Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 661/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 130 par 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 56 par 1, art 29 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 661/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 20008r. Nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...].

Skarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia 12 lutego 2008r. skarżący J. L. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu strona podniosła, że pojazdu, którego dotyczy egzekucja nie posiada od 1998r., a Wydział Komunikacji nie potrafi go wyrejestrować. Wskazał, iż w sprawie złożono dwie interpelacje poselskie oraz skargę do WSA oraz Ministra Sprawiedliwości.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku postanowieniem z dnia [...] 2008r. Prezydent Miasta W. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Organ wyjaśnił, iż na podstawie wypowiedzi wierzyciela za niezasadne uznano twierdzenia, że obowiązek w podatku od środków transportowych nie istnieje, albowiem brak jest decyzji organu rejestrującego, właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji o wyrejestrowaniu pojazdu, bądź czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Ponadto uznano, iż nie zachodzi żadna z przesłanek zawartych w art. 56 §1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, będąca podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż w latach

2003-2007 naliczano podatek od nieistniejącego samochodu, o czym skarżący informował organ w składanych odwołaniach. Dalej podniósł, iż w grudniu 2002r. złożył wniosek o trwałe wyłączenie pojazdu z ruchu, natomiast w czerwcu 2003r. wyraził

chęć podpisania oświadczenia o utracie pojazdu, jednakże urzędniczka nie chciała

go przyjąć, co spowodowało złożenie skargi do Sądu na przewlekłość postępowania. Ponadto strona wniosła o wyłączenie Prezesa SKO we W. oraz poszczególnych jego członków.

Postanowieniem z dnia [...] 2008r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. odmówił wyłączenia od udziału w niniejszym postępowaniu członków SKO wymienionych we wniosku skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 20008r. wskazało,

że zobowiązany domagając się zawieszenia postępowania egzekucyjnego,

jak również składając zażalenie na wydane przez organ egzekucyjny postanowienia podnosi okoliczności, które nie mieszczą się w katalogu przesłanek

z art. 56 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

W ocenie organu w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być rozstrzygane kwestie dotyczące wymiaru podatku od środków transportowych, albowiem nie może

ono stanowić jeszcze jednej płaszczyzny dla kontroli prawidłowości wymiaru podatku.

W skardze skierowanej do Sądu zobowiązany podniósł, że w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem orzekała osoba, co do której złożono wniosek o wyłączenie, któremu nie nadano biegu, co winno skutkować wznowieniem postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt Kodeksu postępowania administracyjnego., albowiem decyzja została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu.

Ponadto niezrozumiały dla skarżącego jest fakt, że egzekucja prowadzona

jest z majątku firmy "A." z A., którego strona jest współwłaścicielem. Straty z tego tytułu "A." wycenia na ok. [...]zł, stąd wniosek aby wezwać SKO do skierowania sprawy do Sądu aby ten rozstrzygnął czy w 1998r. samochód marki S. istniał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ponadto wskazano, iż skarżący pismem z dnia 26 sierpnia 2008r. wystąpił do Prezesa Rady Ministrów o wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego

we W. ze sprawy [...]. Prezes SKO we W. wyjaśnił, iż pismem z dnia 06 października 2008r. udzielił informacji ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji co do bezpodstawności skargi o jego wyłączenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa

w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności

z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w odwołaniu od decyzji organu

I instancji skarżący zawarł wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., zarzucając im rażącą stronniczość przy rozpatrywaniu jego odwołań. Tryb wyłączenia członków organu kolegialnego w sprawach dotyczących postępowania podatkowego został uregulowany w art. 130 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej zwana Op.). Zgodnie z powyższym przepisem bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony

albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Natomiast zgodnie z § 5 w przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.

Z powyższych uregulowań wynika, że w razie wyłączenia członka kolegium,

bez względu na to, czy jest to członek etatowy czy nieetatowy, postanowienie

w tej sprawie winien wydać Prezes Kolegium, wyznaczając jednocześnie nowego członka składu orzekającego. Jeżeli będzie konieczne wyłączenie Prezesa Kolegium, problem jest bardziej złożony, albowiem zarówno w przepisach Ordynacji podatkowej dotyczących wyłączenia pracownika organu podatkowego oraz w ustawie

o samorządowych kolegiach odwoławczych brak jest reguluacji określających, kto może dokonać powyższej czynności. W § 1 art. 130 Op. użyto, bowiem sformułowania "bezpośredni przełożony" natomiast takiej osoby w odniesieniu do Prezesa Kolegium nie ma. Co prawda § 5 ustawodawca określił, że Prezes Rady Ministrów

jest uprawniony do wyznaczenia innego Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w przypadku wyłączenia dotychczas właściwego kolegium, jednakże z całą pewnością prezes Rady Ministrów nie jest bezpośrednim przełożonym Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego a tym samym osobą uprawnioną do rozpoznania wniosku

o jego wyłączenie. Powyższa kompetencja powinna bowiem wynikać wprost z ustawy, natomiast jak to już wyżej wskazano brak jest regulacji prawnych w tym zakresie.

W związku z powyższym zdaniem Sądu należy stwierdzić, że doraźnie można dopuścić wydawanie postanowień przez Prezesa Kolegium w sprawie wniosku

o jego wyłączenie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, iż w niniejszej sprawie orzekały osoby, podlegające wyłączeniu, albowiem w aktach znajduje się postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2008r. odmawiające wyłączenia od udziału

w postępowaniu podatkowym przed organem odwoławczym etatowych i pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wymienionych

we wniosku skarżącego z dnia 24 maja 2008r. (data wpływu do organu 26 czerwca 2008r.).

Odnosząc się natomiast do instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego, należy wskazać, iż zgodnie art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych

i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Interpretacja powyższego przepisu pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż wylicza

on w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego

i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa (wyrok WSA w Warszawie

z dnia 08 listopada 2004r., sygn. akt III SA 2376/03, wyrok NSA z 05 marca 1999r., sygn. akt III SA 4497/97). Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawa, co oznacza, że nie pozostawia ona swobody wyboru, co do zawieszenia,

czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania (wyrok NSA z 14 lipca 1998r., sygn. akt IV SA 1502/96). Z drugiej

zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 ustawy przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący nie wskazał na istnienie żadnej ze wskazanych powyżej przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie zawarte we wniosku umotywował natomiast faktem, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy podatku naliczanego od nieistniejącego samochodu. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia należy wskazać, że egzekucja została wszczęta

i jest prowadzona przeciwko skarżącemu na podstawie konkretnych tytułów wykonawczych o nr [...]. Jednocześnie treść art. 29 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż organ egzekucyjny bada

z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wynika stąd, że organ egzekucyjny w ramach badania dopuszczalności egzekucji w administracji w szczególności ustala, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony

i czy doręczone zostało upomnienie. Nie bada zaś prawidłowości decyzji wymiarowej, która stała się podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Kwestia taka może

być przedmiotem badania jedynie przez właściwy organ podatkowy. Z tych przyczyn

za chybiony należy uznać zarzut skargi w tym zakresie.

Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie

nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.