Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 281/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi E.R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia 12 grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nienałożenia obowiązku dokonania zmian i przeróbek skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. , na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, póz. 229 ze zm.), w zw. z art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 kpa, nie nałożył na Inwestora T.J. - obowiązku dokonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budową, budynku gospodarczego o wymiarach 4,08m x (10,5m do 7,20m), na działce nr 1 położonej w R. , do stanu zgodnego z przepisami.

W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania, podając, iż organ ustalił w wyniku oględzin, że na działce nr 1 znajduje się obiekt budowlany garażowo-gospodarczy (jak ustalono w toku postępowania przedmiotowy obiekt nie pełni funkcji garażowej, gdyż właściciel nie przechowuje w nim samochodu, a jedynie sprzęt służący gospodarstwu rolnemu), składający się z pomieszczenia gospodarczego i wiaty przekrytych jednym dachem, i stanowiących jedną konstrukcję, o wymiarach 5,96m x 10,05m x 6,40m (z uwagi na niewłaściwe zaliczenie, w czasie oględzin w dniu 29 września 2004 r., wystającego poza obrys budynku poszycia z blachy ściany podłużnej do jej długości, podczas kolejnych oględzin tj. dnia 17 grudnia 2008 r. zweryfikowano ten wymiar) i wysokości 2,60m. Budynek usytuowany jest w odległości 0,5m od istniejącego ogrodzenia drewnianego. Konstrukcję obiektu stanowi 13 słupów stalowych O 80, przymocowanych do ceowników wystających z punktowych fundamentów betonowych zagłębionych 30cm w gruncie. Poszycie ścian części gospodarczej oraz dachu stanowi blacha trapezowa ocynkowana. Wiata oparta jest na czterech słupach drewnianych. Obecny podczas oględzin T.J. oświadczył, że obiekt wybudował w 1994 r., a w 2003 r. dokonał jedynie jego remontu, oraz że na budowę przedmiotowego obiektu nie posiada pozwolenia na budowę, jak również nie dokonał zgłoszenia zamiaru jego budowy. Natomiast według oświadczenia E.R. budowa została rozpoczęta w 1999 r., do 2003 r. została wykonana konstrukcja wsporcza, a w 2004 r. wykonane zostało poszycie dachu i ścian. Z uwagi na sporną datę budowy przedmiotowego obiektu podawaną przez strony, organ przeprowadził dowód z zeznań świadków. A.K. oświadczyła, że bywa w tej okolicy dwa razy do roku i do 2000 r. nie widziała, aby na działce Pana T..J. istniał budynek garażowo - gospodarczy, w 2003 r. widoczne były na działce metalowe słupki nie obite blachą. B.R. zeznała, że mieszka w budynku na działce sąsiedniej i oświadczyła, że do 2000 r. na tej działce nie było przedmiotowego budynku. Konstrukcja garażu powstała około 2002 r., zaś początkiem września 2004 r. Inwestor kończył budowę przedmiotowego budynku. M.R. zeznał, że jest współwłaścicielem działki graniczącej z działką T.J. i oświadczył, że do 2001 r. na działce nie było obiektu, w 2003 r. widział konstrukcję metalową, a w 2004 r. naocznie widział jak T.J. remontował do istniejącej konstrukcji blachy. J.N. oświadczył, że był na działce E.R. w 2000 r. i widział na działce sąsiedniej fundamenty w postaci słupków betonowych, do których .były przymocowane metalowe słupki w narożnikach. Latem 2003 r. widział już wykonaną konstrukcję, zaś jesienią 2004 r. obiekt był już na ukończeniu, ktoś przykręcał resztę blachy.

Ponadto w trakcie oględzin uzyskano od stron sprzeczne informacje co do przebiegu granicy pomiędzy działkami 1i 2 , która zdaniem T.J. przebiega w odległości 3m od przedmiotowego obiektu, zaś według E.R. granicą jest płot drewniany i odległość wynosi 0,5m. W związku z rozbieżnością dotyczącą granicy działki, postanowieniem z dnia 3 stycznia 2005 r., zawieszono postępowanie i wezwano T.J. do wystąpienia do Wójta Gminy S. o przeprowadzenie rozgraniczenia nieruchomości obejmujących działki 1 i 2 w R. . Postanowieniem z dnia [...]września 2005 r., znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB w G. , zaś wyrokiem z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt SA/Kr 156/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zarówno postanowienie PINB w G. jak i postanowienie MWINB w K.

Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., sygn. akt [...] Sad Rejonowy w G. Wydział l Cywilny ustalił granicę pomiędzy działkami 1 i 2 Zgodnie z planem sytuacyjnym wykonanym dla celów postępowania o rozgraniczenie, odległość przedmiotowego budynku od ustalonej granicy wynosi 1,50m- 1,75m.

Inwestor posiadał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 marca 2003 r., która straciła ważność w toku przedmiotowego postępowania (31 grudnia 2004 r.) Zgodnie z tą decyzją budynek należało sytuować zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzją z dnia [...]lutego 2009 r., znak: [...]nałożono na Inwestora – T.J. obowiązek rozbiórki przedmiotowego budynku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie oględzin budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w R. , uwzględniających usytuowanie obiektów budowlanych na działce nr 2 w R. Konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wynikała również z informacji o rozebraniu wiaty stanowiącej część przedmiotowego budynku.

W dniu 14 lipca 2009 r. dokonano oględzin przedmiotowego obiektu, podczas których ustalono, że budynek gospodarczy posiada wymiary w rzucie 4,08m x 10,05m (7,20m), wiata o wymiarach 1,88m x 7,20m (6,40m) została rozebrana. Określono również usytuowanie poszczególnych obiektów na działce sąsiedniej nr 2 w R.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu l instancji i orzekł rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o wymiarach 4,08m x 110,05m do 7,20m) na działce nr 1 położonej w R.

Wyrokiem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1828/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, wskazując na konieczność precyzyjnego ustalenia daty budowy obiektu.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ wskazał, że T.J. podtrzymał swoje stanowisko dotyczące daty zakończenia budowy budynku gospodarczego na działce nr 1 w R. tj. 1994 r. Wyjaśnił, że przedmiotowy budynek budował w związku z przygotowaniem się do wzniesienia budynku mieszkalnego, na który otrzymał pozwolenie na budowę wydane przez Wójta Gminy S. z dnia 13 sierpnia 1990 r., znak: [...] Na poparcie powyższego wskazał świadków :S.S. , E.S. i F.M. . S.S. oświadczył, że budynek został wybudowany w latach 1991 -1994, w tym czasie T.J. prosił go o pomoc przy budowie, jednakże z uwagi na przebyty wówczas zawał mózgu odmówił. W 1997 r. T.J,. zmienił poszycie ścian i dachu z płyt plastikowych na blachę. S.S. oświadczyła, że budynek był budowany w latach 1991-1994, T.J. wówczas chodził do pracy i w wolnych chwilach przyjeżdżał i budował. Oświadczyła, że pamięta powyższą datę budowy z uwagi na fakt, że w tym czasie jej mąż chorował-i przebywał w szpitalu (rok 1992), z uwagi na chorobę mąż odmówił pomocy przy budowie tego budynku, F.M. oświadczył, że wówczas bywał na działce T.J. gdyż przyjeżdżał do domu rodzinnego na działce sąsiedniej. W 1991 r. odstąpił T.J. płyty z tworzywa sztucznego* które przywiózł ze S. gdzie pracował. W tym czasie T.J. posiadał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, a przedmiotowy budynek miał stanowić zaplecze dla tej budowy. W późniejszym czasie T.J. wykonywał przy obiekcie różne roboty m.in. wymianę poszycia ścian z płyt polistyrenowych na blachę falistą.

W oparciu o powyższe ustalenia organ przyjął, że skoro T.J. posiadał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, datowane na dzień 13 sierpnia 1990 r. to wiarygodnym jest, że przedmiotowy obiekt, w zamyśle Inwestora budowany był w celu stworzenia zaplecza dla przyszłej budowy właśnie w latach 1991 -1994. W związku z powyższym organ dał wiarę twierdzeniom Inwestora i wskazanych przez niego świadków jakoby budowa obiektu została zakończona w 1994 r., odmówił zaś wiarygodności twierdzeniom E.R. i jej świadków, z uwagi na niewskazanie okoliczności i dowodów umożliwiających przyjęcie tych twierdzeń za wiarygodne. E.R. i jej świadkowie podają rozbieżne daty rozpoczęcia budowy, jednakże zgodnie twierdzą, że w latach 2003-2004 były wykonywane roboty przy tym obiekcie. Również sam T.J. oświadczył, że w 2003 r. dokonał remontu przedmiotowego budynku. Niemniej jednak organ uznał za udowodniony fakt zakończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego w 1994 r. Uznano, że wykonywanie robót po zakończeniu budowy tego budynku traktować należy jako remont, nie zaś jako kontynuację budowy.

Dokonując oceny prawnej organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest samowolne wybudowanie budynku gospodarczego o wymiarach 4,08m x (10,05m do 7,20m) na działce nr 1 położonej w R. . Zgodnie z obowiązującym w dacie przystąpienia do budowy Prawem budowlanym z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę (art. 28). W § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno -budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, póz. 48 z późn. zm.) ustawodawca określił, jakie roboty budowlane wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 tego przepisu, pozwolenia na budowę wymagało wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. W związku z tym, że słowniczek Prawa budowlanego z 1974 r. definiował jedynie trzy pojęcia: " obiekty budowlane ", " budowę " i " roboty budowlane ", przy wykładni pojęcia "budynek" posiłkowe posłużono się definicją budynku określoną w art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, póz. 46 ze zm.), zgodnie z którą pod pojęciem budynku należy rozumieć każdą budowlę posiadającą ściany lub filary bądź słupy i pokrycie. Przedmiotowy obiekt spełnia te warunki, zatem jest budynkiem. Nawet jeśli Inwestor budował przedmiotowy obiekt początkowo z zamiarem stworzenia zaplecza dla przyszłej budowy budynku mieszkalnego, to jednak budowy budynku mieszkalnego nie rozpoczął, zatem budowa przedmiotowego budynku gospodarczego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego Inwestor nie posiadał.

W związku z tym, że budowa przedmiotowego budynku została zakończona w 1994 r., a zatem przed dniem l stycznia 1995 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane, w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, do czego obliguje art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.. Przepisem dotychczasowym, stanowiącym odpowiednik obowiązującego obecnie art. 48 był art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".

Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Badając przesłankę określoną w pkt 1 ww. przepisu organ miał na uwadze pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym przywrócenie porządku w zakresie zagospodarowania przestrzeni może nastąpić tylko do obecnie istniejącego stanu prawa, nie zaś do stosunków przestrzennych regulowanych przepisami i planami zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc, zaś przewidziana art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, a zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 878/09). W oparciu o powyższe organ ustalił, że przedmiotowy budynek, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Gminy S. z dnia 26 listopada 2004 r. zmienionym uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia 10 kwietnia 2006 r. położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 1.4.MN - tereny podstawowej funkcji mieszkalnictwa jednorodzinnego. Według ustaleń dodatkowych w zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego obowiązujących na całym obszarze planu, linię zabudowy należy określać według przepisów odrębnych, w tym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, póz. 62 ze zm.), budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. l mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Ustalono, że przedmiotowy budynek nie posiada otworów okiennych i drzwiowych od strony działki nr 2 oraz, że na tej działce na wysokości budynku gospodarczego T.J. nie znajduje się żaden obiekt budowlany poza budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości 8,85m od przedmiotowego budynku i (czyli około 7,35m - 7,1 Om od ustalonej przez sąd granicy). Wobec powyższego organ uznał, że budowa przedmiotowego budynku nie narusza ustaleń przepisów o planowaniu przestrzennym oraz obowiązujących w dacie budowy przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W ocenie organu przedmiotowy budynek nie powoduje również niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 Prawa budowlanego. Nie zachodzi również konieczność wykonania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami.

Niemniej jednak wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie było zasadne, gdyż istnieje przedmiot postępowania – wybudowany 'bez wymaganego pozwolenia na budowę budynek gospodarczy. Mimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak konieczności nakładania obowiązków na Inwestora, nie można uznać, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09, prowadzone postępowanie legalizacyjne wobec stwierdzonej samowoli budowlanej nie staje się bezprzedmiotowe z tego powodu, że samowolnie wykonane roboty w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nie wymagają żadnych czynności czy robót, nie następuje bowiem ustanie przyczyny, dla której zostało wszczęte postępowanie. W tej sytuacji należało - w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego, orzec o braku podstaw do nałożenia obowiązku dokonania zmian i przeróbek w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami przedmiotowego budynku gospodarczego.

Organ nie uwzględnił żądania przedłożenia przez T.J. faktur za zakup blachy A.K. , gdyż w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, kiedy T.J. zmienił poszycie ścian i dachu z tworzywa sztucznego na blachę falistą, ponieważ te roboty zostały uznane za remont obiektu wybudowanego, jak ustalono, w 1994 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem odwołanie złożyła E.R. zarzucając iż. ustalenia organu są sprzeczne z .materiałem _dowodowym, , zeznaniami świadków, którzy dokładnie wyjaśnili kiedy garaż powstał. Bezpodstawnie przyjęto, że blaszany garaż błędnie nazwany budynkiem gospodarczym nie narusza przepisów w tym techniczno -budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nie zachodzą więc podstawy prawne do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. znak: [...]

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, póz. 1623), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia i ocenę prawną organu l instancji, wskazano, że PINB słusznie przyjął zmianę poszycia ścian i dachu z tworzywa sztucznego na blachę falistą jedynie jako remont budynku, a nie zakończenie robót budowlanych, gdyż nie została zmieniona konstrukcja obiektu, nie wykonano rozbudowy czy nadbudowy obiektu, a jedynie wykonano roboty polegające na zmianie .poszycia ścian i dachu z zastosowaniem wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Organ odwoławczy wskazał przy tym że z oględzin przeprowadzonych przez pracowników PINB w trakcie prowadzonego postępowania wynika, iż przedmiotowy budynek nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych od strony działki sąsiedniej (tj. działki nr 2 oraz na wysokości budynku gospodarczego na działce nr 2 nie znajduje się żaden obiekt budowlany, poza budynkiem mieszkalnym w odległości 8,85m" (protokół oględzin z dnia 14 lipca 2009 r.). Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 8,85m od zabudowań na działce nr 2 zatem jego usytuowanie nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązujące w dacie jego budowy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż organ I instancji nie stwierdził, aby obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W związku powyższym nie zachodzą przesłanki wynikające z cytowanego art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., zatem organ ł instancji nie był zobowiązany do -nałożenia nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2002 r. "Wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem może polegać na rozbiórce niektórych jego elementów, usunięciu niewłaściwie wykonanych urządzeń i przebudowie prowadzącej do zmian możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów obowiązującego prawa, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych." (II OSK 775/05, LEX nr 194014). Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek nie narusza przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy, brak jest podstaw do nakazu wykonania dodatkowych czynności na podstawie w/w art. 40, zatem w oparciu o ten przepis należało odmówić nałożenia wykonania zmian lub przeróbek W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podał, iż WSA w Krakowie wskazał, że do prawidłowego rozstrzygnięcia niezbędne jest jednoznaczne ustalenie daty zakończenia budowy spornego budynku, a tym samym ustalenie, pod rządami której ustawy Prawo budowlane, obecnie obowiązującej czy z'1974 r., budynek został wybudowany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła E.R. , podnosząc iż organy administracyjne w sposób nieprawidłowy ustaliły, że budowa przedmiotowego obiektu który de facto został postawiony w latach 2003-2004 został wybudowany znacznie wcześniej/Oparto się na zeznaniach świadków M. którzy zeznali fałszywie w sposób mało jasny i przekonywujący z którymi od wielu lat ma konflikt co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 września 2007r. sygn.akt [...]. Zeznania świadka S.S. były wykrętne , mało precyzyjne nie powinny być przydatne w sprawie. W załączeniu przesłano dokumentację fotograficzną z roku 1999 oraz z roku 2000, co ma potwierdzać że w tych latach nie było żadnej blaszanej budowli jak to zostało ustalone. Wniosła o uchylenie obu decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa procesowego i materialnego.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...]grudnia 2011 r. znak: [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , jaki i decyzji organu l instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. uznał, że decyzje te nie naruszają prawa. Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd jest związany wyrokiem tut. Sądu z dnia 20.09.2010 r. sygn. IISA/Kr 1828/09. W związku z powyższym, zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Oznacza to, iż organ i sąd związane są wytycznymi zawartymi w tym wyroku rozpoznając ponownie sprawę. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu l instancji, w której organ nie nałożył na inwestora T.J. - obowiązku dokonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budową, budynku gospodarczego o wymiarach 4,08m x (10,5m do 7,20m), na działce nr 1 w R. do stanu zgodnego z przepisami.

Podstawą materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane( Dz. U. 1974 r., Nr 38 póz 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. 2010 r, Nr 243 póz. 1623J.I). W myśl cytowanego art. 103 ust. 1 i ust. 2 - do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.

Ust. 2 - przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została

zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed

tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ zasadnie zastosował przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r Prawo budowlane i art. 40. Zgodnie z tym przepisem w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Z kolei art.37 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ zasadnie na podstawie okoliczności sprawy ustalił, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 i mimo, że inwestor wybudował obiekt budowlany niezgodnie z przepisami, bo bez pozwolenia na budowę, to jednak brak było podstaw do nakazania inwestorowi wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Organ, zgodnie z zaleceniem Sądu zawartym w cytowanym wyżej wyroku, prawidłowo ustalił datę ukończenia budowy budynku gospodarczego w 1994 r., wskazał również, że inwestor w 2003 r. dokonał remontu przedmiotowego budynku gospodarczego polegającego na zmianie poszycia ścian i dachu z zastosowaniem wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym i tego rodzaju roboty budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako ukończenie budowy budynku gospodarczego.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego.

Organ ustalił, że budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 1,50 m do 1,75 m w od granicy z działką nr 2 stanowiącą własność skarżącej E.R. i jest on bez otworów okiennych i drzwiowych od strony tej granicy, a także, że budynek gospodarczy znajduje się w odległości 8,85 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1 i jego usytuowanie nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki obowiązujących w dacie budowy, przytaczając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treść stosownych przepisów prawnych. Stwierdzono również, że budynek gospodarczy nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania . przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Gminy S. z dnia 26.12.2004 r. zmienionego uchwałą Nr [..] Rady Gminy S. z dnia 10.04.2006 r. , oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani też niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, gdyż jest to budynek gospodarczy, w którym inwestor przechowuje sprzęt rolniczy

Organ w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7 k.p.a- zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a -zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Organ dokonał też w sposób prawidłowy oceny wiarygodności zeznań świadków zgodnie z art. 80 k.p.a. Organ dał wiarę zeznaniom świadkom inwestora i w sposób logiczny i trafny, uzasadniając dlaczego właśnie tym świadkom dał wiarę, a nie świadkom wskazanym przez skarżącą E.R.

Trafnie przyjęto i ustalono, że inwestor T.J. posiadając decyzję Wójta Gminy S. z dnia 13.08.1990r. nr [...]o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na przedmiotowej nieruchomości nr 2 położonej w R. zamierzał zrealizować tę inwestycję, a zatem logicznym jest, że w pierwszej kolejności musiał najpierw wybudować budynek gospodarczy, aby móc w nim przechowywać niezbędne materiały budowlane i sprzęt do tej budowy. Ponadto w decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto warunek, że cytuję: " po zakończeniu budowy projektowanego budynku budynek oznaczony na planie realizacyjnym póz. 2 należy rozebrać w terminie 1 roku po oddaniu do użytkowania". Poza tym organ obecnie prowadząc postępowanie administracyjne pozyskał w dniu 19.07.2011 r. dodatkowy dokument w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego świadka

S.S. w związku z jego zawałem mózgu, o czym zeznawali wcześniej w dniu 30.05.2010 r. świadkowie S.S. i E.S. , iż S.S. w 1994 r nie mógł pomóc inwestorowi T.J. przy budowie budynku gospodarczego w latach 1991-1994 ponieważ doznał zawału mózgu ( zeznania św. k.[...] karta informacyjna ze szpitala k. [...]). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wskazuje okoliczności faktyczne i dowody na których oparł się organ wydając decyzję, a także dokonując oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał również podstawę prawną swojej decyzji przytaczając przepisy prawa materialnego oraz wyjaśniając ich zastosowanie, ustalając zasadnie, iż brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku stosownie do art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. 2010 r, Nr 243 póz. 1623j.t.).

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze i w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 22.05.2012 r. należy uznać je za nieuzasadnione. Po pierwsze samo twierdzenie skarżącej, że budynek został wybudowany w latach 2003-2004 jest sprzeczne samo w sobie skoro skarżąca do protokołu oględzin z dnia 29.09.2004 r.(k. [...]zeznała że T.J. rozpoczął tę budowę w 1999 r., do 2003r. wykonał konstrukcję, a wiosną 2004r. poszycie dachu. Trudno też przyjąć aby tak prosty budynek gospodarczy mógł być budowany przez 5 lat. Dołączone do skargi zdjęcia nie mogą być dowodami w sprawie, ponieważ tak naprawdę nie wiadomo co przedstawiają, są prywatnymi zdjęciami i nie były też przedmiotem badania przez organ. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a.. Takie okoliczności w sprawie nie zaistniały. Nietrafny jest też zarzut przeprowadzenia wizji i skonfrontowania przez Sąd stanu faktycznego z dokumentacją fotograficzną. Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania i nie jest też uprawniony do przeprowadzenia wizji lokalnej, gdyż bada tylko czy zaskarżona

decyzja została wydana zgodnie z prawem. Skarżąca mogła te wnioski dowodowe

składać w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie może zastępować organów administracji publicznej w ich kompetencjach orzeczniczych. Co do zarzutu fałszywych zeznań świadków M. z którymi skarżąca jak twierdzi ma od wielu lat konflikt, jest również nieuzasadniony. Dołączony do skargi wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 19.09.2007 r. sygn. akt [...] o ochronę posiadania nie może być dowodem na tę okoliczność. Ocena zeznań tych świadków została dokonana przez organ na tle zebranego całego materiału dowodowego sprawy administracyjnej będącej przedmiotem tego postępowania. Kolejny zarzut, iż zeznania świadka S.S. są wykrętne i mało precyzyjne jest również nietrafny, gdyż skarżąca nie wskazała dowodu na okoliczność fałszywych zeznań tego świadka, natomiast organy dokonały również oceny tych zeznań uznając je za wiarygodne. W związku z powyższym, brak jest podstaw do przyjęcia, jak twierdzi skarżąca, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2002 Nr 153 poz 1270 ze zm. , w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sad skargę oddala .