Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 2/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A Polska sp. z o.o. we W. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania podania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. wpłynął do Wojewody D. wniosek O. O. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zatrudnieniem w A sp. z o.o. we W. na stanowisku technik prac biurowych. Wojewoda D. pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania między innymi informacji właściwego starosty o braku możliwości zaspokojenia przez podmiot powierzający pracę, tj. A sp. z o.o. we W. potrzeb kadrowych na lokalnym rynku na tym stanowisku lub przedłożenia zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. posiadanego przez cudzoziemca oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy.

Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego brakującego dokumentu w wyznaczonym terminie, pismem z dnia [...] r. Wojewoda D. zawiadomił O. O. o pozostawieniu bez rozpoznania jego podania z dnia [...] r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Pismem z dnia [...] r. A sp. z o.o. we W. wezwała Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie postępowania. Wojewoda nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.

W dniu [...] r. wpłynęła do Sądu skarga A sp. z o.o. we W., w której wniesiono o stwierdzenie pozostawania przez Wojewodę w bezczynności na skutek pozostawienia sprawy bez rozpoznania i nakazanie organowi podjęcia postępowania zgodnie z wnioskiem strony. W uzasadnieniu skargi wskazano, że doszło do naruszenia interesu prawnego Spółki poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, że wniosek przyszłego pracownika Spółki (O. O.) zawierał braki formalne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wskutek skargi wniesionej przez A sp. z o.o. we W. na bezczynność Wojewody D. polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania podania O. O. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (art. 64 § 2 k.p.a.). Spółka, która wniosła skargę miała powierzyć pracę cudzoziemcowi, którego podanie pozostawiono bez rozpoznania.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności było ustalenie, czy w niniejszej sprawie Spółka legitymowała się interesem prawnym do wniesienia skargi na bezczynność Wojewody w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania podania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Adresatem zawiadomienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania był O.O. Spółka była natomiast podmiotem, który maił zatrudnić cudzoziemca.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy osoba ubiegająca się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt, a nie interes faktyczny (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Podkreśla się także, że interes prawny musi być własny. Nie oznacza to, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., II OZ 280/08, LEX nr 506870).

Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę ustawą materialną określająca zasady legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium RP jest ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.). Z art. 105 ust. 1 tej ustawy wynika, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy składa osobiście cudzoziemiec , nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach nakłada na cudzoziemca, a nie na pracodawcę, obowiązek dołączenia do wniosku informacji właściwego starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych przez pracodawcę na lokalnym rynku pracy.

Jak wskazano na wstępie, o legitymacji danego podmiotu do wniesienia skargi decyduje własny, osobisty interes prawny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Spółka, jako pracodawca mający zatrudnić cudzoziemca, nie miała opartego na konkretnej normie prawa materialnego indywidualnego interesu prawnego w ustaleniu, czy Wojewoda dopuścił się bezczynności pozostawiając podanie O. O. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania. Interesu prawnego nie można bowiem opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu.

Z uwagi na to, że Spółka nie miała legitymacji do wniesienia skargi, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.