Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 384/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. W. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu kosztów wykonywania dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia[...], na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 18 oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.e.a.") oraz § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46 poz. 237) Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] przyznał skarżącej M. W. – J. (Pomoc Drogowa i Parking[...]) zwrot kosztów wykonywania dozoru pojazdu marki [...] w okresie 12 listopada 2007 r. - 11 maja 2008 r. - w kwocie 475,40 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego dokonano sprzedaży wymienionego pojazdu, o czym poinformował organ Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...]r.

W dniu 26 sierpnia 2013 r. wpłynął wniosek skarżącej "o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór" samochodu [...] w kwocie 1.855 zł (wynagrodzenie za wykonywanie dozoru nad pojazdem w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi tj. od 12 listopada 2007 r. do 11 maja 2008 r. )

Ustalając wysokość zwracanych kosztów organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt I OPS/10) zgodnie z którą jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadku, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, zwanej w skrócie "P.r.d.") nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50 poz. 449).

Ponadto organ wskazał, że podmiot występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru (a także powoływać inne dowody, pozwalające na ustalenie kwoty wynagrodzenia). Przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy (podmiotu wykonującego czynności) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą nieruchomością (tak NSA w wyroku z dnia 16 lutego 1999 r. sygn. I SA/Wr 2390/97).

W odpowiedzi na wezwanie organu do złożenia dodatkowych wyjaśnień skarżąca pismem z dnia [...] r. poinformowała, że w dniu 12 listopada 2007 r. na zlecenie Komisariatu Policji [...] został usunięty z ul. [...] na parking strzeżony samochód [...]. Prowadząca ten parking firma skarżącej [...] została wybrana w wyniku przetargu na przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdów holowanych na mocy art. 130a P.r.d. Kwotę za przechowywanie na parkingu ustaliła Rada Miasta [...] uchwałą nr III/25/2002: pierwsza doba parkowania 15 zł, każda następna 10 zł.

Organ ustalił, że skarżąca zawierała z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] porozumienia (m.in. z dnia 11 maja 2006 r. oraz 16 stycznia 2008 r.) określające kwoty stawek za parkowanie pojazdów, w których zostały ustalone stawki obowiązujące w okresie dozoru pojazdu tj. od 12 listopada 2007 r. do 11 maja 2008 r. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ stwierdził, że ilość dni, za które przysługuje wynagrodzenie wynosi 180, a nie 184, jak wskazała wnioskodawczyni. W tak określonym okresie, stosownie do ww. porozumień obowiązywały dwie stawki dobowe za dozór pojazdu:

― od 12 listopada 2007 r. do 15 stycznia 2008 r. (64 dni) - 1, 90 zł za dobę,

― od 16 stycznia 2008 r. do 11 maja 2008 r. (116 dni) – 3,05 zł za dobę.

Wobec tego wynagrodzenie za dozór, po przemnożeniu odpowiednich stawek dziennych przez liczbę, wynosi 475,40 zł.

W złożonym zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenia art. 102 § 2 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za wykonanie dozoru pojazdu w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności, obowiązującego w warunkach lokalnych.

Żaląca podniosła, ze przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem a przechowawcą, stosować należy art. 836 kodeksu cywilnego zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Zdaniem żalącej za taką taryfę mogą być uznane stawki określane we właściwych lokalnych przepisach na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d.

Ponadto żaląca wskazała, że przy określaniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach uwzględnić należy m.in. zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad rzeczą, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą przez przedmiot w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości. Niezbędna przy tym jest uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność (tak NSA w wyroku z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1194/09). Wobec tego przy ustalaniu wynagrodzenia skarżącej należało wziąć pod uwagę, że prowadzony przez nią parking jest parkingiem depozytowym. Stawki pobierane przez parkingi depozytowe w przypadku pojazdów usuwanych z dróg na polecenie właściwych organów wynikają natomiast wprost z uchwały Rady Miasta [...] z dnia 28 listopada 2007 r. nr XXIII/296/07 oraz uchwały Rady Powiatu [...] z dnia 18 września 2003 r. nr 53/XI/03.

Za niewłaściwe uznała żaląca przyjmowanie jako podstawy wynagrodzenia stawek określonych w porozumieniach podpisanych z Naczelnikiem II Urzędu Skarbowego w [...]. Stawki te nie dotyczyły pojazdów przechowywanych w okresie od dnia złożenia pojazdu na parkingu do upływu okresu 6 miesięcy, ale w innych ramach czasowych. Ponadto były to stawki umowne – podlegały odrębnym negocjacjom i zostały ostatecznie zaakceptowane przez skarżącą wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie 6 miesięcy od dnia ich złożenia. Skarżąca nie negocjowała stawek za okres przechowywania do 6 miesięcy – nie było ku temu powodu, bo obowiązywały stosowne, ww. uchwały.

Zdaniem żalącej także NSA w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt I OPS/10) zaakceptował stanowisko, że opłaty ustalane prze właściwą radę powiatu powinny być podstawą do ustalani wynagrodzenie za sprawowanie dozoru, także w sytuacji, w której właściciel nie odebrał pojazdu w wyznaczonym terminie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nakazujący przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nie określa kryteriów ustalania wysokości tegoż wynagrodzenia. Organy egzekucyjne nie zostały ograniczone przez ustawodawcę co do możliwości wyboru metody określania wydatków i wynagrodzenia za dozór. Dozorca żądając określonej stawki wynagrodzenia powinien wskazać, jakimi kryteriami kierował się przy jej określani, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. Przy braku przedstawienia kalkulacji kosztów uzasadniających zapłatę określonej kwoty oraz braku przedstawienia stosownych dokumentów organ jest uprawniony do dokonania ustaleń w oparciu o metody przyjęte za najwłaściwsze w danej sprawie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca powołała się jedynie na stawki wynikające z uchwał Rady Miasta [...], nie wskazując żadnych innych podstaw ustalenia przez nią wysokości wynagrodzenia, wskazując przy tym, że wobec braku umowy pomiędzy organem likwidacyjnym a przechowawcą stawki wynikające z uchwał mogą być uznane za taryfę w rozumieniu art. 836 k.c.

Pomiędzy skarżącą a przechowawcą zostały jednakże zawarte umowy określające szczegółowo stawki za przechowywanie, zatem nie ma zastosowania art. 836 k.c., a wynagrodzenie należało ustalić stosownie do stawek przyjętych w tych umowach (porozumieniach z dnia 11 maja 2006 r. i 10 stycznia 2008 r.).

Organ uznał, że podstawą ustalenia wynagrodzenia nie mogą być wskazane przez skarżącą uchwały, gdyż jak wynika z art. 130a ust. i 6 P.r.d. adresatami zawartych w nich norm prawnych są: właściciel pojazdu usuniętego i odholowanego na parking, podmiot prowadzący parking strzeżony oraz rada powiatu. Wskazane przepisy i uchwały nie odnoszą się i nie wiążą organu administracji publicznej w przedmiocie wysokości przyznania wynagrodzenia i kosztów za dozór pojazdu, który na podstawie art. 130a P.r.d. przeszedł na własność Skarbu Państwa.

Odnośnie powoływanej przez skarżącą uchwały NSA organ zauważył, że w uchwale tej sąd nie rozważał zagadnienia stosowania przez organ likwidacyjny zasad ustalania wynagrodzenia dla dozorcy i kosztów dozoru. Istotą problemu rozpatrywanego przez NSA było zagadnienie, czy Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty tych należności także za okres, gdy nie był jeszcze właścicielem pojazdu, w sytuacji kiedy właściciel nie odebrał pojazdu.

Odnośnie porozumień zawieranych z Naczelnikiem II Urzędu Skarbowego w [...] organ odwoławczy wskazał, że zostały one zawarte na czas określony, zatem obowiązywały one przez cały okres dozoru wskazanych we wniosku pojazdów. W treści porozumień wskazano, że mają one zastosowanie do pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych przez właścicieli w terminie sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia, które przeszły na własność Skarbu Państwa. W związku z tym zasadnym jest uznanie, że porozumienia odnoszą się do całego okresu dozoru, w tym również do dozoru pojazdów w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym.

Organ odwoławczy podniósł także, że ani z wniosku ani z zażalenia ani z innych dowodów nie wynika, że tak jak wskazano w powoływanych przez skarżącą uchwałach Rady Miasta [...] i Rady Powiatu [...] rzeczywisty koszt przechowywania pojazdów przez skarżącą wynosi 15 zł za pierwszą dobę i 10 zł za każdą następną.

W skardze do sądu administracyjnego M. W. – J. wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego zarzucając mu:

1. naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 836 k.c. poprzez:

a) nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku przyznania skarżącej wynagrodzenia za wykonywanie dozoru w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych,

b) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ przyznając wynagrodzenie za dozór może ustalić jego wysokość w sposób dowolnie przez siebie ustalony i nie jest zobligowany do przyznania dozorcy odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości przyjętej w danych stosunkach, a w konsekwencji iż organ nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych,

c) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ przyznając dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy nie jest zobowiązany przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należnego dozorcy do wzięcia pod uwagę stawek wynikających z uchwał właściwej rady powiatu wydanych na podstawie art. 130 ust. 6 P.r.d.,

2. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na:

a) przyjęciu, iż organ egzekucyjny przyznając dozorcy na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. wynagrodzenie za dozór pojazdu nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych,

b) niewyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie wadliwej oceny zebranych przez organ dowodów.

W uzasadnieniu, poza powtórzeniem argumentacji zawartej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, skarżąca podniosła, że nie domagała się przyznania na swoją rzecz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, a jedynie przyznania wynagrodzenia za dozór. Zdaniem skarżącej w przypadku złożenia żądania przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem obowiązek wykazania faktu poniesienia konkretnych wydatków oraz ich związku z czynnościami dozorcy spoczywa na stronie. Odmienna jest jednakże sytuacja w przypadku złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia.

Skarżąca podkreśliła, że przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy jako wynagrodzenia średniego, przyjętego w danych warunkach lokalnych dla analogicznych czynności, należało ustalić obowiązujące na rynku lokalnym stawki stosowane przez inne parkingi depozytowe za dozór nad pojazdami usuwanymi z dróg na polecenie właściwych organów. Gdyby organ dokonał takich ustaleń, uzyskałby informację, iż parkingi depozytowe stosują stawki przewidziane w przywołanych uchwałach Rady Miasta [...] oraz Rady Powiatu [...]. Organ egzekucyjny ustalając zatem stawki wynagrodzenia obowiązujące w danych stosunkach musiałby ostatecznie uznać stawki opłat wskazane w ww. aktach za stawki wynagrodzenia przyjęte dla podobnych czynności w warunkach lokalnych, w których działania swoje wykonywała skarżąca.

Skarżąca podniosła także, że organ błędnie odwołuje się do stawek przyjętych w porozumieniach zawartych z Naczelnikiem II Urzędu Skarbowego w [...]. Stawki te nie dotyczyły przechowywania pojazdu w okresie począwszy od dnia złożenia pojazdu na parkingu do upływu okresu 6 miesięcy, ale w innych ramach czasowych tj. po upływie 6 miesięcy. Ponadto była to stawka umowna, na którą skarżąca zgodziła się będąc przekonana, że wcześniejszy okres dozoru tj. okres 6 miesięcy liczony od dnia usunięcia pojazdu z drogi, rozliczony zostanie według stawek urzędowych, ustalonych ww. uchwałami rad powiatów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Ponadto organ wskazał, że wbrew twierdzeniu skarżącej jej wniosek wyraźnie zawierał żądanie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem. Natomiast odnośnie określenia wynagrodzenia na podstawie stawek przyjętych w porozumieniach organ podniósł, że nie ma uzasadnienia dla różnicowania tych stawek w zależności od okresu przechowywania (tj. okres pierwszych 6 miesięcy czy po 6 miesiącach). Organ podkreślił także, że niemożliwe jest uzyskanie informacji o stawkach za przechowywanie pojazdu przez inne podmioty świadczące usługi parkingowe, obowiązujących siedem lat temu w sytuacji kiedy podmioty co do zasady przechowują dokumentację związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą przez okres pięciu lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że słusznie wskazuje organ, iż wniosek skarżącej (k. 16 akt) nie dotyczył jedynie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu, ale zawierał zarówno zawierał żądanie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru jak też wynagrodzenia za dozór nad pojazdem. W swoim wniosku z dnia 22 sierpnia 2013 r. skarżąca trzykrotnie, zarówno w nagłówku jak też w treści wniosku, wskazywała, że domaga się przyznania wynagrodzenia za dozór nad pojazdem [...] oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Także w piśmie z dnia 15 października 2013 r. (k. 22 akt) skarżąca wskazała, że przedstawia "uzupełnienie wniosku o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór". Konsekwentnie również w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, skarżąca po przedstawieniu zarzutów wniosła o "zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie stronie kwoty 1.855 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywanie dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem [...]". Inną kwestią jest to, że skarżąca we wniosku wskazała, iż wnosi o "zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem (...) w kwocie 1855 zł, na którą to kwotę składają się: - wynagrodzenie za wykonywania dozoru nad pojazdem w okresie od dnia usunięcie pojazdu z drogi (...) tj. przez okres 6-ciu miesięcy", a organ rozpatrując wniosek nie dokonał w sentencji decyzji rozróżnienia na wynagrodzenie za dozór i zwrot koniecznych wydatków, posłużył się natomiast zbiorczym określeniem "zwrot kosztów wykonywania dozoru". Mimo nieścisłości formułowanego stanowiska – zarówno ze strony organu jak i skarżącej – z akt administracyjnych wynika, iż skarżąca wnosiła o rozstrzygnięcie odnośnie całości należności związanych z dozorem pojazdu tj. zarówno co do wynagrodzenia jak też co do wydatków związanych z dozorem, a organ w takim właśnie zakresie orzekł – aczkolwiek w ową całość należności składało się w istocie tylko wynagrodzenie za dozór.

Analizując podniesione w skardze zarzuty należy zwrócić uwagę, że skarżąca z jednej strony podważa sposób ustalenia wynagrodzenia przez organ na podstawie stawek, które zostały określone przez samą skarżącą w porozumieniach z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w[...], a z drugiej strony wskazuje, że należy odwołać się do stawek przyjętych przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe, przy czym odnośnie stawek stosowanych przez owe inne parkingi wskazuje, że są to wyłącznie stawki określone uchwałami Rady Miasta [...] i Rady Powiatu [...] wydane na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Istota zarzutów skarżącej sprowadza się zatem do twierdzenia, że określenie wynagrodzenia za dozór za okres do 6 miesięcy liczony od dnia usunięcia pojazdu z drogi możliwe jest wyłącznie w oparciu o stawki ustalone przez właściwą radę powiatu w uchwale wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d.

W ten sposób rozumiany zarzut naruszenia art. 102 § 2 u.p.e.a. należy uznać za niezasadny. Sąd w niniejszym składzie podziela prezentowany w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że przepisy uchwały rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d. nie mają zastosowania w relacjach pomiędzy Skarbem Państwa i prowadzącym parking dozorowany w zakresie ustalania należności za dozorowanie pojazdu. Opłaty ustalone w uchwale odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczonych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a P.r.d.; nie mają natomiast zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 P.r.d. (por wyroki NSA z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2356/12, , z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 494/10 - opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyroki z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1446/12 i sygn. akt I OSK 1447/12; por. także wyroki WSA w Łodzi z dnia 5 wrzesnia 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 785,13 i WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 969/12).

Odnośnie sposobu ustalania wynagrodzenia w oparciu o mający zastosowanie w kontrolowanej sprawie art. 102 § 2 u.p.e.a. należy wskazać – także w ślad za poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. ww. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r. ) – że ww. przepis określa obowiązek organu egzekucyjnego przyznania dozorcy pojazdu usuniętego z drogi zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór jednakże nie precyzuje ani kwot ani kryteriów, jakie należy wziąć pod uwagę ustalając należność z tego tytułu. Orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało stanowisko, wedle którego dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. Nadto przy określaniu wynagrodzenia należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną dla jego składowania. Dowodzenie tych kwestii należy do dozorcy, albowiem on winien przedstawić dowody na wysokość poniesionych wydatków, czy udokumentować owe trudy sprawowania dozoru. W przeciwnym wypadku zagadnienie to jest pozostawione organom, co skutkuje przerzuceniem na nich ciężaru ustalenia należności we własnym zakresie, ale z konsekwencjami ewentualnych niekorzystnych dla strony wyliczeń. Dlatego w tego rodzaju sprawach należy oczekiwać od strony współdziałania, którego zabrakło ze strony skarżącej. Nie przedstawiła ona żadnych dowodów na powyższe okoliczności, co więcej nie wykazała szczególnych wydatków ani nie wskazała kryteriów, które jej zdaniem należałoby uwzględnić w ramach oceny należnego wynagrodzenia, poza powołaniem się de facto na uchwałę rady właściwego powiatu jako dokument określający "wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte" za przechowanie pojazdu ewentualnie określający "taryfę" za przechowanie pojazdu, w rozumieniu art. 836 k.c.

W tej sytuacji zasadne było odwołanie się przez organ do dokumentów, w których sama skarżąca uzgodniła "wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem" w stawce dobowej 1,90 zł (§ 3 ust. 1 porozumienia podpisanego przez skarżącą z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 11 maja 2006 r.) oraz w stawce dobowej 3,05 zł (§ 3 takiegoż porozumienia z dnia 10 stycznia 2008 r.) i odniesienie ich odpowiednio do okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu. Trudno bowiem uznać, że badanie jakiego wynagrodzenia żądają i jakie koszty w związku z przechowywaniem pojazdu ponoszą inne parkingi depozytowe lepiej odzwierciedliłoby adekwatny dla sytuacji skarżącej poziom wynagrodzenia i wysokość kosztów niż zaakceptowany przez samą skarżącą w podpisanej umowie. Za zasadne należy uznać stanowisko organu, prezentowane w odpowiedzi na skargę, że nie ma w istocie znaczenia, czy ww. porozumienia dotyczyły okresu po upływie 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi czy okresu do upływu 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi. Skarżąca nie wskazała bowiem jakie czynniki związane z samym upływem czasu (6 miesięcy) spowodowały gwałtowną zmianę w ponoszonych przez nią kosztach przechowywania pojazdu czy wywołały potrzebę zwiększenia wynagrodzenia za dozór. Za taką przyczynę nie może być uznana okoliczność, iż skarżąca spodziewała się, iż za wcześniejszy okres (do 6 miesięcy) otrzyma wynagrodzenie według stawek określonych uchwałą rady gminy. Trudno bowiem przyjąć, że skarżąca – nie znając przecież, jak długo ponad 6 miesięcy będzie przechowywać jeszcze pojazd, godziła się na ewentualną, nie dająca się przewidzieć stratę związaną z dłuższym przechowywaniem pojazdu.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd oddalił skargę.