Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1015/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M.W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] lipca 2018 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę D. W. i M. W.; 2. odrzucić skargę M. W. i J W.


UZASADNIENIE

Skarżący: D. W., M. W., M. W.i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] lipca 2018 r., znak: [....], utrzymujące w mocy postanowienie GINB z dnia [....] maja 2018 r., znak: [....] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku D. W. i M. W.o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [.....] maja 2018 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone do Sądu postanowienie zostało doręczone wyłącznie D. W. i M. W. Natomiast skarżący: M. W. i J. W. nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji i nie doręczono im zaskarżonego do Sądu postanowienia, ponieważ nie byli stronami postępowania administracyjnego, ale mimo tego wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [.....] maja 2018 r. W konsekwencji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [....] lipca 2018 r. znak: [....] umorzył postępowanie z wniosku M. W. i J. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [....] maja 2018 r., znak: [....], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2018 r. wezwano skarżących: D. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony odrębnymi przesyłkami D.W. i M. W.w dniu 10 listopada 2018 r. (karta 20 i 21). Zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 19 listopada 2018 r.

Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 7 grudnia 2018 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2341/18 odrzucił skargę, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., ponieważ skarżący nie uiścili wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II OZ 376/19 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sad podał, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez żadnego ze skarżących wpisu w ustawowym terminie, mimo że zostali wezwani do solidarnego usunięcia tego braku fiskalnego. Jednakże stanowisko Sądu w tym zakresie nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Z akt wynika bowiem, że zarządzenie do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego zostało skierowane tylko do D. W. i M.W. Brak jest natomiast wezwania pozostałych skarżących do uiszczenia wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto, z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie skarżący D. W. i M. W. zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 200 złotych. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone odrębnymi przesyłkami D. W. i M.W. w dniu 10 listopada 2018 r. (karta 20 i 21). Zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 19 listopada 2018 r.

Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 7 grudnia 2018 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony.

Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że skarżący D. W. i M. W. nie zastosowali się do wezwania Sądu, bowiem nie uiścili w terminie należnej kwoty wpisu sądowego.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę D. W. i M. W., o czym postanowił w punkcie pierwszym postanowienia.

Skarga M. W. i J. W. również podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia.

Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący M. W.i J. W. nie posiadają indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie są również podmiotami uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący M. W. i J. W. nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji i nie doręczono zaskarżonego postanowienia. Ww. skarżący wprawdzie wnieśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [.....] maja 2018 r. i w konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [....] lipca 2018 r. znak: [.....] umorzył postępowanie z wniosku M. W.i J.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [....] maja 2018 r., znak: [.....] odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaskarżone do Sądu postanowienie zostało doręczone wyłącznie D.W.i M. W.

W związku z powyższym, skarżący M. W. i J.W. nie mogli skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu.

Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny M.W.i J. W. wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje im uprawnienia do wniesienia skargi, w niniejszej sprawie należało uznać, że skarżący M. W. i J. W. nie zaliczają się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadniało odrzucenie skargi.

W konsekwencji uznać należało, że skarżącym M. W.i J.W. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po ich stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność ich skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę M. W. i J.W., o czym postanowił w punkcie drugim postanowienia.