym także elementy charakteryzujące elewację, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu - bez zmian; przedmiotową inwestycję należy uzgodnić z konserwatorem zabytków na każdym jej etapie zgodnie z obowiązującym prawem.

Zdaniem organu odwoławczego, organ ochrony zabytków pierwszej instancji, słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w treści art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wskazano, że budynek Szkoły [...] został wzniesiony w latach 50. XX wieku według projektu B. P. Opracowanie architektoniczne fasady frontowej przedmiotowego budynku, opiera się na wyznaczeniu horyzontalnych podziałów elewacji frontowej, które na poziomie parteru tworzą podcienia, zaś w zwieńczeniu wydatny gzyms kordonowy. Oddzielone są od chodnika regularnym rytmem prześwitów, flankowanych smukłymi kolumnami o prostych bazach i głowicach. Podkreślono, że podcienia posiadają nie tylko funkcję ciągu komunikacyjnego pomiędzy lokalami użytkowymi znajdującymi się w przestrzeni parteru budynku, ale również służą jako przestrzeń publiczna, uzupełniająca ciąg pieszy biegnący wzdłuż ul. M.

W ocenie organu odwoławczego realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do zmiany wyglądu parterowej części zabytkowego budynku poprzez zaburzenie regularnego rytmu prześwitów. Użycie obcego stylistycznie elementu zmieni artystyczny i architektoniczny wyraz budynku. W następstwie realizacji projektu nastąpi zamknięcie podcieni i wyłączenie ich z przestrzeni publicznie dostępnej, przez co zatarta zostanie ich najważniejsza funkcja — komunikacyjna. Pozbawienie podcieni ich pierwotnej funkcji, jako ciągu pieszego towarzyszącego parterowi na całej długości budynku, stoi w sprzeczności z zachowaną w dużym stopniu, oryginalną koncepcją projektową architekta zabytkowego budynku. Podkreślono, że istniejąca już szklana zabudowa wypełniająca historyczne prześwity i przecinająca historyczny, podcieniowy ciąg komunikacyjny w części zabytkowego budynku u zbiegu ulic: M. i T., jest niewłaściwym z konserwatorskiego punktu widzenia przekształceniem niewielkiego fragmentu podcieni i nie może implikować możliwości kolejnego przekształcenia wyjątkowej pod względem architektonicznym bryły przedmiotowego budynku. Wspomniane wyżej niewielkie przekształcenie części parteru ww. budynku najmocniej widoczne jest od strony ul. T.. Jednak prześwity w partii parteru w całej długiej elewacji od strony ul. M., poza jednym niewielkim wyjątkiem, zostały zachowane bez uszczerbku dla wartości architektonicznych obiektu. Dodano, że ww. niewłaściwe przekształcenia nie uzyskały akceptacji organu ochrony zabytków.

W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że budynek przy ul. M. [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków i podlega ochronie w ramach prowadzonego postępowania o ustaleniu warunków zabudowy, w myśl art. 7 pkt. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto, ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] nie stanowią przepisów prawa miejscowego i nie mają mocy wiążącej w tym postępowaniu.

Skargę na postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], wnosząc o stwierdzenie jego nieważności albo uchylenie i umorzenie postępowania, bądź uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm.

W skardze zarzucono, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do nieistniejącego podmiotu. Powołano, że zażalenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosła [...] Sp. z o.o. (KRS [...]), która została wykreślona z rejestru przedsiębiorców [...].05.2017 r. Skarżąca spółka jest następcą prawnym spółki, która wniosła zażalenie, lecz nie jest z nią tożsama. Zachodzą zatem przesłanki nieważności orzeczenia z art. 156 § pkt. 4 kpa. Organy prowadzące postępowanie były poinformowane o przekształceniach podmiotowych mających miejsce w toku postępowania, lecz nie uwzględniły tej okoliczności.

Skarżący podtrzymał stanowisko i zarzuty, zgłoszone wobec decyzji organu I instancji, których organ II instancji nie uwzględnił w postępowaniu odwoławczym, a mianowicie wskazał, że :

a) lokalizacja na obszarze Pomnika Historii nie stanowi podstawy do odmowy uzgodnienia projektu będącego przedmiotem sporu,

b) projekt zakłada tymczasowy charakter zmian i nie narusza w sposób trwały bryły budynku, który nie jest zabytkiem wpisanym do rejestru,

c) Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] nie daje podstaw do odmowy akceptacji projektu przez organy służby konserwatorskiej. Jakkolwiek, jako akt nie mający charakteru normatywnego, może zawierać przesłanki uzasadniające rozstrzygnięcia organów administracji w zakresie spraw budowlanych i zagospodarowania przestrzennego.

d) gminna ewidencja zabytków (GEZ) nie stanowi prawnej formy ochrony zabytków w rozumieniu art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zatem orzeczenia podejmowane w związku z wpisaniem obiektu do GEZ muszą mieć merytoryczne uzasadnienie w innych przepisach obowiązującego prawa (np. w planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego) oraz oparcie w materiale dowodowym każdej rozpatrywanej sprawy. W art. 7 pkt. 4 powołanej ustawy nie wymienia się gminnej ewidencji zabytków.

e) Pismem z [...].07.2015 r. organ I instancji zaakceptował co do zasady zabudowę podcieni "poprzez wstawienie witryn szklanych, wypełniających całą przestrzeń otworów." Nie ma żadnego uzasadnienia odmiennego stanowiska konserwatorskiego w chwili obecnej.

f) zabudowa podcieni, nawet w obiektach zabytkowych jest dopuszczalna i stosowana w praktyce służby konserwatorskiej na terenie [...] (np. gmach przy ul. K. róg K. [...]; podcienia budynku przy PI. T. [...], podcienia budynku przy pi. Z.). Odmowa akceptacji przeszklenia części podcieni w obiekcie nie wpisanym do rejestru zabytków oznacza niedozwoloną swobodę uznaniową i nieuzasadnione zróżnicowanie traktowania obywateli w podobnych sprawach,

g) projekt nie przewiduje rozbudowy budynku lecz tymczasowe zabudowanie przezroczystym szkłem podcieni na parterze. Stosowanie takich przeszkleń nie narusza bryły budynku nie szkodzi jego walorom artystycznym, gdyż nie zmienia wyglądu elewacji.

h) część ciągu komunikacyjnego podcieni w parterze tego budynku została już zaadoptowana w podobny sposób przez innych użytkowników, zatem chybiony jest zarzut, jakoby pozwolenie na realizację przedmiotowego projektu miało zmienić funkcje komunikacyjne na tym poziomie obiektu. Funkcje te zostały już zakłócone.

i) przestrzeń publiczną stanowią nie tylko ciągi komunikacyjne ale także przestrzenie zajęte pod usługi np. gastronomiczne, handlowe itp. Dopuszczenie do realizacji projektu zostało błędnie uznane za naruszenie przestrzeni publicznej.

Zarzucono naruszenie art. 77 k.p.a. oraz terminu dwutygodniowego na dokonanie uzgodnienia przez organ II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie jak i je poprzedzające odpowiadają prawu.

Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 tj.) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 tj.).

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. wojewódzki konserwator zabytków uzgadnia w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2017 poz.2187 tj.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków projekty decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. formą ochrony zabytków jest m.in. wpis do rejestru zabytków. Art. 3 pkt. 1 ustawy wskazuje, że zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej opieki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną i naukową. Natomiast pkt. 12 art. 3 wskazuje, że historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg, zaś zgodnie z pkt. 13 historyczny zespół budowlany to powiązana przestrzennie grupa budynków wyodrębniona ze względu na formę architektoniczna, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi.

Budynek Szkoły [...] przy ul. M. [...] w [...] położony jest w granicach obszaru uznanego za pomnik historii "[...] - historyczny zespół miasta z traktem królewskim i [...]" Zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...].09.1994 r. Ponadto, budynek ten został indywidualnie ujęty w gminnej ewidencji zabytków [...], Zarządzeniem Prezydenta [...] nr [...], z dnia [...].07.2012 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków i udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że zachodziły podstawy do przeprowadzenia postępowania uzgadniającego, z uwagi na wpis budynku do gminnej ewidencji zabytków, jak również położenie budynku na terenie obszaru "[...] - historyczny zespół miasta z traktem królewskim i [...]", uznanego za pomnik historii Zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...].09.1994 r.

Do chwili dokonania zmian w gminnej ewidencji zabytków wszelkie projekty decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowego budynku podlegają uzgodnieniu zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 2 w z. w z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że nieuzasadniony jest zarzut skargi w zakresie naruszenia 156 § pkt. 4 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zażalenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (KRS [...]), co wynika z treści zażalenia oraz pełnomocnictwa dołączonego do zażalenia. Natomiast Skarżąca spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (KRS [...]) jest następcą prawnym spółki, która wniosła zażalenie. Z odpisu KRS dołączonego do skargi, jak również znajdującego się w aktach sprawy postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, że skarżąca spółka powstała na skutek uchwały z dnia [...].09.2017 r. powziętej przez wspólników [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] w przedmiocie przekształcenia spółki komandytowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością [...]. Skarżąca spółka powstała z [...] Sp. z o.o. Sp.k. i została wpisana do KRS w dniu [...].12.2017 r.

Zgodnie z art. 156 § pkt. 4 k.p.a. nieważność decyzji ma miejsce w sytuacji skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z akt sprawy wynika, że Skarżący jest następcą prawnym [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...]. Zaskarżonym postanowieniem rozpoznano zażalenie wniesione przez stronę [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] – reprezentowaną przez pełnomocnika R. M. i postanowienie to zostało skierowane do następcy prawnego spółki - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], czyli skarżącej – również reprezentowanej przez pełnomocnika – R. M. Pełnomocnik odebrał odpis postanowienia, i w terminie przewidzianym prawem, strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. Nie ulega żadnej wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane i doręczone stronie prowadzonego postępowania. Następstwo prawne skarżącej wynika z art. 494 § 1 ustawy z 15.09.2000 r. kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Okoliczność pominięcia w postanowieniu w nazwie spółki słów "[...]", stanowi w ocenie Sądu zwykłą omyłkę pisarską, i nie może mieć żadnego wpływu na zakwestionowanie prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że stroną postępowania była [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] i do tej spółki zostało skierowane zaskarżone postanowienie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Organy szczegółowo przeanalizowały przedłożony projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wskazując na czym miałaby polegać rozbudowa kondygnacji parteru (zabudowa podcieni budynku) budynku Szkoły [...]. Ustalenia te zostały wskazane w uzasadnieniach decyzji i wstępnej części uzasadnienia i Sąd w całości je podziela.

Ponadto organy dokonały wnikliwej oceny nadesłanego projektu w aspekcie wymogów związanych z ochroną zabytków wyrażoną w art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Sąd w całości podziela dokonaną przez organ ocenę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że "Budynek [...] został wzniesiony w latach 50. XX wieku według projektu B. P. Opracowanie architektoniczne fasady frontowej przedmiotowego budynku, opiera się na wyznaczeniu horyzontalnych podziałów elewacji frontowej, które na poziomie parteru tworzą podcienia, zaś w zwieńczeniu wydatny gzyms kordonowy. Oddzielone są od chodnika regularnym rytmem prześwitów, flankowanych smukłymi kolumnami o prostych bazach i głowicach. Należy podkreślić, że omawiane podcienia posiadają nie tylko funkcję ciągu komunikacyjnego pomiędzy lokalami użytkowymi znajdującymi się w przestrzeni parteru budynku, ale również służą jako przestrzeń publiczna, uzupełniająca ciąg pieszy biegnący wzdłuż ul. M.".

Organ szczegółowo uzasadnił swą ocenę, wskazując jednoznacznie, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do zmiany wyglądu parterowej części zabytkowego budynku poprzez zaburzenie regularnego rytmu prześwitów, zmieni artystyczny i architektoniczny wyraz budynku z uwagi na zamknięcie podcieni i wyłączenie ich z przestrzeni publicznie dostępnej. Powyższe doprowadzi również do pozbawienia podcieni ich pierwotnej funkcji, jako ciągu pieszego towarzyszącego parterowi na całej długości budynku, w sprzeczności z zachowaną w dużym stopniu, oryginalną koncepcją projektową architekta zabytkowego budynku.

Organ również w sposób negatywny wypowiedział się do co do istniejącej już szklanej zabudowy wypełniającej historyczne prześwity i przecinającej historyczny, podcieniowy ciąg komunikacyjny w części zabytkowego budynku u zbiegu ulic: M. i T., wskazując, że jest niewłaściwym z konserwatorskiego punktu widzenia przekształceniem niewielkiego fragmentu podcieni i powyższe nie może implikować możliwości kolejnego przekształcenia wyjątkowej pod względem architektonicznym bryły przedmiotowego budynku. W tym aspekcie również należy podzielić ocenę organu, a zarzuty skargi wskazujące, że w części budynku podcienie zostały zagospodarowane, nie może implikować pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Zauważyć należy, że przeprowadzając uzgodnienia, organ każdorazowo bada okoliczności konkretnej sprawy, ustalając stan faktyczny, oraz dokonując oceny w realiach rozpatrywanej sprawy. Organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że istniejące niewłaściwe przekształcenia nie uzyskały akceptacji organu ochrony zabytków. Ponadto, dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają znaczenia rozstrzygnięcia wydawane dla innych budynków, jak również treść pisma z [...].07.2015 r. Jak powołał organ w uzasadnieniu, w odniesieniu do zarzutu odnoszącego się do ww. pisma, [...] Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...], z dnia [...].12.2016 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania podcieni przechodnich części budynku na powierzchnię handlową wraz z tymczasową zabudową przy ul. M. [...], a postanowienie to jest ostateczne. Również organ prawidłowo wskazał, że ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] nie stanowią przepisów prawa miejscowego i nie mają mocy wiążącej w tym postępowaniu.

Wskazać również należy, że uzgodnienie jest dokonywane przez wyspecjalizowane organy, które są kompetentne i posiadają wiedzę specjalistyczną do dokonywania ocen z zakresu architektury oraz wartości historycznych. Brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia oceny organu, że planowana inwestycja negatywnie wpłynie na zachowanie tych wartości.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że nieuzasadnione są zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. albowiem organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy.

Podkreślić również należy, że uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się, aby stanowisko organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister Kultury rozpoznając zażalenie dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 106 § 3 k.p.a. albowiem termin został dochowany przez organ I instancji. Projekt decyzji wpłynął do organu [...].08.2017 r., postanowienie zostało wydane [...].09.2017 r. i wysłane [...].09.2017 r. Natomiast termin określony w art. 106 § 3 k.p.a. nie ma zastosowania do organu odwoławczego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis szczególny przewiduje inny termin. Organem tym był w przedmiotowej sprawie [...] Konserwator Zabytków.

Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł też uchybień uzasadniających uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz decyzji je poprzedzającej.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3, art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

3