Wyrok NSA, sygn. akt I SA 2690/81
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1982-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz. 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.
Teza: 1. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ ma zastosowanie do najemcy zajmującego lokal o powierzchni mniejszej od przysługującej mu według norm zaludnienia, nie czyniąc żadnej różnicy między najemcą lokalu z przydziału na zasadach ogólnych a najemcą lokalu przydzielonego jako pomieszczenie zastępcze.

2. Wprawdzie przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego przewiduje, że pomieszczenie zastępcze powinno zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na 1 osobę, jednak wielkość tę ustawa traktuje jako powierzchnię minimalną, a nie jako normę zaludnienia.

TEZY

1. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ ma zastosowanie do najemcy zajmującego lokal o powierzchni mniejszej od przysługującej mu według norm zaludnienia, nie czyniąc żadnej różnicy między najemcą lokalu z przydziału na zasadach ogólnych a najemcą lokalu przydzielonego jako pomieszczenie zastępcze.

2. Wprawdzie przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego przewiduje, że pomieszczenie zastępcze powinno zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na 1 osobę, jednak wielkość tę ustawa traktuje jako powierzchnię minimalną, a nie jako normę zaludnienia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Krystyny i Romana małżonków G. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 lipca 1981 r. nr L.II-565/244/81 w przedmiocie odmowy przydziału opróżnionego pokoju w lokalu mieszkalnym i na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Praga Północ z dnia 27 lutego 1981 r., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lutego 1981 r. nr L-7/III-7/47/81 Naczelnik Dzielnicy Warszawa-Praga Północ przydzielił Krystynie i Romanowi G. część lokalu nr 35 w domu nr 15 przy ul. T. w Warszawie, składającą się z 1 pokoju o powierzchni 17,86 m2 i kuchni, jako pomieszczenie zastępcze na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze.

Od tej decyzji złożyli odwołanie Krystyna i Roman G., wnosząc o pozostawienie im również dotychczas zajmowanego pokoju o powierzchni 16,73 m2 w tymże lokalu nr 35. Uzasadnili to tym, że zgodnie z art. 31 par. 3 prawa lokalowego, jako najemcy tego mieszkania, powinni dostać opróżniony pokój, gdyż wraz z synem urodzonym w 1976 r. przysługuje im większa powierzchnia mieszkaniowa niż 17,86 m2.

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 6 lipca 1981 r. nr L.II-565/244/81 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, uznając ją za zgodną z przepisami prawa.

Na tę decyzję Prezydenta m.st. Warszawy skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik Krystyny i Romana G., podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Praga Północ i dodając, że Krystyna G. w dacie odwołania /14 września 1981 r./ była w drugim miesiącu ciąży. Proponował, aby Naczelnik Dzielnicy przejął oczekiwane mieszkania spółdzielcze, im zaś przydzielił 2 pokoje z kuchnią w mieszkaniu nr 35 przy ul. T. nr 15 już nie jako pomieszczenie zastępcze, lecz jako lokal mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy, podtrzymując stanowisko zawarte w swojej decyzji dodał, że zgodnie z art. 7 prawa lokalowego pomieszczenie zastępcze ma zapewnić minimum po 5 m2 na osobę i przydzielony pokój normę tę zapewnia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Artykuł 31 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ przewiduje, że jeżeli w lokalu zajmowanym przez więcej niż jednego najemcę zostanie opróżniona część tego lokalu, prawo do jej przydzielenia przysługuje najemcy, który zajmuje powierzchnię mniejszą od przysługującej mu według norm zaludnienia, nie czyniąc żadnej różnicy między najemcą "normalnego lokalu" a najemcą pomieszczenia zastępczego. Na tym stanowisku stoją też autorzy komentarza do prawa lokalowego /Adam Jaroszyński, Zofia Kuczyńska: Prawo lokalowe z komentarzem, Wydawnictwo Prawnicze 1978, teza 5 do art. 31/. Przepis ten odnosi się więc również do skarżących.

Należy z kolei rozważyć, co oznacza "norma zaludnienia" przy pomieszczeniu zastępczym. Artykuł 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego przewiduje, że pomieszczenie zastępcze powinno zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na 1 osobę. Nie jest to jednak "norma zaludnienia", lecz minimalna powierzchnia mieszkalna przypadająca na 1 osobę przy przyznawaniu pomieszczenia zastępczego. Tak więc, jeśli mowa jest o normach zaludnienia w art. 31 ust. 3, to należy jako minimum przyjąć 7 m2 niezależnie od tego, czy chodzi tu o "lokal normalny", czy o pomieszczenie zastępcze. jak już bowiem była mowa, art. 31 ust. 3 prawa lokalowego ma do skarżących zastosowanie i z tego tytułu powinien im być przydzielony drugi, opróżniony pokój o powierzchni 16,73 m2 w lokalu nr 35 przy ul. T. nr 15 w Warszawie. Powstała nadwyżka powierzchni mieszkalnej nie obejmuje 1 izby i nie jest przeszkodą w przyznaniu wspomnianego pokoju małżonkom G. - w dalszym ciągu jako pomieszczenia zastępczego do czasu otrzymania mieszkania spółdzielczego. Dodać należy, że z art. 31 ust. 3 prawa lokalowego wynika, że na terenowym organie administracji państwowej ciąży obowiązek przydzielenia opróżnionego lokalu na rzecz najemcy spełniającego warunki cytowanego przepisu, a więc nie zależy to od uznania tego organu.

Z tych względów należało zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Praga Północ uchylić na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 Kpa i orzec o kosztach zgodnie z art. 208 Kpa.