Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 397/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60 w zw. z  art. 161 par. 1 pkt 1,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (odmowy stwierdzenia nadpłaty) postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić stronie skarżącej wpis w wysokości 3 861 (trzy tysiące osiemset sześćdziesiąt jeden) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z 27 kwietnia 2012 r. pełnomocnik firmy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w kwocie [...] zł.

Postanowieniem z 16 lipca 2012 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, zaś podjął je postanowieniem z 16 stycznia 2013 r.

Następnie postanowieniem z 19 marca 2013 r. Sąd ponownie zawiesił postępowanie, po czym podjął je 4 marca 2015 r.

Pismem z 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.

Z powyższego uregulowania wynika, że skarżący może rozporządzać skargą, co oznacza, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi stanowi wyraz rezygnacji strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).

Z powołanego art. 60 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie w określonych granicach. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności organów administracji dotknięte wadą nieważności. Tok postępowania sądowego po cofnięciu skargi nie leży zatem w pełni w dyspozycji strony, lecz zależy od wyników dokonanej przez Sąd merytorycznej oceny we wskazanym zakresie. Ratio legis tego rozwiązania wiąże się z umożliwieniem wyeliminowania z obrotu prawnego aktów objętych wadą rażącego naruszenia prawa i nieuznaniem za skuteczne tych czynności, które mają na celu wywołanie skutku niezgodnego z prawem.

Po zbadaniu niniejszej sprawy Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, albowiem nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 60 P.p.s.a., dlatego - stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowiącego, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę - orzekł jak w punkcie 1. postanowienia.

Zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu Sąd orzekł jak w punkcie 2. postanowienia.