Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1341/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6534 Zamówienia publiczne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art.50 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 27 lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nieprawidłowości związanych z przeprowadzeniem postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego mającego świadczyć usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 października 2015 r. Burmistrz [...], działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm. – dalej zwanej: "u.s.g."), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej Nr VII/32/15 z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie nieprawidłowości związanych z przeprowadzonym bez jakiejkolwiek uchwały Rady Miejskiej w [...] VI kadencji przez Burmistrza [...] postępowaniem w sprawie wyboru partnera prywatnego mającego świadczyć usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodą i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...], a także nieprawidłowości związanych z zawarciem także bez jakiejkolwiek uchwały Rady Miejskiej w [...] VI kadencji poza ramami ww. postępowania różnego rodzaju umów, porozumień i aneksów z dwoma spółkami deklarującymi przynależność do niemieckiej grupy kapitałowej działającej pod marką [...], z których jedna w ogóle nie uczestniczyła w ww. postępowaniu, uzasadniających niezwłoczne podjęcie przez Radę Miejską w [...] VII kadencji działań w celu przeciwdziałania zagrożeniu interesów majątkowych Gminy [...] oraz ciągłości dostaw wody i odbioru ścieków od Mieszkańców Gminy [...], a zatem ochrony porządku prawnego naruszonego podejmowanymi z przekroczeniem uprawnień działaniami Burmistrza [...], a także poddanie ścisłej kontroli Rady Miejskiej w [...] VII kadencji wszelkich dalszych czynności Burmistrza [...] z ww. podmiotami działającymi pod marką [...], zarzucając uchwale szereg nieprawidłowości, polegających m.in. na wkroczeniu przez Radę Miejską w [...] w kompetencje wykonawcze Burmistrza.

Rada Miejska w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje:

Zgodnie z zasadą skargowości wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym wymaga wystąpienia ze stosownym żądaniem przez uprawniony podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. –dalej zwanej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi jest ściśle określony. Stosownie natomiast do § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Do ustaw, o których mowa w art. 50 § 2 p.p.s.a. należy ustawa o samorządzie gminnym. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. ma więc charakter lex generalis i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie ujęta w innej ustawie, a więc stanowiącej lex specialis.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 26 ust. 1 u.s.g. organem wykonawczym gminy jest wójt. Burmistrz jest organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy (ust. 3). Wskazać należy, że wójt (burmistrz, prezydenta miasta), jako organ wykonawczy gminy, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.s.g., kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31) jednakże wójt (burmistrz, prezydenta miasta), jako organ wykonawczy gminy, nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony prawnej przewidzianej art. 101 u.s.g. Skoro zatem wójt (burmistrz, prezydenta miasta) jako organ gminy nie posiada własnego interesu prawnego, to tym samym nie przysługuje mu prawo zaskarżenia uchwały rady gminy zarówno na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jak i art. 50 § 1 p.p.s.a., które to przepisy wymagają do skutecznego zaskarżenia aktu administracyjnego wylegitymowania się interesem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1584/09 dostępne na www.orzeczenia-nsa.pl).

W myśl art. 30 ust. 1 u.s.g. wójt (burmistrz, prezydenta miasta) wykonuje uchwały rady gminy, a zgodnie z art. 30 ust. 3 u.s.g. w realizacji zadań własnych burmistrz miasta podlega wyłącznie radzie gminy. Są to ustawowe obowiązki i zarazem kompetencje organu wykonawczego gminy, z których nie może on wywodzić "interesu prawnego" w poszukiwaniu ochrony prawnej przed sądem administracyjnym. Droga sądowa nie jest bowiem przewidziana dla rozstrzygania wewnętrznych sporów pomiędzy organem wykonawczym a organem uchwałodawczym gminy. Podobne stanowisko wyrażane już było w orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., II GSK 38/14, postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2009 r., I OSK 1584/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r., I SA/Wa 1324/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

W przypadku wystąpienia ewentualnych rozbieżności w stanowiskach obu organów mogą one wystąpić do organu nadzoru o dokonanie kontroli kwestionowanego aktu pod względem jego zgodności z prawem (art. 85 i 86 u.s.g.) i ewentualne podjęcie rozstrzygnięcia nadzorczego, natomiast nie jest dopuszczalna droga skargi wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do sądu administracyjnego. Z treści odpowiedzi na skargę wynika, że w ramach kontroli nadzorczej, prowadzonej na wniosek Burmistrza [...] Wojewoda [...] stwierdził zgodność przedmiotowej uchwały z prawem i pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. odmówił wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia nadzorczego w odniesieniu do tej uchwały. Brak jednak w tym zakresie jakiegokolwiek dowodu w aktach sprawy. Poza tym nawet przypuszczalna odmowa przez organ nadzoru stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały nie uprawnia Burmistrza [...] do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organowi wykonawczemu gminy nie przysługuje prawo do samodzielnego zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Brak zatem legitymacji skargowej Burmistrza [...] w przedmiotowej spawie daje podstawy do odrzucenia skargi. Skarżący Burmistrz [...] występuje bowiem w tej sprawie jako organ wykonawczy gminy, a nie jako osoba fizyczna, piastująca funkcję organu wykonawczego i broniąca swojego indywidualnego interesu. Organ wykonawczy gminy nie ma własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w zaskarżeniu uchwały rady gminy i nie jest podmiotem, który może domagać się ochrony prawnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Z tego względu, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.