Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1180/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca E. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z brakiem uzasadnienia wniosku, Sąd zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2010 r., wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania w terminie 7 dni, okoliczności uprawdopodobniających konieczność wstrzymania wykonania decyzji. Wezwanie pełnomocnik odebrał w dniu 6 lipca 2010 r., jednak do dnia 19 sierpnia 2010 r., mimo zakreślonego 7 – dniowego terminu, nie nadesłano odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o

wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Orzekając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz

niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do

konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Potwierdza to

również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r.,

sygn. akt FZ 65/04, w świetle którego brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Inicjatywa do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, nie publ.). Należy podkreślić, iż samo oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej, iż firma utraci płynność finansową, nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia o dużej uciążliwości nałożonej kary. Nie odnosząc się natomiast do wezwania Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r., nie dostarczono bowiem dokumentów świadczących o trudnej sytuacji osobistej czy też majątkowej strony skarżącej, stanowiącej

przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe należało orzec, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.,

jak w sentencji postanowienia.