Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 284/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71, art. 73, art. 75, art. 78 ust 1 pkt 2, art. 80, art. 85
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą farma wiatrowa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Burmistrz O.Ś. po rozpatrzeniu wniosku Z.B. z dnia 20 października 2011 r. w oparciu o przepisu art. 104 kpa, art. 71 ust. 1 i 2, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Farma wiatrowa O.Ś.", polegającego na budowie 4 turbin wiatrowych o mocy około 2 MW każda wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego w obrębach: O.Ś.K., K., R., W. w gminie O.Ś..

W uzasadnieniu organu powołał się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r. odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oraz na uchwałę Rady Miejskiej w O.Ś. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O.Ś. dla obrębu B., K., K., P., w świetle którego planowana inwestycja stała się sprzeczna z obowiązującymi w chwili podejmowania decyzji zapisami planu. Ponadto organ negatywnie ocenił przedłożony przez inwestora raport, którego zawartość nie pozwalała prawidłowo ocenić wpływ inwestycji na środowisko.

W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 80 ust. 2 przywołanej wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o ocenach, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i - orzekając o istocie sprawy - odmówiło Spółce z o.o. W. O.Ś. z siedzibą w K. zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Farma Wiatrowa O.Ś.", polegającego na budowie 4 turbin wiatrowych o mocy około 2 MW każda, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego - zgodnie z wnioskiem Spółki z o.o. z dnia 20 października 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 listopada 2011 r. - do realizacji na działkach: nr 70, AM-24, obręb O.Ś.; nr 21, nr 12, nr 14, AM-43, obręb O.Ś.; nr 8, nr 49/390, nr 48/390, nr 53, nr 22, nr 20, AM-44, obręb O.Ś.; nr 74/2, nr 72, nr 86/1, nr 88/29, nr 102, nr 17/1, nr 20/1, nr 98/1, nr 97/2, nr 96/1, nr 3/16, nr 3/17, nr 3/15, nr 27, AM-1, obręb K.; nr 320/5, obręb K.; nr 85/3, nr 85/4, nr 85/2, nr 80, nr 40/1, nr 40/2, nr 18/2, nr 18/3, nr 17, obręb P..

W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania wyjaśniającego w sprawie, bezzasadność zarzutów strony naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 6, 7, 8, 12, 35, 104 i 107 § 3 kpa oraz art. 74, 77 i 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a także konieczność wydania przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W szczególności wskazano, że do chwili wejścia w życie zmiany planu miejscowego, która jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości (czego zresztą, jak wspomniano, Spółka nie kwestionuje) wykluczyła możliwość posadowienia elektrowni wiatrowej na wskazywanym we wniosku Spółki z 0.0. terenie, Burmistrz O.Ś. nie miał podstaw, aby nie prowadzić postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami ustawy.

Stosownie do art. 80 ust. 2 powołanej ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia "z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony". W literaturze podnosi się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2013). Stanowisko jest akceptowane w orzecznictwie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569).

Żaden z przepisów ustawy nie pozwala jednak na negatywne dla inwestora zakończenie postępowania środowiskowego lub odstąpienie od jego prowadzenia (np. nieformalne "zawieszenie" postępowania) w przypadku, gdy plan nie został uchwalony, jednak przystąpiono do jego sporządzenia.

W tym aspekcie Kolegium zauważa, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.) uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa.

Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O.Ś. z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O.Ś. dla obrębów B., K., K., P., P. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa D. w dniu [...] r., a weszła w życie w dniu 29 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. D.. z [...] r. poz. [...]). Ostatnią czynnością postępowania o charakterze władczym (przed wydaniem zaskarżonej decyzji) było wydanie w dniu 10 kwietnia 2014 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. postanowienia z dnia [...] r. ([...]), odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Później organ pierwszej instancji m.in. obwieszczał fakt zakończenia postępowania w sprawie uzgodnienia ww. postanowieniem, informował społeczeństwo o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wnoszenia uwag i wniosków (obwieszczenie z dnia 23 maja 2014 r.), informował strony postępowania - z uwagi na fakt stosowania w rozpatrywanej sprawie art. 49 k.p.a., również w drodze obwieszczenia - o możliwości wypowiedzenia się w sprawie (obwieszczenie z dnia 27 czerwca 2014 r.), wzywał Spółkę z o.o. do wskazania aktualnego pełnomocnika i przedłożenia stosownego pełnomocnictwa (pismo z dnia 28 maja 2014 r.). Wzywał również Spółkę z o.o. do przedłożenia "aktualnego wykazu działek objętych przedmiotowym przedsięwzięciem, w przypadku podziału działki - o przedłożenie wypisu z ewidencji gruntów" (pismo z dnia 11 sierpnia 2014 r.). Informował także o niemożności załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (pismo z dnia 27 czerwca 2014 r., pismo z dnia 14 sierpnia 2014 r.). Dopiero we wrześniu 2014 r. organ pierwszej instancji otrzymał potwierdzenia wywieszenia obwieszczeń w poszczególnych sołectwach (pisma z dnia 12 września 2014 r.). Wreszcie, obwieszczeniem z dnia 15 września 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony postępowania o "zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie" i poinformował o ostatecznej możliwości zapoznania się "Z treścią zgromadzonej dokumentacji".

W tym miejscu trzeba wskazać, że jeśli chodzi o wezwanie Spółki z o.o. do przedłożenia "aktualnego wykazu działek objętych przedmiotowym przedsięwzięciem, w przypadku podziału działki - o przedłożenie wypisu z ewidencji gruntów" (pismo z dnia 11 sierpnia 2014 r.), było ono oczywiście dopuszczalne. Wykaz działek wskazanych we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko - Farma Wiatrowa O.Ś. z marca 2014 r. ("w oparciu o wersje: Luty-Lipiec 2012 r oraz Wrzesień 2013 r.") niewątpliwie się różnił.

We wniosku z dnia 20 października 2011 r. wskazano w tym zakresie następujące działki: "Obręb nr 001 O.Ś. - arkusz 24 działka nr: 70, Obręb 001 O.Ś. - arkusz 43 działki nr: 21, 12, 14, Obręb 001 O.Ś. - arkusz 44 działki nr: 8, 49/390, 48/390,47/390. 53. 22, 20, Obręb nr 6 K. - działki nr: 74/2, 72, 86/1, 88/29, 102, 17/1, 20/1, 98/1, 97/2, 96/1, 3/11. 3/15, 27, Obręb nr 7 K. - działka nr: 320/5 oraz Obręb nr 16 P. - działki nr: 85/3, 85/4, 85/2, 80, 40/1, 40/2, 18/2,18/3, 17".

W piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. Spółka z o.o. zawarła uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, dodając w obrębie K. działki nr 3/16 i 3/17. W tym zakresie wyjaśniła, że działka o nr. 3/11 została podzielona na działki nr 3/16 i nr 3/17. Poprawiono również obręb działki nr 320/5, wskazując na obręb K. (pierwotnie-K.). Wyłączywszy z zakresu objętego wnioskiem działkę nr 47/390, Spółka wyjaśniła, że "zgodnie z załączonym wypisem (działka ta-przyp. Kolegium) posiada nr 53". Do pisma załączono "mapy ewidencyjne z naniesionymi obszarami oddziaływania".

We wspominanym wyżej Raporcie - na str. 7 - wymieniono zaś działki "nr 70, 21, 12, 8 obręb 001 O.Ś., 72, 86/1, 88/29, 102, 17/1, 20/1, 98/1, 97/2, 96/1, 11/3, 26, 27, 3/16 obręb 006 K., 320/5 obręb 007 K., 85/3, 85/4, 85/2, 80, 40/1, 40/2, 18/2, 18/3, 17 obręb 0016 P., 281, 280/1, 280/2, 282 i 108/1 obręb 0021 W.".

Zgodnie z Raportem, na działkach w obrębie W. planowana jest "trasa kabli energetycznych i światłowodowych" (str. 8). Działka nr 11/3 w obrębie K. oznaczona jest symbolem DKL, działka nr 26, w obrębie K. - symbolem KDD, działka nr 3/16, obręb K., symbolem MN/7(2).

Spółka z o.o. nie odpowiedziała na wskazane wezwanie organu pierwszej instancji, choć niewątpliwie je otrzymała, skoro w odwołaniu zarzuciła, że żądano od niej przedłożenia "aktualnych" danych z ewidencji gruntów "w momencie, gdy jedynym możliwym rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie było wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia" i że takim wezwaniem organ pierwszej instancji "działał na szkodę interesu prywatnego Skarżącej, dopuszczając się przestępstwa wskazanego w art. 231 kodeksu karnego".

Wobec wskazanych sprzeczności wniosku i Raportu, zarzucanie organowi pierwszej instancji, że wzywając Spółkę do przedłożenia "aktualnego wykazu działek objętych przedmiotowym przedsięwzięciem, w przypadku podziału działki - o przedłożenie wypisu z ewidencji gruntów" dopuścił się przestępstwa wskazanego w art. 231 kodeksu karnego jest co najmniej nieuzasadnione.

Powracając do powodów uznania, podobnie jak odwołująca się, że w rozpatrywanej sprawie nie było możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, Kolegium przede wszystkim stwierdza, że niesprzeczne było podawane przez Spółkę z o.o. położenie samych instalacji - turbin wraz z infrastrukturą bezpośrednio im towarzyszącą. W takiej sytuacji, biorąc pod uwagę "niechęć" Spółki do doprecyzowania lokalizacji całego przedsięwzięcia, Kolegium uznało, że nie ma przeszkód do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie. Ponieważ przesądzającym o lokalizacji przedsięwzięcia dokumentem jest wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, nie zaś raport o oddziaływaniu na środowisko, konstruując osnowę niniejszej decyzji Kolegium wskazało działki wymienione we wniosku z dnia 20 października 2011 r.. uzupełnionym pismem z dnia 15 listopada 2014 r. Zresztą najistotniejsza w sprawie była lokalizacja planowanych instalacji, nie zaś przebieg trasy kabli energetycznych i światłowodowych.

Niesporne jest zaś, co wynika zarówno z załączników do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, jak i ze wspominanego Raportu, że:

- w obrębie K. projektowane turbiny (EW3 i EW4) wraz z placami montażowymi, transformatorami BST i przejazdami do dróg gminnych zlokalizowano na działkach nr 17/1 (EW4) i nr 20/1 (EW3);

- w obrębie Przecławice projektowane turbiny (EW1 i EW2) wraz z placami montażowymi, transformatorami BST i przejazdami do dróg gminnych zlokalizowano na działkach nr 40/1 (EW1), nr 40/2, nr 17 (EW2), nr 18/2 i nr 18/3 (str. 8 Raportu).

Z kolei w obrębie miasta O.Ś., na działce nr 12, ma zostać zlokalizowana rozdzielnia pomiarowa BRP; teren objęty jest jednostką urbanistyczną U1, KDW6 i Z1. Pozostałe działki "będą wykorzystane do przeprowadzenia podziemnych linii kablowych energetycznych i światłowodowych, działki drogowe będą w liniach rozgraniczających pas drogowy przebudowane na potrzeby transportu ponadgabarytowych elementów turbin wiatrowych" (str. 9 Raportu).

Zgodnie z § 6 ust. 2 wspominanej już uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O.Ś. z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O.Ś. dla obrębów B., K., K., P., P., szczegółowe nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów służące ochronie i kształtowaniu ładu przestrzennego określają przepisy zawarte w rozdziale 3.1 tak:

- zgodnie z § 15 ust. 3 uchwały dla terenów w obrębie K., oznaczonych na załączniku nr 2 symbolami od R6 do RIO ustala się przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze. Zgodnie z § 15 ust. 4, "na terenach od R6 do RIO, o których mowa w ust. 3, obowiązują następujące ustalenia: 1) ustala się zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych";

- zgodnie z § 18 ust. 1 uchwały, dla terenów w obrębie P., oznaczonych na załączniku nr 5 symbolami od R26 do R31 ustala się przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze. Stosownie do § 18 ust. 2, "Na terenach od R26 do R31 o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia: 1) ustala się zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych".

Zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 11 grudnia 2014 r. ([...]):

- działki położone w obrębie K., na których mają zostać posadowione projektowane turbiny (EW3 i EW4) wraz z placami montażowymi, transformatorami BST i przejazdami do dróg gminnych, a więc działki nr 17/1 (EW4) i nr 20/1 (EW3) znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem R7 (tym symbolem oznaczone są również w planie miejscowym działki nr 86/1, nr 98/1 i nr 97/2, obręb K.);

- działki położone w obrębie P., na których mają zostać posadowione projektowane turbiny (EW1 i EW2) wraz z placami montażowymi, transformatorami BST i przejazdami do dróg gminnych, a więc:

- działki nr 40/1 (EW1) i nr 40/2 - znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem R26;

- działki nr 17 (EW2), nr 18/2 i nr 18/3 - znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem R27.

Wymienione działki znajdują się wiec na obszarach, na których w planie miejscowym ustalono zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych.

Skoro, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach "po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony", nie ulega również wątpliwości Kolegium - podobnie jak odwołującej się Spółki z o.o. - że oczywiście niedopuszczalne było w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze W. sp. z o.o. 31-156 K., ul. [...] zarzuciła opisanej decyzji organu II instancji art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie wadliwej oceny dowodów podczas gdy przy braku naruszenia dyspozycji w/w przepisów wydanie zaskarżonej decyzji w takim kształcie nie byłoby możliwe, a także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 6 kpa poprzez uchylenie w całości decyzji organu I instancji przy równoczesnym orzeczeniu co do istoty sprawy w innym zakresie, niż orzekł organ I instancji (zawężenie rozstrzygnięcia do części przedmiotu postępowania). Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W rozpatrywanym przypadku zaistniała bowiem sytuacja, gdzie postępowanie pierwszoinstancyjne toczyło i zakończyło się decyzją Burmistrza O.Ś. w sprawie realizacji przedsięwzięcia pn. "Farma Wiatrowa O.Ś." polegającego na budowie 4 turbin wiatrowych o mocy ok. 2 MW każda wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego do zlokalizowania w obrębach : O.Ś., K., K., P., W. w gminie O.Ś.. Wskazać należy, iż na skutek OOS wnioskodawca (skarżąca) zmodyfikowała, wniosek pierwotny, wnioskując o podjęcie zawieszonego postępowania w wariancie innym niż pierwotnie wnioskowany. Burmistrz O.Ś. podejmując w dniu 20.07.2012 r. postanowieniem znak [...] zawieszone z urzędu postępowanie, poinformował strony o nowym, zwiększonym zasięgu przedsięwzięcia o działki nr 108/1, 280/1, 280/2, 281 i 295 w obrębie W.. Dla tak zdefiniowanego przedsięwzięcia toczyło się dalsze postępowanie, a Organ I instancji zakończył je decyzją - co prawda wadliwą, ale zgodną z zakresem przedmiotowym wniosku.

Rozstrzygnięcie nadzorcze SKO ograniczyło jednak przedmiot postępowania do obrębów O.Ś., K., K., P. w gminie O.Ś. (pominięto obręb W.), co w sposób ewidentny kłóci się z sentencją decyzji nadzorczej, która (jak wynika z jej treści) uchyla w całości wadliwą decyzję pierwszoinstancyjną. Opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania dokonane przez organ II instancji, w ocenie skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż niewątpliwie poprawne rozpoznanie przez SKO zakresu wniosku, i tym samym skarżonej decyzji, skutkowałoby uchyleniem przez SKO decyzji Burmistrza O.Ś. w całości, a nie jak obecnie jedynie w części, pozostawiając w mocy zaskarżoną (wadliwą w całości, z czym organ odwoławczy w pełni się zgadza) decyzję organu pierwszoinstancyjnego w części dotyczącej obrębu W..

Samo pominięcie niektórych wnioskowanych działek lub błędy pisarskie (oczywiste omyłki) nie miałyby istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, jednak w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, gdy organ orzeka o innym niż wnioskowano przedsięwzięciu. SKO zakłada, bowiem, że przedsięwzięcie zostało zdefiniowane w pierwotnym wniosku. Nie dostrzega jednak specyfiki postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko [OOS].

Otóż, w takim przypadku zdaniem skarżącej nierzadko się zdarza, że w wyniku oceny OOS zachodzi konieczność modyfikacji pierwotnego wniosku (co jest zresztą istotą OOS). W jej trakcie pierwotne zamierzenie inwestycyjne poddawane jest ocenie pod kątem istotności oddziaływania na środowisko, zaś w wyniku takiej oceny Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko [Raport] określa docelową wersję (wariant) przedsięwzięcia proponowany do realizacji przez wnioskodawcę, czasami inny niż wnioskowany pierwotnie. Inaczej jest w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - tutaj raport opracowywany "z ustawy" i składany jest wraz z wnioskiem [nie w oparciu o postanowienie o jego zakresie, jak dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko] definiuje przedsięwzięcie. W przypadku potencjalnego znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko o ostatecznym kształcie (zakresie) przedsięwzięcia decyduje wynik badań i analiz, których zakres wyznacza organ w postanowieniu w sprawie konieczności przeprowadzenia OOS i zakresie raportu. Zawieszenie postępowania do czasu dostarczenia raportu ma na celu umożliwienie wnioskodawcy zdefiniowania preferowanego wariantu przedsięwzięcia (nie można założyć jednego wariantu - żądany zakres raportu przewiduje minimum warianty alternatywne).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie miała uzasadnionych podstaw.

Omówienie motywów wyroku należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poddał kontroli zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. i stwierdził, że decyzja ta odpowiada prawu, a zatem nie ma podstaw, aby ją uchylić, a o co wnosiła strona skarżąca.

Zdaniem sądu nie budzi wątpliwości ustalenie organów, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Wobec tego należy powiedzieć, że w myśl art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Wydanie decyzji - w myśl art. 80 ust. 2 ustawy, co jest w niniejszej sprawie kluczowe i niesporne, następuje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

W ocenie sądu cytowany przepis art. 80 ust. 2 ustawy w zdaniu pierwszym zawiera normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanego zamierzenia na środowisko (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r. II SA/Wr 48/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy przy tym dodać, że organ dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednoznaczne i arbitralne stwierdzenie, iż taka zgodność ma miejsce (por. M. Nowicka, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II OSK 238/10, ZNSA 2011/5, s. 177-180).

Natomiast stwierdziwszy częściową sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, organ nie będzie miał innego wyjścia jak wydać decyzję odmawiającą określenia uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia (por. K. Gruszecki, Glosa do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., II SA/Wr 48/14, Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa 2015/1, s. 37).

Tym wymaganiom ustawowym organ II instancji w pełni sprostał, albowiem w uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowo ocenił zamierzenie inwestycyjne po kątem stosownych uregulowań planu miejscowego. Należy także podzielić stanowisko organu, że treść rozstrzygnięcia powinna sprowadzać się do sformułowania: "odmawia zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia" bądź "odmawia ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia", a nie jak błędnie to ujęto w osnowie decyzji organu I instancji: "odmawia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 268-269).

Dlatego organ odwoławczy był uprawniony do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem strony z dnia 20 października 2011 r., uzupełnionego pismem strony z dnia 15 listopada 2011 r., podczas gdy organ I instancji zakres sprawy określił w swej decyzji błędnie.

We wniosku z dnia 20 października 2011 r. wskazano jako miejsce realizacji przedsięwzięcia: "Obręb nr 001 O.Ś. - arkusz 24 działka nr: 70, Obręb 001 O.Ś. - arkusz 43 działki nr: 21, 12, 14, Obręb 001 O.Ś. - arkusz 44 działki nr: 8, 49/390, 48/390, 47/390, 53, 22, 20, Obręb nr 6 K. - działki nr: 74/2, 72, 86/1, 88/29, 102, 17/1, 20/1, 98/1, 97/2, 96/1, 3/11, 3/15, 27, Obręb nr 7 K. - działka nr: 320/5 oraz Obręb nr 16 P. - działki nr: 85/3, 85/4, 85/2, 80, 40/1, 40/2, 18/2, 18/3, 17".

W piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. Spółka z o.o. W. uzupełniła wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, dodając w obrębie K. działki nr 3/16 i nr 3/17. W tym zakresie wyjaśniła, że działka o nr 3/11 została podzielona na działki nr 3/16 i nr 3/17. Poprawiono również obręb działki nr 320/5, wskazując na obręb K. (pierwotnie – K.). Wyłączywszy z zakresu objętego wnioskiem działkę nr 47/390, Spółka z o.o. wyjaśniła, że "zgodnie z załączonym wypisem (działka ta - przyp. Kolegium) posiada nr 53". Do pisma załączono "mapy ewidencyjne z naniesionymi obszarami oddziaływania".

We wspominanym wyżej Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - na str. 7 - wymieniono zaś następujące działki: "nr 70, 21,12, 8 obręb 001 O.Ś., 72, 86/1, 88/29,102, 17/1, 20/1, 98/1, 97/2, 96/1, 11/3, 26, 27, 3/16 obręb 006 K., 320/5 obręb 007 K., 85/3, 85/4, 85/2, 80, 40/1, 40/2, 18/2, 18/3, 17 obręb 0016 P., 281, 280/1, 280/2, 282 i 108/1 obręb 0021 W.".

Zgodnie z Raportem, jak wspominano, na działkach w obrębie W. planowana jest "trasa kabli energetycznych i światłowodowych"(str. 8). Działka nr 11/3 w obrębie K. oznaczona jest symbolem DKL, działka nr 26, w obrębie K. - symbolem KDD, działka nr 3/16, obręb K., symbolem MN/7(2).

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło, że niesprzeczne było podawane przez Spółkę z o.o. W. położenie samych instalacji - turbin, wraz z infrastrukturą bezpośrednio im towarzyszącą. W takiej sytuacji, biorąc pod uwagę co najmniej "niechęć" Spółki do doprecyzowania lokalizacji całego przedsięwzięcia, a wręcz doszukiwanie się w takim żądaniu znamion przestępstwa, Kolegium uznało, że nie ma przeszkód do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie.

Ponieważ przesądzającym o lokalizacji przedsięwzięcia dokumentem jest wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, nie zaś raport o oddziaływaniu na środowisko, konstruując osnowę decyzji z dnia [...] r. i określając miejsce realizacji przedsięwzięcia Kolegium wskazało działki wymienione we wniosku Spółki z o.o. o wydanie decyzji środowiskowej z dnia [...] r., uzupełnionym pismem Spółki z o.o. z dnia 15 listopada 2011 r. Jednocześnie Kolegium podało źródło, z którego czerpało wiedzę o miejscu realizacji przedsięwzięcia (wniosek i jego uzupełnienie).

W związku z powyższym nie ma znaczenia treść wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania, albowiem ramy postępowania zostały określone wnioskiem strony z 20 października 2011 r. (z uzupełnieniem z dnia 15 listopada 2011 r.) i tylko w takim zakresie postępowanie mogło być podjęte i toczyć się dalej. Z tego powodu, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości – nie można tu mówić, wbrew zarzutom skargi, że pozostała w obrocie prawnym wadliwa decyzja organu I instancji w części dotyczącej obrębu W.. Ze skargi a tym bardziej z akt administracyjnych nie wynika, aby strona dokonała tej modyfikacji zakresu obszarowego inwestycji w wyniku przebiegu oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, w toku którego nota bene strona nie odpowiadała na wezwanie i pisma organów i nie uzupełniła przedłożonego raportu zgodnie z oczekiwaniami organów rozstrzygającego i uzgadniającego, o czym organ II instancji pisze obszernie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Jest to o tyle ważne, że istotą postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko planowanej przez stronę inwestycji, aby w miarę zgodnie na skutek ścisłej współpracy organu i inwestora ten ostatni uzyskał cel w postaci realizacji tej inwestycji przy możliwie najlepszym uwzględnieniu wymogów ochrony środowiska (art. 81 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r.).

Reasumując należy powiedzieć, że w świetle poczynionych przez Sąd rozważań, zarzuty skargi okazały się nietrafne. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie administracyjnej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro i tak z uwagi na treść planu miejscowego planowane zamierzenie nie było możliwe do realizacji, czemu skarżąca nie zaprzecza. W związku z tym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

H.B.7.08.2015 r.