Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1173/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. R.-S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...], wydaną m.in. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., pozbawił M.R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] w związku z odmową bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odbywania przygotowania zawodowego.

Na skutek odwołania strony Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, że akta nie zawierają przedłożonej stronie oferty pracy, na podstawie której można byłoby zbadać i ocenić czy zaproponowana praca była odpowiednia i czy odmowa jej przyjęcia była uzasadniona jak również czy skarżącej zaproponowano zatrudnienie, czy też przygotowanie zawodowe oraz kiedy w istocie nastąpiło przyjęcie oświadczenia o rezygnacji z zaproponowanej pracy.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o utracie przez M.R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odbywania przygotowania zawodowego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że we wskazanej dacie strona odmówiła zapoznania się z treścią i przyjęcia przedstawionych ofert, tj. oferty pracy w ramach robót publicznych na stanowisku [...] oraz oferty przygotowania zawodowego na stanowisku [...] w [...] podając jako przyczynę odbywanie bezpłatnej praktyki zawodowej w [...]. Organ uznał, że okoliczności sprawy wyczerpują znamiona art. 33 ust. 4 pkt 3 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i orzekł jak w sentencji

W ustawowym terminie skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia. Podniosła, iż w czasie kiedy otrzymała ofertę przygotowania zawodowego odbywała praktykę zawodową, co było powodem odmowy jej przyjęcia. Praktykę musiała odbyć i to przed początkiem [...], gdyż w przeciwnym razie nie mogłaby kontynuować nauki w [...], do której uczęszcza. Zdaniem strony nauka w [...] zakończona zdobyciem [...] stanowi większą szansę na znalezienie zatrudnienia niż propozycje urzędu pracy. Zaznaczyła, że na skutek decyzji utraciła [...] będącą dla niej [...] oraz możliwość korzystania z projektów unijnych skierowanych do osób bezrobotnych. Musiała zrezygnować z udziału w projekcie [...] organizowanym przez [...], a mogła zdobyć nowe umiejętności, w tym umiejętność obsługi komputera, co przy poszukiwaniu pracy byłoby bardzo przydatne.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Ś. decyzją nr [...] z dnia [...], działając w oparciu o treść art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia organ drugiej instancji stwierdził, iż w rozpoznawanej przezeń sprawie zachodziły podstawy do wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy strona złożyła oświadczenia o gotowości do podjęcia zatrudnienia, a następnie ponowiła tą deklarację kilkakrotnie, w tym w dniu [...]. Zatem w rażącej sprzeczności z tymi deklaracjami stoi oświadczenie strony, z którego wnika, że od [...] do [...] od [...] do [...] w godzinach od [...] do [...] odbywa bezpłatną praktykę zawodową w [...]. Stwierdził, że we wskazanym okresie strona była niezdolna i niegotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, faktycznie nie była zainteresowana ofertami pracy ani innymi formami aktywizacji zawodowej kierowanym do niej przez Powiatowy Urząd Pracy w K. Organ zauważył również, iż strona nie zawiadomiła urzędu pracy o czasowym braku gotowości do pracy. Natomiast wyjaśnienia na tę okoliczność złożone przez stronę dopiero w momencie gdy otrzymała ofertę pracy organ uznał za spóźnione, nie mogące stanowić usprawiedliwienia w świetle art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto, zdaniem organu, treść odwołania wskazuje, że status bezrobotnego był odwołującej się niezbędny do otrzymania [...] oraz udziału w szkoleniowych projektach unijnych realizowanych przez inne instytucje, co pozostaje w sprzeczności z założeniami ustawy o promocji zatrudnienia. Poszukiwanie pracy oraz gotowość do jej podjęcia w pełnym wymiarze jest bowiem jednym z elementów definicji bezrobotnego. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, w ocenie organu, niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie odwołania.

W skardze skarżąca domagała się uchylenia niesłusznej i krzywdzącej ją decyzji

oraz przedstawiła zasadniczo taką samą argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaznaczyła, iż od [...] uczęszcza [...], sama opłaca naukę w [...] i osiąga [...] wyniki w nauce. Nieodbycie praktyk zawodowych byłoby równoznaczne z brakiem możliwości kontynuowania nauki, nadto nadmieniła, że umowa w przedmiocie praktyki została podpisana w [...], o czym organ została zawiadomiony. Zdaniem skarżącej odmowa przyjęcia ofert była zatem w pełni uzasadniona i usprawiedliwiona. Nadto podniosła, ze urząd pracy albo nie ma dla niej żadnych ofert pracy, albo ma nieaktualne bądż niezbyt odpowiednie jak [...], ponadto urząd pracy tylko jeden raz zaproponował jej udział w szkoleniu [...]. Dlatego sama podjęła decyzję co do dalszego rozwoju swojej kariery zawodowej i urząd pracy nie powinien jej tego utrudniać.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga jest nieuzasadniona. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 163, 1270 ze zm.) nie wykazała, aby decyzja ta nie odpowiadała wymogom prawa. Analiza zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu I instancji dała Sądowi podstawy do przyjęcia, iż oba te akty są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym. Z tych względów Sąd nie podzielił zrzutów podnoszonych przez stronę skarżącą i skargi nie uwzględnił.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit a - g lub i, j lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.

Z kolei stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 1 powoływanego aktu prawnego, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy oznacza zdobywanie nowych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych poprzez praktyczne wykonywanie zadań zawodowych na stanowisku pracy według ustalonego programu uzgodnionego pomiędzy starostą, pracodawcą i bezrobotnym;

Mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów prawa należy stwierdzić, iż w obowiązującym stanie prawnym status osoby bezrobotnej przysługuje osobie, która wykazuje zdolność i jednocześnie gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Warunkiem koniecznym dla zachowania statusu osoby bezrobotnej jest zatem pozostawanie w stanie gotowości do podjęcia zatrudnienia. Brak tej gotowości stanowi przesłankę negatywną dla uzyskania bądź też utrzymania statusu bezrobotnego. Osoba posiadająca taki status obowiązana jest do stawiania się w tym organie w wyznaczonych terminach, jak również do przyjmowania przedkładanych jej ofert pracy czy szkolenia. Wymagana od bezrobotnego gotowość do przyjęcia pracy oraz innych zaproponowanych przez urząd form aktywizacji zawodowej ma charakter bezwzględny. Jedynie odstępstwa w tym zakresie mogą wynikać z działań aktywizujących bezrobotnego zgłoszonych przez niego i zaakceptowanych przez organ, albo też mogą wynikać z tego, że przedłożona oferta nie będzie mogła być przez daną osobę przyjęta z uwagi, iż nie stanowi ona odpowiedniej propozycji zatrudnienia, bądź ze względu na indywidualną sytuację bezrobotnego nie pozwalającą mu na przyjęcie konkretnej oferty pracy (np. ze względu na brak zapewnienia opieki nad dzieckiem przy pracy w systemie zmianowym, bądź w przypadku ograniczeń zdrowotnych), przy czym nie może mieć ona charakteru generalnego skutkującego niemożnością niepodjęcia jakiejkolwiek pracy.

Z akt sprawy wynika natomiast, iż skarżąca wbrew złożonemu w dniu rejestracji oświadczeniu o swojej zdolności i gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, którą potwierdziła również w dniu [...], istotnie w takiej gotowości w okresie od [...] do [...] nie była na skutek odbywania bezpłatnej praktyki zawodowej w związku z podjętą nauką w [...]. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca poinformowała organ zatrudnienia o tym fakcie pomimo, iż, jak twierdzi, już w [...] została zawarta umowa określająca termin odbywania praktyki zawodowej. Zatem we wskazanym okresie skarżąca faktycznie nie była gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, jak również nie była zainteresowana przedłożonymi jej ofertami przygotowania zawodowego w [...] oraz wykonywania pracy w ramach robót publicznych. Trzeba stwierdzić, że wskazana ustawa wprawdzie dopuszcza, aby status bezrobotnego posiadała osoba, która podjęła naukę w szkole dla dorosłych w systemie zaocznym, nie mniej jednak jest to tylko wyjątek od zasady, iż osoba ucząca się nie może równocześnie korzystać z tego statusu. Co więcej fakt kształcenia nie zwalania osoby posiadającej status bezrobotnego z pozostawania w gotowości do zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, jak również uczestnictwa w innych formach aktywizacji zawodowej. Wymaga podkreślenia, że sama skarżąca potwierdza, że dopiero od [...], a więc po odbyciu praktyki zawodowej byłaby w stanie przyjąć przedłożoną jej przez urząd pracy ofertę, co oznacza brak gotowości do podjęcia zatrudnienia.

W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko obydwu orzekających w sprawie organów, że zaistniały podstawy do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Okoliczność, że bezrobotny się kształci nie może stanowić przeszkody w nabyciu czy też utrzymaniu statusu bezrobotnego, jednakże o ile tylko nie wpływa on na jego zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. W przypadku skarżącej kształcenie ograniczyło jej gotowość do zatrudnienia, a co za tym idzie słusznie organy orzekające w sprawie uznały, iż zaistniały podstawy do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Ponadto przyjdzie zważyć, że przeprowadzona analiza sytuacji faktycznej skarżącej oraz stanu normatywnego daje podstawy do uznania, że organ zatrudnienia przyjął względem skarżącej łagodniejszą jego interpretację ponieważ zastosował czasowe pozbawienie statusu bezrobotnego, a nie wyrejestrował skarżącej bezterminowo z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. Dokonanie takiej interpretacji omawianych przepisów jednakże nie stanowiło naruszenia przepisów prawa.

Mając powyżej naprowadzone wywody na uwadze, pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej Sąd uznał, że organ odwoławczy nie miał podstaw do zmiany lub uchylenia orzeczenia I instancji . W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.