Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1269/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2018 r.; sygn. akt II SA/Rz 1199/17 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od W. N. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1060 (tysiąc sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1199/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2017 r., a także zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżącego koszty postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości Ł. przy ul. C. przeprowadzona została przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Rzeszowie kontrola drogowa autobusu marki Mercedes-Benz nr rej. [...], którym kierował A. S. W chwili kontroli wykonywany był przewóz w imieniu przedsiębiorcy – W. N., prowadzącego działalność gospodarczą pn.: N. W. U. Tr. – T., tj. transport drogowy osób na linii regularnej Ł. – R.

W toku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie z okazanymi dokumentami, kierowca powinien był bowiem wykonywać kurs na linii regularnej P. – Ł. - R. Również stwierdzono w autobusie brak tablicy bocznej kierunkowej.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Rzeszowie (dalej: PWITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7, zał. nr 3 lp. 2.2.3 i lp. 2.5.1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej: u.t.d.) nałożył na W. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod w/w firmą karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za:

- wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków,

- wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. – powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.), art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), art. 4 pkt 7 i 9, art. 18 ust. 1, art. 18b, art. 20, art. 87, art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. oraz § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022, dalej: rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r.") oraz lp. 2.2.3 i lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem Organu, samowolne skracanie trasy przez przewoźnika stanowi naruszenie warunków zezwolenia, a tym samym stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Jak ustalono podczas kontroli, autobus nie był także wyposażony w tablicę kierunkową boczną. Potwierdza to opis naruszeń stanowiący załącznik do protokołu kontroli, dokumentacja fotograficzna oraz zeznania kierowcy. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r., tablice kierunkowe muszą być umieszczone za przednią i boczną szybą autobusu. Ponadto § 21 ust. 1 tego rozporządzenia dokładnie określa miejsce umieszczenia tablic. Użyte w tych przepisach słowo "powinien" dotyczy minimalnych warunków jakie musi spełniać autobus służący do wykonywania przewozu osób. Umieszczenie ich w jakimkolwiek innym miejscu w pojeździe bądź brak choćby jednej z tablic stanowi naruszenie ww. przepisów. W tych okolicznościach jako zasadne GITD ocenił nałożenie kary pieniężnej za te naruszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę uznając ją za częściowo zasadną. Wskazał, że wydane w sprawie decyzje administracyjne zostały przez WSA uchylone z powodu wadliwej – mającej wpływ na wynik sprawy – wykładni przepisów prawa materialnego. Błędna wykładnia przepisów powołanego rozporządzenia doprowadziła Organy do niezgodnej z prawem kwalifikacji uchybienia polegającego na braku w kontrolowanym pojeździe bocznej tablicy kierunkowej. Zdaniem WSA w aktualnym stanie prawnym nie znajduje uzasadnienia pogląd, że brak tablic kierunkowych, stanowiących niewątpliwie element wyposażenia pojazdu w związku z przewozem pasażerów, należy traktować jako naruszenie warunków technicznych. Brak tego rodzaju tablic stanowi natomiast delikt opisany w lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci nie spełnienia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, za który również grozi przewoźnikowi kara jednak w niższej wysokości, bo w kwocie 2000 zł.

Dodał też, że pojawienie się w treści rozporządzenia wyraźnej niekonsekwencji terminologicznej nie uprawnia do takiej wykładni § 18 ust. 1 pkt 13 tego aktu, w myśl której boczna tablica kierunkowa jest warunkiem technicznym autobusu. Ustalanie treści i zakresu pojęcia warunków technicznych pojazdów musi wychodzić nie tylko od wewnątrzsystemowej wykładni samego rozporządzenia, ale przede wszystkim od semantycznego ustalenia znaczenia takiego terminu w powiązaniu z zawartą tam regulacją. Na gruncie językowym warunki to czynniki wyznaczające zaistnienie określonego zdarzenia, właściwości, cechy czy stanu rzeczy. Warunki techniczne to właściwości, jakie w procesie wytworzenia, szeroko ujętej pracy ludzkiej, uzyskuje określony przedmiot (rzecz) ze względu na różne parametry, np. przeznaczenie, bezpieczeństwo itp. Wychodząc z takiej perspektywy językowej warunki techniczne pojazdu to te właściwości, które decydują o parametrach technicznych, które gwarantują spełnienie przez pojazd warunków związanych z bezpiecznym korzystaniem z tego rodzaju rzeczy w zależności od rodzaju funkcji, które ma on spełniać. Wszystko inne, co jest częścią pojazdu musi być traktowane jako wyposażenie. W kontekście tych uwag boczna tablica kierunkowa w autobusie nie jest związana z tak rozumianymi właściwościami pojazdu, a przez to nie może być warunkiem technicznym w rozumieniu pkt 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Jest ona wyłącznie jednym z elementów informujących pasażera o kierunku kursu i tylko taka jest jej rola.

Poza tym, skoro załącznik nr 3 w pkt 2.5.1. i 2.5.2. dokonuje wyraźnego rozróżnienia kary za naruszenie warunków technicznych pojazdu i wyposażenia, to przy braku jednoznacznej, legalnej definicji tych pojęć wykładnia ich treści musi brać pod uwagę wysokość dolegliwości za ich naruszenie. Na gruncie art. 2 Konstytucji RP nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ dokonuje rozszerzającej wykładni pojęcia warunków technicznych pojazdów, obejmując tym zakresem elementy wyposażenia, zwłaszcza że § 18 ust. 1 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. jednoznacznie językowo posługuje się pojęciem wyposażenia. Temu terminowi nie można nadawać treści poprzez rozszerzające rozumienie terminu warunki dodatkowe, który pojawia się w tytule rozdziału 5 tego aktu, bo warunki dodatkowe to także w zakresie wyposażenia o jakim stanowi § 18 ust. 1.

Dostrzeżone przez WSA uchybienie w zakresie wykładni oraz zastosowania przepisów prawa materialnego względem Skarżącego miało wpływ na ustalony przez Organy wynik postępowania w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł. Stwierdzony brak tablicy bocznej jest bowiem zagrożony w u.t.d. karą w wysokości 2000 zł. Wobec powyższego nałożona na stronę kara winna zostać ustalona w niższej wysokości, niż przyjęły to Organy obu instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 zwanej dalej także p.r.d.) oraz § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., nr 2022) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że termin "warunki techniczne" nie obejmuje wymaganego przepisami ww. rozporządzenia wyposażenia autobusu, podczas gdy z przywołanych przepisów wynika, iż wyposażenie takie decyduje w rzeczy samej o tym, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym wymaganym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu;

2) prawa materialnego tj. art. 18b ust. 1 pkt 1 i art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 zwanej dalej także u.t.d.), oraz lp. 2.5.1 i lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ww. ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że na podstawie lp. 2.5.1 ww. załącznika nie można nałożyć kary pieniężnej za stwierdzony w toku kontroli brak wyposażenia autobusu, którym wykonywane są regularne przewozy osób, w tablice kierunkowe, albowiem tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, o którym mowa w lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a nie do warunków technicznych, podczas gdy tablice kierunkowe stanowią jeden z warunków technicznych autobusu, wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, o którym mowa w lp. 2.5.1 przedmiotowego załącznika, zaś przepis lp. 2.5.2 załącznika przewiduje sankcję za brak wyposażenia i oznakowania, a więc również naruszenie w zakresie warunków technicznych autobusu, ale wymaganych nie ze względu na rodzaj przewozu (np. regularny), ale z uwagi na przewóz określonej kategorii pasażerów, np. dzieci do szkół, osób niepełnosprawnych, itp., dla którego rozporządzenie przewiduje jeszcze inne wymagania techniczne.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi strony bądź ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzut naruszenia zarzucanych w skardze przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię jest trafny.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie oceny prawnej deliktu administracyjnego popełnionego przez przewoźnika , polegającego na braku bocznych tablic kierunkowych, informujących o trasie przejazdu autobusu, i zaliczenia go do wyposażenia autobusu i oznaczenia, a nie do warunków technicznych w rozumieniu przepisów art. 18b ust. 1 pkt 1 i art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 zwanej dalej także u.t.d.), oraz lp. 2.5.1 i lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ww. ustawy, zostało rozstrzygnięte odmiennie, niż to uczynił WSA w zaskarżonym wyroku (por. wyroki NSA: z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 1615/14, z dnia 17 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 904/13, z dnia 28 września 2017 r. o sygn. akt II GSK 3563/15, z dnia 19 czerwca 2018 r. o sygn. akt II GSK 2540/16, z dnia 30 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 1291/18).

Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu I instancji, w konsekwencji naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie organy administracji niezasadnie przyjęły w stanie faktycznym sprawy – który w tym zakresie nie jest kwestionowany – że wykonywany przez stronę kontrolowanym autobusem przewóz regularny, z uwagi na brak bocznej tablicy kierunkowej, nie odpowiadał wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, co skutkowało wadliwym przypisaniem stronie naruszenia wymienionego pod pozycją 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożeniem za to kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł, w miejsce – prawidłowego zdaniem tego Sądu – przypisania stronie naruszenia z pozycji 2.5.2 (niespełniania wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów), za które prawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Zarzuty skargi kasacyjnej skutecznie podważają prawidłowość stanowiska Sądu I instancji o braku zgodności z prawem kontrolowanej decyzji w części objętej skargą kasacyjną. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej natomiast wynika, że naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 1 i art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b), a także art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym skarżący kasacyjnie organ wiązał z błędną wykładnią tych przepisów, gdzie wprost i wyłącznie podnosi kwestię właściwego ich rozumienia oraz znaczenia tej kwestii.

Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii, a mianowicie prawnej kwalifikacji kontrolowanego przewozu wykonywanego autobusem w relacji do odnoszących się do tego przejazdu przepisów obowiązującego prawa warunków technicznych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, należy stwierdzić, że skarżący kasacyjnie organ trafnie oraz skutecznie zarzuca Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie przepisów § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, oraz błędną wykładnię postanowień lp. 2.5.1 i lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy i art. 66 ust. 1 i ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, ujawniony w toku przeprowadzonej kontroli brak bocznej tablicy kierunkowej należy kwalifikować jako naruszenie wymienione pod pozycją lp. 2.5.1 w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, a wymienionej tablicy kierunkowej, ze względu na wykonywany przewóz regularny, nie sposób jest traktować, jako (niekoniecznego, fakultatywnego, niewymaganego) elementu wyposażenia autobusu, której brak co najwyżej może być kwalifikowany jako naruszenie, o którym mowa pod pozycją lp. 2.5.2 wymienionego Załącznika nr 3.

Podważając prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, w punkcie wyjścia należy podkreślić, że z opisu znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w pozycji lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że polega on na wykonywaniu przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii osób. Skoro tak, to z całą pewnością, realizację tak określonych znamion tego deliktu należałoby na przykład wiązać z niespełnianiem przez autobus szkolny warunków wymienionych w § 22 ust. 1 przywołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Z całą pewnością również, jak należałoby przyjąć w świetle tego przepisu, tablica kierunkowa nie jest koniecznym (obligatoryjnym) warunkiem (wymogiem) technicznym, który powinien być spełniony w odniesieniu do autobusu szkolnego, albowiem warunek (wymóg) ten nie jest związany przewozem określonej kategorii osób, co oznacza, że z punktu widzenia znamion deliktu, o którym mowa w sankcjonujących postanowieniach zawartych w pozycji lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do przywołanej ustawy, nieposiadanie przez autobus szkolny tablicy kierunkowej jest okolicznością prawnie obojętną. Jest to natomiast – co należy podkreślić – warunek (wymóg), który powinien spełniać autobus regularnej komunikacji publicznej, co jasno i wyraźnie wynika z § 21 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 13 przywołanego rozporządzenia wykonawczego do ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia istoty omawianej kwestii spornej, w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, a pojazd uczestniczący w ruchu – a więc także i pojazd, którym wykonywany jest przejazd regularny, co oznacza również autobus regularnej komunikacji publicznej – ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Niepewność pasażerów co do trasy przejazdu może zaś w istotny sposób zagrozić tym wartościom, a to poprzez zakłócenie ich realizacji. Przywołany przepis ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na podstawie i w wykonaniu której wydane zostało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie może pozostawać bez wpływu na prawną kwalifikację braku posiadania przez kontrolowany autobus bocznej tablicy kierunkowej, a to z uwagi na oczywistą w świetle tego przepisu funkcję tablicy kierunkowej. Stąd też, jak jednoznacznie wynika to z § 21 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 13 przywołanego rozporządzenia, wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe należy uznać w rozumieniu tego rozporządzenia za warunek techniczny, którego brak spełniania należy kwalifikować, jako wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – a mianowicie przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Tablica kierunkowa nie jest bowiem elementem wyposażenia autobusu (prawnie) obojętnym dla oceny odnośnie do prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16). Zwłaszcza, gdy w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów podnieść należy, że z przepisów przywołanego rozporządzenia wynika, że wyposażenie pojazdu (autobusu) w określone w tych przepisach urządzenia lub elementy wyposażenia jest traktowane przez prawodawcę, jako wymagania (warunki) techniczne, które dane pojazdy powinny bezwzględnie spełniać, co w konsekwencji oznacza, iż nie ma uzasadnionych podstaw prawnych do tego, aby za element wyposażenia pojazdu, nie zaś za jego warunek (wymóg) techniczny w rozumieniu przywołanego rozporządzenia, uznawać rzecz odrębną, nie będącą integralną częścią składową pojazdu (por. także wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1615/14). Wniosek ten potwierdza także argument z wykładni systemowej wewnętrznej tego rozporządzenia – przywołane przepisy § 21 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 13 zawarte są w Rozdziale 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu" Działu III tego rozporządzenia "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem (por. również np. wyrok NSA z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3563/15). W związku z powyższym, omawiane zarzuty kasacyjne należało uznać za usprawiedliwione. Stwierdzając, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii, korzystając na podstawie art. 188 p.p.s.a. z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przedstawionych argumentów skarga ta, jako niezasadna podlega oddaleniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.