Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 465/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 e  ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Joanna Kube, - Eugeniusz Wasilewski, Protokolant - Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi D. T. na rozkaz personalny Komendanta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji 2) określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

D. T., rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], został odwołany ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...] z dniem 31 października 2006 r. i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dniem 1 listopada 2006 r.

W dniu 5 listopada 2007 r. Komendant Rejonowy Policji [...], w obecności naczelnika Sekcji Wspomagającej, przeprowadził rozmowę z D. T., informując go, iż brak jest możliwości mianowania go na równorzędne stanowiskowo do zajmowanego przed odwołaniem, ale istnieje możliwość mianowania go na wakujące stanowisko asystenta Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej [...]. Policjant oświadczył, że wyraża na to zgodę.

Komendant Rejonowy Policji [...], rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1, art. 101 ust 1, art. 104 ust. 3 i art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), mianował D. T. na stanowisko asystenta [...] Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej [...] z dniem 6 listopada 2007 r., w 7 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,38 kwoty bazowej dodatkiem stołecznym. Jednocześnie cofnął z dniem 5 listopada 2007 r. dodatek funkcyjny i z dniem następnym przyznał dodatek służbowy.

Na podstawie art. 108 § 1 Kpa, powyższej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

D. T. odwołał się od tego rozkazu i wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy rozkaz został wydany z rażącym naruszeniem prawa – art. 7 i art. 10 Kpa, z uwagi na to, że organ nie przeprowadził stosownego postępowania w sprawie mianowania go na nowe stanowisko, z uwzględnieniem nie tylko interesu służby, ale również jego słusznego interesu, ponadto w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił, czym się kierował, mianując go na wskazane w rozkazie stanowisko, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 Kpa.

Uzasadniając swój wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanego rozkazu personalnego, skarżący podał, że w sprawie nie zachodzą żadne przesłanki z art. 108 Kpa.

Komendant [...], po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa oraz art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja ta jest prawidłowa. Podniósł, że zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 10 Kpa, są chybione, bowiem Komendant Rejonowy Policji [...], w dniu 5 listopada 2007 r., przeprowadził z D. T. rozmowę, w której poinformował go o przesłankach mianowania na inne niż zajmowane przed odwołaniem stanowisko oraz przedstawił mu propozycje mianowania na jedno z wakujących w komendzie stanowisk. Skarżący został również poinformowany o grupie uposażenia zasadniczego, wysokości mnożnika kwoty bazowej oraz dodatku służbowego na stanowisku wskazanym przez Komendanta Rejonowego Policji [...].

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że skarżący wyraził zgodę na mianowanie go na wskazane stanowisko, a podpisując protokół z powyższej rozmowy, nie wniósł do niego żadnych uwag. Komendant [...] wskazał też, że konieczność wykonania decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, warunkowana jest interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, mającym na celu właściwą realizację ustawowych zadań Policji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa, Komendant [...] stwierdził, iż organ I instancji nie powołał się w uzasadnieniu na treść uzgodnień poczynionych ze skarżącym w dniu 5 listopada 2007 r., w sprawie propozycji mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, jednak niepełne uzasadnienie w tym zakresie nie jest wadą kwalifikowaną decyzji.

Powyższy rozkaz personalny oraz rozkaz personalny go poprzedzający, stały się przedmiotem skargi D. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że rozstrzygnięcia powyższe zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, poprzez uchybienie art. 7, art. 10, art. 107 § 3 Kpa oraz wniósł o ich uchylenie.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, organ nie wszczął postępowania w przedmiocie mianowania go na nowe stanowisko służbowe, przed zakończeniem okresu 6 miesięcy, pozostawania przez niego w dyspozycji Komendanta z dotychczasowym uposażeniem, a zrobił to w ostatniej chwili i przedstawił mu tylko dwa stanowiska, z zaszeregowaniem niższym od dotychczasowego o 5 grup – tj. o około 900 zł, chociaż – zgodnie z wiedzą skarżącego – na dzień mianowania były wolne również stanowiska bezpośrednio niższe od ostatnio przez niego zajmowanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego i podtrzymał wcześniej podniesione argumenty.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

D. T. przed mianowaniem go na stanowisko asystenta Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Rejonowej [...], zajmował stanowisko zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...], z którego został odwołany z dniem 31 października 2006 r. i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dniem 1 listopada 2006 r., na podstawie rozkazu personalnego tegoż Komendanta z dnia [...] października 2006 r. nr [...].

W myśl art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, odwołać ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji może w każdym czasie, niezwłocznie lub w określonym terminie komendant rejonowy Policji. Policjant odwołany ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji przenoszony jest do dyspozycji przełożonego uprawnionego do odwołania ze stanowiska i przez okres 6 miesięcy ma on prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 ustawy o Policji).

Odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Wobec tego nie ma tu wprost zastosowania art. 38 ustawy o Policji określający przypadki, w jakich policjant jest przenoszony lub może być przenoszony na niższe stanowisko służbowe.

Komendant rejonowy Policji, zgodnie ze swoimi uprawnieniami, mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji - który pozostawał do jego dyspozycji - na stanowisko służbowe.

Należy stwierdzić, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu, określającego warunki, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko równorzędne, czy niższe od stanowiska zajmowanego przez policjanta przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu Policji.

Decyzja w tym zakresie powinna być jednak podjęta z uwzględnieniem wymogów zawartych w art. 7 Kpa i brać pod uwagę całokształt przepisów regulujących to zagadnienie. Okoliczność zaś, że przepisy prawa materialnego pozostawiają sposób rozstrzygnięcia sprawy do uznania organu administracji, nie zwalnia tego organu od obowiązku szczegółowego zbadania i uzasadnienia faktycznego decyzji.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2007 r. o mianowaniu skarżącego na stanowisko asystenta w 7 grupie uposażenia zasadniczego, została podjęta jedynie po przeprowadzeniu rozmowy z zainteresowanym, którego poinformowano, że brak jest możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Brak równorzędnego stanowiska nie oznacza jednak, iż brak było np. stanowisk bezpośrednio niższych, na co wskazuje skarżący. Zauważyć przy tym należy, że D. T. poprzednio był zaszeregowany do 12 grupy uposażenia zasadniczego, a został mianowany na stanowisko w 7 grupie zaszeregowania.

Reasumując wskazać należy, iż organ powinien przeprowadzić postępowanie w kierunku ewentualnego wykazania, że brak jest możliwości mianowania D. T. na inne stanowisko służbowe.

Sama zgoda policjanta na mianowanie go na dużo niższe stanowisko służbowe nie jest okolicznością zwalniającą organ od dokonania wnikliwej oceny sytuacji i możliwości w zakresie mianowania go na dane stanowisko służbowe.

Konieczne jest nie tylko przeprowadzenie postępowania w zakresie faktycznych możliwości obsady wakujących stanowisk, ale również wyczerpujące uzasadnienie, dlaczego funkcjonariusz został mianowany na dane stanowisko. Brak stosownych argumentów może narazić organ na zarzut dowolności działania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.

O wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cyt. ustawy.