Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1953/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 8 września 2020 r. nr XXXIV/592/VIII/2020 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle Polan" w Poznaniu. oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

D. P. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę nr XXXIV/592A/VIII/2020 Rady Miasta Poznania z dnia 8 września 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle Polan" w Poznaniu w części odnoszącej się do działki nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ż., stanowiącej własność skarżącej, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1/ art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności Skarżącej do jej nieruchomości na skutek uchwalenia zaskarżonej Uchwały, w której teren działki nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ż., znajduje się na terenie oznaczonym [...] - tereny zieleni urządzonej, przez co Skarżąca pozbawiona została możliwości dotychczasowego wykorzystania działki (zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem, w szczególności prawa do zabudowy),

2/ art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60 i 235 dalej jako "u.p.z.p.") poprzez nieuwzględnienie przy uchwalaniu planu miejscowego prawa własności,

3/ art. 17 pkt 12 oraz art. 19 u.p.z.p. poprzez nienależyte rozstrzygnięcie uwag zgłaszanych przez Skarżącą do projektu Planu i ich nieuwzględnienie oraz brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie wniesionych uwag.

4/ art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez wadliwe przeprowadzenie dyskusji publicznej w dniu 17 marca 2020r. a tym samym uniemożliwienie Skarżącej wzięcia udziału w dyskusji publicznej.

Skarżąca podniosła, że jest właścicielem objętej ww, planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ż., wpisanej w Księdze Wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy P.- S. M. w P., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, pod oznaczeniem KW numer [...] Na mocy ww. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nastąpiła zmiana przeznaczenia nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej. Dalej wyjaśniła, że w pierwotnym projekcie planu nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] była położona na terenie oznaczonym [...], czyli terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W związku z uchwaleniem przez Radę Miasta ww. uchwały teren działki Skarżącej znajduje się na terenie oznaczonym [...], czyli na terenie zieleni urządzonej.

W ocenie Skarżącej przedmiotowy Plan został uchwalony z naruszeniem art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności Skarżącej do jej nieruchomości na skutek uchwalenia zaskarżonej uchwały, w której teren działki nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ż., przeznaczony został na terenie oznaczonym [...] - tereny zieleni urządzonej, przez co Skarżąca pozbawiona została możliwości dotychczasowego wykorzystania działki (zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem, w szczególności prawa do zabudowy). Zaskarżona uchwała bezzasadnie ogranicza Skarżącą w wykonywaniu uprawnień właścicielskich, ponieważ realnie wyklucza możliwość zabudowy przedmiotowej działki.

Skarżąca podniosła również naruszenie art. 17 pkt 12 oraz art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nienależyte rozstrzygnięcie uwag zgłaszanych przez Skarżącą do projektu Planu i ich nieuwzględnienie oraz brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie wniesionych uwag. Skarżąca zgłosiła uwagę do projektu miejscowego planu, która nie została uwzględniona.

Skarżąca zarzuciła uchwale naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe przeprowadzenie jednego z elementów procedury planistycznej - II dyskusji publicznej w dniu [...] marca 2020r., bowiem została przeprowadzona w trakcie pandemii COVID-19. Skarżąca z uwagi na obawę o zdrowie i życie, nie mogła wziąć udziału w przeprowadzonej dyskusji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie czyni z planu miejscowego narzędzia do bezwarunkowego uwzględniania zamierzeń inwestycyjnych właścicieli w formie aktu prawa miejscowego. Sporządzenie zaskarżonego Planu zainicjowane zostało przez wniosek Rady Osiedla Ż. oraz wnioski mieszkańców Osiedla P. , którzy zgłaszali stanowczy sprzeciw wobec wprowadzania nowej zabudowy na osiedlu. Celem przystąpienia do planu było zatem uregulowanie struktury funkcjonalno-przestrzennej przedmiotowego terenu, zdefiniowanie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz zatrzymanie dogęszczania zabudowy w sposób niekontrolowany, przy jednoczesnej ochronie obecnego zagospodarowania "modernistycznego osiedla blokowego".

Organ przyznał, że na bardzo wczesnym etapie procedury planistycznej, podczas poza ustawowych spotkań konsultacyjnych z mieszkańcami, odbywających się jeszcze przed etapem zbierania wniosków do projektu planu miejscowego, był prezentowany zarys koncepcji projektu, przewidujący na działce Skarżącej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Jednakże zarówno w ramach pozaustawowych spotkań konsultacyjnych, jak i na etapie zbierania wniosków do projektu Planu społeczność lokalna wyraziła silny sprzeciw wobec zabudowy na działce Skarżącej.

W takich okolicznościach wprowadzenie nowej zabudowy na działce Skarżącej, której parametry, ze względu na kształt i wielkość działki nr [...], znacznie odbiegałyby od istniejącej zabudowy, stałoby w sprzeczności z potrzebami społeczności lokalnej, podstawowymi założeniami projektu planu, a w kontekście wydanych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (decyzja nr [...] z [...] maja 2017 r. i decyzja nr [...] z [...] października 2017 r.) pozbawione było podstaw faktycznych i prawnych.

Podniesiono też, że Rada Miasta rozstrzygnęła o prawidłowości rozpatrzenia uwagi Skarżącej przez organ planistyczny i podzieliła zdanie tego organu w przedmiocie uwagi. W uzasadnieniu stanowiska Rada wskazała, iż "jednym z celów wywołania planu, zawartym między innymi w uzasadnieniu do uchwały o przystąpieniu do przedmiotowego planu miejscowego, było zatrzymanie dogęszczania zabudowy w sposób niekontrolowany, przy jednoczesnej ochronie obecnego zagospodarowania modernistycznego osiedla blokowego.

Odnośnie ostatniego z zarzutów, organ podniósł, że kwestionowana przez Skarżącą dyskusja publiczna z dnia [...] marca 2020 r. odbyła się w początkowej fazie trwającej po dziś dzień pandemii COVID-19. W dniu przeprowadzenia dyskusji obowiązywała ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz, U. z 2020 r., poz. 374). Ustawa ta w ówczesnym brzmieniu nie przewidywała wstrzymania biegu terminów spraw toczonych przed organami administracji publicznej, ani nie wprowadzała zmian do toczących się procedur planistycznych. Zaznaczono, iż przy organizacji dyskusji publicznej powzięto wszelkie zalecane wówczas środki ostrożności, a Skarżąca mimo wszystko mogła się zapoznać z aktualnym projektem Planu (m. in. na stronie internetowej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej) i mogła wyrazić swoją opinię na jego temat, co też uczyniła składając uwagę w dniu 14 kwietnia 2020 r., w ramach zbierania uwag po ponownym wyłożeniu projektu Planu do publicznego wglądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 roku, poz. 159 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W myśl art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności Sąd orzekający wskazuje, że skarżąca miała interes prawny do wniesienia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Bezspornym jest, że skarżąca jest właścicielką działki nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ż., które zostały objęte zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego też, skarżąca miała interes prawny uprawniający ją do wniesienia rozpatrywanej skargi, którą Sąd rozpoznał merytorycznie.

Podkreślić jednak wyraźnie trzeba, że stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżącej, choć stanowi warunek konieczny do rozpatrzenia skargi, to jednak nie jest wystarczający do uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając skargę sąd ocenia bowiem, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona.

Obowiązek uwzględnienia skargi na m.p.z.p. powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, w ramach którego ustala ona przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów. W takim przypadku, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sąd oddala skargę, odpowiednio w całości lub w części.

W niniejszej sprawie dokonując oceny zasadności skargi Sąd uznał, że naruszenie interesu prawnego skarżącej nie było związane z nieuprawnioną i bezprawną ingerencją organu. Podejmując Uchwałę organy gminy działały na podstawie obowiązującego prawa i rada miasta nie przekroczyła granic przyznanego jej przez ustawodawcę władztwa planistycznego. Dokonana w sprawie ocena legalności wykazała zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Oznacza to, że zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności takiej uchwały w całości lub części. Pomimo braku zarzutów skargi w zakresie naruszenia trybu sporządzania studium sąd zbadał tę okoliczność z urzędu i stwierdził, że zaskarżona uchwała podjęta została z zachowaniem przepisanej procedury.

Sąd zauważa, że obowiązek uwzględnienia skargi na m.p.z.p. powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

Z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w m.p.z.p. z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym.

Powołana w skardze argumentacja w zasadniczej mierze sprowadza się do zarzucenia organowi gminy przekroczenia granic władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie działki skarżącej na tereny zieleni urządzonej, oznaczonej 1ZP, przez co Skarżąca pozbawiona została możliwości prawa do zabudowy działki.

W doktrynie wskazuje się, że przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych przepisami u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w m.p.z.p. sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego.

Sam fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności postanowieniami planu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości. Wadliwe byłoby natomiast ograniczenie tego prawa w ramach sytuacji opisywanej jako nadużycie przez gminę władztwa planistycznego, będącej skutkiem wprowadzenia ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych, wynikających z niewłaściwego wyważenia proporcji pomiędzy interesem publicznym, a prywatnym.

Zauważyć należy, że prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przepisy u.p.z.p. należą właśnie do tej kategorii aktów, które dopuszczają wkraczanie w sferę korzystania z prawa własności, upoważniając do tego gminę, w ramach realizacji zadań własnych dotyczących kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na jej terenie, w tym uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – art. 3 ust.1 u.p.z.p.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Rada Miasta nie przekroczyła przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego. W ramach tego władztwa Gmina jest uprawniona bowiem do decydowania o sposobie zagospodarowania nieruchomości, wprowadzając - tak jak to uczyniła - na spornym terenie zatrzymanie dogęszczania zabudowy w sposób niekontrolowany, przy jednoczesnej ochronie obecnego zagospodarowania modernistycznego osiedla blokowego. Sporządzenie zaskarżonego Planu zainicjowane zostało przez wnioski mieszkańców Osiedla Ż. i P. , którzy zgłaszali stanowczy sprzeciw wobec wprowadzania nowej zabudowy na osiedlu.

Organ prawidłowo wyważył dwa przeciwstawne interesy - prywatny interes Skarżącej oraz interes publiczny, w postaci zachowania terenów zieleni urządzonej i uwzględnienia postulatów przeważającej większości społeczności lokalnej.

Celem przystąpienia do planu było też uregulowanie struktury funkcjonalno-przestrzennej przedmiotowego terenu i zdefiniowanie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Podstawowym uwarunkowaniem występującym na obszarze opracowania było więc w pełni ukształtowane i zrealizowane w całości założenie urbanistyczne Osiedla P. . Osiedle P. stanowi zakończoną strukturę urbanistyczną, powstałą na podstawie planu realizacyjnego z lat 80. Jak wskazuje organ jedynym niezrealizowanym budynkiem było przedszkole w centralnej części osiedla. Wymieniona w skardze działka nr [...] nie była przewidziana w planie realizacyjnym osiedla do zabudowy. To założenie urbanistyczne podlegało zachowaniu i ochronie przed niekontrolowaną zabudową. Wprowadzenie nowej zabudowy na działce Skarżącej, której parametry, ze względu na kształt i wielkość działki nr [...], znacznie odbiegałyby od istniejącej zabudowy, stałoby w sprzeczności z potrzebami społeczności lokalnej i podstawowymi założeniami projektu planu.

Sąd nie podzielił również zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia art. 17 pkt 9 i 12 u.p.z.p poprzez nienależyte rozstrzygnięcie uwag zgłaszanych przez Skarżącą do projektu Planu i ich nieuwzględnienie oraz uniemożliwienie Skarżącej wzięcia udziału w dyskusji publicznej.

W ocenie Sądu złożona przez Skarżącą uwaga do projektu Planu została rozpatrzona w sposób prawidłowy, zgodnie z wymogami art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania oraz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Ustawa nie określa formy, w jakiej następuje rozpatrzenie uwag przez organ wykonawczy gminy.

Przepisy u.p.z.p. nie zobowiązują, aby organ sporządzający projekt planu, wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych uwag sporządził uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 17 pkt 14 u.p.z.p. zobowiązuje wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.

W przedmiotowej sprawie, w ramach pierwszego wyłożenia projektu Planu do publicznego wglądu i zbierania uwag do projektu, co miało miejsce w styczniu i w lutym 2020 r., Skarżąca nie złożyła żadnej uwagi. Natomiast uwaga Skarżącej, złożona w ramach drugiego wyłożenia projektu Planu do publicznego wglądu (co miało miejsce w marcu i kwietniu 2020 r.), nie została uwzględniona przez organ planistyczny. Dowód: wykaz uwag wniesionych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu Planu oraz rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu Planu - załączona dokumentacja planistyczna, poz. 18 i 19.

Rada Miasta rozstrzygnęła o prawidłowości rozpatrzenia uwagi Skarżącej przez organ planistyczny i podzieliła zdanie tego organu w przedmiocie uwagi. Dowód: § 2 części "Uwagi złożone do projektu planu miejscowego podczas drugiego wyłożenia do publicznego wglądu", Załącznik Nr 2 do uchwały Rady Miasta Poznania Nr XXXIV/592/VIII/2020 z dnia 8 września 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle P. " w P. - załączona dokumentacja planistyczna, poz. 21.

W uzasadnieniu stanowiska Rada wskazała, iż "jednym z celów wywołania planu, zawartym między innymi w uzasadnieniu do uchwały o przystąpieniu do przedmiotowego planu miejscowego, było zatrzymanie dogęszczania zabudowy w sposób niekontrolowany, przy jednoczesnej ochronie obecnego zagospodarowania modernistycznego osiedla blokowego. Osiedle P. stanowi zakończoną strukturę urbanistyczną, powstałą na podstawie planu realizacyjnego z lat 80.

Dla działki skarżącej zostały wydane co prawda dwie decyzje o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego (decyzja nr [...] z [...] maja 2017 r. i decyzja nr [...] z [...] października 2017 r.), jednak obie zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zatem żadna z nich nie była prawomocna. Ponadto w dniu [...] maja 2020 r. została wydana przez Prezydenta decyzja nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce [...].

Odnośnie kolejnego zarzutu zaznaczyć należy, iż przepisy prawa nie określają ściśle w jakiej formie należy przeprowadzać dyskusję publiczną. Zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w brzmieniu z dnia 5 marca 2020 r. organ planistyczny ogłaszał, w sposób określony w ówczesnym brzmieniu art. 17 pkt 1 u.p.z.p., o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykładał ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizował w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami.

Kwestionowana przez Skarżącą dyskusja publiczna z dnia [...] marca 2020 r. odbyła się w początkowej fazie trwającej po dziś dzień pandemii COVID-19. W dniu przeprowadzenia dyskusji obowiązywała ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz, U. z 2020 r., poz. 374). Ustawa ta w ówczesnym brzmieniu nie przewidywała wstrzymania biegu terminów spraw toczonych przed organami administracji publicznej, ani nie wprowadzała zmian do toczących się procedur planistycznych. Ogłoszenie i obwieszczenie o ponownym wyłożeniu projektu Planu do publicznego wglądu nastąpiło w dniu 5 marca, czyli przed wejściem w życie wskazanej powyżej ustawy, zatem dyskusję publiczną przeprowadzono zgodnie z ówczesnymi wymogami prawa. Ponadto, przy organizacji dyskusji publicznej powzięto wszelkie zalecane wówczas środki ostrożności, a Skarżąca mimo wszystko mogła się zapoznać z aktualnym projektem Planu (m. in. na stronie internetowej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej) i mogła wyrazić swoją opinię na jego temat, co też uczyniła składając uwagę w dniu [...] kwietnia 2020 r., w ramach zbierania uwag po ponownym wyłożeniu projektu Planu do publicznego wglądu.

W związku z powyższym nie można uznać, iż dyskusja publiczna w dniu [...] marca 2020 r. została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Nie sposób też uznać, iż z uwagi obawę zarażenia się przez Skarżącą koronawirusem, dyskusja publiczna została przeprowadzona wadliwie.

Reasumując, niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 6 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1, a także art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 31 i 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, t.j. zarzuty nadużycia władztwa planistycznego poprzez rażące naruszenie prawa własności skarżącej i nieuzasadnione ograniczenie jej interesu prywatnego względem interesu publicznego i interesu osób trzecich. Podnoszone przez skarżącą ograniczenie prawa własności w zakresie przez nią wskazanym, które wynika z uchwalenia planu, mieści się w granicach dopuszczanych prawem, a skarżąca nadal może korzystać z przysługującego jej prawa własności w sposób zgodny z przepisami ustaw, jak i zasadami współżycia społecznego, a także owo prawo zbywać. Brak jest również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi.

Mając na uwadze powyższe, wniesioną skargę Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.