Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1164/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi R.O. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] - właściwego zarządcy drogi, działającego przez pełnomocnika Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych Autostrad Oddział w [...], z dnia [...] znak: [...] uzupełnionego pismem z dnia [...] znak: [...], w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie Obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi ekspresowej [...] od [...] granica państwa ([...]) na odcinku od km 175+202,00 do km 181+691,04, długości 6,49 km wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz stwierdzeniem podziału nieruchomości, w zakresie robót budowlanych.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu odwołania R.O. decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił zapis znajdujący się w pkt IV na stronie 27 zaskarżonej decyzji: "IV. OKREŚLAM TERMIN WYDANIA NIERUCHOMOŚCI powstałych z podziału nieruchomości oraz w całości przeznaczonych pod drogę położonych w liniach rozgraniczających terenu planowanej inwestycji nie krótszy niż 120 dni od daty, kiedy niniejsza decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna."i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego zapisu: "IV. TERMIN WYDANIA NIERUCHOMOŚCI Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna." W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...], zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz wydanej przez niego decyzji Nr [...] z dnia [...] znak: [...], jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu.

Analizując wniosek inwestora z dnia [...] o wydanie przedmiotowej decyzji, organ odwoławczy uznał, że wniosek ten jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wskazane w przepisach ustawy. W ocenie organu II instancji Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:5000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, stanowiąca graficzną część projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego integralną część decyzji). Wskazano, że na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany (będący załącznikiem Nr [...] stanowiącym integralną część decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału są załącznikiem nr [...], stanowiącym integralną część decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Zgodnie z art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] wnioskodawcy. Natomiast pozostałe strony o wydaniu przedmiotowej decyzji zawiadomiono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 12 do 26 grudnia 2011 r., Urzędu Gminy [...] w dniach od 12 do 26 grudnia 2011 r. oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej tej gminy w tym samym terminie, a także poprzez publikację obwieszczenia w prasie lokalnej "Gazeta [...]" z dnia 12 grudnia 2011 r., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dotychczasowych właścicieli organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości.

Organ II instancji stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Ww. organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Wskazano, że projektowana obwodnica miasta [...] zlokalizowana będzie na terenie województwa [...] powiatu [...] na terenach administrowanych przez gminę [...], posiadać będzie klasę techniczną "GP" dwie jezdnie, każda po dwa pasy ruchu oraz prędkość projektową Vp 100 km/h.

Natomiast analizując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 ustawy organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawarte w pkt IV na stronie 27 tej decyzji nieprecyzyjnie określa termin wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

W tym miejscu należy stwierdzić, iż użyte w art. 16 ust. 2 ustawy sformułowanie "termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna" oznacza, iż organ orzekający zobligowany jest do wskazania konkretnego terminu, o którym mowa w tym przepisie poprzez wskazanie liczby oznaczającej dzień wydania nieruchomości, większej lub równej 120.

W związku w powyższym organ II instancji w punkcie I niniejszej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 27 w części oznaczonej punktem IV zapis dotyczący terminu wydania nieruchomości objętych ww. inwestycją, orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, zapisu: "IV. TERMIN WYDANIA NIERUCHOMOŚCI. Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna."

Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I sentencji niniejszej decyzji.

Odnosząc się zaś do zarzutów przedstawionych przez R.O., organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Mając na uwadze fakt, iż zarzuty skarżącego dotyczyły przebiegu planowanej inwestycji, w zakresie należącej do niego nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], organ odwoławczy pismem z dnia [...] znak: [...] wystąpił do inwestora o wypowiedzenie się co do podniesionych przez R.O. zarzutów.

Pismem z dnia [...] znak: [...], inwestor odniósł się do uwag skarżącego.

Po uzyskaniu stanowiska inwestora oraz przeanalizowaniu zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, organ II instancji odniósł się do nich.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego ingerencji planowanej inwestycji w działkę nr [...] stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie będąc upoważnionym do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Wskazał, iż to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno - wykonawczych inwestycji (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/W 1722/09, z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 226/09, z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 361/09, z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1528/08 oraz z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 46/07). Podkreślił, iż inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice.

Ww. organ zaznaczył, iż skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 1 If ust. 1 ustawy, godzi się zauważyć, że organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa.

Podniósł, że organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego

dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej.

Badając zgodność z prawem projektowanej inwestycji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie dopatrzył się naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obowiązującego, które skutkowałoby wadliwością zaskarżonej decyzji.

Organ stwierdził, że z projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją, wynika, iż działka nr [...] położona jest w osi projektowanej obwodnicy miejscowości [...] w miejscu łuku poziomego, którego parametry dostosowane zostały do całości trasy obwodnicy składającej się z załamań osi opartych na trzech łukach.

Organ II instancji podzielił argumentację przedstawioną przez inwestora, iż ominięcie przedmiotowej nieruchomości, a także sugerowane przez skarżącego "odchylenie końcówki wylotu obwodnicy w lewo" pozostaje w sprzeczności z podstawowymi wymogami zasad bezpieczeństwa ruchu, gdyż rozwiązania techniczne przedmiotowej inwestycji drogowej, przy założonej klasie drogi głównej dla etapu docelowego - S (ekspresowa), zaprojektowane zostały zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm). Wskazano, że inwestor, jako jedyny uprawniony podmiot do zmiany zamierzenia inwestycyjnego, jednoznacznie wskazał, iż zmiana proponowana przez skarżącego jest niemożliwa. Zdaniem inwestora, zajęcie całej działki skarżącego pozwoli na zrealizowanie założonego celu, bez konieczności zmiany geometrii drogi a co za tym idzie, znacznego zwiększenia kosztów finansowych jej realizacji. Z uwagi bowiem, iż zmiana jednego z elementów planowanej inwestycji drogowej, rzutuje na pozostałe odcinki zaprojektowanej trasy, postulowana przez skarżącego zmiana geometrii obwodnicy, wiązałaby się ze zmianą lokalizacji całej inwestycji, a tym samym wykroczeniem poza linie rozgraniczające określone w uzyskanych decyzjach oraz pozwoleniach.

W konsekwencji proces projektowo - inwestycyjny należałoby rozpocząć od nowa, co stanowiłoby utratę dotychczas zainwestowanych publicznych środków finansowych oraz utratę możliwości dofinansowania inwestycji ze środków unijnych (projekt został ujęty w ramach Programu Operacyjnego Rozwoju Polski [...] na lata 2007 - 2013).

Zaznaczono, że inwestor w swoim piśmie z dnia [...] znak: [...] podniósł dodatkowo, iż przebieg obwodnicy miejscowości [...] skoordynowany został również z opracowaniem "Dokumentacji projektowej do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę drogi ekspresowej [...][...] - granica państwa ([...]) z wyłączeniem obwodnic [...] i [...]. Sugerowane przez R. O. rozwiązania projektowe, spowodowały także zmiany w ww. dokumentacji, co wpłynęłoby na opóźnienie całego zamierzonego procesu inwestycyjnego.

Ustosunkowując się natomiast do twierdzenia skarżącego podniesionego w ww. odwołaniu, dotyczącego faktu, iż Uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta w [...] z dnia [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] działka nr [...], została przeznaczona pod stację paliw z gastronomią należy podkreślić iż art. 11i ust 2 ustawy wyłącza stosowanie jakichkolwiek przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, w tym uchwał w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym uregulowaniem, przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego są wyłączone w stosunku do zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, że wyłączeniu podlega nie tylko stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwanej dalej "pzp", ale także wszelkich aktów prawnych dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym uchwał w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z doktryną oznacza to, że wniosek inwestora nie może być oceniany przez pryzmat jego zgodności z pzp.

Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa, jako lex specialis wyłącza stosowanie przepisów ogólnych, regulując w odmienny sposób przygotowanie i realizację inwestycji drogowych. Wyłączenie stosowania pzp oznacza, że wszelkie zasady wynikające z tego aktu prawnego nie mają zastosowania do spraw z zakresu dotyczącego zezwolenia na realizację, w tym lokalizacji dróg.

Podkreślono, że jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do podniesionego przez R.O. zarzutu dotyczącego braku poinformowania spadkobierców po zmarłej M.J.O., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji, organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 11 d ust. 5 ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z art. 11d ust. 8 ustawy jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie żyje, a spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku, wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania jedynie wnioskodawcy.

Wskazano, iż że ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] sporządzonego przez Starostę Powiatu [...] wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] stanowi współwłasność R.O. oraz M.J.O.

Podkreślono, iż w toku postępowania przed organem I instancji osoby, o których wspomina R.O. w swoim piśmie, nie wykazały przed organami prowadzącymi postępowanie w przedmiotowej sprawie prawa do spadku po zmarłej M. J. O. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji nie miał obowiązku wysyłać zawiadomień o wszczęciu postępowania tym spadkobiercom.

Dodatkowo powołano się na art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) zgodnie z którym właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów, budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian.

Zarzut skarżącego, dotyczący braku poinformowania spadkobierców po zmarłej M. J.O. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji, w ocenie organu odwoławczego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Organ wyjaśnił, iż wszelkie kwestie związane z odszkodowaniem za zajętą nieruchomość pod planowaną inwestycję, podniesione przez skarżącego w jego odwołaniu jak i w piśmie je uzupełniającym nie są przedmiotem orzekania na obecnym etapie postępowania. Wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 4a i 4b ustawy, decyzję o ustaleniu odszkodowania za nieruchomości objęte decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji wyda Wojewoda [...] w odrębnym postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. O. wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Skarżący wskazał, że w odwołaniu podniósł, iż jestem właścicielem działki nr [...] położonej w obrębie [...]. Podniósł, że Uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] przedmiotowa działka położona przy drodze nr [...] została przeznaczona pod stację paliw gastronomią. Projektowana obwodnica przebiega przez jego działkę tak, że czyni ją niezdatna do zabudowy stacją paliw .

Skarżący podkreślił, że wniósł o zmianę przebiegu drogi nr [...] poprzez odchylenie końcówki wylotu obwodnicy w lewo względnie o dokonanie zamiany zajętej działki na inną odpowiadającą wielkością i położoną w sąsiedztwie drogi nr [...].

Podniósł, że nie zostały zawiadomione wszystkie strony postępowania administracyjnego. Właścicielem działki nr [...] jest na prawach współwłasności razem ze swoimi dziećmi. Wskazał, iż jego małżonka nie żyje od 13 lat. O tym fakcie powiadomił Urząd Gminy [...] pisemnie. Zaznaczył, że GDDKiA Oddział w [...] wiedziała, iż nie zostały zawiadomione o projektowanej inwestycji jego dzieci, które są współwłaścicielami działki nr [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 specustawy drogowej w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa.

Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji polegającej na budowie Obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi ekspresowej [...] od [...] - granica państwa ([...]) na odcinku od km 175+202,00 do km 181+691,04, długości 6,49 km wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz stwierdzeniem podziału nieruchomości. Skarżący w odwołaniu a następnie w skardze podniósł zarzuty jedynie co do części decyzji obejmującej nieruchomość, której był właścicielem, to jest co do działki nr ew. [...] położonej we wsi [...], gm. [...]. W konsekwencji Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę drogi jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do ww. nieruchomości uznając, że skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez jego nieruchomości.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem – zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tego ostatniego prawa w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (dalej: zrid) złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Dalej wskazać należy, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący integralną część decyzji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości (pkt II decyzji organu) wraz z odpowiednimi mapami stanowiącymi załącznik do decyzji z dnia [...]. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń.

Oceniając zarzuty skargi Sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze podnosił w pierwszej kolejności, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Wbrew jego twierdzeniom w niniejszej sprawie w kwestiach przez niego podnoszonych nie będą miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Artykuł 11i ust 2 ustawy wyłącza stosowanie jakichkolwiek przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, w tym uchwał w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym uregulowaniem, przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego są wyłączone w stosunku do zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Poza tym na terenie, na którym znajduje się działka Skarżącego nie ma uchwalonego Miejscowego Planu, który stanowiłby źródło prawa.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych przez Skarżącego stwierdzić należy, że rację ma również organ, że w postępowaniu o wydanie przedmiotowej decyzji organ nie posiada kompetencji do wyznaczania trasy inwestycji. Organ orzekający w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej nie może modyfikować wniosku zarządcy drogi, ani też korygować jej przebiegu. Nie może również uzależniać wydania decyzji od jakichkolwiek innych świadczeń i warunków nie przewidzianych przepisami. Zatem, aby odmówić wydania stosownej decyzji w kształcie wnioskowanym przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Sąd podziela przedstawione uzasadnienie organów, co do braku celowości zmiany przebiegu planowanej drogi. Ominięcie przedmiotowej nieruchomości Skarżącego, a także sugerowane przez niego "odchylenie końcówki wylotu obwodnicy w lewo" pozostaje w sprzeczności z podstawowymi wymogami zasad bezpieczeństwa ruchu, gdyż rozwiązania techniczne przedmiotowej inwestycji drogowej, przy założonej klasie drogi głównej dla etapu docelowego - S (ekspresowa), zaprojektowane zostały zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm). Inwestor jednoznacznie wskazał i argumentował, iż zmiana proponowana przez skarżącego jest niemożliwa. Tylko zajęcie całej działki skarżącego pozwoli na zrealizowanie założonego celu, bez konieczności zmiany geometrii drogi a co za tym idzie, znacznego zwiększenia kosztów finansowych jej realizacji. Z uwagi na to, iż zmiana jednego z elementów planowanej inwestycji drogowej, rzutuje na pozostałe odcinki zaprojektowanej trasy, postulowana przez skarżącego zmiana geometrii obwodnicy, wiązałaby się ze zmianą lokalizacji całej inwestycji, a tym samym wykroczeniem poza linie rozgraniczające określone w uzyskanych decyzjach oraz pozwoleniach.

W konsekwencji proces projektowo - inwestycyjny należałoby rozpocząć od nowa, co stanowiłoby utratę dotychczas zainwestowanych publicznych środków finansowych oraz utratę możliwości dofinansowania inwestycji ze środków unijnych (projekt został ujęty w ramach Programu Operacyjnego Rozwoju Polski [...] na lata 2007 - 2013).

Inwestor w swoim piśmie z dnia [...] znak: [...] podniósł dodatkowo, iż przebieg obwodnicy miejscowości [...] skoordynowany został również z opracowaniem "Dokumentacji projektowej do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę drogi ekspresowej [...] - granica państwa ([...]) z wyłączeniem obwodnic [...] i [...]. Sugerowane przez R.O. rozwiązania projektowe, spowodowałyby także zmiany w ww. dokumentacji.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego co do tego, że nie zostały prawidłowo zawiadomieni o toczącym się postępowaniu wszyscy właściciele działki nr [...]. Słusznie organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie z art. zgodnie z art. 11 d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] sporządzonego przez Starostę Powiatu [...] wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] stanowi współwłasność R. O. oraz M. J. O.

Dodatkowo należy wskazać, iż zgodnie z art. 11d ust. 8 ustawy jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie żyje, a spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku, wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania jedynie wnioskodawcy. W toku postępowania przed organem I instancji osoby, o których wspomina R. O. w swoim piśmie, nie wykazały przed organami prowadzącymi postępowanie w przedmiotowej sprawie prawa do spadku po zmarłej M. J. O. Wobec powyższego organ I instancji nie miał obowiązku wysyłać zawiadomień o wszczęciu postępowania tym spadkobiercom.

Należy też wskazać, że decyzje o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony tej decyzji zawiadamiane są o jej wydaniu przede wszystkim poprzez publiczne ogłoszenie, określone w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Ogłoszenie to następuje w formie obwieszczenia w urzędzie organu, który wydał decyzję. Zatem okoliczność wydania decyzji w pierwszej instancji przez wojewodę podlega obwieszczeniu publicznemu w urzędzie wojewódzkim. Ponadto takie obwieszczenia powinny być zamieszczone w siedzibach urzędów gmin, przez których obszar ma przebiegać dana droga, na stronach internetowych tych gmin oraz w prasie lokalnej. Poza publicznym ogłoszeniem o wydaniu decyzji, ustawodawca nałożył w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej na organ orzekający obowiązek pisemnego zawiadomienia dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji o jej wydaniu. Takie zawiadomienia powinny więc być wysłane do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, które chociażby częściowo znalazły się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi publicznej, oraz do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, wobec których określono w decyzji ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości potrzebnych na czas przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych oraz po zakończeniu tej przebudowy w przypadku posadowienia na tych nieruchomościach stosownych obiektów związanych z przebudowanymi sieciami lub innymi drogami publicznymi. Zawiadomienia te wysyłane są na adres znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków.

Na zakończenie tych rozważań należy dodać, że zarzut braku udziału stron w postępowaniu może być jedynie podstawą do wznowienia postępowania ale wniosek taki mogą złożyć jedynie podmioty tego udziału pozbawione.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji