Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 814/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 245 par. 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 października 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej odmawiającej uznania przerwy w prowadzonej działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – M. N. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

M.N. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej odmawiającej uznania przerwy w prowadzonej działalności gospodarczej.

We wniosku tym skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Od 2000 roku jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jego jedynym źródłem utrzymania jest pomoc finansowa udzielana przez rodzinę oraz środki otrzymywane w przeszłości od znajomych za prace u nich wykonywane, służące do życia na skraju egzystencji w okresie bezrobocia. Jednocześnie skarżący wskazał, że jego majątek stanowią nieruchomości w postaci mieszkania (udział ½) o pow. 36 m2 oraz działka o pow. 0,27 ha (udział ½). Ponadto skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.

Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 października 2009 roku wezwano wnioskodawcę do nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, wskazania kwoty pomocy finansowej udzielnej przez rodzinę oraz określenia kwoty środków przeznaczanych na wydatki związane z opłatami za podstawowe świadczenia wraz z jej udokumentowaniem poprzez złożenie faktur i rachunków - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w drodze pisma procesowego z dnia 26 października 2009 roku ponownie wskazał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wyjaśnił, że nie posiada rachunków bankowych, a koszty jego utrzymania w całości pokrywa rodzina i znajomi. Do pisma załączył ostatnie rachunki związane z opłatami za podstawowe świadczenia (opłaty za mieszkanie, telefon, gaz, energię elektryczną), a także orzeczenie i zaświadczenie lekarskie dotyczące jego zdrowia.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".

Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).

Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Od 2000 roku jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jego jedynym źródłem utrzymania jest pomoc finansowa udzielana przez rodzinę i znajomych, z której korzysta ponosząc wydatki związane z opłatami za podstawowe świadczenia. Majątek skarżącego stanowią przy tym nieruchomości w postaci mieszkania (udział ½) o pow. 36 m2 oraz działka o pow. 0,27 ha (udział ½).

Wobec powyższego Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wobec przedstawionej sytuacji materialnej skarżący nie mógłby ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, związanych z wniesieniem skargi. Tym niemniej, zważywszy na tożsamy charakter pomocy prawnej świadczonej przez radców prawnych i adwokatów w ramach wykonywanego zawodu (w zakresie obejmującym występowanie przed sądami i urzędami), Referendarz sądowy uznał za zasadne w niniejszej sprawie przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i

art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

(MSI)