Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 639/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48 ust. 1, 2 i 4, art. 49b
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 maja 2015 r. znak: [...]; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. R. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 kwietnia 2016 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania K. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 11.02.2016r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł: na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazać inwestorowi K. R. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 5,90 x 5,90 o konstrukcji stalowej wraz z fundamentem, usytuowanego na działce nr ew. 122/4, położonej w miejscowości M. gm. B.

Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Na skutek pisma I. W. organ I instancji w dniu 14.01.2015 r. przeprowadził kontrolę wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego na działce w miejscowości M. 20A stanowiącej własność K. R. i ustalił, że jest on posadowiony na betonowym fundamencie i ma wymiary 5,90 x 5,90 m. Posiada jednospadowy w kierunku swojej działki dach i jest usytuowany przy granicy z sąsiednią działką należącą do I. W., bezpośrednio stykając się ze ścianą wcześniej wybudowanej, drewnianej stodoły. Pełnomocnik inwestorki K. R. oświadczył, że budynek powstał w wyniku przebudowy starej drewnianej szopy, podstawowe prace związane z rozbiórką szopy wykonane zostały z początkiem września, po uprawomocnieniu się postanowienia o zniesieniu współwłasności, natomiast pozostałe po dokonaniu zgłoszenia przebudowy do Wójta Gminy B., pismem z dnia 3.10.2014r. (wpłynęło do urzędu w dniu 6.10.2014r.). Uczestnicząca w oględzinach I. W. oświadczyła, że prace przy przebudowie zostały wykonane wcześniej, a budynek gospodarczy usytuowany jest za blisko jej stodoły. Zgłaszając się do organu w dniu 16.02.2015r. dodatkowo podniosła, iż wybudowany przez K. R. blaszak znacznie przekracza gabaryty starej drewnianej szopy. Przedłożyła do akt dokumenty związane z opinią o wartości nieruchomości w M. nr ew. 122/1 sporządzone do sprawy o zniesienie współwłasności, z których wynika, że powierzchnia drewnianego budynku szopy z 1952r. przylegającej do budynku stodoły wynosiła 24,40m2. Natomiast według załączonych zdjęć wykonanych w dniu 8.10.2014r., blaszak w tym dniu już istniał w całości.

PINB postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 i 2 w zw. z art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót związanych z budową budynku gospodarczego na działce nr ewid. 122/4 wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania tego postanowienia stosownych dokumentów: zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 10 czerwca 2015 r. do PINB wpłynął wniosek skarżącej, na podstawie art. 113 § 2 w zw. z at. 126 k.p.a. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. postanowienia, w którym wniosła o wyjaśnienie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych dokonanej przez PINB, podstawy prawnej trybu legalizacji samowoli budowlanej i zakresu nałożonych robót.

W odpowiedzi na powyższy wniosek PINB pismem z 17.06.2015 r., dokonał wyjaśnień co do treści postanowienia z 26 maja 2015 r.

W zażaleniu na postanowienie z 17.06.2015 r. K. R. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Podniosła, że PINB wyjaśnił tylko część jej wątpliwości zawartych we wniosku z 9.06.2015 r., a ponadto wyjaśnienie to zostało wydane w formie pisma, a nie jak stanowi art. 113 § 2 kpa w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

WINB postanowieniem z 12.08.2015r. po rozpoznaniu zażalenia K. R. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił udzielenia wyjaśnień co do treści postanowienia z 26.05.2015r.

Wyrokiem z dnia 19.11.2015r. sygn. akt II SA/Ke 935/15 WSA w Kielcach oddalił skargę K. R. na postanowienie WINB z 12.08.2015r., a skarga kasacyjna od powyższego wyroku na dzień rozpatrywania odwołania nie została jeszcze rozpatrzona.

W dniu 22.09.2015r. K. R. wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co poskutkowało wydanym przez PINB postanowieniem z 7.10.2015r. odmawiającym zawieszenia postępowania w sprawie znak: [...].

Z uwagi na stwierdzenie nie przedłożenia w wymaganym terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia 26.05.2015r. PINB wydał decyzję z dnia 11.02.2016r. znak: [...] nakazującą K. R. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej na działce nr ewid. 122/4, położonej w miejscowości M., gm. B., wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się K. R. wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8, art. 10 § 1, art. 73, art. 74, art. 81, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpoznając odwołanie od decyzji PINB z dnia 11.02.2016r. WINB wystąpił do NSA o wypożyczenie akt administracyjnych przesłanych wraz ze skargą w sprawie o sygn.akt II SA/Ke 935/15 i po wykonaniu ich kserokopii zawiadomił na podstawie art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia ewentualnych wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.

K. R. nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, stwierdzając, że organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co oznacza, że wydanie decyzji merytorycznej na obecnym etapie pozbawiło by inwestora prawa do dwuinstancyjnego postępowania.

WINB w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustalenia w sprawie zostały poczynione na podstawie materiałów zgromadzonych podczas przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, które zostały przez organ odwoławczy skopiowane, bez przeprowadzania żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Pozwoliły one temu organowi stwierdzić, że przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach 5,90 x 5,90 (pow. zabudowy 34,81m2) wybudowany przez K. R. na działce ew. 122/4 usytuowany jest bezpośrednio przy drewnianej ścianie stodoły istniejącej na działce ew. nr 122/3, stanowiącej własność I. W.. Wymiary tego budynku są inne niż istniejącej wcześniej na tym miejscu szopy, o czym świadczy przedłożona przez I. W. opinia o wartości nieruchomości położonej w M. nr ew. 122/1 do sprawy o zniesienie współwłasności, z której wynika, że pow. zabudowy szopy wynosiła 24,40m2.

Organ zauważył, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 20.02.2015r. – o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.z 2015, poz. 444), albowiem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ I instancji przed dniem 28.06.2015r. (art. 6 ust. 1 cyt. ustawy).

Organ uznał, iż budowa przedmiotowego obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na budowę, gdyż nie znajduje zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego. Pomimo bowiem, że ma on powierzchnię 35m2 to rozpiętość wynosi 5,9m czyli ponad przewidzianą w tym przepisie rozpiętość 4,8m. Odwołująca się rozpoczęła prace przy budowie blaszaka zanim upłynął określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane 30 dniowy termin liczony od daty doręczenia zgłoszenia. O wcześniejszym istnieniu budynku świadczą znajdujące się w aktach zdjęcia wykonane w dniu 8.10.2014r. przez I. W. oraz jej wyjaśnienia zawarte w piśmie z 20.02.2015r.

W ocenie WINB, w realiach niniejszej sprawy organ I instancji zasadnie wdrożył postępowanie legalizacyjne stosownie do treści art. 48 – 49 Prawa budowlanego i umożliwił inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej, nakładając na niego wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 i 2 cyt. ustawy postanowieniem z 26.05.2015r. obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji. Konsekwencją niewywiązania się z nałożonego obowiązku zgodnie z art. 48 ust. 4 było orzeczenie rozbiórki.

Zreformowanie decyzji organu I instancji WINB uzasadnił potrzebą doprecyzowania przedmiotu sprawy poprzez określenie jego wymiarów jak również elementów konstrukcyjnych podlegających rozbiórce.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. R. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji merytorycznej uchylającej zaskarżoną decyzję i orzeczenie co do istoty sprawy, przy przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do istoty w całości wyłącznie przez organ II instancji zamiast uchylenia decyzji organu I instancji , a w konsekwencji naruszenie art. 15 k.p.a. i przeprowadzenie postępowania wyłącznie w jednej instancji;

b) - art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania w szczególności dotyczących pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, wydania decyzji przez organ I instancji bez akt, uniemożliwienia stronie zapoznania się z aktami organu I instancji i pozbawienia strony prawa do dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej jak również błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących trwałego powiazania blaszaka z gruntem oraz jego usytuowania "bezpośrednio przy drewnianej ścianie stodoły";

c) – art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, a to rozstrzygnięcia przez NSA kwestii wątpliwości dotyczących postanowienia PINB z 26.05.2015r.;

d) – art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się w części nakazującej rozbiórkę fundamentu, który nie był przedmiotem postępowania;

e) – art. 8 k.p.a. poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez zaakceptowanie faktu wydania przez organ I instancji decyzji bez akt sprawy i bez czynnego udziału strony;

2. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 29 ust. 1 pkt a ustawy Prawo budowlane przez niezastosowanie i błędną wykładnię przesłanki "rozpiętości konstrukcji", a w konsekwencji zastosowanie art. 48 zamiast 49b ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji (postanowień) administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) reformująca w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) i nakazująca K. R. wykonie rozbiórki zrealizowanego na działce nr 122/4 w miejscowości M. gm. B. budynku gospodarczego wraz z fundamentem.

Podstawowy zarzut, którego uwzględnienie uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczy naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 15 Kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Każda sprawa administracyjna powinna podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola decyzji organu I instancji. Charakter kontroli instancyjnej związany jest z badaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Jej zakres jest zatem szeroki - dotyczy legalności, celowości, słuszności (zgodności z prawdą materialną), gospodarności i rzetelności. Jest to kontrola merytoryczna i kontrola formalna. Chodzi bowiem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (por. też wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Poza sporem pozostaje fakt, że wydając w dniu 11.02.2016r. decyzję nakazującą K. R. rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr ew. 122/4, położonej w miejscowości M. gm. B., PINB nie dysponował całokształtem materiału dowodowego, stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność została potwierdzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB z 28.04.2016r. oraz w treści znajdującego się w aktach sprawy pisma tego organu z dnia 21.03.2016r. Z tego pisma wprost wynika, że w związku z koniecznością rozpatrzenia odwołania K. R. od decyzji PINB z dnia 11.02.2016r. zwrócono się do NSA o wypożyczenie akt administracyjnych organu nadzoru budowlanego I instancji w celu wykonania ich kserokopii, nadmieniając, że zostały przekazane wraz ze skargą ww. od wyroku WSA w Kielcach sygn.akt II SA/Ke 935/15, którym Sąd oddalił skargę K. R. na postanowienie WINB z dnia 12.08.2015r. znak: [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia. Nie budzi wątpliwości, że powyższa sprawa pozostaje w ścisłym związku ze sprawą niniejszą, albowiem dotyczy tego samego budynku gospodarczego i kwestii wpadkowej tj. wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z jego budową.

Rację ma skarżąca dowodząc, że zgromadzenie przez organ II instancji "kserokopii akt" nie sanuje naruszeń organu I instancji i nie zapewnia standardu postępowania administracyjnego, gdyż ten jest spełniony wyłącznie wówczas, jeżeli organy administracyjne obu instancji merytorycznie rozpoznały sprawę.

W odpowiedzi na skargę organ argumentował, że nie dysponowanie aktami sprawy, na podstawie których dokonano ustaleń, nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie decyzji. Z procedury obowiązującej przy rozstrzyganiu spraw prowadzonych w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane wynika bowiem, że rozstrzygnięcie decyzji, która stanowi obecnie przedmiot zaskarżenia jest konsekwencją nie wykonania obowiązków, które umożliwiłyby legalizację budynku gospodarczego. Ze względu na charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego, które są zdeterminowane zasadą dwuinstancyjności obowiązkiem organu odwoławczego było więc powtórzenie rozstrzygania tej samej sprawy. Obowiązki jakie ma spełnić strona jasno wynikają, zdaniem organu, z wcześniejszego postanowienia z dnia 26.05.2015r. wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, wstrzymującego prowadzenie robót związanych z budową budynku gospodarczego na działce nr ew. 122/4, położonej w miejscowości M., gm. B.. Aby zatem dokonać ponownej oceny zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego koniecznym było skopiowanie przez organ odwoławczy akt sprawy zebranych przez organ I instancji, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, zaś pełnomocnik skarżącej z prawa do zapoznania się ze skopiowanymi aktami oraz złożenia ewentualnych wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów, nie skorzystał.

W ocenie Sądu z przedstawionym wyżej stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim według WINB, wydanie przez organ I instancji decyzji o rozbiórce na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane sprowadzałoby się wyłącznie do oceny, czy inwestor wykonał nałożone wcześniej stosownym postanowieniem obowiązki. Poza zakresem rozstrzygnięcia pozostawałyby tym samym zagadnienia związane z prawidłowością oceny czy doszło do samowoli budowlanej i w jakim trybie należy prowadzić procedurę legalizacyjną. Niewątpliwie te kwestie są istotne w końcowym etapie postępowania legalizacyjnego i muszą stanowić przedmiot rozważań organu odwoławczego. Z tego względu nie mogą też zostać pominięte przy rozstrzyganiu sprawy głównej, przez organ I instancji tj. w przedmiocie rozbiórki orzeczonej na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zatem obowiązkiem PINB jest tak przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i zebrać materiał dowodowy, aby umożliwić organowi odwoławczemu w pełni weryfikację podjętego rozstrzygnięcia. Za takim poglądem przemawia choćby okoliczność, że postanowienie nakładające obowiązki w postępowaniu legalizacyjnym jest niezaskarżalne, a jego zasadność można podważać dopiero w trybie odwoławczym, od decyzji wydanej w postępowaniu głównym, a w dalszym etapie możliwe jest poddanie jej kontroli sądowej. Nadmienić również należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane wprowadzają w odniesieniu do procedury legalizacyjnej etapowość postępowania choćby poprzez rozstrzyganie o pewnych kwestiach w formie postanowień, jak to ma właśnie miejsce w przypadku wstrzymania robót budowlanych. Nie zwalnia to jednak zarówno organu I jak i II instancji w kończącym procedurę legalizacyjną rozstrzygnięciu, od rozpoznania całości istoty sprawy dotyczącej legalności budowy.

Na tle przedstawionych rozważań, zgromadzenie przez organ II instancji materiału dowodowego zamiast organu I instancji, stanowi naruszenie art. 15 k.p.a. i pozbawia stronę prawa do czynnego udziału w sprawie naruszając art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe wadliwości jako, że mają istotny wpływ na wynik sprawy uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji PINB z 11.02.2016. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Z tego względu rozważanie w niniejszym postępowaniu kwestii związanych z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy – dotyczącej budowy budynku gospodarczego na dz. nr 122/4, byłoby przedwczesne.

Przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia – daje Sądowi administracyjnemu podstawę do objęcia kontrolą wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W powołanym przepisie pojęcie sprawy występuje w znaczeniu proceduralnym, a zatem w sytuacji podjęcia aktów w różnych w znaczeniu materialnym sprawach, które jednak dotyczyłyby tej samej sprawy w znaczeniu procesowym. Uwzględniając przedstawioną regulację, Sąd za celowe dla dalszego toku postępowania administracyjnego uznał także wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26.05.2015r. znak: [...] o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczego na działce nr ew. 122/4, położonej w miejscowości M., gm. B.. Powodem działania Sądu było stwierdzenie sprzeczności pomiędzy sentencją tego postanowienia, w którym powołano dwie wzajemnie się wykluczające podstawy prawne tj. art. 48 ust. 1 i 2 oraz 49b ustawy Prawo budowlane, a jego uzasadnieniem, które odnosiło się wyłącznie do faktycznej podstawy rozstrzygnięcia określonej w art. 48 cyt. ustawy.

Jednocześnie należy podnieść, że wobec stwierdzenia wadliwości prowadzonego postępowania wyjaśniającego Sąd nie mógł zweryfikować zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. art. 139 k.p.a., co czyni niemożliwym odniesienie się Sądu do tego zarzutu.

Nie można natomiast przyjąć, jakoby sprawa rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści postanowienia PINB z dnia 26.05.2015r. stanowiła zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie głównej. Podkreślenia wymaga fakt, że postępowanie toczące się w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest w stosunku do tego postępowania głównego postępowaniem pobocznym tzw. wpadkowym, a jego rozstrzygnięcie nie wpływa na sytuację prawną skarżącej. Powyższy pogląd wyraził NSA w wyroku z 13.07.2016r. sygn. akt II OSK 649/16 oddalającym skargę kasacyjną K. R. od wyroku WSA w Kielcach z dnia 19 listopada 2015r. sygn. akt II SA/Ke 935/15. Jak już wcześniej wskazano, prawidłowość podjęcia postanowienia PINB z dnia 26.05.2015r. w aspekcie jego legalności stanowiła przedmiot oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, czemu Sąd dał wyraz w sentencji wyroku uchylając to postanowienie.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi postępowanie administracyjne mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W szczególności organ powinien jednoznacznie ustalić czy likwidacja samowoli budowlanej powinna nastąpić na podstawie przepisów art. 48 ust. 1 i 2 czy też 49b ustawy Prawo budowlane, a następnie podjąć zgodne z prawem działania zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej.