Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 14/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt 3/I SA/Po 2465/03 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt 3/I SA/Po 2465/03 odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lipca 2006 r., uchylającego na skutek skargi H. K. postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 8 września 2003 r., nr [...]. Organ celny zaskarżonym aktem orzekł o niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia stawki celnej towaru oraz kwoty długu celnego.

Sąd odrzucił skargę kasacyjną ze względu na brak uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy strona wnosząca pismo podlegające opłacie stałej reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniósł w imieniu Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu radca prawny, legitymujący się stosownym pełnomocnictwem.

Sąd stwierdził, że wpis od skargi kasacyjnej ma charakter stały, niezależnie od tego, czy wpis od skargi albo jego rodzaj jest wpisem stałym czy stosunkowym. W sytuacji bowiem, gdy zgodnie z obowiązującym § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł, wpis ten ma określoną, stałą wartość. Wniesienie przez radcę prawnego lub adwokata skargi kasacyjnej podlega zatem regulacji z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., i nieuiszczenie przez nich wpisu stałego skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej bez wzywania do uiszczenia stosownej kwoty.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu w zażaleniu na powyższe postanowienie, sporządzonym przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia jako oczywiście niezasadnego.

Organ stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie są należności pieniężne, a sprawa ma ustaloną wartość przedmiotu sporu. Wnosząc skargę kasacyjną określił wartość przedmiotu sporu w wysokości 10.043,80 zł, tj. tak samo jak w odpowiedzi na skargę. Skarżący w pierwszej instancji, H. K., wskazał tymczasem kwotę 13.192,60 zł, to on uiszczał wpis od skargi i zna podstawę tego wpisu, jego charakter i wysokość. Tylko skarżącemu można by zarzucić, że nie uiścił wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości połowy wpisu od skargi, gdyż jedynie on posiadał wiedzę na temat wysokości wpisu. Nieścisłością w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest także podanie przez Sąd kwoty 100 zł jako należnej w sprawie, gdy tymczasem, zdaniem strony, skoro wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem wynosiła ponad 10.000 zł, to wpis od skargi wyniósł 400 zł, zatem wpis od skargi kasacyjnej powinien opiewać na 200 zł.

Organ podniósł, że wpis od skargi kasacyjnej może mieć charakter wpisu stałego, jak i stosunkowego, a zatem co do zasady ma charakter mieszany. Jest on określony w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. jako połowa wpisu od skargi, obliczana od kwot wymienionych w § 1 i § 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie nie wiadomo jednak, w jaki sposób Sąd ustalił wpis od H. K. zarówno w kwestii charakteru wpisu, jak i jego wysokości.

Pogląd Sądu, jakoby wpis od skargi kasacyjnej miał charakter stały, jest zatem, w ocenie organu, wątpliwy. Sąd nie uzasadnił konkretnie swojego stanowiska, powołując się jedynie na ogólne przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Z kolei art. 197 § 2 stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Odpowiednie stosowanie oznacza m.in. uwzględnienie różnicy wymogów, jakie ustawa stawia obu środkom zaskarżenia. Art. 194 nie wymienia bowiem konieczności podania podstaw zażalenia, a będąc kompletną regulacją wymagań formalnych zażalenia wyklucza odpowiednie stosowanie art. 176 i art. 174 p.p.s.a. (por. B. Gruszczyński w: "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydanie II, Wolters Kluwer Polska - Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s. 463). Wystarczające dla skuteczności wniesienia zażalenia jest zatem przedstawienie uzasadnienia, z którego wynikałoby jakie błędy w procesie orzekania popełnił, zdaniem strony wnoszącej zażalenie, sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na skutek wniesienia zażalenia nie jest związany granicami tego zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu co do błędnego określenia wpisu od skargi kasacyjnej jako wpisu stałego co do zasady.

Należało wskazać, że o stałym charakterze wpisu sądowego nie decyduje określenie w przepisach prawa metody wyliczenia wysokości kwoty należnej do uiszczenia tytułem wpisu przy dokonywaniu określonej czynności w postępowaniu sądowym. Sposób dokonania obliczenia nie decyduje o charakterze opłaty. Przyjmuje się, że wpis może mieć charakter stosunkowy, gdy jego wysokość obliczana jest według procentowego wskaźnika w zależności od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, lub stały, gdy jego wysokość odzwierciedla określona kwota, zróżnicowana w zależności od przedmiotu zaskarżonego aktu albo rodzaju czynności, która ma zostać podjęta przez sąd (por. M. Niezgódka-Medek w: "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydanie II, Wolters Kluwer Polska - Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s. 510). Z powyższego wynika zatem, że o tym, czy wpis należny od wnoszonej skargi kasacyjnej jest wpisem stałym, decyduje charakter wpisu uiszczanego w pierwszej instancji. Tylko jeśli wpis od skargi na decyzję organu administracji został we wspomnianym już rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. określony w postaci kwotowej, można uznać, że skarga kasacyjna od orzeczenia zapadłego w wyniku postępowania wszczętego taką skargą jest skargą kasacyjną podlegającą wpisowi stałemu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie istotnie wpis od skargi kasacyjnej był wpisem stałym.

Z treści złożonej skargi kasacyjnej wynika, że strona zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, w którym organ uznał za niedopuszczalne złożenie środka odwoławczego od aktu odmawiającego zmiany decyzji określającej dług celny. Należy zatem uznać, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna, jak podniósł w zażaleniu Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, lecz dotyczyło ono kwestii procesowej, tj. zmiany decyzji ostatecznej.

Organ orzekł o niedopuszczalności odwołania, które według niego nie spełniało wymogów określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej, mającym zastosowanie w sprawie celnej w związku z regulacją art. 262 Kodeksu celnego. Naczelnik Urzędu Celnego w Kaliszu wydał decyzję powołując się na art. 2651 Kodeksu celnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), który w § 1 stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie, w którym zapadła zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja, jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym.

Stosownie zatem do treści § 2 ust. 5 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości... wpis stały w sprawie skargi dotyczącej postanowienia lub decyzji wydanej w trybie (...) uchylenia lub zmiany aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosił 200 zł, skarga kasacyjna podlegała natomiast wpisowi w wysokości 100 zł, zgodnie z § 3 rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższe wywody stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu mylnie podniósł w zażaleniu, iż Sąd I instancji nienależycie dokonał wyliczenia wpisu, a z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, że wysokość wpisu od skargi kasacyjnej ma wynosić 100 pln oraz że jest to prawidłowo wskazana kwota.

Należało in fine stwierdzić, mając na uwadze częściową trafność zarzutów zażalenia, że Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Mimo przytoczenia błędnej argumentacji właściwie ocenił, że w sprawie należny był wpis stały i pismo wniesione przez radcę prawnego reprezentującego stronę postępowania podlegało rygorowi z art. 221 p.p.s.a.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z tego względu, iż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

m.s.