Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1451/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 30 c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie informacji dotyczącej ponownej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do ponownego rozpatrzenia w zakresie przeprowadzenia ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie złożonego przez stronę skarżącą; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2008r. [...] Sp. z o.o. w [...] złożyła wniosek o dofinansowanie projektu któremu nadano numer [...].

W odpowiedzi na powyższy wniosek Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości pismem z dnia [...] grudnia 2008r. [...] poinformowała wnioskodawcę o pozytywnej ocenie wniosku skutkującej uzyskaniem 70 pkt. Poinformowano jednocześnie zainteresowaną, że ze względu na wyczerpanie środków finansowych w budżecie programu podpisanie umowy o wsparcie jest obecnie niemożliwe.

Pismem z dnia 16 styczna 2009r. Spółka złożyła protest kwestionując ocenę złożonego wniosku o dofinansowanie.

W uzasadnieniu ww. pisma podkreślono m. in., że wnioskowi bezzasadnie nie przyznano:

1) 4 punktów za kryterium "procentowy wzrost przychodów z eksportu towarów/usług w wyniku realizacji projektu 3 lata po jego zakończeniu wyniesie powyżej 20%",

2) 4 punktów za kryterium "dodatkowym efektem projektu jest wprowadzenie nowych rozwiązań organizacyjnych lub nowych rozwiązań marketingowych prowadzących do poprawy produktywności i efektywności",

3) 2 punktów za kryterium "projekt ma pozytywny wpływ na polityki horyzontalne UE wymienione w art. 16 i 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 politykę równości szans",

4) 4 punktów za kryterium "projekt ma pozytywny wpływ na polityki horyzontalne nie wymienione w art. 16 i 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006: ochronę środowiska".

Pismem z dnia [...] lutego 2009r. [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości poinformowała o uznaniu protestu za zasadny w zakresie kryterium pozytywny wpływ na polityki UE wymienione w art. 16 i 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006: politykę równości szans. Jednocześnie uznano protest za niezasadny w odniesieniu do pozostałych kryteriów.

W piśmie o którym mowa poinformowano spółkę, że wyniki oceny merytorycznej fakultatywnej projektu przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia protestu są wiążące i nie przysługuje od nich dodatkowo żaden ośrodek odwoławczy przewidziany w art. 30 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. nr 227 poz. 1658 ze zm.)

W dniu 23 lutego 2009r. skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z uznaniem protestu za częściowo bezzasadny.

Wniosek został skierowany do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego nie zaś do PARP.

W jego treści podtrzymano argumenty zawarte w proteście.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego pismem z dnia [...] marca 2009r. poinformowało skarżącą o uznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za zasadny w kryterium "dodatkowym efektem projektu jest wprowadzenie nowych rozwiązań organizacyjnych lub nowych rozwiązań marketingowych prowadzących do poprawy produktywności i efektywności" kierując wniosek w tym zakresie do ponownej oceny Komisji Konkursowej. Jednocześnie podtrzymano stanowisko PARP w zakresie negatywnej oceny projektu w ramach kryterium "procentowy przyrost przychodów z eksportu towarów/ usług w wyniku realizacji projektu 3 lata po jego zakończeniu wyniesie powyżej 20%".

Pismem z dnia [...] maja 2009r. [...][...] poinformowała skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie realizacji projektu wobec uznania środka odwoławczego za zasadny został skierowany do ponownej oceny merytorycznej fakultatywnej. W jej wyniku projekt został oceniony pozytywnie i uzyskał 74 punkty, jednakże podpisanie umowy wsparcia nie było możliwe albowiem minimalna liczba punktów jaką należało uzyskać do podpisania umowy o dofinansowanie wynosiła 75. Przedstawiono jednocześnie informacje dotyczące ponownej oceny w zakresie kryteriów co do których uznano zasadność odwołania oraz informacje dotyczące oceny kryteriów, które nie stanowiły przedmiotu ponownej oceny Komisji Konkursowej.

Rozstrzygnięcie zawarte w ww. piśmie zostało zaskarżone przez Spółkę z o.o. [...].

Skarżąca zarzuciła temu rozstrzygnięciu:

A. Naruszenie prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. nierozpoznanie istoty sprawy,

2. naruszenie zasady legalności i praworządności,

3. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania,

4. naruszenie zasady działania w zaufaniu do organów Państwa,

5. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zastosowanie niedopuszczalnej dowolnej ich oceny,

6. naruszenie zasady prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięć administracyjnych.

B. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. naruszenie Konstytucyjnej zasady równości poprzez jej zastosowanie,

2. naruszenie Konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa poprzez jej niezastosowanie,

3. naruszenie Konstytucyjnej, oraz wyrażonej w wyspecyfikowanych skargą administracyjną aktach prawnych, zasady niedyskryminacji poprzez ich niezastosowanie,

4. naruszenie Ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej poprzez jej niezastosowanie,

5. naruszenie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 z późn. zm.) poprzez błędną jej wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

6. naruszenie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r., w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (z późn. zm.).

Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu, względnie o stwierdzenie jego nieważności lub wydania z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę z dnia 26 marca 2009r. Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej odrzucenie podnosząc iż jest ona niedopuszczalna.

Postanowieniem z dnia 2 października 2009r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 931/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki z o.o. [...] w [...] na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] maja 2009r. wydane w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu podnosząc iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II GSK 1097/09 uchylił je wskazując iż kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie była możliwość wniesienia skargi do sądu I instancji na rozstrzygnięcie PARP z dnia 7 maja 2009r.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że na skutek błędu skarżącej niedostrzeżonego przez sąd I instancji stroną w przedmiotowej sprawie był Minister Rozwoju Regionalnego. To za pośrednictwem Ministra Rozwoju Regionalnego została wniesiona skarga do sądu I instancji. To ten organ udzielił odpowiedzi na skargę, otrzymał postanowienie o odrzuceniu skargi, jak i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną. Stwierdzono, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym PARP której działanie zaskarżono na żadnym etapie tego postępowania nie była powiadomiona o toczącym się postępowaniu a brak reakcji sądu na błędne wskazanie przez skarżącą organu którego działanie zaskarżono spowodował pominięcie trybu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. w tym ewentualnie zastosowanie instytucji autokontroli przez właściwy organ. Tym właściwym organem był oczywiście PARP.

W kolejnej odpowiedzi na skargę (z dnia 11 sierpnia 2010r.) podmiot tym razem właściwy (PARP) wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podkreślono m. in., że skarga powinna zostać odrzucona albowiem została wniesiona po upływnie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.

Skoro zatem rozstrzygnięcie PARP będące przedmiotem skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 maja 2009r. to wniesienia skargi do PARP w dniu 5 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której sąd przekazał skargę) nastąpiło o przekroczeniu trzydziestodniowego terminu.

Alternatywny wniosek o oddalenie skargi został sformułowany przez PARP jedynie z ostrożności procesowej.

Sąd zważył co następuje:

Wniesienie skargi skutkowało koniecznością stwierdzenia, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazaniem sprawy Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do ponownego rozpatrzenia w zakresie rozpoznania protestu. Uzasadnienie powyższego stanowiska musi być jednak poprzedzona kilkoma uwagami natury ogólnej.

Otóż sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 zd. 1 p.p.s.a.), zaś ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.). Poza tym prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.).

Oznacza to iż w sprawie niniejszej decydujące znaczenie ma stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1097/09 a mówiąc precyzyjniej w jego uzasadnieniu.

Konsekwencją powyższego jest uznanie iż druga odpowiedź na skargę (z dnia 11 sierpnia 2010r.) wniesiona przez podmiot właściwy (PARP) oraz stanowisko w niej wyrażone było w istocie zrealizowaniem autokontroli na którą zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2010r.

Jeśli chodzi natomiast o kwestie natury merytorycznej to zdaniem sądu ponowna kontrola dokonana przez ekspertów która była konsekwencją uznania środka odwoławczego za zasadny była przynajmniej w części iluzoryczna. Świadczy o tym porównanie ocen komisji konkursowej oraz ich uzasadnień co do niektórych kryteriów, które wyrażone zostały w pismach PARP z dnia [...] grudnia 208r. (pismo sprzed wniesienia protestu), oraz z dnia [...] maja 2009r. (pismo po wniesieniu protestu).

Chodzi w szczególności o kryterium "projekt ma pozytywny wpływ na polityki horyzontalne UE wymienione w art. 16 i 17 Rozporządzenia Rady (WE) NR 1083/2006:

- pozytywny wpływ na politykę równości szans,

- pozytywny wpływ na ochronę środowiska.

Maksymalna ilość punktów możliwych do zdobycia w tym kryterium była odpowiednio 2 i 4 (łącznie 6). Zarówno pierwszy jak i drugi oceniający przyznali skarżącej odpowiednio 0 i 0 punktów. Sytuacja taka miała miejsce zarówno w przypadku oceny której wyniki przedstawiono w piśmie z dnia [...] grudnia 2008r. jak i w przypadku oceny ponownej której dotyczy późniejsze pismo z dnia [...] maja 2009r.

Jednak nie zbieżność ilości punktów przyznanych w następstwie przeprowadzonych ocen (zero) budzi wątpliwości, ale ich uzasadnienie. Oczywistym jest, że członkowie komisji konkursowej w przypadku ponownej oceny mogli dojść do wniosku, że skarżącej nie należą się żadne punkty w tym kryterium.

Nie jest jednak możliwe aby uzasadnienia ich stanowisk (przy założeniu, że istotnie były to inne osoby) były identyczne. Owa identyczność dotyczy przecież nie tylko zawartości słownej, ale także zastosowanej interpunkcji, nawiasów, itp. Dokładna analiza tychże uzasadnień prowadzi do wniosku, że późniejsze z nich są wierną kopią wcześniejszych.

Taki stan rzeczy powoduje, iż jako oczywisty jawi się wniosek, że było nieprawdopodobne aby uzasadnienia ponownych ocen były uzasadnieniami oceniających powtórnie. Ich skopiowanie (które w rzeczywistości miało miejsce) podważa nie tylko rzetelność tychże ocen ale i budzi uzasadnione wątpliwości co do rzetelności oceniających.

Powyższe twierdzenie jest uprawnione także dlatego, że skarżący przedstawił dosyć obszerną argumentację wskazująca dlaczego nie zgadza się z ocenami członków komisji konkursowej zaprezentowanymi po raz pierwszy (w piśmie PARP z dnia 12 grudnia 208r.).

Identyczność uzasadnień, o których mowa świadczy o tym iż dokonując oceny powtórnej nawet nie próbowano odnieść się choćby do niektórych argumentów skarżącego. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że ewentualne przyznanie tylko jednego punktu w kryterium o którym mowa przesądzałoby o tym iż wniosek skarżącej uzyskałby w sumie taką ilość punktów (75) która uzasadniałaby podpisanie umowy o dofinansowanie. W tym stanie rzeczy pozostałe zarzuty skarżącego tracą na znaczeniu.

Z przedstawionych względów Sąd uwzględnił skargę i działając w oparciu o przepis art. 30 c ust 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł jak i w sentencji wyroku.