Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 243/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi AT Int. Sp. zo.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IISA/Go 243/05

Uzasadnienie

W dniu [...].11.2003r. Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz 40b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 64 ust. 1 – prawo o ruchu drogowym wydał decyzję nr [...] dla Spółki z o.o. "AT INT", którą obciążył karą pieniężną w wysokości 720zł. W uzasadnieniu podano, że karę ustalono za stwierdzony w dniu [...].11.2003r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, co zostało wykazane w protokole nr [...] z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W protokole stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji w części uwagi wykonującego transport znajduje się zapis dokonany przez kierowcę "produkt płynny przemieszczający się w cysternie. Cysterna jednokomorowa. Nie pozwolono na powtórne zważenie".

Przedmiotową decyzję skarżąca otrzymała [...].11.2003r. W dniu 21.11.2003r. (data nadania) skarżąca złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji, w którym wniesiono o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów technicznych (atestu, specyfikacji legalizacji Urzędu Miar) wagi stacjonarnej na okoliczność warunków jakie muszą zostać zachowane podczas ważenia pojazdu oraz dopuszczalnego przedziału błędu mogącego wystąpić w pomiarze nacisków osi, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy możliwe było przekroczenie nacisku osi nr 2 pojazdu na drogę bez jednoczesnego przekroczenia masy całkowitej pojazdu przy przewożeniu towaru płynnego, co oznacza, że rozłożenie towaru było równomierne. Zarzucono również, że decyzja wydana została przez niewłaściwy organ.

W uzasadnieniu podniesiono również, iż kierowca nie został pouczony o sposobie przejazdu przez wagę stacjonarną. Zdaniem skarżącego prędkość pojazdu lub ewentualnie hamowanie pojazdu, a przede wszystkim rodzaj przewożonego ładunku ma bezpośredni wpływ na uzyskane wyniki pomiarów nacisku na osie.

Ponadto zarzucono, że strona nie miała możliwości uczestniczenia w pierwszej fazie postępowania, ponieważ uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i pomija istotne ustalenia faktyczne. Skarżąca otrzymała decyzję jednocześnie ze wszystkimi protokołami, a więc nie miała możliwości wypowiedzenia się co do faktów zawartych w protokole, nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania. Podniesiono, że naruszono konstytucyjną zasadę proporcjonalności, bowiem organy państwa nakładają na obywatela obowiązek, którego nie jest w stanie, zachowując należytą staranność przestrzegać uzasadniając powyższe orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.04.1997r. (OTK 1999/4/72)

Podniesiono również, że istniejąca regulacja wprowadza sytuację, w której obywatel zostaje ukarany za jedno zdarzenie dwukrotnie, gdyż również zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 56 ustawy o transporcie drogowym i art. 40 ustawy o drogach publicznych władnym do sprawdzenia identycznych parametrów pojazdu i wydania decyzji w tym samym zakresie jest Inspektor Nadzoru Drogowego. Przepisy powołane naruszają zasadę sprawiedliwości społecznej określonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez to, że za jedno to samo zdarzenie obywatel może być wielokrotnie "karany"

W dniu [...].06.2004r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podano, że pobór kar pieniężnych ma charakter obligatoryjny. Ponadto wysokość kar określona jest w załączniku do ustawy o drogach publicznych i jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przeważania danych.

Szczegółowo opisano również proces ważenia na wadze posiadającej świadectwo legalizacji z dnia [...].10.2002r. wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar. Z uwagi, że w procesie ważenia nie miały miejsce żadne nieprawidłowości – zdaniem organu II instancji nie zachodziła konieczność ponownego dokonania pomiaru. W odniesieniu do zarzutu, że nie pozwolono ponownie dokonać ważenia – organ podał, że wynik ważenia dynamicznego, który stanowi podstawę do wydania decyzji o karze za przejazd pojazdem nienormatywnym odzwierciedla stan faktyczny pojazdu bezpośrednio po zjechaniu z drogi publicznej. Wyniki nacisku poszczególnych osi na podłoże zależą nie tylko od masy całkowitej towaru i pojazdu, albowiem rzeczywisty ciężar przenoszony przez poszczególne osie zależy także od sposobu rozmieszczenia towaru, stanu technicznego zawieszeń ciągnika i naczepy w tym także od sposobu pneumatycznego wyregulowania. Z uwagi na to – bez sygnalizowania błędu przez urządzenie ważące – zdaniem organu II instancji- funkcjonariusze nie mogą pozwolić na powtórne ważenie tych samych pojazdów.

W odniesieniu do zarzutu strony wydania decyzji przez niewłaściwy organ – organ odwoławczy wyjaśnił iż zgodnie z treścią art. 38 ustawy z dnia 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz zmianie niektórych ustaw – pieczęcie, zamknięcie celne oraz stemple i inne znaki stosowane przy wykonywaniu kontroli celnej zachowują swoją ważność do czasu określenia nowych wzorów na podstawie art. 6 § 6 kodeksu celnego. Ponieważ na dzień wydania decyzji takich wzorów nie określono, zarzut strony jest bezzasadny. Sporządzający protokół jak i podpisujący decyzję pracownicy Urzędu Celnego działali z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego.

Na zarzut podniesiony przez stronę, że przewożony ładunek był towarem płynnym, organ odwoławczy podał, że przepisy dotyczące kar pieniężnych nie rozróżniają przewożonego rodzaju towaru, jak i jego stanu. Warunki w jakich odbywa się ważenie pojazdu ustalone są zaś tak, aby zminimalizować wszelkiego rodzaju pomyłki w określeniu faktycznej wagi badanego pojazdu. Każdy parametr pojazdu oceniany jest odrębnie i każdy z nich powinien odpowiadać normom ustalonym przez ustawodawcę.

W odniesieniu do zarzutu braku pouczenia kierowcy o sposobie przejazdu przez wagę stacjonarną, organ podał, że ważenie zostało dokonane zgodnie z zasadami zawartymi w zarządzeniu Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...].12.2000r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Opisano ponownie zasady jakie obowiązują przy procesie ważenia pojazdu. W zakresie zarzutu uniemożliwienia stronie uczestnictwa w pierwszej fazie postępowania administracyjnego - organ zwrócił uwagę na specyfikę postępowania tego typu.

W zakresie braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania organ podniósł, że za datę wszczęcia postępowania z urzędu przyjmuje się pierwszą czynność w postępowaniu, którą w przedmiotowej sprawie było sporządzenie protokołu.

W odniesieniu powołanego przez stronę orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 1997r. organ II instancji podał, że odnosi się ono do przepisów, które w sprawie nie były zastosowane. Ponadto podano, że przepisy jasno stanowią iż organ celny wymierza i pobiera karę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, kwestia zaś czy obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm pojazdu może być spełniony przez przewoźnika, czy też nie oraz czy ma on możliwość sprawdzenia po każdym załadunku wszystkich parametrów ocenianych przez organ celny, nie ma znaczenia dla wymierzenia kary pieniężnej.

Organ nie podzielił stanowiska strony w odniesieniu do uznania, że obywatel zostaje ukarany za jedno zdarzenie dwukrotnie gdyż wymierzenie opłaty za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku na drogę są regulacją administracyjno-prawną a nie karną i dlatego podlegają zasadom k.p.a., a nie zasadom wymierzania kar z zakresu wykroczeń czy przestępstw. Decyzję organu II instancji strona otrzymała 25.06.2004r.

Od przedmiotowej decyzji w dniu [...].07.2004r. (data nadania) strona złożyła skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego jak i ją poprzedzającej Naczelnika Urzędu Celnego. Za podstawę skargi podano:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

- zastosowanie art.13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych, które to naruszają zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 2 i 92 Konstytucji.

- obciążenie karą pieniężną na podstawie art.13 ustawy o drogach publicznych ma charakter represyjny

- wydanie decyzji bez podstawy prawnej regulującej warunki jakie mają zostać spełnione podczas wykonywania ważenia pojazdu , gdyż zdaniem skarżącego żaden przepis prawa nie reguluje sposobu ważenia oraz kryteriów, które mają być spełnione podczas czynności ważenia.

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez przyjęcie, iż istnieje możliwość nie przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu przy jednoczesnym przekroczeniu nacisków na osie pojazdu – tj. naruszenie art. 7 kpa

- przeprowadzenie dowodu z pomiaru nacisków osi pojazdu na powierzchnię w sposób wadliwy z uwagi z uwagi na brak pouczenia kierowcy o sposobie przejazdu przez wagę stacjonarną – tj. naruszenie art. 9 i 77 kpa

- dopuszczenie wadliwie przeprowadzonego dowodu – tj. naruszenie art. 7 kpa

- niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność poprawności uzyskanych nacisków osi pojazdu

- utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której uzasadnieniu pominięte zostały istotne okoliczności – co stanowi naruszenie art. 15 kpa i 107§3 kpa, jak również art. 8 i 9 kpa

- uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do przeprowadzonego dowodu z pomiaru nacisku osi pojazdu na powierzchnię, a także nie dopuszczenie strony postępowania do dokumentów w pierwszej fazie postępowania - tj. naruszenie

art. 78§1 i 2 kpa, art. 79§1 i 2, art. 68, art. 10 i 15 kpa

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ponownie podnosząc, że wymierzenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne i wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących, przy czym nie ma możliwości od odstąpienia od jej pobrania. Ponadto przytoczono argumenty wskazane wcześniej w decyzji będącej przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.

Na mocy cytowanych przepisów sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi.

Skarga okazała się zasadna. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu w przedmiotowej sprawie, należy przyznać słuszność w odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 9, art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy zgodzić się z organ odwoławczym, że w myśl przepisu art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838), za przejazd po takich drogach pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 ww. ustawy (zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach) bez zezwolenia określonymi przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu pobiera się kary pieniężne. Stosownie natomiast do przepisów art. 40 b ust. 1 i 2 ww. ustawy (w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji), osoby upoważnione przez Naczelnika Urzędu Celnego, uprawnione zostały do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi

i wymiarów określonych przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. W razie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, Naczelnik Urzędu Celnego pobiera w drodze decyzji kary pieniężne w wysokości określonej w załączniku do ustawy o drogach publicznych. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów organ prawidłowo wywiódł, że pobór właściwych kar pieniężnych ma charakter obligatoryjny. Organ nie jest uprawniony w przedmiotowej sytuacji do badania czy wymierzona kara ma charakter represyjny.

Jednakże należy podkreślić, że zanim organ administracji publicznej w drodze władczego rozstrzygnięcia orzeknie o obciążeniu podmiotu w/w karą, winien przede wszystkim podjąć wszelkie kroki niezbędne do prawidłowego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, co z kolei uzależnione jest od właściwego i wyczerpującego zebrania dowodów, a następnie ich wszechstronnego rozważenia i oceny, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w przepisach art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] przeprowadzone zostało z naruszeniem jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, czyli zasady prawdy obiektywnej znajdującej realizację przede wszystkim w przepisach regulujących postępowanie dowodowe.

Okoliczność, że kontrola pojazdów odbywa się na terenie przejścia granicznego i organy celne muszą dbać o maksymalne upłynnienie ruchu transgranicznego, usprawiedliwia modyfikację kodeksowego modelu postępowania przed organem I instancji. Mając to na uwadze należało uznać, że przeprowadzenie postępowania dowodowego z udziałem kierowcy pojazdu poddanego kontroli, nie oznaczało w konkretnej sprawie ograniczenia uprawnień przewoźnika będącego stroną, gdy w skutek jego woli tenże kierowca uprawniony był do zgłoszenia tego środka transportu do procedury wywozu. Specyfika miejsca i charakter czynności wyklucza zagwarantowanie stronie osobistego wzięcia udziału w procesie ważenia pojazdu. Rzeczą strony, jako przewoźnika profesjonalnie trudniącego się międzynarodową działalnością transportową, jest takie zorganizowanie swej działalności aby odpowiednia osoba brała udział we wszelkich kontrolnych czynnościach organów celnych. Pogląd taki znajduje także oparcie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z 15 stycznia 1998r. sygn. akt II SA 894/97 (Lex 41371).

Uwzględniając specyfikę postępowania administracyjnego mającego na celu kontrolę przestrzegania określonych odrębnymi przepisami norm w zakresie masy, nacisków osi i wymiarów pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, prowadzonego przez funkcjonariuszy celnych podczas przekraczania granicy kraju, Sąd zważył jednakże, iż w przedmiotowej sprawie organy orzekające zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji naruszyły przepisy procedury administracyjnej w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik postępowania a w konsekwencji na treść wydanych na jego podstawie decyzji administracyjnych. Podkreślenia wymaga fakt, zgłoszenia przez kierowcę (w protokole kontroli), niezwłocznie po dokonaniu ważenia uwag-"produkt płynny przemieszczający się w cysternie. Cysterna jednokomorowa. Nie pozwolono na powtórne ważenie". Stwierdzenie to wskazuje, że zostało wniesione żądanie powtórnego ważenia.

Zgodnie z przepisem art. 7 Kpa, organ administracji w toku postępowania administracyjnego przede wszystkim winien stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Faktem powszechnie znanym jest częste dokonywanie przez przewoźników transportu drogowego z przekroczeniem dozwolonych parametrów pojazdu a zapobieganie takim praktykom, poprzez dążność do zmniejszenia degradacji dróg publicznych, leży w interesie społecznym. W związku z tym uprawnione organy zobowiązane są do kontroli przestrzegania obowiązujących w tym zakresie norm prawnych oraz pobierania właściwych opłat lub kar pieniężnych związanych z ich naruszeniem. Jednakże, w myśl wskazanej wyżej zasady ogólnej, w toku całego postępowania należy także uwzględniać słuszny interes indywidualny stron tego postępowania, który z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym. Niedopuszczalne jest zatem dokonywanie ustaleń stanowiących podstawę do władczego rozstrzygania o prawach lub obowiązkach podmiotów stosunku administracyjno-prawnego, w sposób dowolny i arbitralny, z pominięciem kodeksowych reguł postępowania dowodowego.

W myśl art. 77 Kpa organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zmierzając do ustalenia rzeczywistego stany faktycznego wszelkimi dopuszczalnymi dowodami. Zgodnie z zasadą ogólną czynnego udziału strony w każdym postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 KPA) należy także, w miarę możliwości, zapewnić stronie realny wpływ na ukształtowanie zakresu postępowania dowodowego. Organ administracji publicznej obowiązany jest bowiem przeprowadzić dowody wskazane przez stronę. Według art. 78 § 1 KPA strona może wystąpić w toku całego postępowania, natomiast skuteczność prawna tego żądania jest uzależniona od spełnienia przesłanki, iż przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

W przedmiotowej sprawie zgłoszone przez kierowcę kontrolowanego pojazdu przy przedłożeniu mu wyników dokonanych pomiarów (czyli w toku przeprowadzania dowodów), żądanie dokonania ponownego pomiaru nacisku na osie dotyczyło bezspornie przedmiotu sprawy oraz okoliczności mającej decydujące znaczenie prawne dla jej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, zgodnie ze wskazanymi zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego organ winien przeprowadzić wnioskowany dowód, czyli dokonać ponownego ważenia pojazdu. Należy również w sprawie zwrócić uwagę, że przewożony towar był produktem płynnym, cysterna jednokomorowa, a przekroczenie nacisku nastąpiło na drugą oś. Z uwagi na powyższe mogło się zdarzyć, iż w trakcie wjeżdżania na wagę nastąpiło rozkołysanie przewożonego produktu, który w trakcie hamowania przemieścił się do przodu. Nie ulega również wątpliwości, że wynik nacisku poszczególnych osi na podłoże zależy nie tylko od masą pojazdu i przewożonego towaru, ale także o stanu technicznego zawieszeń ciągnika i naczepy w tym także od sposobu pneumatycznego wyregulowania. Z uwagi na to, przekroczenie nacisku na osie mogło wystąpić z uwagi na stan techniczny pojazdu jak również przekroczenia nacisku osi nie było, a tylko przy hamowaniu na wadze przemieścił się płynny produkt. W przedmiotowym postępowaniu organ wątpliwości powyższych nie rozstrzygnął, co więcej odmówił przeprowadzenia w tym zakresie dowodów. Nie można uznać za wystarczające twierdzenie organu, że w przypadku braku sygnalizowania błędu przez urządzenie ważące funkcjonariusze nie mogą pozwalać na powtórne ważenie tych samych pojazdów. Nie uzasadnia odmowy również fakt posiadania ważnej legalizacji na wagę na której dokonany został pomiar. Z akt administracyjnych nie wynika sposób ważenia pojazdów przewożących produkty płynne, Sąd z uwagi na to nie ma możliwości dokonania oceny tej czynności.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie ugruntowało się stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powoływała się na określone ważkie dla sprawy okoliczności, jest oczywistym uchybieniem, skutkującym wadliwość decyzji. Stosownie bowiem do przepisu art. 77 § 1 i 80 KPA. - podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ pełnego materiału dowodowego - pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 1997 r., I SA/Wr 700/97, opubl. Lex nr 30873).

Ponadto ewentualna odmowa przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego w trakcie postępowania dowodowego, winna nastąpić we właściwej dla działania organu formie (postanowienie), a także należało zawrzeć uzasadnienie uznaniowego ograniczenia przez organ postępowania dowodowego w treści decyzji organu pierwszej instancji, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło. Pełne uzasadnienie decyzji nastąpiło dopiero na etapie odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dodatkowego postępowania dowodowego, a jedynie szerzej uzasadnił czynności dokonane przez organ I instancji. Wobec lakoniczności uzasadnienia decyzji wydanej przez organ I instancji doszło do naruszenia przepisu art. 107 § 3 KPA. Z uwagi jednak że organ II instancji w tym zakresie postępowanie uzupełnił- nie można czynić zarzutu, że w całym postępowaniu doszło do naruszenia wymienionego przepisu, które to naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z treści decyzji organu II instancji wynika czym organ się kierował przy jej wydawaniu.

Sąd podziela stanowisko organu, że przepisy dotyczące kar pieniężnych nie rozróżniają przewożonego towaru, jak i jego stanu. Z akt administracyjnych nie wynika, czy badanie nacisku poszczególnych osi dokonane było po ustabilizowaniu się płynu.

W odniesieniu natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, skład orzekający nie podziela stanowiska skarżącego. Przywołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Orzeczenie to odnosiło się do niekonstytucyjności przepisów wcześniej obowiązujących - w których wysokość kar ustalona została rozporządzeniem. Obecnie wysokość kar określona jest w załączniku do ustawy a wprowadzenie określenia wysokości kar do załącznika do ustawy o drogach publicznych było właśnie konsekwencją wydania przez Trybunał Konstytucyjny przywołanego orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie istotnym naruszeniem postępowania mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie była odmowa przeprowadzenia postępowania dowodowego na wyraźne żądanie strony jak również nie wyjaśnienie wskazanych wcześniej wątpliwości. Z tych powodów zaskarżona decyzją oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogły się ostać, zatem na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.