Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1643/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.59
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 51 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej H. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm. - dalej k.p.a.), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm. - dalej: ustawa p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia H. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy dla działki ewidencyjnej oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...] dla inwestycji polegającej na legalizacji istotnych odstępstw od projektu zrealizowanego budynku rekreacji indywidualnej, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, w odniesieniu do którego obowiązują przepisy uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r., poz. [...]) - dalej: uchwała Sejmiku Województwa [...]. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym wymagane było uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie w całości znajduje się w pasie szerokości [...] m od linii brzegu rzeki [...]. Zatem prawidłowo organ I instancji podniósł, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem zakazu wymienionego w § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku Województwa [...], tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości [...] m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działka oznaczona nr ewid. [...] znajduje się również w pasie [...] m od linii brzegowych zbiorników wodnych zlokalizowanych na działce oznaczonej nr ewid. [...]. Zgodnie z brzmieniem § 5 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa [...] zakaz budowania nowych obiektów budowalnych w pasie szerokości [...] m od linii brzegów innych zbiorników wodnych dotyczy tylko zbiorników wodnych posiadających naturalny charakter. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie można ustalić w sposób jednoznaczny czy przedmiotowe zbiorniki wodne są pochodzenia naturalnego, czy też nie, ale ponieważ cała działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w pasie [...] m od linii brzegowej rzeki [...], dlatego w ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nieustalenie powyższej kwestii pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało wyjaśnić, czy nie zachodzą jednocześnie okoliczności wyłączające stosowanie zakazu z § 5 pkt 8, wymienione w uchwale Sejmiku Województwa [...].

Projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budynku rekreacji indywidualnej, a zatem charakter ww. inwestycji pozwala stwierdzić, że nie jest to urządzenie wodne oraz obiekt służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Ponadto planowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej, działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacji inwestycji celu publicznego oraz wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych (art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody). Organ odwoławczy zauważył ponadto, że zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o. warunkach zabudowy, inwestycja ta nie jest siedliskiem rolniczym (por. § 7 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały), nie stanowi odcinka [...] (por. § 7 ust. 3 pkt 4 ww. uchwały), a na przedmiotowym terenie nie obowiązuje plan miejscowy (por. § 7 ust. 3 pkt 3 ww. uchwały). Mając na uwadze charakter inwestycji objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy nie można również zastosować odstępstw od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości [...] m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, wyrażonych w § 7 ust. 6 uchwale Sejmiku Województwa [...].

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma zastosowania również § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa [...], gdyż zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z [...] lipca 2010 r.), działka przeznaczona pod zainwestowanie nie znajduje się w zwartej zabudowie miasta, a znajduje się w obszarze docelowego zainwestowania - tereny zabudowy rekreacyjnej. Jest to strefa [...] - intensywnej rekreacji pobytowej - otoczenie jezior [...] i [...]. Omawiana działka nie znajduje się również w zwartej zabudowie w sensie faktycznym. Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy obejmującego teren inwestycji wynika, iż działka nr ew. [...] znajduje się w sąsiedztwie zabudowy, ale nie jest położona w obszarze "zwartej zabudowy", przez którą należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy. Ponadto zdaniem Organu odwoławczego, pojęcia zabudowy letniskowej, nie można utożsamiać z pojęciem zabudowy mieszkaniowej o jakim mowa w § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa [...]. W omawianej sprawie nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód określonej poprzez połączenie istniejących budynków na działkach przylegających. Na marginesie wskazać należy, że również działki sąsiednie zabudowane są budynkami rekreacyjnymi.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie nie można również zastosować odstępstwa wyrażonego w § 7 ust. 5 pkt 5 uchwały Sejmiku Województwa [...], zgodnie z którym omawiany zakaz nie dotyczy istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem [...] stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania (rozbiórkę, odbudowę, nadbudowę poddasza użytkowego, przebudowę) w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno - krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że przedmiotowa inwestycja dotyczy "legalizacji istotnych odstępstw od projektu istniejącego budynku rekreacji indywidualnej w zakresie usytuowania budynku na działce, rzutu budynku, kubatury budynku oraz dobudowanych dwóch pomieszczeń gospodarczych" co wynika wprost z treści projektu decyzji o warunkach zabudowy, natomiast omawiane odstępstwo dotyczy przebudowy i modernizacji, a więc nie ma możliwości zastosowania go w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), pod pojęciem przebudowy rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowy budynek letniskowy został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w decyzji, pozwoleniu na budowę z września 1990 r. nr [...] wydanej przez Wójta Gminy [...]. Odstępstwo to polegało na zmianie lokalizacji budynku poprzez usytuowanie go w odległości od [...] do [...] m od granicy z działką nr [...], przy czym projekt budowlany zakładał jego usytuowanie w odległości [...] m. Ponadto zwiększono kubaturę oraz wymiary budynku letniskowego, które obecnie wynoszą [...] m x [...] m, zaś decyzją pozwolenie na budowę zakładała budowę budynku o wymiarach równych [...] m x [...] m. Wykonano również dwa dodatkowe pomieszczenia gospodarcze o wymiarach [...] m x [...] m, które zlokalizowane są po obu stronach projektowanego tarasu, a więc zwiększono również powierzchnię zabudowy. Ponadto jak słusznie zauważył Organ I instancji, mając na uwadze położenie rzeki [...] po południowej i wschodniej stronie działki nie ma możliwości, aby zmiana usytuowania budynku w którąkolwiek stronę nie spowodowała przybliżenia zabudowy do brzegów wód. W związku z powyższym, omawiane odstępstwo również nie ma zastosowania w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, przedmiotowa inwestycja nie wyczerpuje hipotez norm prawnych statuujących wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości [...] metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2017 r. wniosła H. M.. Skarżącą zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania:

art. 107 k.p.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej wydania postanowienia, co ma istotny wpływ na wynik postępowania i łamie podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego,

- art. 107 k.p.a. oraz art. 7, art. 10 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez przedstawianie przez organ sprzecznych twierdzeń i ustaleń, co w efekcie czyni niemożliwym ocenę prawną postanowienia i narusza zasady wynikające z art. 8 i art. 13. k.p.a.,

art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie jako prawdziwych ustaleń organu I instancji co do przybliżenia zabudowy do rzeki [...] bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie, pomimo iż ustaleniom tym skarżąca zaprzeczała,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...], co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że:

- w sprawie nie ma zastosowania § 9 ustanawiający ochronę uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały,

- w sprawie ma zastosowanie § 5 pkt 8 lit. a, obejmujący zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości [...] m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych,

3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem wzniesionym w warunkach samowoli budowlanej (bez pozwolenia na budowę), co następnie skutkuje nieprawidłowym przyjęciem, że w toku postępowania legalizacyjnego organ powinien opierać się na przepisach prawa miejscowego obowiązujących w dacie wydawania przez organ rozstrzygnięcia ("nowych"), podczas gdy postępowanie dotyczące legalizacji odstępstw od pozwolenia na budowę nie pozbawia inwestora ochrony praw nabytych z pierwotnie wydanego pozwolenia na budowę.

W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z [...] września 1990 r., udzielił H. M. pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej domek letniskowy typu "B." na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Inwestycję należało zrealizować zgodnie z planem zagospodarowania działki i projektem technicznym, które to dokumenty stanowiły załącznik do decyzji. Przedmiotowa inwestycja realizowana była na terenie oznaczonym w Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z [...] grudnia 1987 r. pod budownictwo letniskowe.

Z kolei decyzją z [...] września 2016 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na H. M., z uwagi na istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z [...] września 1990 r. pozwolenie na budowę, obowiązek sporządzenia i przedstawienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] projektu budowlanego zamiennego dot. budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...].

Pozwolenie na budowę z [...] września 1990 r. zostało wydane na podstawie art. 29 ust. 1, 2, 4 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229) oraz § 43 i 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. (Dz. U. nr 8, poz. 48, ze zm.) w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego.

Zgodnie z art. 3 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Z pozwolenia na budowę z [...] września 1990 r. wynika, że domek letniskowy typu B. realizowany będzie na terenie przeznaczonym w Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z [...] grudnia 1987 r. pod budownictwo letniskowe. Pozwolenie na budowę rozstrzyga o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (§ 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r.).

Pozwolenie na budowę z [...] września 1990 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa.

Obecnie, zgodnie z art. 59 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy jest co do zasady niezbędne dla każdego zamierzenia powodującego zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także polegającą na zmianie przeznaczenia terenu niewymagającej pozwolenia na budowę, czy na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę, stanowiąc konieczny załącznik do tego wniosku (art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane). Decyzja ta wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 u.p.z.p.), który przed jej wydaniem sprawdza zgodność projektu budowlanego z zwartymi w niej ustaleniami (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Rozpoczęcie robót budowalnych możliwe jest dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane).

W oparciu o przepis art. 59 u.p.z.p. orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że nie można ustalić decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, chyba że decyzja taka jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Z powyższego wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane nie daje podstaw do żądania przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W postępowaniu naprawczym nie jest dopuszczalne stosowanie analogii z art. 48 ust. 2 pkt b ustawy - Prawo budowlane, bowiem przepis ten odnosi się do legalizacji samowoli budowlanej. W sytuacji natomiast, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie można uznać, że był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 ustawy - Prawo budowlane (patrz wyroki: NSA z 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1725/09 i z 16 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1451/09 oraz WSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II SA/Go 623/12 i z 9 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 961/14).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązkiem organu orzekającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy powinno być natomiast, stosownie do art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p., ustalenie rzeczywistego stanu zabudowy istniejącej na działce inwestora, a także uwzględnienie obowiązywania decyzji podjętych zarówno w obszarze planowania i zagospodarowania przestrzennego, jak i prawa budowlanego, które mogą mieć znaczenie dla oceny legalności wydanej decyzji o warunkach zabudowy (patrz wyroki: NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12, z 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 146/15, z 4 lipca 2017r., sygn. akt II OSK 2162/16 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie, w toku postępowania naprawczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w decyzji z [...] września 2016 r. zobowiązał inwestora jedynie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dot. budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]. Istotne w sprawie jest również to, że zrealizowana na działce nr [...] inwestycja, tj. domek letniskowy typu B., nie zmieniła zagospodarowania terenu w porównaniu z tym, jaki wynika z pozwolenia na budowę. Zatem sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego dotyczy tych samych warunków zagospodarowania terenu jakie wynikają z pozwolenia na budowę z [...] września 1990 r.

W konsekwencji powyższego, skoro brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, to nie było podstaw do prowadzenia postępowania uzgodnieniowego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), § 3 oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.