Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1190/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 oraz art. 61 par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. C. i M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania sieci wodociągowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie wymierzenia skarżącym kary z tytułu nielegalnego użytkowania sieci wodociągowej.

Nie zgadzając się z przedmiotowym postanowieniem, S. C. i M. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której jednocześnie zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnieśli, że zachodzi niebezpieczeństwo, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne wywoła po ich stronie trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podali, że otrzymali już wezwanie do dobrowolnej zapłaty, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wysokość kary ([...] zł) jest tak drastyczna, że nie mają oni możliwości jej uiszczenia w gotówce. Możliwość dobrowolnej zapłaty jest więc całkowitą fikcją. Z kolei niedokonanie wpłaty spowoduje, wszczęcie egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie – zajęcia nieruchomości, rzeczy ruchomych, rachunków bankowych, a następnie zbywanie tego majątku przez komornika skarbowego. Skutki te będą trudne do odwrócenia w przypadku, wydania przez Sąd wyroku zgodnego z wnioskami skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl przepisu art. 61 § 3 cytowanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie nie można uznać za wystarczające w tej mierze, ogólne powołanie się na brak możliwości uiszczenia kary w gotówce. Skarżący powinni wyjaśnić na czym polega niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także przedstawić na potwierdzenie powyższego dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Skarżący powołując się na brak środków na uiszczenie kary, nie przedstawili żadnych okoliczności dotyczących ich sytuacji ekonomicznej, nie dołączyli jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie. W tej sytuacji brak jest możliwości oceny sytuacji skarżących w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podziela bowiem pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 605/13).

Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący nie wykazali w sposób dostateczny i nie uprawdopodobnili wystarczająco zaistnienia w tej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stąd też na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.