Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1906/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c, 6j, 6k, 6r
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, , Protokolant: referent Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M.K. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. i A.K. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, organ II instancji) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Związku Gmin Powiatu D. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 189 zł.

Z akt sprawy wynika, że strona nie złożyła w przewidzianym terminie (do dnia 15 marca 2013 r.) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, natomiast w dniu 31 lipca 2013 r. złożył deklarację niezgodną z obowiązująca opłatą wynikającą z uchwały Rady Miejskiej D. Nr XXX/211/12 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2013 r., poz. 1099 z późn. zm., dalej: uchwała). Dnia 30 sierpnia 2013 r. organ gminny wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości tej opłaty, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1372/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu uchylił obie decyzje z uwagi na wadliwe przeprowadzenie postępowania i wadliwe skierowanie decyzji do jednego z małżonków. WSA nakazał przeprowadzenie przez organy postępowania w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z udziałem obojga współwłaścicieli nieruchomości, której postępowanie to dotyczyło, i zaadresowanie na nich rozstrzygnięć wydanych w sprawie.

Organ I instancji uwzględniając zalecenia Sądu postanowieniem z dnia [...] wszczął ponownie postępowanie, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] Organ określił powołując się na skarżącym opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 189 zł. Organ powołał się na art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 z późn. zm. - dalej "u.c.p.g."), przy określeniu opłaty uwzględnił wyniki postępowania dowodowego, tj. że nieruchomość zamieszkiwana jest przez trzy osoby oraz, że odpady odbierane były regularnie raz w tygodniu, a przy tym jako odpady gromadzone selektywnie.

Wysokość opłaty organ ustalił z uwzględnieniem stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określonej w ww. uchwale Rady Miejskiej D., a mianowicie 10,50 zł na mieszkańca, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny (§ 2 pkt 2 uchwały).

W złożonym odwołaniu skarżący podnieśli, że określona przez organ wysokość opłaty nie przystaje do (niewielkiej) ilości odpadów rzeczywiście wytwarzanych na nieruchomości stron, których stan objętościowy i wagowy wynika z przedłożonego zestawienia. Wskazali, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi w istocie zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia i winna (opłata) odpowiadać rzeczywistym kosztom świadczonej usługi. W sprawie natomiast, wbrew wspólnotowej zasadzie "zanieczyszczający płaci", opłata - z uwagi na jej wysokość - nie jest powiązana ze stopniem przyczyniania sie stron do zanieczyszczenia środowiska.

SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, odwołując się do przepisów art. 6j ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2, ust. 4 i ust. 4a u.c.p.g. stwierdziło, że ustawodawca ustanowił jedynie dwie wymienione w nich przesłanki mogące stanowić podstawę zróżnicowania stawek opłat, pośród których nie wymieniono, wbrew stanowisku stron, ilości odbieranych odpadów z poszczególnych nieruchomości zamieszkałych przez jej właścicieli. Ponadto z całości przepisów u.c.p.g. wynika, że przedmiotowa opłata nie jest wyłącznie opłatą za świadczenie usługi odbierania i wywożenia odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, lecz powiązana jest z określonym obszarem realizacji zadań publicznych przez gminy.

Organ II instancji wyjaśnił również, że rozróżnienie pojęcia "opłata" czy też "podatek" w przedmiotowej sprawie nie ma istotnego znaczenia i nie wpływa na wynik prowadzonego postępowania, albowiem sporna opłata jest daniną publiczną wywołującą następstwa w postaci rygorów, jakie towarzyszą wprowadzaniu danin publicznych. Wszelkie istotne dla tej opłaty elementy zostały uregulowane ustawą oraz aktami prawa miejscowego, dopuszczonymi w oparciu o delegację ustawową. Wobec przesądzenia w tych aktach kryterium i sposobu naliczenia opłaty, dowody w postaci dokumentacji oraz zestawień ilości odebranych odpadów (tzw. "balastu") z nieruchomości stron - nie mogły stanowić podstawy do odmiennego określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Końcowo Kolegium zaznaczyło, że brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania odnośnie naruszenia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE L 312 z dnia 22.11.2008) oraz Konstytucji RP wynikało z ich (zarzutów) ogólnikowego charakteru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 14 Dyrektywy 2008/98/WE w powiązaniu z art. 174 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz.Urz. UE 2006 C 321E),

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 127, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 w związku z art. 191 oraz art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015, poz. 613 z późn. zm., dalej - "O.p."),

- art. 153 w powiązaniu z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), a także

- art. 2, art. 30, art. 32, art. 60, art. 86 i art. 217 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi skarżący argumentowali, że kwestionowane decyzje zostały wydane wbrew stanowi faktycznemu, dotyczącemu ilości wytwarzanych odpadów na ich nieruchomości. Pokreśliła strona, że organy nie podważyły danych, które zostały im udostępnione, a które pokazywały rzeczywiste wielkości wytwarzanych odpadów. Zarzuciła strona, że pomiędzy ilością odpadów wytwarzanych przez skarżących a wielością "szacunkową" przyjętą przez organy jako podstawa wymiaru opłaty, istnieje rażąca dysproporcja. Zdaniem strony decyzje wydane zostały z naruszeniem zasady prawa unijnego "zanieczyszczający płaci", która w sposób nieprawidłowy transponowana została do krajowego porządku prawnego. Wobec tego zasada ta powinna znaleźć w sprawie zastosowanie zgodnie z pierwszeństwem prawa wspólnotowego. Na konieczność powiązania opłaty ze stopniem przyczyniania się do zanieczyszczenia środowiska wskazano między innymi w wyroku TSUE w sprawie o sygnaturze C-254/08. Dalej skarżący podnieśli, że organy nie dostrzegły różnicy pomiędzy opłatą z jej wyróżniającą cechą w postaci ekwiwalentności, a podatkiem. Obciążenie właścicieli opłatą za gospodarowanie odpadami (zamiast podatkiem) powinno powodować dostosowanie wielkości opłaty do zakresu przyczyniania się do pogorszenia stanu środowiska (art. 86 Konstytucji RP).

Strony zaznaczyły, że nieprawidłowości w podejściu organów w zakresie obciążenia skarżących opłatami z tytułu wytwarzania odpadów mają miejsce od dawna i zostały potwierdzone w wyrokach sądów administracyjnych. Kwestia zakresu opłaty stanowi jedną sprawę i wskazane wyroki powinny zostać uwzględnione także w obecnej sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczy wymierzenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Skarżący w skardze do Sądu (podobnie jak w toku postępowania podatkowego) kwestionują wymiar opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ale ich zarzuty skierowane są zasadniczo przeciwko zasadom, jakie stosowane są przy wymierzaniu opłat.

W sprawie bezspornym jest, że nieruchomość położona w D. przy ul. B. [...], której współwłaścicielami są skarżący, jest zamieszkała przez trzy osoby, które zbierają odpady w sposób selektywny. Spór dotyczy zaś tego, czy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi określona winna być, jak tego chcą skarżący, od ilości rzeczywiście przekazanych przez nich do zagospodarowania odpadów, czy też stosownie do liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.c.p.g. oraz uchwała Rady Miejskiej D. Nr XXX/211/12.

Wskazać należy, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1073/15 oddalił skargę skarżących na decyzję dotyczącą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2014 r. Do tez zawartych w ww. rozstrzygnięciu Sąd w składzie obecnym odwoła się, jako że w pełni się z nimi zgadza.

Zgodnie z art. 6c. ust. 1 u.c.p.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, ale jednocześnie w myśl art. 6h właściciele tych nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do treści art. 6j ust. 1 omawianej ustawy, w gminach, w przypadku nieruchomości zamieszkałych przez mieszkańców, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość lub ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Ustęp 2 art. 6j stanowi, że w przypadku nieruchomości zamieszkałej przez mieszkańców rada gminy może uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego. Jednocześnie, w myśl ust. 2a art. 6j, rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy.

Stosownie do art. 6k ust. 1 i 4 u.c.p.g., rada gminy dokonuje w drodze uchwały wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustala stawkę takiej opłaty, przy czym dopuszczalne jest stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Jednocześnie rada gminy określa niższe stawki ww. opłaty, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny (art. 6k ust. 3 ustawy). Określając warunki opłat zgodnie z metodą z art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g., rada gminy może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, spełniających ustalone przez nią kryteria, lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat.

Natomiast art. 6r ust. 1 u.c.p.g. stanowi, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi dochód gminy. Na mocy ust. 2 tego artykułu, z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina pokrywa koszty funkcjonowania systemu gospodarowania tymi odpadami, które obejmują koszty: odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych; tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu.

Z powołanych regulacji wynika, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś właściciele takich nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która stanowi iloczyn liczby mieszkańców oraz stawki opłaty. Przedmiotowa opłata ma charakter publiczno-prawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Oznacza to, że wszystkie podmioty wytwarzające odpady, których obowiązek odbioru i odpowiedniego zagospodarowania obciąża obecnie gminę, zobowiązane są uiszczać na rzecz gminy daninę publiczną, zwaną w ustawie opłatą. Szczegółowe zasady naliczania tej opłaty ustanawiają w drodze aktów prawa miejscowego organy stanowiące gminy, wybierając stosownie do miejscowych uwarunkowań, sposób jej ustalania, spośród wskazanych w ustawie.

W sprawie wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została określona z uwzględnieniem niespornej okoliczności, że nieruchomość stron zamieszkują trzy osoby, a także przy zastosowaniu stawki 10,5 zł, określonej uchwałą Rady Miejskiej D. Stawka ta jest stawką niższą od podstawowej (13 zł) i uwzględniała fakt selektywnej zbiórki (i odbioru) odpadów. W przypadku opłaty należnej od skarżących prawidłowo więc określono wysokość miesięcznej opłaty w wysokości 31,50 zł miesięcznie, a za okres objęty sprawą w łącznej kwocie 189 zł.

Zaznaczyć trzeba, że ww. uchwała Rady Miejskiej D. nie była przedmiotem skutecznie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, nie została stwierdzona jej nieważność, a zatem korzysta z domniemania zgodności z prawem, której skarżący nie mogą kwestionować w postępowaniu ze skargi na decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie zależy bezpośrednio od ilości wytwarzanych (i odbieranych przez gminę) odpadów. Wprawdzie art. 6j ust. 2a u.c.p.g. umożliwia zróżnicowanie stawek, lecz różnicowanie to nie wiąże się z rzeczywistym kosztem odbierania odpadów od właścicieli poszczególnych nieruchomości. Zatem niezależnie od tego, czy właściciele dokonują dodatkowej selekcji odpadów (w większej liczbie frakcji) czy oddają odpady w ilościach mniejszych niż wynikające z pojemności podstawionych pojemników, wysokość opłaty nie ulega zmianie.

Podkreślić trzeba, że art. 6k ust. 4 u.c.p.g. nie upoważnia rady gminy do ustalenia dodatkowych kryteriów różnicowania opłat, aniżeli te, które wynikają z art. 6j ust. 2a u.c.p.g. Różnicowanie stawek opłat według takich dodatkowych kryteriów nie mieści się w granicach delegacji ustawowej przewidzianej w art. 6j ust. 2a w zw. z art. 6k ust. 4 u.c.p.g.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady "zanieczyszczający płaci", wskazanej w zakresie omawianej tu problematyki zagospodarowania odpadów komunalnych w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. UE.L. 2008. 312.3), to nie był uzasadniony.

Motyw 26 dyrektywy 2008/98/WE wskazuje, że zasada "zanieczyszczający płaci" jest wiodącą zasadą na szczeblu europejskim i międzynarodowym. Wytwórca odpadów i posiadacz odpadów powinni gospodarować odpadami w sposób, który gwarantuje wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego. Z art. 14 ust. 1 dyrektywy wynika, że koszty gospodarowania odpadami muszą być ponoszone przez pierwotnego wytwórcę odpadów lub przez obecnego lub poprzednich posiadaczy odpadów. Z kolei w art. 15 ust. 1 postanowiono, że państwa członkowskie stosują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 4 i 13.

Na tle unormowań poprzedniej dyrektywy dotyczącej odpadów (dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów), które z perspektywy sformułowanego zarzutu uznać należy za adekwatne, wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 16.07.2009 r. w sprawie C-254/08 stwierdzając, że art. 15 lit. a) Dyrektywy 2006/12WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpadów (brzmienie tego przepisu jest zbieżne z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE) winien być interpretowany w ten sposób, że przepisy krajowe, które przewidują w celu finansowania usług gospodarki odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania podatek obliczany na podstawie oceny objętości odpadów potencjalnie wytwarzanych przez użytkowników tych usług, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście przez nich wytworzonych i przekazanych do punktu zbioru, nie są w świetle obowiązującego prawa wspólnotowego sprzeczne z tym przepisem.

Tak więc na gruncie przepisów dotyczących zagospodarowania odpadów nie można zasady "zanieczyszczający płaci" utożsamiać z koniecznością wymiaru opłaty uwzględniającej ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych na danej nieruchomości. Nietrudno sobie wyobrazić, że tego rodzaju postulat byłby trudny, jeżeli nie niemożliwy do zrealizowania, a przy tym generował zbędne koszty, którymi (dodatkowo) należałoby obciążyć producentów odpadów, zgodnie z zasadą zanieczyszczający płaci. Tytułem przykładu można tu wskazać na zorganizowanie powszechnego systemu pomiaru ilości odpadów u poszczególnych podmiotów, a nawet powiązania go z pewną formą identyfikacji osób w zakresie korzystania na przykład z sieci ogólnodostępnych pojemników na odpady.

Słusznie skarżący zwracają uwagę na wskazywaną w doktrynie i orzecznictwie różnicę pomiędzy "opłatą" a "podatkiem", którą sprowadza się przede wszystkim do tego, że opłacie, w odróżnieniu od podatku, odpowiadają określone czynności organów, czy też usługi jednostek sektora publicznego. Jednakże z faktu nazwania przez ustawodawcę w akcie prawnym należności publicznoprawnej "opłatą", nie można uczynić argumentu zwalczającego unormowania tejże ustawy, nie zapewniające ścisłej odpowiedniości opłaty i wzajemnego świadczenia. To analiza poszczególnych unormowań i odtworzenie konstrukcji należności publicznoprawnej może prowadzić do wniosków, odnośnie faktycznego zakwalifikowania do kategorii "opłaty" bądź "podatku". Ponadto i w tym zakresie należy przyjąć, że konstrukcja opłaty administracyjnej nie zakłada ścisłej (mierzalnej) równoważności opłaty i wzajemnego świadczenia (czynności).

W wyroku z dnia 28.11.2013 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził (sygn. akt K 17/12, publ. OTK-A ZU nr 8/2013, poz. 125), że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publicznoprawną i nie ma charakteru podatkowego. Jest ona bowiem świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, ale odpłatnym i mającym realizować różne cele wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu i czystości (pkt. 3.4 uzasadnienia wyroku).

W świetle powyżej przedstawionego stanowiska jako bezpodstawne należało także ocenić zarzuty naruszenia przez organ podatkowy przepisów procedury poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i brak szczegółowego odniesienia się do wywodów w zakresie rzeczywistych ilości odpadów oddawanych przez skarżących do zagospodarowania. Ponieważ działające w sprawie organy administracji publicznej obowiązane są do działania na podstawie obowiązującego prawa, nie mogły one przy określeniu opłaty za gospodarowanie brać pod uwagę okoliczności, które nie miały znaczenia z punktu widzenia powszechnie wiążących zasad, przewidzianych dla określenia kwoty tej opłaty.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2, art. 30, art. 32, art. 60, art. 86 i art. 217 Konstytucji RP to z uwzględnieniem dotychczasowych wywodów należy stwierdzić, że wydana decyzja ich nie narusza. Ponadto do chwili obecnej brak jest wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który by uznawał przepisy stanowiące podstawę orzekania przez organ w niniejszej sprawie za niezgodne z Konstytucją.

Końcowo należy podnieść, że nie było uzasadnione odwoływanie się do innych wyroków zapadających w sprawach skarżącego (powołanych w skardze), albowiem nie dotyczyły one przedmiotowej sprawy, a podstawą ich wydania były odmienne stany faktyczne i prawne.

Odnośnie powoływanych przez stronę wyroków WSA z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 171/11 i NSA z dnia 14 marca 2013 r. II OSK 2729/12, to odnoszą się one do innego okresu rozliczeniowego, a nadto nie zawierał stwierdzeń, którymi strony mogłyby podeprzeć swoją argumentację. Natomiast wyrok WSA z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1372/14 odnosił się wyłącznie do naruszenia przez organy przepisów postępowania i jak wskazał WSA stwierdzenie wad proceduralnych "czyni przedwczesnym, na aktualnym etapie postępowania, badanie pozostałych zarzutów skargi skierowanych do sposobu określenia opłaty. Dla tej przyczyny Sąd odstąpił od rozważenia tych zarzutów oraz przeprowadzenia kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie."

Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.