Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 978/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na uchwałę Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz ustalenia stawki tej opłaty postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości [...] zł (słownie: [...]).


UZASADNIENIE

Rada Gminy [...] w dniu 14 września 2015 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz ustalenia stawki tej opłaty.

W dniu 15 czerwca 2016 r. [...] [...] wezwał Radę Gminy [...]

do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały nr [...] z dnia

14 września 2015 r. poprzez zmianę sposobu ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jako iloczynu zużytej wody z danej nieruchomości.

Z uwagi na brak odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dopiero w dniu 16 sierpnia 2016 r. [...] [...] wniósł skargę

na wskazaną na wstępie uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały nr [...]

z dnia 14 września 2015 r. (§ 3, 4 i 7uchwały).

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w [...], w której prowadzony jest Ośrodek Wypoczynkowy "[...]". Na mocy art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016,

poz. 250 - zwanej dalej: "u.c.p.g.") oraz na mocy ww. uchwały jest zobowiązany

do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które powstają

w związku z funkcjonowaniem ośrodka.

Zdaniem [...]a Zapadki sposób ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustanowiony w zaskarżonej uchwale i uchwale Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 29 lutego 2016 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi

z nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz sposób ustalenia stawki

tej opłaty jest krzywdzący, nie odzwierciedla faktycznej ilości odpadów "produkowanych" przez podmioty zobowiązane do uiszczania opłat oraz nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi kosztami utylizacji odpadów.

Następnie skarżący zauważył, że przyjęty w uchwale nr [...] z dnia

14 września 2015 r. sposób ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest z gruntu błędny i nie odpowiada faktycznym kosztom utylizacji odpadów przez gminę, w szczególności biorąc pod uwagę liczbę "produkowanych" odpadów przez nieruchomość strony. Skarżący zauważył również, że w okresie

od kwietnia do końca października (tzn. w zasadniczym okresie funkcjonowania ośrodka), z OW [...] w [...] tygodniowo wywożone są 2 kontenery

o poj. 1100 I. Miesięcznie liczba odpadów kształtuje się zatem na poziomie

8800 - 11000 I (w zależności od liczby tygodni w miesiącu, w których następuje wywóz nieczystości). Tymczasem miesięczny koszt wywozu nieczystości stałych wynosić ma, w oparciu o ww. uchwałę, kwotę [...] zł. W ocenie skarżącego suma ta jest nieadekwatna i rażąco zawyżona w stosunku do faktycznych kosztów ponoszonych przez Gminę w z związku z koniecznością utylizacji odpadów.

Zdaniem skarżącego sam sposób klasyfikacji nieruchomości wg zużytej wody jest z gruntu niejasny, w szczególności uwzględniając konieczność dokonywania procentowych odliczeń od zużycia wody. W efekcie nałożone opłaty mają charakter kolejnej daniny na rzecz gminy, albowiem rzeczywiste koszty ponoszone w związku

z utylizacją nieczystości są nieadekwatne do ponoszonych opłat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko dotyczące kwestii związanych z ustaleniem wysokości kwestionowanej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.

- zwanej dalej: "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia

8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 - zwanej dalej: "u.s.g.") akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Zgodnie

z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z brzmienia przytoczonych na wstępie przepisów wynika, że sądem właściwym w sprawach skarg na akty prawa miejscowego (uchwały) jest wojewódzki sąd administracyjny. Uchwała organu gminy może być zaskarżona do sądu

(po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia), o ile narusza ona interes prawny lub uprawnienie. Skargę może wnieść każdy czyj interes prawny

lub uprawnienie został naruszony przez uchwałę. Przy czym zauważyć należy,

że na wnoszącym skargę ciąży obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

NSA w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 703/09 (LEX nr 552947) wskazał, że przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała Nr [...] Rady Gminy

w [...]u z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz ustalenia stawki tej opłaty jest aktem prawa miejscowego, wydanym przez Radę Gminy [...] m. in. na podstawie

art. 6j ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b, art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6k ust. 3 u.c.p.g. oraz art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 u.s.g. Strona skarżąca zaś zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 57 § 4 p.p.s.a. przed zaskarżeniem uchwały wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa

w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Podkreślić należy, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy

i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny

z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

W ocenie sądu [...] [...] wykazał, że ma interes prawny we wniesieniu przedmiotowej skargi, skoro jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w [...], co skutkuje tym, że ciążą na nim obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku, w tym ponoszenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Ponadto, ww. przepisy wymagają, oprócz wykazania interesu prawnego, wykazania naruszenia tegoż interesu przez przepisy zaskarżonej uchwały, które naruszają obowiązujące prawo, tj. konkretne przepisy prawa. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, aby jego interes prawny został naruszony przez przepisy zaskarżonej uchwały, które byłyby sprzeczne z prawem.

Wskazać zatem należy, że jednym z zadań gminy jest stworzenie systemu postępowania z odpadami komunalnymi. A w związku z tym gminy są zobowiązane do utrzymywania czystości i porządku w gminach, w tym w ich kompetencjach leży wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

a potwierdzają to obowiązujące przepisy, w tym przepisy stanowiące podstawę prawną zaskarżonej uchwały.

Stosownie do art. 3 ust. 1 u.c.p.g. utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Na podstawie art. 6 c ust. 3 u.c.p.g. uchwała, o której mowa powyżej, może dotyczyć wszystkich właścicieli nieruchomości lub właścicieli określonych nieruchomości,

w szczególności nieruchomości na których jest prowadzony określony rodzaj działalności.

Stosownie do art. 6j ust. 3 u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Art. 6j ust. 3a stanowi, że przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2, na których są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 196 i 822) dopuszcza się, aby opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiła iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa

w art. 6k ust. 1 pkt 1.

Natomiast na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat

na obszarze gminy.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem wprost, że w niniejszej sprawie organ posiadał nie tylko uprawnienie do wydania zaskarżonej uchwały,

ale przede wszystkim miał obowiązek jej wydania, co uzasadnia przepis

art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Właśnie ten przepis zobowiązuje radę gminy do wydania uchwały, której przedmiotem uchwały ma być wybór jednej z metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne - spośród określonych

w art. 6j ust. 3 oraz ust. 3a.

Zgodnie z art. 6r ust. 1 u.c.p.g. przedmiotowa opłata stanowi dochód gminy

i może być przeznaczona na cele wynikające z art. 6r ust. 2, ust. 2a, ust. 2b i 2c u.c.p.g., tj. z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina pokrywa koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi.

Treść zaskarżonej uchwały odpowiada powyższym przepisom.

Reasumując, wskazać należy, że obowiązkiem strony skarżącej jest takie sformułowanie skargi, aby wynikało z niej, które konkretnie przepisy uchwały skarży

i które przepisy tej uchwały naruszają jej interes prawny lub uprawnienie i na czym owo naruszenie polega. Wobec tego, że skarżący nie wskazał, jakie przepisy prawa zostały naruszone przez zaskarżoną uchwałę, skargę należało odrzucić.

Zdaniem sądu, strona skarżąca dążąc do wykazania naruszenia swojego interesu prawnego winna wykazać to naruszenie przez konkretne przepisy badanej uchwały, które naruszają jej interes prawny lub uprawnienie, które są chronione przez prawo. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach ze skargi złożonych

na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. sąd administracyjny nie działa z urzędu, lecz orzeka w granicach naruszonego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez konkretny przepis zaskarżonej uchwały, sąd może orzec

o stwierdzeniu jej nieważności (co oczywiście w konkretnym przypadku może odnosić się do wszystkich przepisów uchwały).

Wobec powyższego w stanie faktycznym rozpoznawanej spawy sąd badając zaskarżoną uchwałę co do jej zgodności z prawem, nie stwierdził by doszło

do naruszenia przepisów prawa, a tym samym do naruszenia interesu prawnego

ub uprawnienia strony skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a, skargę odrzucił, zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie na rzecz strony skarżącej całego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...] zł.