Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2130/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 203 pkt 1, art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 25
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
article: art. 75, art. 78
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik- Grzanka Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 829/15 w sprawie ze skargi L.D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz L.D. 4300 (cztery tysiące trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/GI 829/15 oddalił skargę L.D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

W dniach od 3 do 15 kwietnia 2014 r. [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [..] przeprowadził w przedsiębiorstwie L.Z. w [..] (dalej: skarżący) kontrolę w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.). Z kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez L.D..

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] (WITD), działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 oraz 93 ust. 1 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11.150 zł za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ uznał, że w sprawie nie występują okoliczności wymienione w art. 92b i art. 92c u.t.d., tj. okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do zeznań L..D.cioła zapisanych w protokole z dnia 15 kwietnia 2014 r., a zdaniem organu należało wyjaśnić, czy doszło w rzeczywistości do nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w przypadku kierowcy J.G.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu L.D.w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r. złożył wyjaśnienia, a organ dodatkowo przesłuchał kierowcę J.G. - protokół z dnia 4 kwietnia 2015 r., w którym ten wyjaśnił, że w wymienionych dniach wykonując transport, prawidłowo używał przełącznika grup czasowych.

Uwzględniając dodatkowo zebrany materiał dowodowy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją dnia [...] marca 2015 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11.150 zł. Na wskazaną karę pieniężną składają się kary za:

1. - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę - w wysokości 3.000 zł - l p.6.3.11 załącznika nr 3 (6 przypadków x 500 zł),

2. - naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd – lp. 6.3.12 – w wysokości 500 zł,

3. nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - l.p.8.3 - w wysokości 1000 zł,

4. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - l.p. 5.1.1 w wysokości 100 zł za stwierdzony jeden taki przypadek,

5. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego - o czas powyżej 15 minut do 30 minut (750 zł – 5 x 150 zł) oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut - (200 zł) zgodnie z l.p. 5.2.1 i l.p. 5.2.2. załącznika,

6. nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców - l.p. 8.4 - w wysokości 3.300 zł – 11 x 300 zł,

7. skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas powyżej 15 min. do jednej godziny - l.p 5.3.1. w wysokości 900 zł – 9 x 100 zł i za każdą następną rozpoczętą godzinę - l.p 5.3.2 w wysokości 1.400 zł. – 7 x 200 zł.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [..] czerwca 2015 r. Nr [...]utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie zostały dopełnione przez przedsiębiorcę obowiązki terminowego wczytywania danych z urządzenia rejestrującego oraz danych z karty kierowców. Przedsiębiorca nie prowadził także ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.jed. Dz.U. z 2012 r., poz.1155 ze zm., dalej: ustawa o czasie pracy kierowców). W ocenie organu naruszone zostały także przepisy tej ustawy dotyczące przerw w pracy udzielanych kierowcom w myśl art. 13.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 u.t.d. Skoro przedsiębiorca powierzył kierowcy wykonanie zadania przewozowego, to powinien tak je zaplanować, aby kierowca był w stanie jej wykonać przy jednoczesnym przestrzeganiu norm czasu pracy kierowcy. W toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na okoliczności w jakich odbywały się przewozy w dniach, w których stwierdzone zostały naruszenia (np. obrazujących ustalenia w zakresie czasu odbioru i dostawy towaru, planowanej i rzeczywistej trasy transportu). Podkreślono, że okoliczności te powinien udowodnić sam przedsiębiorca.

Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest też właściwe (systematyczne) pobieranie danych cyfrowych, ich kontrola i zabezpieczenie. Powyższy obowiązek nie został przez skarżącego wykonany, co prowadzi do wniosku, iż skarżący, mimo obowiązku, w ustawowych terminach nie dokonywał kontroli czasu pracy kierowców (poprzez sczytywanie danych z kart kierowców, czy z urządzeń rejestrujących).

Organ odwoławczy podkreślił, iż to na prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Odnosząc się do art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (WE) nr 561/2006 (dalej: rozporządzenie nr 561/2006) podkreślił, że to właśnie przedsiębiorca organizuje pracę kierowcy i jego skuteczną kontrolę. Podstawy i przesłanki odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia zawiera art. 92a u.t.d., a ich zaistnienie zostało stwierdzone w toku postępowania.

GITD uznał również, że mając na uwadze treść art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca musi ewidencjować czas pracy kierowców w postaci zapisów na wykresówkach, wydrukach danych i plików pobranych z kart kierowcy i tachografu cyfrowego oraz innych dokumentów potwierdzających czas i rodzaj wykonywanej czynności lub w formie rejestru tworzonego na podstawie wymienionych dokumentów.

Podczas przeprowadzonej kontroli przedsiębiorca okazał jedynie pliki cyfrowe wczytane z pojazdu o numerze rejestracyjnym [..], nie okazał natomiast żadnych danych wczytanych z kart kontrolowanych kierowców, a w art. 25 pkt 3 ustawy o czasie pracy kierowców, gdzie wyszczególnione zostały formy prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców, wymieniona została ewidencja zarówno w postaci danych wczytywanych z karty kierowców jak i pojazdu, podczas gdy okazane zostały tylko te ostatnie - sczytane z pojazdu. Zasadne zatem było stwierdzenie, że przedsiębiorca nie przedstawił ewidencji czasu pracy kierowcy J.G.

Za nieuzasadniony GITD uznał zarzut odwołania dotyczący przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę RS. - do którego, zdaniem przedsiębiorcy nie doszło, a kierowca tylko błędnie operował selektorem. Analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca w kontrolowanym czasie odbierał zarówno przerwy jak i inne okresy pracy, co uzasadnia używanie przełącznika. Przesłuchanie innego kierowcy nie potwierdziło nieprawidłowego używania tego przełącznika, a przedsiębiorca nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów, oprócz swojego twierdzenia.

Ł.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Sąd I instancji na wstępie wskazał, że w przedmiotowej sprawie w trakcie przeprowadzanej w przedsiębiorstwie L.D. w Żarkach kontroli działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przestrzegania przepisów o czasie pracy przez zatrudnionych u przedsiębiorcy kierowców, stwierdzono naruszenia z tytułu których nałożono karę w wysokości 11.150 zł. Zakres przeprowadzanej kontroli oraz wymagane i złożone w czasie tej kontroli dokumenty opisane zostały w protokole kontroli, który skarżący podpisał nie wnosząc do poczynionych w nim ustaleń żadnych uwag.

WSA za uzasadnioną przyjął argumentację organów z której wynika, że zgodnie z art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców ewidencja czasu pracy kierowcy powinna być prowadzona przez przedsiębiorcę w wymieniony w tym przepisie sposób, czyli zarówno w postaci zapisów na wykresówkach, jak i wydrukach danych z plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego oraz innych dokumentów potwierdzających czas i rodzaj pracy. Przedsiębiorca obowiązany jest bowiem prowadzić ewidencję w sposób wyszczególniony w art. 26d ww. ustawy, czyli we wszystkich wskazanych formach. Wobec braku pełnej dokumentacji organy słusznie nałożyły wymienioną w załączniku karę.

WSA za niezasadne uznał zarzuty w zakresie nałożenie kar z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Twierdzenie skarżącego, iż do naruszenia tego doszło wskutek błędnego operowania przełącznikiem grup czasowych nie zostało niczym poparte. Organ w tym zakresie przesłuchał kierowcę J.G., który uprzedzony o odpowiedzialności karnej za zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy stwierdził, że zawsze w dokładnie wymienionych okresach, w których organ stwierdził naruszenia, prawidłowo używał przełącznika grup czasowych. Tam, gdzie miał przerwy i odpoczynki faktyczne operował przełącznikiem czasowym i odpowiednio to odznaczał za pomocą symbolu «łóżeczka». Natomiast jeśli wykonywał inne czynności jak załadunek, rozładunek oraz nadzór na tymi czynnościami - tam zawsze używał przełącznika grup czasowych i zaznaczał jako inną pracę używając symbolu "młoteczków" Wszystkie w/w czynności w tych okresach są zarejestrowane prawidłowo zgodnie z rzeczywistością. Zasadnie zatem w takiej sytuacji organ dał wiarę zeznaniom kierowcy, który pouczony był o odpowiedzialności karnej.

Sąd I instancji podkreślił, że przedsiębiorca był prawidłowo powiadomiony o terminie i zakresie planowanej kontroli. Zawiadomienie o terminie tej kontroli odebrał osobiście i to w terminie znacznie wyprzedzającym termin planowanej kontroli. Pomimo to, w wymaganym terminie przedsiębiorca nie przedłożył wszystkich żądanych dokumentów, co wiązało się z wystosowanie do niego kolejnego wezwania w dniu 3 kwietnia 2014 r. Stwierdzone w czasie kontroli nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli a następnie w decyzji zakwalifikowane zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 92b ust. 1 u.t.d. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących i potwierdzających prawidłową organizację pracy w przedsiębiorstwie, chociaż dokumenty te wymienione były wśród tych, do przedstawienia których zobowiązywało stronę pismo z dnia z dnia 19 marca 2014 r. informujące o planowanej kontroli. Ponadto Sąd podzielił argumentację organów, że w rozpoznawanej sprawie nie można było uwzględnić przesłanek wymienionych w art. 92c u.t.d. W toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów na wyjątkowe okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary - np. obrazujące ustalenia w zakresie czasu odbioru i dostawy towaru, przedstawiające planowaną i rzeczywistą trasę transportu, ewentualne trudności związane z wykonywaniem przewozu – np. związane z postojem czy parkingiem itp.

Prawidłowo organy podkreśliły, że wymienione w art. 92c w u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można skutecznie powoływać się na ten przepis w sytuacji, gdy pracownik przedsiębiorcy działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku L.D. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzanie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) - poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ust. 1 w zw. z art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców wyrażającą się w nieprawidłowym uznaniu, iż wskazane przepisy nakazują przedsiębiorcy rejestrować czas pracy we wszystkich przewidzianych w przepisie art. 25 ust. 1 przywołanej ustawy formach, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że pracodawca może wybrać jedną z form ewidencji czasu pracy, spośród wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, co w przypadku skarżącego sprowadzało się do prowadzenia tej ewidencji w formie zapisów z tachografów cyfrowych potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonanej czynności (tj. w formie przewidzianej w art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o czasie pracy kierowców),

naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a., 75 § 1 k.p.a. - poprzez błędne zaaprobowanie faktu, iż organy pierwszej i drugiej instancji nie uwzględniły zgłoszonego przez stronę wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy zatrudnionego przez stronę, tj. R.S. pomimo, że przedmiotem tego dowodu była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, tzn. czy naruszania norm dotyczących czasu pracy przez tego kierowcę mogły być spowodowane nieprawidłowym operowaniem przełącznikiem grup czasowych, a także wyrażające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że dowód ten nie ma znaczenia dla sprawy, skoro inny kierowca J.G. - w odniesieniu do własnych naruszeń stwierdził, że prawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych;

naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na braku uwzględnienia skargi pomimo, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dn. [...] czerwca 2015 r. dopuścił się naruszeń wymienionych przepisów postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zarzucanego stronie skarżącej naruszenia l.p. 8.4 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że nie doszło do nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem), a także oparcie tych ustaleń na gołosłownym, ogólnikowym oświadczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, skarżący zarzucił Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 25 ust. 1 w związku z art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców, poprzez nieprawidłowe uznanie, że przepisy nakazują przedsiębiorcy rejestrować czas pracy kierowców we wszystkich przewidzianych art. 25 ust. 1 formach. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że istotnie WSA wyraził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku taki pogląd, który nie może zostać uznany za prawidłowy. W art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców przewidziane zostały różne formy prowadzenia przez pracodawców ewidencji czasu pracy kierowców, przy czym przepis ten nie wymaga aby ewidencja czasu pracy kierowców prowadzona była we wszystkich wymienionych w tym przepisie formach.

Na podstawie art. 26d ust. 2 i 3 ustawy ewidencję czasu pracy osób, o których mowa w art. 1 pkt 1b, to jest osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz, prowadzi podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy, odpowiednio w takich formach jak ewidencję czasu pracy pracowników.

Należy jednak podkreślić, że w niezakwestionowanym w tym zakresie stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, rozpoznawany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, ponieważ powyższe stanowisko WSA nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem skarżący nie prowadził ewidencji czasu pracy kierowcy J.G.ja w żaden ze sposobów wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji GITD, organ stwierdził, a NSA stanowisko to uznaje za prawidłowe, że pracodawca musi ewidencjonować czas pracy kierowców w jednej z form przewidzianych w art. 25 ust. 1 ustawy. Podczas kontroli skarżący okazał jedynie pliki cyfrowe wczytane z pojazdu o nr rej. [...], nie okazał natomiast danych wczytanych z kart kontrolowanych kierowców. Żaden z punktów art. 25 ust. 1 ustawy nie przewiduje jako formy ewidencji czasu pracy kierowców wyłącznie plików pobranych z tachografu cyfrowego. W myśl punktu 3 przywołanego przepisu plikom pobranym z tachografu cyfrowego muszą towarzyszyć pliki pobrane z karty kierowcy. Wobec tego nie można zaakceptować przedstawionej przez skarżącego wykładni, iż same dane pobrane z tachografu cyfrowego mogą być uznane za przewidzianą w punkcie 4 ewidencję czasu pracy kierowcy prowadzoną w formie innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanych czynności. Inne dokumenty potwierdzające czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności w rozumieniu punktu 4 to dokumenty inne niż wymienione w punktach 1-3.

Nie jest uzasadniony drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, sformułowany w punkcie 2 lit. b skargi kasacyjnej, zarzucający Sądowi I instancji nieuwzględnienie skargi, pomimo, że GITD w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych odnośnie do naruszenia l.p.8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazanie w skardze kasacyjnej załącznika nr 4, NSA traktuje jako oczywistą omyłkę, ponieważ w u.t.d. istnieją tylko trzy załączniki. Zarzut ten jest w istocie zarzutem dokonania przez GITD błędnej oceny materiału dowodowego, czego nie dostrzec miał Sąd I instancji. Skarżący kasacyjnie podważa złożone w postępowaniu administracyjnym zeznania świadka J.G., przeciwstawiając im własne wyjaśnienia. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń o błędnym posługiwaniu się przez kierowcę J.G. selektorem, czemu ten zdecydowanie zaprzeczył.

W ocenie NSA Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, stwierdzając, że ten zasadnie dał wiarę zeznaniom kierowcy, które w zderzeniu z gołosłownymi twierdzeniami skarżącego nie mogą być skutecznie kwestionowane.

Za uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał sformułowane w punkcie 2 lit. a skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne zaaprobowanie przez Sąd I instancji faktu, iż organy prowadzące postępowanie nie uwzględniły zgłoszonego przez stronę wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy R.S. na okoliczność nieprawidłowego ustawienia przez niego w określonych dniach selektora aktywności. WSA za prawidłowe uznał stanowisko organu orzekającego, zgodnie z którym nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy R.S., ponieważ twierdzeniom skarżącego zaprzeczył już inny kierowca. Sąd I instancji nie zauważył jednak, że skarżący wnioskował o przesłuchanie R. S. w celu ustalenia okoliczności, że w stosunku do tego kierowcy w określonych dniach nie doszło do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, a jedynie w określonych dniach błędnie operował on selektorem. "Inny kierowca", to J.G., który został przesłuchany na okoliczność błędnego operowania selektorem przez niego, a nie przez innego kierowcę R.S., której to wiedzy nie mógł posiadać.

W sytuacji gdy na skarżącego nałożono karę również za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę R.S., za uzasadniony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż odmowa przeprowadzenia wnioskowanego dowodu została dokonana z naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 i 2 k.p.a., które to przepisy nakazują dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz uwzględnienie wniosku strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, co w rozpoznanej sprawie niewątpliwie miało miejsce.

Postępowanie dowodowe powinno zostać uzupełnione o dowód z przesłuchania w charakterze świadka R.S., a ocena tego dowodu zostanie dokonana po jego przeprowadzeniu, z uwzględnieniem całego zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona uchylił zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego NSA orzekł na mocy art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

Na zasądzone koszty sądowe składają się: wpis od skargi 400 zł, opłata za uzasadnienie wyroku 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł.