Wyrok NSA, sygn. akt FSK 2527/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 185 par. 1, art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędziowie NSA Jacek Brolik (spr), Jan Rudowski, Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Henryka K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 1472/03 w sprawie ze skargi Henryka K. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. z dnia 9 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 2003 r. (...) Izba Skarbowa w K. - Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołania utrzymała w mocy, na podstawie: art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 21 ust. 1, 2, 3, 4 i 5a, art. 23 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, par. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 27 poz. 268 ze zm./, decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia 17 marca 2003 r. (...) skierowaną do Henryka K., określającą w podatku od towarów i usług za październik 2002 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 206.338 zł - w tym:

- do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 63.372 zł,

- do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 142.966 zł.

Jak wynika z uzasadnień powyższych decyzji w złożonej za październik 2002 r. deklaracji VAT-7 podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 206.448zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 80.000zł i do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 126.448 zł, przy czym ogólna kwota nadwyżki została skorygowana do 206.338 zł; oraz nadwyżka do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy do kwoty 126.338zł.

Wraz z deklaracją pełnomocnik podatnika złożył wniosek, w którym jako podstawę prawną rozszerzonego zakresu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy wskazał art. 21 ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług (...) w związku z par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dodatkowo w piśmie z dnia 10 stycznia 2003 r. żądanie zwrotu nadwyżki podatku na rachunek bankowy zostało wsparte wytycznymi Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów zawartymi w piśmie z dnia 12.11.2002 r. nr PPS- 810-169/2002/JB, które odnoszą się do rozszerzenia zakresu zwrotu bezpośredniego nadwyżki podatku w trybie określonym w art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług (...), a w ocenie pełnomocnika powinny mieć zastosowanie do żądanego zwrotu.

W ocenie organów podatkowych podatnik nie spełnił warunków przewidzianych w art. 21 ust. 5a, nie wykazał bowiem we wniosku, iż prowadzi specyficzną działalność gospodarczą wykonując czynności nałożone przepisami ustaw. Zdaniem organu odwoławczego brak jest również przeszkód do rokowań, iż w okresie najbliższych 6 miesięcy podatnik nie "odzyska" nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zaakcentowano, iż nadwyżka podatku naliczonego nad należnym zadeklarowana w rozliczeniu za październik 2002 r. w znacznej mierze wynika z nadwyżek w miesiącach czerwcu, lipcu i sierpniu 2002 r., w których to miesiącach podatnik mimo wysokiej sprzedaży opodatkowanej stawką 7% i dojonych zakupów nie wnioskował o dokonanie zwrotu.

W świetle powyższych okoliczności Izba Skarbowa uznała, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy podatnika, stosując limity określone w art. 21 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym a powołana przez pełnomocnika interpretacja dotycząca stosowania art. 21 ust. 5a wyżej powołanej ustawy nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Na decyzję organu odwoławczego została złożona skarga do sądu administracyjnego, w której pełnomocnik podatnika zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wniósł o jej uchylenie w całości.

Na poparcie tego żądania wskazano, że wniosek o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym winien być rozpatrzony na podstawie przepisu art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług z uwzględnieniem interpretacji tego przepisu dokonanej przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - pismo z dnia 12.11.2002 r., nr PPS- 810-169/2002/JB. Podkreślono ponadto, że podatnik od chwili przystąpienia do rozliczeń podatku od towarów i usług wykazywał znaczącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i w okresie następnych 6 miesięcy, licząc od października 2002 r., nie nastąpiła zmiana tej sytuacji.

W ocenie pełnomocnika skarżącego organy podatkowe rażąco naruszyły zasady postępowania podatkowego określone w Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 120, art. 121 i art. 122.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swe dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Ponadto wskazała, iż podatnik również nie mógł otrzymać zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na podstawie par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem przepis ten przyznaje prawo do zwrotu podatku naliczonego przy zakupie lub imporcie towarów i zakupie usług w kraju, związanych z działalnością podatników, którzy zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymali koncesje na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin lub wydobywanie kopalin ze złóż, jednakże z zastrzeżeniem ust. 2 powołanego paragrafu, który stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się do podatników, którzy nie podjęli czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, z wyjątkiem importu.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2004 r. wydanym w sprawie I SA/Ka 1472/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wywiódł i przedstawił, co następuje.

Spór między stronami sprowadza się w istocie rzeczy do ustalenia, czy skarżący był uprawniony do otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy na podstawie art. 21 ust. 5a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Kwestia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na podstawie par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz.U. nr 27 poz. 268 ze zm./, pozostaje poza sporem niniejszej sprawy, bowiem nie została ona podniesiona zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji jak i w skardze.

Zgodnie z art. 21 ust. 1. ustawy o podatku od towarów i usług (...), w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2 i 2a, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2-9, do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy.

Z powyższych przepisów Sąd wywiódł, iż zasadą jest, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w danym miesiącu podlega rozliczeniu w kolejnych okresach rozliczeniowych. Od zasady tej ustawodawca wprowadził jednak wyjątki, przy czy, w ocenie Sądu I instancji, z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotnego znaczenia nabiera regulacja zawarta w art. 21 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (...). Przepis ten stanowi, iż podatnikom dokonującym sprzedaży towarów opodatkowanych w całości lub w części stawką niższą niż określona w art. 18 ust. 1, przysługuje prawo do zwrotu z urzędu skarbowego różnicy podatku, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2a i 4 / ust. 2a - kwota zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, nie może być wyższa od kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur, z których należności zostały w całości uregulowane, oraz z dokumentów celnych, jeżeli podatek z nich wynikający został zapłacony, ust. 4 - w przypadku, gdy kwota nadwyżki podatku naliczonego u podatnika dokonującego sprzedaży towarów opodatkowanych stawkami niższymi niż stawka określona w art. 18 ust. 1 przekracza kwotę wynoszącą 22% całości obrotu opodatkowanego stawkami niższymi, zwrotowi na rachunek bankowy podlega nadwyżka do wysokości tej kwoty. Pozostała część nadwyżki podlega rozliczeniu w trybie określonym w ust. 1./

Przepis art. 21 ust. 5a został dodany do art. 21 na podstawie art. 1 pkt 9 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 153 poz. 1272/, w brzmieniu: zakres zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 2 i 3, może zostać rozszerzony przez urząd skarbowy, na umotywowany wniosek podatnika, na całość lub część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, jeżeli wysokość tej nadwyżki wynika ze specyfiki prowadzonej działalności, związanej z wykonywaniem różnych czynności nałożonych przepisami ustaw. Rozszerzenie to może być dokonane w przypadku, gdy nie ma żadnych rokowań, aby rozliczenie tej nadwyżki w trybie ust. 1, 2 lub 3 nastąpiło w najbliższych 6 miesiącach.

Powyższy przepis wszedł życie z dniem 1 października 2002 r. Jego treści wskazuje na trzy elementy, których jednoczesne spełnienie warunkuje rozszerzenie zakresu zwrotu. Są nimi: umotywowany wniosek podatnika, nadwyżka wynikająca ze specyfiki prowadzonej działalności, związanej z wykonywaniem różnych czynności nałożonych przepisami ustaw i po trzecie brak rokowań, aby rozliczenie tej nadwyżki w trybie ust. 1, 2 lub 3 nastąpiło w najbliższych 6 miesiącach.

Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy Sąd Wojewódzki wskazał i ocenił, że pełnomocnik skarżącego, zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, odwoławczego jak i w skardze nie przywołał przepisów ustaw nakładających na podatnika wykonywanie różnych czynności, które w powiązaniu ze specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej powodują, iż nie ma żadnych rokowań aby rozliczenie nadwyżki w trybie art. 21 ust. 1, 2 lub 3 ustawy o podatku od towarów i usług (...), nastąpiło w najbliższych 6 miesiącach. Zatem nie został spełniony jeden z koniecznych warunków wymaganych do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na podstawie art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji Sąd uznał, że podniesiony w skardze zarzut jego naruszenia przez organy podatkowe jest nietrafny.

Powołana przez pełnomocnika skarżącego interpretacja przedmiotowego przepisu dokonana przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - pismo z dnia 12.11.2002 r., nr PPS- 810-169/2002/JB - jednoznacznie, zdaniem Sądu, wskazuje na konieczność badania przez urzędy skarbowe specyfiki działalności gospodarczej związanej z wykonywaniem różnych czynności nałożonych przepisami ustaw, przy czym wskazano, że przepis ten może mieć zastosowanie przy sprzedaży oleju napędowego w zamian za bony paliwowe.

Sąd Wojewódzki nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 120, art. 121 par. 1 oraz art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Wskazał, iż organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu kontroli, udokumentowanej protokołem podpisanym przez pełnomocnika skarżącego, który nie wniósł zastrzeżeń do jego treści oraz sposobu jej przeprowadzenia, wszczął postępowanie podatkowe, zapewnił podatnikowi czynny udział w postępowaniu, które zakończył decyzją określającą wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Określając kwotę nadwyżki podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy uwzględniono w całości podatek naliczony, wynikający z zakupu środków trwałych /art. 21 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 5 pkt 1/ oraz nadwyżkę obliczoną według zasad określonych w art. 21 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług (...).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Henryk K., działając przez swojego pełnomocnika, zarzucając w uzasadnieniu kasacji naruszenie szeregu unormowań postępowania podatkowego zawartych w przepisach: art. 120, 121, 123, 272,273, 274a i 274b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 6 oraz art. 21 ust. 5a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Naruszenie powyższych przepisów uzasadnia, zdaniem autora skargi, uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "dla celów zwrotu nadwyżki w podatku naliczonym podatnikowi".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Z wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej nie wynikają dostateczne podstawy, które uzasadniać by mogły jej uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, że roszczenie procesowe skargi o "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości dla celów zwrotu nadwyżki w podatku naliczonym podatnikowi" nie odpowiada treść dopuszczalnych wniosków kasacyjnych wynikającej z art. 185 par. 1 i art. 188 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Przede wszystkim jednak ocenić można i należy, że skarżący nie sformułował i nie przedstawił w skardze kasacyjnej zgodnych z wymogami art. 176 i art. 174 pkt 2 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa procesowego odnośnie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i przekazanych nim ocen Sądu I instancji odnoszących się do ustaleń i ocen dowodowych organów podatkowych orzekających w sprawie niniejszej w postępowaniu administracyjnym. Konstatacja ta jest niezwykle ważna, bowiem zgodnie z art. 183 par. 1 powołanej powyżej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzi unormowana w par. 2 tegoż przepisu nieważność postępowania która w rozpoznawanej sprawie nie miała /jednak/ miejsca.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący je przywołuje bądź przytacza szereg przepisów procesowych - art. 120, art. 121, art. 123, art. 272, art. 273, art. 274, art. 274a, art. 274b Ordynacji podatkowej. Zważyć jednak należy, że są to unormowania skierowane do organów podatkowych i stosowane przez organy podatkowe w postępowaniu administracyjnym a nie przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowym. Skarga kasacyjna nie wskazuje natomiast jakiegokolwiek przepisu, który, jej zdaniem, został naruszony przez Sąd I instancji w ramach kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w sprawie, w tym w zakresie rozważenia i oceny zastosowania przywoływanych przepisów Ordynacji podatkowej w postępowaniu sądowym. Jeżeli skarżący podnosi i motywuje naruszenie któregoś z wymienionych w skardze przepisów procedury podatkowej, to czyni to w istocie rzeczy pod adresem organów podatkowych a nie Sądu I instancji, podczas gdy w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kontrolowane być mogą wyłącznie wyroki sądu administracyjnego pierwszej instancji i postanowienia kończące postępowanie przed tym sądem nie zaś decyzje organów rozstrzygających w administracyjnym postępowaniu podatkowym. Ogólne sformułowania uzasadnienia kasacji, że Sąd I instancji błędnie ocenił określone zagadnienie procesowe nie stanowią dostatecznie zgodnie z art. 176 i art. 174 /cyt./ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprecyzowanego zarzutu kasacyjnego. W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem /m.in./ wskazać konkretny przepis prawa, który został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa w postępowaniu sądowym doszło i na czym ono polegało./por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2004 r., str. 252/. Powyższych prawnych wymogów skargi kasacyjnej wniesiona w sprawie skarga w zakresie odnoszącym się do poruszanej w niej problematyki prawa procesowego nie spełnia.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący zarzuca w niej naruszenie prawa materialnego w postaci art. 5 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 6 i art. 21 ust. 5a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./; strona nie wskazuje przy tym, czy podniesione przekroczenia prawa polegać miały na jego błędnej wykładni czy też niewłaściwym zastosowaniu. Ustosunkowując się do tych zarzutów stwierdzić przede wszystkim należy, że unormowanie art. 5 Kodeksu cywilnego nie było i nie mogło być stosowane ani przez organy podatkowe ani przez sąd administracyjny, które rozpatrywały określoną indywidualną sprawę z zakresu prawa publicznego.

Przepis art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie był podstawą rozstrzygnięcia kontrolowanego przez Sąd I instancji i ze sprawy nie wynika aby był przedmiotem wykładni organów podatkowych bądź sądu administracyjnego. Organy podatkowe stosowały natomiast, zaś Sąd I instancji ocenił zastosowanie art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Przywoływany przepis art. 21 ust. 5a stanowił, że zakres zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 2 i 3, może zostać rozszerzony przez urząd skarbowy, na umotywowany wniosek podatnika, na całość lub część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, jeżeli wysokość tej nadwyżki wynika ze specyfiki prowadzonej działalności, związanej z wykonywaniem różnych czynności nałożonych przepisami ustaw. Rozszerzenie to może być dokonane w przypadku, gdy nie ma żadnych rokowań, aby rozliczenie tej nadwyżki w trybie ust. 1, 2 lub 3 nastąpiło w najbliższych 6 miesiącach.

Przytoczone unormowanie sformułowane zostało przez prawodawcę w taki sposób, że dla możliwości jego uzasadnionego, pozytywnego zastosowania odsyła do określonych okoliczności faktycznych, które winny być badane, ustalane i oceniane w konkretnej indywidualnej sprawie podatkowej. Należą do nich: umotywowany wniosek podatnika, wysokość nadwyżki podatku, wynikanie nadwyżki ze specyfiki prowadzonej działalności związanej z wykonywaniem różnych czynności nałożonych przepisami ustaw, brak rokowań do rozliczenia tej nadwyżki w najbliższych 6 miesiącach.

Oceniając w powyższym zakresie ustalenia i oceny faktyczne organów podatkowych w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że: "zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, odwoławczego jak i w skardze /skarżący/ nie wskazał przepisów ustaw nakładających na podatnika wykonywanie różnych czynności, które w powiązaniu ze specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej powodują, iż nie ma żadnych rokowań, aby rozliczenie nadwyżki w trybie art. 21 ust. 1, 2 lub 3 ustawy o podatku od towarów i usług nastąpiło w najbliższych 6 miesiącach. Zatem nie został spełniony jeden z koniecznych warunków wymaganych do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na podstawie art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług".

W związku z powyższym zważyć należy, że Sąd I instancji w rozważaniach i ocenach prawnych zaskarżonego wyroku przyjął i zaakceptował ustalony przez organy podatkowe określony stan faktyczny, który nie uzasadniał pozytywnego zastosowania art. 21 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wnoszący skargę kasacyjną w sprawie pełnomocnik skarżącego nie sformułował i nie przedstawił w niej spełniającego wymogi art. 176 i art. 174 pkt 2 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa procesowego, na podstawie którego Naczelny Sąd Administracyjny mógłby rozważyć i ocenić przytoczone powyżej, poczynione przez Sąd I instancji oceny stanu faktycznego sprawy.

Wobec braku skutecznego zakwestionowania ustaleń i ocen odnośnie stanu faktycznego, który w postaci przedstawionej przez Sąd I instancji przemawia przeciwko uwzględnieniu roszczenia z art. 21 ust. 5a /cyt./ ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia wymienionego przepisu materialnego prawa podatkowego.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.