Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 291/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ustl. 1 pkt 4 lit b
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r . sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi - adwokatowi J.B. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) obejmującą należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Skarżący J.R. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r.

W rozpoznawanej sprawie wystąpił następujący stan faktyczny.

Zaskarżoną decyzją Wójt Gminy ustalił ww. podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 1.231,00 zł. Na wysokość podatku składają się kwoty 43, 46 zł od budynku mieszkalnego oraz 1187,55 zł od pozostałych budynków Decyzja ta nie zawiera uzasadnienia.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie domagając się zmiany decyzji i obniżenia podatku do poziomu sprzed 2014 r. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała,

że aktualnie w tej samej sprawie, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Gorzowie Wielkopolskim pod sygn. I SA/Go 203/16, toczy się sprawa i nie jest jeszcze zakończona. Niezależnie od powyższego wyjaśnił, że pod koniec 1800 r.

i na początku. 1900 r. na jego działce zostały wybudowane budynki gospodarcze: obora i stodoła. Budynki te są przestarzałe, niewykorzystywane i nie nadają się do wykorzystania w hodowli inwentarza żywego. Budynki te nie przynoszą dochodu

i nadają się jedynie do rozbiórki.

Organ I instancji ustosunkowując się do wniesionego odwołania w trybie art.227§1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że J.R. jest właścicielem m.in. nieruchomości zabudowanej oznaczonej nr działki [...] o powierzchni 0,14 ha położonej

w [...]. Na działce położone są budynki: mieszkalny, oraz trzy budynki gospodarcze (rok zabudowy, na podstawie danych w ewidencji gruntów i budynków, 1939). Podatnik był posiadaczem gospodarstwa rolnego z tytułu dzierżawy gruntów rolnych od Agencji Nieruchomości Rolnych. W 2014 r., w kolejnych miesiącach od kwietnia do czerwca, umowy dzierżawy wygasały, co spowodowało że od 2014 r. podatnik nie był już posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust.1 ustawy o podatku rolnym i wobec tego nie miał zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwalniający budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Organ w tym ustosunkowaniu podniósł, że pomimo wezwania podatnika do złożenia informacji podatkowej, podatnik nie zastosował się do wezwania. Organ podatkowy był zobligowany do wszczęcia postępowania w sprawie zmiany podatku. Wobec bezczynności podatnika organ ustalił wysokość podatku na podstawie wypisu

z ewidencji gruntów i budynków, przy czym powierzchnia budynków mieszkalnych została ustalona na podstawie informacji podatnika z 2003 r. Organ podatkowy

I instancji wskazał ponadto, że postępowanie przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim zostało zakończone wyrokiem z dnia 24.11.2016 r. oddalającym skargę.

Podkreślić jednak należy, że z dołączonych akt administracyjnych nie wynika, aby

przed wydaniem decyzji dotyczącej roku 2017r wydawano jakiekolwiek postanowienia lub doręczano skarżącemu pisma z obowiązkiem do ich ustosunkowania. W aktach administracyjnych są postanowienia, wypisy, wezwania

a nawet postanowienie o przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin i pomiaru budynków pozostałych położonych na działce [...], ale sporządzone dla potrzeb postępowania dotyczącego 2014r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślając, że stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest niezmienny od daty wydania decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], w której to organ I instancji za podstawę opodatkowania trzech budynków gospodarczych (określonych w decyzji jako budynki pozostałe), przyjął powierzchnię 315 m2, ustaloną w oparciu o dane wynikające z ewidencji budynków, a w odniesieniu do powierzchni budynku mieszkalnego - w oparciu

o deklarację złożoną przez podatnika za 2003 r.

Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6a ust. 5 ustawy

o podatku rolnym podatnik składa w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego stosowną informację mającą wpływ na ustalenie podatku. W przedmiotowej sprawie po ustaleniu przez organ podatkowy danych do opodatkowania Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynków, przy czym określenie użytkowa, zgodnie z definicją odnosi się do sposobu wyliczenia powierzchni, a nie funkcji, faktycznego użytkowania budynku (art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Także przyjęta stawka podatku (3,77 złotego za m2 powierzchni) jest prawidłowa i zgodna z Uchwałą nr XXI/138/16 Rady Gminy z 15 listopada 2016 r. Zwrócił uwagę, że przyjęta do ustalenia stawka podatku nie jest związana z "prowadzeniem działalności gospodarczej", dla której stawka zgodnie z powołaną uchwałą wynosi 19,94 złotych za 1m2 powierzchni budynku. Nie ma zatem znaczenia dla przedmiotu niniejszej sprawy podnoszona przez podatnika w odwołaniu okoliczność, że nie prowadzi działalności gospodarczej w budynkach będących przedmiotem opodatkowania, gdyż organ nie zastosował stawek jak dla budynków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Przyjęta do ustalenia podatku stawka określona w ww. uchwale Rady Gminy pozostaje również w granicach określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym to przepisie ustawodawca wskazał jako maksymalną stawkę w wysokości 5,78 m2 powierzchni użytkowej. Tak więc zarzut strony dotyczący zawyżenia stawki podatkowej nie jest uzasadniony.

Po wygaśnięciu w 2014 r. umów dzierżawy, we władaniu podatnika pozostaje nieruchomość zabudowana składająca się z działki nr [...] o pow. 0,19 ha położona w [...], która nie stanowi już gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, a zatem organ nie miał podstaw do zwolnienia z opodatkowania przedmiotowych budynków gospodarczych. Przepis art.7 ust. 1 pkt.4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwalniający z podatku budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, nie ma zastosowania.

Organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych przedmiotem opodatkowania są budynki i to niezależnie od tego, czy są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje zwolnienia z opodatkowania tzw. budynków pozostałych ze względu na zły stan techniczny tych budynków.

J.R. wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim domagając się jej zmiany lub przekazania do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił, że organ administracji publicznej nie podjął istotnych dowodów mających wpływ na wynik sprawy. Skarżący nadal oczekuje na zakończenie procesów dotyczących jego gruntów, a te okoliczności nie były przedmiotem rozpoznania, zarówno w tej sprawie, jak i w sprawach poprzedzających.

Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2017r., uzupełnił skargę podnosząc,

że został znacznie obciążony opłatami podatkowymi, albowiem organ posiłkował się jedynie poszlakowymi pismami, nie posiłkował się orzeczeniami Sądów gdyż takowych nie było, a jeżeli są to dotyczą innych działek niż dzierżawione przez skarżącego w [...]. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z kopii pisma Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...] marca 2017r. oraz kopii wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2016r. sygn. Akt [...].

W piśmie z dnia [...] października 2017r. pełnomocnik skarżącego uzupełniając skargę podniósł, że doszło do naruszenia art.2 ustawy o podatku rolnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie jest posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu tego artykuł. Sam fakt zawiadomienia przez ANR o wygaśnięciu umów dzierżaw nie oznacza, że skarżący automatycznie utracił ten przymiot, albowiem nadal włada tymi obszarami- znajdują się one w jego posiadaniu. Art. 2 nie różnicuje rodzajów posiadania.

Podniesiono także naruszenie przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu postępowania podatkowego polegającego na ustaleniu aktualnego statusu nieruchomości, co do których miało dojść do wygaśnięcia umów dzierżawy,

w szczególności zwrócenia się do ANR o udzielenie informacji aktualnych, czy przedmiotowe nieruchomości zostały przez agencję objęte w posiadanie, czy są one przedmiotem postępowań sądowych, czy skarżący zwracał się o przedłużenie umów dzierżawy, czy skarżący nadal znajduje się w posiadaniu tych nieruchomości. Podniesiono także zaniechanie ustalenia stanu budynków skarżącego. Dokonano wyliczenia metrażu wyłącznie w oparciu o dane wynikające z ewidencji budynków, mimo, że to okoliczność istotna w zakresie uznania lub nieuznania tych obiektów za budynki w rozumieniu art.3 pkt 2 Prawa budowlanego. Powtórzenie ustaleń stanu budynków w oparciu o wcześniejsze postępowania podatkowe, na podstawie informacji z 2014 i 2015r. Zarzucono również nieprzeprowadzenie czynności oględzin i pomiarów w terenie.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 4 października 2017r. Sąd działając na podstawie art.106 § 3 P.p.s.a dopuścił dowód z kopii pisma ANR z [...] marca 2017r oraz kopii wyroku Sądu Rejonowego z [...] kwietnia sygn. Akt [...] ( k.28, 28v akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana

z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawaj sprawie istotą sporu stała się kwestia przysługiwania zwolnienia,

o którym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2017, w odniesieniu do będących własnością skarżącego budynków. Podkreślić należy, że zwolnienie to przysługuje

w przypadku gdy budynki te są położone na gruntach gospodarstw rolnych. Pojęcie gospodarstwa rolnego jest definiowane w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.). Zgodnie

z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt I GSK 8/14, że w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym wskazano, iż za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 tej ustawy (tj. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza), o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Z przepisu tego wynika więc, że dla uznania określonych gruntów za gospodarstwo rolne nie jest konieczne, aby stanowiły one zorganizowaną całość, czy też leżały na obszarze jednej gminy, powiatu, czy województwa. Gospodarstwo rolne tworzą bowiem grunty będące własnością lub w posiadaniu jednej osoby, położone na dowolnym obszarze, także wówczas, gdy nie istnieje pomiędzy nimi żadna więź ekonomiczna, oraz nawet wówczas, gdy z uwagi na ich położenie (np. w różnych gminach) nie mogą one stanowić zorganizowanej całości.

Wskazać należy, że ustawa o podatku rolnym posługuje się pojęciem "posiadania", który to termin jest techniczno - prawnym pojęciem z kodeksu cywilnego. Wobec faktu, że wspomniana ustawa nie zawiera odmiennego uregulowania znaczenia tego terminu, a także nic innego nie wynika z jej treści i celu, to, w myśl wykładni systemowej, w pełni uzasadnionym jest pogląd, iż chodzi o instytucję prawną unormowaną i zdefiniowaną w art. 336 k.c. Pogląd taki z odwołaniem się do zasady jednolitości systemu prawnego, która zakłada nadawanie jednakowego znaczenia takim samym pojęciom użytym w różnych aktach prawnych, wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 marca 1977 r. (sygn. akt IV CR 52/77 OSNCP 1977, z. 12, poz. 140) oraz w uchwale z dnia 21 października 1983 (sygn. akt III CZP 48/83 OSNCP 1984, z. 5, poz. 71) na tle ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Pogląd ten został przez Sąd Najwyższy podtrzymany w wyroku z dnia 6 listopada 2003 r. (III RN 133/02), w stwierdzeniu, że gdy prawo podatkowe przejmuje pojęcia prawne z innych działów (gałęzi) prawa, to albo przejmuje je w znaczeniu ustalonym w tych działach, albo ustala ich znaczenie dla celów podatkowych w drodze definicji ustawowych; dyrektywa interpretacyjna, zgodnie z którą, jeżeli istnieje w systemie prawa wiążące ustalenie znaczenia zwrotów zawartych w przepisach, zwrotów tych należy używać w tym właśnie znaczeniu, ma charakter systemowy i uniwersalny,

a zatem dotyczy również zwrotów używanych w prawie podatkowym, których znaczenia nie ustaliło prawo podatkowe, lecz inna gałąź prawa .

Nawiązując do cywilistycznej konstrukcji posiadania należy wskazać, iż posiadanie jest stanem faktycznym, polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą (por. wyrok SN z dnia 15 czerwca 1972 r. sygn. akt III CRN 121/72 LEX nr 7096). Zakres tego władztwa ustawodawca sprecyzował w art. 336 Kodeksu cywilnego, poprzez odwołanie się do definicji posiadacza jako podmiotu wykonującego określone władztwo nad rzeczą cudzą. Zatem istotnym elementem stanu faktycznego było ustalenie, czy skarżący jest właścicielem lub posiadaczem gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, przy czy nie chodzi tylko o grunty położone w jednej gminie ale również grunty położone

w innych, które łącznie spełniają wymóg obszaru przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Podkreślić także należy, że z przedstawionego przez organ I instancji stanowiska będącego ustosunkowaniem się do wniesionego odwołania wynika, że za 2017 rok, skarżący nie złożył informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jak również informacji o gruntach. To wskazuje, że przed wydaniem decyzji za 2017r. organ powinien zwrócić się do skarżącego o udzielenie informacji czy posiada poza gminą grunty rolne spełniające wymóg obszarowy, jak również zwrócić się do ANR o udzielenie informacji, jaki jest stan prawny posiadanych poprzednio przez skarżącego gruntów, czy nie zawarto nowej umowy dzierżawy. Z załączonego przez skarżącego pisma z ANR z [...] marca 2017 wynika, że skarżący był dzierżawcą także innych gruntów położonych poza gminą, w tym przypadku na terenie gminy. Wskazuje na to treść tego pisma oraz załączona kopia wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2016r. [...]. Jednocześnie z tego pisma jednoznacznie nie wynika, jakich gruntów ono dotyczyło, albowiem w tym piśmie odwołano się do wyroku dotyczącego gruntów położonych ale na terenie gminy [...] a nie gminy [...]. Wyżej wskazane okoliczności dotyczą prawidłowości ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego. W tym miejscu należy wskazać, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. zwanej dalej: O.p.), zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiącą konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Mając na uwadze powyższe, Sąd zwraca także uwagę, że co do zasady, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W rozpoznawanej natomiast sprawie decyzja organu I instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia, a uzasadnienie organu odwoławcze odwołuje się w istocie do twierdzeń organu I instancji zawartych w odpowiedzi na wniesione odwołanie. Przy czym dotyczą one okoliczności faktycznych, które wystąpiły ale w postępowaniach dotyczących poprzednich lat. Organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zwrócił się do skarżącego, czy ANR o potwierdzenie dalszego istnienia na 2017r., okoliczności faktycznych dotyczących poprzednich lat. Ponadto z akt administracyjnych nie wynika aby badano posiadanie przez skarżącego gruntów rolnych znajdujących się poza obszarem gminy, a z dołączonych do pism skarżącego kopii dokumentów wynika, że był on posiadaczem przed 2017r takich gruntów. Organ ponownie rozpoznając sprawę musi wykluczyć istnienie na 2017 r., takich gruntów, czego można dokonać np. poprzez zwrócenie się do skarżącego o udzielenie takich informacji. Należy również zwrócić się do ANR o udzielenie informacji, dotyczących gruntów poprzednio dzierżawione przez skarżącego w celu ustalenia ich stanu w 2017r . Uzyskanie takiej informacji jest konieczne dla rozstrzygnięcia czy skarżący jest posiadaczem zależnym w rozumieniu art.336 kodeksu cywilnego czy też dzierżycielem w rozumieniu art.338 kodeksu cywilnego. W zakresie dotyczącym budynków organ powinien do akt administracyjnych załączyć aktualny wypis z rejestru budynków a nie wskazywać na ten dotyczący 2014r.,w sytuacji gdy skarżący kwestionuje w tym zakresie istnienie obowiązku podatkowego. Jednocześnie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta ma charakter urzędowy, zatem wypisy z niej są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i w postępowaniu podatkowym organy podatkowe są związane zapisami z ewidencji.

Dyspozycja przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zakłada w pierwszej kolejności, że zwolnienie odnosi się do budynku gospodarczego. Dopiero w przypadku ustalenia po przeprowadzonym w tym zakresie postępowaniu dowodowym, że budyni są położone na gruntach gospodarstwa rolnego, należy zbadać, czy spełniony jest warunek dotyczący przeznaczenia budynków gospodarczych, określony jako "służenie wyłącznie działalności rolniczej". Z załączonego do akt administracyjnych wypisu z rejestru budynków sporządzonego na [...] grudnia 2014r. ( k.13 akt adm.) wynika, że budynki te pełnią funkcję jako produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa. Za budynki służące działalności rolniczej należy przy tym uznać nie tylko budynki wykorzystywane w tym celu, czy używane w ramach takiej działalności, ale również przeznaczone do tego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie zatem kierować się dokonaną powyżej oceną prawną, w szczególności co do interpretacji pojęcia " gospodarstwa rolnego". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 wymienionej ustawy w związku z § 8 pkt 2 oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). Wynikającą z § 8 pkt 2 cyt. rozporządzenia wysokość opłaty podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług.