Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1262/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...].


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 maja 2017 r. "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...].

Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy, uchylił decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w części określającej termin wykonania nakazanych czynności, określając w to miejsce nowy termin ich wykonania (31 maja 2017 r.), a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję nakazującą "A[...]" sp. z o.o. w [...] przywrócenie kamienicy przy ul. [...] w [...] - zlokalizowanej na terenie układu ulicy [...], wpisanego do rejestru zabytków wraz z zabudową, decyzją Konserwatora Zabytków Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1971 r., pod numerem [...] - do poprzedniego stanu, poprzez usunięcie samowolnie umieszczonych nośników reklamowych: reklamy wielkoformatowej wykonanej na siatce reklamowej wraz z elementami mocującymi, zlokalizowanej w górnej części ściany szczytowej wschodniej budynku, reklamy wielkoformatowej wykonanej na siatce reklamowej wraz z elementami mocującymi, zlokalizowanej w prawej części ściany szczytowej wschodniej budynku, reklamy wielkoformatowej wykonanej na siatce reklamowej wraz z elementami mocującymi i elementami oświetlającymi, zlokalizowanej w górnej części ściany szczytowej południowej budynku.

W skardze skarżąca Spółka, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie uzasadniła wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odniosła się jedynie do zasadności nałożonego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania, nie wskazuje natomiast na okoliczności, które czyniłyby ten wniosek zasadnym. Kwestia trafności decyzji nakładającej określone obowiązki nie mieści się w zakresie przesłanek decydujących o możliwości przyznania skarżącej ochrony tymczasowej i nie podlega merytorycznej ocenie w postępowaniu wpadkowym.

Takie stanowisko Sądu jest zgodne z obowiązującym orzecznictwem. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)".

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.