Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1054/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 1 lit. b, art. 3 pkt 2a i pkt 3, art. 9 ust. 1, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 35 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 657/13 w sprawie ze skargi R. K., B. K., M. K. i Z. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 657/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę R. K., B. K., M. K. i Z. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ustalił to sąd I instancji T. K. (inwestor) w dniu 13 sierpnia 2012 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia na budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną (przyłącze wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetyczne, studnie chłonne, separator tłuszczów, zbiornik przeciwpożarowy, separator ropopochodnych, przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego, likwidacja istniejącego przyłącza geotermalnego) na działkach o nr ewid. [...],[...] obr. 3 oraz na działce nr ewid. [...] obr. 6 położonych w Zakopanem, w rejonie ul. [...]. W toku prowadzonego postępowania, strony wnosiły uwagi do sprawy, które dotyczyły niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w kwestii przeznaczenia i funkcji zabudowy, jej uciążliwości względem zabudowy mieszkaniowej, braku kontynuacji charakteru zabudowy, niewystarczającej i niezgodnej z przepisami odległości projektowanego budynku od budynku gospodarczego na działce sąsiedniej, oraz niewystarczającej ilości miejsc postojowych względem ilości projektowanych pokoi części usługowej. B. K., R. K., L. W. oraz B.G. wnieśli żądania uznania ich za strony tego postępowania. B. K. oraz R. K. zostali uznani za strony postępowania, natomiast wobec L. W. i B. G., organ l instancji wystosował pisma, w których uzasadnił odmowę uznania ich za strony przedmiotowego postępowania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r Starosta Tatrzański rozpoznając wniosek T. K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił mu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego "Budowa budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną (przyłącze wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetyczne, studnie chłonne, separator tłuszczów, zbiornik przeciwpożarowy, separator ropopochodnych, przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego, likwidacja istniejącego przyłącza geotermalnego) na działkach nr ewid. [...],[...] obr 3 oraz działce nr ewid. [...] obr. 6 położonych w Zakopanem, w rejonie ul [...]". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. K., M. K., Z. K. i R. K. Dodatkowo wpłynęło odwołanie L. W., która uprzednio nie została uznana przez organ za stronę tego postępowania i nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie odwołujących się planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Szkolna - Kamieniec – Szpitalna", ponieważ teren przeznaczony pod budowę projektowanego budynku przeznaczony jest tylko i wyłącznie pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne, a nie usługi hotelarskie.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] rozpoznając wniesione odwołania Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ II instancji wskazał, że zebrany materiał dowodowy nie wykazał braku zgodności z przepisami prawa, a postępowanie odwoławcze nie potwierdziło zarzutów odwołania. Gdy idzie o status L. W., to wskazano, że nie była ona stroną postępowania. Projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 1, 2, 3, art. 35 ust 1 pkt 1 i 3 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm., dalej uPb) oraz wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W dniu 13 sierpnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, jest kompletny, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda wskazał dalej, że plan miejscowy obowiązujący odnośnie do terenu przeznaczonego pod planowaną inwestycję dopuszcza jej realizację. Kontur planistyczny 12 MN/U pozwala zrealizować m. in. jako przeznaczenie dopuszczalne, wbudowane usługi komercyjne, przyjmując definicję tego typu usług zawartą w § 3 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy doszedł do wniosku, że projektowane zamierzenie budowlane mieści się w tym pojęciu.

Co się tyczy podniesionych przed odwołujących się kwestii spadku wartości nieruchomości sąsiednich wskutek zrealizowania zamierzenia, to nie są to zagadnienia, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Gdy chodzi o zarzuty braku wystarczających i wadliwie zlokalizowanych miejsc postojowych dla pojazdów na terenie nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję, Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że inwestor uzyskał w trybie art. 9 ust. 1 uPb zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, co uznano za prawnie dopuszczalne i nie naruszające prawa. Nie uwzględniono także zarzutów odnoszących się do zaprojektowania ściany oddzielenia pożarowego, stanowiącej rodzaj ogrodzenia. Zostało to wymuszone nieprawidłowym z punktu widzenia przepisów zlokalizowaniem na działce sąsiedniej budynku gospodarczego w odległości 1.25 m od granicy z działką inwestora. Projekt został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą od zabezpieczeń przeciwpożarowych, a przepisy o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozp. MI z 2002) nie normują wymogów, gdy chodzi o lokalizację takich obiektów. Także innych zarzutów odwołań nie podzielono, gdy chodzi o kwestie pieczęci na projektach, numeracji stron. W konkluzji uznano, że Starosta Tatrzański szeroko uzasadnił swe stanowisko i wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.

W obszernych wywodach skargi do WSA w Krakowie na wyżej wymienioną decyzję, sprecyzowanych następnie w uzupełniającym piśmie procesowym z dnia 27 września 2013 r., B. K., M. K., Z. K. i R. K. podnieśli zarzuty naruszenia przepisów szeregu aktów prawnych. W ocenie skarżących doszło do naruszenia art. 3 w zw. z art. 29 uPb przez brak pozwolenia na budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w ocenie skarżących konieczne było oddzielne pozwolenie na ten obiekt. Naruszyły organy w ocenie skarżących przepis art. 9 uPb w zw. z § 19 ust. 1 i 2 rozp. MI z 2002 przez uzyskanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a ponadto błędnie uznano, że zachodził przypadek szczególnie uzasadniony pozwalający na dokonanie takiego odstępstwa. Naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 4 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna-Kamieniec-Szpitalna" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr LIX/950/2010 z 9 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 505, poz. 3767 ze zm., dalej jako MPZP) w aspekcie sprzeczności odnośnie wymogów dotyczących ogrodzenia – ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Podniesiono ponadto zarzuty: naruszenia art. 10 K.p.a., gdy idzie o pobawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu – uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, naruszenia art. 7 K.p.a., naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 12 ust. 2 MPZP w zakresie przeznaczenia inwestycji – nie jest dopuszczalna w ocenie skarżących realizacja na tym terenie obiektów pensjonatowych.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Stanowisko w sprawie zajął także uczestnik postępowania T. K., który w piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. ustosunkował się do zarzutów skargi podnoszonych wobec zaskarżonej decyzji. Inwestor zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wbrew wywodom skarżących przeznaczenie terenu w MPZP nie wyklucza zamierzonej inwestycji, bezzasadny jest także zarzut w aspekcie uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Z treści art. 9 ust. 1 uPb jasno wynika, że taka zgoda jest uzyskiwana właśnie na etapie poprzedzającym zwrócenie się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie T. K. zgoda na odstępstwo odnośnie zlokalizowania miejsc postojowych na terenie jego nieruchomości nie prowadzi do zagrożenia prawnie chronionych dóbr. Gdy chodzi o uniemożliwienie zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z biegłego to dotyczyło to uzgodnienia dokumentacji przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a organ budowlany nie posiada w tym zakresie kompetencji, aby rozstrzygać tę kwestię. Ogranicza się bowiem organ wyłącznie do sprawdzenia, czy dokumentacja została uzgodniona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że Wojewoda Małopolski prawidłowo ocenił zgodność z planem miejscowym w zakresie przeznaczenia inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Przywołano przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w aspekcie uprawnień orzeczniczych sądu wojewódzkiego rozpoznającego skargę na decyzję administracyjną. Przywołano także przepisy uPb wyznaczające działania organu rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 35 uPb). W ocenie WSA w Krakowie decyzje organów obu instancji są zgodne z przepisami K.p.a., odpowiednimi przepisami uPb, rozp. MI z 2002 oraz z postanowieniami MPZP.

WSA w Krakowie przywołując ustalenia dla konturu 12 MN/U, w którym zlokalizowane są działki przeznaczone pod inwestycję, doszedł do wniosku, że wykładnia literalna ustaleń MPZP w tym aspekcie prowadzi do wniosku, że w funkcji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego, usług komercyjnych, realizowanych jako budynki wolnostojące na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m² i o szerokości nie mniejszej niż 16 m, usług komercyjnych realizowanych jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych w połączeniu z zawartą w § 3 ust. 1 pkt 4 MPZP definicją usług, z powodzeniem zawiera się funkcja pensjonatowo-mieszkalna. Zdaniem sądu a quo z samego definiowania w MPZP budownictwa pensjonatowego nie wynika, aby realizacja tego typu zabudowy i funkcji była możliwa jedynie na tych obszarach, gdzie prawodawca lokalny posłużył się tym określeniem. Dodatkowo uwypuklono, że odrębną uchwałą Rady Miasta Zakopane nie uwzględniono wezwania skarżących do usunięcia naruszenia prawa, z kontekstu wyroku wynika, że odnosi się to do ustaleń planistycznych MPZP dla konturu 12 MN/U. W konkluzji tych wywodów uznano stanowisko Wojewody Małopolskiego, gdy idzie o zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego za prawidłowe.

Sąd I instancji uznał, że zarówno decyzja organu l jak i II instancji nie narusza − w związku ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego − postanowień MPZP w zakresie wskazanym przez skarżących. Zdaniem tegoż sądu z projektu znajdującego się w aktach wynika bezspornie, że ściana ta została ujęta w zamierzeniu inwestycyjnym. Stanowi on urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb, ma być zlokalizowana przy ogrodzeniu, ale ogrodzeniem w rozumieniu cyt. ustawy nie jest. Przeto nie znajdują do niej zastosowania te z przepisów MPZP, które odnoszą się do wymogów, jakie powinno spełniać ogrodzenie działek na terenie objętym ustaleniami planistycznymi. Dalej sąd wojewódzki wskazał, że realizacja ściany oddzielenia przeciwpożarowego została wymuszona poprzez zlokalizowanie na działce sąsiedniej, należącej do skarżących, budynku gospodarczego zrealizowanego bez pozwolenia na budowę, którego lokalizacja nie odpowiada przepisom prawa (zbliżenie do granicy na 1.25 m). Na dowód konieczności rozwiązania tego konfliktu w aspekcie lokalizacji powyższych obiektów inwestor przedłożył zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem o wszczęciu postępowania dotyczącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działkach nr [...],[...] i [...] przy ul. [...][...] w Zakopanem. Sąd uznał zatem, że nie naruszono przepisów MPZP, gdy idzie o uwzględnienie w zamierzeniu przedmiotowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Nie jest ponadto uzasadnione domaganie się przez skarżących uzyskanie ich zgody na wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Nie uznano za trafny zarzut naruszenia przepisu art. 10 K.pa. gdy idzie o uniemożliwienie skarżącym zgłoszenia wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych. Sąd I instancji podzielił stanowisko inwestora wyrażone w piśmie procesowym i wywiódł, że merytoryczna ocena rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wykracza poza zakres działania organów właściwych w sprawach udzielenia pozwolenia na budowę. Uzgodnienie pod względem ochrony przeciwpożarowej skarżący uzyskał, przeto nawet zaniechanie umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie miało znaczenia z punktu widzenia uprawnień procesowych strony odnośnie domagania się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Nie uznano także trafności zarzutu skargi, gdy idzie o zagadnienie uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Zgodnie z przepisem art. 9 uPb, wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2 cyt. przepisu, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo, właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie sądu wojewódzkiego przytoczony przepis nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie terminu początkowego do wystąpienia przez organ wydający pozwolenie na budowę ze stosownym wnioskiem do ministra oraz wydania postanowienia dotyczącego odstępstw. Jedynym terminem wynikającym z powyższych przepisów jest termin końcowy, co oznacza, ze procedura wyrażania zgody na odstępstwo powinna się odbyć przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Pozostałe zarzuty wymienione w skardze również – w ocenie tegoż sądu − nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze wszystkie okoliczności prawne i faktyczne sprawy, sąd I instancji uznał, że decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji są zgodne z prawem.

Skargą kasacyjną sporządzoną przez pełnomocnika R. K., zaskarżono w całości ww. wyrok.

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 2a, art. 3 pkt 3, art. 9 pkt 1, art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb, poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, w oparciu o wadliwą wykładnię lub nawet brak zastosowania tych przepisów, że zaskarżona decyzja jest zgodna z unormowaniami zamieszczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Szkolna - Kamieniec - Szpitalna", zatwierdzonym uchwałą nr LIX/950/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r., (MPZP), t.j.: "§ 3 ust. 1, § 3 ust. 1 pkt 6, § 8 ust. 2, § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b), a w szczególności":

funkcją danego terenu oznaczonego symbolem 12.MN/U, ustalającego jego przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z możliwością realizacji usług komercyjnych jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych; stanowisko sądu całkowicie pomijać ma, że niespornie na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, pozwolono na budowę budynku pensjonatowego kategorii XIV, a więc o całkowicie odmiennej od norm planu miejscowego charakterystyce i wymogach budowlanych; pensjonat jest obiektem zbiorowego, a nie indywidualnego użytkowania, analogicznie jak hotel, ujęte zresztą w tej samej kategorii obiektów budowlanych, faktu tego nie zmienia, iż w zaskarżonych decyzjach obu instancji pozwala się na połączenie z funkcją pensjonatową funkcji mieszkalnej, tj. zapewnienie mieszkania dla administratora lub właściciela pensjonatu; konsekwencją wadliwego przyjęcia przez WSA w Krakowie zgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym, jest wadliwe uznanie również co do zgodności z przepisami uPb, pomimo, iż przedmiotem sprawy jest budowa pensjonatu z częścią mieszkalną a nie budowa domu jednorodzinnego z usługami komercyjnymi (pokoje na wynajem), jak to przewiduje plan miejscowy;

2. całkowicie nieuprawnione i niezgodne z prawem jest również zaakceptowanie

przez sąd I instancji możliwości budowy ściany oddzielenia pożarowego przy granicy działki, podczas gdy informacja o tej ścianie znajduje się tylko w projekcie budowlanym (co potwierdza treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie), jednakże brak wydania w tym przedmiocie wyraźnego rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę; nie może budzić wątpliwości, że w tym przypadku sporna ściana stanowi całkowicie odrębną od przedmiotowego budynku pensjonatowo-mieszkalnego budowlę będącą obiektem budowlanym wymagającą jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości pozwolenia na budowę; ściana ta nie jest urządzeniem związanym z przedmiotowym budynkiem, jak to błędnie wyjaśnia w uzasadnieniu sąd I instancji, tak wynika z wniosku o pozwolenie na budowę i treści zaskarżonej decyzji; ani we wniosku ani w treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie ujęto tzw. ściany oddzielenia przeciwpożarowego, która jest wyodrębnionym obiektem (nie jest ścianą przedmiotowego budynku);

3. konsekwencją wadliwego zastosowania prawa jest przyjęcie przez sąd I instancji, że prawidłowo uzyskano i skonsumowano kwestionowaną decyzją postanowienie o odstępstwie od warunków technicznych, w szczególności w sytuacji, gdy nastąpiło to bez uwzględnienia faktu, że w sprawie nie chodzi o budynek mieszkalny z usługami komercyjnymi, lecz tym przedmiotem jest budowa pensjonatu z częścią mieszkalną;

b) art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, poprzez całkowite zbagatelizowanie podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów, pomimo wyraźnego ich sprecyzowania i podparcia ekspertyzami rzeczoznawców (ekspertyza Rzeczoznawcy Polskiej Izby Urbanistów oraz Towarzystwa Urbanistów Polskich w zakresie kształtowania struktur przestrzennych - dr inż. arch. D. M.-W. oraz opinia techniczno-prawna rzeczoznawcy budowlanego dr inż. K. M.), które wykazują m. in. wady wymienione w zarzutach lit. a) niniejszej skargi kasacyjnej, wraz z bardzo rozbudowanymi, szczegółowymi i precyzyjnymi, a także w ocenie skarżącego, w pełni zasadnymi wnioskami; dogłębna analiza treści tych ekspertyz powinna ułatwić sądowi I instancji prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; na stronniczość i nierówne traktowanie inwestora i Skarżącego wskazują m. in. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie sformułowania, całkowicie dyskredytujące wartość złożonych przez stronę ekspertyz; także użycie przez sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, w kwestii przedmiotowej ściany przeciwpożarowej argumentu, że ściana ta interesuje stronę tylko dlatego, że na jej działce znajduje się samowolnie zrealizowany budynek gospodarczy; zamiast dokonać właściwej oceny, prowadzącej do wniosku, że ściana ta nie jest objęta spornym pozwoleniem na budowę, a mowa o niej tylko w projekcie budowlanym, nie zastępuje rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę dla tej ściany będącej odrębnym obiektem budowlanym; skutkuje to na dalszym etapie tym, że inwestor samowolnie zrealizuje tę budowlę; sąd zainteresowało jedynie to, że skarżący ma budynek gospodarczy, który z pewnością jest samowolą budowlaną, bo tak twierdzi inwestor; sąd pominął całkowicie fakt, że oświadczenie inwestora jest w tym zakresie całkowicie gołosłowne i tendencyjne, takie postępowanie sądu I instancji nie tylko stanowi naruszenie art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., - w dalszej części skargi kasacyjnej Pusa), ale wręcz uprawnia do twierdzenia, że sąd różnicuje strony postępowania, stawiając wyraźnie interesy inwestora ponad konstytucyjnie chronione prawa skarżącego do użytkowania swojej nieruchomości, w sposób niezakłócony ponad przeciętną miarę jego praw;

c) art. 1 § 1 Pusa, poprzez naruszenie przez sąd I instancji funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości; w żadnym razie nie można uznać, iż funkcję tę spełniał WSA w Krakowie w niniejszej sprawie, skoro przyjął w zaskarżonym wyroku, że budynek gospodarczy zlokalizowany na nieruchomości skarżącego jest samowolą budowlaną, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w tym zakresie; całkowite zignorowanie przedstawianego przez skarżącego obfitego i ukazującego prawidłowo stan faktyczny i prawny sprawy, materiału dowodowego przez sąd I instancji, prowadzi do wniosku, że doszło do naruszenia również zasady z art. 32 Konstytucji RP tj. zasady równości wobec prawa (szerzej w zarzucie lit. b niniejszej skargi kasacyjnej).

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, podniesiono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed WSA, tj.:

a) art. 133 Ppsa nakładającego wymóg rozstrzygnięcia sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych - poprzez całkowicie wadliwą ocenę tego materiału przez sąd I instancji, zwłaszcza w zakresie wadliwego przyjęcia przedmiotu sprawy i postawienia niejako znaku równości pomiędzy budynkiem pensjonatowym z częścią mieszkalną, a budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z usługami komercyjnymi, to jest pokojami na wynajem, co w konsekwencji pociągnęło za sobą dalsze wadliwości wyroku, w postaci oceny przez sąd zgodności zamierzenia budowlanego objętego pozwoleniem na budowę, z planem miejscowym, prawidłowości rozwiązania budowlanego polegającego na budowie tzw. ściany oddzielenia pożarowego, czy też możliwości i prawidłowości zastosowanego odstępstwa od warunków technicznych;

art. 141 § 4 Ppsa, wobec sporządzenia uzasadnienia wyroku sądu I instancji

nieodpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie; uzasadnienie zwłaszcza jest bardzo obszerne, przy jednoczesnym zdawkowym, a nawet stronniczym potraktowaniu zarzutów skargi;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienie przez sąd I instancji, podczas, gdy ze względu na wady wskazane

w powyższych podstawach niniejszej skargi kasacyjnej, zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu prawomocnego zakończenia postępowania na podstawie art. 61 § 3 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa, o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie na podstawie art. 185 Ppsa oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W dniu 25 listopada 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe S. K., w którym podnosi, że "nasze działania nie powodowały i nie powodują żadnych negatywnych wpływów na działki sąsiednie wszystkich sąsiadów, nie tylko p. K.".

W dniu 4 grudnia 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej R. K., w którym przywołano dodatkową argumentację na poparcie wybranych zarzutów skargi dot. "najbardziej ewidentnych naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania", tj.:

1. naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb, poprzez uznanie, że plan miejscowy dopuszcza lokalizację projektowanego budynku, pomimo iż budowa budynku nie jest dopuszczalna w świetle przepisów planu miejscowego;

2. naruszenia art. 9 ust. 1 uPb poprzez stwierdzenie dopuszczalności odstąpienia od przepisów technicznych;

3. naruszenia art. 33 ust. 1 uPb poprzez błędne uznanie, że dla objęcia ściany oddzielenia przeciwpożarowego pozwoleniem na budowę wystarczyło umieszczenie jej w projekcie zagospodarowania terenu;

4. naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez przedstawienie skrótowej i niewyczerpującej wykładni przepisów planu miejscowego, skutkującej niemożnością ustalenia, do której z kategorii wyodrębnionych w planie miejscowym WSA w Krakowie zakwalifikował budynek;

5. naruszenie art. 133 § 1 Ppsa poprzez brak należytego odniesienia się do opinii rzeczoznawców przedłożonych przez skarżącego.

W związku z powyższym wniesiono jak w skardze kasacyjnej. W piśmie tym obszernie argumentowano, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z ustaleniami MPZP, w świetle jego ustaleń zawartych w § 8 ust. 2 pkt 12, § 8 ust. 3 pkt 1, § 8 ust. 2 pkt 8 lit. c. Powołano się dodatkowo na potrzebę uwzględnienia prawidłowej kwalifikacji budynku inwestora, tu przywołano unormowania zawarte Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane (uchwała nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z 15 grudnia 1999 r. – dalej Studium) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych.

Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. działający w imieniu uczestnika T. K. pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W jego ocenie wykładnia zapisów planu przedstawiona przez skarżącego zmierza do doszukiwania się w bliżej nieokreślonych motywach autorów uchwały intencji, które jednak nie zostały "wprost wyartykułowane", zaś ich "poznanie" wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu myślowego powiązanego nierozerwalnie z treścią innych planów miejscowych i zapisami studium. Wyprowadzenie w ten sposób zakazu określonej zabudowy jest – w ocenie uczestnika − absolutnie niedopuszczalne. W piśmie tym podniesiono, że szereg zarzutów skargi kasacyjnej jest dotkniętych wadami formalnymi, a uzupełnieniu uzasadnienia podniesiono także zarzuty uprzednio nie zawarte w skardze kasacyjnej. Nie są trafne wywody skarżącego kasacyjnie odnośnie konieczności ujęcia ściany oddzielenia pożarowego w odrębnym pozwoleniu na budowę, podobnie chybione mają być argumenty odnośnie kwestionowania zasadności odstąpienia od warunków technicznych przy zgodzie na realizację miejsc parkingowych dla pojazdów na terenie planowanej inwestycji. Gdy idzie o zagadnienie ekspertyz przedstawionych przez skarżącego to zostały one sporządzone na okoliczność zagadnień prawnych, te zaś sądy rozstrzygają samodzielnie.

Następnie pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) S. i J. K. wnieśli uwagi do uzupełnienia uzasadnienia skargi kasacyjnej przez R. K.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

A. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). W ocenie Sądu zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

B. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zawiera kwestionowany skargą kasacyjną wyrok. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją sądu I instancji odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego – ustaleń MPZP odnośnie do kwalifikacji przedsięwzięcia inwestycyjnego, nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Przy pomocy zarzutu naruszenia cyt. przepisu nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Nie jest skuteczny zarzut jego naruszenia poprzez zwalczanie wywodów sądu I instancji i uznawanie uzasadnienia jego wyroku za wadliwe, skoro sąd ten miał nie dokonać − zdaniem skarżącego kasacyjnie − prawidłowej wykładni MPZP w aspekcie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ustaleń innych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze miasta Zakopane oraz przedłożonej przez R. K. opinii urbanistycznej. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie może sprowadzać się do polemiki z wywodami zawartymi w zaskarżonym wyroku, skoro z uzasadnienia wynika jednoznacznie, jaki stan faktyczny stanowił przedmiot ustaleń merytorycznych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FSK 8/09 (ONSAiwsa 2010, z. 3 poz. 39), że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Takiego zarzutu skutecznie wyrokowi II SA/Kr 657/13 postawić nie można. Wbrew wywodowi zawartemu w skardze kasacyjnej sąd I instancji wskazał w motywach wyroku, z jakich względów uznaje za prawidłową ocenę organów architektoniczno-budowlanych o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego MPZP. To, że skarżący kasacyjnie subiektywnie uznaje, iż sąd wojewódzki nie odniósł się do tej kwestii, jeszcze nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w stopniu nakazującym uznanie, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

C. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 Ppsa w sposób określony w uzupełnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej. Gdy idzie o sformułowanie zarzutu naruszenia cyt. przepisu w samej skardze kasacyjnej, to w istocie zarzut naruszenia cyt. przepisu w petitum odniesiono do kwestii materialnoprawnych – prawidłowej wykładni przepisów MPZP w aspekcie dopuszczalności lokalizowania budynku pensjonatowego z częścią mieszkalną oraz budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a także prawidłowości zastosowania odstępstwa od warunków technicznych. Tego typu zarzut podlegał będzie rozpoznaniu łącznie z zarzutami dotyczącymi przepisów prawa materialnego. W samej skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisu art. 133 Ppsa, nie dostrzegając, że dzieli się on na kilka paragrafów. Uzupełniając uzasadnienie skargi kasacyjnej wyłuszczono, że w istocie chodzi skarżącemu kasacyjnie o zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 Ppsa. Trafnie w piśmie procesowym pełnomocnika inwestora, stanowiącym reakcję na owo uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej wskazano na potrzebę prawidłowego pod względem formalnym sformułowania powyższego środka zaskarżenia i implikacje, jakie rodzi wadliwość skargi kasacyjnej pod tym względem, w szczególności brak po stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązku konkretyzowania zarzutów kasacyjnych. Wbrew jednak stanowisku pełnomocnika inwestora, o tym, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o naruszenie art. 133 § 1 Ppsa, wskazuje uzasadnienie skargi kasacyjnej, pomijając że na naruszenie tak ujętego przepisu wskazano w uzupełnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie działanie znajduje usprawiedliwienie w uchwale Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono m. in., że w każdym postępowaniu przed organem władzy publicznej - a w szczególności przed sądem - obowiązuje zasada falsa demonstratio non nocet, zgodnie z którą błędne oznaczenie sprawy nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy jej rozpoznania. Przyjąć zatem wypadnie, że rozpoznaniu podlegać powinien zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa.

Art. 133 § 1 Ppsa stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, nadto dopuszcza wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Niesporne jest, że w przedmiotowej sprawie wydano wyrok po zamknięciu rozprawy, a także iż organ nie uchybił obowiązkowi z art. 54 § 2 Ppsa, tj. udzielił odpowiedzi na skargę oraz nadesłał akta administracyjne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa poprzez, jak to określono w uzupełnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej – "brak należytego odniesienia się do opinii rzeczoznawców", a ściślej do ich treści zawartych w prywatnych ekspertyzach sporządzonych na etapie postępowania sądowego na zlecenie skarżącego kasacyjnie. WSA w Krakowie zignorować miał rozległą wiedzę rzeczoznawców, a zasięgnięcie ich opinii mogło pomóc w prawidłowym zinterpretowaniu MPZP. Z tego powodu nieuwzględnienie ich opinii skarżący kasacyjnie uznaje za rażące naruszenie przepisu art. 133 § 1 Ppsa. Zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Strona skarżąca kasacyjnie w istocie domaga się od sądu administracyjnego dopuszczenia na etapie kontroli zaskarżonej decyzji dowodu z opinii biegłego (rzeczoznawcy, eksperta), przy czym ów biegły został wynajęty przez stronę, a przedmiotem tej opinii ma być treść przepisów prawa i sposób rozumienia ustaleń zawartych w Studium. Dowodzeniu podlegają fakty, a nie prawo (iura novit curia – sąd zna prawo). Nie jest dopuszczalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym inny dowód uzupełniający jak dowód z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 Ppsa), przy czym muszą to być wątpliwości orzekającego sądu. WSA w Krakowie przyjął do wiadomości, że wynajęte przez skarżącego kasacyjnie osoby, zajmujące się problematyką urbanistyczną, posiadające wiedzę architektoniczną (w żadnym razie sąd ten nie umniejszał stopnia rozległości tej wiedzy), wypowiedziały się co do rozumienia przepisów prawa (MPZP) w aspekcie jego treści i zgodności z ustaleniami Studium i przyjął, że jest to stanowisko stron skarżących. Przedłożone sądowi wojewódzkiemu "ekspertyzy" to w istocie dowody z prywatnych dokumentów, których walor dowodowy sprowadza się do konstatacji, że pochodzi od osób, które je podpisały. Czynienie sądowi a quo zarzutu naruszenia przepisu art. 133 § 1 Ppsa, w ten sposób że nie uwzględnił treści tych "ekspertyz" nie jest trafne. Sąd nie uchybił cyt. przepisowi, skoro opierał się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego, ani nie przedstawił stanu faktycznego sprawy w oderwaniu od ustaleń poczynionych w toku postępowania. Sąd nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a ocenia czy materiał dowodowy zebrany został przez organy prawidłowy i w sposób wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa byłby zasadny, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Naruszenie cytowanego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, LEX nr 1458791). Taki zarzut nie może jednak dotyczyć odmiennej oceny treści przepisów prawa materialnego, prezentowanej w zaskarżonym wyroku.

D. W konsekwencji wywodów zawartych w pkt. B i C za nieusprawiedliwiony uznać wypadnie zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 Ppsa. Uszło uwadze skarżącemu kasacyjnie, że art. 32 Konstytucji RP dzieli się na dwa ustępy, ponadto nie wskazano w skardze kasacyjnej, o jaką formę naruszenia prawa materialnego − a w tym aspekcie sformułowano zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP) − chodzi. Z wywodów zawartych w skardze wynikałoby, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o uchybienie cyt. przepisowi, rozumianemu raczej jako przepis proceduralny, skoro w uzasadnieniu cyt. zarzutu wskazuje się na oznaczone działanie sądu wojewódzkiego (bagatelizowanie znaczenia przedłożonych przez skarżącego ekspertyz). Ta wadliwość w sformułowaniu zarzutu nie podlega konwalidacji. Przymus radcowsko-adwokacki w sporządzaniu skarg kasacyjnych zapewnić ma niezbędny profesjonalizm i prawidłowe, przynajmniej pod względem formalnym, wywiedzenie zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że skoro skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 Ppsa, to w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (wyrok NSA z dnia 2 września 2014 r., II OSK 455/13, LEX nr 1572733). NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, jeżeli zostały one sformułowane wadliwie formalnie.

Za uzasadniony wypadnie natomiast uznać zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, gdy idzie o ten fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym WSA w Krakowie przyjmuje, że budynek gospodarczy na działce skarżących został wzniesiony bez pozwolenia na budowę, nadto sposób jego usytuowania nie odpowiada obowiązującym przepisom prawa ani też uprzednio obowiązującym. Godzi się zauważyć, że sąd ten rozstrzygał o legalności pozwolenia na budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na oznaczonych enumeratywnie działkach w rejonie ul. [...] w Zakopanem. Nie był przy tym sąd ten legitymowany do wypowiadania się w uzasadnieniu swego wyroku, przesądzając o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dotyczącej w/w budynku pensjonatowo-mieszkalnego, odnośnie do kwestii legalnego zrealizowania innych obiektów budowlanych na działkach sąsiednich. Nie był sąd do tego uprawniony tym bardziej, że – jak wynika z uzasadnienia jego wyroku – dopiero toczy się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w sprawie legalności zrealizowania budynku gospodarczego na działce skarżących, w zbliżeniu do granicy z działką inwestora. W tym względzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku wykracza poza wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądu. Niemniej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). W ocenie Sądu taki przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie. Nieuprawniona wypowiedź sądu a quo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie legalnego zlokalizowania budynku gospodarczego na działce skarżącego kasacyjnie nie ma znaczenia z punktu widzenia istoty rozpoznanej przez WSA w Krakowie sprawy.

E. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut kasacyjny wadliwej wykładni lub nawet niezastosowania" przepisów art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 2a, art. 3 pkt 3, "art. 9 pkt 1", art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez przyjęcie przez sąd wojewódzki, że: zaskarżona decyzja jest zgodna z "§ 3 ust. 1, § 3 ust. 1 pkt 6, § 8 ust. 2, § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b" MPZP, "a w szczególności" z funkcją terenu oznaczonego symbolem 12.MN/U, że jest dopuszczalna budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego przy granicy działki bez wyraźnego rozstrzygnięcia o tym w pozwoleniu na budowę, oraz iż prawidłowo uzyskano i skonsumowano kwestionowaną decyzją postanowienie o odstępstwie od warunków technicznych. Jak o tym wskazano w pkt. D. uzasadnienia, w przypadku wskazania w skardze kasacyjnej oznaczonych przepisów, których naruszenia miał się dopuścić sąd I instancji, a które mają złożoną budowę, składając się z wielu jednostek redakcyjnych. Niesporne jest, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w aspekcie naruszenia przepisów prawa materialnego powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania oznaczonego w sposób konkretny przepisu. Jest przy tym niesporne w judykaturze, że wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka zaskarżenia. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Konsekwencją wprowadzenia zasady związania podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − sąd I instancji uchybił oraz uzasadnienia zarzutu ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą Sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Przedstawienie powyższych uwag było niezbędne, zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów nie podlega rozpatrzeniu zarzut naruszenia przepisu art. 28 uPb, skoro cyt. przepis dzieli się na dwa ustępy, zaś w samej skardze kasacyjnej w żadnym jej miejscu nie wskazano, którego z tych ustępów dotyczy zarzut kasacyjny, oraz nie wskazano jakiegokolwiek uzasadnienia naruszenia powyższego przepisu. Gdy idzie o oczywiście wadliwe wskazanie w samej skardze kasacyjnej na uchybienie przepisowi "art. 9 pkt 1" uPb, skoro art. 9 cyt. ustawy nie dzieli się na punkty, a ustępy, to uznać wypadnie, że Autor skargi kasacyjnej dopuścił się oczywistej omyłki, skoro w uzupełnieniu uzasadnienia podstaw kasacyjnej prawidłowo wskazano na naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 uPb i tak należy traktować ten zarzut kasacyjny. Gdy idzie o wskazanie przepisów MPZP, w świetle ustaleń których dojść miało do naruszenia wskazanych w pkt. I a skargi kasacyjnej enumeratywnie wskazanych przepisów uPb, to – uwzględniając powyżej poczynione uwagi odnośnie formalnych wymogów skargi kasacyjnej – przyjdzie ustalić, że ograniczona ona została do powołania się na przepisy § 3 ust. 1 pkt 6 i § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP. W piśmiennictwie jednoznacznie wskazuje się, że zwrot "w szczególności" (a taki został użyty w konstruowaniu zarzutów skargi kasacyjnej w jej pkt. I), używany powszechnie w praktyce adwokacko-radcowskiej przy opisywaniu podstaw kasacyjnych przed wymienieniem przepisów uznawanych przez skarżącego za naruszone, jest semantycznie pusty, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny – rozpoznając skargę kasacyjną – uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone (por. B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2013, wersja el. LEX). Z mocy art. 183 § 1 zd. 2 Ppsa strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co dodatkowo podkreśla konieczność prawidłowego i jednoznacznego ich sformułowania w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalne zatem rozszerzanie zarzutów kasacyjnych. Z tych względów Sąd nie może przedmiotem swej uwagi uczynić zarzutu naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 8 lit. c MPZP w aspekcie maksymalnej wysokości okapu budynku dopuszczalnej planem miejscowym i pominięcia tej kwestii przez organy, a nie dostrzeżenia z kolei tego przez orzekający w sprawie sąd wojewódzki. Te same powody nie pozwalają na rozpoznanie zarzutu uchybienia art. 35 ust. 1 uPb w aspekcie niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami MPZP, a to § 4 ust. 11 oraz § 8 ust. 2 pkt 12 i § 8 ust. 3 pkt 1 tegoż planu. Zarzutu naruszenia prawa w tym zakresie nie sformułowano w samej skardze kasacyjnej, zatem rozszerzenie podstaw kasacyjnych nie było dopuszczalne w piśmie pełnomocnika R. K., określonym jako uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej.

F. W kontekście uwag zawartych w pkt. F nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 § 1 Pusa, wedle którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest sporne, że cyt. przepis ma charakter ustrojowy, który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, pomimo prawidłowości jej wniesienia, okoliczność, iż strona nie zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2015 r., II GSK 109/14, LEX nr 1751054, z dnia 27 listopada 2014 r., I OSK 850/13, LEX nr 1658321). Artykuł 1 Pusa, jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, LEX nr 1452122).

G. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 3 pkt 1 lit. b oraz pkt 3, a także art. 33 ust. 1 uPb w aspekcie braku wyraźnego ujęcia w pozwoleniu na budowę tego, iż pozwolenie na budowę obejmuje także ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, jako odrębnej budowli od budynku, na który udzielono pozwolenia na budowę. Skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość zakwalifikowania przez sąd wojewódzki tej ściany jako urządzenia związanego z przedmiotowym budynkiem. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tak sformułowanego zarzutu. Zgodnie z art. 33 ust. 1 uPb "Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego".

Pojęcie obiektu budowlanego wyczerpuje m. in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 2 uPb), pod pojęciem zaś budowli ustawodawca rozumie "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w powołanym wyżej przepisie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sformułowana została zasada, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zasada, że pozwolenie na budowę powinno obejmować całe zamierzenie budowlane, a tylko w przypadku zamierzenia wieloobiektowego może być dzielone, oznacza, że niedopuszczalne jest dzielenie pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jednoobiektowym (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2012 r., II OSK 503/11, LEX 1398184).

Definicja obiektu budowlanego podana w art. 3 pkt 1 uPb ma charakter zamknięty i wyczerpujący. W wyczerpującej definicji legalnej nie występuje odrębna kategoria urządzeń budowlanych. Jest ona zawsze powiązana albo z budynkiem, albo z budowlą. W obu tych przypadkach wymieniono bowiem obok wskazanego tam obiektu budowlanego instalacje i urządzenia. W dalszej części słowniczka ustawowego w art. 3 pkt 9 uPb znalazła się definicja urządzeń budowlanych, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Pod pojęciem urządzeń budowlanych należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem − art. 3 pkt 9 uPb − wskazanie w cyt. przepisie urządzeń ma charakter przykładowy. Urządzenia budowlane stanowią część obiektu budowlanego (wymienionego w art. 3 pkt 1, a zatem np. budynku), pełniąc wobec niego, technicznie rzecz ujmując, funkcję służebną albo też w pewnych przypadkach, jeśli budowane są jako obiekty odrębne, mieszczą się również w pojęciu obiektu budowlanego (w kategorii budowli). To, że zdefiniowano urządzenia budowlane oddzielnie, nie oznacza, że posiadają one samodzielny byt prawny wykraczający poza granice określone w art. 3 pkt 1 uPb, gdyż urządzenia budowlane ze swojej istoty stanowią część obiektu budowlanego (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, LEX 1613321). Urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb z natury swej pozostaje więc w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu (por. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., II OSK 1283/11, LEX nr 1291890). O rodzaju urządzeń technicznych niezbędnych do eksploatacji obiektu budowlanego decyduje jego przeznaczenie (tak A. Despot-Mładanowicz, w: red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2014, wersja el. LEX).

Nie ulega wątpliwości Sądu, że przedmiotowa ściana została ujęta w projekcie budowlanym jako ściana oddzielenia pożarowego, umożliwiająca zamierzone funkcjonowanie budynku, który ma zamiar wznieść inwestor. Trafnie sąd wojewódzki zauważył, że została ona ujęta zarówno w części opisowej projektu, jak i graficznej, a ponadto wyraźnie o niej statuuje decyzja organu I instancji (omyłkowo sąd a quo wskazał, że uczyniono to na s. 6 decyzji Starosty Tatrzańskiego z [...] października 2012 r., podczas gdy w istocie uczyniono to na s. 4 tej decyzji). W tych realiach nie sposób podzielić wywodów skarżącego kasacyjnie odnośnie naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 uPb, nadto iż "w zasadzie nie podlegała (ściana oddzielenia pożarowego – uwaga Sądu) sprawdzeniu przez organy w niniejszym postępowaniu". Z akt sprawy wynika bezspornie, że organy uwzględniały to, że projekt budowlany obejmuje zamiar zrealizowania przez inwestora przedmiotowej ściany, z uwagi na zlokalizowanie na działce skarżącego budynku ze ścianą mogącą rozprzestrzeniać ogień, w odległości ok. 1,25 m od granicy z działką skarżącego. W decyzji Starosty wyraźnie wskazano, że ściana oddzielenia pożarowego odpowiada warunkom przewidzianym w § 271 ust. 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozp. MI z 2002). Ponadto projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę odnośnie przepisów pożarowych. Te okoliczności nakazują co do reguły podzielić wywody sądu wojewódzkiego w tym aspekcie.

H. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 i § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP w zakresie pominięcia zawartych w cyt. przepisach planu miejscowego funkcji terenu planowanej inwestycji i dopuszczenie do realizacji budynku pensjonatowego. Skarżący kasacyjnie prezentuje pogląd, że na tym terenie dopuszczalne jest zrealizowanie wyłącznie budowy domu jednorodzinnego z usługami komercyjnymi (pokoje na wynajem), zwalczając pogląd sądu wojewódzkiego, jakoby zamierzenie inwestora miało być zgodne z ustaleniami MPZP, nadto sąd ten miał dopuścić się rozważań, jakoby "pokoje na wynajem to istocie to samo co budownictwo pensjonatowe" (s. 8 skargi kasacyjnej). Kwestionuje ponadto stanowisko WSA w Krakowie przyjęte w zaskarżonym wyroku, z którego wynika, że w ocenie tegoż sądu z samego faktu zdefiniowania w MPZP pojęcia budownictwa pensjonatowego nie wynika, że realizacja tego typu zabudowy i funkcji jest możliwa tylko i wyłącznie na tych obszarach, gdzie wyraźnie o tym stanowi prawodawca lokalny. W ocenie orzekającego Sądu stanowisko wyrażone w wyroku sądu wojewódzkiego w zakresie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami MPZP jest trafne.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 uPb, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 uPb), zaś w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 uPb). Zatem do obowiązków organu rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę należy ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania terenu, o ile dla obszaru przewidzianego pod inwestycję taki plan został uchwalony i obowiązuje. Niesporne dla stron, jak i dla orzekającego WSA w Krakowie było to, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, na którym obowiązuje MPZP, położony jest w konturze planistycznym 12 MN/U, dla którego ustalenia w § 8 ust. 2 pkt 2 tegoż planu są następujące "Przeznaczenie podstawowe w terenach oznaczonych symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U: a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust.17, pkt 3 i 4; b) usługi komercyjne, realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust.17, pkt 3 i 4; c) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych". Skarżący kasacyjnie eksponuje, że w samym MPZP w § 3 ust. 1 pkt 6 zdefiniowano pojęcie tzw. budownictwa pensjonatowego, pod którym to pojęciem rozumie się "obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi na wynajem, świadczące dla swoich klientów całodzienne wyżywienie", a w konsekwencji na obszarze 12 MN/U nie przewidziano takiej zabudowy. W jego ocenie dopuszczalna jest wyłącznie zabudowa jednorodzinna z ewentualnymi pokojami na wynajem, nie zaś budowa pensjonatu z częścią mieszkalną. Poglądu tego nie sposób podzielić.

Nie jest sporne, że w przeznaczeniu podstawowym terenu objętego konturem planistycznym 12 MN/U w MPZP dopuszczono "usługi komercyjne realizowane jako budynki wolnostojące". Pod pojęciem usług § 4 ust. 1 pkt 4 MPZP nakazuje rozumieć: "a) wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; b) usługi publiczne realizowane jako inwestycje celu publicznego; c) usługi podstawowe związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców. Usługi podstawowe nie obejmują drobnej wytwórczości". Budownictwo pensjonatowe wyczerpuje zatem pojęcie definicji usług komercyjnych, zamierzona inwestycja nie należy także, czego skarżący kasacyjnie w żadnym stopniu nie podważa – do przedsięwzięć mogących zawsze znacznie oddziaływać na środowisko, a oczywiste jest, że nie stanowi "usług handlowych" o pow. sprzedaży przekraczającej w/w powierzchnię. Wbrew stwierdzeniom skarżącego kasacyjnie w samych ustaleniach planistycznych dotyczących konturu 12 MN/U pośrednio wskazano, że zamiarem lokalnego prawodawcy było przeznaczenie tego obszaru także pod budownictwo pensjonatowe. W § 8 ust. 2 pkt 8 lit. e) MPZP odnośnie powyższego konturu planistycznego wskazano wśród zasad odnoszących się do realizacji nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych m. in., że "wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć wysokości 11 m, a budynków pensjonatowych (podkr. Sądu), budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych 13 metrów". Z kolei § 8 ust. 2 pkt 10) MPZP ma następujące brzmienie "Dopuszcza się lokalizację reklam i tablic informacyjnych realizowanych na następujących zasadach: a) nazwy pensjonatów (podkr. Sądu) i willi mogą być sytuowane: – bezpośrednio na elewacjach budynków wykonane z ażurowych liter o wysokości do 0,50 m; – prostopadle lub równolegle do elewacji budynków jako montowane na wspornikach kute w metalu znaki (logo) lub nazwy obiektów umieszczane na deskach podwieszanych do wsporników; – jako podświetlane kasetony".

Chybione są także i te wywody skargi kasacyjnej R. K., w których naprowadzano, że nie jest dopuszczalna w zgodzie z ustaleniami planu budowa pensjonatu z częścią mieszkalną. Umyka uwadze skarżącej kasacyjnie strony, że obszar planowanej inwestycji zlokalizowany jest w konturze "12.MN/U", w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, choć prawodawca lokalny posłużył się tzw. mieszanym oznaczeniem, gdy idzie o dopuszczalny rodzaj zainwestowania. Problematykę oznaczenia graficznego i literowego w planach zagospodarowania przestrzennego unormowano w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164, poz.1587). Wedle § 9. ust. 4 cyt. rozporządzenia "W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych". W judykaturze nie budzi wątpliwości, że ten sam teren może mieć w planie zagospodarowania różne przeznaczenie, jeśli nie są one ze sobą sprzeczne (por. wyroki NSA z 23 lutego 2012 r., II OSK 2551/11, LEX nr 1112543, z 9 listopada 2011 r., II OSK 1962/11, LEX nr 1152115). Takiej sprzeczności z zaprojektowaniem części mieszkalnej w budynku pensjonatowym nie sposób się dopatrzeć. WSA w Krakowie nie czynił rozważań, jak to mu się przypisuje w skardze kasacyjnej – w postaci zrównania budynku pensjonatowego z budynkiem jednorodzinnym zawierającym pokoje na wynajem, wyraźnie natomiast z motywów zaskarżonego wyroku wynika, że planowany budynek mieści się w pojęciu usług komercyjnych (s. 13 uzasadnienia wyroku). Wbrew zatem wywodom zawartym w skardze kasacyjnej oraz piśmie mającym stanowić uzupełnienie jej uzasadnienia, trafnie sąd wojewódzki przyjął, iż z wykładni literalnej MPZP wynika zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego MPZP. Tym samym chybione są rozważania odnośnie kwalifikacji budynku zamierzonego do zrealizowania przez inwestora w aspekcie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, niewątpliwie jest to budynek pensjonatowy z częścią mieszkalną. Na marginesie tych uwag wypadnie zauważyć, że z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r., Nr 22, poz. 169 ze zm.), a ściślej z załącznika nr 2 do cyt. rozporządzenia wynika, że obiekt taki jak pensjonat stanowi odrębny budynek lub wydzieloną część budynku. Dopuszcza się usytuowanie części mieszkalnej odrębnych pawilonach, pod warunkiem należytego informowania klientów. Trzeba tu zwrócić ponadto uwagę, że wskazana przez skarżącego kasacyjnie Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych wprowadzona na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), wydanego na podstawie ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (obow. tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 591 ze zm.) to standardowa klasyfikacja i nomenklatura, którą stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej (por. art. 40 § 4 ustawy o statystyce publicznej). Z tych względów odwoływanie się do zawartych tam oznaczeń nomenklaturowych dla ustalenia desygnatu pojęć użytych w akcie prawa miejscowego – miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie znajduje podstaw. Dodatkowo wsparciem dla tego wywody są objaśnienia wstępne zawarte w samym rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Wskazano w niej m. in., że Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych różni się znacznie od Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (KOB). "Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB) służy potrzebom statystyki działalności budowlanej, sporządzania sprawozdań budowlanych, spisów budowli i mieszkań, statystyki cen obiektów budowlanych oraz rachunków narodowych. Ponadto klasyfikacja służy do klasyfikowania obiektów budowlanych. Może być ona stosowana w trakcie zmiany zastosowania, renowacji, wyburzania, modernizacji obiektu budowlanego. PKOB ułatwia wymianę informacji między uczestnikami procesu inwestycyjnego na/i między różnymi poziomami organizacyjnymi, np. - między inwestorem, biurem projektów, wykonawcą, - między organami centralnymi a wykonawcami robót budowlanych, inwestorami i odwrotnie, w zakresie: - określania i analizy wielkości i struktury potrzeb, - planowania i bilansowania zadań i środków, - opracowywania, ustalania i stosowania wskaźników planistycznych oraz techniczno-ekonomicznych dla obiektów budowlanych tego samego rodzaju dla celów projektowania, wdrażania nowych technologii i rozwiązań projektowych itp., - stosowania jednolitego grupowania i nazewnictwa obiektów budowlanych przy ustalaniu bazy normatywnej nakładów rzeczowych oraz w kalkulacji cen i kosztów na różnych etapach procesu inwestycyjnego". Bezprzedmiotowe są ponadto wywody skarżącego kasacyjnie odnośnie niezgodności zamierzenia z ustaleniami MPZP dotyczące uwag per analogiam do ustaleń innych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w mieście Zakopane.

I. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 9 ust. 1 uPb, wedle którego "W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych". Zarzut naruszenia cyt. przepisu w skardze kasacyjnej, a później w uzupełnieniu jej uzasadnienia postawiono wyłącznie w aspekcie konsekwencji braku − w ocenie R. Kowalkowskiego – ze strony sądu wojewódzkiego, prawidłowej oceny przedmiotu sprawy określonego we wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto skarżący kasacyjnie wywodzi, że sąd ten błędnie rozumie przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym stanowi się w art. 9 ust. 1 uPb. Posłużono się tu argumentacją poprzez odwoływanie się do wybranych tez orzeczeń sądów administracyjnych, akcentując możliwość zaplanowania mniejszego budynku, co pozwolić miałoby na zrealizowanie prawa do zabudowy bez konieczności uzyskania odstępstw od warunków technicznych. W ocenie orzekającego Sądu tak sformułowany zarzut wadliwej wykładni przepisu art. 9 ust. 1 uPb w realiach kontrolowanej sprawy nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Nie może budzić wątpliwości, że organ I instancji uzyskał stosowne upoważnienie właściwego ministra na dokonanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Zgoda ta odnosi się do zmniejszenia odległości zaplanowanych na działce inwestora miejsc postojowych dla samochodów w odniesieniu do zaplanowanego budynku, odrębnie odnośnie do części pensjonatowej i mieszkalnej. Niewątpliwie motywy takiego odstępstwa zostały przywołane uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, a sąd wojewódzki je zaaprobował. Godzi się przy tym zauważyć, że zgoda na takie odstępstwo z punktu widzenia interesów prawnych skarżącego kasacyjnie nie wywołuje szczególnych skutków, skoro miejsca postojowe spełniają kryteria odległości od granic działek sąsiednich. Odstępstwo nie powoduje negatywnego wpływu na działki sąsiednie, zaś przesłankę przypadku "szczególnie uzasadnionego" nie można kwalifikować w kategorii wyjątkowości. Inwestor miał prawo zaprojektować budynek o kubaturze do 2500 m³ (por. § 8 ust. 2 pkt 8 lit. b) MPZP), budynek spełnia to kryterium. Ocena, czy w danej sytuacji zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten ma obowiązek ocenić cały materiał dowodowy, w szczególności winien rozważyć takie okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie, jak: treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. W rozpoznawanej sprawie organ administracji, co prawidłowo zostało ocenione w zaskarżonym wyroku, wykazał, że zaistniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania wymogów ujętych dyspozycją § 19 ust. 1 rozp. MI z 2002.

J. Z tych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa, uznając przy tym, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu – oddalono skargę kasacyjną.