Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 564/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie zawiadomienia o wszczęciu postępowania dotyczącego skierowania na badanie psychologiczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie zawiadomienia o wszczęciu postępowania dotyczącego skierowania na badanie psychologiczne.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niemniej jednak odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nie jest podyktowana brakiem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy bowiem wszystkich aktów,

a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 485-486).

Z uwagi na charakter wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2009r., sygn. akt II OZ 455/09, LEX nr 564242).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie można wstrzymać wykonania zaskarżonego postanowienia, bowiem stwierdza ono niedopuszczalność odwołania od zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badanie psychologiczne.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie nadaje się do wykonania. Jest to akt procesowy, którego wydanie nie skutkuje nałożeniem na stronę żadnego obowiązku. Postanowienie to nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, że takie postanowienie nie może być egzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków, a skoro tak, to do takiego postanowienia nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.