Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 122/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Teza: Czynność polegająca na weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru nie mieści się w katalogu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

TEZY

Czynność polegająca na weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru nie mieści się w katalogu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem nie podlega kognicji sądów administracyjnych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. jawna w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt I SA/Go 297/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. jawna w G. na czynność Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji świadectw przewozowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt I SA/Go 297/16, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Sp. jawna w G. na czynność Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji świadectw przewozowych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 26 maja 2015 r. Izba Celna we Wrocławiu Wydział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej przekazała Dyrektorowi Izby Celnej w R. (dalej: Dyrektor IC) wniosek administracji celnej Szwajcarii z prośbą o weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1 zalegalizowanego dla A. Sp. jawna w G. (dalej: skarżąca), w zakresie spełnienia kryteriów pochodzenia określonych w umowie pomiędzy Szwajcarią a Wspólnotą Europejską. Pismem z 14 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w R. zwrócił się do skarżącej o przekazanie kserokopii wszystkich dokumentów świadczących o wspólnotowym preferencyjnym pochodzeniu wyeksportowanego towaru ujętego w dowodzie pochodzenia. Dyrektor IC pismem z dnia 10 kwietnia 2016 r. poinformował władze celne Szwajcarii, że w toku postępowania weryfikacyjnego eksporter nie przedstawił dokumentów potwierdzających preferencyjne pochodzenie towarów i nie było możliwości przeprowadzenia weryfikacji świadectwa przewozowego pod kątem sprawdzenia prawidłowości wystawienia świadectwa oraz potwierdzenia czy spełnione zostały reguły pochodzenia określone w umowie, o czym pismem z dnia 10 maja 2016 r. poinformował skarżącą. Następnie, skarżąca na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a zaskarżyła w całości czynność Dyrektora IC z dnia 10 maja 2016 r. polegającą na negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru. Zarzucając zaskarżonej czynności naruszenie:

1. art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1880 ze zm.; dalej: Prawo celne), poprzez uznanie, że w postępowaniu weryfikacyjnym prowadzonym przez DIC w R. jako organ I instancji nie naruszono przepisów o właściwości;

2. art. 73 ust. 1 ww. ustawy poprzez uznanie, że postępowanie weryfikacyjne nie jest postępowaniem w sprawach celnych i nie ma charakteru administracyjnego;

3. naruszenie art. 32 ust. 2 i art. 33 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. U. UE. L. z 2011 Nr 127 poz. 1344), w związku z umową o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. UE. L. z 2005 Nr 23 poz. 19), poprzez uznanie, że wynik weryfikacji w postępowaniu weryfikacyjnym dowodów pochodzenia nie podlega zaskarżeniu, gdyż ma jedynie charakter współdziałania organów celnych krajów eksportu i importu;

4. naruszenie art. 10 Rozporządzenia Rady (WE) 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie lub sporządzanie we Wspólnocie dowodów pochodzenia i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi państwami (Dz. U. UE. L. z 2001 Nr 165 poz. 1), oraz art. 32 ust. 2 i art. 33 Protokołu, poprzez nie przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego w sposób wyczerpujący i nie podjęcie czynności, o których mowa w art. 10 Rozporządzenia oraz poprzez uznanie, że weryfikacja prawidłowości wystawienia dowodu pochodzenia odbywa się wyłącznie poprzez wymianę korespondencji pomiędzy właściwym organem celnym, a eksporterem, a stanowisko w tej kwestii organ podejmuje wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych przez eksportera.

Rozpoznając skargę na czynność Dyrektora IC z dnia 10 maja 2016 r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 tej ustawy. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że ze znowelizowanej ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658) redakcji tego przepisu - obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r. wynika - że kontroli sądu administracyjnego podlegają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej – inne niż wymienione w pkt 1 – 3 § 2 art. 3 p.p.s.a., dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyznaczenie przedmiotowego zakresu nastąpiło przez wyłączenie przez ustawodawcę aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ocenie Sądu pierwszej instancji ze wskazanych regulacji prawnych wynika, że obecnie nie ma możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego wszelkich czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jedynie tych, które mają charakter materialnoprawny. Nowa regulacja expressis verbis wyłącza akty i czynności o charakterze procesowym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaskarżona czynność nie należy do tych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zważyć nadto należało, w ocenie Sądu pierwszej instancji, że przedmiotem zaskarżenia była czynność, która była następstwem współpracy między państwem UE a państwem trzecim tj. Konfederacją Szwajcarską w zakresie weryfikacji dowodów pochodzenia towarów, która odbywa się na podstawie protokołu nr 3 do umowy między EWG a Konfederacją Szwajcarską z 22 lipca 1972 r., dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej. Z powyższego wynikało, w ocenie Sądu pierwszej instancji, że weryfikacja dowodu pochodzenia towaru jest niczym innym, jak zobowiązaniem wynikającym z zawartej umowy międzynarodowej w zakresie współpracy administracyjnej. Czynności podejmowane w ramach współpracy między krajami nie toczą się w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego wobec określonego podmiotu, mimo faktu, że dotyczą złożonego przez niego świadectwa przewozowego. Postępowanie administracyjne nie zostało wobec skarżącej spółki w ramach niniejszego postępowania wszczęte. Pozwoliło to na stwierdzenie, że negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia towaru nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest to de facto wynik działania organu celnego państwa wywozu towaru, podjęty na wniosek władz celnych kraju przywozu, który nie nosi znamion władztwa administracyjnego – podstawowego elementu, która przesądza o uprawnieniu lub obowiązku adresata. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że bezpośrednim adresatem działań organu celnego nie była skarżąca spółka, co w sposób oczywisty pozwoliło na przyjęcie, że zaskarżona czynność nie wywarła wpływu w sferze jej praw i obowiązków w znaczeniu o jakim mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej czynności. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. naruszenie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a poprzez odrzucenie skargi jako wniesionej na czynność która nie podlega kontroli sądu administracyjnego podczas gdy zaskarżona czynność jest formą działania administracji publicznej, o której mowa w art. art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a i przysługuje od niej skarga.

2. naruszenie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a w zw. z art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. z 2012 r. Nr C 326, str. 391-407) - dalej Karta praw podstawowych poprzez odrzucenie skargi naruszając podstawowe prawo Strony do skutecznego środka prawnego przed sądem.

II. przepisów prawa materialnego tj.:

1. naruszenie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a w zw. z art. 32 ust. 2 i art. 33 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w związku z umową o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w brzmieniu nadanym decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z 15 grudnia 2005 r. poprzez błędną wykładnię źródła prawa zaskarżonej czynności i uznanie, że wynik weryfikacji w postępowaniu weryfikacyjnym dowodów pochodzenia nie podlega zaskarżeniu, gdyż ma jedynie charakter współdziałania organów celnych krajów eksportu i importu i brak jest elementu władczego w działaniach polskiego organu w stosunku do Skarżącej spółki;

2. naruszenie art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych poprzez niezastosowanie prawa wspólnotowego tj. niezastosowanie sprawie art. 47 Karty praw podstawowych gwarantującego podstawowe prawo Strony do skutecznego środka prawnego przed sądem;

3. naruszenie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a w zw. z art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych poprzez błędną wykładnię przesłanek uprawniających do stwierdzenia dopuszczalności skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a nie analizując w swoje wykładni w ogóle podstawowego prawa UE do skutecznego środka prawnego przed sądem.

Ponadto, powołując się na treść art. 176 p.p.s.a skrążca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych uznał, że czynności Dyrektora Izb Celnej w R. polegająca na negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru nie mieści się w katalogu czynności, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Jednakże żaden ze sformułowanych w niej zarzutów naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres zarzutów zawartych w złożonej skardze kasacyjnej wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W punkcie I ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzucił naruszenia przepisów: 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. oraz 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a w zw z art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty powyższe nie spełniają wymogów konstrukcyjnych. Odnosząc się do poszczególnych przepisów objętych zarzutami, wskazać należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa [...]; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wyraża zamiar ustawodawcy objęcia kontrolą sądu administracyjnego prawnych form działania administracji publicznej, które są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w indywidualnych sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, iż jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07). Naczelny Sąd Administracyjny akcentował zarazem, że pojęcie "z zakresu administracji publicznej" rozumieć należy w ujęciu materialnym (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2007 r., II OSK 1364/07). Działalność z zakresu administracji publicznej obejmuje w tym znaczeniu sprawy administracyjne, a więc zadania i kompetencje w zakresie władzy wykonawczej wykonywane w formie władczej, którą cechuje jednostronność działania, moc wiążąca oraz dopuszczalność stosowania przymusu. Za zasadniczy element charakterystyczny dla określenia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej uważany być musi element władztwa administracyjnego (por. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 14-15). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że postępowanie weryfikacyjne wystawionych przez polskie organy celne dowodów pochodzenia nie jest postępowaniem w sprawach celnych, o którym mowa w art. 73 ust. 1 Prawo celne, nie ma charakteru administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Prowadzone jest z urzędu, zasadniczo na wniosek organów celnych państwa trzeciego. Wynik weryfikacji nie podlega zaskarżeniu, a eksporter nie jest uprawniony do żądania wglądu do akt postępowania weryfikacyjnego i żądania prowadzenia przez organ celny ponownej weryfikacji dowodu pochodzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1187/09). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że w przypadku gdy organ prowadzący postępowanie nie uzyska od eksportera stosownych informacji i dokumentów to wynik weryfikacji wystawionego świadectwa pochodzenia może być dla importera negatywny w zakresie zastosowanych preferencji, a informacja zawarta o tym we wspomnianym piśmie nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty. Odpowiedź zawierająca wynik weryfikacji wystawionego przez eksportera dowodu pochodzenia, skierowana jest do władz celnych państwa trzeciego i nie ma cech aktu administracyjnego o charakterze władczym, skierowanym do eksportera. Tak sporządzona informacja, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 o.p., natomiast dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 o.p. może być również zagraniczny dokument urzędowy (por. wyrok NSA z 21 listopada 2008 r., sygn. akt I GSK 10/08, LEX nr 530380). W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji trafnie przyjął, że zaskarżona czynność nie należy do tych o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem nie podlega kontroli sądów administracyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być również uwzględnione zarzuty naruszenia – art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a w zw. z art. 32 ust. 2 i art. 33 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w związku z umową o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w brzmieniu nadanym decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z 15 grudnia 2005 r. oraz art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych i art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a w zw. z art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych poprzez ich niezastosowanie.

Zarzuty te dotyczą kwestii związanych z czynnością, która stanowi następstwo współpracy między państwem Unii Europejskiej, a państwem trzecim, tj. Konfederacją Szwajcarską w zakresie weryfikacji dowodów pochodzenia towarów, która nie była objęta zakresem kognicji Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej, która od wejścia w życie Traktatu z Lizbony (Dz. Urz. UE C 306 z 17 grudnia 2007 r., s. 1) ma status prawny równy Traktatom – Traktatowi o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz TUE zawiera odesłanie do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Jakkolwiek prawo Unii Europejskiej zawiera odesłanie wprost do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE), zgodnie z którym Unia Europejska została zobowiązana do przystąpienia do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, to do czasu zawarcia i wejścia w życie umowy o przystąpieniu Unii Europejskiej do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Konwencja ta nie jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej i aktem prawa Unii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II ONP 1/16). Odnosząc się do wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie należy wyjaśnić, iż zgodnie z przepisem art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. O tym, czy skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Należy zwrócić uwagę, na odmienny charakter regulacji zawartej w art.182 § 2 p.p.s.a., która pozwala na rozpoznanie skargi kasacyjnej od wyroku na posiedzeniu niejawnym (wówczas zgodnie z § 3 w składzie trzech sędziów) gdy strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, w takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wnioskiem o zrzeczeniu się rozprawy. Natomiast w niniejszej sprawie zastosowanie miał art.182 §1 w zw. § 3 p.p.s.a. Żądanie zwrotu kosztów postępowania przez organ nie mogło zostać uwzględnione, gdyż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują tę kwestię, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4.2.2008 r., sygn. I OPS 4/07). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.