Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 345/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 61 ust.  8 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 1172/18 w sprawie ze skargi [...] na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] na rzecz Zarządu Województwa [...] 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 8 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1172/18 oddalił skargę [...] (dalej: skarżąca, Spółka) na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z [...] października 2018 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w Ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

[...] złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "[...]" w ramach konkursu na dofinansowanie projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, oś priorytetowa III Konkurencyjność MŚP działanie 3.1 Poprawa warunków dla rozwoju MŚP, poddziałanie 3.1.1. Tworzenie terenów inwestycyjnych na obszarach typu brownfield - ZIT.

Pismem z [...] lipca 2018 r. Zarząd Województwa Śląskiego - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym (dalej: IZ lub organ) poinformował Spółkę, że wniosek nie przeszedł pozytywnej oceny formalnej z powodu niezgodności projektu z kryterium formalnym "Kwalifikowalność przedmiotowa projektu".

Spółka złożyła protest, który zaskarżonym aktem z [...] października 2018 r. został rozpatrzony negatywnie. Jako podstawę prawną IZ wskazała art. 58 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. 2018 poz.1431 ze zm., dalej: ustawa o realizacji programów). Komisja Oceny Projektów uznała, że wniosek nie spełnia kryterium formalnego dopuszczającego "Kwalifikowalność przedmiotowa projektu", gdyż nie polega na przygotowaniu terenu pod działalność gospodarczą, w tym inwestycje, w celu udostępnienia terenu przedsiębiorcom.

We wniosku o dofinansowanie Spółka wskazywała, że projekt realizowany jest na poprzemysłowym obszarze dawnego [...] i obejmie:

– układ komunikacyjny wewnętrzny nieużytkowanego terenu brownfield z wyłączonymi z użytkowania budynkami dawnej bednarni, administracyjnym, smolarni, młótowni o pow. 1 ha, składający się z tworzących dojazd dróg wewnętrznych dojazdowych z miejscami postojowymi;

– wymaganą współczesnymi przepisami i normami infrastrukturę: wod.-kan., gazową, odwodnienie, kanalizację techniczną, a także przebudowę wewn. sieci elektroenergetycznej (będącej majątkiem Wnioskodawcy);

– zagospodarowanie terenu, adekwatnie do zabytkowego charakteru Browaru: uporządkowanie, wykonanie ogrodzeń zewnętrznych, małej architektury, oświetlenia oraz zieleni (w tym w donicach i gazonach);

– system informacji o terenie inwestycyjnym;

– przebudowę na cele rozwoju inkubatora budynku administracyjnego (dawnego kasyna) celem udostępnienia inkubowanym MMSP.

Zaprojektowane sieci będą zgodnie ze współczesnymi standardami wykonalne technicznie, a jednocześnie tworzące z wcześniejszym zagospodarowaniem i uzbrojeniem integralną i spójną całość. Pozwoli to osiągnąć "efekt zachęty" dla inwestorów ww. terenów i obiektów (admin., bednarni, młótowni, a także dawnej smolarni). Przygotowana infrastruktura ma możliwie kompleksowo zapewniać ich obsługę, a ponadto tworzyć unikalną przestrzeń publiczną jako miejsce realizacji przedsięwzięć komercyjnych. Przy ww. obiektach pozostaje rezerwa terenu, umożliwiająca zagospodarowanie MŚP według potrzeb (budowa nowych budynków, adaptacje, rozbudowa z modernizacją itp.). Projekt obejmuje tereny z obiektami niewielkimi, łatwymi w adaptacji. (pole B 15) "Powierzchnia uzbrajanego terenu wyniesie ok. 1,0018 ha. Na Park składa się obecnie działka [...] obejmująca obiekt dawnej słodowni i jego bezpośrednie otoczenie. Obok znajdują się działki o łącznej powierzchni 29 764 m2. W wyniku podziału pod infrastrukturę dróg, parkingów i pasów pod sieci, powstanie kompleks o powierzchni do zagospodarowania 10 018 m2 (wstępny projekt podziału)" (pole B.16).

Zdaniem IZ objęty wnioskiem projekt nie polega na przygotowaniu terenu inwestycyjnego typu brownfield pod działalność gospodarczą, a na adaptacji budynku, zagospodarowaniu terenu wokół budynków poprzez uzbrojenie oraz poprawę komunikacji wewnętrznej na danym terenie, stworzenie miejsc postojowych, ogrodzeń, oświetlenia oraz małej infrastruktury. IZ wskazała, że funkcja przygotowania terenu inwestycyjnego, rozumianego jako powierzchnia ziemi, zgodnie z wyjaśnieniem wskazanym w FAQ, jest traktowana marginalnie (przy budynkach pozostaje rezerwa terenu). Jednocześnie z planszy wynika, że całość terenu została precyzyjnie rozplanowana - z dominującą funkcją dróg, miejsc postojowych i dodatkowo - w niewielkim stopniu - terenów zielonych, głównie na obrzeżach terenu będącego w dyspozycji Wnioskodawcy, oraz jako bezpośrednie otoczenie budynków. Rezerwa terenu w praktyce nie będzie mogła być wykorzystana na lokalizację nowych przedsiębiorców, gdyż tereny te zostaną zagospodarowane. Dla przedsiębiorców przewidziano więc co najwyżej obiekty kubaturowe już istniejące, wymagające adaptacji (wg. informacji we wniosku są to obiekty niewielkie, łatwe do adaptacji), dla których otoczenie planuje zagospodarować się w ramach projektu. Tak przygotowany projekt jest niespójny z typem projektu do dofinansowania przewidzianym w regulaminie konkursu. IZ podkreśliła również, że projekt o tym samym zakresie rzeczowym, tzn. realizowanym w oparciu o tą samą dokumentację został już oceniony negatywnie w kryterium Kwalifikowalność przedmiotowa projektu, w ramach konkursu RPSL.03.01.01.IZ.01-24-120/16. Uznano bowiem, że projekt nie stanowi przygotowania terenów inwestycyjnych.

W proteście Spółka nie zgodziła się z oceną i argumentacją Instytucji Zarządzającej. Zarzuciła IZ zastosowanie dowolnej definicji terenu inwestycyjnego, nieujętej w Szczególnym Opisie Osi Priorytetowej (SzOOP); zastosowanie błędnych odniesień do przepisów dotyczących warunków technicznych, z pominięciem przepisów precyzujących granice eksploatacji zaliczenie w poczet danego środka trwałego, a tym samym błędne przypisanie zakresu rzeczowego wobec limitów wpisanych w konkurs; pominięcie znaczącej powierzchni terenu, przez zastosowanie stanowisk zawartych w FAQ (Wytycznych) wprost i automatycznie, mimo że wniosek został całkowicie przemodelowany i wpisuje się w założenia SzOOP oraz limity wskazane w Regulaminie; odwołanie się do oceny "analogicznego przypadku" opisanej w FAQ, która jedynie częściowo mogłaby tłumaczyć podejście IZ na etapie oceny formalnej projektu, ale nie dotyczy w żadnym stopniu jego zakresu; błędną ocenę charakteru projektu; błędne stanowisko co do braku możliwości nowych inwestycji; zastosowanie stanowisk zawartych w FSQ wprost i automatycznie; pominięcie załączonej do wniosku mapy projektu i przyjęcie jakoby projekt nie obejmował terenu o większym obszarze i kilku budynków, z których jeden wnioskodawca chce zaadaptować na Incubator Desingu, a które to obiekty i teren (z myślą o nowych inwestycjach i nowych kubaturach) miałyby zostać przygotowane dla MŚP (małych, średnich przedsiębiorstw) chcących prowadzić na terenie Browaru swoją działalność gospodarczą, oraz pominięcie deklaracji o udostępnieniu w ciągu 36 miesięcy od zakończenia projektu wszystkich budynków poprzemysłowych (uzbrajanych tak samo jak teren). Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem, jakoby projekt polegał na "adaptacji budynku i zagospodarowaniu terenu poprzez kompletne uzbrojenie oraz skomunikowanie działki, gdyż w projekcie następuje uzbrojenie całego obszaru objętego projektem (a więc z myślą o udostępnieniu 5 obiektów istniejących, zajmujących 6,98% terenu projektu oraz terenu z rezerwą 93,2% pod nową zabudowę) w sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, sieci wodociągowe, elektroenergetyczne, ciepłownicze, telekomunikacyjne, gazowe – zgodnie z SzOOP. Spółka wyjaśniła, że w przypadku wcześniejszego konkursu nie dysponowała prawem do nieruchomości i to było podstawą jego negatywnej oceny.

Protest został rozpatrzony negatywnie a podniesione w nim zarzuty zostały uznane za nieskuteczne. IZ podkreśliła, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że nie cały teren objęty projektem zostanie uzbrojony. Numery działek przedstawione we wniosku zostały wymienione w programie funkcjonalno-użytkowym dla zadania pn.: "[...]", za wyjątkiem działki [...]. A to właśnie część działki [...] ma zostać udostępniona inwestorom, a na działce tej znajdują się tylko dwa obiekty - dawnej kuźni i smolarni oraz bednarnia. Uzbrojona zostanie natomiast działka nr [...], na której znajduje się adaptowany budynek - oznaczony jako dawne kasyno/budynek administracyjny. Spółka nie przewiduje w ramach projektu udostępnienia inwestorom pozostałych działek. Zatem projekt de facto zawęża się do adaptacji budynku wraz z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu działki, na której stoi budynek, jak i działek sąsiednich, które jednak nie zostaną udostępnione inwestorom. Natomiast zgodnie z Regulaminem konkursu wydatki związane z adaptacją budynków zlokalizowanych na tworzonym terenie inwestycyjnym należy traktować jako uzupełniający element projektu (do 49% kosztów całkowitych projektu). IZ uznała, że gdyby nawet koszt adaptacji budynku nie przekraczał założonego limitu względem kosztów jakie poniesione miałyby być na uzbrojenie jedynie działki, na której adaptowany budynek jest zlokalizowany, to i tak, ze względu na pozostały zagospodarowany teren, na działce tej Spółka nie przewidziała lokalizacji innych inwestycji dla MŚP. Nie można zatem mianem terenu inwestycyjnego określić budynku, w którym zainteresowane podmioty będą mogły wynająć powierzchnię pod swoją działalność.

Dalej IZ stwierdziła, że teren objęty projektem jest całkowicie zagospodarowany - wyłożony granitową kostką brukową, kostką betonową oraz nasadzoną zielenią. Na działkach o nr [...] i nr [...] znajdują się obiekty restauracji, które są obiektami działającymi i wyłączonymi z projektu, ale działki te zgodnie z programem funkcjonalno-użytkowym przewidziane są do uzbrojenia. Organ wskazał, że w przedmiotowym projekcie mamy do czynienia wprawdzie z uzbrojeniem terenu składającego się z kilku działek, jednakże tylko jedna z nich zostanie udostępniona inwestorom - wraz z zaadaptowanym budynkiem. Zatem projekt nie dotyczy przygotowania terenów inwestycyjnych. Zainteresowani przedsiębiorcy będą mogli jedynie wynająć powierzchnię w zaadaptowanym budynku, bez możliwości utworzenia na terenie objętym wnioskiem o dofinansowanie nowych, wymagających postawienia odrębnej zabudowy inwestycji.

IZ nie zgodziła się także z twierdzeniem Spółki, że możliwa jest rozbudowa 4 objętych terenem obiektów oraz realizacja 4 nowych budynków na uzbrajanym terenie, gdyż na uzbrajanym terenie, oprócz budynku, który będzie zaadaptowany, znajdują się dwa budynki - młótownia oraz dawna rozdzielnia, których udostępnienia dla potencjalnych inwestorów Spółka w ramach przedmiotowego projektu nie przewidziała. Natomiast pozostałe dwa budynki - dawna kuźnia i smolarnia oraz bednarnia położone są na działce nieobjętej w ramach projektu uzbrojeniem terenu. Nie została też przedstawiona przez Spółkę lokalizacja nowych obiektów, które mogłyby powstać na wskazanym terenie.

Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzuciła dokonanej ocenie:

– dokonanie jej z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na jej wynik;

– naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej przez niedokonanie oceny w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania;

– naruszenie rozdziału 5.2 pkt 1,2 i 3 w zw. z rozdziałem 5.3.1 pkt 17 Regulaminu konkursu poprzez niewezwanie skarżącej do wyjaśnienia oczywistych omyłek we wniosku w zakresie dotyczącym programu funkcjonalno-użytkowego, stanowiącego załącznik do wniosku, w konsekwencji stwierdzenie, że ocena została przeprowadzona z sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że z wniosku wynika, iż obejmuje on co najmniej 2 działki oraz 3 do 5 budynków (B.2) a nie adaptację jednego budynku i uzbrojenie oraz skomunikowanie jednej działki. Organ wskazuje na Program funkcjonalny, który tylko przez pomyłkę wskazuje jedną działkę. Z samego wniosku wynika, że obejmuje on działki nr [...] (część z budynkami udostępnianymi MMSP), [...] oraz [...]. Spółka nie zgodziła się także ze stanowiskiem IZ, że wykładnia językowa nie pozwala na przyjęcie, że pojęcie teren inwestycyjny obejmuje powierzchnię użytkową budynku. Zdaniem Spółki zbrojenie terenu pod i wokół budynku oznacza także zbrojenie terenu inwestycyjnego. Zdaniem Spółki, gdyby na terenie objętym projektem doszło do realizacji inwestycji, to w koniecznym zakresie nastąpiłaby ingerencja w zagospodarowany teren (kostka brukowa, nasadzenia) i nie naruszałoby to zasady trwałości projektu, gdyż jego cel, funkcja i własność pozostałby niezmienione, a że taka możliwość istnieje, potwierdza załączona do skarg decyzja z [...] listopada 2010 r. (warunki zabudowy słodowni) i decyzja z [...] marca 2014 r. (warunki zabudowy warzelni i leżakowni na budynek biurowy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. 2017 poz. 1460 ze zm. - dalej: ustawa, ustawa wdrożeniowa).

WSA zauważył, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Regulamin konkursu określa w szczególności kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7), a wraz z załącznikami – jako dokument systemu realizacji – nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów. Wynikające z art. 37 ustawy zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego, mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów w pomocy unijnej.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Sąd I instancji stwierdził, że ocena formalna przedstawionego przez Spółkę wniosku przeprowadzona została w sposób zgodny z prawem. WSA zauważył, że to na podmiocie aplikującym spoczywa ciężar przekonania instytucji dokonującej wyboru projektu o spełnieniu obowiązujących w danym naborze kryteriów opisanych m.in. w Regulaminie. Wnioski są oceniane według przyjętych kryteriów, tych samych dla wszystkich podmiotów aplikujących i na tych samych zasadach. Za treść wniosku oraz jego załączników odpowiada wyłącznie skarżąca, która - dla osiągnięcia skutku otrzymania dofinansowania ze środków publicznych - winna sformułować wniosek oraz wypełnić jego załączniki w sposób niebudzący wątpliwości co do spełnienia wymaganych kryteriów, w tym realizacji celu dofinansowania w postaci uzbrojenia terenu pod inwestycje celem udostępnienia przedsiębiorcom, w szczególności MŚP, chcącym prowadzić działalność gospodarczą na danym terenie. W ramach projektu dopuszcza się adaptację budynków zlokalizowanych na tworzonym terenie, ale wyłącznie jako element uzupełniający projektu.

Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. WSA zauważył, że w regionalnym Programie Operacyjnym WŚ na lata 2014-2020 Oś Priorytetowa III Konkurencyjność MŚP podkreślono, że dofinansowanie uzyskają projekty przyczyniające się do ponownego wykorzystania i nadania nowych funkcji gospodarczych terenom typu brownfield. Obszar te obejmują tereny poprzemysłowe, popegeerowskie, powojskowe, pokolejowe. Możliwe do działania w tym zakresie będą polegały na kompleksowym przygotowaniu terenów pod działalność gospodarczą (w tym rekultywacja z zastrzeżeniem, iż koszty te nie mogą stanowić wiodącego wydatku – do 49% kosztów) wraz z możliwością ich promocji. Wsparcie otrzymają projekty obejmujące przygotowanie terenów inwestycyjnych, w tym stref aktywności gospodarczej do potrzeb potencjalnych inwestorów. Realizować można projekty polegające na przygotowaniu terenu pod inwestycje, celem udostępnienia terenu przedsiębiorcom, w szczególności MŚP, chcącym prowadzić działalność na danym terenie. Przez udostępnienie należy rozumieć najem, dzierżawę, sprzedaż. Mogą być realizowane projekty zapewniające kompleksowe przygotowanie terenu inwestycyjnego, a więc rozwiązania podnoszące atrakcyjność terenu dla inwestorów, np. rekultywacja, niwelacja, uzbrojenie lub uzupełnienie uzbrojenia, tj. sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, wodociągowej, deszczowej, ciepłowniczej, gazowniczej. Wydatki na wewnętrzna infrastrukturę komunikacyjną (drogi wewnętrzne) należy traktować jako element uzupełniający projektu. I wreszcie z Programu wynika, że "rezultatem bezpośrednim projektów dotyczących wsparcia terenów inwestycyjnych będzie liczba małych i średnich przedsiębiorstw zlokalizowanych we wspartej infrastrukturze oraz liczba miejsc pracy utworzonych w tych MŚP. Dodatkowo definicja "teren inwestycyjny" zawarta jest w pkt 19 słownika pojęć Regulaminu. Jest to szeroko pojmowany teren, mogący składając się z kilku bezpośrednio sąsiadujących działek, przygotowany pod działalność gospodarczą, zarówno produkcyjną jak i usługową, z wyłączeniem terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną". W Regulaminie konkursu, w pkt 4.1.1. Kryteria oceny formalnej wskazano w pkt 2 tabeli kwalifikowalność przedmiotową naboru, jako kryterium formalne dopuszczające, bez możliwości uzupełnienia/poprawy wniosku i punktacji 0/1. W ramach tego kryterium zastrzeżono, że projekt musi być zgodny z przedmiotem naboru. Kryteria zerojedynkowe oceniane są w pierwszej kolejności i mają charakter obligatoryjny. Niespełnienie co najmniej jednego z nich powoduje, że projekt otrzymuje ocenę negatywną i nie kwalifikuje się do dofinansowania. W Regulaminie zawarto także zapisy dotyczące sposobu poprawy oczywistych omyłek we wniosku (pkt 5.2). Stanowią one, że błąd musi być ewidentny, łatwo zauważalny, niewymagający dalszych obliczeń, czy ustaleń, jest wynikiem np. błędnego wyboru z listy rozwijanej, niewłaściwego użycia wyrazu, widocznej mylnej pisowni, niedokładności redakcyjnej, przeoczenia czy też opuszczenia jakiegoś wyrazu. Sytuacja taka nie zaistniała w kontrolowanej sprawie. Pośrednio potwierdziła to twierdzenie sama skarżąca wskazując na przeoczenie czy opieranie się na nieaktualnych dokumentach przy wypełnianiu wniosku w zakresie opisu numerów działek nim objętych.

Po przytoczeniu istotnych elementów wniosku WSA stwierdził, że analiza wniosku potwierdza zasadność negatywnej oceny IZ w kontekście braku realizacji celu dofinansowania. Wskazał też na brak rzetelnego wypełnienia wniosku. Sąd I instancji opierając się na aktach sprawy i znajdujących się w nich dowodach, bezspornie ustalił, że działki nr [...] i [...] zostały wydzielone w roku 2013 z działki [...]. Projektem objęto działki (pkt 2.1) nr [...] oraz [...] a wg zał. nr 10 działki nr [...]. Zatem oznaczenie trenu objętego projektem jest różne i bez jednoznacznego określenia. Rozbieżność w oznaczeniu działek jest istotna z racji ich powierzchni i sposobu zabudowy oraz usytuowania. Oznaczenia różnią się działką nr [...]. Jest to o tyle istotne, że działka nr [...] (wydzielona z działki nr [...]) została wskazana jako udostępniona MŚP, poza działką [...]. W ocenie WSA z aktu notarialnego z 29 stycznia 2018 r. o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki jednoznacznie wynika oznaczenie działek będących własnością Spółki oraz ich powierzchnia i zabudowanie. Nie było zatem problemu w prawidłowym wypełnieniu wniosku, bądź wskazaniu różnic w oznaczeniu działek, z których praktycznie każda jest zabudowana, przy czym tylko niektóre zabudowania są po renowacji użytkowane. W części obiektów prowadzona jest działalność skarżącej (dzierżawa, najem), ale część jest udostępniana innym przedsiębiorcom, np. restauracji. Spółka w proteście wskazuje także, że teren inwestycyjny objęty wnioskiem o dofinansowanie jest "dużym kompleksem inwestycyjnym" (od 10 018 m2 do 29 764 m2), jednakże nie przedstawiła, w których miejscach (nr działek, mapki) znajdują się niezabudowane tereny inwestycyjne, na których potencjalni inwestorzy (MSP) mogliby ulokować swoje przedsięwzięcia. Teren objęty projektem (wskazane działki) jest całkowicie zagospodarowany - wyłożony granitową kostką brukową, kostką betonową oraz nasadzoną zielenią - wynika to z załącznika nr 16. Nadto z załącznika nr 10 wynika, iż na działkach o nr [...] i nr [...] znajdują się obiekty restauracji, które są obiektami działającymi i wyłączonymi z projektu (załącznik nr 9), natomiast ww. działki zgodnie z programem funkcjonalno-użytkowym przewidziane są do uzbrojenia.

Dalej WSA stwierdził, że w przedmiotowym projekcie mamy do czynienia wprawdzie z uzbrojeniem terenu składającego się z kilku działek, jednakże tylko jedna z nich zostanie udostępniona inwestorom - wraz z zaadaptowanym budynkiem i to nie pod inwestycje własne MSP, ale w formie dzierżawy pomieszczeń czy lokali. Zatem w projekcie nie chodzi o przygotowaniem terenów inwestycyjnych. Zainteresowani przedsiębiorcy będą mogli jedynie wynająć powierzchnię w zaadaptowanym budynku, bez możliwości utworzenia na terenie objętym wnioskiem o dofinansowanie nowych, wymagających postawienia odrębnej zabudowy inwestycji. Projekt nie spełnia zatem kryterium przedmiotowego dofinansowania. W wyniku jego realizacji nie powstanie konkretny teren inwestycyjny, który zostanie przekazany MSP dla realizacji ich zadań inwestycyjnych dla prowadzenia działalności gospodarczej. Brak wskazania lokalizacji nowych obiektów, które mogłyby powstać na wskazanym terenie, oraz projekt zagospodarowania terenu faktycznie wyklucza możliwość posadowienia na tym terenie innych inwestycji i czyni wniosek niewiarygodnym, zwłaszcza, że cały teren pomiędzy budynkami zostanie zagospodarowany poprzez wykonanie: nawierzchni dróg wewnętrznych (w tym odtworzenia i remont po wykonaniu sieci), miejsc postojowych, obiektów małej architektury (ławki, kosze na śmieci, tablice, informacyjne, słupki kierunkowe), ogrodzenia, nasadzenia zieleni. Poddaje również w wątpliwość trwałość projektu, gdyby po jego realizacji wprowadzać zadania inwestycyjne w postaci budowy nowych obiektów.

W ocenie Sądu I instancji z treści wniosku nie wynika, że celem projektu jest przygotowanie terenów pod inwestycje MŚP, nie oznaczono ich powierzchni, ani nie wskazano konkretnego miejsca, gdzie mogą być realizowane. Istotnie wniosek obejmuje tereny poprzemysłowe częściowo uzbrojone i zagospodarowane w celu ich dalszego lepszego funkcjonalnego wykorzystania gospodarczego a nie w celu udostępnienia innym przedsiębiorcom dla realizacji zadań inwestycyjnych. Wskazuje na to brak wskazania dla innych lokalizacji, a skoncentrowanie się na udostępnieniu najemcom budynku adaptowanego w ramach realizacji projektu. W ramach realizacji projektu nastąpi wymiana i unowocześnienie dotychczasowego uzbrojenia- gazociągów, ciepłociągów. Wniosek o dofinansowanie dotyczy podniesienia atrakcyjności terenu a nie zbrojenia terenów inwestycyjnych i powiększania strefy aktywności MŚP. WSA zgodził się z organem, że wniosek został wypełniony nierzetelnie, bez możliwości poprawy. Stwierdzone rozbieżności nie są oczywistą omyłką opisaną w Regulaminie.

WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ uczynił zadość wskazanym regułom postępowania wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dokonana przezeń ocena nie jest dowolna, tj. mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentami systemu realizacji programu operacyjnego i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny i niebudzący wątpliwości prezentując przesłanki wyboru dokonanej oceny, przyznanej punktacji, odnosząc się do ram prawnych danego naboru oraz dokumentacji konkursowej.

[...] zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi na podstawie art. 188 ppsa, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ dokonał oceny projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania;

2) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niedokonanie oceny projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania;

- naruszenie art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 68 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez niedostrzeżenie następujących naruszeń przepisów postępowania przez organ:

a) dokonanie oceny projektu w sposób naruszający prawo w sytuacji, gdy to naruszenie miało istotny wpływ na wynik oceny;

b) naruszenie art. 43 ust. 1 oraz 2 ustawy wdrożeniowej oraz rozdziału 5.2 pkt 1, 2 i 3 w zw. z rozdziałem 5.3.2. pkt 17 Regulaminu konkursu poprzez niewezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku lub wyjaśnienia oczywistych omyłek we wniosku;

- naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona;

- naruszenie przepisu art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa poprzez uzasadnienie wyroku w taki sposób, że WSA ograniczył się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji, a ponadto nie odniósł się w ogóle do niektórych zarzutów skarżących, co nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej i nie stanowi przedstawienia stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor podniósł, że WSA odniósł się do skargi wybiórczo. Pominął wskazane przez skarżącą szczegółowo elementy wniosku, tj.:

1) literalną treść samego wniosku, w którym wskazano, że przedmiotem projektu są co najmniej 2 działki oraz 3 do 5 budynków, a nie adaptacja jednego budynku i uzbrojenie oraz skomunikowanie jednej działki;

2) załączniki do wniosku, które dotyczą dwóch działek oraz 3 do 5 budynków, których dotyczy projekt – w tym zakresie, zdaniem skarżącej organ dobrał sobie załączniki wniosku pod z góry założoną tezę, uznając za nadrzędny i definiujący wniosek jeden załącznik - Program funkcjonalno-użytkowy (PFU), który tylko i wyłącznie przez omyłkę projektanta wskazuje jedną działkę;

3) wskazaną we wniosku oraz załącznikach do niego (z wyjątkiem PFU) numerację oraz ilość działek, których dotyczyć będzie projekt, we wniosku wskazano, że projekt obejmie działki o nr: [...] (część z budynkami udostępnianymi MMSP, [...] oraz [...]).

Zdaniem skarżącej WSA nie wskazał, dlaczego w przedmiotowej sytuacji nie powinny znaleźć zastosowania przepisy art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Śląskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302 ze zmianami, dalej: ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 ppsa). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.

W rozpoznanej sprawie zarzuty zostały sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa. Skarżąca formułując ten zarzut zmierza do wykazania, że Sąd I instancji dokonując kontroli rozstrzygnięcia protestu i nie odniósł się do niektórych zarzutów skarżącej, jedynie powielił w uzasadnieniu wyroku stanowisko organu zawarte w rozstrzygnięciu protestu bez szczegółowego odniesienia się do licznie podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest od wskazywanych przez stronę wad i deficytów, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Wskazany przy tym zarzucie przepis art. 3 § 1 ppsa również nie został naruszony. Przepis ten określa kompetencje sądów administracyjnych stanowiąc, że sprawują kontrolę działalność publicznej i stosują środki określone w ustawi. W ramach takiej kompetencji działał sąd I instancji dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonanego przez organ w postaci Zarządu Województwa Śląskiego i stosując środek przewidziany w art. 61 ust. 8 pk2 2 ustawy wdrożeniowej. Nawet wadliwie dokonanie takiej kontroli działalności przez sąd administracyjny polegające na niedostrzeżeniu naruszenia prawa przez organ nie mogłoby stanowić o naruszeniu art. 3 § 1 ppsa.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w dostateczny sposób wskazuje na powody, które były podstawą uznania przez Sąd I instancji prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. To jest Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenie organu co do niespełnienia przez wniosek skarżącej dopuszczającego kryterium oceny. WSA zaakceptował stanowisko organu, że wniosek został wypełniony nierzetelnie, bez możliwości poprawy i podlegał ocenie w takim kształcie, w jakim został ostatecznie, po uzupełnieniu braków formalnych wniesiony. Dokonał też oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia zauważając, że zgodnie z treścią wniosku, tylko jedna z działek objętych wnioskiem miała zostać udostępniona inwestorom. Zgodził się z oceną organu, że we wniosku nie chodzi o przygotowaniem terenów inwestycyjnych w rozumieniu programu objętego finansowaniem. Zainteresowani przedsiębiorcy będą mogli jedynie wynająć powierzchnię w zaadaptowanym budynku, bez możliwości utworzenia na terenie objętym wnioskiem o dofinansowanie nowych, wymagających postawienia odrębnej zabudowy inwestycji. W ocenie WSA stanowi to o niespełnieniu kryterium przedmiotowego dofinansowania. Obowiązkiem sądu I instancji nie była analiza całości wniosku i dołączonych do niego dokumentów, a przeprowadzenie analizy zgodności z prawem oceny dokonanej przez organ. Przy czym należy pamiętać, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej sąd może uwzględnić skargę na ocenę projektu tylko wtedy, gdy ocena ta została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a przy tym gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy również, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie więc w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli ponadto wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy – a uzasadnienie zaskarżonego wyroku element ten zawiera - to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, która determinowała treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie.

Skarżąca sama nie przeczy faktowi, że we wniosku dopuściła się dostrzeżonych przez organ i sąd I instancji błędów. W rubryce B.12 wskazała, że projekt obejmuje działki [...] i [...], rubrykach B.15 wskazała jednoznacznie, że projekt obejmuje działki o numerach ewidencyjnych [...] i część dz. [...], natomiast w rubryce B.16 wskazała, że przedmiotem udostępnienia będą działki [...] i 1987/91. I na takim właśnie wskazaniu została oparta ocena wniosku. W innych miejscach wskazywanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (w rubrykach B.8, B.12, B.13, B.14, B.16 i B.17 oraz C.2.) bądź nie wskazywano na żadne szczegółowe numery działek (rubryk: B.8, B.13, B.14, B.17, B.20), bądź też wskazywano na objecie projektem tylko działek [...] i [...] wymieniając w części opisowej większy zakres posiadania skarżącej (rubryka B.12). W rubryce B.16 wymieniono również większą liczbę działek, ale w kontekście tego, że są one w posiadaniu skarżącej, a nie są przedmiotem wniosku). Przedmiotem oceny braku kwalifikowalności przedmiotowej był zatem sformułowany przez skarżącą wniosek i ani na organie, ani tym bardziej na sądzie administracyjnym nie spoczywał obowiązek doszukiwania się niezgodności wniosku z ewentualnie innymi, niż wynikającymi bezpośrednio z jego treści, intencjami skarżącej.

Skarżąca zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiąże z naruszeniem art. 43 ust. 1 oraz ust 2 ustawy wdrożeniowej oraz rozdziału 5.2. pkt 1, 2 i 3 w zw. z rozdziałem 5.3.1 pkt 17 regulaminu konkursu. Zgodnie z art. 43 ust. 1 i ust 2. Ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zaś w razie stwierdzenia oczywistej omyłki we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja poprawia tę omyłkę z urzędu, informując o tym wnioskodawcę, albo wzywa wnioskodawcę do poprawienia oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt I GSK 2013/18. Za braki formalne wniosku należy uznać przede wszystkim takie braki, które odnoszą się do jego formy i dotyczą tych jego elementów, które powodują, że jest on niekompletny i nie może zostać poddany ocenie. Pojęcie "oczywistej omyłki" nie może odnosić się do kwestii zasadniczych dla treści wniosku o dofinansowanie, objętych kryteriami czy to formalnymi czy merytorycznymi. Nie może zmierzać do nakłaniania do zmiany treści wniosku. Tym bardziej skarżąca nie mogła oczekiwać na etapie wstępnej oceny formalnej wniosku jego analizy merytorycznej, zwłaszcza pod kątem ustalenia zgodności wniosku z treścią załączników i jej ogólnie zakreślonymi intencjami związanymi z realizacją wniosku. Tym samym Sąd I instancji nie mógł uznać, że organ naruszył art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej nie wzywając skarżącej do merytorycznych zmian wniosku. To samo dotyczy rozdziału. 5.2, pkt 1, 2 i 3 w zw. z rozdziałem 5.3.1. pkt 17 regulaminu. Postanowienia rozdziału 5. 2 i 5.3.1. pkt 17 dotyczą poprawy oczywistych omyłek we wniosku. Regulamin w słowniku pojęć w pkt 7 definiuje oczywistą omyłkę jako błąd ewidentny, łatwo zauważalny, nie wymagający dodatkowych obliczeń, czy ustaleń i jest wynikiem np. błędnego wyboru z listy rozwijanej, niewłaściwego (wbrew zamierzeniu wnioskodawcy) użycia wyrazu, widocznej mylnej pisowni, niedokładności redakcyjnej, przeoczenia czy też opuszczenia jakiegoś wyrazu lub wyrazów, numerów, liczb. Nie mogła być w żaden sposób uznana za taką omyłkę opisana sytuacja, gdy skarżąca kilkakrotnie wskazywała (i ta czasem błędnie) tylko na część swych działek, i to w znacznej części zabudowanych, jako objęte wnioskiem.

Wobec niezasadności omówionych zarzutów, należało uznać dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia za prawidłową. Ocena ta była dokonana przez organ w oparciu o wniosek, zgodnie z jego treścią nadaną mu przez wnoszącego. Przedmiotem oceny nie mogły być intencje wnoszącego wynikające z analizy jego nie wyrażonych wprost w treści wniosku zamiarów. Skarżąca nie kwestionuje przy tym prawidłowości oceny braku kwalifikowalności przedmiotowej wniosku w zakresie ograniczonym tylko do wskazanych w niej trzech działek wraz z położonymi na nich budynkami. W pkt 4.1.1. regulaminu konkursu wskazano jako kryterium formalne dopuszczające kwalifikowalność przedmiotową naboru, bez możliwości uzupełnienia/poprawy wniosku i punktacji 0/1. W ramach tego kryterium zastrzeżono, że projekt musi być zgodny z przedmiotem naboru. Zgodnie z pkt 5.3.1. regulaminu konkursu ocena formalna, w tym kwalifikowalność przedmiotowa wniosku dokonywana była metodą zerojedynkową.

Tym samym Sąd I instancji zasadnie uznał, że Zarząd Województwa Śląskiego dokonał oceny projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, oraz zapewnił wnioskodawco równy dostęp do informacji w warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, co czyni niezasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Tym samym zasadnie WSA nie dopatrzył się naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się przy tym do zarzutu naruszenia tego przepisu należy wskazać, że choć autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie go przez błędną wykładnie, to uzasadniając skargę kasacyjną nie wskazał, na czym błąd wykładni miałby polegać. Dlatego należało przyjąć, że chodziło autorowi o naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwe zastosowanie.

Ponieważ według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że ocena projektu została dokonana przez organ w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, dlatego też prawidłowo WSA zastosowała art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej i oddalił skargę. Czyni niezasadnymi zarzut naruszenia tego przepisu przez jego zastosowanie oraz naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a) ustawy wdrożeniowej przez jego niezastosowanie.

Z uwagi na to, że wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa skargę tę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa i zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw.

z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).