Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1561/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: 145 § 2, art.212,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Jerzy Rypina, NSA del. Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. P., M. spółki jawnej Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1013/07 w sprawie ze skargi B. P., M. spółki jawnej Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 22 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1013/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Spółki jawnej "B" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2007 r. Nr SKO [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że w ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę wniesiono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Sąd przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję organu podatkowego drugiej instancji doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 marca 2007 r. Wobec powyższego termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 13 marca 2007 r. i upłynął w dniu 11 kwietnia 2007 r. Skarga została wniesiona w dniu 12 kwietnia 2007 r., czyli jeden dzień po upływie terminu.

W tej sytuacji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniesiona skarga jest bezskuteczna, a wobec braku wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zaistniały podstawy do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Spółka zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 53 § 1 i 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 i art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "o.p.") poprzez zastosowanie wymienionych przepisów, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie powinny być one zastosowane;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku 134 § 1 i 53 § 1 i 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a, bowiem Sąd odrzucając skargę nie wykonał obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości, obejmującego orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które powinny być oceniane przez sąd z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym, gdyż Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, znając stan faktyczny wynikający z akt, nie uwzględnił skargi stwierdzając, że skarga została wniesiona po terminie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa, pomimo że nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, gdyż organ II instancji nie doręczył zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 2 o.p. ustanowionemu pełnomocnikowi, co spowodowało, że zgodnie z art. 212 tej ustawy decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego zaś organ, który ją wydał nie jest tą decyzją związany.

Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych obejmujących koszty zastępstwa prawnego i koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa .

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd wbrew dowodom znajdującym się w aktach sprawy błędnie ustalił stan faktyczny, jaki miał miejsce, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie wskazanych norm prawnych. Autor skargi wskazał, że w postępowaniu podatkowym zarówno w I jak i II instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika, zatem zgodnie z art. 145 § 2 o.p. wszelkie pisma organy podatkowe obowiązane były doręczać pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie zaskarżonej decyzji organu II instancji nie doręczono pełnomocnikowi, lecz doręczono ją do siedziby skarżącej Spółki, o czym świadczy pieczątka Spółki i podpis pracownika Spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji.

Wobec niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi nie nastąpiło związanie organu wydaną decyzją i nie weszła ona do obrotu prawnego (art. 212 o.p.). Wobec powyższego nie wystąpiły podstawy uzasadniające odrzucenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na decyzję wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie ( art. 53 § p.p.s.a.). Skuteczność doręczenia oceniać należy według przepisów, które regulują postępowanie w sprawach zakończonych zaskarżonym rozstrzygnięciem. Skarga wniesiona po terminie ustawowym podlega odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W tym przypadku przedmiotem zaskarżenia była decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Postępowanie przed organami administracji publicznej toczyło się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Doręczenie pism w postępowaniu podatkowym zostało uregulowane w art.144- 154 c tej ustawy. Zgodnie z art. 145 § 2 o.p. pisma dla strony , która działa w postępowaniu przez pełnomocnika, doręcza się temu pełnomocnikowi . Gdy pełnomocnik jest osobą fizyczną pismo powinno mu doręczone w jego mieszkaniu lub miejscu pracy, w tym również osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji , w siedzibie organu podatkowego, na wskazany adres poczty elektronicznej ( art. 148 § 1 i § 2 o.p.).

Z akt sprawy, przesłanych wraz ze skargą wynika, iż w postępowaniu przed organami podatkowymi stronę skarżącą reprezentował pełnomocnik, będący doradcą podatkowym. W aktach znajduje się jego pełnomocnictwo .W odwołaniu i w innych pismach wskazał on jako adres do doręczeń adres, pod którym prowadzi kancelarię.

Mimo tego wskazania decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wysłana na adres skarżącej spółki, wskazano w niej jedynie personalia pełnomocnika. Decyzję odebrała pracownica skarżącej spółki, poświadczając ten fakt pieczęcią firmową i własnoręcznym podpisem. Nie można zatem uznać, iż została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony i że w dacie doręczenia rozpoczął bieg do wniesienia skargi na tę decyzję, przy jej doręczaniu naruszono bowiem art. 145 § 2 o.p. ( por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2995/98, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 623661) .

Z tych względów za trafny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 o.p. i art. 212 o.p. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Za nietrafny natomiast uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 , art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153,poz. 1269 ze zm.) , § 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 i art. 212 o.p. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona przywołała w tym zarzucie kilka przepisów, zarzucając Sądowi odmowę sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Uzasadnienie tego zarzutu jest jednak wewnętrznie sprzeczne i niezupełne. Przepis wskazany jako naruszony ( w powiązaniu z innymi przepisami p.p.s.a. i o.p.) określa środek , jaki sąd winien jest zastosować, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania inne niż skutkujące wznowieniem postępowania. Środek taki odnosi się do decyzji ostatecznych, tylko takie bowiem mogą być skutecznie zaskarżone i ewentualnie uchylone po merytorycznym rozpoznaniu skargi ( art.52 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie jednak strona wyraża pogląd, iż decyzja organu odwoławczego, z uwagi na niedoręczenie jej pełnomocnikowi i naruszenie art. 145 § 2 o.p., nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 212 o.p. Tym samym stawia tezę, iż nie doszło do wydania decyzji ostatecznej. W takim przypadku niemożliwe więc byłoby zastosowanie środka , o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., skarga bowiem byłaby niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Naruszenia pozostałych wymienionych w zarzucie przepisów strona w ogóle nie uzasadniła , co czyni odniesienie się do nich niemożliwym.

Wniosek strony skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 199 p.p.s.a obciążają one skarżącego. Art. 203 p.p.s.a. nie przewiduje bowiem możliwości zwrotu na jego rzecz kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie odrzucające skargę ( por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07,opubl. w ONSAi WSA z 2008 r., nr 2,poz. 23).