Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1008/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. na decyzję Generalnego Dyrektora dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić K. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

K. (dalej strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, podpisaną przez [...].

Zarządzeniami z dnia 18 czerwca 2015 r., doręczonymi przy pismach Sądu

z dnia 1 lipca 2015 r., strona skarżąca została wezwana do dokumentów poświadczających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty ich doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.

Strona skarżąca przy piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. nadesłała żądane dokumenty, z których wynika, że pełnomocnikiem wyborczym K. jest [...] oraz złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego.

W konsekwencji powyższego, zarządzeniem z dnia 21 lipca 2015 r., doręczonym przy piśmie Sądu z dnia 31 sierpnia 2015 r., strona skarżąca została wezwana do podpisania skargi przez pełnomocnika wyborczego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi, strona skarżąca nadesłała egzemplarz skargi podpisany przez [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a.

Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.

W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a., jeśli Sąd wydał postanowienie o odmowie przyznania stronie prawa pomocy przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 210, uw. 3 pkt 1, s. 625-627, uw. 1, 6; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 343, nb 2 lit. o; s. 904, nb 6). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi

z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego (skarga nie została podpisana przez pełnomocnika wyborczego)

Przepis art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu pod skargą stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 2 września 2015 r.

Strona skarżąca wykonała wezwanie Sądu, jednak egzemplarz skargi został podpisany przez [...], która - jak wynika ze znajdujących się

w aktach sprawy dokumentów - jest pełnomocnikiem finansowym, podczas gdy skargę winien był podpisać [...] jako pełnomocnik wyborczy K.

Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej strony skarżącej i jej możliwości płatniczych.