Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2118/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. S.A. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. ("Naczelnik", Organ I instancji") odmawiającej I. S.A. z siedzibą w W. ("Skarżąca, "Strona", "Spółka") zwrotu na rachunek bankowy kwoty 1 033 005 zł wskazanej we wniosku tytułem zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2012 obliczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia jej zwrotu i stwierdził, że Spółce przysługuje oprocentowanie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012 stwierdzonych decyzjami Naczelnika z dnia [...] grudnia 2017 r. – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat, tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat, tj. od dnia 28 października 2016 r. do dnia ich zwrotu bądź zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 2 lutego 2018 r. do Naczelnika wpłynął wniosek Spółki z dnia 31 stycznia 2018 r. o zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2012 oraz odsetek. Spółka powołując się na art. 78 § 1 i § 3 pkt 3 lit. b) w związku z art. 77 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") zażądała zwrotu kwoty 1 033 005 zł tytułem zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2012 oraz odsetek od tej niezwróconej nadpłaty, obliczonych od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. 28 października 2016 r. do dnia jej zwrotu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. Naczelnik odmówił Stronie zwrotu na rachunek bankowy ww. kwoty wskazanej we wniosku tytułem zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2012 i wypłaty oprocentowania od niezwróconej kwoty nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012 obliczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia jej zwrotu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie:

a) naruszenie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) w związku z art. 78 § 4 O.p., poprzez uznanie, że w sytuacji gdy Spółka wraz z korektą zeznań za lata 2010 - 2012 złożyła wniosek o zaliczenie powstałych nadpłat na poczet przyszłych zobowiązań, to późniejsza zmiana przez Spółkę dyspozycji co do przeznaczenia nadpłat i zażądania zwrotu nadpłat na rachunek bankowy w trakcie postępowania podatkowego uniemożliwia Spółce dochodzenie odsetek od tych nadpłat pomimo, że organ podatkowy bez winy Spółki opóźnił się z wydaniem decyzji;

b) naruszenie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., poprzez błędne uznanie, że Spółka przyczyniła się do niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił w całości decyzję Organu I instancji i stwierdził, że Spółce przysługuje oprocentowanie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 20102012 stwierdzonych decyzjami Naczelnika z dnia [...] grudnia 2017 r. - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat do dnia ich zwrotu, bądź zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.

Organ odwoławczy zauważył, iż istotą sporu w analizowanej sprawie była odmowa oprocentowania nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012 stwierdzonych decyzjami Naczelnika z dnia [...] grudnia 2017 r. Powyższe decyzje były wydane w związku ze złożonymi przez Spółkę wnioskami o stwierdzenie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012.

Dyrektor podzielił stanowisko Spółki, że zaistniały przesłanki ustawowe do naliczenia oprocentowania nadpłat w oparciu o powołany we wniosku z dnia 31 stycznia 2018 r. art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat do dnia ich zwrotu czy też zaliczenia ich na poczet zaległości podatkowych.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent.

W ocenie Dyrektora skoro decyzje stwierdzające nadpłaty nie zostały wydane w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2010-2012, a także mając na uwadze okoliczność, że Spółka nie przyczyniła się do opóźnienia w wydaniu przedmiotowych decyzji, to Spółce przysługiwało oprocentowanie przedmiotowych nadpłat od dnia 28 października 2016 r. (tj. od dnia złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłat) do dnia ich zwrotu (ewentualnie zaliczenia na poczet zaległych bądź bieżących zobowiązań podatkowych). Zatem dokonanie przez Organ I instancji zwrotu nadpłat w dniu 22 grudnia 2017 r. bez uwzględnienia należnego od nich oprocentowania było nieprawidłowe. Jednocześnie Organ II instancji wyjaśnił, że przy wyliczeniu oprocentowania nadpłat należy mieć na uwadze dyspozycję przepisu art. 78a O.p., zgodnie z którym jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania.

W trakcie postępowania odwoławczego w dniu 7 czerwca 2018 r. do Dyrektora wpłynęło pismo Spółki, w którym wniosła o naliczenie odsetek od stwierdzonych nadpłat od dnia zapłaty podatku. W uzasadnieniu wniosku na poparcie swojego żądania Spółka powołała się na stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 128/16 oraz na okoliczność, że niekorzystna dla Spółki interpretacja podatkowa z dnia 13 marca 2013 r. została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1858/14.

Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. Dyrektor w oparciu o art. 170 § 1 O.p. przekazał ww. wniosek do Naczelnika celem rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję Organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Organowi II instancji:

a) niewłaściwe niezastosowanie art. 78 § 1 O.p. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 170 § 1 O.p., poprzez nieobjęcie w ramach zaskarżonej decyzji rozstrzygnięciem kwestii należnych Spółce odsetek od nieterminowo zwróconej nadpłaty za okres od dnia zapłaty podatku za lata 2010-2012, lecz potraktowanie pisma Spółki z dnia 7 czerwca 2018 r. jako wniosku skierowanego do niewłaściwego organu i przesłanie tego pisma do Naczelnika, pomimo że odsetki należne są Spółce z mocy prawa, a nie na wezwanie, zaś pismo z dnia 7 czerwca 2018 r. skierowane do Dyrektora należy traktować tylko w kategoriach przypomnienia o obowiązkach spoczywających na organie państwowym z mocy prawa;

b) naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 O.p., poprzez nieumieszczenie w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do odsetek od nadpłaty za okres od dnia nadpłacenia podatku do dnia poprzedzającego dzień wniosku o zwrot tej nadpłaty;

c) naruszenia art. 120, 121 § 1 i art. 125 O.p., poprzez niezrozumiale podzielenie jednej sprawy podatkowej o odsetki od nadpłaty na dwie sprawy (dotyczące odsetek liczonych za różne okresy), co jest nieuprawnione z punktu widzenia ekonomiki procesowej i zasady szybkości postępowania, a także narusza zasadę zaufania do organów podatkowych;

d) niewłaściwe niezastosowanie art. 14k § 1 w związku z art. 78 § 3 pkt 1 i art. 77 § 1 pkt 1 O.p. i w związku z art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez przyznanie Spółce odsetek jedynie za okres od dnia złożenia wniosku o nadpłatę, czyli od dnia 29 października 2016 r., a pominięcie przyznania Spółce odsetek także za okres od dnia zapłaty podatku za lata 2010-2012.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Badając zaskarżony akt w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu między stronami dotyczy wysokości należnego Skarżącej oprocentowania nadpłat, które wynikają z decyzji stwierdzających te nadpłaty, w kontekście złożonego przez Skarżącą w trakcie postępowania odwoławczego wniosku z dnia 7 czerwca 2018r., w którym wniosła o naliczenie odsetek od stwierdzonych nadpłat od dnia zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2012.

Zdaniem Organu podatkowego, Skarżącej - co do zasady - przysługuje prawo do naliczenia oprocentowania nadpłat, tyle że w oparciu o powołany we wniosku Skarżącej z dnia 31.01.2018r. przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat do dnia ich zwrotu czy też zaliczenia ich na poczet zaległości podatkowych. Dlatego też – po rozpatrzeniu odwołania Spółki - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję organu I instancji i zaskarżoną decyzją z dnia [...].07.2018r. stwierdził, że Spółce przysługuje oprocentowanie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 20102012 stwierdzonych decyzjami Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...].12.2017r., z tym, że oprocentowanie to należy liczyć od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłat, tj. od dnia 28.10.2018r. do dnia ich zwrotu bądź zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.

Rozbieżności między stronami w momencie powstania prawa naliczenia odsetek od stwierdzonych nadpłat (tj. czy Spółce przysługują odsetki jedynie za okres od dnia złożenia wniosku o nadpłatę, czyli od dnia 29.10.2016r., a pominięcie przyznania odsetek także za okres od dnia zapłaty podatku za lata 2010-2012) koncentrują się wokół kwestii czy złożony w trakcie postępowania odwoławczego wniosek Skarżącej z dnia 7 czerwca 2018r., w którym wniosła o naliczenie odsetek od stwierdzonych nadpłat od dnia zapłaty podatku, należało potraktować jako zgłoszenie nowego żądania przed organem odwoławczym co do sposobu naliczenia oprocentowania. Zdaniem Organu odwoławczego, z uwagi na odrębną podstawę prawną i faktyczną, wniosek ten należało rozpatrywać w kategoriach "innego rodzaju przesłanek ustawowych", co uzasadniało jego przekazanie, zgodnie z art. 170 § 1 O.p. organowi właściwemu, tj. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W., co zadośćuczyni "możliwości rozpatrzenia zgłoszonego żądania przez dwie instancje".

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko Organu nie zasługuje na akceptację.

Przy tak zakreślonej istocie sporu Sąd w punkcie wyjścia swoich rozważań zauważa, że Skarżąca w uzasadnieniu swojego żądania powołała się na tezę zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.12.2017r., sygn. akt I FSK 128/16 z której wynika, że "Brak wskazania w art. 78 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), że oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia jej powstania, również w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny interpretacji indywidualnej do której wnioskodawca się zastosował uiszczając zgodnie z zawartą w niej oceną prawną w istocie nienależny podatek, stanowi niezgodną z porządkiem konstytucyjnym lukę w przepisach. W celu urzeczywistnienia tzw. zasady nieszkodzenia, wyrażonej w art. 14k § 1 O.p., lukę tę należy uznać za możliwą do usunięcia per analogiam legis".

Jednocześnie Skarżąca wskazała, że w okolicznościach złożonego wniosku o oprocentowanie nadpłaty mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją prawną, gdyż niekorzystna dla Spółki interpretacja podatkowa z dnia 13.03.2013r. została prawomocnie uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.08.2016r., sygn. akt II FSK 1958/14.

W konsekwencji powyższego wyroku, jak słusznie wskazała Skarżąca, jedyną przyczyną, dla której Spółka uiściła zawyżony podatek za lata 2010 - 2012 była błędna interpretacja Organu podatkowego, który dwukrotnie udzielił Spółce nieprawidłowych informacji dotyczących możliwości ujęcia w kosztach podatkowych strat ze sprzedaży przedawnionych wierzytelności. Przyjąć bowiem trzeba, że gdyby Organ podatkowy od początku udzielił Spółce prawidłowych informacji tj. wydając zgodną z obowiązującymi przepisami prawa materialnego interpretację prawa podatkowego co do możliwości zaliczenia kosztów związanych z nieściągalnymi wierzytelnościami, to Spółka mogłaby prawidłowo już w latach 2010 - 2012 roku rozliczyć podatek dochodowy i wcześniej korzystać ze swoich środków pieniężnych. W konsekwencji błędnego stanowiska Organów podatkowych uzasadnionym jest więc stanowisko Spółki, że poniosła ona stratę z powodu niemożności korzystania z kwot nadpłaconego podatku w latach 2010 -2012.

Niesporna między stronami okoliczność, że Skarżąca pismem z dnia 7 czerwca 2018r. wniosła o należne jej odsetki od dnia zapłaty opisanego wyżej "zawyżonego" podatku (tj. nadpłaconego podatku w latach 2010 -2012) w trakcie prowadzonego przez DIAS postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Drugiego US w W. z dnia [...] kwietnia 2018r., a nie – jak pierwotnie Spółka wskazała w piśmie z dnia 31 stycznia 2018r. – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w ocenie Sądu, nie uprawniało Organu odwoławczego ani do nadania wnioskowi z dnia 7 czerwca 2018r. odrębnego trybu i przekazania sprawy w tym zakresie do rozpoznania na podstawie art. 170 § 1 O.p. organowi I instancji i tym samym do zainicjowania nowej sprawy podatkowej, ani też do negatywnego załatwienia sprawy w granicach wyznaczonych tym wnioskiem.

Sąd stwierdza, że nadanie sprawie z wniosku z dnia 7 czerwca 2018 r. odrębnego trybu prowadzi wprost do "sztucznego" podzielenia postępowania na dwa niezależne, mimo że dotyczące odsetek od tej samej kwoty nadpłaty, co stanowi zarówno naruszenie art. 125 § 1 O.p. poprzez bezcelowe wydłużenie postępowania podatkowego, jak i naruszenie art. 120 i 121 § 1 O.p. poprzez niezasadne zastosowanie art. 170 O.p. i naruszenie zasady zaufania co do prawidłowego trybu rozpoznania niniejszej sprawy.

Sąd zauważa, że gdyby podzielić pogląd i zastosować przyjęty przez Organ odwoławczy tryb "nowej sprawy", to w konsekwencji, powinny być wydane dwie odrębne decyzje w sprawie odsetek od nadpłat Spółki (jedna za okres od dnia wniesienia wniosku o zwrot nadpłaty do dnia jej zwrotu i druga, za okres od nadpłacenia podatku do dnia złożenia wniosku o zwrot nadpłaty) - co jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia jedności merytorycznej rozstrzyganej sprawy w rozumieniu art. 207 § 2 O.p. Inaczej mówiąc, przedmiotem sprawy powinna być "całość" rozstrzygnięcia w ramach decyzji, a nie jej "dzielenie" lub inicjowanie nowej sprawy w przypadku zmiany lub modyfikacji wniosku.

"Sprawą podatkową" w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie w kwestii niewypłaconych odsetek od nadpłaty, którą Spółka zainicjowała wnosząc do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. pismo z 31 stycznia 2018 roku o wypłatę odsetek (gdyż organ pierwszej instancji nie zwrócił Spółce odsetek z "urzędu").

Podkreślenia wymaga przy tym, że - wbrew stanowisku Organu odwoławczego - w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że pismo Spółki z dnia 7 lipca 2018 r. nie było "podaniem", które inicjowało nową sprawę podatkową, lecz pismem procesowym w już toczącej się przed organami podatkowymi sprawie, stanowiącym swoistego rodzaju "uzupełnienie" stanowiska Spółki, z podaniem uzasadnienia przyczyn "zweryfikowanego" żądania co do momentu naliczenia oprocentowania od nadpłaty podatku, tj. zaakcentowania, że oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia jej powstania także w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny interpretacja indywidualnej, do której zastosował się podatnik/wnioskodawca, uiszczając zgodnie z zawartą w niej oceną prawną w istocie nienależny podatek.

Niezależnie od wskazanych przyczyn, Sąd podziela pogląd Skarżącej, że obowiązek zapłaty odsetek nie jest uzależniony od zgłoszenia przez uprawnionego żądania ich zapłaty, lecz powstaje ex lege (z mocy art. 77 § 1 O.p.), w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w przepisach, a przesłanki jego wystąpienia nie stanowi oświadczenie dłużnika podatkowego w tej sprawie. W istocie więc, celem oprocentowania nadpłaty ex lege jest zapewnienie pewności kompensacji.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym na wstępie wyroku z dnia 13 grudnia 2017 (sygn. akt I FSK 128/16), a który to pogląd skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i traktuje jako własny, "(...) Bez wątpienia samo brzmienie art. 78 § 3 w związku z art. 77 § 1 O.p. wskazuje na katalog oprocentowania nadpłat oraz ściśle określonych sposobów ich naliczania w zależności od konkretnych przyczyn ich powstania i terminów dokonania zwrotów nadpłaty".

Co szczególnie istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, a co było podkreślone także w piśmie procesowym Skarżącej z dnia 7 czerwca 2018r. złożonym w toku postępowania odwoławczego, stan, który doprowadził do powstania nadpłaty Skarżącej, wynikał z dozwolonego prawem zastosowania się podatnika do interpretacji indywidualnej, ocenionej ostatecznie jako wadliwej. Skarżąca dokonując wpłaty nienależnego jak się okazało podatku, działając w zaufaniu do organu wydającego interpretację, poniosła więc ekonomiczny ciężar nieistniejących zobowiązań podatkowych. Została zatem, bez podstawy prawnej, pozbawiona już od dnia wpłaty, możliwości dysponowania swoimi środkami pieniężnymi. Na taką okoliczność ustawodawca wprowadził wzmiankowaną zasadę oprocentowania nadpłaty, którą podatnik uzyskuje bez względu na wysokość poniesionej szkody. W istocie więc powinna ona znaleźć zastosowanie również do nadpłaty powstałej w efekcie czynności mających swoje źródło w zastosowaniu się do interpretacji, następnie jako wadliwej uchylonej, a nie tylko do decyzji obarczonej takim przymiotem. W obu bowiem sytuacjach, tej mającej miejsce w realiach sprawy, jak i przewidzianej wprost w art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 1 i pkt 1 i pkt 3 O.p., doszło do dysponowania w sposób nieuprawniony środkami podatnika.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, zasadne były więc również zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 O.p. poprzez nieumieszczenie w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do odsetek od nadpłaty za okres od dnia nadpłacenia podatku do dnia poprzedzającego dzień wniosku o zwrot tej nadpłaty w związku z art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 1 i pkt 1 i pkt 3 O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę, Organ odwoławczy uwzględni wykładnię prawa zaprezentowaną w niniejszym orzeczeniu, co oznacza, że obowiązany jest uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu należne Spółce odsetki od nieterminowo zwróconej nadpłaty za okres od dnia zapłaty podatku za lata 2010-2012, mając na uwadze okoliczności i źródło powstania przedmiotowej nadpłaty, zrodzonej na skutek zastosowania się przez podatnika do naruszającej in meriti prawo podatkowe interpretacji indywidualnej, uchylonej w ramach sądowej kontroli z tego powodu oraz kierując się argumentacją, o której mowa w piśmie procesowym Strony z dnia 7 czerwca 2018r.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł, obejmującą wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego w wysokości 240 zł zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.