Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 91/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi R. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. B. i J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] roku, Nr [...].

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ul. S. [...], o powierzchni 323 m2, oznaczonego jako działka Nr ewid. [...] i [...], obręb [...], posiadającego urządzoną księgę wieczystą KW [...], stanowiącego dotychczas własność Gminy Ł., a będącego w użytkowaniu wieczystym J. i R. małżonków B. Mocą tej samej decyzji organ orzekł o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 11.300 zł i określił sposób regulowania tej opłaty. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 4, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t. j. Dz. U z 2001 roku Nr 120, poz. 1299) oraz art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawi własności (Dz. U. Nr 72, poz. 749). W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Ł. wskazał, że użytkownicy wieczyści – R. i J. B., wystąpili z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności posiadanego gruntu. Spełnili oni wszystkie warunki ustawowe, zatem organ ustalił opłatę za to przekształcenie stwierdzając, że wysokość opłaty stanowi różnicę między wartością prawa własności gruntu, a wartością prawa użytkowania wieczystego. Wysokości te zostały ustalone przez rzeczoznawcę majątkowego w drodze operatu szacunkowego. Decyzja powyższa stała się ostateczna z dniem 31 grudnia 2003 roku.

Pismem datowanym na dzień 15 maja 2007 roku R. i J. B. wnieśli, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z uwagi na rażące naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach wniosku wskazali, iż przy wydawaniu decyzji zostały naruszone wszystkie te przepisy, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W momencie orzekania przez organ obowiązywała ustawa z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności oraz akt prawa miejscowego – uchwała Nr XV/180/03 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości. Uchwała ta, przy ustalaniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, pozwala zastosować do 98 % bonifikaty. Wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego R. i J. B. złożyli w dniu 4 stycznia 2001 roku i nie zawierał on w swojej treści wskazania żadnego przepisu prawa. W tej sytuacji, zdaniem strony, nie było żadnej przeszkody żeby zastosować do stanu faktycznego sprawy wspomnianą uchwałę. Zaniechanie zastosowanie przez organ cytowanej uchwały było rażącym naruszeniem prawa. Organ w toku wówczas prowadzonego postępowania, nie poinformował strony o treści uchwały, czym naruszył zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku R. i J. B., decyzją z dnia [...] roku, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wywodząc, że Prezydent Miasta Ł. wydając decyzję z dnia [...] roku nie naruszył prawa w stopniu mogącym stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W szczególności strona w toku wówczas prowadzonego postępowania brała czynny udział, była informowana przez organ orzekający o powodach niemożności wydania decyzji w terminie i stanie sprawy, strona mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nadto wyraziła zgodę na przedstawione przez organ warunki wnosząc o rozłożenie opłaty na raty. Zdaniem organu, decyzja z dnia [...] roku nie jest dotknięta wadą pominięcia uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Uchwała ta, zdaniem organu, nie miała zastosowania do stanu faktycznego sprawy, gdyż wnioskodawcy nie byli właścicielami lokalu, ani nie przysługiwał im udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako związanym z własnością wyodrębnionego lokalu. W konkluzji organ wskazał, że nie stwierdził naruszenia przez organ administracji wymienionych we wniosku przepisów prawa, co przesądza o tym, że uzasadniona jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. i J. B. zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie art. 75 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie. W motywach wniosku R. i J. B. powołując liczne orzeczenia sądów administracyjnych wskazali, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 roku, strona oparła na bezzasadnym przyjęciu przez organ koniunkcji występowania art. 1 pkt 1 i 5 dla możliwości zastosowania tej ustawy do ich przypadku udzielenia bonifikaty na mocy uchwały z dnia 11 czerwca 2003 roku, gdy tymczasem do ich przypadku wystarczy koniunkcja pkt 1 i 2. Zdaniem strony wypełnili oni obie przesłanki ustawowe, a przepisy art. 1 pkt 3 – 5 stosuje się odpowiednio do innych przypadków. Zarzut naruszenia prawa procesowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze strona oparła na pominięciu istotnych dla sprawy dowodów w postaci korespondencji z Urzędem Miasta Ł., odezwy oraz decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. Zdaniem strony dowody te potwierdzają możliwość zastosowania bonifikaty do ich sprawy oraz zaniechanie poinformowania ich o tej możliwości. Na skutek tego wydano decyzję, która jest dla strony krzywdząca. Działanie takie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nastąpiło oczywiste naruszenie jednoznacznych przepisów prawa. Nadto, działanie takie koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] roku, utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] roku, gdyż brak jest przesłanek do uznania za rażące naruszenie prawa rozpoznania wniosku strony o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w trybie ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. Stosownie do zasad ogólnych, organy administracji zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa i prowadzenia postępowania uwzględniając zasadę równości obywateli wobec prawa, która jest gwarantowana konstytucyjnie. W sferze stosunków administracyjnoprawnych zasada ta oznacza obowiązek równego traktowania stron przez organ orzekający i obliguje organ do wnikliwego rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie, zasada równości obywateli wobec prawa nie została naruszona. Postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było prowadzone na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. W ustawie tej nie ma przepisu, który stanowiłby podstawę do przeprowadzenia postępowania stosując uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku.

W skardze do sądu administracyjnego R. i J. B. wnieśli o uchylenie decyzji II, jak i I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanym decyzjom strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie – tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. nie doszło do rażącego naruszenia prawa oraz prawa procesowego, przez uchybienie zasadom określonym w art. 6 – 10, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach skargi strona wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności czy wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego i obowiązujący w tym czasie stan prawny, pozwalał na zastosowanie bonifikaty, czy strona w trakcie postępowania była należycie informowana o wszystkich okolicznościach sprawy. Organ orzekający w przedmiocie wniosku nie ustosunkował się do dowodów złożonych przez stronę, czyli korespondencji z Urzędem Miasta Ł. i odezwy Prezydenta Miasta Ł.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Na wstępie wskazać należy, iż z dokumentów załączonych do akt administracyjnych i z informacji Sądu wynika, że R. i J. B. podejmowali już wcześniej próby wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. Strona wówczas wniosła o zmianę decyzji na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu tego wniosku, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] roku. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku (decyzja z dnia [...] roku, Nr [...]). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005 roku, oddalił skargę R. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 7 lipca 2005 roku, zatem jest wiążący dla organów administracji, jak i dla sądu na podstawie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na obecnym etapie postępowania R. B. i J. B. wnieśli o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ul. S. Nr [...], o pow. 323 m2, działki Nr ewid. [...] i [...], obręb [...] oraz o ustaleniu wysokości i sposobu uiszczania opłaty za to przekształcenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji (decyzje z dnia [...] roku i [...] roku).

Zgodnie z regulacją art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Przyjęta w Kodeksie postępowania administracyjnego konstrukcja nieważności decyzji administracyjnej wiąże się ze szczególnie ciężkimi naruszeniami prawa, określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7.

Pojęcie "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczne i obejmuje sytuacje, w których nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do wydania rozstrzygnięcia, bądź przepis taki istnieje, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Drugim elementem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest okoliczność wydania decyzji administracyjnej "z rażącym naruszeniem prawa". Bezsprzecznie naruszenia prawa mogą być różnego rodzaju i wagi. Ocenę czy w konkretnym przypadku będziemy mieli do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, pozostawiono uznaniu organu administracji właściwemu do stwierdzenia nieważności decyzji. Z cytowanego przepisu wprost wynika, że naruszenie prawa musi być zakwalifikowane jako "rażące". Naruszenia prawa mają charakter rażący, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Poglądy te potwierdzają liczne orzeczenia i stanowisko doktryny (por. np. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, str. 716 – 754).

Zdaniem strony skarżącej decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku jest dotknięta nieważnością, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ ustalając wysokość opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego nie uwzględnił bonifikaty. Rzeczona możliwość zastosowania bonifikaty wynikać miała z uchwały Nr XV/180/03 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Łódzk. Nr 205, poz. 1952).

Bezsprzecznie podstawę prawną decyzji z dnia [...] roku stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 120, poz. 1299 ze zm.). W szczególności przepisy art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 4, art. 4a ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 w/w ustawy. Przepis art. 1 ust. 2 stanowi, iż przepisy ustawy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem 31 października 1998 roku, a także do osób fizycznych będących ich następcami prawnymi i złożą stosowny wniosek do dnia 31 grudnia 2000 roku. Użytkownik wieczysty składa wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności do wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa, jeżeli użytkowanie wieczyste jest ustanowione na nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydaje ten organ i stanowi ona podstawę wpisu w księdze wieczystej (art. 2 ust. 2 ustawy). Osoba, która nabyła własność nieruchomości w trybie cytowanej ustawy, zobowiązana jest do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z zastrzeżeniem art. 6, a do ustalenia tej opłaty, stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1, art. 69 oraz art. 70 ust. 2-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (art. 4 i 4a ust. 1 ustawy). W celu zabezpieczenia należności związanych z opłatą za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka przymusowa na nieruchomości objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (art. 7 ust. 1 ustawy).

Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nie jest dotknięta wadą nieważności, zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wyrażone w kwestionowanych w skardze decyzjach jest prawidłowe. Do stanu faktycznego sprawy nie miały zastosowania przepisy wymienionej uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku. Zgodnie bowiem z treścią § 1 tej uchwały, ma ona zastosowanie do:

1) do sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Ł., na rzecz spółdzielni mieszkaniowej będącej użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości, w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali lub domu jednorodzinnego oraz do sprzedaży oddanych w użytkowanie wieczyste spółdzielniom terenów niezbędnych do zaspokajania potrzeb członków spółdzielni, w szczególności terenów zielonych, placów zabaw, ciągów pieszo-jezdnych, ulic wewnętrznych, parkingów i garaży, służących działalności kulturalnej, jak i pod lokalami użytkowymi i pawilonami handlowo-usługowymi;

2) do sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Ł., na rzecz spółdzielni mieszkaniowej będącej w dniu 5 grudnia 1990 roku posiadaczem samoistnym gruntu zabudowanego budynkiem lub innym urządzeniem trwale z gruntem związanymi, które spółdzielnia sama wybudowała, w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali lub domu jednorodzinnego;

3) do przekształcenia współużytkowania wieczystego we współwłasność nieruchomości osób będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu;

4) do sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Ł., oddanej w użytkowanie wieczyste, przeznaczonej na cele mieszkalne, na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych tej nieruchomości;

5) do przeniesienia na rzecz właścicieli wszystkich lokali własności przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części, która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie spełniać wymogi działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone łącznie przez właścicieli wszystkich lokali.

Z treści tego przepisu wynika, że uchwała z dnia 11 czerwca 2003 roku ma zastosowanie do ściśle określonych przypadków, zatem nie do każdego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 roku. Tym samym możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 98 %, określonej w przepisie § 3 ust. 2 uchwały, ograniczona została do ściśle wymienionych przypadków. Analizując przedmiotową sprawę Sąd doszedł do przekonania, że żadna z tych sytuacji nie występuje w stanie faktycznym sprawy. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych bezspornie wynika, że R. i J. B., jako osoby fizyczne, uzyskali od Gminy Ł., prawo użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej Nr [...] o pow. 310 m2 na mocy umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynku (akt notarialny z dnia 24 września 1996 roku, Repert. A Nr 5646/96). Natomiast prawo użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej Nr [...] o pow. 13 m2, obręb [...], strona nabyła, również od Gminy Ł., na mocy umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 2 czerwca 1998 roku, Repert. A Nr 1897/1998. Podkreślić przy tym należy, iż zawierając powyższe umowy skarżący występowali jako osoby fizyczne.

Wynika z tego, że do sytuacji skarżących nie miała zastosowania uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku. Stanowisko takie potwierdza również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2005 roku, sygn. akt: II SA/Łd 603/04. W tej sytuacji, nie można podzielić argumentacji strony skarżącej zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, iż decyzja ta jest obarczona rażącym naruszeniem prawa i tym samym jest nieważna.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

K.O.