Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 116/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, 5 - 6, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 28, art. art. 138 par. 1 pkt 2, par. 2-3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. N. na decyzję Wojewody z dnia 14 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 maja 2009r. U. N. na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. nr z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) dokonała zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu ale nie później niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu mającego pełnić funkcję domków letniskowych (szt.3), które zostaną usytuowane na działce nr [...] położonej w C. 2. W zgłoszeniu określono termin rozpoczęcia budowy na 7.06. 2009r., termin rozbiórki obiektu na 04.10. 2009r. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z odpisem z księgi wieczystej Kw nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W., szkic domku letniskowego z mapą z oznaczeniem usytuowania obiektu.

Decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2, art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa, zgłosił sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem podnosząc, że w toku prowadzonego postępowania podjął informację, że obiekty objęte zgłoszeniem już istnieją. Organ wskazał, że jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje, to właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji U. N. zarzuciła:

1. naruszenie art. 10 § 1 kpa polegające na wydaniu decyzji bez zawiadomienia wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu i bez zawiadomienia stron o zebraniu materiału dowodowego, jak też bez udzielenia terminu do ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego,

2. naruszenie art. 80 kpa, art. 81 kpa i art. 79 § 1 kpa polegające na powzięciu ustaleń faktycznych bez prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego.

Powołując się na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania odwołująca podniosła, że jest jednym z trójki współwłaścicieli nieruchomości objętej sprzeciwem, a więc aby wydać decyzję w przedmiocie sprzeciwu organ winien zawiadomić pozostałe strony postępowania oraz po zebraniu materiału dowodowego winien umożliwić stronom wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów. Nadto odwołująca wskazała, że uzasadnienie decyzji wskazuje na ustalenie, iż obiekty objęte zgłoszeniem istnieją. Takie ustalenie, jak to podniosła odwołująca, winno wynikać z przeprowadzonego postępowania dowodowego, gdyż takich ustaleń nie sposób dokonać bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Strona nigdy nie została powiadomiona o terminie przeprowadzenia takiego dowodu, zatem jeżeli był on przeprowadzony, to z rażącym naruszeniem art. 79 § 1 kpa. Nadto wskazano, że powyższe ustalenie wymagałoby stwierdzenia, że obiekty znajdują się w miejscach, w których zgodnie ze zgłoszeniem mają zostać zamontowane, czego również nikt nie ustalił.

Wojewoda decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 105 kpa i art. 138 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymienione są obiekty, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, w punkcie 12 wymieniono tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Przepis art. 30 nakłada obowiązek zgłoszenia takiej inwestycji organowi właściwemu oraz określa sytuacje, w których organ wnosi sprzeciw.

Organ odwoławczy ustalił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie. Jej wadliwość wynika z niedopełnienia wymogów określonych w przepisie art. 30 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy. Złożone do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bowiem niekompletne, co narusza postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. (w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę). Organ I instancji przyjął nieprawidłowo złożone oświadczenie, co w swojej istocie oznacza rozpoznanie wniosku bez oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Wskazano, że działka stanowi współwłasność osób podanych w oświadczeniu, jednakże z treści oświadczenia nie wynika na podstawie jakiego dokumentu inwestor posiada zgodę współwłaścicieli na realizację inwestycji. Organ II instancji wskazał również, że wątpliwości budzi załącznik mapowy, na którym nie zlokalizowano właściwie i nie zwymiarowano w stosunku do granic działki usytuowania projektowanych obiektów. Zgodnie z art. 30 ust.2 prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów. Na podstawie dołączonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić czy usytuowanie tymczasowych budynków letniskowych jest zgodne z wnioskiem. W przypadku stwierdzenia, że budynki zostały zrealizowane przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych należy niezwłocznie zawiadomić organ nadzoru budowlanego. W aktach brak jest takiego powiadomienia i przekazania sprawy do organu nadzoru. Jednocześnie wskazano, iż podstawą wniesienia sprzeciwu w przypadku gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje jest art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a nie jak to podano w decyzji art. 30 ust. 2.

Wobec powyższych ustaleń organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i w oparciu o powołaną wyżej podstawę prawną organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe, albowiem termin rozbiórki podany w zgłoszeniu upłynął w dniu 04.10 2009r.

U. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 28 kpa, polegające na pominięciu udziału wszystkich stron postępowania i tym samym powstaniu podstawy do wznowienia postępowania w sprawie wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz naruszenie art. 105 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja stała się bezprzedmiotowa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja jest wadliwa, albowiem w postępowaniu administracyjnym brała udział jedynie skarżąca, w sytuacji gdy nieruchomość na której znajdują się obiekty objęte zgłoszeniem stanowią współwłasność trzech osób, które zostały w sprawie pominięte. Nadto podniesiono, że umorzenie postępowania było bezpodstawne, gdyż organ odwoławczy winien rozstrzygnąć czy sprzeciw starosty był uzasadniony. Kwestia ta, jak podała skarżąca ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia czy do obiektów może mieć zastosowanie przepis art. 49b czy też art. 48 prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie..

Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zgłoszenia właściwemu organowi wykonywania robót budowlanych należy dokonać przed terminem ich zamierzonego rozpoczęcia. Do wykonywania prac budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli:

1/ zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2/ budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy;

3/ zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw.

Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca dokonała zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 w dniu 7 maja 2010r. załączając do zgłoszenia oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością podpisane jedynie przez skarżącą. Również zgłoszenie zostało podpisane jedynie przez skarżącą. Organ I instancji decyzją z dnia 2 czerwca 2009r., wniósł w drodze decyzji sprzeciw, na tej podstawie, że obiekty objęte zgłoszeniem istnieją. Zgłoszenie sprzeciwu nie zostało poprzedzone wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 .

Odnosząc się do treści skargi to jej zarzuty nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w sprawie w zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołuje się bowiem na naruszenie zasad postępowania polegające na tym, że nie wszystkie strony (właściciele nieruchomości) brali udział w postępowaniu administracyjnym). Organ II instancji ustalił, że nieruchomość dz. nr [...] jest współwłasnością (łącznie 3 osób) osób podanych w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji przyjął oświadczenie podpisane tylko przez skarżącą, bez wyjaśnienia czy działa ona z pełnomocnictwem pozostałych współwłaścicieli, czy też bez takiego pełnomocnictwa W takiej sytuacji organ ma uprawnienia uzupełnienia dokonanego zgłoszenia w określonym terminie w trybie cyt. przepisu art. 30 ust. 2. Organ I instancji nie żądał uzupełnienia zgłoszenia poprzez uzupełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Braki w zgłoszeniu w powyższym zakresie nie zostały uzupełnione. Powyższa okoliczność była podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji o sprzeciwie przez organ II instancji.

Zgodnie z przepisem art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję –umarza postępowanie pierwszej instancji albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Zgodnie natomiast z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organ II instancji prawidłowo zastosował przepis art. 138 §1 pkt 2 kpa, mimo że w podstawie prawnej powołał przepis ar. 138 § 3 kpa, i po uchyleniu decyzji organu I instancji jako wadliwej, prawidłowo umorzył postępowanie pierwszej instancji. Postępowanie podlega umorzeniu w sytuacji, gdy przestał istnieć przedmiot postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca w swoim zgłoszeniu budowy tymczasowego obiektu budowlanego podała jako termin budowy 07.06.2009r., z terminem jego rozbiórki 04.10. 2009r. Skoro zatem termin rozbiórki upłynął w dniu 04. 10. 2009r., to w dacie orzekania przez organ odwoławczy dalsze postępowanie w sprawie opisanego zgłoszenia stało się bezprzedmiotowe, co prawidłowo, wbrew zarzutowi skargi, ustalił organ II instancji. Wbrew zarzutom skargi w zaistniałej sytuacji organ odwoławczy nie miał podstaw prawnych do wydania innej decyzji, polegającej na uchyleniu decyzji organu I instancji i wydaniu orzeczenia merytorycznego w sprawie, po uzupełnieniu postępowania w sprawie dokonanego zgłoszenia, czy też poprzez wydanie decyzji kasacyjnej zgodnie z art. 138 § 2 kpa.

Sąd administracyjny stosownie do powołanego przepisu ocenia legalność, a więc zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji skarga nie mogła być uwzględniona

W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.