Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1226/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7 , 77 art. 107 par 1 i par 3 , art. 136
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par 1 pkt 1 lit c , art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 maja 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p."),

§ 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie") oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "K.p.a."), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia

28 lutego 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wbudowanymi i garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, zagospodarowaniem terenu, układem komunikacji wewnętrznej, parkingami zewnętrznymi na działkach nr [...] ,[...] obr. [...] wraz z dojściem, zjazdem, drogą wewnętrzną oraz chodnikiem na części działek nr [...] ,[...] obr. [...] oraz części działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. " i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 7 czerwca 2013 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek J.S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego powyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia:

- opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w zakresie obsługi komunikacyjnej i możliwości podłączenia do dróg publicznych,

- opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej i geologii,

- opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK w zakresie ochrony przed zabudową rezerw terenowych pod planowane inwestycje komunikacyjne,

- uchwałę Nr[...] Rady Dzielnicy [...] z dnia 8 lipca 2013 r.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym stwierdzono, iż:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren objęty decyzją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż stanowi grunt oznaczony symbolami B i Bp – grunty wyłączone z klasyfikacji,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2014 r. Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wbudowanymi i garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, zagospodarowaniem terenu, układem komunikacji wewnętrznej, parkingami zewnętrznymi na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z dojściem, zjazdem, drogą wewnętrzną oraz chodnikiem na części działek nr [...] ,[...] obr. [...] oraz części działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ".

W uzasadnieniu powyższego organ wskazał m.in., że w toku postępowania zastrzeżenia do planowanej inwestycji wniosła K.Z. właścicielka przyległych działek nr [...] ,[...] . W odniesieniu do jej uwag organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, bowiem działki objęte wnioskiem położone są na styku obszarów zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, w bliskim sąsiedztwie osiedla budynków wielorodzinnych przy ul. [...]. Wyznaczone dla planowanej zabudowy parametry zostały ustalone w oparciu o analogiczne parametry sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej (np. dz. nr [...] ,[...] ). W odniesieniu do zagadnienia odprowadzania wód opadowych i gruntowych z terenu inwestycji, organ I instancji uznał zastrzeżenia wnioskodawczyni za przedwczesne, bowiem kwestia ewentualnego naruszenia wód gruntowych będzie przedmiotem badania na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła K.Z. która wskazała, że zlokalizowanie inwestycji w parametrach dopuszczonych w decyzji spowoduje powstanie dominanty w kwartale zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jej zdaniem, decyzja zawiera wiele sprzeczności w uzasadnieniu dopuszczenia realizacji inwestycji w parametrach wskazanych przez inwestora. Odwołująca podkreśliła, iż nie jest przeciwna inwestycji, niemniej jednak nie w takich rozmiarach.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 20 maja 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją postępowanie dotknięte jest wadami, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu Kolegium wątpliwości budzi rozszerzenie granic obszaru analizowanego, przy jednoczesnym braku jego uzasadnienia w treści decyzji i sporządzonej analizie. Organ I instancji winien przeanalizować zasadność poszerzenia granic obszaru analizowanego w tak szerokim kontekście, a w sytuacji, gdy uzna rozszerzenie granic obszaru analizowanego za konieczne, winien dokonać uzasadnienia dla tak przyjętego rozwiązania.

Dalej organ II instancji zwrócił uwagę, że wątpliwości budzi ustalenie parametrów planowanej zabudowy z uwagi na okoliczność, iż ustalone zostały one na zasadzie odstępstwa od zasad ogólnych, a znajdujące się w załączniku nr 3 zaskarżonej decyzji uzasadnienie - w ocenie Kolegium - nie jest wystarczające.

Nie bez znaczenia jest okoliczność, iż planowana inwestycja ma być zrealizowana w kwartale ulic: [...] ,[...] ,[...] , który to kwartał zabudowany jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną - a jak wskazuje organ I instancji w załączniku nr 3 zaskarżonej decyzji - "występujące w obszarze analizowanym układy urbanistyczne nie przenikają się". Samo więc stwierdzenie organu I instancji, iż z uwagi na fakt, że północno - wschodni narożnik działki inwestycyjnej nr [...] położony jest na terenie planowanej przez Gminę Miejską K. inwestycji drogowej pn. "Budowa nowej ul. [...] ", a teren inwestycji kubaturowej na całej długości działki nr [...] bezpośrednio sąsiaduje z planowaną inwestycją drogową - nie uzasadnia w ocenie Kolegium wprowadzenia zabudowy wielorodzinnej w parametrach określonych zaskarżoną decyzją - w kwartale zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W odniesieniu do gabarytów planowanej zabudowy - wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki /terenu ustalono w przedziale od 22% do 32%, gdzie 32% to wartość wnioskowana przez inwestora, a 22% to średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Wskazać należy, iż średni wskaźnik dla zabudowy wielorodzinnej wynosi 20%. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, iż z uwagi na okoliczność, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na obszarze zabudowy jednorodzinnej, dla ustalenia parametrów rozstrzygające znaczenie mają parametry zabudowy jednorodzinnej.

Dalej w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej ustalono parametry zabudowy od ul. [...] w przedziale od 10 m do 14 m, jako kontynuację z dz. nr [...] obr. [...], natomiast od ul. [...] od 48 m do 60 m. Jednocześnie z treści załącznika nr 3 wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 18 m. Równocześnie podkreślono, iż teren lokalizacji wnioskowanego budynku mieszkalnego jest integralną częścią określonego urbanistycznie i architektonicznie jednolitego obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i drobnej zabudowy wielorodzinnej, stąd gabaryty projektowanego budynku winny nawiązywać głównie do istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Niemniej - wbrew powyższym stwierdzeniom - organ I instancji ustalając parametry nowej zabudowy ustala wskaźniki zabudowy w górnych wartościach istniejących w obszarze analizowanym de facto nawiązując do zabudowy wielorodzinnej.

Kolegium wskazuje, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wewnętrzną niespójność, albowiem z jednej strony organ I instancji wyraźnie akcentuje, iż planowana inwestycja zlokalizowana będzie w kwartale ulic: [...] ,[...] ,[...] itd... który to kwartał stanowi jednolitą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z drugiej zaś strony - w tak wytworzony układ urbanistyczno-architektoniczny - wprowadza zabudowę wielorodzinną, która w swoich parametrach będzie stanowiła swego rodzaju dominantę w wyżej określonym kwartale ulic.

Zdaniem SKO, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zrealizowanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego w określonych w decyzji wskaźnikach może doprowadzić do zaistnienia w wyraźnie wyodrębnionym kwartale ulic zabudowanych budynkami jednorodzinnymi elementu formą i kształtem dominującego w obszarze, co z kolei nie jest dopuszczalne z punktu widzenia zachowania ładu urbanistycznego i jednocześnie nakazuje, aby organ I instancji ustalając parametry planowanej zabudowy dochował szczególnej dbałości o zachowanie ładu przestrzennego i harmonijne wkomponowanie nowej zabudowy w zastany ład architektoniczny.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.S. , działający przez pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie.

W skardze strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

- art. 138 § 2 K.p.a. i art. 107 w zw. z art. 140 poprzez brak przekonującego uzasadnienia istnienia przesłanek uchylenia decyzji l instancji wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., a w szczególności niewyjaśnienie, na czym miałyby polegać wady postępowania dowodowego, przy równoczesnym postawieniu zarzutu co do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a;

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane "rozporządzeniem"), poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie organ winien uzasadnić, dlaczego wyznaczył obszar analizowany jako trzykrotność frontu działki oraz przyjęcie, że miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- § 5 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w sposób nieuzasadniony ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w oparciu o ust. 2 tego paragrafu, gdyż analiza nie zawiera w tym zakresie uzasadnienia i w konsekwencji zakwestionowanie ustalonego w pkt 3 c. analizy wskaźnika;

- § 6 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w sposób nieuzasadniony ustalono szerokość elewacji frontowej nowej zabudowy w oparciu o ust. 2 tego paragrafu, gdyż analiza nie zawiera w tym zakresie uzasadnienia i w konsekwencji zakwestionowanie ustalonej w pkt 3 d. analizy szerokości;

- art. 61 ust. 1, art. 64 w zw. z art. 54 pkt 2 a) i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie obligatoryjnego charakteru dyspozycji art. 61 rodzącego obowiązek organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy do wydania warunków zabudowy w razie ustalenia możliwości kontynuacji zabudowy określonego rodzaju i w określonych parametrach w stosunku do działek sąsiednich, jak również błędne rozumienie pojęcia ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa, który to błąd polega na przyjęciu nieuzasadnionego wąskiego rozumienia działek sąsiednich z wyłączeniem działek znajdujących się poza kwartałem ulic [...] ,[...] , a znajdujących się w obszarze analizy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przepis § 3 rozporządzenia, ani żaden inny, nie wymaga, aby - w sytuacji, gdy obszar wyznaczono w sposób spełniający podstawowe, minimalne kryteria tego przepisu tj. w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem należało jeszcze dodatkowo uzasadniać taki wybór (skoro jest to spełnienie wymogów bezwzględnie obowiązującego przepisu) - tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.05.2011 sygn. akt II OSK1426/10. Ponieważ obszar analizowany jest w dużej mierze zainwestowany i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczenie jego granic w minimalnej wielkości było wystarczające i jako takie nie wymagało uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu ustaleniu parametrów planowanej zabudowy na zasadzie odstępstwa od zasad ogólnych, bez wystarczającego uzasadnienia, w tym w zakresie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy i szerokości elewacji, skarżący podniósł, że przyjęty w zaskarżonej decyzji wskaźnik nawiązuje do wskaźnika istniejącego na działce zlokalizowanej w bardzo bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, tj. na działce nr [...] przy ul. [...] (wskaźnik między 33-38%), ale jest także analogiczny bądź zbliżony do szeregu wskaźników występujących na działkach położonych w tym obszarze. Ustalenie więc tego parametru dla terenu inwestycji oznaczonego jako działki nr [...] ,[...] w wysokości 22-32% pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami i nie narusza ładu przestrzennego, a nadto znajduje uzasadnienie w treści analizy.

Podobna argumentacja dotyczy ustalonej dla przedmiotowej inwestycji szerokości elewacji frontowej. Średnia szerokość elewacji w obszarze analizowanym wynosi 18 m jednak zabudowa wielorodzinna występująca na działkach ([...] ,[...] ,[...] ) naprzeciwko planowanej inwestycji charakteryzuje się szerokością elewacji do 71 m. W uzasadnieniu analizy wskazano, iż ustalenie tych parametrów w trybie ust. 2 § 6 rozporządzenia (a więc odmiennie niż średnia szerokość} wynika z kilku aspektów, przede wszystkim z samego ukształtowania, geometrii działek [...] ,[...] , których dłuższy bok jest zwrócony frontem do drogi, od której będzie się odbywał wjazd. To też podyktowało wskazanie obok szerokości elewacji frontowej także szerokość elewacji bocznej (10-14 m). Ten ostatni parametr nawiązuje wprost do najbliższej zabudowy zlokalizowanej na działkach [...] i [...] . Szerokość elewacji frontowej wyznaczono natomiast w nawiązaniu do istniejącej zabudowy wielorodzinnej zlokalizowanej bezpośrednio od strony wschodniej przy ul. [...] , wskazując, że takie nawiązanie pozwoli stworzyć nową, drugą pierzeję ulicy [...] (po stronie zachodniej). Reasumując argumenty wskazane w analizie urbanistycznej w pełni uzasadniają zastosowania ust. 2 § 6 rozporządzenia i nie mogą być uznane za niewystarczające.

Zdaniem skarżącego, dokonana analiza obu tych parametrów spełnia podstawowe zasady rozporządzenia - zachowania ładu przestrzennego, ponieważ z jednej strony nawiązuje do intensywności istniejącej zabudowy jednorodzinnej położonej w najbliższym sąsiedztwie, a z drugiej strony nawiązuje do długość frontu istniejącej zabudowy wielorodzinnej zlokalizowanej naprzeciwko planowanej Inwestycji - po drugiej strony ulicy [...] Zastosowanie tego ostatniego nawiązania jest uzasadnione ze względu na funkcję planowanej zabudowy jako zabudowy wielorodzinnej, co całkowicie umknęło uwadze SKO.

Dalej skarżący wskazał, że aby przesłanka dobrego sąsiedztwa – którego naruszenie sugeruje organ II instancji w zaskarżonej decyzji – została spełniona wystarczy, aby choćby jedna z działek sąsiednich (w szerokim rozumieniu tego słowa) była zabudowana w sposób pozwalający na wniosek, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację dotychczasowych funkcji, czyli posiada cechy pozwalające uznać, że projektowana inwestycja spełnia cechy dobrego sąsiedztwa. W kwartale, do którego nawiązuje SKO, znajdują się także budynki wielorodzinne. O zachowaniu zasady dobrego sąsiedztwa nie może decydować przeznaczenie i parametry niektórych tylko działek analizowanego obszaru. Organ ustalający warunki zabudowy musi wziąć pod uwagę wszystkie działki sąsiednie, a w szczególności te pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Planowana inwestycja obejmuje budynek mieszkaniowy wielorodzinny, a zatem organ l instancji przy ustalaniu parametrów dla tej inwestycji nie mógł ograniczyć się do zabudowy jednorodzinnej, zwłaszcza w obliczu, iż zabudowa wielorodzinna położona jest przy tej samej drodze, z której obsługiwany ma być wjazd na teren inwestycji.

Skarżący zauważył, że w analizie urbanistycznej wskazano, iż analizowany teren posiada niejednorodny charakter co do sposobu zagospodarowania obejmując zarówno zabudowę jednorodzinną, jak i wielorodzinną. Układ zabudowy nie tworzy przy tym tak wyrazistej struktury, która musiałaby być w sposób bezwzględny kontynuowana. Jednakże w kontekście art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i warunku kontynuacji istniejącej zabudowy, organ l instancji słusznie przyjął, że realizacja planowanej inwestycji wielorodzinnej - pomimo jej zlokalizowania w ww. kwartale z przewagą zabudowy jednorodzinnej – jest w świetle ustawy możliwa. Skoro stwierdzony został warunek ustawowy, to organ l instancji nie mógł odmówić wydania decyzji (co zdaje się sugerować SKO), ani nie mógł zaniechać uwzględnienia przy przeprowadzonej analizie dopuszczalnych parametrów planowanej zabudowy - obiektów zabudowy wielorodzinnej - koncertując się na parametrach zabudowy jednorodzinnej.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga została uwzględniona, co nie oznacza zarazem, że wszystkie jej zarzuty zostały uwzględnione przez skład rozpoznający.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji SKO w K. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią odpowiednie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), a procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2).

W myśl art. 6 wyżej wymienionej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1), przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust. 2).

Stosownie do art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepis art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

Na podstawie tego przepisu Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 16 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Wedle § 3 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Stosownie do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Wedle art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Ustosunkowując się na tle wskazanego stanu prawnego do w/w zarzutów skargi, Sąd zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją ściśle związaną z instytucją analizy urbanistycznej. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 w/w rozporządzenia)

Z kolei dla prawidłowości analizy urbanistycznej punktem wyjścia jest prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego pozwalające, zgodnie z prawem, na wypowiedzenie się przez właściwy organ w przedmiocie spełniania przez planowane przedsięwzięcie określonych prawem zasad/wymogów dobrego sąsiedztwa. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego posiada przy tym fundamentalne znaczenie dla przedmiotu i zakresu postępowania wyjaśniającego. Sposób jego wyznaczenia determinuje treść decyzji z uwagi na możliwy do wzięcia pod uwagę materiał dowodowy.

Jednocześnie trzeba zauważyć, że w przypadku wniesienia odwołania przez podmiot uprawniony (stronę postępowania) organ odwoławczy dokonuje po raz drugi aktu stosowania prawa, zgodnie z tzw. modelem stosowania prawa administracyjnego. Model ten obejmuje ustalenie mocy wiążącej przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie, ich wykładnię, rozstrzygnięcie w przedmiocie stanu faktycznego, przełożenie stanu faktycznego na język normy a następnie akt subsumpcji, czyli wyciągnięcie wniosku z treści normy w odniesieniu do ustalonego zgodnie z zasadami k.p.a stanu faktycznego i sformułowanie w związku z tym sentencji decyzji. Jak wynika z powyższego opisu bardzo istotne znaczenie w ramach stosowania prawa odgrywa wykładnia stosowanych przez organ przepisów prawnych.

Należy przy tym podkreślić, że rola organu odwoławczego nie polega na kontroli poprawności, czyli zgodności z prawem wydanej przez organ I instancji decyzji administracyjnej. Rola ta polega na porównaniu wyniku swojego aktu stosowania prawa z wynikiem, który uzyskał organ I instancji i wyciągnięciu z tego wniosku względem treści decyzji organu I instancji zgodnie z postanowieniami art. 138 k.p.a. Kontrola stosowania prawa przez organy administracji publicznej należy do kompetencji sądu administracyjnego.

Od dokonania ponownego, samodzielnego i pelnego aktu stosowania prawa nie zwalnia organu odwoławczego okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi decyzję szczególną ponieważ sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 u.p.z.p., albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).

Jednocześnie specyfika decyzji o warunkach zabudowy polega na tym, że zawiera część tekstową i graficzną. Zgodnie z § 9 w/w rozporządzenia "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. 4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy".

Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a.: " § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

§ 3. (uchylony).

§ 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, w tym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania decyzji o określonej treści".

Jak podnosi doktryna " W związku ze zmianą stanu prawnego, z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmieniły się przesłanki dopuszczalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 138 § 2 organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy zaskarżona decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: a) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Określenie to nie należy do najszczęśliwszych i z pewnością będzie budzić wątpliwości w praktyce. Wydaje się, że chodzi w nim o to, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego z naruszeniem przepisów postępowania w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. W związku z tym, że druga przesłanka wydania decyzji kasacyjnej dotyczyć może ewentualnie także zakresu postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym (art. 136), należy przypomnieć, iż w dotychczasowym stanie prawnym organ odwoławczy mógł wydać decyzję kasacyjną, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości występowała w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 226). Trafnie podkreślano w piśmiennictwie, że brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 223). Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne również wtedy, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, że czyni to sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art. 136. Do takich przypadków należy zaliczyć zaniechanie przeprowadzenia rozprawy przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy przepisy prawa nakazywały jej przeprowadzenie (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 226). Oddzielenie natomiast sytuacji, w których rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego "w znacznej części" od obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy (art. 136) może być sporne. Według W. D. "dodatkowe postępowanie, o którym mowa w art. 136 k.p.a., organ odwoławczy wykorzystuje w tych warunkach, kiedy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest w zasadzie zadowalające i kiedy wchodzi w grę tylko uzupełnienie tego postępowania dodatkowymi dowodami i materiałami. Organ odwoławczy będzie korzystał z powyższego artykułu z reguły w tych wypadkach, kiedy przewiduje uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej we własnym zakresie" (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 223-225)- tak: M . Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego, opubl. LEX/el, 2014, teza 3.

Badana przez Sad decyzja SKO w K, jest decyzją kasacyjną. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji SKO, w ocenie Kolegium wątpliwości budzi rozszerzenie granic obszaru analizowanego, przy jednoczesnym braku uzasadnienia tej okoliczności przez organ I instancji w treści decyzji i sporządzonej analizie. Organ I instancji powinien, zdaniem Kolegium, przeanalizować zasadność poszerzenia granic obszaru analizowanego w tak szerokim kontekście, a w sytuacji, gdy uzna rozszerzenie granic obszaru analizowanego za konieczne, winien dokonać uzasadnienia dla tak przyjętego rozwiązania.

W tym miejscu Sąd zauważa, że zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., i zawartymi w nim możliwościami orzeczniczymi, organ odwoławczy powinien także rozważyć, czy jest możliwe rozpatrzenie merytoryczne sprawy przy wykorzystaniu kompetencji w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., czy też w sprawie zachodzi konieczność skorzystania z postanowień art. 138 § 2 k.p.a.

W kontrolowanej przez Sąd decyzji, organ odwoławczy w sposób arbitralny bez dokonania jakiejkolwiek wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji bez jakiegokolwiek uzasadnienia w treści swojej decyzji stwierdził, że "W pierwszej kolejności Kolegium zwraca uwagę, iż wątpliwości Kolegium budzi rozszerzenie granic obszaru analizowanego, przy jednoczesnym braku jego uzasadnienia w treści decyzji i sporządzonej analizie. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien przeanalizować zasadność poszerzenia granic obszaru analizowanego w tak szerokim kontekście, a w sytuacji gdy uzna poszerzenie granic obszaru analizowanego za konieczne, winien dokonać uzasadnienia dla tak przyjętego rozwiązania".

Odnosząc się do treści skargi stwierdzić należy, że na uwzględnienie zasługują zarzuty naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

| Trzeba w tym miejscu bowiem zauważyć, że przepis § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w |

|sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu |

|zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) jest niejednolicie wykładany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – zob. |

|wyrok NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1334/09. |

|Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy |

|organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim|

|analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.z.p. |

|Jednocześnie § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 |

|ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków |

|zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. |

|Trzeba zatem zauważyć, że przepis § 3 rozporządzenia w ustępie 1 posługuje się sformułowaniem "wokół działki budowlanej", zaś w ustępie|

|2 nakazuje, aby granice obszaru analizowanego wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej |

|wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy takim sformułowaniu przepisów powstaje uzasadniona |

|wątpliwość jak należy rozumieć wielkość i położenie prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego. |

|Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego wywołuje kontrowersje (zob. wyrok NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1334/09): |

|1 - czy obszar analizowany ma być wyznaczony poprzez zakreślenie kręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu |

|działki objętej wnioskiem - nie mniejszym niż 50m. Wówczas jednak odległości (aby zatoczyć okrąg) należałoby liczyć od środka działki |

|inwestora, gdyż w przeciwnym razie linie przecinałyby się; |

|2 - czy obszar analizowany ma być wyznaczony przez zakreślenie z każdej strony działki ( wschód, zachód, północ, południe ) odległości |

|nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem - nie mniej w każdym kierunku niż 50m; |

|3 - czy obszar analizowany ma być wyznaczony w taki sposób, iż po dwóch stronach od granicy działki ma być zakreślona odległość nie |

|mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem - nie mniej w obu kierunkach niż 50m; |

|4 - czy obszar analizowany ma być wyznaczony w taki sposób, iż od granicy do granicy obszaru analizowanego ma być zakreślona odległość |

|nie mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem - nie mniej niż 50m. |

|SKO w K. nie opowiedziało się w żaden sposób w przedmiocie wykładni wskazanego i omawianego przepisu, tymczasem ta kwestia ma |

|znaczenie dla określenia prawidłowości treści wydanej przez nie decyzji. |

|Jeżeli przyjąć, że kształtowanie granic obszaru analizowanego ma, obok materialnoprawnego, wymiar proceduralny i bezpośrednio |

|oddziaływuje na przedmiot i zakres postępowania wyjaśniającego w wymiarze jego postanowień zawartych m.in. w at. 7 w zw. z art. 77 –|

|trzeba stwierdzić, w związku z brzmieniem art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. ("przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie |

|okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy") - że organ odwoławczy, podejmując na tej podstawie |

|kontrolowaną decyzję, nie zawarł w jej uzasadnieniu wszystkich wytycznych, czy też wskazówek lub zaleceń, o których jest mowa w tym |

|przepisie. |

|Z jednej strony trzeba mieć na uwadze, że decyzja kasacyjna jest rozstrzygnięciem procesowym, a zatem nie kształtuje ona stosunku |

|materialnoprawnego. Tu można wskazać tezę wyroku NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II GSK 9/11, LEX nr 1121155, że "z tego też względu |

|organ administracyjny I instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu II instancji". Te sformułowania, należy |

|rozumieć w ten sposób, zdaniem Sądu, iż organ pierwszej instancji nie jest związany wyrażonymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej |

|ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie do wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w |

|sprawie. Natomiast jest związany prawnie wskazanymi przez organ odwoławczy "okolicznościami", jakie należy wziąć pod uwagę przy |

|ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. |

|W kontrolowanej sprawie przez Sąd - SKO w K. nie dokonało jakiejkolwiek wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 |

|sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego |

|planu zagospodarowania przestrzennego - w związku z czym organowi I instancji nie jest wprost znane stanowisko SKO w K. w tej |

|sprawie. Jest oczywiste, że wykładnia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu |

|ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania |

|przestrzennego - nie jest wiążąca dla organu I instancji, gdyż każdy z organów ma prawo do własnej wykładni prawa materialnego (a |

|omawiany przepis ma wymiar proceduralny i materialnoprawny) jednak bez wykładni tego przepisu przez SKO - wydanie przez nie decyzji |

|kasacyjnej mija się z celem i jest sprzeczne z prawem, gdyż organ I instancji nie posiadł informacji zawartej w wymaganym przez prawo |

|uzasadnieniu prawnym i faktycznym w przedmiocie tego dlaczego, zdaniem SKO w K. , "poszerzył granice obszaru analizowanego w tak |

|szerokim kontekście". Przy zasygnalizowanych powyżej rozbieżnościach wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 |

|sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego |

|planu zagospodarowania przestrzennego - wykładnia prawa SKO w K. w tej mierze powinna być jasno zaprezentowana. Tego typu |

|działanie, polegające na braku przedmiotowej wykładni, spowodowało po stronie SKO w K. naruszenie zasad postępowania |

|administracyjnego w postaci art. 7 w zw. z art. 77, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a to m.in. przez brak uzasadnienia decyzji w |

|sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz pominięcie rozważenia zasadności zastosowania w sprawie art. 136 k.p.a. z takim |

|samym skutkiem |

|W kontrolowanej sprawie charakterystyczne jest to, że według strony skarżącej granice obszaru analizowanego zostały wytyczone właśnie |

|po myśli w/w § 3 rozporządzenia – tj. jako trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Fakt ten, zdaniem skarżącej |

|strony, został wyraźnie wskazany na s. 1 i 2 wyników analizy urbanistycznej. Dalej skarżący podnoszą, że "ponieważ obszar analizowany |

|jest w dużej mierze zainwestowany i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczenie jego granic |

|w minimalnej wielkości było wystarczające i jako takie nie wymagające uzasadnienia". |

|Zdaniem Sądu, jeżeli SKO w K. było zdania, że granice obszaru zostały poszerzone, mogło wpierw rozważyć także wyjaśnienie |

|merytoryczne tych kwestii uzupełniająco w trybie art. 136 k.p.a. i skorzystać w tym zakresie z uzupełnienia materiału dowodowego |

|sporządzonego odpowiednio przez analizatora a następnie rozważyć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. |

|Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu. |

|W sytuacji, w której nie jest rozstrzygnięta, z przyczyn podanych powyżej, jednoznacznie kwestia granic obszaru analizowanego, |

|Sąd nie wypowiada się w przedmiocie pozostałych zarzutów, gdyż było by to przedwczesne. Nie jest bowiem zadaniem Sądu zastępować |

|organy administracyjne w aktach stosowania prawa tylko kontrolowanie aktów stosowania prawa wydanych przez organy administracji |

|publicznej pod kątem kryterium legalności, czyli zgodności z powszechnie obowiązującym prawem. |

|Mając na uwadze wszystkie powyżej przestawione okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd orzekł na podstawie art 145 |

|§ pkt 1 lit. c P.p.s.a. jak w punkcie I sentencji. Jak w punkcie II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. |

| |

| |