Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 695/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48  ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 695/13

Uzasadnienie

Decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z[...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazano H. i H. S. rozbiórkę zabudowy tarasu o wymiarach (dł., wys., szer.) 3,25 x 4,30x 2,50 m od strony ogrodu budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w[...], działka 1731.

Organ stwierdził, że zabudowę wykonano bez pozwolenia na budowę. W ramach zabudowy powstało pomieszczenie bezpośrednio przyległe do budynku mieszkalnego. Ściany wykonano z cegły klinkierowej. Otwory od strony działki sąsiedniej zabudowano luksferami. Dach jest konstrukcji drewnianej oparty na pomurowanych filarach, kryty blachodachówką. Do wypełnienia pozostały trzy otwory, dwa- oknami i jeden -drzwiami.

Według inwestora zabudowa miała służyć jako oranżeria, ale zdaniem organu nie jest to lekka przeszklona konstrukcja, lecz rozbudowa budynku mieszkalnego o dodatkowe pomieszczenie.

Nakaz rozbiórki poprzedziło wstrzymanie robót budowlanych i wszczęto postępowanie naprawcze. Postanowieniem z [...] r. nałożono obowiązki w celu legalizacji przedsięwzięcia. Inwestorzy nie wykonali obowiązku, stąd nakazano rozbiórkę.

W odwołaniu H. i H. S. zarzucili:

1. naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wykonanie zadaszenia tarasu od strony ogrodowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie bliźniaczej, w[...], działka nr 1731 stanowi samowolę budowlaną polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego o dodatkowe pomieszczenie;

2. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 kpa oraz art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym wydaniu nakazu rozbiórki bez uprzedniej analizy stosownych przepisów prawnych i sytuacji faktycznej oraz błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji bez wcześniejszego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

3. naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku w zaskarżonej decyzji oznaczenia organu ją wydającego, braku zastosowania pieczęci urzędowej oraz na wskazaniu błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji; 4. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym odstąpieniu od sporządzenia wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;

5. naruszenie art. 40 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie dla obojga małżonków do rąk jednego z małżonków przesądza o skuteczności doręczenia względem drugiego z małżonków.

W uzasadnieniu inwestorzy podkreślili, że nie zamierzali zabudować przestrzeni pomiędzy filarami. Organ bezpodstawnie zakwalifikował murki o wysokości ośmiu cegieł, pełniących rolę balustrad jako ściany dobudowanego pomieszczenia. Zadaszenie nie jest konstrukcyjnie połączone z bryłą budynku. Zostało ono posadowione jedynie na filarach. Nie może więc być mowy o dodatkowym pomieszczeniu. Inwestor wykonał jedynie zadaszenie nad tarasem a to nie może być traktowane jako wykonanie robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 prawo budowlane. Nie jest to budowa (art. 3 pkt 6 ustawy) ani odbudowa, nadbudowa czy rozbudowa, gdyż nie ulegają zmianie podstawowe parametry istniejącego budynku mieszkalnego (powierzchnia zabudowy, użytkowa, kubatura, wysokość). Zadaszenie nie stanowi robót budowlanych, gdyż nie jest przebudową, montażem, remontem czy rozbiórką. Organ powinien rozważyć, czy nie należałoby zastosować art. 50 -51 prawo budowlane, traktując to jako roboty budowlane, które nie są budową. Ostatecznie można rozważyć zastosowanie art. 49b prawa budowlanego (ewentualne potraktowanie zadaszenia jako wiaty), co pozwoliłoby zastosować zryczałtowaną opłatę legalizacyjną.

Zdaniem inwestora zadaszenie nie stanowi budowy ani robót budowlanych, dla których wymagane byłoby pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie. Inna ocena wykonanych robót prowadzi do naruszenia podanych przepisów prawa budowlanego jak i procedury- art. 6,7,8,11, 75 § 1, 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, tj. naruszenia zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania, właściwego gromadzenia i oceny materiału dowodowego, zastosowania właściwych przepisów i sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji. Ponadto w decyzji niewłaściwie oznaczono organ (zamiast Powiatowego Inspektora podano Inspektorat), nie zastosowano pieczęci urzędowej i błędnie wskazano podstawę prawną decyzji (brak przywołania aktualnego oznaczenia tekstu jednolitego kpa). Organ naruszył też art. 40 i następne kpa przez doręczenie przesyłki zaadresowanej do obojga małżonków, do rąk jednego z małżonków.

Decyzją [...][...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktycznie dokonane przez organ I instancji, iż zadaszenie tarasu oparte na 6 murowanych słupach z cegły klinkierowej (z pełną ścianą z jednej strony, ze ścianą częściowo wypełnioną luksferami, od strony ogrodu od strony działki 1727 ze ścianą z 9 warstw cegły) dokonane zostało w ramach samowoli budowlanej i wskazał, że [...] r. wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego przez zabudowę tarasu na działce 1731 przy ul. [...]. W związku z brakiem reakcji na przypomnienie o możliwości legalizacji zabudowy tarasu (po uprzednim wydaniu postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawo budowlane i zobowiązaniu do przedłożenia stosownych dokumentów określonych w tym przepisie) zasadne było wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i 4 prawo budowlane. Zdaniem organu wykonane zadaszenie tarasu i jego zabudowa jest rozbudową budynku, gdyż w wyniku tych robót zwiększono kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość i szerokość obiektu, natomiast rozbudowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że strony były poinformowane o skutkach niedostarczenia dokumentów pozwalających na legalizację samowoli budowlanej. Samo uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy do pozytywnego dla inwestora zakończenia postępowania legalizacyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutów formalnych organ podkreślił, że wprawdzie błędnie określono w decyzji organ jako inspektorat, to decyzję podpisał powiatowy inspektor nadzoru budowlanego i uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Przepis art. 107 § 1 kpa nie wymaga opatrzenia decyzji okrągłą pieczęcią i jej brak nie może dyskwalifikować decyzji. Odnośnie do naruszenia art. 40 § 3 kpa organ zauważył, że oboje małżonkowie wnieśli odwołanie, co pozwala domniemywać, że decyzja została doręczona stronom. Nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, nieaktualne oznaczenie ogłoszonego tekstu jednolitego kpa.

Organ zwrócił też uwagę na treść decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że dotyczy ona rozbudowy budynku mieszkalnego przez zabudowę tarasu. Wprawdzie nie jest to dowód na wykonanie zabudowy tarasu, ale niewątpliwie nie jest to daszek nad tarasem, o którym wspominał skarżący w związku ze staraniami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze na tę decyzję skarżący H. S. zarzucił:

1. naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wykonanie zadaszenia tarasu od strony ogrodowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie bliźniaczej, w [...], działka nr 1731 stanowi samowolę budowlaną polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego o dodatkowe pomieszczenie;

2. naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że na wykonanie zadaszenia tarasu od strony ogrodowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie bliźniaczej, w [...], działka nr 1731, nawet gdyby nie traktować go jako rozbudowy budynku, wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę;

3. naruszenie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której organ odwoławczy przyjmuje, że nawet gdyby nie traktować przedmiotowego zadaszenia tarasu jako rozbudowy budynku, wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę;

4 . naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i umarzającej postępowanie w całości pomimo stwierdzenia przez organ odwoławczy wielu uchybień natury proceduralnej i materialnej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji;

5. naruszenie art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, pomimo wskazania w odwołaniu wadliwości postępowania dowodowego organu pierwszej instancji (wadliwość ustaleń notatki z oględzin) oraz całkowitego pominięcia przez ten organ dowodów wskazanych przez skarżącego;

6. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 kpa oraz art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym utrzymaniu w mocy nakazu rozbiórki bez uprzedniej analizy stosownych przepisów prawnych i sytuacji faktycznej oraz błędnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji bez wcześniejszego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

7. naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak w decyzji organu pierwszej instancji oznaczenia organu ją wydającego, brak zastosowania pieczęci urzędowej oraz wskazanie w niej błędnej podstawy prawnej nie ma wpływu na rozstrzygniecie owej decyzji;

8. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym odstąpieniu przez organ odwoławczy od sporządzenia wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;

9. naruszenie art. 40 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków, do rąk jednego z małżonków, przesądza o skuteczności doręczenia względem drugiego z małżonków oraz na przyjęciu, że złożenie odwołania przez stronę, do której decyzji nie doręczono konwaliduje naruszenie zasad doręczania decyzji administracyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął zarzuty i podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazał na błędne ustalenie, że zadaszenie tarasu jest rozbudową, że inwestor planował wstawienie okien i drzwi (przy braku technicznych możliwości). Wskazano, że dwie ściany i schody z tarasu były już wcześniej istniejącymi elementami, więc twierdzenie, że obecnie powstały jest błędne. Skarżący podkreślił, że zadaszenie nie jest konstrukcyjnie połączone z bryłą budynku. Opiera się ono na filarach. To przeczy ocenie, że doszło do rozbudowy obiektu. Zadaszenie nie może być traktowane jako wykonanie robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 prawa budowlanego. Nie jest to budowla zdefiniowana w art. 3 pkt 6 ustawy. Nie doszło do zmiany podstawowych parametrów istniejącego budynku. Zadaszenie tarasu jest realizacją uprawnień właściciela nieruchomości. W tych warunkach nie było podstaw do nakazania rozbiórki. Skarżący wskazał na ewentualne rozważenie zastosowania art. 50 -51 prawa budowlanego. W konsekwencji błędnych ustaleń i ich oceny doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 6,7,8, 75 § 1, 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, art. 11 i 107 § 3 kpa.

Podtrzymano też zarzuty dotyczące wadliwego określenia organu, braku okrągłej pieczęci i wadliwego powołania danych dotyczących publikacji tekstu jednolitego kpa oraz błędnego doręczenia decyzji organu I instancji. W konsekwencji organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji.

Nie ma też podstaw do czynienia skarżącemu zarzutów odnośnie treści decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, Baza orzeczeń LEX nr 478287).

W rozpoznawanej sprawie sporne okazało się zakwalifikowanie wykonanych robót.

Roboty te stanowiły zdaniem organów rozbudowę obiektu mieszkalnego, która spowodowała zmianę jego kształtu i wymiarów.

Według skarżącego roboty nie stanowiły wykonania budynku ani budowli lecz były robotami, wobec których ewentualnie można było rozważać zastosowanie art. 50 i następnych prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. W okolicznościach przedmiotowej sprawy roboty budowlane doprowadziły do powstania obiektu lub jego części, gdyż doszło do zmiany kształtu budynku mieszkalnego. To implikuje konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych opisanym postanowieniem z [...]r., wydanym w procesie legalizacji, wzywającym do przedłożenia projektu budowlanego z opiniami, uzgodnieniami i inną dokumentacją oraz na wypadek braku planu miejscowego, decyzji o warunkach zabudowy i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawione okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec skarżącego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Przepis art. 48 prawa budowlanego ma zastosowanie do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tryb wskazany w art. 50 ust. 1 powołanej ustawy ma natomiast zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, do robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Brzmienie art. 48 i 50 prawo budowlane prowadzi do wniosku, że użyte w art. 50 prawa budowlanego wyrażenie ustawowe, "w przypadkach innych niż", oznacza wyraz odmienności unormowań poszczególnych stanów faktycznych. Przepis art. 48 Prawa budowlanego dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast, gdy w wykonane roboty budowlane nie doprowadziły do powstania takiego obiektu lub jego części, to występuje przypadek "inny" niż przewidziane w art. 48 Prawa budowlanego, wobec czego zastosowane ma przepis art. 50 – 51 tego prawa. Każdy przypadek wykonania obiektu budowlanego wiąże się wykonywaniem robót budowlanych lecz nie każda robota budowlana prowadzi do powstania obiektu budowlanego.

Prowadzenie robót budowlanych jest pojęciem szerszym i w zakresie tego pojęcia zawierają się także przypadki określone w art. 48. Z tych względów ustawodawca w art. 50 stanowi o prowadzeniu robót budowlanych innych niż te, o których mówi art. 48. W słowniczku pojęć ustawowych w tym zakresie wyjaśnia się, że przez roboty budowlane należy rozumieć "budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Można zatem twierdzić, że zbiorcze pojęcie prowadzenia robót budowlanych obejmuje: budowę, montaż, rozbiórkę i remont obiektów budowlanych. Uprawniony więc jest pogląd, że art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego odnosi się do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 tego prawa. W tych okolicznościach nie było podstaw by organ zastosował art. 50 i 51 prawa budowlanego.

Zastosowanie trybu z art. 50-51 powołanej ustawy jest generalnie wyłączone w stosunku do robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, które stanowią budowę obiektu budowlanego lub jego części (zob. szerzej Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 541-542; Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s. 144).

W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Prawidłowe było ustalenie organu co do charakteru obiektu podlegającego rozbiórce oraz to, że zasadnicze warunki legalizacji określone w postanowieniu nie zostały spełnione, co uzasadniało w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Zauważyć trzeba przy tym, że o skutkach niedopełnienia wyznaczonych obowiązków inwestor został pouczony w opisanym wyżej postanowieniu organu I instancji. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że nie znalazł potwierdzenia zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 3 pkt 1 tej ustawy.

Nie ma uzasadnienia zarzut, że organ popełnił błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na uznaniu, że inwestor zamierzał zabudować przestrzenie między filarami, drzwiami i oknami co nie było w istocie planowane przez inwestora w świetle oceny charakteru obiektu.

Z jednej strony przeczy temu stanowisko samego inwestora o zamiarze stworzenia ogrodu zimowego, a ponadto w części taras jest zabudowany luksferami i nie ma przeszkody technicznej, by takie wypełnienie zastosować bądź zamontować okna i drzwi. Skośne zadaszenie nie stanowi ku temu przeszkody. Ponadto sam fakt kształtu stworzonej bryły świadczy, że prawidłowo ustalono, że doszło do zabudowy tarasu będącej rozbudową obiektu.

Nie ma żadnych dowodów, by twierdzić, że wykonana rozbudowa była dobudową do już istniejących starych ścian na tarasie (ze zdjęć wynika, że jest to nowy, jednorodny materiałowo i wizualnie obiekt).

Stanowisko, że murki stanowią jedynie balustradę także nie może być uwzględnione. Murki ograniczają powierzchnię i nie jest uzasadniony zarzut, że brakuje podstaw do nazwania ich ścianami. Murki wraz z filarami konstrukcyjnie i wizualnie tworzą ścianę, częściowo nie wypełnioną.

Trudno uznać za przekonujące twierdzenie, że zadaszenie nie jest konstrukcyjne połączone z bryłą budynku, skoro taras jest połączony trwale z budynkiem i konstrukcja obiektu tworzy całość o określonej powierzchni.

Nie można uznać, że wykonane prace stanowią tylko zadaszenie obiektu. Wykonane roboty budowlane polegające na budowie obiektu, który zmienił podstawowe parametry istniejącego budynku, stanowią rozbudowę a dla takich robót wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W badanym stanie faktycznym nie chodzi o sam dach, jego kształt czy wymiary, ale wyraźnie zakreśloną powierzchnię kubaturową.

Nie jest to też wiata na co wskazuje skarżący. Nie miał więc organ obowiązku rozważać innej kwalifikacji wykonanych robót, skoro dokonane ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że doszło do rozbudowy obiektu przez zabudowę tarasu.

Wprowadzoną w aktualnym stanie prawnym zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Postępowanie legalizacyjne zostało zainicjowane przez organ I instancji w niniejszej sprawie.

Postanowienie z [...] r. zawierało także pouczenie wynikające z art. 48 ust. 4 – prawa budowlanego, o wydaniu nakazu rozbiórki w przypadku nie wykonania wymienionych obowiązków w zakreślonym terminie.

Aby uznać za spełnione przesłanki wynikające z art. 48 ust. 3 – prawa budowlanego, skarżący winien był wykonać w zakreślonym terminie wszystkie nałożone na niego obowiązki wynikające z postanowienia a tego nie wykonał a treść decyzji o warunkach zabudowy dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego przez zabudowę tarasu a nie jedynie jego zadaszenia.

Zgodnie z ustaleniami organów nadzoru budowlanego, wykonane przez inwestorów roboty budowlane zrealizowane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Skarżący prezentując inny pogląd na ustalenia organu i zastosowaną podstawę prawną wydanej decyzji, w konsekwencji sformułował zarzuty natury formalnej wymienione w skardze.

Wobec uznania, że organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy jak i zastosował właściwe przepisy prawa, formułowane zarzuty proceduralne nie zasługują na uwzględnienie (art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 136 kpa, art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, art. 107 § 1i 3 kpa).

Organ zasadnie też podkreślił, że skoro strona skorzystała z przysługującego jej prawa do odwołania i nie poniosła żadnych negatywnych skutków procesowych związanych z ewentualnie wadliwym doręczeniem decyzji, zarzut w tym przedmiocie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Podobnie na ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia wskazanie jako organu "inspektoratu" zamiast "inspektora" skoro decyzja została prawidłowo podpisana. Nie dyskwalifikuje również decyzji brak okrągłej pieczęci organu.

Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.