Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1395/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157   par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego znak: [...] na podstawie art. 157 § 3 Kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 1064/07 po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę chodnika (kategoria XXV obiektów budowlanych) oraz kanalizacji (kategoria XXVI obiektów budowlanych) w ciągu drogi krajowej nr [...] na działce o nr ewid. [...] położonej w m. [...] gm. [...] - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.

Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę chodnika (kategoria XXV obiektów budowlanych) oraz kanalizacji (kategoria XXVI obiektów budowlanych) w ciągu drogi krajowej nr [...] na działce o nr ewid. [...] położonej w m. [...] gm. [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...] - w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1126/06, uchylającym ostateczną decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję GINB z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...]. Następnie GINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r, znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2007r.

Wyrokiem z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1064/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2007 r. wskazał, że "zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1126/06", w którym to została sformułowana wiążąca ocena prawna, dotycząca dokładnego zbadania, czy w przedmiotowej sprawie J. M. w świetle obowiązujących przepisów prawa przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Organ wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nowym postępowaniem, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg podmiotów posiadających przymiot strony.

Skarżąca J. M. jest właścicielką działki o nr ewid. [...], która bezpośrednio graniczy z nieruchomością, na której zaprojektowano sporną inwestycję. J. M. w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości, na której znajduje się inwestycja.

W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa - stronami są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Bezpośrednie sąsiedztwo nie przesądza, o posiadaniu przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Również sam fakt niezadowolenia właściciela lub użytkownika nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie z formy zagospodarowania okolicznych terenów w żadnym wypadku nie może stanowić o jego interesie prawnym i prawie do występowania w postępowaniu administracyjnym jako strona.

W ocenie organu, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości będącej własnością J. M.

Organ wskazał, iż brak jest również innych przepisów prawa, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wykracza poza działkę o nr ewid. [...]. Tym samym należy stwierdzić, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do w/w nieruchomości. W konsekwencji sporna inwestycja nie może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ewid. [...] - będącej własnością J. M. jak również nie ograniczy swobodnego korzystania z tej nieruchomości. Ponadto projektowana budowa chodnika nie jest inwestycją, która może szkodliwe wpływać na własność skarżącej.

Hałas, zanieczyszczenia związane z poruszaniem się pojazdów po drodze nie dotyczą przedmiotowej inwestycji. Ponadto wyżej wskazane uciążliwości należą do sfery interesu faktycznego, który nie jest tożsamy z interesem prawnym. Interes faktyczny oznacza bowiem, że dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa.

Wskazany przez J. M. art. 140 Kc, odnosi się do kwestii późniejszego użytkowania inwestycji, a zatem nie dotyczy obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość będącą własnością J. M. i nie powoduje ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Skarżąca tym samym nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r., co skutkowało odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., [...], znak: [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2008r., znak: [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, iż jakkolwiek J. M. jest właścicielką działki o nr ew. [...], która bezpośrednio graniczy z nieruchomością, na której zaprojektowano sporną inwestycję, to jednak fakt bezpośredniego sąsiedztwa nie przesądza, o posiadaniu przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Również sam fakt niezadowolenia właściciela lub użytkownika nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie z formy zagospodarowania okolicznych terenów w żadnym wypadku nie może stanowić o jego interesie prawnym i prawie do występowania w postępowaniu administracyjnym jako strona.

W ocenie organu brak jest przepisów prawa, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wykracza poza działkę o nr ewid. [...], a zatem należy uznać, iż obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do w/w nieruchomości. W konsekwencji sporna inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ewid. [...]- będącej własnością J. M. jak również nie ogranicza swobodnego korzystania z tej nieruchomości. Ponadto projektowana budowa chodnika nie jest inwestycją, która może szkodliwe wpływać na własność skarżącej.

Przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość będącą własnością J. M. i nie powoduje ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Skarżąca tym samym nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., [...], znak: [...].

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, iż decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2008r, została wydana ze szczególnym uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1064/07.

Bezzasadny jest również zarzut, iż organ nadzorczy w zaskarżonej decyzji nie zastosował przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2008r., znak: [...] zostało wskazane, iż w świetle przepisów w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości będącej własnością J. M.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. M.

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie:

1/ art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż skarżącej nie służy status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2003r.

2/ naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez wydanie skarżonej decyzji wbrew ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1064/07, jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1126/06,

3/ art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na niespełnienie przez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie skarżonej decyzji wymogów stawianych przez ten przepis,

4/ naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżącej.

Ponadto skarżonej decyzji zarzucono:

5/ nieustalenie przez organ prawidłowo wszystkich stron postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę oraz w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2003 r. i przez to pozbawienie strony bez jej winy udziału w postępowaniu,

6/ niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w całym postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Tego rodzaju uchybienia organu administracji spowodowały naruszenie przez ten organ art. 77 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich błędne zastosowanie, jak również obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Istotnym jest, że uzasadnienie skarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowi w istocie powtórzenie wywodów zawartych w poprzednio wydanych przez ten organ decyzjach: z dnia [...] kwietnia 2008 r., z dnia [...] lutego 2007r., z dnia [...] lutego 2006r. i z dnia [...] kwietnia 2006 r., tak więc ze stwierdzeń zawartych w tym uzasadnieniu w dalszym ciągu nie wynika, aby organ administracji w rzeczywistości zbadał istnienie po stronie skarżącej przesłanek przesądzających o możliwości przyznania jej przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...].

Tym samym uzasadnione jest stwierdzenie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po raz koleiny nie przeprowadził gruntownej i wnikliwej analizy zgłaszanych przez skarżącą zarzutów pod kątem możliwości uznania jej za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czym naruszył art. 7 i 77 Kpa i co miało niewątpliwy wpływ na prawidłowe stosowanie w niniejszej sprawie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 157 Kpa.

Dla skarżącej - właścicielki nieruchomości, która bezpośrednio graniczy z przedmiotową inwestycją drogową - niezwykle istotne jest, aby mieć zapewnione prawo do pełnego i swobodnego dysponowania własną działką zarówno na cele budowlane, jak i remontowe. Natomiast wzrost natężenia ruchu, hałasu, na drodze krajowej, w tym w szczególności zatrzymywanie się autobusów, samochodów ciężarowych, TIR-ów oraz samochodów osobowych w zatoczce stanowiącej część pasa drogowego przylegającego do nieruchomości J. M., ma niewątpliwie szkodliwy wpływ na konstrukcję budynku, który jest narażony na nieustanne drgania, a przez to następuje jego zwiększone zużycie skutkujące koniecznością częstszego przeprowadzania prac remontowych.

Nadto objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę inwestycja wywiera znaczący wpływ na środowisko naturalne, a co za tym idzie na pogorszenie warunków życia skarżącej oraz korzystania z należącej do niej nieruchomości.

Jak już bowiem wielokrotnie podnosiła skarżąca - w toku przedmiotowej inwestycji, o przeprowadzaniu której nie była informowana i nie brała udziału w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, nastąpiło przesunięcie krawężników największe pod oknami jej budynków, dochodzące nawet po 1,7 m, przy czym przy narożniku domu drewnianego schody dotykają bezpośrednio chodnika, a wykonane tam wyokrąglenie zatoczki stanowi zagrożenie tak dla substancji domu, jak i przechodniów.

W związku z wykonaniem przedmiotowych robót nastąpiło duże zwiększenie hałasu i zanieczyszczenia powietrza pod oknami tych budynków, albowiem w sposób znaczny zwiększył się na tym odcinku ruch zarówno samochodami osobowymi, jak i samochodami ciężarowymi. Nie ulega wątpliwości, iż naruszenie zasad ochrony środowiska może oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska czynniki lub w zasięgu szkodliwego jego oddziaływania.

Mając na uwadze powyższe, jak również fakt, że - zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem - stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, w ocenie skarżącej przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu, o czym pośrednio przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 17 października 2006r., jak również w wyroku z dnia 25 września 2007r., w którym w pełni podzielił wyrażone poprzednio poglądy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2008r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...], znak: [...] Wojewody [...], którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę chodnika (kategoria XXV obiektów budowlanych) oraz kanalizacji (kategoria XXVI obiektów budowlanych) w ciągu drogi krajowej nr [...] na działce o nr ewid. [...] położonej w m. [...] gm. [...].

Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy czym organ zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych ( wyrok NSA z dnia 8 listopada 1995 r., III SA 182/95, ONSA 1996, nr 4, poz. 167).

Wskazać należy, iż pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący lex specialis do art. 28 kpa określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.

W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98).

Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Organ administracji zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie wykazała w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie jej terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1990r. oraz z decyzją z dnia [...] października 2003r. Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę. Wyjaśnić należy w odniesieniu do zarzutu skargi, iż w niniejszej sprawie nie miało zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem dotyczy ono budynków i ich usytuowania, a nie budowy chodnika i kanalizacji. Budowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżącej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tym bardziej, iż obszar oddziaływania obiektu, co wynika z decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, obejmuje wyłącznie działkę, na której realizowana jest inwestycja, tj.: działkę nr ewid. [...].

Okoliczności, że omawiana inwestycja wywiera bezpośredni negatywny wpływ na nieruchomość, skarżąca nie wykazała, a nawet nie uprawdopodobniła, podając jedynie, iż pozwolenie na budowę naruszyło przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane.

Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu należało przyjąć - co zasadnie zrobił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - że interes skarżącej w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że ważny dla zainteresowanej, nie dawał podstaw do uznania jej za stronę postępowania, w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, w rozumieniu art. 28 kpa i 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Nie można podzielić również zarzutu skargi, iż organy administracji nie zastosowały się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007r. sygn. akt VII Sa/WA 1064/07, czym naruszyły art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przedmiotowego wyroku wynikał obowiązek organu administracji szczegółowego zbadania i wykazania czy strona skarżąca posiada legitymację do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, co też organ uczynił i dał wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji

Organy orzekające w niniejszej sprawie, będąc związane przepisami art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, wypełniły swoje obowiązki wynikające z powołanych przepisów. Organy te w ocenie Sądu podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.