Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 943/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Referent Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA / Go 943 / 07

U Z A S A D N I E N I E

Skarżąca A.J. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].07.2007 roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].02.2003 roku nr [...], wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 1999 rok.

Z akt sprawy wynika że :

Decyzją z dnia [...].02.2003 roku organ I instancji ustalił skarżącej podatek dochodowym w formie ryczałtu za 1999 roku w wysokości 81.330,80 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał iż nie dał wiary oświadczeniom skarżącej co do otrzymania darowizny od babci Z.P. w kwocie 40.0000 złotych na zakup nieruchomości, darowizny od rodziców J. i W.J. w kwocie 6.450 złotych na pokrycie kosztów notarialnych, darowizny od matki W.J. kwocie 20.000 złotych, bowiem nie mogły one dysponować kwotami które według nich przekazały skarżącej.

Nie dał wiary również oświadczeniom o uzyskiwaniu przychodów ze świadczenia usług seksualnych, bowiem wydaje się to mało prawdopodobne ze względu na młody wiek i fakt iż wówczas była uczennicą szkoły średniej, wskazując również na sprzeczności w jej zeznaniach i zeznaniach świadków.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 187 i art. 188 ordynacji podatkowej a także błędną interpretację art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Co do świadczenia usług seksualnych skarżąca podniosła że wskazała tylko nazwiska dwóch mężczyzn, bowiem w pozostałych przypadkach obawiała się że mężczyźni ci poniosą konsekwencje ze strony swoich żon.

Decyzją z dnia [...].05.2003 roku Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Jednakże decyzją z dnia [...].08.2003 roku Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nieważność tej decyzji bowiem wydana została ona z naruszeniem art. 200 ordynacji podatkowej, ponieważ organ odwoławczy nie zachował 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w czasie którego skarżąca wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, a wniosek ten nie został rozpatrzony.

Przy ponownym rozparzeniu sprawy skarżąca wniosła szereg wniosków dowodowych, przy czym organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z notatek policyjnych Komendy Policji celem ustalenia jej legitymowania w miejscu i czasie uzasadniającym podejrzenie wykonywania czynów objętych przedmiotowym postępowaniem, a także okazania skarżącej w sposób uniemożliwiający jej rozpoznanie żołnierzy zawodowych jednostki wojskowej w celu wskazania klientów korzystających z jej usług.

W związku z złożonym wnioskiem o przesłuchanie skarżącej organ wzywał dwukrotnie stronę do osobistego stawiennictwa celem jej przesłuchania, jednak skarżąca nie stawiła się przedstawiając zaświadczenie lekarskie, w związku z czym organ wezwał do przestawienia wyjaśnień przez nią na piśmie. Jednak te wyjaśnienia nie zostały złożone. W związku z powyższym nie został uwzględniony wniosek o wyznaczenie kolejnego terminu.

Organ odmówił również przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków W.J., Z.P. i M.J. celem ustalenia okoliczności z świadczeniem usług przez skarżącą.

Decyzją z dnia [...].12.2003 roku Dyrektor Izby Skarbowej nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano iż nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym twierdzenia o świadczeniu usług seksualnych przez skarżącą i uzyskiwaniu z tego tytułu dochodów, jak również uzyskiwaniu dochodów z tytułu darowizn.

Nadto do wydatków roku 1998 zaliczono ubezpieczenie samochodu zmniejszając wydatki o kwotę 1.030.0 złotych.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę do WSA zarzucając naruszenie art. 121, art. 180 § 1 i art. 188, art. 210 § 1 pkt 6, art. 265 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, oraz naruszenie art. Art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21.07.2005 roku I SA / Go 44 / 05 uchyli zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu uznał za prawidłową dokonaną przez organy podatkowe ocenę co do niewiarygodności otrzymania przez skarżącą darowizn od rodziny.

Jednakże zakwestionował ocenę w zakresie przychodów ze świadczenia usług seksualnych, bowiem organy nie wykazały w sposób spójny logiczny i przekonujący iż nie było możliwe osiągnięcie przez skarżącą przychodów określonych w zeznaniach świadków.

W toku postępowania organ nie przesłuchał skarżącej która nie wyraziła zgody na przesłuchanie w charakterze strony, nie przesłuchał również jej rodziców, bowiem odmówili składnia zeznań, oraz M.J. bowiem nie ustalono jego adresu.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca wnosząc o jej uchylenie, oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, albo umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła :

- naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do prawa – art. 121 ordynacji podatkowej,

- bezprawne niedopuszczenie dowodów które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy – art. 180 ordynacji podatkowej,

- zaniechanie obowiązku wynikającego z art. 187 ordynacji podatkowej,

- błędną interpretację i nie stosowanie się do art. 188 ordynacji podatkowej,

- pominięcie części uzasadnienia faktycznego – art. 210 § 1 pkt. 6 ordynacji podatkowej,

- nie zaliczenie kosztów postępowania – art. 265 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej,

- naruszenie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wywiodła iż zeznania świadka M.D. potwierdziły jej twierdzenia, a organ podatkowy nie przeprowadził dowodów przeciwnych.

Organy podatkowe oceniły zebrany materiał dowodowy w sposób dowolny, wątpliwości rozstrzygając na niekorzyść strony. Pominięto dowody z notatek policyjnych i przesłuchania żołnierzy zawodowych jednostki wojskowej.

Jej zdaniem świadkowie W. i J.J. odmówili składania zeznań bowiem niezgodnie z prawem zawiadomiono o ich przesłuchaniu pełnomocnika skarżącej co jest naruszeniem praw strony.

Zdaniem strony wnosiła ona wnioski o przeprowadzenie dowodów, które organ podatkowy do momentu wydania decyzji pominął milczeniem i w dopiero w decyzji znajduje się odmowa ich przeprowadzenia.

Zarzuciła ponadto organowi podatkowemu doręczanie pism dla pełnomocnika skarżącej w chwili gdy ten przebywał za granicą i o tym informował organ podatkowy.

Twierdziła iż organy podatkowe nie znają zagadnienia prostytucji co wpłynęło na jego decyzję. Nie należała ona bowiem do prostytutek najniższej kategorii i nie świadczyła usług w sposób oficjalny, otwarty i publiczny. Fakty te powodują iż niezależnie od tego jak była nazywana w różnych środowiskach nie oznacza iż nie świadczyła powyższych usług.

Mimo iż organ nie przesłuchał skarżącej uznał iż nie posiadała ona oszczędności przed 1998 rokiem.

Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez wysnucie nie uprawnionych wniosków np. co do tego że skarżąca prowadziła usługi tylko na terenie miasta, czy co do tego iż babka skarżącej przechowywała oszczędności w złotówka mimo obniżającej się ich wartości.

Błędna są również ocena dowodów co do darowizn przekazanych przez członków jej rodziny.

Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał iż skarżąca nie udowodniła że uzyskiwała dochody z tytułu świadczenia usług seksualnych. Przeprowadzone postępowanie w tym zakresie jest wyczerpujące i kompletne, natomiast odmówił przeprowadzenia tych dowodów które są nieistotne dla prowadzonego postępowania.

Ograniczenia dowodowe wynikające w postępowania, nastąpiły na skutek nie przedstawienia dowodów np. co do przesłuchania świadków przez stronę. Organ przesłuchał 3 świadków, natomiast nie przesłuchano świadka M.J. bowiem brak było jego adresu zamieszkania. Skarżąca nie przedłożyła innych wniosków dowodowych w tej mierze.

Wbrew twierdzeniom skarżącej przesłuchanie w sprawie świadków nie dowiodło prawdziwości twierdzeń skarżącej, bowiem ich zeznania są niewiarygodne. Niewiarygodne są bowiem zeznania świadka M.D., bowiem gdyby zgodnie z jego zeznaniami określić kwotę jaką wydawał na zapłatę za usługi musiałby wydawać w latach 1997 – 1998 kwotę 15.000 złotych rocznie, natomiast w 1996 roku kwotę 1.250 złotych. Natomiast dochody świadka na takie wydatki nie pozwalały, co ustalono na podstawie złożonych przez świadka wraz z żoną, zeznań podatkowych. W roku 1998 roku musiałby wydać zgodnie z jego zeznaniami co do częstotliwości spotkań i kwoty wynagrodzenia kwotę 9.600 złotych, a więc więcej niż posiadał.

W następnych latach świadek co prawda uzyskiwał większe dochody, ale ze względu na to że musiałby wydawać na ten cel znaczne kwoty z majątku wspólnego w tajemnicy przed małżonką, a nadto zważając iż ma na utrzymaniu rodzinę trudno jest dać wiarę iż tak rzeczywiście uczynił. Przeczy temu również fakt iż podał iż spotkania miały miejsce w mieszkaniu, gdy nawet obecnie wezwanie w niniejszej sprawie napotyka trudności ze względu na małżonkę.

Co do zeznań świadka O.F., jego zeznania są również niewiarygodne, bowiem zgodnie z jego zeznaniami musiałby zapłacić około 200 – 300 DM za spotkanie, a jak wynika z danych uzyskanych z niemieckiej administracji podatkowej uzyskiwał on bardzo małe dochody. Ponadto w dniach od [...].03.1997 roku do [...].12.1998 roku odbywał on służbę wojskową, co czyni niewiarygodnym jego zeznania co do spotkań z skarżącą o tak dużej częstotliwości. Nadto skarżąca nie wspominała o kwotach wynagrodzenia otrzymywanych w walutach obcych.

Skarżąca do końca 1998 roku przebywała poza miejscem zamieszkania, co czyni zdaniem organu iż co najmniej jeden ze świadków nie mógł skorzystać z jej usług seksualnych.

Nadto zeznania świadków co do wysokości przekazywanych kwot są zgodne z oświadczeniami skarżącej, ale różnią się od kwot wyliczonych na podstawie częstotliwości spotkań i darowanych za te spotkania kwot.

Nie potwierdziły się w toku postępowania oświadczenia skarżącej o używaniu pseudonimów, natomiast co do imienia K., świadek J.L. nie potwierdził iż imię to należy wiązać z skarżącą.

O tym iż skarżąca nie wykonywała usług seksualnych świadczy również wiek skarżącej w okresie gdy według jej twierdzeń miałaby wykonywać te usługi. Wówczas była uczennicą i choćby ze względu na miejsca świadczenia usług i czas, a więc w hotelach, w nocy usług tych jako uczennica nie mogłaby świadczyć.

Skarżąca korzystała z zasiłku dla bezrobotnych uzasadniając to faktem czynienia tego dla niepoznaki i ukrywania świadczenia usług przed najbliższymi.

Stoi to w sprzeczności z twierdzeniami skarżącej o tym iż otwarcie mówiła o swojej profesji, nie czując zażenowania.

Organ wskazał również że wnioski dowodowe skarżącej zawarte w pismach z dnia [...] września 2003 roku zostały załatwione odmownie postanowieniem z dnia [...].10.2003 roku i z tego też względu zarzut pominięcia milczeniem tego wniosku jest niezasadny. Wniosek ten został rozpoznany i nie można potraktować zarzutu pominięcia milczeniem tych wniosków jako ponowienie tego wniosku.

Nie jest również zasadny zarzut przyjęcia przez organ że rodzice skarżącej wiedzieli o świadczeniu przez nią usług, bowiem organ takiego ustalenia nie dokonał, a jedynie wykazał sprzeczność między twierdzeniem skarżącej podanej do protokółu w dniu [...].06.2002 roku według którego rodzina o świadczeniu usług wiedziała, a twierdzeniem zawartym w piśmie z dnia [...].11.2003 roku iż skarżąca ukrywa swe źródło dochodów przed rodzicami.

Niezasadne są również zarzuty co do przekazywanych darowizn, bowiem wykazano w postępowaniu że matka skarżącej jak i jej babka ze względu na dochody nie mogły dysponować kwotami które datowały skarżącej jak twierdzą.

W przypadku darowizny dokonanej według twierdzeń przez matkę skarżącej organ wykazał iż nie jest to możliwe ze względu na niskie dochody jaki uzyskiwała z prowadzonej działalności gospodarczej.

Niewiarygodne są również twierdzenia co do darowizny dokonanej przez ojca skarżącej, bowiem nie posiadał on środków na ich dokonania, a nadto otrzymał od nastoletniej córki darowiznę w postaci samochodu.

Nie jest zasadny zarzut pominięcia dowodu z przesłuchania skarżącej, bowiem organ wzywał skarżącą celem jej przesłuchania, do złożenia wyjaśnień na piśmie, natomiast skarżąca odmawiała złożenia zeznań aż do wniosku o zwolnienie jej od składania jakichkolwiek wyjaśnień.

Również rodzice skarżącej odmówili składania zeznań.

Brak jest również podstaw do uznania zarzutu skarżącej co do doręczenia pisma gdy pełnomocnik strony przebywał za granicą.

Zarzut ten może odnosić się jedynie do doręczenia pisma o przesunięciu terminu do rozpoznani sprawy właśnie ze względu na wyjazd pełnomocnika za granice. Pełnomocnik ani strona nie mieli możliwości zapoznania się z tym pismem jednak nie stanowi o naruszeniu praw skarżącej bowiem pismo doręczone w ten sposób wyznaczało nowy termin załatwienia sprawy, z uwzględnieniem wyjazdu pełnomocnika za granicę.

W toku postępwania skarżąca została pouczona o możliwości nałożenia kary pieniężnej przy okazji wezwania do złożenia wyjaśnień w trybie art. 155 § 1 ordynacji podatkowej, natomiast stosowanie przepisów o karze pieniężnej jest wyłączone w przypadku przesłuchania w trybie art. 199 ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się uzasadniona.

Uzasadniony bowiem okazał się zarzut nieprawidłowej oceny zeznań świadka M.D..

Skarżąca wniosła skargę na decyzję wydaną na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, na skutek uchylenia pierwotnej decyzji z dnia [...].12.2003 roku, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 21 lipca 2005 roku.

Podnoszone w wniesionej obecnie skardze od decyzji wydanej w dniu [...].07.2007 roku zarzuty, były podnoszone w skardze wniesionej uprzednio od decyzji z dnia [...].12.2003 roku, a rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie I SA / Go 43 / 05.

Należy w związku z tym wskazać iż w wydanym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 21.07.2005 roku, prawomocne rozstrzygnięto kwestię odnoszącą się do podniesionych przez skarżącą zarzutów co do darowizn otrzymanych od członków jej rodzin.

Sąd uprzednio rozpoznający skargę w 2005 roku przesądził tę kwestię, stwierdzając, że "za prawidłową i rzetelną uznać można ocenę organów podatkowych co do niewiarygodności darowizn od wskazanych przez podatniczkę członków rodzin, z uwagi na ustaloną w postępowaniu podatkowym ich rzeczywistą sytuację majątkową, brak sporządzenia umów darowizny w formie pisemnej i niezgłoszenie ich do Urzędu Skarbowego".

Strona skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej od wydanego w tej części rozstrzygnięcia, co powoduje, że dokonana w zakresie podniesionych przez skarżącą darowizn, ocena prawna na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn zm.) jest dla Sądu wiążąca.

Podniesione zatem w skardze okoliczności dotyczące nieprawidłowego przesłuchania W. i J.J., bo nie zawiadomiono o tym pełnomocnika skarżącej, nie miało żadnego wpływu na prawidłowość wydanej przez organ odwoławczy decyzji, gdyż okoliczność udzielenia darowizny, w przypadku gdyby świadkowie chcieli zeznawać, bowiem odmówili składania zeznań, nie powinna już być przedmiotem prowadzonego postępowania, gdyż została w tym zakresie już prawomocnie rozstrzygnięta.

Podobne uwagi dotyczą otrzymania przez skarżącą darowizny od babki Z.P..

W skardze wskazano, że rodzice skarżącej W. i J.J. ponieśli koszty opłaty notarialnej, opłaty skarbowej i wpisu do księgi wieczystej. Zwrócić należy uwagę, że w 1998 roku takie wydatki nie zostały przez skarżącą poniesione, nie jest więc istotne przez kogo zostały pokryte.

Co do zarzutów odnoszących się do uzyskiwania dochodów przez skarżącą z świadczenia usług seksualnych, zwrócić należy uwagę, że na skarżącej spoczywa ciężar wskazania nie tylko źródła przychodów, które nie było znane organom podatkowym, ale również ciężar wykazania kwot uzyskiwanych z tego źródła.

Art. 20 ust. 1, 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera przesłanek upoważniających do ryczałtowego ustalenia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.

Skarżąca wniosła w toku postępowania o przeprowadzenie dowodu z notatek policyjnych. Jednakże przeprowadzenie tego dowodu nie miało żadnego znaczenia dla sprawy i zasadnie wniosek ten przez organ nie został uwzględniony. Notatki mogłyby jedynie wskazywać na to iż skarżąca świadczyła usługi seksualne, natomiast brak jest podstaw do oceny iż notatki te zawierały informacje o uzyskiwanych przez skarżącą w 1998 roku przychodach, a istotą niniejszego postępowania jest ustalenie wydatków i przychodów.

Organ podatkowy zasadnie również oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z okazania żołnierzy zawodowych jednostki wojskowej.

Należy zauważyć, że wniosek ten nie dotyczył żądania przeprowadzenia dowodu, ale w istocie miał na celu zebranie dowodów. Nadto przepisy ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości przeprowadzenia w taki sposób jak wnioskowany, takiego dowodu.

Podobnego sposobu dowodzenia można doszukać się w przepisach o dowodach w ramach postępowania karnego / art. 173 /, jednak w ramach postępowania podatkowego przeprowadzenie takiego dowodu nie jest możliwe.

W skardze podniesiono także zarzut nieprawidłowej oceny zeznań złożonych przez J.L.. Organ podatkowy ustalił, powołując się na złożone przez świadka zeznania, że nie znał on A.J..

Nawet gdyby uznać twierdzenia skarżącej za prawdziwe, iż osobą o pseudonimie "K." była skarżąca, to nie ma to wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie gdyż świadek nie potwierdził, aby odpłatnie korzystał z usług osoby określanej jako "K.", chociaż posiadał wiedzę, że takie usługi świadczyła.

Przypomnieć należy, że wykazanie przez skarżącą iż świadczyła usługi seksualne nie przesądza o tym iż uzyskiwała z tego tytułu dochody, a celem postępowania jest wykazanie przez skarżącą dokładnych przychodów osiąganych z tych usług w 1998 roku.

Organ odwoławczy również prawidłowo ocenił, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej, zeznania złożone przez Pana O.F..

Świadek ten, składając zeznania w dniu [...] września 2002 r., wskazał, że w okresie od wiosny 1997 r. do końca 1998 r. spotykał się znaczną ilość ze skarżącą.

W toku postępowania organy podatkowe uzyskały od niemieckiej administracji podatkowej informację, że w okresie od [...] marca 1997 r do [...] grudnia 1998 roku świadek odbywał służbę wojskową.

Zasadnie więc organ odwoławczy uznał za niewiarygodne zeznania świadka dotyczące odpłatnego korzystania z usług skarżącej w 1998 roku.

Jednakże zdaniem Sądu organ podatkowy dokonując oceny zeznań M.D. naruszył art. 191 ordynacji podatkowej, a więc zasadę swobodnej oceny dowodów.

Organ ustalił na podstawie jego zeznań, jak również zeznań podatkowych, że nie posiadał on, środków pieniężnych na korzystanie z usług skarżącej.

Zdaniem organu musiałby na ten cel wydać w 1998 roku, kwotę 9600 złotych

Świadek zeznał, natomiast że łącznie za lata 1996 -1998 była to kwota 20000 złotych.

Ustalenia organu odwoławczego nie znajdują potwierdzenia w sporządzonej przez ten organ analizie możliwości finansowych małżonków M. i M.D., z której wynika, że w 1998 roku, po odjęciu kosztów utrzymania, pozostawała jeszcze kwota 5660,10 zł, natomiast w 1997 r ta kwota wyniosła 28755,51 zł. Tylko zestawienie kwot za lata 1997-1998 wskazuje, że M.D. mógł dysponować kwotą wystarczającą na pokrycie usług świadczonych przez skarżącą za lata 1997-1998.

Oprócz dokonanego zestawienia przychodów, zgłoszonych przez Pana D. do opodatkowania, nie można wykluczyć, kierując się zasadami doświadczenia życiowego, że mógł on także dysponować środkami z innych przychodów.

W tym zakresie w stosunku do świadka nie przeprowadzono żadnego postępowania wykluczającego taką możliwość.

Nie jest bowiem istotne, czy środki, które otrzymywała od świadka D. pochodziły ze źródeł zgłoszonych do opodatkowania, czy też pochodziły ze źródeł nieujawnionych, istotne punktu widzenia niniejszej sprawy jest tylko to, aby środki te skarżąca otrzymała.

Ponadto, złożone przez świadka zeznania różnią się między sobą w istotny sposób. Przy pierwszym przesłuchaniu zeznał, że korzystał z usług skarżącej "od zimy 1996 r. do końca 1998 r", natomiast ponownie słuchany zeznał, że "znał skarżącą w latach 1996-2000".

Z całości zeznań wynika, że ta znajomość była związana jedynie z korzystaniem z usług świadczonych przez skarżącą. Przy drugim przesłuchaniu świadek nie potrafił wyjaśnić ile razy spotykał się ze skarżącą.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę powinien w sposób dokładny przeanalizować złożone przez świadka zeznania i rozważyć, czy nie byłoby zasadnym ponowne przesłuchanie świadka i dokładne ustalenie w jakim okresie korzystał z usług skarżącej – czy "od zimy 1996 r. do końca 1998 r",, czy też "w latach 1996-2000", jak również czy kwota 20.000 zł wskazana w pierwszym przesłuchaniu dotyczyła pierwszego czy też drugiego okresu.

Po dokonaniu powyższych ustaleń organ powinien rozważyć, czy nie byłoby zasadnym wyliczenie proporcjonalnej kwoty, którą świadek przekazał skarżącej w 1998 r, albowiem dotychczasowa ocena złożonych przez niego zeznań nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skarżąca zarzuciła również nie ustalenie przez organy podatkowe miejsca zamieszkania świadka M.J.. Organy podatkowe przeprowadziły w tym zakresie postępowanie, nie ustalając adresu świadka, jednak to na skarżącej , jako na zgłaszającej wniosek dowodowy, ciążył obowiązek wskazania precyzyjnie danych umożliwiających przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącą dowodu. Brak możliwości ustalenia danych świadka nie obciąża przez to organów podatkowych.

W skardze zarzucono także wydanej decyzji z naruszeniem art. 265 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na odmowie przyznania świadkowi zwrotu poniesionych przez niego kosztów stawiennictwa.

Rozstrzygając ten zarzut zwrócić należy uwagę, że to zagadnienie nie było przedmiotem wydanej decyzji kwestia ponoszenia kosztów postępowania dotyczy zagadnienia incydentalnego, które jest rozstrzygane trybie art. 270 a Ordynacji podatkowej, po spełnieniu wymogu formalnego z art. 266 § 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca wniosła także o uchylenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Sąd rozpoznający sprawę uznał jednak, iż nie zachodzi konieczność do zastosowania regulacji art. 135 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, która jest uprawnieniem a nie obowiązkiem Sądu, a zakwestionowana przez Sad dokonana przez organ odwoławczy ocena zeznań świadka D. może zostać przez ten organ ponownie oceniona, zgodnie z wytycznymi Sadu.

Wniosek o umorzenie postępowania podatkowego zawarty w skardze, nie jest uzasadniony, gdyż Sąd administracyjny nie jest organem podatkowym rozstrzygającym sprawę, a tylko jednostką powołaną do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, która obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Ze względu na powyższe, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm).

Na podstawie art. 152 cytowanej powyżej ustawy określono, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi

Asesor WSA B. Rennert Sędzia WSA S. Kowalczyk Sędzia WSA D. Skupień