Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należności za wykonanie czynności w zakresie nadzoru weterynaryjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1077 ze zm.), § 6 ust. 1 pkt 12 i § 10 pkt. 2 oraz poz. 24 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm.), art. 60 pkt 7, art. 61 ust 1 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. P. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie obowiązku zapłaty za czynności w zakresie nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów, wykonane w okresie 1 stycznia 2016 r. do dnia 5 marca 2017 r. co do kwoty [...]zł, uchylił decyzję organu I instancji co do kwoty [...]zł oraz orzekł o braku obowiązku zapłaty w zakresie kwoty [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że dniu [...] r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. (określany dalej jako "PLW" lub jako "organ I instancji") wydał decyzję administracyjną, w której zobowiązał M. P. do wniesienia opłaty, stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, w wysokości [...] zł. Obowiązek zapłaty wskazanej kwoty wynikał z faktu sprawowania przez Inspekcję Weterynaryjną w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. nadzoru nad czynnościami w zakresie wyładowywania ze statku rybackiego produktów rybołówstwa albo nad pierwszą sprzedażą tych produktów. Kwota została obliczona zgodnie z danymi dotyczącymi wyładunków w relacji pełnej jednostki [...] w okresie wykonywania nadzoru w oparciu o dane wygenerowane z systemu eDOK z Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, z bazy systemu ERS wg stanu bazy na dzień 9 marca 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na art. 30 ust. 1 pkt. 5 lit. j ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz poz. 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, cyt. dalej jako "rozporządzenie".

Organ I instancji przytoczył również § 6 ust. 1 pkt. 12 i § 10 pkt 2 ww. rozporządzenia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. P. zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 30 ust. 1 pkt 5j ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. poprzez:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że do opłaty za nadzór nad wyładunkiem ponoszą armator oraz pierwszy nabywca tych produktów,

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz nie wzięcie pod uwagę faktów znanych organowi z urzędu, które nie wymagają dowodu, a przez to nie zebranie całego materiału dowodowego i brak jego rozpatrzenia, pomimo podnoszenia przez stronę zarzutów w tej materii;

- art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem oceny materiału dowodowego znanego organowi z urzędu;

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie dokumentów znanych organowi z urzędu oraz wyjaśnień strony z dnia 11 maja 2017r.,

- art. 77 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie dowodów znanych organowi z urzędu,

- art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie wyjaśnień strony, iż po wyładunku, opłatę wnieśli pierwsi nabywcy produktów rybołówstwa tym samym zwalniając stronę z obowiązku wniesienia opłaty;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w postaci nie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn,

z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponadto odwołujący się wskazał jako bezsporną okoliczność fakt pobierania opłat za nadzór przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. na postawie § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j powołanej ustawy, za okres od 1 stycznia 2016 do 5 marca 2017 od pierwszych nabywców tych produktów od armatora kutra [...] M. P.:

1. "A. " A. i P. T. Spółka Jawna

2. P. F. S. G. Spółka Jawna

3. Organizacja Producentów Ryb "A. " Sp. z o. o.

4. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

5. PPH "J." A. Ł.

Wnoszący odwołanie podniósł również fakt dublowania pobierania opłat w zakresie wskazanym w pkt 24 zał. 1 ww. rozporządzenia i wniósł o:

1) uchylenie ww. decyzji w całości,

2) umorzenie postępowania.

W ocenie M. P. użycie przez ustawodawcę zarówno w art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jak również w § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2006 r. spójnika "albo" oznacza alternatywę rozłączną. Spójnik ten informuje, że możliwa jest tylko jedna z dwóch wzajemnie wykluczających się sytuacji, czyli, że Inspekcja Weterynaryjna może pobierać opłatę albo od armatora statku albo od pierwszego nabywcy tych produktów, a nie od obu podmiotów za to samo. Zdaniem odwołującego się, skoro Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. pobrał opłatę za wskazany w decyzji okres od pierwszych nabywców tych produktów, wykluczone jest pobieranie opłat od skarżącego, jako armatora statku.

W opinii odwołującego się, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt. 12 rozporządzenia, przytoczona możliwość pobierania opłat za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich, może być realizowana przez pobieranie opłat albo od armatora statku albo od pierwszego nabywcy tych produktów; okoliczność ta pozwala więc na obciążenie opłatą za ww. czynności także innych, bezpośrednio współpracujących ze skarżącym, podmiotów. Nałożenie opłaty na pierwszych nabywców jego produktów zwalnia go od ponoszenia opłat jako armatora statku.

Zdaniem organu II Instancji, czynnikiem decydującym o rodzaju opłaty nakładanej przez powiatowego lekarza weterynarii za nadzór, jest rodzaj prowadzonej przez podmiot działalności. Jeżeli podmiot prowadzi działalność, która nie jest związana z wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub pierwszą sprzedażą tych produktów, opłata jest pobierana w zależności od profilu działalności, np. jeżeli kupującym jest zakład przetwórczy zajmujący się przetwórstwem produktów rybołówstwa, skorupiaków, mięczaków, produktów akwakultury, to właściwy terytorialnie powiatowy lekarz weterynarii obciąża ten podmiot opłatą za nadzór, o którym mowa w poz. 26 załącznika nr 1 do rozporządzenia, nad obróbką, przetwórstwem produktów rybołówstwa, skorupiaków, mięczaków, produktów akwakultury lub wyładowywaniem ze statku przetwórni produktów rybołówstwa. Opłatę taką pobiera się od przedsiębiorcy prowadzącego zakład obróbki, zakład przetwórstwa lub chłodnię.

Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości pobierania takiej opłaty od armatora statku albo od pierwszego nabywcy produktów rybołówstwa.

Z kolei w przypadku zbywania przez armatora produktów rybołówstwa za pośrednictwem Centrów Pierwszej Sprzedaży, które mogą dokonywać przejęcia produktów rybołówstwa celem dokonania pierwszej sprzedaży produktów rybołówstwa, dopuszczona została przez ustawodawcę możliwość nałożenia opłaty za nadzór, o którym mowa w poz. 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia, nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów na armatora statku albo pierwszego nabywcę tych produktów. W tym przypadku, aby nie dublować opłat, powinna być ona nakładana na jeden z podmiotów dokonujących czynności.

Centrum sprzedaży, które dokonuje pierwszej sprzedaży wprowadzając produkty rybołówstwa do obrotu, a tym samym udostępniając produkt rybołówstwa lub akwakultury na rynku unijnym po raz pierwszy, może być zatem obciążone opłatą,

o której mowa w poz. 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia.

M. P. prowadził działalność pod firmą PP- H-U "B." i posiadał uprawnienia do handlu w zakresie pozyskiwania ryby świeżej oraz miał nadany weterynaryjny numer identyfikacyjny [...] dla kutra [...]

Z przedstawionej przez odwołującego się dokumentacji wynika, że zbywał produkty rybołówstwa następującym podmiotom: "A. " A. i P. T. Spółka Jawna, P. F. S. G. Spółka Jawna, Organizacja Producentów Ryb "A. " Sp. z o.o., C. Spółka z o.o., PP-H "J. " A. Ł..

Organ dokonał analizy wskazanych przez odwołującego się możliwości ponoszenia kosztów nadzoru sprawowanego przez właściwych terytorialnie powiatowych lekarzy weterynarii w zakresie wyładowywania ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub pierwszej sprzedaży tych produktów przez pierwszego nabywcę tych produktów w odniesieniu wskazanych przez niego podmiotów.

Organ II instancji ustalił, że rachunki wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. dla podmiotu "A. " A. i P. T. Spółka Jawna w G. za okres od stycznia 2016 r. do marca 2017 r., dotyczyły opłat z tytułu nadzoru nad obróbką, przetwórstwem produktów rybołówstwa i zostały wystawione zgodnie z poz. 26 zał. I do rozporządzenia. Nie dotyczą zatem opłat za nadzór nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów.

Rachunki wystawiane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. dla podmiotu P. F. S. G. Spółka Jawna nie dotyczą opłat za nadzór nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów.

Rachunki wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. dla podmiotu "Organizacja Producentów [...]" Spółka z o.o. w K. za okres od stycznia 2016 r. do marca 2017 r., dotyczyły nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów

i zostały wystawione zgodnie z poz. 24 zał. I do rozporządzenia. Dotyczą rozliczeń w zakresie opłat za nadzór nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów. W rozliczanym okresie od 1 stycznia 2016 do 5 marca 2016 Organizacja Producentów Ryb "[...]" Sp. z o.o., w ramach prowadzonej działalności jako operator Centrum Pierwszej Sprzedaży Ryb w K. została obciążona opłatą za nadzór także w zakresie jednostki [...] za dzień 5 marca 2017 r. w ilości [...] kg.

Ze względu na przywołane powyżej przepisy oraz zdublowanie opłaty, właściwe jest aby należność określona przez PLW w K. w zaskarżonej decyzji została pomniejszona o kwotę już rozliczoną w wysokości [...] złote. Wysokość należności do zapłaty określona zaskarżoną decyzją powinna zatem wynosić: [...] tony x [...] zł za każdą tonę, tj. [...] zł pomniejszone o kwotę zapłaconą za 19 ton x [...] za każdą tonę, tj. [...] zł. Po pomniejszeniu należności o kwotę [...]zł do zapłaty pozostała kwota [...]zł.

Rachunki wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. dla podmiotu C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dotyczyły opłat za nadzór nad obróbką, przetwórstwem produktów rybołówstwa i zostały wystawione zgodnie z poz. 26 zał. I do rozporządzenia. Nie dotyczą zatem opłat za nadzór nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów. Podmiot prowadzi działalność w zakresie przetwórstwa ryb i z tego tytułu obciążany jest za nadzór. W okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r., nie był obciążany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. opłatami z tytułu nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych ryb.

Kolejny wskazany przez stronę podmiot PPH "[...]" A. Ł., w R. prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa i nie był, w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. obciążany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. opłatami z tytułu nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych ryb.

Słusznie zauważył organ I instancji, że opłaty za czynności Inspekcji Weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym w art. 67 ustawy o finansach publicznych.

Zgodnie z tym przepisem, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Powyższe regulacje dają tym samym organom Inspekcji Weterynaryjnej materialnoprawną podstawę określania opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego.

Organ stwierdził, że tylko w jednym przypadku Powiatowy Lekarz Weterynarii w K., niezgodnie z intencją prawodawcy, obciążył M. P. zdublowaną opłatą za nadzór, sprawowany nad czynnościami zawartymi w załączniku I poz. 24 przywołanego rozporządzenia, za które wystawił już decyzję [...] z dnia [...] r. [...] dla podmiotu Organizacja Producentów Ryb "[...]" Spółka z o.o. w K.. Fakt ten nie został uwzględniony w decyzji PLW w K. z dnia [...]., gdzie ilość produktów rybołówstwa została określona tylko na podstawie zestawienia ilościowego: Wyładunki w relacji pełnej jednostki [...] w okresie 1 stycznia 2016 do 5 marca 2017 r. w oparciu o dane z bazy systemu ERS, według stanu bazy na 9 marca 2017r.

Zdaniem organu, wobec tych faktów, przedstawiona przez odwołującego się interpretacja podstawy prawnej w zakresie strony właściwej do poniesienia opłaty, w tym przypadku powinna zostać zastosowana i uwzględniona poprzez pomniejszenie kwoty należnej do zapłaty.

Organ odwoławczy podkreślił, że możliwość taka, w przypadku pozostałych wskazanych przez M. P. podmiotów, nie występuje.

Organ II instancji zauważył, że interpretacji omawianego przepisu pozycji 24 załącznika nr 1 rozporządzenia należy dokonywać także z uwzględnieniem przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako aktem prawnym wyższej rangi. Z tego przepisu ustawy wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie płatnym nadzorem każdego etapu związanego z pozyskiwaniem i produkcją żywności, nie tylko etapu wyładowywania ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lecz także pierwszej sprzedaży produktów rybołówstwa ze statków rybackich, przy czym opłata nie powinna być dublowana.

Zarówno wyładowywanie ze statku rybackiego produktów rybołówstwa jak i pierwsza sprzedaż produktów rybołówstwa ze statków rybackich wymaga poczynienia przez Inspekcję Weterynaryjną określonych czynności nadzorczych, albowiem PLW poświadcza dane, co do których jako sprawujący nadzór posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone.

Wysokość opłaty za weterynaryjny nadzór nad czynnościami w zakresie nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów, zgodnie z poz. 24 zał. 1 do rozporządzenia wynosi: do 50 ton - za każdą tonę 3,86 zł. W przypadku kiedy zgłaszane są bieżące rozładunki, i przekraczają 50 ton, stawka może ulec zmniejszeniu do kwoty 1,93 zł - za każdą następną tonę (powyżej 50 ton).

Strona w piśmie z dnia 20 lipca 2017r. wskazała, że podmioty wpisane do rejestru skupujących bezpośrednio ze statku dokonują pierwszej sprzedaży i wystawiają dokument pierwszej sprzedaży, którego oryginał przekazują armatorowi jako sprzedającemu.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o organizacji rynku rybnego Dz.U.2015.1970)dokument sprzedaży wystawia przedsiębiorca wpisany do rejestru skupujących i przekazuje jego:

1) oryginał - sprzedającemu;

2) kopię - okręgowemu inspektorowi rybołówstwa morskiego właściwemu ze względu na miejsce wyładunku produktów rybołówstwa, w terminie i na zasadach określonych w art. 62 ust. 1 albo w art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1224/2009.

Oryginał dokumentu sprzedaży sprzedający przechowuje przez rok od dnia jej otrzymania od przedsiębiorcy wpisanego do rejestru skupujących (ust. 2). Kopię dokumentu sprzedaży przedsiębiorca wpisany do rejestru skupujących, który ją wystawił, przechowuje przez rok od dnia wystawienia (ust. 3). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy przedsiębiorca skupujący produkty rybołówstwa, o których mowa w art. 13 ust. 1, wykorzystuje je w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej (ust. 4). Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do deklaracji przejęcia (ust. 5).

Z ustaleń organu II instancji wynika, że podmioty te nie zostały obciążone opłatą za pierwsza sprzedaż. Zostały obciążone inną opłatą na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. k ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

Przepis art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. k ustawy stanowi, że Inspekcja Weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad obróbką, przetwórstwem, przechowywaniem ryb, skorupiaków, mięczaków, żab lub ich produktów oraz wyładowywaniem ze statku przetwórni produktów rybołówstwa.

Zatem skoro żaden z pierwszych nabywców nie został obciążony opłatą, to decyzja PLW w K. jest zasadna i konieczna. Fakt dokonania pierwszej sprzedaży przez przedsiębiorcę nie oznacza, że uiścił on opłatę za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich. Gdyby opłata została nałożona na pierwszych nabywców, armator statku byłby zwolniony od ponoszenia opłat jako armator statku. Z dokonanych ustaleń wynika, że pierwszy nabywca nie uiścił opłaty.

Opłaty za czynności Inspekcji Weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 powołanej wcześniej ustawy o finansach publicznych.

W ocenie organu odwoławczego, obciążenie M. P. opłatami za czynności nadzoru zostało dokonane zgodnie z obowiązującym prawem zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Decyzję Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. z dnia [...] r. M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w S. co do kwoty [...]zł.

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, tj.

- art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu :

a) że opłaty za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich ponoszą jednocześnie armator oraz pierwszy nabywca tych produktów, w sytuacji, gdy przedmiotową opłatę ponosi albo armator statku albo pierwszy nabywca tych produktów;

b) że organ może żądać opłaty za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów od innych produktów niż produktów rybołówstwa, a mianowicie że organ może żądać opłaty od produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego - w sytuacji w której przepis jednoznacznie wskazuje, iż Inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich;

- poz. 24 złącznika nr 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej ( Dz. U z 2013 r. poz. 388),

- poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na wadliwym wyliczeniu i ustaleniu wysokości należności za wykonanie nadzoru nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa, nie znajdującym oparcia, ani w wysokości przyznanego skarżącemu limitu połowowego- kwot połowowych na rok 2016 ( decyzja w załączeniu), ani w żadnych innych dokumentach sprzedaży na rok 2016 (fakturach VAT, w Handlowych Dokumentach Identyfikacyjnych, czy też Dokumencie Pierwszej Sprzedaży) jak również w Połowowym Dzienniku Elektronicznym bądź w Deklaracji Wyładunkowej przekazywanej do Centrum Monitoringu Rybołówstwa.

II. naruszenie przepisów postępowania które miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności co do sposobu i zakresu wyliczenia wysokości dochodzonych decyzją należności, tym bardziej, iż skarżący wielokrotnie w rozmowach telefonicznych z pracownikiem organu sygnalizował zamiar zapoznania się i ustosunkowania się do zawartego w aktach sprawy materiału dowodowego i podjęcia czynności procesowych w obronie swoich interesów;

2. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie-w sytuacji kiedy zastosowany być powinien, polegające na nie podjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

3. art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie kiedy zastosowany być powinien, polegające na wydaniu decyzji z pominięciem oceny materiału dowodowego znanego organowi z urzędu;

4. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie kiedy zastosowany być powinien, polegające na pominięciu wyjaśnień strony w zakresie ilości sprzedanej ryby w 2016 r;

5. art. 77 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie kiedy zastosowany być powinien, i nie wzięcie pod uwagę faktów znanych organowi z urzędu w postaci danych o ilości złowionej ryby przez skarżącego przekazywanych w drodze raportu do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego (CMR- raport z przeprowadzonego monitoringu polskiego systemu kontroli połowów na morzu bałtyckim), które nie wymagają dowodu a przez to nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i brak jego rozpatrzenia, pomimo podnoszenia przez stronę zarzutów w tej materii;

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w postaci nie wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie stronie przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w okresie od 1 stycznia 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r. zbywał produkty rybołówstwa ze statku rybackiego [...] na rzecz następujących :

1. "A. " A. i P. T. Spółka jawna,

2. "P. F." S. G. S. jawna,

3. Organizacja Producentów Ryb " [...]" Spółka. z o.o.

4. P. Spółka z o.o.

5. PP-H J. " – A. Ł..

W okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. zbywał także produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego ze statku rybackiego [...] na rzecz tychże odbiorców .

Bezsporną - zdaniem skarżącego - okolicznością jest pobieranie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii opłaty za nadzór na podstawie § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia w związku z art.30 ust. 1 pkt 5 lit. j powołanej ustawy, za okres od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. co najmniej od Organizacji Producentów Ryb [...] Spółka z o.o. w K., PPHU B. F. W.-Ł. w D., PPH "J. " A. Ł. w D..

Podmioty te dokonywały pierwszej sprzedaży tych produktów, po nabyciu ich od skarżącego.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazuje, iż PPH "J." A. Ł. w R. prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa i nie był obciążony opłatami z tytułu nadzoru.

Organ, błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż PPH "J." A. Ł., jest głównym odbiorcą produktów rybołówstwa od skarżącego i prowadzi działalność w zakresie przetwarzania i konserwacji ryb, skorupiaków i mięczaków i zgodnie z uzyskaną przez skarżącego informacją , zarówno on jak i powiązana z nim firma PPHU "B. " W.-Ł. , byli obciążani przez organ opłatami z tytułu nadzoru nad pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa nabytych od skarżącego. Na dowód tych twierdzeń skarżący przedłożył decyzje ustalające należności za wykonanie czynności w zakresie nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów dla Organizacji Producentów Ryb "[...]" Spółka. z o.o. za rok 2016 r., wydruki z CIDG dotyczące PPH "J." A. Ł., PPHU "B. F." W.- Ł..

Dalej, uzasadnieniu skarżonej decyzji, na stronie 6, Organ wskazuje, iż ze względu na zdublowanie opłaty w stosunku do skarżącego oraz OPR" [...]" sp. z o.o., właściwe jest aby należność określona przez PIW w K. w zaskarżonej decyzji została pomniejszona o kwotę [...]zł.

Organ przy tym nie wskazuje, w jaki sposób dokonał powyższego wyliczenia, i na jakich dokumentach czy źródłach przy obliczaniu tej wartości się opierał. Wskazanie przez Organ 19 ton od których OPR [...] dokonała opłaty nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym.

Skarżący wskazuje, iż Organizacja Producentów Ryb "[...]" sp. z o.o. nabyła od skarżącego w roku 2016, 54 tony a nie jak wskazał Organ 19 ton towaru. W towarze tym mieściły się uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego jak i produkty rybołówstwa.

Dowód:

- faktury sprzedaży na rzecz OPR "[...]" sp. z o.o. za rok 2016 r.

Organ nie może pobierać opłaty za nadzór nad wyładowywaniem ze statku lub nad pierwszą sprzedażą innych produktów niż produktów rybołówstwa .

Zgodnie z definicją (załącznik 1, punkt 3.1. Rozporządzenia (EC) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustalającego szczegółowe zasady higieny dla żywności. (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 55-205 z późn. zm.) 3.1. "Produkty rybołówstwa" oznaczają wszystkie zwierzęta morskie i słodkowodne (z wykluczeniem żywych małży, szkarłupni, osłonie i ślimaków morskich, w także wszystkich ssaków, gadów i żab), dzikie lub pochodzące z chowu i hodowli oraz wszystkie ich jadalne formy, części i pochodzące z nich produkty.

Artykuł 3 (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określający przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), wskazuje, iż Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego - oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt, nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie.

Ponadto, ustawa z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz.U.2015.222), wskazuje, że: "Rybołówstwo komercyjne może być wykonywane przez armatora, (...), przy użyciu statku wpisanego do rejestru statków rybackich, zwanego dalej "statkiem rybackim", na który: 1) została wydana licencja; 2) zostało wydane specjalne zezwolenie połowowe." - (art. 8. ustawy o rybołówstwie morskim) - ustawa ta nakłada obowiązek posiadania licencji połowowej oraz specjalnego zezwolenia połowowego jako warunek prowadzenia działalności Polegającej na połowach ryb z własnego kutra.

Specjalne zezwolenie połowowe oznacza upoważnienie do połowów wydane statkowi rybackiemu w uzupełnieniu jego licencji połowowej, upoważniające do prowadzenia kreślonej działalności połowowej w danym okresie, na danym obszarze lub w odniesieniu do danego łowiska. Wydawane jest dla podmiotów wykonujących rybołówstwo komercyjne na dany rok kalendarzowy przez ministra właściwego

ds. rybołówstwa na wniosek armatora.

Skarżący wskazuje, iż na podstawie Specjalnego Zezwolenia Połowowego

nr [...], uzyskał prawo do złowienia w roku 2016 organizmów morskich w ilości [...]1 ton. Z uwagi na specyfikę połowów ryb pelagicznych, skarżący nie dokonywał połowów dorsza oraz gładzicy. W roku 2016 r. łącznie złowił [...] ton produktów w tym 100 ton zostało przekazanych na paszę (uboczne produkty rybołówstwa).

Skarżący nigdy nie złowił ryby w ilości wskazanej w skarżonej decyzji, tj. [...] ton, gdyż: po pierwsze:

- skarżący nie posiadał takiej ilości rocznego limitu połowowego ,który pozwalał by na złowienie [...] ton, a za przekroczenie limitu grożą bardzo wysokie kary łącznie z konfiskatą mienia,po drugie:

- nie miał fizycznej możliwości do złowienia takiej ilości ryby. Kuter by móc złowić [...] ton przez okres 12 miesięcy, musiałby pływać bez przerwy 365 dni w roku i musiał by mieć możliwość załadunku powyżej 100 ton (obecnie ma 50 ton) czyli musiałby być dłuższy o kilkanaście metrów od aktualnej długości wynoszącej 26 m.Dowód:

- Specjalne Zezwolenie Połowowe na 2016 r.

Skarżący nie ma wiedzy, jakim kluczem posługiwał się Organ, ustalając obowiązek wniesienia opłaty od [...] ton złowionych organizmów, gdyż ani nie wynika to z uzasadnienia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji, ani nie wynika to z rzeczywistego stanu faktycznego potwierdzonego dokumentami w których posiadaniu jest skarżący oraz Organ, tj. z faktur sprzedaży oraz decyzji o wysokości przyznanych armatorowi kwot połowowych, a także z informacji uzyskanych z Centrum Monitoringu Rybołówstwa o ilości złowionej przez skarżącego ryby.

Skarżący podnosi także, że większość jego kontrahentów została obciążana już opłatą na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy, jak również w § 6 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia.

Skarżący nie miał możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz sposobem wyliczenia wysokości kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji, gdyż został pozbawiony prawa wynikającego z art.10 § 1 k.p.a., nie został w ogóle zawiadomiony o przysługującym mu prawie.

Organ administracji poprzestając na wskazaniu w decyzji, ile ton ryby wyładowano z kutra armatora z pominięciem dowodów znanych Organowi z urzędu oraz wskazanych przez stronę naruszył przepis art. 7 i 77 k.p.a. nakazujący wszechstronne ustalenie stanu faktycznego.

Należy przy tym podkreślić, iż przepis art. 80 k.p.a. nakazuje orzekanie w oparciu o cały materiał dowodowy. Ten przepis został również naruszony .

Pominięcie dowodów znanych organowi z urzędu, oraz dowodów na które strona zwróciła uwagę, świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. który nakazuje wskazanie przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przede wszystkim jednak stanowi naruszenie przepisu art. 78 § 1 i 2 k.p.a. który wprowadza zasadę, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Wobec powyższego, wniósł jak na wstępie.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188)

w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie obowiązku zapłaty za czynności

w zakresie nadzoru nad wyładowywaniem ze statków rybackich produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów za okres od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. oraz uchylił tę decyzję co do kwoty [...]zł i orzekł o braku obowiązku zapłaty w zakresie kwoty [...]zł.

W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji.

W pierwszej kolejności przypomnieć wypada, iż opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 powołanej wcześniej ustawy o finansach publicznych. Po myśli tego przepisu, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Powyższe regulacje dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego w formie decyzji administracyjnej.

Podstawę wymierzenia spornej opłaty w niniejszej sprawie stanowią przepisy przywołanej na wstępie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i wskazanych w decyzji przepisów wykonawczych.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j powołanej wyżej ustawy, Inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich. Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 12, § 10 pkt 2 oraz

poz. 24 załącznika nr 1do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia

15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i pobierania opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, opłaty za nadzór, o którym mowa w poz. 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia, nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa albo nad pierwszą sprzedażą tych produktów pobiera się odpowiednio od armatora statku albo od pierwszego nabywcy tych produktów (§ 6 ust. 1 pkt 12). Opłaty za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną są wnoszone na rachunek bankowy wskazany przez powiatowego lekarza weterynarii, a w przypadku opłat:

a) za przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej - przez granicznego lekarza weterynarii,

b) za usługowe badania laboratoryjne - przez wojewódzkiego lekarza weterynarii. (§ 10 ust. 2).

- jeżeli są wpłacane przelewem.

W załączniku nr 1 do rozporządzenia, pod poz. 24 prawodawca stanowi,

że nadzór nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa lub nad pierwszą sprzedażą tych produktów: do 50 ton - za każdą tonę wynosi 3,86 zł, powyżej 50 ton - za każdą następną tonę 1,93 zł.

Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, że obciążenie strony skarżącej opłatami za czynności nadzoru zostało dokonane zgodnie z obowiązującym prawem zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ w sposób wystarczający do weryfikacji, ustalił kwotę zobowiązania. Wysokość opłaty wynika z ilości produktów rybołówstwa oraz opłaty za tonę tego produktu. Organ powołał również przepisy, które legły u podstaw wymierzenia spornej opłaty i zastosował prawidłową ich wykładnię.

Większość zarzutów skarżącego dotyczy dublowania opłaty, o której mowa

w art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. j ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że opłaty, którymi zostały obciążone podmioty wymienione przez skarżącego w piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczą opłat wymienionych w art. 30 ust. 5 lit. k ustawy, czyli opłaty za nadzór nad obróbką, przetwórstwem, przechowywaniem ryb, skorupiaków, mięczaków, żab lub ich produktów oraz zasad wyładowywania ze statku przetwórni produktów rybołówstwa. Jest to inna opłata, aniżeli ta, której dotyczy zaskarżona decyzja i opłatą tą może być obciążony jedynie przedsiębiorca prowadzący zakład obróbki, przetwórstwa lub chłodnię, a skarżący do nich nie należy.

Opłata, którą został obciążony skarżący dotyczy natomiast nadzoru nad wyładowywaniem ze statku rybackiego produktów rybołówstwa albo nad pierwszą sprzedażą tych produktów. Słusznie twierdzi skarżący, że pobranie opłaty w ramach nadzoru nad wyładowywaniem statku wyklucza pobranie opłaty od podmiotu, który wykonał pierwszą sprzedaż produktów rybołówstwa. Organy w taki właśnie sposób zastosowały przepis stanowiący podstawę ustalenia opłaty.

Z akt administracyjnych sprawy wynika zatem, że opłaty zostały pobrane zgodnie z powyższą zasadą i skoro właściciel statku dokonujący wyładunku jej nie poniósł, jak również nie poniósł ich podmiot dokonujący pierwszej sprzedaży (podmioty wymienione przez Skarżącego w piśmie z dnia 24.05.2017 r.), to nałożenie opłaty na właściciela kutra jest prawidłowe zarówno co do ilości jak i wysokości opłaty. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r. z kutra dokonano wyładunku 2 644 ton produktów rybołówstwa, a tylko w jednym przypadku – na co wskazują dowody – opłata ta została poniesiona przez podmiot dokonujący pierwszej sprzedaży, tj. Organizację Producentów Ryb Spółka z o.o. Kserokopie dokumentów, które przedłożył skarżący na etapie postępowania sądowo-administracyjnego pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu i skarżący nie wnosił o przeprowadzenie z nich dowodu. Sąd uznał – zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. – że nie przeprowadzi dowodu z ww. pism, bowiem nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Nie przeprowadzenie dowodów wiąże się również z tym, że tożsamy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w szerszym zakresie wyjaśnia kwestie dotyczące ustalenia opłat, zaś skarżący przedłożył dowody częściowo zanonimizowane, jak również okrojone o dane dotyczące nadzoru nad wyładunkiem z poszczególnych jednostek pływających, dokonane przez Inspekcję Weterynaryjną w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 marca 2017 r.

Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że nie byłby w stanie, w ciągu roku, złowić 2 644 ton produktów rybołówstwa posiadając kuter o możliwości załadunku

50 ton. Matematyczne wyliczenie wskazuje, że złowienie takiej ilości ryby byłoby możliwe w ciągu 53 dni. Poza tym skarżący przedłożył zezwolenie połowowe ważne

do 31 grudnia 2016 r., natomiast z bazy systemu ERS wynika, że w okresie

od 1.01.2016 r. do 5.03.2017 r. wyładunek w relacji pełnej wyniósł [...] tony, z tego 628 ton w okresie od 1.01.2017 r. do 5.03.2017 r., czyli ponad 1/4 produktów złowionych w roku 2016. Limit połowowy skarżącego na rok 2016 wynosił około [...] tony (dane z przedłożonego Specjalnego Zezwolenia Połowowego nr [...] – licencja połowowa nr [...]).

Nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem zarówno organ jak i Sąd dysponował dowodami przedłożonymi przez skarżącego, a nadto skarżący nie był zainteresowany zapoznaniem się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Podsumowując, Sąd nie stwierdził, że w postepowaniu przed organami Inspekcji Weterynaryjnej doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i z tego powodu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.