Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2273/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. E. G. (dalej jako Skarżąca, Strona) zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako PINB) o naruszeniu przez M. i B. M. (dalej również jako Inwestorzy) postanowień decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] (znak sprawy [...]), wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. - dalej jako P.b.) i nakazującej Inwestorom zaniechania dalszych robót budowlanych polegających na budowie miejsca utwardzonego na terenie działki nr [...] w [...] przy ul. [...], wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wskazała, iż pod pozorem budowy wiaty, kontynuowana jest de facto budowa garażu. Wniosła o wstrzymanie powyższych robót budowlanych i doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem, a gdyby nie było to możliwe, nakazanie rozbiórki wykonanych dotychczas obiektów budowlanych, a więc o wszczęcie postępowania w sprawie legalności wykonywanych aktualnie robót budowlanych.

II.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Skarżąca wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ze skargą na bezczynność wierzyciela - PINB w [...], w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w związku z uchylaniem się Inwestorów od wykonania ww. decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...].

Na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. - dalej jako u.p.e.a.) wniosła o wydanie przez organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie stwierdzenia bezczynności wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych i zobowiązanie go, jako wierzyciela, do jak najszybszego dokonania czynności związanych z wykonaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie nakazania M. i B. M. zaniechania dalszych robót budowlanych polegających na budowie miejsca utwardzonego na terenie działki nr [...].

Jednocześnie złożyła zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie żądania wstrzymania robót budowlanych wykonywanych na miejscu utwardzonym na działce nr [...] w bezpośredniej bliskości z działką nr [...] przy ul. [...] stanowiącej jej własność i nakazania rozbiórki wykonanych obiektów budowlanych - tj. w przedmiocie legalności wykonywania robót budowlanych.

III.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], pomimo tego, że nie nosiło ono zewnętrznych cech postanowienia wymaganego treścią art. 6 § 1a zd. 2 i 3 u.p.e.a., [...]WINB [...] w istocie oddalił skargę E. G. na bezczynność PINB. Traktując jej pismo jako skargę złożoną w trybie Działu VIII, Rozdział 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej jako k.p.a.) organ ten uznał, że nie ma w sprawie podstaw do interwencji. Przyznał rację PINB, iż roboty budowlane wykonywane przez Inwestorów są robotami nowymi, zmierzającymi w kierunku wybudowania wiaty i nie należy ich utożsamiać, na tym etapie inwestycji, z robotami stanowiącymi kontynuację budowy garażu, których zaniechanie nakazano decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...]. Prowadzone w chwili obecnej roboty nie wymagają jakiegokolwiek pozwolenia organów administracji architektoniczno-budowlanej. W obrysie miejsca utwardzonego, zalegalizowanego przez PINB decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. inwestor wykonuje nowy obiekt, inny niż garaż, tj. wiatę i co za tym idzie prowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji jest na obecnym etapie realizacji ww. wiaty bezzasadne i bezprzedmiotowe.

IV.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i o stwierdzenie bezczynności PINB.

Postanowieniu [...]WINB zarzuciła:

- rażące naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż zawarty w decyzji PINB nakaz zaniechania konkretnych robót budowlanych - w niniejszym przypadku budowy miejsca utwardzonego umożliwia kontynuację budowy tego miejsca utwardzonego poprzez budowę na nim i z jego bezpośrednim wykorzystaniem jakiegokolwiek obiektu budowlanego,

- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 75, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieustalenie przez organ I instancji prawidłowego stanu faktycznego gwarantującego dokonanie w sposób właściwy, tj. zgodny z zasadą praworządności, subsumcji, w tym pominięcie przez organ I instancji istnienia dowodów bezpośrednich, w tym sporządzonych w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę m.in. garażu,

- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6 § 1a, art. 26 § 1, art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie skargi na bezczynność wierzyciela w formie wadliwego postanowienia, jak również niepodjęcie działań zmierzających do wszczęcia egzekucji i zastosowania środków egzekucyjnych oraz sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego postanowienia.

V.

W następstwie rozpoznania zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB), postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...]WINB z dnia [...] czerwca 2017 r.

Wskazał, iż pomimo, że organ I instancji nie nadał pismu z dnia [...] czerwca 2017 r. zewnętrznej formy postanowienia, to jednak spełnia ono wymagania tego aktu i stanowisko w nim wyrażone może zostać poddane merytorycznej ocenie w trybie zażaleniowym.

Dalej organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotem sprawy jest ocena, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia wskazywanej przez Skarżącą bezczynności wierzyciela (PINB) w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Bezczynność wierzyciela może dotyczyć przy tym zarówno już wszczętego postępowania egzekucyjnego, jak również może polegać na nie inicjowaniu takiego postępowania, kiedy jest to wymagane.

Organ zauważył, iż decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], PINB w [...] nakazał małżonkom M. zaniechanie dalszych robót budowlanych polegających na budowie miejsca utwardzonego.

W następstwie pisma Skarżącej z dnia [...] marca 2017 r. PINB podjął czynności wyjaśniające. Z pisma tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] skierowanego do Skarżącej wynika, iż roboty budowlane wykonywane na przedmiotowej działce nie dotyczą nakazu wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Z sentencji ww. decyzji wynika, że nakazano zaniechanie dalszych robót budowlanych polegających na budowie miejsca utwardzonego, powstałego na skutek przerwanych robót mających na celu wybudowanie budynku garażowego. Czynności kontrolne wykazały natomiast, iż Inwestor na miejscu utwardzonym zamierza wykonać wiatę rekreacyjną. Skarżąca uważa natomiast, iż prowadzone roboty zmierzają w kierunku wybudowania garażu lub budynku gospodarczego.

Zarówno [...]WINB jak i GINB uznały jednak, iż na spornej działce budowana jest wiata rekreacyjna. W obowiązującym stanie prawnym, na budowę wiaty nie jest wymagane pozwolenie ani też zgłoszenie, co dodatkowo świadczy, że organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do wdrażania postępowania administracyjnego. Inwestor wykonuje inny obiekt, w związku z tym prowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] listopada 2006 r., jest bezzasadne i bezprzedmiotowe.

VI.

Skargę na powyższe postanowienie wywiodła E. G., zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości.

Organowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż zawarty w rozstrzygnięciu decyzji PINB z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] nakaz zaniechania dalszych, konkretnych robót budowlanych - w niniejszym przypadku budowy miejsca utwardzonego, umożliwia kontynuację budowy tego miejsca utwardzonego poprzez budowę na nim i z jego całkowitym oraz bezpośrednim wykorzystaniem jakiegokolwiek obiektu budowlanego, w tym nie będącego budynkiem garażowym, co w konsekwencji powoduje, iż objęte zakazem budowy miejsce utwardzone nie pozostaje w takim stanie, w jakim powinno pozostać i co jest wbrew dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.;

2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 124 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 § 1a i art. 18 u.p.e.a. polegającego na niezbadaniu i nieustaleniu wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonaniu nieprawidłowej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz braku wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pominięcie przez organ II instancji istnienia dowodów bezpośrednich, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji doprowadziły do oparcia rozstrzygnięcia przez organ II instancji na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością i ze stanem prawnym, jak również wpłynęły na sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do bezzasadnego wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia GINB oraz poprzedzającego go postanowienia [...]WINB oraz orzeczenie o kosztach postępowania należnych na jej rzecz od organu.

W uzasadnieniu podkreśliła, że na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. nakazano Inwestorom zaprzestanie wszelkich robót budowlanych przy miejscu utwardzonym, co oznacza, iż nie mogą oni nigdy podejmować jakichkolwiek działań budowlanych z bezpośrednim wykorzystaniem tego utwardzonego miejsca. Aktualnie nie można zatem próbować uzupełniać decyzji PINB z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...].

Strona wskazała również, iż organy nie odniosły się do dokumentacji zdjęciowej przez nią przedłożonej, z której w sposób oczywisty wynika, że budowana jest nie wiata a w istocie garaż. Organy wadliwie przyjęły za podstawę orzekania ustalenia z momentu, w którym kształt budowy mógł sugerować, że mamy do czynienia z wiatą.

Zakwestionowała także przeprowadzenie zapowiedzianej wizji na działce Inwestorów zamiast niezapowiedzianej, co w ocenie Skarżącej czyni czynności kontrolne pozornymi, nieskutecznymi i dającymi szansę przygotowani się inwestora do takiej wizyty.

Strona, odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16, zarzuca także brak weryfikacji usytuowania wiaty z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zweryfikowano w sprawie, czy budowa wiaty jest zgodna z art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b. bowiem jest to druga wiata na terenie działki i nie ustalono jej wymiarów.

Organy nie wyjaśniły także, czy w związku z decyzją PINB w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. możliwa jest kontynuacja budowy miejsca utwardzonego poprzez budowę na nim i z jego całkowitym wykorzystaniem jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Nie odniesiono się właściwie do skutków decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., jak też nie odniesiono się do całości zarzutów zażalenia.

VII.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII.

Przystępując do merytorycznej oceny niniejszej sprawy, dotyczącej bezczynności wierzyciela w przedmiocie wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, Sąd uznaje za zasadne przedstawienie w pierwszej kolejności pewnego szerszego kontekstu sporu dotyczącego nieruchomości położonych przy ul[...] i [...] w [...].

Należy zatem zauważyć, iż Starosta Powiatu [...], decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] udzielił Inwestorom pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z przyłączami: wodociągowym i kanalizacyjnym oraz budynkiem garażowym.

Z kolei decyzją z dnia [...] października 2004, nr [...] w [...] udzielił Inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę (tj. przed wykonaniem budynku garażowego).

Wcześniej, decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. (o pozwoleniu na budowę). Decyzja ta, na mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] została utrzymana w mocy, zaś prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1449/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Inwestorów na wskazaną decyzję GINB (z dnia [...] sierpnia 2005 r.).

Należy także wskazać, iż [...]WINB na wniosek Skarżącej przeprowadził postępowanie administracyjne, w wyniku którego, stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...], udzielającej Inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku jednorodzinnego z gabinetem lekarskim, zaś GINB utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Z kolei WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 336/14, oddalił skargę Inwestorów na wskazaną powyżej decyzję GINB.

W kontekście powyższego, a także celów postępowania egzekucyjnego w administracji, istotne jest przywołanie treści decyzji PINB z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...]. Organ wskazał w tym rozstrzygnięciu, iż przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. przewiduje trzy, wzajemnie wykluczające się sposoby prowadzenia postępowania naprawczego. Po pierwsze, gdy następuje brak możliwości naprawy zaistniałej sytuacji (ust. 1 pkt 1), nie dająca się usunąć niezgodność z przepisami skutkuje nakazem zaniechania dalszych robót bądź rozbiórką obiektu budowlanego lub jego części, a w przypadku rozbiórki obiektu (lub części) faktycznym nakazem odbudowy. Po drugie, może nastąpić nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót (ust. 1 pkt 2) i doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami w sytuacji gdy nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę (najczęściej chodzi o naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa). Po trzecie, gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 3), o którym mowa w art. 36a P.b., właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Organ może też nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót.

Sporne miejsce utwardzone na terenie działki Inwestorów powstało na skutek rozpoczęcia budowy garażu. Wykonano je poprawnie technicznie i w sposób nie naruszający przepisów techniczno-budowlanych, co potwierdziła przedłożona przez Inwestorów ocena techniczna. Wobec zaś złożenia przez Inwestorów oświadczenia o rezygnacji z dalszego zamiaru prowadzenia prac budowlanych przy wskazanym miejscu utwardzonym, niecelowe było wydawanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 bądź 3 P.b. Inwestora nie można bowiem zmuszać do kontynuowania robót budowlanych i wybudowania garażu.

Wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę (m.in. garażu) PINB podjął działania legalizacyjne. Z przedłożonej oceny technicznej wynikało, iż roboty budowlane zostały wykonane w sposób technicznie poprawny, zatem odrzucając inne możliwości organ zdecydował się na nakazanie zaniechania dalszych robót. Decyzja ta usankcjonowała zatem wykonane miejsce utwardzone. Jako, że warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie nie regulowały kwestii usytuowania miejsc utwardzonych wykorzystywanych jako plac składowy na materiały pozostałe po budowie domu mieszkalnego, nie można było czynić zarzutu Inwestorom, że usytuowanie tego miejsca jest niezgodne z prawem.

W końcowej części decyzji podkreślono, iż w przypadku wykorzystania ww. miejsca utwardzonego w inny sposób niż określony we wnioskach oceny technicznej, działanie takie będzie wymagało zezwolenia właściwego organu w przepisanej prawem formie.

W kontekście powyższego Sąd co do zasady podziela ogólną regułę, iż przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. nakaz zaprzestania wszelkich robót budowlanych należy rozumieć rzeczywiście jako blokujący dalszą aktywność budowlaną co do określonego rodzaju przedsięwzięcia. Podkreślić jednak należy, iż w tego rodzaju sytuacji należy uwzględniać charakter tego przedsięwzięcia w zestawieniu z charakterem ponownie podejmowanych prac budowlanych.

Zbyt daleko idące są twierdzenia Skarżącej, jakoby miejsce utwardzone, co do którego wydano decyzję z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. nie może zostać nigdy wykorzystywane przez Inwestorów w sposób inny niż tylko jako składowisko niewykorzystanych materiałów budowlanych. Już z samej decyzji PINB wynika, iż możliwe jest inne jego zagospodarowanie, jednakże pod warunkiem, że nastąpi to w sposób zgodny z prawem, tj. w myśl obowiązujących w danej chwili przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Co do zasady więc, budowa niewymagającej zgłoszenia wiaty nad tym miejscem utwardzonym, dla podkreślenia powstałym jako niedoszły fundament pod garaż, którego pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu, jest zatem możliwa, o ile wiata taka może zostać zgodnie z przepisami prawa w miejscu tym umiejscowiona. Jak słusznie wskazuje organ, zewnętrzne cechy przedsięwzięcia wskazują, iż nie stanowi ono kontynuacji budowy garażu. Przedsięwzięcie Inwestorów, podjęte w dodatku po ponad 10 latach od wydania przez PINB decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. stanowi zatem nowe inne i odrębne od poprzedniego zamierzenie budowlane. Sąd zwraca przy tym uwagę, iż nakazanie w myśl wskazanego art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych przy miejscu utwardzonym, nie oznacza bezwzględnego i niejako na zawsze, zakazu jakiejkolwiek aktywności na tym terenie bądź przy tym obiekcie. Stanowisko takie nie uwzględniałoby chociażby zmian prawa mogących dopuścić określoną aktywność budowlaną, na którą wcześniej nie było zgody prawodawcy.

Inną sprawą jest natomiast to, co Sąd wyraźnie podkreśla, czy realizacja wiaty następuje w zgodzie z przepisami prawa i uzasadnionymi interesami Skarżącej, której interes prawny został w przeszłości naruszony budową domu i garażu na działce sąsiedniej. Ta kwestia podlega jednakże kontroli w innym trybie niż zainicjowany przez Stronę tryb bezczynności wierzyciela w podejmowaniu działań w celu egzekucji zakazu wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] listopada 2006 r. Również ewentualne działania organów bądź ich brak mogą podlegać odrębnej ocenie sądu administracyjnego.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do przyjęcia, że wierzyciel jest bezczynny w rozumieniu art. 6 § 1 i 1a u.p.e.a., a także że naruszono, i to w sposób rażący, art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez rozpoczęcie budowy wiaty nad miejscem utwardzonym. Choć Skarżąca, w rozumieniu art. 6 § 1a u.p.e.a., ma interes prawny wynikający z decyzji PINB w kwestionowaniu bezczynności wierzyciela, to jednak jej twierdzenia nie są uzasadnione.

IX.

Nie można także podzielić zarzutu procesowego wskazującego na niezbadanie i nieustalenie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonania nieprawidłowej oceny stanu faktycznego oraz braku wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazać należy, iż PINB dokonał ustaleń w trakcie kontroli. Zgromadzony materiał zdjęciowy nie pozwalał przyjąć, iż Inwestor realizuje budynek garażowy. Także nadesłane przez Skarżącą zdjęcia, wskazujące na zakończenie realizacji obiektu, choć w jej ocenie świadczą o wybudowaniu garażu, nie podważają ustaleń organów o budowie wiaty. Zarzut procesowy bazuje zatem na odmiennie ocenianej dokumentacji zdjęciowej. Sama jednak Skarżąca nie przeczy temu, iż wybudowany "budynek" nie ma kompletnych (pełnych) ścian, a jego dach oparty jest na słupach.

W zakresie w jakim strona zakwestionowała przeprowadzenie zapowiedzianej wizji na działce Inwestorów Sąd zauważa, iż z art. 81a ust. 2 P.b. wynika, iż czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, a takim jest prawo do kontroli budowanego lub wybudowanego obiektu, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu (...). Uwzględniając powyższe oraz biorąc pod uwagę charakter sprawy, organy nie miały podstaw do niezawiadomiania Inwestorów o kontroli.

Nie wkraczając w zakres kognicji jaki zarezerwowany jest dla sądu uprawnionego do ewentualnego skontrolowania kwestii zgodność z prawem umiejscowienia wiaty na działce Inwestorów wskazać należy, iż organy w sprawie niniejszej poczyniły ustalenia co do wymiarów tej wiaty (vide stanowisko organu I instancji wskazujące, że wiata ma 35,79 m2). Jak słusznie wskazuje Strona, jest to druga wiata na działce Inwestorów. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b., możliwe jest umieszczanie wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m2 powierzchni działki. Kwestie te winny być jednak badane w innym niż niniejsze postępowaniu.

X.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Pomimo tego, iż organ I instancji swojemu rozstrzygnięciu nie nadał zewnętrznej formy postanowienia, to jednak uchybienie w tym zakresie pozostaje bez znaczenia na możliwość skontrolowania merytorycznej poprawności tego rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa została rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.