Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3153/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 149
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2254/17 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie na rzecz A. sp. z o.o. w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2254/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę [...] sp. z o.o. w Warszawie i uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2015 r. [...] Sp. z o.o. w Warszawie (dalej: Spółka, skarżąca), powiadomiła Głównego Inspektora Sanitarnego (zwany dalej w skrócie GIS) o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu o nazwie "[...]". W zgłoszeniu przedsiębiorca zakwalifikował ten produkt jako suplement diety, podając jego skład oraz wskazując, że jest już zgłoszony na Łotwie i w Estonii (w skład produktu wchodzą m.in. korzeń lukrecji, babka lancetowata i anyż).

W odpowiedzi na ww. powiadomienie, GIS pismem z dnia 12 listopada 2015 r. zawiadomił o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 149, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.b.ż.ż. Ponadto zobowiązał Spółkę do przedłożenia opinii Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (zwany dalej w skrócie URPL), czy przedmiotowy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego.

Spółka wystąpiła o stosowną opinię i jednocześnie wyjaśniła, że przedstawione w postanowieniu GIS przeliczenia dawek ekstraktów na surowce roślinne nie zostały obliczone prawidłowo. Uzasadniając zakwalifikowanie produktu do kategorii "suplement diety" zauważyła, iż w obliczeniach dotyczących użytych surowców powinno zostać uwzględnione tylko 5% masy ekstraktu dla porcji dziennej, w związku z powyższym rzeczywista zawartość składników roślinnych jest 20-krotnie niższa niż zawartość przedstawiana przez GIS.

Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. URPL przedstawił stanowisko w sprawie kwalifikacji produktu o nazwie "[...]" oraz wskazał, że "[...]" z uwagi na zawartość w gotowym produkcie wyciągu z liści babki lekarskiej i owoców biedrzeńca anyżu w dawkach przekraczających dopuszczalne dla produktów spożywczych spełnia kryteria dla produktu leczniczego w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211, z późn. zm.) zwanej dalej u.p.f.

Po przeprowadzeniu w dniu 17 maja 2017 r. kontroli w siedzibie Spółki, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. st. Warszawie (zwany dalej w skrócie jako PPIS) decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. działając na podstawie art. 1 pkt 6, art. 4 ust. 1 pkt 3a, art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1261, z późn. zm.), art. 3 ust. 2, art. 32 ust. 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż., § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, a także art. 54 ust. 1 i 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U UE L. 165 s. 1; zwanego dalej: rozporządzenie (WE) nr 882/2004), art. 104 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., nakazał Spółce: 1) zaprzestać wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kolejnych partii produkcyjnych produktu "[...]" jako suplementu diety do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS; 2) zaprzestać wprowadzania do obrotu na terytorium RP kolejnych partii produkcyjnych produktu pn. "[...]" suplement diety, w oznakowaniu którego zawartość miedzi zadeklarowano w miligramach. Wykonanie obowiązku z punktu 1 decyzji określono na do 3 dni licząc od dnia otrzymania decyzji, zaś obowiązek wymieniony w pkt 2 do dnia 30 września 2017 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że z uwagi na jasne stanowisko URPL zawarte w opinii stanowiącej znaczący dowód w sprawie (art. 31 ust. 2 u.b.ż.ż.), a kwestionujące zasadność stosowania składników przedmiotowego produktu u osób poniżej 12/18 roku życia w suplementach diety, zasadne było podjęcie powyższego rozstrzygnięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji PPIS, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie (zwany dalej w skrócie PWIS), decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części, tj. w punkcie 2 i w tej części umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 54 ust. 1 i 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 882/2004, w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Działanie takie zawiera (...) m.in. następujące środki: a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt. Za niezasadny uznano w związku z tym zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. bowiem zgodnie z art. 31 ust. 3 u.b.ż.ż. opinia URPL jest dla GIS wiążąca. Natomiast opinia ta, odnosząca się do produktu "[...]" jednoznacznie stwierdza, że środek spełnia kryteria dla produktu leczniczego w rozumieniu Prawo farmaceutyczne ze względu na skład jak i prezentację. Tym samym opinia taka jest także wiążąca w sprawie prowadzonego postępowania przez organy inspekcji sanitarnej. Podkreślono przy tym, że rozstrzyganie, czy dany produkt spełnia wymagania produktu leczniczego, nie należy do zakresu działań inspekcji sanitarnej. Organy tej inspekcji nie mogą kwestionować opinii URPL. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że PPIS wadliwie zakwestionował oznakowanie suplementu diety o nazwie [...]. W tym zakresie niezbędne więc było orzeczenie reformatoryjne.

Rozpatrując skargę Spółki na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach opisanego na wstępie wyroku wskazał, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty są trafne. Wyjaśniono, że na podstawie art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 138 § 1 bądź § 2 i art. 140 K.p.a. organ odwoławczy jest zobowiązany w sposób precyzyjny rozstrzygnąć daną sprawę, prawidłowo formułując zarówno sentencję decyzji jak i jej uzasadnienie, tak aby pomiędzy tymi dwoma elementami aktu administracyjnego nie zachodziła jakakolwiek wątpliwość, a tym bardziej rozbieżność. Kontrolowana decyzja w ocenie Sądu nie spełnia tych warunków, bowiem jej sentencja nie określa wprost rozstrzygnięcia co do jednego z punktów decyzji PPIS. Ustalenie rozstrzygnięcia organu wymagałoby zatem analizy uzasadnienia i wywiedzenia zakresu orzeczenia w drodze dedukcji, co nie może mieć miejsca. Podkreślenia wymaga, że w wyniku wydania decyzji nie może zostać wykreowany taki stan, w ramach którego strona miałaby domyślać się ostatecznej treści wydanej w jej sprawie decyzji. W tej sytuacji wskazane uchybienia organu kwalifikuje się do istotnego naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." Sąd nie podzielił natomiast twierdzeń skarżącej Spółki dotyczących nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na ziszczenie się przesłanek z art. 156 § 1 pkt 5 i 7 K.p.a., pomimo bowiem wskazanych wyżej uchybień, co do zasady możliwe jest wywiedzenie zakresu rozstrzygnięcia PWIS np. w drodze jej interpretacji, co oczywiście nie uzasadnia utrzymania tego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym. Nie zachodzi również po stronie kontrolowanej decyzji wada powodująca jej nieważność z mocy prawa.

Za zasadne Sąd uznał zaś zarzuty naruszenia art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż., art. 31 ust. 3 u.b.ż.ż., art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP w zakresie, w jakim wskazują na wadliwe przyjęcie w zaskarżonej decyzji swoistych restrykcji dowodowych, w szczególności co do tego, że organy inspekcji w postępowaniu prowadzonym na zasadzie art. 32 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. są bezwzględnie związane opinią URPL jaką sporządzono na potrzeby postępowania z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., prowadzonego przez GIS. Wolą ustawodawcy postępowanie prowadzone przez GIS, zmierzające do sprawdzenia prawidłowości zgłoszenia danego produktu jako żywności (tu suplementu diety), jest rozdzielone od postępowania prowadzonego przez właściwy organ inspekcji sanitarnej na podstawie art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż., zmierzające do tymczasowej ochrony rynku przed danym produktem żywnościowym. I choć oba postępowania pozostają ze sobą w związku, w tym sensie, że postępowanie z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. oddziałuje na postępowanie z art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż., to jednak nie jest tak jak wskazuje PWIS, że to pierwsze bezwzględnie determinuje to drugie i wiąże organ orzekający, zwłaszcza co do zebranych dowodów.

Zwrócono uwagę, że z art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. wynika, że decyzja o czasowym wstrzymaniu wprowadzania danego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu go z obrotu (do czasu zakończenia postępowania przez GIS), wymaga stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego. Taka treść przepisu wskazuje, że do wydania decyzji nie jest wystarczające samo podejrzenie co do leczniczych cech produktu. Niezbędne jest stwierdzenie tych cech. To zatem na organie (odpowiednio państwowym powiatowym lub granicznym inspektorze sanitarnym), spoczywa ciężar przeprowadzenia postępowania dowodowego w odniesieniu do konkretnego produktu, co do którego zachodzą - w jego ocenie - przesłanki zastosowania czasowego ograniczenia w jego obrocie. I choć Sąd potwierdza, że w ramach tego postępowania organ inspekcji może i powinien uwzględnić opinię URPL wydaną na potrzeby postępowania prowadzonego przez GIS, to jednak opinia taka podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie. Ustawodawca nie wprowadził bowiem w analizowanym postępowaniu skutku analogicznego jak ten przewidziany w art. 31 ust. 1 u.b.ż.ż. Organ ma obowiązek samodzielnie odnieść się do jakości sporządzonej opinii tym bardziej, że jej treść wobec notorycznego pomijania kwestii 5% roztworu budzi uzasadnione wątpliwości, czyniąc przez to zarzuty skarżącej prawdopodobnymi, choć nie pewnymi. W tym celu organ może zwrócić się wprost do URPL o przedstawienie stosownych wyjaśnień, jak należy traktować wskazania co do przekroczenia ilości składników roślinnych w kontekście konsekwentnie podnoszonej przez stronę kwestii ich 5% roztworu, a także zlecić na zasadzie art. 136 § 1 K.p.a. stosowne badania produktu na rzeczywistą zawartość poszczególnych składników. Organ winien przy ocenie produktu uwzględnić fakt, że jest on zarejestrowany w dwóch innych krajach UE.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł PWIS w Warszawie, zaskarżając go w całości. Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. poprzez zastosowanie błędnej wykładni tegoż przepisu, opierając się wyłącznie na wykładni literalnej, podczas gdy przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej widać, że przepis ten ma charakter prewencyjny i w odróżnieniu od postępowania prowadzonego na podstawie art. 8 u.b.ż.ż. ma zastosowanie do chwili zakończenia postępowania kwalifikacyjnego przez GIS;

2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy poprzez art. 77 i 107 K.p.a. i błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ nie zebrał w pełni materiału dowodowego, a także, że wydana decyzja nie zawiera elementów określony w przytoczonym artykule.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty samej skargi są niezasadne i zostały częściowo wadliwie skonstruowane.

Zarzucając w oparciu o art. 174 P.p.s.a. naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego lub przepisów postępowania należało wskazać, jakie przepisy Sąd ten naruszył i jaki był skutek ich naruszenia. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji orzeka na podstawie art. 145 § 1-3 P.p.s.a. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a tym samym to właśnie naruszenia tych przepisów w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub procedury administracyjnej powinna strona skarżąca kasacyjnie podnieść w samej skardze kasacyjnej.

W tej zaś sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie podniosła zarzut ani naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Tym niemniej wada ta nie uzasadnia pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpoznania i Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zawarte w samej skardze kasacyjnej pozwalają na ustalenie ich treści - skargę kasacyjną rozpoznał.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. Zgodnie z tym przepisem właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny wydaje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania produktu do obrotu w przypadku stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego. Jak więc wynika z treści tego przepisu, warunkiem wydania decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania produktu do obrotu jest stwierdzenie, że dany produkt spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego.

Niewątpliwie przepis ten zawiera sankcję w postaci tymczasowego wstrzymania wprowadzenia danego produktu do obrotu, która ma charakter prewencyjny, ale w tym znaczeniu, że jeżeli produkt żywnościowy (np. także suplement diety) spełnia wymagania dotyczące produktu lub wyrobu medycznego i dopóki nie nastąpi ostateczne rozstrzygniecie co do dopuszczenia do obrotu lub zakazu wprowadzenia do obrotu (art. 8 u.b.ż.ż.), następuje czasowe wstrzymanie wprowadzenia do obrotu.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia podstawy, w oparciu o którą PPIS stwierdza zaistnienie przesłanki w postaci spełniania przez suplement diety "[...]" cech produktu leczniczego.

W tym zakresie trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wprawdzie dowodem stwierdzającym spełnienie cech produktu leczniczego jest opinia Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, to jednak z tej opinii musi wynikać, dlaczego dany produkt został zakwalifikowany jako produkt leczniczy. Także i ta opinia podlegała ocenie co do jej kompletności, logiczności wywodu i wykazania sposobu dokonywania określonych ustaleń.

Wprawdzie zgodnie z art. 31 ust. 3 u.b.ż.ż. opinia URPL jest dla GIS wiążąca w prowadzonym postępowaniu, ale przepis ten dotyczy związania GIS w prowadzonym postępowaniu, a nie PPIS który prowadzi odrębne postępowanie oparte o art. 32 u.b.ż.ż., jak trafnie stwierdził to w tej sprawie Sąd pierwszej instancji. Tym samym wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie opinia Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych nie ma formalnie mocy wiążącej w tej sprawie, a tym samym w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do jej treści, obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji było wyjaśnienie wątpliwych okoliczności poprzez np. zwrócenie się do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych o uzupełnienie swojej opinii.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro Spółka [...] podnosiła w toku całego postępowania w tej sprawie wadliwość samego przeprowadzenia badania na zawartość owoców biedrzeńca anyżu, wyciągu z liści babki zwyczajnej, wyciągu z korzenia lukrecji gładkiej w przeliczeniu na produkt co do tego, czy to badanie polegało na przyjęciu ilości ww. składników w 100 % masy, czy też w 5 % roztworze, to nie można wykluczyć, że przyjęcie jednego lub drugiego modelu przeprowadzania badań mogłoby spowodować uzyskanie całkowicie odmiennego wyniku. Tym samym skoro w opinii z 9 stycznia 2017 r. URLP nie wyjaśniono, w jaki sposób przeprowadzono badanie, a zasadniczo skoncentrowano się na wskazaniu na skutki przyjmowania niektórych składników produktu pod nazwą "[...]", to taka opinia na potrzeby tej sprawy wymagała uzupełnienia.

Tym samym także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 77 i art. 107 K.p.a. nie jest zasadny. Pomijając i to, że tak art. 77 K.p.a. jak i art. 107 K.p.a. składają się z wielu jednostek redakcyjnych zawierających różne normy prawne, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony skarżącej kasacyjnie w prawidłowym redagowaniu zarzutów należy stwierdzić, że przepisy te nakazują ustalanie okoliczności istotnych w sprawie na podstawie dowodów gromadzonych przez organy i w uzasadnieniu wydawanych decyzji zobowiązują organy administracyjne do wskazywania na te dowody, które potwierdzają istotne w sprawie okoliczności, jak i wyjaśnianie, dlaczego inne dowody lub okoliczności uznano za niewiarygodne lub nieistotne w sprawie.

Skoro Spółka [...] podnosiła kwestie związane z nieprawidłowym w jej ocenie sposobem ustalenia zawartości danych składników w produkcie, to obowiązkiem organu pierwszej instancji i organu odwoławczego było ustosunkowanie się do takich istotnych w sprawie okoliczności. Nie zajmując w tym zakresie żadnego stanowiska organy pominęły kilka podstawowych zasad procedury administracyjnej, jakimi są (stosownie do obwiązujących w tej sprawie przepisów K.p.a.): zasada przekonywania (art. 11 K.p.a.), zasada pogłębiania zaufania do organów administracyjnych (art. 8 K.p.a.) oraz zasada prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Naruszono także art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez stronę skarżącą przez Sądem pierwszej instancji, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie zasądzić na rzecz [...] sp. z o.o. w Warszawie kwotę 240 złotych stanowiąca zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty obliczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).