Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 731/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 831
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.
article: art. 28 ust.2, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 97 par 1 pkt 3, art/ 98 par 1, art. 145 par 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos – Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca), Asesor sądowy Marcin Małek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania spółki Farma Wiatrowa [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: skarżąca lub Spółka) od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z [...] lipca 2016 r. Spółka wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej T20 wraz z placem montażowym na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. G..

W związku z informacjami o odwołaniu członków zarządu, prokurenta

i pełnomocników Spółki, postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a., Starosta zawiesił z urzędu postępowanie do czasu wyłonienia organów spółki bądź ustanowienia kuratora sądowego dla spółki.

Z uwagi na fakt, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w K. z [...] października 2016 r. ujawniony został aktualny skład zarządu Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, a postanowieniem tego Sądu z [...] października 2017 r. zostało umorzone postępowanie o ustanowienie kuratora sądowego dla Spółki, Starosta podjął z urzędu zawieszone postępowanie, a następnie postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej jako: p.b.), zobowiązał inwestora do usunięcia szeregu nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym (m.in. do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy).

Po odebraniu wezwania, Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania. Wniosek został uwzględniony – postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. Starosta zawiesił postępowanie.

Na wniosek inwestora złożony , Starosta K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. podjął zawieszone postępowanie.

Pismem z [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik inwestora ponownie wystąpił o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r., wydanym na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., Starosta odmówił zawieszenia postępowania. Pismem z [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik inwestora wniósł o przedłużenie terminu usunięcia nieprawidłowości o dodatkowe 120 dni. W dalszej korespondencji przesyłanej w styczniu i lutym 2021 r. pełnomocnik inwestora ponownie zwracał się o przedłużenie terminu usunięcia braków, jak również podtrzymywał wniosek o zawieszenie postępowania.

Decyzją z [...] lutego 2021 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 p.b., Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując w uzasadnieniu, że pomimo wezwań dokumentacja nie została uzupełniona przez inwestora. Starosta wskazał także, że inwestor nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy, a podawana w projekcie informacja, że teren inwestycji jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest nieprawdziwa.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w tym zasad informowania, czynnego udziału stron, prawdy materialnej. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania.

W toku postępowania odwoławczego, do Wojewody wpłynął wniosek inwestora o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (aktualnie: Dz. U. z 2021 r., poz. 724, ze zm.), powstał zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę w dniu [...] lipca 2016 r. mógł skorzystać z przepisów przejściowych ww. ustawy dotyczących wydanych decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nie dołączył takiej decyzji, wydanej przed wejściem w życie ww. ustawy, ani do wniosku o pozwolenie na budowę, ani w toku postępowania przed organem I instancji. Z akt sprawy nie wynika również, aby miał skorzystać z praw nabytych wynikających z takiej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odmowy zawieszenia postępowania na wniosek inwestora, Wojewoda wskazał na konieczność przestrzegania przez organy zasady szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 k.p.a.). Od momentu wszczęcia postępowania do wydania decyzji przez Starostę upłynęło ponad 4 lata. W ocenie Wojewody odmowa zawieszenia postępowania przez organ I instancji była uzasadniona. Zawieszanie postępowania na wniosek strony może zagrażać szeroko rozumianemu interesowi społecznemu w sytuacji, gdy strona pomimo, że zainicjowała wszczęcie postępowania, to w jego toku nie współpracuje z organem i nie stosuje się do jego wskazań, zmierzających do wydania pozytywnej dla niej decyzji, lecz swoim postępowaniem zmierza do przedłużenia tego postępowania, składając kolejne wnioski o jego zawieszenie. W interesie społecznym jest, aby rozstrzygnięcie organu zostało wydane z zachowaniem zasady szybkości postępowania, w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Natomiast w żadnym razie w interesie społecznym nie leży przedłużanie ponad rozsądny czas wszczętego postępowania przy wykorzystywaniu do tego instytucji zawieszenia postępowania na wniosek strony.

W dalszych wywodach Wojewoda wskazał na poczynione w toku postępowania ustalenia, z których wynika, że działki, na których planowana jest budowa elektrowni wiatrowej leżą w terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto dla wymienionej inwestycji nie była wydawana decyzja o warunkach zabudowy, ani decyzje lokalizacji celu publicznego dotyczącego elektrowni wiatrowych przed dniem wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była zatem zasadna.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 28 ust. 2 p.b., poprzez brak uznania za strony postępowania, w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej w ramach projektu Spółki, właścicieli nieruchomości, na których została zaprojektowania przedmiotowa inwestycja, tj. znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, czym organ drugiej naruszył prawo stron do udziału w tym postępowaniu;

2) art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a., polegające na: braku zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania; braku zawiadomienia wszystkich stron przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a tym samym uniemożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; niedoręczeniu zaskarżonej decyzji wszystkim stronom postępowania; w ocenie skarżącej organ naruszył tym samym prawo stron do udziału w postępowaniu, w tym do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego;

3) art. 98 § 1 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania na wniosek Inwestora z [...] maja 2021 r. r., podczas gdy wszystkie przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 98 § 1 k.p.a. zostały spełnione, a w takim przypadku Wojewoda zobowiązany był zawiesić przedmiotowe postępowanie;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z [...] lutego 2021 r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na to, że naruszył on szereg przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] lutego 2021 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Spółka podniosła w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (włączając w to naruszenie art. 28 ust. 2 p.b., który określa krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę). Odniesienie się w pierwszej kolejności do kwestii potencjalnych wadliwości procesowych jest tym bardziej zasadne, że mają one charakter pierwotny w tym sensie, że tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania (względnie przy wystąpieniu wyłącznie takich błędów procesowych, które nie rzutowały na wynik sprawy), można analizować prawidłowość stosowania przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 p.b. skarżąca opiera na argumentacji, że zasięg obszaru oddziaływania obiektu w rozpoznawanej sprawie mieści się w całości na działkach, na których została zaprojektowana inwestycja. W obszarze oddziaływania planowanego obiektu znajdują się zatem nieruchomości bezpośredniego zainwestowania, stanowiące działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. G.. Tymczasem żaden z właścicieli ww. nieruchomości nie został uznany przez organy obu instancji za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym nie mógł brać w nim udziału.

Powyższy zarzut jest w ocenie Sądu niezasadny, z tego względu, że dotyczy on potencjalnego naruszenia prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym innych podmiotów niż skarżąca Spółka i nie odnosi się w żaden sposób do praw skarżącej. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie, utrwalony już pogląd, że ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., określającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, tylko podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu (co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. przykładowo wyroki NSA: z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., II OSK 832/08; z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 18 maja 2010 r., II OSK 796/09; z 7 sierpnia 2013 r., II OSK 760/12; z 18 lutego 2016 r., I OSK 1150/14; z 9 kwietnia 2019 r., II OSK 1259/17; z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/18; z 24 stycznia 2020 r., II OSK 610/18; z 12 marca 2020 r., II OSK 1268/18; z 15 czerwca 2021 r., I OSK 2618/18; z 9 lipca 2021 r., III OSK 545/21; z 25 sierpnia 2021 r., II OSK 3482/18; z 14 października 2021 r., I OSK 447/19; z 14 grudnia 2021 r., II OSK 606/21). W konsekwencji Spółka, której prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie zostało w żaden sposób naruszone, nie może skutecznie podnosić zarzutu braku uznania za strony postępowania innych podmiotów.

Z tych samych przyczyn nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a., które miałoby się wyrażać w braku zawiadomienia właścicieli ww. działek o wszczęciu postępowaniu, o zebraniu materiału dowodowego oraz w braku doręczenia im zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że tego rodzaju zarzut dotyczy potencjalnych uprawnień osób, które zostały ich pozbawione, nie może go podnosić zupełnie inna osoba, niż ta, którą miałyby dotknąć skutki tego uchybienia (skarżący, a nie potencjalnie pominięci właściciele wskazanych działek). Przytoczone poglądy orzecznictwa, w pełni podzielane przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, przesądzają o niezasadności tego zarzutu.

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 98 § 1 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania, pomimo wniosku inwestora. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wbrew argumentacji skarżącej Spółki wniosek strony o zawieszenie postępowania nie jest dla organu bezwzględnie wiążący. Wręcz przeciwnie, przywołany przepis w sposób jednoznaczny wskazuje na konieczność wyważenia wszystkich interesów wchodzących w grę: interesu strony wnioskującej o zawieszenie postępowania, interesów pozostałych stron (jeżeli takie występują) oraz interesu publicznego (społecznego). Konieczność ważenia kolidujących interesów w toku całego postępowania wynika również z zasady ogólnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Prawidłowe wyważenie interesów przy rozważaniu wniosku o zawieszenie postępowania wymaga analizy tego wniosku w kontekście całokształtu konkretnych okoliczności danej sprawy.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo wyważyły interes inwestora i interes publiczny, a konsekwencji prawidłowe było zarówno postanowienie Wojewody z [...] czerwca 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. (którego bezpośrednio dotyczy zarzut skargi), jak i oparte na analogicznej podstawie prawnej i podobnej argumentacji postanowienie Starosty z [...] stycznia 2021 r.

Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że do zawieszenia postępowania doszło już na samym jego początku. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony

[...] lipca 2016 r., zaś już kilka dni później inwestor poinformował o odwołaniu członków zarządu, a także prokurenta i pełnomocników Spółki, co doprowadziło w konsekwencji do pozbawienia Spółki możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym, w tym do dokonywania czynności procesowych w toku postępowania. Sąd administracyjny nie ma oczywiście kompetencji do oceny zasadności działań odwołujących organy Spółki, ale w powiązaniu z dalszymi zdarzeniami, jakie miały miejsce w rozpoznawanej sprawie, takie "samo-pozbawienie się" możliwości skutecznego działania w sprawie tuż po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stanowi istotny element, który powinien być brany pod uwagę przy wyważaniu interesu inwestora i interesu publicznego w kontekście przesłanek zawieszenia postępowania z art. 98 § 1 k.p.a.

W zaistniałej sytuacji Starosta, wobec braku organów umocowanych do działania w imieniu Spółki, musiał zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. (postanowienie z [...] sierpnia 2016 r.).

Po powołaniu nowego zarządu Spółki i ujawnienia jego składu w KRS (co skutkowało umorzeniem postępowania prowadzonego przez sąd rejestrowy w sprawie o ustanowienie kuratora sądowego dla Spółki), postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało podjęte, a następnie inwestor został wezwany, w trybie art. 35 ust. 3 p.b. do usunięcia braków w projekcie budowlanym i dołączonej do niego dokumentacji (postanowienie Starosty z [...] grudnia 2017 r.).

Już kilka dni po otrzymaniu wezwania inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania, organ I instancji to żądanie uwzględnił (postanowienie Starosty z [...] grudnia 2017 r.).

Tuż przed upływem terminu trzyletniego, skutkującego uznaniem żądania wszczęcia postępowania za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.) Spółka złożyła wniosek o podjęcie postępowania (z [...] listopada 2020 r., wpłynął do organu [...] grudnia 2020 r.), który to wniosek organ uwzględnił (postanowienie Starosty z [...] grudnia 2020 r.). Ponownie, tuż po doręczeniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, Spółka złożyła kolejny wniosek o zawieszenie postępowania, powołując jako podstawę prawną ogólnie art. 97 § 1 k.p.a. i wskazując jako powody "zmiany organizacyjne wynikające ze zmiany wspólników spółki". Tym razem Starosta odmówił zawieszenia postępowania (na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.; postanowienie z [...] stycznia 2021 r.), natomiast w międzyczasie Spółka wniosła o przedłużenie terminu do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji, o kolejne 120 dni (łącznie termin miałby wynosić 180 dni) oraz podtrzymała wniosek o zawieszenie postępowania. W toku dalszego postępowania Spółka kierowała do organu kolejną korespondencje dotyczącą zawieszenia postępowania i przedłużenia terminu do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji, aż do wydania decyzji odmownej przez Starostę (11 lutego 2021 r.).

Kolejny wniosek o zawieszenie postępowania Spółka złożyła już na etapie postępowania odwoławczego (pismo z [...] maja 2021 r.). Wniosek został rozpatrzony odmownie (postanowienie Wojewody z [...] czerwca 2021 r.).

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności nie sposób nie zgodzić się z argumentacją Wojewody, że kolejne zawieszenie postępowania na wniosek strony zagrażałoby interesowi społecznemu w sytuacji, gdy strona, która sama zainicjowała postępowanie, w jego toku nie współpracuje z organem i nie wykonuje wezwań, zamierzających do wydania pozytywnej dla niej decyzji, lecz swoimi działaniami zmierza do przedłużenia postępowania.

W ocenie Sądu odmowa kolejnego zawieszenia postępowania, zarówno na etapie postepowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego była w pełni uzasadniona. Od wszczęcia postępowania do wydania decyzji ostatecznej upłynęło blisko 5 lat, Starosta dwukrotnie zawieszał postępowanie, w tym raz uwzględniając wniosek Spółki. Tak długi czas prowadzenia postępowania w ewidentny sposób jest wynikiem działań inwestora, który w sposób jednoznaczny zmierzał do przedłużenia postępowania. Motywy działania inwestora, który z jednej strony wystąpił o pozwolenie na budowę, z drugiej zaś czynił w toku postępowania wszystko, aby do jego zakończenia nie doszło, aczkolwiek niezbyt zrozumiałe, to zasadniczo nie podlegają ocenie organów czy Sądu. Skoro jednak zawieszenie postępowania na wniosek wymaga wyważenia interesów strony i interesu publicznego, który sprzeciwia się bezskutecznemu prowadzeniu postępowania z winy inwestora przez wiele lat (zasada ekonomii procesowej – art. 12 k.p.a.), to nie sposób uznać, że działania inwestora mieszczą się w pojęciu słusznego interesu strony i mają pierwszeństwo przed interesem publicznym, który wymaga zakończenia postępowania w rozsądnym czasie. Proces ważenia interesu inwestora i interesu publicznego (art. 7 i art. 98 § 1 k.p.a.) jednoznacznie prowadzi do wniosku o braku podstaw do kolejnego zawieszenia postępowania, a tym samym do konkluzji o niezasadności zarzutów skargi w tym zakresie.

Na taką ocenę w sposób istotny rzutuje również fakt, że inwestor w sposób ewidentny zmierzał do przedłużenia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy z przyczyn materialnoprawnych nie było możliwości wydania korzystnej dla niego decyzji (brak planu miejscowego, bak decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji), o czym będzie jeszcze mowa w dalszych wywodach uzasadnienia.

W świetle powyższych argumentów za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew argumentom skarżącej, decyzja Starosty nie była obarczona brakami skutkującymi koniecznością jej uchylenia przez Wojewodę, zatem rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzji było w pełni uzasadnione.

Jak już wskazano wyżej, Spółka podniosła w skardze wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tym niemniej jednak sąd administracyjny, nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ma obowiązek dokonać kompleksowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, co czyni koniecznym odniesienie się również do prawidłowości zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego. Również w tym zakresie sprawy Sąd nie dostrzega w zaskarżonej decyzji żadnych błędów, które mogłyby skutkować koniecznością jej uchylenia.

Podstawową przesłanką badaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo – w razie jego braku – z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przesłanka ta ma charakter pierwotny w tym sensie, że niezgodność inwestycji z planem lub decyzją o warunkach zabudowy zasadniczo przesądza o negatywnym dla inwestora rozstrzygnięciu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działki, na których miała być realizowana inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę położone są w terenie nie objętym planem miejscowym. Trafnie organy obydwu instancji wskazały na całkowicie błędne wskazanie w tym zakresie zawarte w projekcie. Wobec jednoznacznej treści pisma Wójta Gminy G. z [...] czerwca 2021 r. (akta organu odwoławczego), nie sposób zrozumieć, skąd w projekcie znalazły się informacje, że "projektowana inwestycja ujęta jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy G.". Co więcej, w projekcie przytoczono nawet postanowienia planu (s. 8-9 projektu). Wypada odnotować, że – jak wynika z ww. pisma Wójta Gminy G. – według ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy działki są położone w całości lub w części "w strefie ochronnej obszarów, na których będą rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii". Trudno zakładać, że profesjonalny projektant nie odróżnia studium od planu, zaś żaden przepis obowiązujący aktualnie czy w 2016 r. nie przewiduje i nie przewidywał możliwości realizacji inwestycji tego rodzaju w oparciu o ustalenia studium. Nota bene nawet studium wskazuje, że sporne działki znajdują się w strefie ochronnej, a nie na obszarze potencjalnie przeznaczonym pod inwestycje w źródła energii odnawialnej.

Pomimo wezwania ze strony Starosty inwestor nie wyjaśnił tej kluczowej rozbieżności (nie udzielił w ogóle odpowiedzi na wezwanie). Inwestor bezsprzecznie nie przedstawił również decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, a z powołanego pisma Wójta wynika, że takie decyzje nigdy nie były wydawane. Trafnie zauważa przy tym Wojewoda, że z uwagi na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (8 lipca 2016 r.) inwestor mógłby jeszcze skorzystać z przepisów przejściowych i zrealizować inwestycję w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, co w aktualnym stanie prawnym w przypadku tego rodzaju inwestycji nie jest już dopuszczalne. Wypada w tym miejscu przypomnieć, na co zwracał uwagę również Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, czyli od [...] lipca 2016 r., lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ustawy). Biorąc pod uwagę zbieżność dat wejścia w życie ustawy i złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, można w tym upatrywać świadomego działania inwestora i pośpiechu motywowanego dążeniem do złożenia wniosku przed wejściem w życie bardziej restrykcyjnych przepisów (zob. art. 13 ust. 3 ustawy, w świetle którego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych; a także art. 14 ust. 6, przewidujący utratę mocy obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy dotyczących elektrowni wiatrowych, wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, za wyjątkiem przypadków, gdy przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę). Dywagacje te nie mają jednak znaczenia w rozpoznawanej sprawie, skoro bezsprzecznie inwestor nie usunął, pomimo wezwania organu, nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym, prawidłowo wytkniętych przez Starostę, co musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 p.b. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., miarodajnym dla oceny stanu prawnego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.