Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 376/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 219, art. 76
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. o wydania zaświadczenia żądanej treści zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego J.P. z dnia [...] lipca 2010 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2011 r. J. P. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia zawierającego dokładne daty wysyłania jego akt osobowych do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz dokładne daty powrotu przedmiotowych akt z MSWiA do Komendy Głównej Policji w okresie od 13 kwietnia 2010 r. do dnia wystawienia zaświadczenia.

W uzasadnieniu wniosku podał, że uzyskanie zaświadczenia jest mu niezbędne w związku z przysługującymi uprawnieniami w toku postępowania administracyjnego "w celu ustalenia określonych faktów i przedstawienia ich właściwemu Sądowi Administracyjnemu w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym skargi złożonej przez stronę za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 30 czerwca 2010 r.".

Pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. zainteresowany wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienie dyrektor Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji MSWiA w piśmie z dnia [...] września 2010 r. stwierdził, że jest ono bezprzedmiotowe, gdyż zastępca dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji pismem [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. poinformował J. P. o terminie ([...]), w którym akta osobowe i akta postępowania administracyjnego zostały przesłane do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wskazał również, że z treści pisma [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zainteresowany uzyskał informację o dacie ([...]) przesłania materiałów sprawy do Komendy Głównej Policji, zaś oba wyżej wymienione dokumenty stanowią urzędowe potwierdzenie określonych faktów.

W skardze z dnia 3 listopada 2010 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji J. P. wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie żądania wyrażonego w piśmie strony z dnia [...] lipca 2010 r. w terminie określonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przywołał przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń, a w szczególności art. 217 i 218 k.p.a. oraz poglądy judykatury i literatury w tym zakresie. Odnosząc się do kwestii podniesionych w piśmie dyrektora Biura Kadr, Szkolnictwa i Organizacji MSWiA z dnia [...] września 2010 r., stwierdził, iż do dnia wniesienia skargi powoływane w nim pismo zastępcy dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie zostało mu doręczone, chociaż obowiązek taki ciąży na organie na podstawie art. 39 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż w jego ocenie skarżący nie legitymuje się na chwilę obecną interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści, zaś treść art. 217 k.p.a. zobowiązuje organ do wydawania zaświadczeń w ściśle określonych warunkach.

Ponadto k.p.a. nie przewiduje formy, w jakiej należy wydać zaświadczenie, natomiast organ stoi na stanowisku, że każda informacja o faktach zawarta w dokumencie sporządzonym przez organ jest dowodem, iż określony fakt miał miejsce.

Organ wskazał również, że nie dysponuje obecnie żadnymi aktami administracyjnymi oraz osobowymi, gdyż akta osobowe i administracyjne dołączono do spraw, które toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skarg skarżącego J. P.

W piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2011 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana wedle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz poglądami piśmiennictwa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokona, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana albo z przekonaniem, że następują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy w określonej formie (tak T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2005, s. 86).

Problematykę dotyczącą zaświadczeń reguluje Dział VII. Wydawanie zaświadczeń, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwany dalej k.p.a.

Stosownie do treści art. 217 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1).

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2).

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3).

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Zatem organ administracji publicznej, uwzględniając żądanie, bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni, wydaje zaświadczenie żądanej treści bądź też w formie postanowienia odmawia jego wydania. Przy czym trzeba wyróżnić trzy przypadki odmowy wydania zaświadczenia, a mianowicie brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwość organu, do którego skierowano żądanie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia czy to ze względu na posiadane dane lub dokumenty, czy też ze względu na wyrażony zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

Pojęcie organu administracji publicznej występujące w art. 217 § 1 należy rozumieć zgodnie z postanowieniami przepisu art. 5 § 2 pkt 3 (w powiązaniu z pkt 5 i 6). Zatem obejmuje ono organy administracji publicznej oraz inne podmioty realizujące zadania zlecone.

W doktrynie przyjmuje się, że zaświadczenie w rozumieniu k.p.a. jest to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby. Aby spełniało ono wymagania dokumentu urzędowego określane w art. 70 k.p.a., musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania organu, a więc musi to być organ właściwy rzeczowo i miejscowo. Przepisy k.p.a. nie normują wymagań co do formy zaświadczenia a w związku z tym pozostawione jest to praktyce administracyjnej albo regulacji w przepisach odrębnych.

W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności, albowiem nie załatwił sprawy poprzez wydanie zaświadczenia żądanej treści, ani też nie wydał postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia żądanej treści.

Nie sposób zgodzić się z argumentacją organu, że udzielone skarżącemu odpowiedzi z dnia [...] lipca 2010 r. oraz [...] sierpnia 2010 r. stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 k.p.a., a tym samym, z uwagi na brak regulacji co do formy zaświadczenia, stanowią zaświadczenie żądnej treści. Pismo z dnia [...] lipca 2010 r. pochodzi z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a nie od Komendanta Głównego Policji, do którego to organu J. P. skierował prośbę o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Natomiast pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r. z Komendy Głównej Policji zostało podpisane przez zastępcę dyrektora Biura Kadr i Szkolenia, niedziałającego z upoważnienia organu – Komendanta Głównego Policji – nie spełnia więc wymogów dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a.

Reasumując, należy stwierdzić, że powołane przez Komendanta Głównego Policji pisma nie zostały sporządzone i podpisane przez właściwy organ administracji publicznej, do którego skierowano podanie o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W tej sytuacji zasadnym było zatem zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 lipca 2010 r.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.