Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 689/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji za rok 2010, p o s t a n a w i a : oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 marca 2015 r. Z.W. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w części dotyczącej zwrotu dotacji za rok 2010.

Skarżąca wystąpiła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podała, że sporna dotacja jest zasadniczym źródłem utrzymania małego przedszkola, które skarżąca prowadzi i na którego funkcjonowanie dotacja została pierwotnie przyznana. Zdaniem skarżącej zwrot dotacji wraz z odsetkami w łącznej kwocie przekraczającej 100.000 zł zachwieje sytuacją finansową skarżącej i jej przedsiębiorstwa. Skarżąca wskazała, że kwota do zwrotu stanowi ok. 45% przeciętnie otrzymywanej przez skarżącą rocznej dotacji oświatowej. Skarżąca jest zdania, że zwrot dotacji może spowodować likwidację przedszkola, co pociągnie za sobą konieczność rozwiązania stosunków pracy z nauczycielami i pozostałym personelem oraz rozproszenie dzieci dotychczas korzystających z przedszkola, utratę zaufania rodziców, jak również konieczność opuszczenia siedziby przedszkola i wyzbycie się jej wyposażenia. Skarżąca wskazała, że reaktywacja zlikwidowanej placówki przedszkolnej wymagałaby dłuższego czasu, jak również stosunkowo dużego nakładu prac organizacyjnych i środków finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją ustalono skarżącej wysokość kwoty dotacji do zwrotu, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (99.453,27 zł plus odsetki) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Skarżąca wyraziła co prawda ogólne przypuszczenie co do skutków uiszczenia takiej kwoty, jednak nie skonkretyzowała ich w żaden sposób do swojej sytuacji finansowej. Nie jest zatem wiadome, czy skarżąca w istocie nie posiada takich środków finansowych czy też wyższych zasobów pieniężnych, co z kolei ma istotne znaczenie dla oceny zasadności rozpatrywanego wniosku. Trzeba zatem stwierdzić, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).

W niniejszej sprawie argumentacja skarżącej opiera się jedynie na przypuszczeniach. Skarżąca stwierdziła, że zwrot dotacji może skutkować poważnymi skutkami. Sama zatem skarżąca nie ma pewności, że faktycznie zwrot dotacji doprowadzi do ziszczenia się przesłanek pozwalających na wstrzymanie decyzji. Tym bardziej Sąd nie ma żadnych przesłanek, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalono na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.