Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1501/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 23 ust. 1, par. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 15 poz 80
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz  właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Sławomir Fularski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi P.S. na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] lutego 2012 r., Wojskowa Komisja Lotniczo - Lekarska (WKLL) w [...], działając na podstawie art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 15, poz. 80, dalej jako "rozporządzenie MON z dnia 8 stycznia 2010 r."), w wyniku skierowania Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], wobec rozpoznania: 1. przewlekłej choroby [...] (§ 43 p.5), 2. [...] (§ 39 p.1),

3. zaburzeń nerwicowych nieznacznie upośledzających [...] (§ 66 p.1), 4. [...] upośledzenia [...] (§ 21 p.1),

5. przebytego złamania kości [...] wygojonego bez zaburzeń [...] (§ 26 p.5) - w zastosowaniu, 6. [...] (§ 59 p.1), 7. przebytego toksycznego uszkodzenia [...] (§ 44 p.15), 8. okresowej [...] bez innych cech nieprawidłowej [...] (§ 44 p. 10), 9. okresowego zespołu bólowego [...] (§ 34 p.5, § 62 p.1) uznała P. S. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, ustalając kategorię zdrowia Z (według grupy [...]).

WKLL w [...] w uzasadnieniu wskazała, że orzeczenie wydano na podstawie opinii służbowo - lekarskiej, odpisu przebiegu służby wojskowej, karty informacyjnej z Kliniki Chorób Wewnętrznych WIML Nr ([...] z dn. [...] sierpnia 2004 r.) i aktualnych badań specjalistycznych.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł P. S. Odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydanie orzeczenia uznającego go za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej z uwagi na jego stan zdrowia. Zakwestionował rozpoznanie w pdpkt 1 orzeczenia podnosząc, że organ wpisał przewlekłą chorobę [...] (§ 43 p.5), podczas gdy powinien wskazać § 43 p.8 z uwagi na stwierdzenie przez lekarza internistę przewlekłej choroby [...]. Zakwestionował również pdpkt 3, bowiem organ zamiast § 66 p.1 winien wskazać § 66 p. 2 ponieważ [...] stwierdził po badaniu zaburzenia [...]; ponadto całkowicie została pominięta opinia lekarza [...], który orzekł o niezdolności, wskazując rozpoznanie - reakcja [...] § 67 p. 2. Dodatkowo odwołujący się podniósł, że jest pod opieką lekarza [...] na potwierdzenie czego dołączył kserokopię historii choroby. Ostatni z zakwestionowanych przez odwołującego to pdpkt 6, w którym organ wskazał § 59 p. 1, podczas gdy winien być wskazany § 59 p. 2 (niezdolny – [...]).

W konkluzji odwołania P. S. wskazał, że rozporządzenie MON z dnia [...] stycznia 2010 r. stanowi między innymi o tym, aby do zawodowej służby wojskowej były powoływane i pełniły ją osoby posiadające stan zdrowia odpowiadający warunkom zawodowej służby wojskowej, którego on nie spełnia. Zdaniem odwołującego popełnione zaś przez organ ww. błędy dyskwalifikują w całości treść orzeczenia.

Wojskowa Komisja Lekarska Sił Powietrznych (WKLSP) w [...] po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a w związku z art. 5 ust. 1, ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.) i § 8 pkt 5, § 7 pkt 1 lit. a oraz § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że wezwał odwołującego do stawienia się w komisji w celu przeprowadzenia specjalistycznych badań lekarskich niezbędnych do rozpatrzenia odwołania. Przedmiotowe wezwanie zostało przekazane odwołującemu się najpierw telefonicznie przez pracownicę komisji, a widząc brak reakcji z jego strony wystosowano w dniu [...] kwietnia 2012 r. wezwanie pisemne, które zostało odebrane w dniu [...] kwietnia 2012 r. P. S. nie stawił się jednak do komisji w celu przeprowadzenia jego badań i wobec tego wniesione odwołanie rozpatrzono kierując się postanowieniami § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., tj. w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.

Odnosząc się do zarzutu wskazanej przez odwołującego błędnej kwalifikacji stwierdzonej w orzeczeniu dotyczącej choroby [...], organ odwoławczy zauważył, że § 43 pkt 5 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia zawiera chorobę [...], której wystąpienie w grupie osobowej II oznacza zdolność żołnierza, u którego to schorzenie występuje, do zawodowej służby wojskowej. Wskazywana zaś przez odwołującego kwalifikacja tego schorzenia z § 43 pkt 8 oznaczałaby przebytą [...]. Wyniki znajdującego się zaś w aktach badania [...] z dnia [...] listopada 2011 r. przeczą zaistnieniu takiego zabiegu [...].

Z kolei odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji stwierdzonych zaburzeń [...] jako ułomności z § 66 pkt 1 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, zamiast z § 66 pkt 2 lub § 67 pkt 2 organ zauważył, że zarówno choroba z § 66 pkt 1 jak i z § 66 pkt 2 oznacza zdolność orzekanego na obecnym etapie jego leczenia do zawodowej służby wojskowej. Z dostarczonej bowiem przez odwołującego dokumentacji medycznej o leczeniu w poradni zdrowia [...] wynika, że wymieniony leczył się w tej placówce dopiero od 2 miesięcy, co oznacza zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia dotyczącymi § 67 pkt 2, że rozpoznanie z tego paragrafu można postawić jedynie w sytuacji, gdy orzekany mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych trwających 9 miesięcy nie rokuje istotnej poprawy. Sytuacja taka w przypadku orzekanego nie wystąpiła i stąd przyjęta w zaskarżonym orzeczeniu WKLL w [...] kwalifikacja tej ułomności jest słuszna. Natomiast przyjęta w zaskarżonym orzeczeniu kwalifikacja stwierdzonej [...] jest słuszna, dlatego, że w badaniu specjalistycznym, jak i w przedstawionej dokumentacji medycznej nie stwierdzono powikłań narządowych spełniających kryteria z § 59 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia. W związku z powyższym orzeczenie organu pierwszej instancji należy utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S. (dalej jako skarżący) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie art. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. (Dz. U. nr 179 , poz. 1750 z późn. zm.) i innych oraz wytycznych wynikających z rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. wraz z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że skarżący jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej, brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego (dokumentacji medycznej), a także dokonania jego oceny w sposób dowolny. Nadto skarżący zarzucił organowi brak dokładnego zbadania i zapoznania się z dokumentację medyczną zgromadzoną w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji błędne uznanie, że jest on zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 80 i art. 81 K.p.a.

Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jego stan zdrowia jest poważny, ma bowiem wiele jednostek chorobowych, w tym przewlekłych, dotyczących zarówno zdrowia fizycznego, jak i [...]. Wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest obszerny, natomiast organy obu instancji zapoznały się z dokumentacją medyczną w sposób pobieżny, popełniając przy tym wiele błędów dotyczących oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ustosunkowując się do treści zaskarżonego orzeczenia, skarżący podkreślił, że nie mógł się stawić w komisji w celu przeprowadzenia specjalistycznych badań lekarskich z uwagi na stan zdrowia, na dowód czego przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2012 r.

Skarżący podniósł, że z wyników badań znajdujących się w aktach sprawy wynika wprost diagnoza: przewlekła choroba [...], w związku z czym został przez lekarza zakwalifikowany jako niezdolny do służby. Odnośnie stwierdzonych zaburzeń [...] skarżący wskazał, że również mają one charakter zdecydowanie przewlekły, przekraczający znacznie wskazany przez organ okres 9 miesięcy. W przypadku skarżącego ma miejsce sytuacja, że pomimo leczenia i innych działań readaptacyjnych trwających 9 miesięcy nie rokuje ona istotnej poprawy. Od 2008 r. skarżący jest bowiem pod opieką specjalistycznej poradni zdrowia [...]. Również obecnie jest cały czas prowadzony proces leczenia [...], z wniosków zaś lekarza [...] wynika, że skarżący jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W konkluzji skarżący wskazał, że pełnił służbę w jednostce służby [...], co stanowi w służbie wojskowej wyższą kwalifikację i jest obwarowane bardziej surowymi wymogami dotyczącymi stanu zdrowia żołnierza zarówno fizycznego, jak i [...], co przy ogólnej ocenie przez organy obu instancji w ogóle nie zostało wzięte pod uwagę. Organy orzecznicze dokonały zatem swoich ustaleń w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, opartą w głównej mierze na własnych domniemaniach, przy tym nie zapoznając się z dokumentacją i wnioskami z niej płynącymi, w tym przede wszystkim wnioskami lekarskimi. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 309/08, skarżący wskazał, że wydanie orzeczenia powinno poprzedzać przeprowadzenie postępowania dowodowego w trakcie którego organ, z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, musi w sposób wyczerpujący nie tylko zgromadzić, ale i rozważyć cały niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ uznał je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja czy też inny akt nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek uwzględnić z urzędu wadliwości kontrolowanego aktu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej.

W ramach tak pojętej kontroli sądowej, m. in. aktów organów administracji wojskowej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

Zasady określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określone zostały w rozporządzeniu MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Zgodnie z treścią § 23 ust. 1 tego rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Z ust. 2 ww. przepisu wynika z kolei, że jeżeli do wydania orzeczenia są niezbędne dodatkowe dokumenty, wojskowa komisja lekarska pisemnie wzywa żołnierza zawodowego do ich dostarczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do dostarczenia dokumentów wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów (§ 23 ust. 3). Z § 30 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

Zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej przed wojskowymi komisjami lekarskimi podlega reżimowi prawnemu określonemu przez Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana jako "K.p.a"), który zawiera ujednolicenie wymagań dotyczących prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną K.p.a. - art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

O ile więc organ administracji nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Merytoryczna ocena rozpoznania medycznego dokonana przez uprawnionych lekarzy, nie może być bowiem poddana kontroli sądu administracyjnego.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności żołnierza była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

W ocenie Sądu, orzeczenie WKLSP w [...], podjęte w przedmiotowej sprawie, spełnia te kryteria i odpowiada prawu.

Przede wszystkim zauważyć należy, że w związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu organ pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wezwał skarżącego do stawienia się do WKLL w [...] w dniu [...] maja 2012 r. w celu przeprowadzenia specjalistycznych badań lekarskich niezbędnych do rozpatrzenia odwołania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ww. wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2012 r. (k. 70). Skarżący nie stawił się jednak do komisji w celu przeprowadzenia badań, jak również do wyznaczonego terminu badania nie przedstawił przyczyny swojej nieobecności. Dopiero zaś na etapie skargi do Sądu przedstawił kserokopię zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu [...] maja 2012 r., potwierdzającego jego chorobę w okresie od [...] maja 2012 r. do [...] maja 2012 r. i niezdolność do udziału w czynnościach prawnych. Zauważyć przy tym wypada, że aż do wydania przez organ odwoławczy orzeczenia z dnia [...] maja 2012 r. nie poinformował on WKLSP w [...] o przyczynie swojej nieobecności w wyznaczonym wezwaniem terminie, tj. [...] maja 2012 r. Nie zgłosił się również do WKLSP w [...] po upływie niezdolności określonej w zaświadczeniu lekarskim. W takiej sytuacji wniesione odwołanie prawidłowo rozpatrzono kierując się postanowieniami § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., tj. w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. W związku z powyższym wezwaniem skarżącego trudno odmówić organowi podjęcia wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy i zebrania w wyczerpujący sposób materiału dowodowego w celu wydania orzeczenia.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy w wyczerpujący sposób odniósł się do argumentów skarżącego i w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji stwierdzonej w orzeczeniu dotyczącej [...], organ odwoławczy zauważył, że § 43 pkt 5 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia zawiera chorobę [...], której wystąpienie w grupie osobowej II oznacza zdolność żołnierza, u którego to schorzenie występuje do zawodowej służby wojskowej. Wskazywana zaś przez skarżącego kwalifikacja tego schorzenia z § 43 pkt 8 oznaczałaby przebytą [...]. Wyniki znajdującego się zaś w aktach badania [...] z dnia [...] listopada 2011 r. przeczą zaistnieniu takiego zabiegu [...]. Należy również w tym miejscu zauważyć, że zapis rozpoznania lekarza tj. "[...]" odpowiada zapisowi § 43 p. 5 zał. nr 1 rozporządzenia o treści: "[...]". Nadto dokonana przez organ kwalifikacja jest tym bardziej uzasadniona z uwagi na fakt, że § 43 zał. nr 1 do rozporządzenia nie zawiera ułomności określonej zapisem lekarza.

Organ odniósł się również do zarzutu błędnej kwalifikacji stwierdzonych zaburzeń [...] jako ułomności z § 66 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., zamiast z § 66 pkt 2 lub § 67 pkt 2. Organ wyjaśnił, że zarówno choroba z § 66 pkt 1, jak i z § 66 pkt 2 oznacza zdolność orzekanego na obecnym etapie jego leczenia do zawodowej służby wojskowej. Z dostarczonej zaś przez skarżącego dokumentacji medycznej o leczeniu w poradni zdrowia [...] wynika, że wymieniony leczył się w tej placówce dopiero od 2 miesięcy, co oznacza zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia dotyczącymi § 67 pkt 2, że rozpoznanie z tego paragrafu skutkujące zaliczeniem do kat. N można postawić jedynie w sytuacji, gdy orzekany mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych trwających 9 miesięcy nie rokuje istotnej poprawy. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy historii choroby wynika wprawdzie fakt wizyty skarżącego w Poradni [...] w [...] już w dniu [...] sierpnia 2008 r., niemniej jednak następne wizyty miały miejsce dopiero [...] listopada 2011 r., [...] grudnia 2011 r. oraz [...] lutego 2012 r. Tak więc, w chwili wydawania orzeczenia czy to przez organ pierwszej instancji ([...] lutego 2012 r.), czy to przez organ drugiej instancji ([...] maja 2012 r.) nie miała miejsca sytuacja leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych trwających 9 miesięcy nie rokująca istotnej poprawy. Uznać bowiem należy, że skarżący, pomijając incydentalną wizytę u [...] w dniu [...] sierpnia 2008 r., podlegał takiemu leczeniu dopiero od [...] listopada 2011 r. Aby zaś przedmiotową ułomność uznać za przypadek z § 67 p. 2 musiałaby zaistnieć sytuacja leczenia się skarżącego z tego powodu przez okres co najmniej 9 miesięcy bez istotnej poprawy. Skoro po wizycie u [...] mającej miejsce w dniu [...] sierpnia 2008 r., skarżący ponownie podjął leczenie dopiero w dniu [...] listopada 2011 r., oznacza to, że po wizycie z [...] sierpnia 2008 r. musiała nastąpić poprawa jego zdrowia.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącego wyjaśnił również, że przyjęta w orzeczeniu WKLL w [...] kwalifikacja stwierdzonej [...] jest prawidłowa, bowiem zarówno w badaniu specjalistycznym, jak i w przedstawionej dokumentacji medycznej nie stwierdzono powikłań narządowych spełniających kryteria z § 59 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Zauważyć w tym miejscu wypada, że skarżący nie przedstawił żadnej konkretnej argumentacji potwierdzającej jego twierdzenie o dokonanej przez organy błędnej kwalifikacji w tym zakresie.

W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący rażącego naruszenia przez organy art. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego w skardze. Organy dokonały swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów, a ich uzasadnienia należy uznać za wystarczające. Tym samym stwierdzić należy, że dokonana przez organy kwalifikacja zdolności żołnierza była zgodna z przepisami prawa.

Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.