Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 206/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 170
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz K. W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr

[...] Wojewoda – po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. K. pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości S., G. R.

– umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przedstawił następująco stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu [...] września 2014 r. [...] złożyła w Starostwie Powiatowym w R. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości S., G. R..

W piśmie z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów, zaś postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Po otrzymaniu stosownych uzupełnień Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K. W. - właścicielka działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], objętą planowaną inwestycją. Odwołująca - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości - zarzuciła jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 28, art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 9 i art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 29 ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem K. W. Starosta [...], nie powiadamiając jej o toczącym się postępowaniu, pozbawił ją możliwości zajęcia w nim stanowiska, składania wniosków dowodowych i aktywnego uczestniczenia w tym postępowaniu. Odwołująca podniosła, że budowa drogi wewnętrznej wpływa na jej nieruchomość przez podwyższenie działki pod budowę drogi wewnętrznej o prawie metr i zasadniczą zmianę charakteru sąsiedztwa - z wiejskiego na wielkoprzemysłowe, z olbrzymim ruchem TIR-ów w bezpośrednim sąsiedztwie jej domu. Zdaniem K. W. woda zatrzymywana przez drogę tworzy rozlewisko na nieruchomości inwestora, a z tego rozlewiska woda odprowadzana jest kanałem wybudowanym przez inwestora na jej nieruchomość. Sytuację oceniła jako celowe odprowadzanie wód opadowych na działkę stanowiącą jej własność.

Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda podkreślił na wstępie, że w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego przepisem "szczegółowym" w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Jak zauważył organ odwoławczy, wskazany przez Starostę [...] obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje wyłącznie działkę nr [...], zaś K. W. nie figuruje wśród współwłaścicieli tej nieruchomości. Odwołująca jest natomiast właścicielką działki nr [...], w której bezpośrednim sąsiedztwie lokalizowana jest omawiana inwestycja.

Organ II instancji stwierdził, że z załączonego do akt sprawy pisma Urzędu Miejskiego w R. z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, iż działka nr [...] położona jest częściowo w terenie zarezerwowanym pod drogę krajową S17, częściowo zaś w terenie przeznaczonym pod uprawy polowe o symbolu N 7 RP. Takie usytuowanie dotyczy również działki nr [...]. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu zawarte są w § 29 ust. 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. R. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2004 r. Nr [...] poz. 1642 ze zm.). Teren ten przeznaczony jest pod uprawy polowe, a przy określeniu warunków zagospodarowania i użytkowania odsyła do ustaleń zawartych w rozdziale II § 9 i § 11. Zatem działki wnioskodawczyni – jak stwierdził organ II instancji – dotyczą zawarte w § 9 stwierdzenia: dopuszcza się lokalizację liniowych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń i obiektów związanych z ich eksploatacją; dopuszcza się lokalizowanie nowych siedlisk wyłącznie w bezpośrednim sąsiedztwie, lub w niezabudowanych enklawach istniejącej zabudowy siedliskowej, pod warunkiem niekolidowania z przepisami szczególnymi; dopuszcza się lokalizację ferm hodowlanych wymagających ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania (obowiązuje opracowanie oceny oddziaływania projektowanej fermy na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki ściekami i odpadami), na obszarach intensywnych upraw sadowniczych dopuszcza się możliwość budowy obiektów specjalistycznych związanych z kierunkiem produkcji rolnej wraz z uzupełniającą funkcją mieszkalną, adaptuje się istniejącą rozproszoną zabudowę siedliskową i mieszkaniową, z wyłączeniem zabudowy położonej w granicach ciągów ekologicznych, z dopuszczeniem uzupełnień, modernizacji i odtwarzania zamortyzowanych obiektów.

Zdaniem Wojewody rozważenie występowania ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...], wynikających z usytuowania drogi wewnętrznej na działce nr [...], winno być zatem odniesione do wymienionych powyżej dopuszczonych planem zagospodarowania przestrzennego sposobów wykorzystania terenu. Na prowadzenie upraw polowych czy sadowniczych, lokalizację liniowych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń i obiektów związanych z ich eksploatacją, nie wywiera natomiast żadnego wpływu objęta pozwoleniem na budowę droga wewnętrzna. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, nie wiążą przebiegu drogi i odległości od niej z możliwościami sytuowania budynków przeznaczonych na cele mieszkalne lub rolnicze. Wymagają one nawet, by dojazd do budynków i urządzeń z nimi związanych był zapewniony (§ 14 rozporządzenia wymienionego w pierwszej kolejności i § 5 wymienionego w drugiej kolejności), lecz nie precyzują żadnych ograniczeń ich wzajemnego usytuowania. Dla zagospodarowania działki nr [...] istotna jest zatem odległość od granicy sąsiedniej działki budowlanej, niezwiązana ze sposobem użytkowania bezpośrednio za tą granicą.

Odnosząc się do argumentacji odwołania Wojewoda wskazał, że powołane w nim przepisy art. 9 i art. 11 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zostały uchylone z dniem [...] listopada 2008 r. zgodnie z treścią art. 144 pkt 4 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powołany przez stronę przepis art. 71 ust. 1 ww. ustawy z 2008 r. nie służy natomiast ustaleniu ograniczeń dla zagospodarowania działki nr [...]. Ust. 2 tego artykułu zawiera bowiem szczegółowe wyjaśnienie, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko łub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Omawiana inwestycja, tj. budowa drogi wewnętrznej o długości 70,7 m, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza się natomiast do powyższych kategorii, a więc postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań jej nie dotyczy.

Powołanego w odwołaniu art. 29 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych, dotyczącego procedury uzyskania w drodze decyzji zezwolenia zarządcy drogi na lokalizacje lub przebudowę zjazdu, również – jak stwierdził Wojewoda – nie można zaliczyć do przepisów decydujących o powstaniu obszaru oddziaływania na działce odwołującej. Organ wyjaśnił w tym kontekście, że sporna droga wewnętrzna łączy plac manewrowy na działce nr [...] z działką nr [...], stanowiącą drogę wewnętrzną, której zarządcą jest G. R.. Pismo Burmistrza Miasta R. z dnia [...] listopada 2014 r. zawiera natomiast pozytywną opinię o lokalizacji połączenia.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że podnoszona przez odwołującą zmiana ukształtowania działki na skutek prowadzenia na jej terenie inwestycji jest elementem powszechnym i dotyczy większości inwestycji, a samo jej występowanie nie tworzy obszaru oddziaływania na działkach sąsiednich. Utwardzenie pasa działki nr [...] nie wpływa bowiem na ilość i miejsce zbierania się wody spływającej na działkę odwołującej. Organ zaznaczył, że spływ wody na działkę K. W. nie jest nowym zjawiskiem powstającym w wyniku budowy drogi wewnętrznej. Kierunek spływu wód opadowych wynika z istniejącego na obszarze kilku działek ukształtowania terenu, a nie omawianej inwestycji. Na takie wnioski, zdaniem Wojewody, pozwala analiza ukształtowania powierzchni terenu widoczna na wyrysie z planu zagospodarowania przestrzennego. Takie stwierdzenia zawiera też "Opinia techniczna" autorstwa mgr inż. [...] Z., opracowana na zlecenie Urzędu Miejskiego w R., dołączona przez [...] do akt postępowania prowadzonego przez Wojewodę pod znakiem [...], na wniosek K. W. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku chłodni i magazynu warzyw i owoców wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...]

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że wobec braku ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...], związanych z budową drogi wewnętrznej na działce nr [...], należy uznać, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji, co przesądza o (braku) możliwości uznania K. W., na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, za stronę postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę.

K. W. – reprezentowana przez radcę prawnego J. Z. – w ustawowym terminie zaskarżyła powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spornej drogi wewnętrznej. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 7 k.p.a., albowiem zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, a tymczasem:

- droga, na którą organ udzielił zezwolenia na budowę została już wybudowana jako droga rzekomo tymczasowa, na trwałym podkładzie betonowym i nigdy nie została rozebrana, a więc decyzja Starosty w sposób skandaliczny zalegalizowała samowolę budowlaną,

- droga ta prowadzi od drogi gminnej gruntowej o szerokości 2 m, po której nie mogą poruszać się ciężkie wielotonowe pojazdy dostawcze - TIR-y, których szerokość przekracza 2.5 m;

2) art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organ świadomie nie podjął żadnych czynności, by w ich efekcie nie musiał orzec niezgodnie z wnioskiem uczestnika;

3) art. 8 i art. 9 k.p.a., albowiem nie podjęto żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy,

4) art. 28 k.p.a, albowiem skarżąca posiada interes prawny, gdyż przedmiotowa inwestycja (droga), która od dawna jest wybudowana, oddziałuje na jej działkę powodując zmianę stosunków wodnych i zalewanie działki skarżącej;

5) art. 29 ustawy drogach publicznych poprzez usankcjonowanie skarżonymi decyzjami dojazdu do nieruchomości tzw. drogą tymczasową, którą nazwano "wewnętrzną", a faktycznie jest to droga dojazdowa do inwestycji, wbrew pozwoleniu na budowę całej inwestycji na działkach [...], gdzie droga dojazdowa miała przebiegać przez działkę [...], która jest własnością D. W.;

Strona skarżąca podniosła również, że kwestionowane decyzje organów obu instancji są niezgodne z § 8, § 9, § 11 i § 29 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. R. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...] poz. 1642), a więc zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Decyzji organu II instancji skarżąca zarzuciła ponadto "zalegalizowanie naruszenia przy wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014r. znak [...], to jest pominięcia istnienia drogi wzdłuż działki [...]".

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła szczegółową argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Odnośnie kwestii posiadania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej drogi wewnętrznej zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego, jakoby obszar oddziaływania tej inwestycji obejmował wyłącznie działkę nr [...]. Skarżąca podkreśliła, że kwestia ta była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]) umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. W. pozwolenia na budowę chłodni oraz magazynu warzyw i owoców wraz z wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi oraz infrastruktura techniczną na działkach nr ewid.[...] i [...]. W wyroku zapadłym w tej sprawie (sygn. akt VII SA/Wa [...]) Sąd ten stwierdził, że "zmiana sposobu spływu wód opadowych w celu odprowadzenia ich na teren sąsiedniej nieruchomości uzasadnia przyznanie właścicielowi nieruchomości sąsiedniej statusu strony postępowania".

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2015 r., oznaczonym jako "Uzupełnienie skargi", strona skarżąca wniosła o "uwzględnienie w materiale dowodowym" m.in. odpisu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. podnosząc, że w decyzji tej wyraźnie wskazano, iż Wojewoda – wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa [...] – nie ma prawa kwestionować przymiotu strony K. W..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w ramach powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona zasadna. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej K. W. przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] w miejscowości S., G. R.. Zaskarżoną decyzją Wojewoda umorzył bowiem na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem K. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. K. pozwolenia na budową przedmiotowej drogi uznając, że skarżąca nie posiada w tym postępowaniu interesu prawnego.

Oceniając powyższą kwestię w pierwszym rzędzie podkreslić należy, że stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej jako "Pr. bud."), który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a, ustalającego generalną zasadę, iż stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści art. 28 ust. 2 Pr. bud. wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przypomnieć w tym miejscy wypada, że obszar oddziaływania obiektu został przez ustawodawcę zdefiniowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.).

Powyższe rozwiązanie, ograniczające zakres podmiotowy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wprowadzono po to, by, oprócz inwestora, brały w nim udział wyłącznie te podmioty, które w związku z prowadzeniem robót budowlanych doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, do których mają tytuł prawny, bądź sprawują nad nimi zarząd, a zatem tylko te, których interes prawny może być naruszony przez realizację nowej inwestycji budowlanej.

K. W. swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu wywodzi z faktu, iż jest właścicielką działki nr ewid. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], objętą sporną inwestycją, zaś jej nieruchomość, w wyniku realizacji spornej budowy (podwyższenia ternu działki nr [...] w obrębie spornej drogi wewnętrznej), jest zalewana wodami opadowymi. Dodatkowo skarżąca powołuje się również na inne czynniki oddziałujące na jej działkę, wskazując w tym zakresie na zmianę charakteru sąsiedztwa na "wielkoprzemysłowy" oraz związane z tym wzmożenie ruchu samochodów dostawczych w bliskim sąsiedztwie jej posesji..

Jak wynika z akt sprawy, pozwolenie na budowę drogi wewnętrznej udzielone [...] Sp. z o.o. decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczy kolejnego etapu procesu inwestycyjnego w obrębie dawnej działki nr [...] (z której na mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] została wydzielona inwestowana działka nr [...]). Przed wydaniem ww. decyzji Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. W. pozwolenia na budowę budynku chłodni i magazynu warzyw i owoców, wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi oraz infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...] Pozwolenie to decyzją organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] zostało przeniesione na rzecz G. K..

Skarżąca również w tym wcześniejszym postępowaniu nie była przez organy architektoniczno-budowlane uznana za stronę, co skutkowało tym, że zainicjowane przez nią postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. zostało umorzone decyzją Wojewody z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Stanowisko Wojewody odmawiające uznania skarżącej za stronę tego postępowania zakwestionował jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją kasacyjną z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchylił powołaną decyzję z dnia [...] września 2013 r. podnosząc, że kwestia posiadania przez K. W. interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu nie została należycie zbadana. Przekonanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podzielił następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa [...] oddalił skargę złożoną na decyzję GINB przez [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślono, że skoro w świetle § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który to przepis – jak zanzaczył Sąd – powiązany jest z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. 469 ze zm.), zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren działki sąsiedniej, to zmiana sposobu odpływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości uzasadnia przyznanie właścicielowi nieruchomości sąsiedniej statusu strony postępowania. WSA w Warszawie uznał w konsekwencji, że organ I instancji (tj. – w trybie nadzwyczajnym – Wojewoda) nie przeanalizował w wystarczający sposób okoliczności dotyczących zalewania nieruchomości K. W..

Powyższa ocena – zdaniem Sądu – znajduje zastosowanie również w sprawie niniejszej, zwłaszcza wobec dyspozycji art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarżąca konsekwentnie podnosi, iż sporna droga wewnętrzna została w istocie zrealizowana już przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, bowiem wykonano ją jako drogę tymczasową podczas budowy chłodni i magazynu warzyw i owoców na działkach nr [...] (co za tym idzie – zdaniem skarżącej – decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2014 r. w rzeczywistości "legalizuje" samowolę budowlaną). W kontekście tego twierdzenia, które niewątpliwie winno zostać zweryfikowane przez organy architektoniczno-budowlane w przedmiotowym postępowaniu, nie można przyjąć, że o braku interesu prawnego skarżącej świadczy okoliczność, iż – jak to stwierdził organ odwoławczy – "spływ wody na jej (K. W.) działkę nie jest także nowym zjawiskiem powstającym w wyniku budowy drogi wewnętrznej".

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że art. 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, s. 476-477).

Skoro zatem organ odwoławczy w niniejszej sprawie, oceniając kwestię zalewania nieruchomości skarżącej w kontekście posiadania przez nią interesu prawnego, powołał się w istocie na ustalenia poczynione w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. (w tym na przedłożoną w tym postępowaniu opinię techniczną autorstwa mgr. inż. [...] Z.), zaś WSA w Warszawie w powołanym wyżej wyroku z dnia [...] maja 2014 r. uznał te ustalenia za niewystarczające, kwestia ta nie może zostać oceniona odmiennie przez tutejszy Sąd. Stwierdzić więc należy, że zaskarżona w niniejsze sprawie decyzja narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również w ramach wytycznych skierowanych do organów administracji wypada – analogicznie jak WSA w Warszawie - wskazać, że ustalenie właściwego kręgu stron postępowania administracyjnego jest obowiązkiem organu i dlatego wszystkie kwestie w tym zakresie - ustalenia stron postępowania - powinny zostać zbadane i dokładnie wyjaśnione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Jeśli zaś w sprawie pozostają wątpliwości, czy dany podmiot jest stroną, to wątpliwości tych nie można rozstrzygać na niekorzyść danej osoby.

Ubocznie należy dodać, iż w razie potwierdzenia, że sporna inwestycja oddziałuje na dziłkę nr [...], powodując jej zalewanie, a tym samym, że źródłem interesu prawnego skarżącej w niniejszym postępowaniu jest przepis § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz powiązany z nim art. 29 Prawa wodnego, bez wpływu na tę ocenę pozostawać będzie ustalenie, że ww. działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod uprawy polowe.

Jednocześnie wypada końcowo wyjaśnić, że wobec konieczności ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę odwołania K. W. od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] listopada 2014 r. i oceny jej interesu prawnego w tym postępowaniu (co też organ ten uczyni z uwzględnieniem powyższych uwag) przedwczesne – chociażby z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – byłoby odnoszenie się na obecnym etapie postepowania do zarzutów dotyczących bezpośrednio legalności ww. decyzji pierwszoinstancyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.