Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1136/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 7, art. 8, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie dokonania rezerwacji częstotliwości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] odmawiającą P. S.A. z siedzibą w W. rezerwacji częstotliwości z zakresu 470-862 MHz w pierwszym multipleksie DVB-T na cele rozpowszechniania programów P.

Powyższe rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne.

Pismem z dnia 24 lipca 2008 r. P. S.A. z siedzibą w W., zwana dalej skarżącą, wystąpiła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o rezerwacje częstotliwości w pierwszym multipleksie DVB-T na cele rozpowszechniania czterech programów P.

Po kilkukrotnym powiadamianiu strony, iż ze względu na skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy i konieczność przeprowadzenia dodatkowych analiz formalno-prawnych wyznacza się nowy termin wydania decyzji, nawet po piśmie z dnia 10 października 2008 r., w którym poinformowano stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i zapowiedziano wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, w terminie 5 dni od dnia doręczenia tego pisma – w dniu [...] lipca 2010 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję, którą odmówił dokonania na rzecz skarżącej rezerwacji częstotliwości z zakresu 470-862 MHz w pierwszym multipleksie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na treść art. 114 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) i stwierdził, iż wnioskowane częstotliwości nie są dostępne bowiem decyzją z dnia [...] września 2009 r. zakończyło się odrębne postępowania dotyczące rezerwacji częstotliwości na potrzeby rozpowszechniania w sposób cyfrowy programów telewizyjnych w multipleksie pierwszym (MUX1), wszczęte na wnioski pięciu podmiotów (T., T.S.A., T. S.A., P. S.A. oraz T. Sp. z o.o.), które toczyło się w związku z decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2009 r. odnośnie zmian (rozszerzenia) czterech koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych.

Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. skarżąca – P. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ww. decyzji zarzucając naruszenie art. 114 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego przez wydanie decyzji z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wydania oraz bezpodstawne przedłużenia terminu określonego w tym przepisie. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 116 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 155 k.p.a. oraz art. 37 ust. 3a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji podnosząc, iż skoro o rezerwację częstotliwości w tych samych zakresach wystąpiły później inne podmioty – winien być ogłoszony konkurs w celu wyłonienia podmiotu, na wniosek którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości.

Pismem z dnia 29 lipca 2010 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącą w terminie 7 dni od otrzymania pisma, do usunięcia braków formalno-prawnych złożonego wniosku poprzez nadesłanie dowodu uiszczenia opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa oraz pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem informując, że nieusunięcie ww. braków spowoduje pozostawienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przy piśmie z dnia 9 sierpnia 2010 r. nadesłała pełny odpis z KRS oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

Pismem z dnia 3 września 2010 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, cyt. dalej Prezes UKE, poinformował skarżącą, iż ze względu na skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy i konieczność przeprowadzenia dodatkowych analiz formalno-prawnych, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. ustala nowy termin wydania decyzji na dzień 1 października 2010 r.

Pismem z dnia 30 września 2010 r. organ poinformował skarżącą, iż do akt sprawy zostały załączone: decyzja Prezesa UKE z dnia [...] września 2009 r., na którą powoływał się organ w swojej decyzji odmawiającej rezerwacji oraz cztery decyzje z [...] lipca 2010 r. stwierdzające wygaśnięcie decyzji rezerwacyjnej w multipleksie nr 1 w odniesieniu do poszczególnych podmiotów.

Pismem z dnia 7 października 2010 r. Prezes UKE poinformował skarżącą, iż w wyniku zwolnienia przez nadawców komercyjnych częstotliwości dedykowanych dla multipleksu nr 1 zwolniona została część pojemności sygnału multipleksu nr 1 i istnieje możliwość przyznania części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu na warunkach współużytkowania częstotliwości z obecnym dysponentem częstotliwości, tj. T. S.A. Organ wskazał ponadto, iż rozdysponowanie zwolnionej części pojemności sygnału multipleksu nr 1 będzie odbywać się ze szczególnym respektowaniem warunków efektywnego wykorzystywania przedmiotowych częstotliwości w myśl art. 114 ust. 3 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego, zatem istotne znaczenie odgrywa to czy podmiot deklaruje rozpowszechnianie programów telewizyjnych czy programów radiowych. Wezwał skarżącą do zajęcia stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia 10 listopada 2010 r. wniosła o przyznanie części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu informując jednocześnie, iż zagospodaruje zwolnioną część przepływności sygnału multipleksu na rozpowszechnianie czterech programów radiowych nadawanych w formie audialnej i audiowizualnej co spowoduje efektywne zagospodarowanie przepływności.

Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. Prezes UKE wezwał skarżącą w trybie art. 50 § 1 k.p.a. o złożenie wyjaśnień, czy ww. pismo jest stanowiskiem w sprawie, czy też jest odrębnym wnioskiem o dokonanie rezerwacji częstotliwości. Ponadto wezwał o nadesłanie aktualnego pełnomocnictwa, odpis z KRS oraz dowodu uiszczenia opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo, informując, iż nieusunięcie ww. braków spowoduje pozostawienie pisma z dnia 10 listopada 2010 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. bez rozpoznania.

W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. podtrzymała swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 lipca 2010 r. oraz wskazała, iż w związku ze zmianą stanu faktycznego oraz prawnego zajęła stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 10 listopada 2010 r. Jednocześnie zauważyła, że skoro organ uznaje, że jej wniosek nie jest tożsamy z wnioskiem inicjującym sprawę rezerwacji na rzecz Polskiego Radia częstotliwości w pierwszym multipleksie winien rozpoznać go jako odrębny wniosek inicjujący nowe postępowanie. Podniosła, iż dotychczasowa korespondencja organu wskazywała, iż organ przyjął zmianę stanu faktycznego z dotychczasowego wniosku oraz oczekiwał w związku z tym zajęcia stanowiska w ramach tej sprawy. Do pisma załączono pełnomocnictwo, KRS oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej.

Pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. Prezes UKE poinformował, iż pismo strony z dnia 10 listopada 2010 r. pozostawia bez rozpoznania bowiem skarżąca na wezwanie organu z dnia 30 listopada 2010 r. nadesłała przy piśmie z dnia 13 grudnia 2010 r. kopię odpisu KRS, jednakże na każdej ze stron kopii brak jest stwierdzenia, że osoba składająca podpis poświadcza kopię za zgodność z oryginałem. Stwierdził, iż jest to brak formalny, który nie został uzupełniony, co zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. uzasadnia pozostawienie tego pisma bez rozpoznania.

Kolejnym pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. Prezes UKE powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącą do usunięcia braku formalno-prawnego, tj. uzupełnienie pisma z dnia 13 grudnia 2010 r. poprzez nadesłanie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego informując o skutkach nieusunięcia braku. Ponadto, działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał do sprecyzowania treści pisma z dnia 13 grudnia 2010 r., czy strona nadal wnioskuje o przyznanie części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu pierwszego w celu rozpowszechniania czterech programów radiowych nadawanych w formie audialnej i audiowizualnej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. poinformowała, iż nadal wnioskuje o przyznanie części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu pierwszego w celu rozpowszechniania czterech programów radiowych nadawanych w formie audialnej i audiowizualnej. Jednocześnie wskazała, iż w aktach sprawy znajduje się KRS, który spełnia wymagania art. 76a k.p.a., z którego wynikało umocowanie Prezesa Zarządu Spółki J. H. do jednoosobowej reprezentacji spółki, a tym samym do udzielenia pełnomocnictwa.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska, po przedstawieniu przebiegu postępowania, stwierdził, iż rozpoznał wniosek w zakresie rozpoznanym i rozstrzygniętym decyzją organu I instancji. Skoro strona wniosła o bezterminową rezerwację częstotliwości na cele emisji czterech ogólnopolskich programów P. w multipleksie pierwszym - to w tym zakresie mógł ją rozpoznać. Wskazał, iż wniosek strony z dnia 31 stycznia 2011 r. o przyznanie części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu na cele rozpowszechniania czterech programów radiowych nadawanych w formie audialnej i audiowizualnej zostanie rozpatrzony w odrębnym, wszczętym już postępowaniu z racji na odrębny zakres żądania strony w stosunku do żądania w postępowaniu pierwszej instancji. Prezes UKE powtórzył swoje wcześniejsze argumenty o braku dostępności częstotliwości. Wskazał, iż w okresie od wydania decyzji w I instancji, tj. [...] lipca 2010 r. do chwili obecnej zaszła istotna zmiana stanu faktycznego. Zwolniły się wprawdzie częściowo częstotliwości, ale nie na wyłączność, o co wnioskowała skarżąca, pozostają bowiem w dyspozycji innego podmiotu (T. S.A.) i mogą być współużytkowane tylko z tym podmiotem. Ponadto organ stwierdził, po analizie przesłanki z art. 114 ust. 3 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego, że przydzielenie częstotliwości na wyłączność dla Polskiego Radia na potrzeby rozpowszechniania w sposób cyfrowy programów radiofonicznych prowadzi do nieefektywnego wykorzystania częstotliwości z uwagi na znacznie mniejszy zasób widma niezbędny do przesyłania programu radiofonicznego niż programu telewizyjnego w technice cyfrowej w strumieniu multipleksu. Zajmowanie przepływności całego multipleksu na potrzeby jedynie rozpowszechniania czterech programów radiofonicznych powodowałoby brak zagospodarowania 97% przepływności. Tym samym w ocenie organu częstotliwości dokonanie rezerwacji częstotliwości zgodnie z wnioskiem strony prowadziłoby do nieefektywnego wykorzystania częstotliwości.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem ustawowego terminu do jej wydania, organ stwierdził, iż zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., w toku postępowania strona była informowana o wyznaczaniu nowego terminu załatwienia sprawy z podaniem przyczyny zwłoki. Strona miała prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu, z tego prawa nie skorzystała. Prezes UKE uznał termin wskazany w art. 114 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego za termin instrukcyjny, którego niedotrzymanie nie może stanowić skutecznego zarzutu świadczącego o wadliwości decyzji. Organ nie podzielił również zarzutu strony co do naruszenia art. 116 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w zw. z art. 155 k.p.a. oraz art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji poprzez nieprzeprowadzenie konkursu w celu wyłonienia podmiotu, na wniosek którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości. Konkurs przeprowadzany jest w przypadku rezerwacji częstotliwości na cele rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, podczas gdy strona wnosiła o rezerwację częstotliwości na cele rozpowszechniania programów.

Na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2011 r. P. S.A. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 114 ust. 3 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że częstotliwości, o których rezerwację ubiegała się skarżąca, nie są dostępne oraz art. 114 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że przyznanie skarżącej wnioskowanej częstotliwości prowadziłoby do nieefektywnego wykorzystania przedmiotowej częstotliwości. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na pominięciu w wydanej decyzji stanowiska skarżącej, dotyczącego możliwości współużytkowania z T. w multipleksie MUX1, a tym samym stwierdzenia, że wniosek jej dotyczył rezerwacji częstotliwości na wyłączność oraz art. 76a k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że pismo z dnia 10 listopada 2010 r. obarczone było błędem formalnym, w postaci braku stwierdzenia, że osoba składająca podpis poświadcza kopię KRS za zgodność z oryginałem, pozostawienie pisma bez rozpoznania, co w konsekwencji spowodowało, że Prezes UKE, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględnił stanowiska strony wyrażonego w przedmiotowym piśmie.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, wydanego w I instancji,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wielokrotnie podnosiła, iż nie żądała zarezerwowania przedmiotowych częstotliwości na wyłączność, a jedynie na zasadach współużytkowania, zarzuciła sprzeczność twierdzeń organu, który w uzasadnieniu decyzji wskazuje, iż częstotliwości MUX1 są jedynie częściowo zarezerwowane na rzecz T. i mogą być z nią współużytkowane, a jednocześnie uznaje, że przesłanka dostępności częstotliwości nie jest spełniona.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne; podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. przywrócił termin do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżącej, która wystąpiła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z wnioskiem o rezerwację częstotliwości w pierwszym multipleksie na cele rozpowszechniania czterech programów P. Rozpoznając ten wniosek, ostatecznie organ wydał decyzję zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2011 r.

Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Żądanie wynikające z wniosku wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest więc właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie decyzji. Konieczność ustalenia tego wynika z zasady, że jednostka rozporządza swoim prawem. W tym zakresie strona dysponuje inicjatywą wszczęcia postępowania wynikającą z art. 61 § 1 k.p.a. Organ nie może zastępować strony w określeniu przedmiotu postępowania, gdyż tylko strona może rozporządzać swoim prawem (zasada dyspozycyjności), chyba że następuje wszczęcie postępowania z urzędu.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Wobec powyższego wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi.

Wbrew twierdzeniu organu, skarżąca w żadnym z pism nie określała warunków rezerwacji, nie wskazywała, iż wnosi o uzyskanie rezerwacji częstotliwości na wyłączność, to organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji arbitralnie uznał, iż wnosi ona o rezerwację częstotliwości na wyłączność.

W toku długotrwałego postępowania odwoławczego (po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), Prezes UKE informując skarżącą o zmianie stanu faktycznego w sprawie, tj. wydaniu w odrębnych postępowaniach decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji rezerwacyjnych w multipleksie nr 1 i zwolnieniu przez nadawców komercyjnych częstotliwości wskazał na możliwość przyznania części zwolnionej pojemności sygnału multipleksu, poprzez zagospodarowanie tego multipleksu na warunkach współużytkowania częstotliwości z obecnym dysponentem tych częstotliwości. Wskazując na taką możliwość wezwał skarżącą o zajęcie stanowiska w sprawie. Skarżąca na wyraźną sugestię organu modyfikacji swojego wniosku wyraziła zgodę wnosząc o rezerwację częstotliwości na zasadach podanych przez organ, tj. na warunkach współużytkowania częstotliwości z obecnym dysponentem przedmiotowych częstotliwości. W tej sytuacji zupełnie nieuprawnione jest pozostawienie bez rozpoznania pisma skarżącej z dnia 10 listopada 2010 r., stanowiącego przecież odpowiedź na wezwanie organu, w toczącym się postępowaniu. Uzasadnienia nie może stanowić również uznanie przez organ, iż skarżąca nie uzupełniła braku formalnego i nie nadesłała odpisu z KRS.

W ocenie Sądu brak było podstawy do żądania przez organ nadesłania kolejnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, bowiem w aktach sprawy znajdował się pełny odpis z KRS z 9 sierpnia 2010 r., który dawał organowi możliwość sprawdzenia, czy pismo pełnomocnika skarżącej zostało złożone przez osobę należycie umocowaną. Ma rację zatem skarżąca zarzucając w tym zakresie organowi naruszenie 76a w związku z art. 64 § 2 k.p.a.

Organ pominął zupełnie stanowisko skarżącej wyrażone w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r., z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż uznał pismo za wniosek do rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Jak wynika ze skargi nie było wolą skarżącej wszczynanie odrębnego postępowania w tym zakresie. Należy powtórzyć jeszcze raz: strona i tylko strona określa przedmiot żądania. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Należy również podkreślić, iż dopóki sprawa administracyjna nie została zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować swoje żądanie, a organ administracji publicznej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie w świetle przepisów prawa materialnego, po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2006 r., II SA/Wa 1371/06, Lex Nr 328637).

Wszystkie wskazane okoliczności, zadaniem Sądu, uzasadniają postawienie zarzutu, że wydając przedmiotową decyzję, organ dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

Naruszenie wspomnianych przepisów miało - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) organ uwzględni uwagi wynikające z niniejszego wyroku, następnie w zależności od stanowiska strony skarżącej, podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Stwierdzając, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).