Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1004/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 1961 nr 6 poz 43
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz T. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] września 2004 r. T. S. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej krótkiej. Wskazał, iż prośbę swą motywuje potrzebą posiadania broni o mniejszych gabarytach oraz kalibrze, która umożliwi mu noszenie broni w sposób niewidoczny dla osób postronnych.

W dniu [...] października 2004 r. organ I instancji zawiesił postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem do czasu uzyskania od organów sprawiedliwości informacji o sposobie zakończenia prowadzonego wobec strony postępowania karnego na podstawie art. 297 § 1 Kodeksu karnego.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Komendant [...] Policji podjął przedmiotowe postępowanie wobec uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2014 r., stwierdzającego, że T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej: "ustawa o broni i amunicji".

Następnie, decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił wydania T. S. pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z uzyskaniem w dniu [...] lipca 2014r. z Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Karny informacji, z której wynikało, że oskarżony T. S. jest w trakcie odbywania leczenia psychiatrycznego - wymieniony, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, został zobowiązany do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń potwierdzających możliwość dysponowania bronią.

W dniu [...] lipca 2014 r. T. S. złożył w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji aktualne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, potwierdzające możliwość dysponowania bronią.

Mając uzasadnione podejrzenie, iż wymieniony należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 3 ustawy o broni i amunicji, organ Policji, korzystając z uprawnień wynikających z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), dalej: "rozporządzenie w sprawie badań lekarskich i psychologicznych", odwołał się od ww. orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego.

W dniu [...] września 2014 r. T. S. dołączył do akt postępowania administracyjnego ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] wydane przez Wojewódzką Komisję Odwoławczą ds. osób starających się o posiadanie broni [...] s.c. w [...] potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

W dniu [...] września 2014 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych K[...]P wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...] stwierdzające, że T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art 15 ustawy o broni i amunicji.

Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ poinformował stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Z uprawnienia tego strona skorzystała składając do akt postępowania administracyjnego kolejne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2014 r. wydane przez lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W jego treści wskazano, że T. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji.

Wobec powyższego, organ ponownie skorzystał z uprawnień wynikających z §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych i złożył odwołanie od ww. orzeczenia lekarskiego. W dniu [...] marca 2015 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych K[...]P wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez Wojskowy Instytut Medycyny [...] w [...], z którego wynika, że T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. strona złożyła do organu kolejne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. potwierdzające możliwość dysponowania bronią palną, jednak organ stwierdził, że dokument ten pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W przypadku T. S. dwukrotne potwierdzenie braku zdolności do dysponowania bronią stanowi samoistną przesłankę uzasadniającą odmowę wydania - w drodze decyzji administracyjnej - uprawnienia do posiadania kolejnych egzemplarzy broni palnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydane przez niezależnych od siebie lekarzy upoważnionych do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń mają moc wiążącą i brak jest innej możliwości weryfikowania stanu zdrowia strony. Jeżeli wyniki badań lekarskich - z punktu widzenia możliwości posiadania broni - wypadły dla strony niekorzystnie, organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń ma obowiązek, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, odmówić wydania pozwolenia na posiadanie dodatkowych egzemplarzy broni palnej. Sformułowanie zawarte w art. 15 ust. 1 ww. ustawy "pozwolenia na broń nie wydaje się" jest kategoryczne i oznacza po stronie organu obowiązek odmowy przyznania uprawnienia do posiadania broni.

Organ podkreślił, iż prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, a zatem osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej oraz posiadające pozwolenie na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego. Od osób takich oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się szczególnym poszanowaniem porządku prawnego. Tylko takie osoby dają bowiem rękojmię zgodnego z prawem posiadania i używania broni.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że T. S. utracił wiarygodność w zakresie posiadania i używania broni palnej, a zatem również do uzyskania prawa do zwiększenia liczby posiadanych egzemplarzy broni. Nie jest korzystne dla interesu społecznego aby posiadacze tak szczególnego - o reglamentowanym dostępie - prawa jak możliwość dysponowania bronią palną, mogli to prawo rozszerzać w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione podejrzanie, że mogą posłużyć się posiadaną bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustalone przez organ w niniejszym postępowaniu okoliczności nie są obojętne dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. T. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz § 9 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanych w toku postępowania postanowień i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał w szczególności, że organ przeprowadził postępowanie bez wymaganej prawem staranności, z pominięciem dowodów i twierdzeń skarżącego oraz własnych ustaleń z przeszłości dotyczących jego zachowania, a ponadto uniemożliwił skarżącemu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu, w tym zapoznanie się przed wydaniem decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych etapów postępowania i regulacji rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych skarżący zarzucił bezpodstawne odwołanie się przez organ Policji od orzeczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność skarżącego do dysponowania bronią oraz nieuprawnione wpływanie na tok postępowania odwoławczego, a następnie - bez zweryfikowania wadliwego, jego zdaniem, ostatecznego orzeczenia lekarskiego - zaliczenie skarżącego do osób, które nie posiadają zdolności do dysponowania bronią.

Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego - na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. - do czasu rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd kwestii popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza publicznego oraz bezprawnego uzyskania informacji dla niego nieprzeznaczonej, obejmującej dokumentację medyczną skarżącego, a następnie ujawnienia tej informacji innej osobie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, o czym świadczy wydane przez upoważnionego lekarza ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Jakkolwiek orzeczenie to zostało wydane w postępowaniu dotyczącym cofnięcia stronie pozwolenia na broń, to jednak uznano je za istotny dowód także w niniejszym postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, dotyczących wadliwości ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2014 r., Komendant Główny Policji wskazał, że orzeczenia takie są wydawane na podstawie wyników przeprowadzonych badań objętych tajemnicą lekarską, przy czym organ Policji z wynikami tymi nie musi się zapoznawać. Ustawodawca nie uznał bowiem za zasadne przekazywania organom Policji przez lekarzy czy psychologów dokumentacji medycznej wytworzonej dla celów wydania orzeczenia, co jest zrozumiałe zważywszy, że organy te nie mają kompetencji ani stosownej wiedzy do ich oceny. Z tych względów informację o braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią organ Policji uzyskuje jedynie w formie orzeczenia, z wyłączeniem wiedzy o ogólnozdrowotnych, psychicznych, czy też psychologicznych przyczynach braku tej zdolności. Zatem z woli samego ustawodawcy organy Policji zobowiązane są respektować taką właśnie formę uzyskiwania wiedzy o zdolności danej osoby, bądź jej braku, do dysponowania bronią.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania kwestionowanego orzeczenia lekarskiego, praca orzeczników - lekarzy i psychologów - oraz dokumentacja sporządzona przez nich w ramach przeprowadzonych badań, podlegała kontroli i nadzorowi właściwego wojewody. Z akt sprawy nie wynika, aby strona wystąpiła do właściwego wojewody z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w przedmiocie prawidłowości wydania orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2014 r. nr [...], czy też wykonania i udokumentowania badania lekarskiego. Jeżeli zatem pełnomocnik strony zarzuca, że postępowanie odwoławcze przeprowadzono sprzecznie z przewidzianym trybem, a nadto, że negatywne orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest niewiarygodne, bowiem oparto je na wynikach badań, które nie powinny być wzięte pod uwagę, a organ I instancji rzekomo wywierał wpływ na wydanie orzeczenia w "takim kształcie", to mógł powyższe twierdzenia poddać przewidzianej prawem weryfikacji. Natomiast Komendant Główny Policji nie dostrzegł okoliczności, które nakazywałyby mu kwestionowanie omawianych orzeczeń.

Organ odwoławczy zauważył, że skoro ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydane przez lekarza uprawnionego do badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdza, że strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, to w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, organy Policji zobowiązane są do odmowy wydania jej pozwolenia na broń bojową. Wolą ustawodawcy jest bowiem, by bronią nie mogły dysponować osoby nieposiadające do tego zdolności w myśl przepisów ustawy, którym nadany został walor obligatoryjności. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia, w przewidzianym trybie, braku zdolności psychofizycznej danej osoby do dysponowania bronią. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji brzmi jednoznacznie: "...pozwolenia na broń nie wydaje się...", przy czym do takiego rozstrzygnięcia wystarczające jest, aby jedno z orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5 tej ustawy, było negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegającej). W przypadku strony jest to ostateczne orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym.

Komendant Główny Policji podniósł, że na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć wpływu wydanie stronie w dniu [...] października 2014 r., przez lekarza upoważnionego do badania osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, kolejnego orzeczenia lekarskiego - nr [...], bowiem kwestia zdolności strony do dysponowania bronią została już rozstrzygnięta omówionym wyżej ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Niemniej jednak - choć w tej sytuacji nie było to konieczne - organ I instancji złożył odwołanie i od tego orzeczenia. W rezultacie wydane zostało kolejne ostateczne, negatywne dla strony, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Z tego względu przedstawienie przez stronę trzeciego z kolei orzeczenia lekarskiego wydanego w I instancji (z dnia [...] kwietnia 2015 r.) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie może podważyć mocy dowodowej ostatecznego orzeczenia z dnia [...] września 2014 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż w obowiązującym w Polsce porządku prawnym nie istnieje powszechna dostępność do posiadania broni, a wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, zależy od spełnienia, m.in. określonych w ustawie o broni i amunicji rygorów. W przeciwnym wypadku właściwe w sprawach pozwoleń na broń organy mają nie tylko prawo, ale i obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż w spełniona została dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji stwierdził, iż dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają znaczenia pisma pełnomocnika strony z dnia: [...] lutego 2016 r., [...] marca 2016 r. oraz [...] kwietnia 2016 r. dotyczące zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z tego powodu, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Organ nie może bowiem kierować się przewidywaniami pełnomocnika strony co do wyniku śledztwa wszczętego w dniu [...] marca 2016 r. w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji, winien mieć natomiast na uwadze, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Organ podkreślił, iż zagadnienie wstępne występuje tylko wówczas, gdy zależy od niego rozpoznanie sprawy w ogóle, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zatem samo przekonanie pełnomocnika, że wynik postępowania karnego może mieć bądź nawet będzie miał wpływ na rozpoznanie sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Końcowo, odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przez organ I instancji wymogów formalnych, określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że uchybień w tym zakresie nie dopatrzył się, natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy nie stwierdził również, aby w toku postępowania naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a., czy zasadę informowania określoną w art. 9 k.p.a.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. T. S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, której rozstrzygnięcie dotyczyło odmowy wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej (promesa), w sytuacji, gdy organ odwoławczy rozstrzygnął o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej.

Skarżący wskazał, iż organ odwoławczy rozstrzygnął w przedmiocie, który nie był przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. Skarżący o pozwolenie na broń palną bojową do celów ochrony osobistej nie występował, ponieważ takowe już posiadał.

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie przez organ, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna) wobec nieistnienia przesłanek wymienionych w ww. przepisie.

W tym zakresie skarżący wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego sygnalizował wystąpienie zagadnienia wstępnego. Również pełnomocnik skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał na wystąpienie kwestii prejudycjalnej oraz na istnienie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy K[...]P w [...] poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej opinii psychologicznej. W kontekście całego stanu faktycznego pełnomocnik wskazywał, że doszło do wydania decyzji w wyniku popełnienia przestępstwa (art. 233 § 4 k.k.) oraz, że popełniono inne czyny zabronione, w tym doszło do naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy.

Wobec powyższego, rozstrzygnięcie postępowania karnego, jako dalej idącego, ma bezpośredni związek z decyzją wydaną przez organ I instancji i wbrew twierdzeniu organu odwoławczego stanowi zagadnienie wstępne, co znajduje potwierdzenie w treści postanowienia Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] marca 2016 r. (sygn. akt [...]), z którego wynika m.in., że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie nierzetelnej opinii psychologicznej.

3) § 9 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych w związku z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., oraz w związku z art. 100 § 2 i 3 k.p.a. w ten sposób, że organ I instancji (błąd ten powielił organ odwoławczy) nie przeprowadził z urzędu postępowania wyjaśniającego, w tym poprzez zwrócenie się z wnioskiem do właściwego wojewody o przeprowadzenie kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń lekarskich, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego przez lekarza M. P. i zlecenie psychologowi przeprowadzenia badania psychologicznego w ramach badań lekarskich. Konsekwencją zaniechania organu w powyższym zakresie jest naruszenie przepisów ww. rozporządzenia oraz treści ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie nierzetelnej opinii psychologicznej. Czynności zostały bowiem zlecone psychologowi, który nie posiada uprawnień do prowadzenia badań psychologicznych w trybie odwoławczym, a tym bardziej nie może wydawać żadnych opinii psychologicznych w ramach badań lekarskich, bowiem nie posiada ku temu kompetencji, co wynika z analizy przepisów rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych, a także z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem skarżącego, organy obu instancji pozbawiły się możliwości wnikliwego zbadania stanu faktycznego, co doprowadziło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie występuje zagadnienie wstępne. Organy orzekające nie skorzystały z przysługującego im uprawnienia do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, ponieważ nie skorzystały z możliwości przeprowadzenia kontroli orzeczenia lekarskiego w ramach § 9 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych.

Skarżący zaznaczył, iż uczynił zadość wymogom art. 100 § 1 k.p.a. i wystąpił o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego do organu ścigania. Sprawa została zarejestrowana za sygnaturą [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], która ww. postanowieniem Prokuratora Rejonowego z dnia [...] marca 2016 r. wszczęła postępowanie przygotowawcze.

Zdaniem skarżącego, okoliczności i dowody zgromadzone w sprawie administracyjnej od początku w sposób jednoznaczny wskazywały na konieczność poddania orzeczenia lekarskiego kontroli w trybie § 9 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych. Stwierdzenie w tym stanie faktycznym, że organ jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim, pomimo, że wydanym z naruszeniem przepisów prawa materialnego, stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów ww. rozporządzenia.

Wobec naruszenia przepisów prawa materialnego przez lekarza M. P. oraz psycholog M. O., a także wobec ujawnienia się czynu zabronionego w sposób uzasadniający podejrzenie popełnienia przestępstwa (fałszywe orzeczenie lekarskie będące podstawą decyzji), zachodzi związek między wynikiem postępowania karnego a losem decyzji administracyjnej, który ma charakter bezpośredni, realny i faktyczny, co stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.

4) art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego postępowania.

Powyższe naruszenia przepisów prawa miały - zdaniem skarżącego - istotny wpływ na wynik sprawy, jako że doprowadziły do błędnego przyjęcia przez organ, że jest on związany orzeczeniem lekarskim ostatecznym (w zakresie absolutnym), w sytuacji, gdy orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Nadto skutkowało wypełnieniem znamion przestępstwa z art. 233 § 4 k.k. Nieskorzystanie przez organ z możliwości rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, do czego daje uprawnienie § 9 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych spowodowało, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotną wadą prawną. Niewłaściwa ocena zagadnienia wstępnego jest wystarczającą podstawą do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: (1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, (2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, (3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości i wydanie w tym przedmiocie postanowienia przez Sąd.

Ponadto skarżący wniósł o: (1) zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) do czasu zakończenia postępowania karnego, (2) przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. upoważnienia z dnia [...] września 2014 r. dla L. M. wraz z kopią legitymacji służbowej oraz wniosku o wykonanie z akt postępowania karnego kserokopii z dnia [...] sierpnia 2014 r. na okoliczność nieuprawnionego pozyskania przez organ dokumentacji medycznej skarżącego oraz zwartych w niej danych sensytywnych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1004/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego, obecny na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r., wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zawiadomienia Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z dnia [...] marca 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy K[...]P poprzez wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń oraz odmowie wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni w oparciu o nierzetelną opinię psychologiczną.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącego cofnął - zawarty w skardze - wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże zasadniczo z innych powodów, aniżeli w niej podniesione.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o powołany przepis uznając, że w niniejszej sprawie nie zaistniały wymienione w nim przesłanki.

Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił dopuścić wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącej z zawiadomienia o wszczęciu śledztwa z dnia [...] marca 2016 r.

Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie - jak wskazał organ odwoławczy - odmowy wydania T. S. pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej. Powyższą decyzją, co należy zauważyć, Komendant [...] Policji, powołując w podstawie prawnej art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił wyżej wymienionemu wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] września 2004 r., skierowanym do Komendanta [...] Policji, o wydanie pozwolenia za zakup i posiadanie broni palnej krótkiej. Skarżący wskazał, iż prośbę swą motywuje potrzebą posiadania broni o mniejszych gabarytach oraz kalibrze, która umożliwi mu noszenie broni w sposób niewidoczny dla osób postronnych.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietna 1992 r. Komendant [...] Policji, w wyniku rozpatrzenia wniosku T. S. z dnia [...] lutego 1992 r., wydał decyzję nr [...] zezwalającą wyżej wymienionemu na posiadanie broni palnej krótkiej. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na poszczególne rodzaje broni białej oraz przedmioty, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu (Dz. U. Nr 76, poz. 451). Zgodnie z art. 5 ww. ustawy, organy Milicji Obywatelskiej wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia.

Materiał aktowy wskazuje również, że skarżący wielokrotnie ubiegał się o rozszerzenie powyższego pozwolenia na posiadanie broni palnej poprzez kierowanie do organu wniosków o zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni. Uczynił tak m.in. w dniu [...] września 2000 r., składając do Komendanta [...] Policji podanie o wydanie mu pozwolenia na broń palną krótką do ochrony osobistej. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazał, że broń, którą obecnie posiada nie spełnia parametrów niezbędnych do prawidłowego zabezpieczenia ochrony osobistej i mienia w każdych warunkach. Jednocześnie zaznaczył, że posiada już pozwolenie na broń wydane przez ten organ Policji.

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] października 2000 r. l.dz. [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2000 r. dotyczącego zmiany decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietna 1992r. nr [...] w zakresie liczby posiadanych jednostek broni palnej krótkiej do celów ochrony osobistej, orzekł o zmianie decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni i zezwolił na posiadanie dodatkowo jednej sztuki broni palnej krótkiej do celów ochrony osobistej. Ponadto, po zmianie decyzji, organ przyznał wnioskodawcy prawo do posiadania łącznie 14 sztuk (egzemplarzy) broni palnej krótkiej do celów ochrony osobistej.

Podstawę prawną powyższej decyzji stanowił art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 154 § 2 k.p.a., w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.

Przytoczenie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla oceny decyzji wydanych przez organy Policji w rozpoznawanej sprawie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że z akt sprawy nie wynika, aby przed złożeniem wniosku z dnia [...] września 2004 r., inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, skarżącemu cofnięto pozwolenie na posiadanie broni wydane w dniu [...] kwietna 1992 r. Zatem - co do zasady - ww. wniosek winien być rozpatrzony w trybie art. 155 k.p.a. właściwym dla zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Skarżący bowiem nie wnosił o wydanie nowego pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, bowiem takowe posiadał (co podnosił w toku postępowania administracyjnego, a następnie potwierdził na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r.), wnioskował natomiast o zezwolenie na posiadanie kolejnego egzemplarza broni palnej do ochrony osobistej w ramach posiadanego pozwolenia.

Zatem organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącego z dnia [...] września 2004 r. jako żądanie uzyskania pozwolenia na posiadanie kolejnych egzemplarzy broni (rozszerzenie posiadanego pozwolenia na broń). Zaniechał jednak rozpatrzenia ww. wniosku na podstawie art. 155 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi o wadliwości wydanej w sprawie decyzji.

Mając na względzie treść żądania wniosku, rzeczą organu Policji była ocena, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające zmianę decyzji o wydaniu pozwolenia na broń w przedmiocie zwiększenia ilości sztuk broni o kolejne egzemplarze. Zauważyć przy tym należy, że decyzja administracyjna dotycząca pozwolenia na broń określa ilość broni, ich rodzaj i cel do jakiego służy. Zatem zmiana jej w zakresie zwiększenia ilości broni o dodatkowe egzemplarze, badana musi być przez organ również w kontekście celu jakiemu ma służyć, a co za tym idzie przez pryzmat przepisów ustawy o broni i amunicji (por wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 545/09, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć należy, że zmiana (uchylenie) decyzji w trybie powołanego wyżej przepisu może dotyczyć zarówno decyzji wadliwych, jak i prawidłowych. Ocena, czy w konkretnej sprawie istnieją wymienione w tym przepisie przesłanki, przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej, należy do organu administracji. Z powyższego wynika więc, że w postępowaniu, o którym mowa w art. 155 k.p.a., nie jest dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Strona nie może zatem, powołując się na interes społeczny lub własny interes, domagać się w tym trybie ponownej oceny merytorycznej wydanej decyzji. W przeciwnym wypadku postępowanie określone w art. 155 k.p.a. służyłoby do ponownego rozpoznania sprawy już zakończonej ostateczną decyzją administracyjną niejako "w kolejnej instancji". Prowadziłoby to do niedopuszczalnego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a.

W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę słowa "może" (v. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX 44/2016; wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 1996 r. sygn. akt III SA 642/95, publ. LEX nr 27286). Podkreśla się jednocześnie, że zmiana decyzji w tym trybie musi być podyktowana względami celowości mieszczącymi się w założeniach interesu strony (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1994 r., sygn. akt III SA 739/94, publ. Fiskus 1995, nr 9, s. 15).

Istotą postępowania, w którym decyzja ostateczna może być uchylona lub zmieniona jest jedynie ustalenie, czy za uwzględnieniem wniosku przemawiają przesłanki: interesu społecznego lub słusznego interesu strony, a także, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się ewentualnemu uchyleniu lub zmianie decyzji. Przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według - wynikającej z art. 7 k.p.a. - zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. O uwzględnieniu obu tych interesów można mówić tylko w takich przypadku, jeżeli ich uwzględnienie nie narusza prawa, tzn. nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem.

Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zatem postępowanie administracyjne prowadzone w ramach przepisu art. 155 k.p.a. powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o zasadności zmiany decyzji, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie aprobowana i godna wsparcia ze strony Państwa ze względu na cel jaki przez tę modyfikację zostanie osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony.

Jak już wyżej wskazano, zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Podsumowując powyższe uwagi stwierdzić należy, że podstawą rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2004 r. winien być tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. W wyniku analizy przesłanek wymienionych w tym przepisie organ mógł wydać decyzję bądź o zmianie dotychczasowej decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni palnej posiadanej przez skarżącego w celu ochrony osobistej, bądź o odmowie zmiany tejże decyzji w odnośnym zakresie. Takie rozstrzygnięcie nie zostało wydane w niniejszej sprawie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji o odmowie wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.

Zauważyć przy tym należy, że Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając m.in. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej oraz palnej sportowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], która została następnie zaskarżona przez T. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawa o sygn. akt II SA/Wa 1054/16). Powyższa okoliczność nie może jednak mieć bezpośredniego wpływu na ocenę niniejszej sprawy, w sytuacji gdy inne przesłanki stanowią podstawę cofnięcia pozwolenia na broń (co wprost wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji), inne zaś warunkują zmianę (odmowę zmiany) dotychczasowej decyzji w sprawie wydania pozwolenia na broń poprzez jego rozszerzenie o dodatkowe jednostki broni, co wynika z treści art. 155 k.p.a.

Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że jak wynika z powołanych numerów decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2015 r., wydanie decyzji o odmowie wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej ([...]) poprzedziło wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz palnej sportowej ([...]). Tym bardziej zatem istniały przesłanki do zastosowania art. 155 k.p.a. w sytuacji, gdy decyzja w sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową nie została uprzednio wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją ostateczną. Nota bene w takiej sytuacji organ mógłby rozważać zasadność umorzenia - jako bezprzedmiotowego - postępowania z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2004 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem merytoryczna ocena zasadności wniosku o rozszerzenie dotychczasowego pozwolenia na broń jest uwarunkowana istnieniem w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w sprawie wydania tego pozwolenia.

Końcowo, dostrzegając naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji "w sprawie odmowy wydania T. S. pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej", nie zaś w sprawie "odmowy wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej", Sąd zauważa, że nie mogło mieć ono decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. O uchyleniu obu wydanych w sprawie decyzji zadecydowało bowiem zaniechanie zastosowania przez organ właściwego trybu postępowania w przypadku żądania zmiany dotychczasowego pozwolenia na broń, z pominięciem przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a., a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w art. 154 § 2 k.p.a., do którego odsyła ww. przepis.

Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną powyżej ocenę prawną, a nadto weźmie pod uwagę okoliczność, że ww. decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. o cofnięciu T. S. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.