Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 265/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Informacja prasowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] cofającą E. M. zezwolenie nr [...] z [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwo, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży to jest w restauracji "A" w R. przy ul. [...].

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

[...] r. wydano E. M. zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwo. Ponieważ [...] r. E. M. zwróciła się o dokonanie zmiany zezwolenia poprzez poszerzenie zakresu działalności o ogródek letni przylegający do posiadanego lokalu gastronomicznego, a [...] r. mieszkańcy budynków przy ulicy [...] od nr [...] do nr [...] w R. złożyli skargę na uciążliwości związane z funkcjonowaniem lokalu "A" w R. przy ulicy [...], pismem z [...] r. nr [...] zwrócono się do Komendanta Powiatowego Policji w R. o potwierdzenie zgłoszonych nieprawidłowości, a także podjęcie odpowiednich działań i przeprowadzenie pod wskazanym adresem wzmożonych kontroli w celu zapewnienia ładu i porządku publicznego, a także o poinformowanie o wynikach podjętych działań. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji poinformował o przeprowadzonych na przełomie 3 miesięcy interwencjach w obrębie lokalu "A" w R. przy ulicy [...] (vide: pismo z [...] r. nr [...]). Te miały miejsce w okresie od [...] r. do [...] r., kiedy to przeprowadzono [...] interwencji w obrębie lokalu "A". Treść zgłoszeń dotyczyła: zakłócania ciszy nocnej, krzyczącej młodzieży, awantur przed lokalem, załatwiania potrzeb fizjologicznych na zewnątrz lokalu, głośnego zachowania się. Ponadto, z odpisu z notatnika służbowego funkcjonariusza KPP w R., wynikało że [...]-[...] r. (godz.00.00 do 1.30) w rejonie lokalu "A" miało miejsce zakłócanie spoczynku nocnego i porządku publicznego krzykami i głośną muzyką. Z interwencji sporządzono notatkę do wniosku o ukaranie z art. 51 § 1 KW o zakłócanie spoczynku nocnego. Podobnie [...]-[...] r. (godz.0.50) w rejonie lokalu "A" miało miejsce zakłócanie porządku publicznego przez dwóch mężczyzn, wobec których nałożone zostały grzywny na podstawie art. 51 § 2 KW. Natomiast [...]-[...] r. (godz.00.00) w rejonie lokalu "A" miała miejsce szarpanina klientów wybiegających z lokalu, z których jeden nieletni znajdował się w stanie nietrzeźwości. Powyższa interwencja zakończyła się mandatem karnym za zakłócanie porządku publicznego, tj. o czyn z art. 51 § 2 KW, a sporządzone z niej materiały dotyczące demoralizacji nieletniego przekazano do Sądu Rejonowego w R. Wydziału Rodzinnego i Nieletnich. Z kolei [...]-[...] r. (godz.3.25) w rejonie lokalu "A" miała miejsce bójka i zakłócanie porządku publicznego. Wobec agresywnego klienta lokalu wystawiono mandaty karne na podstawie art. 51 § 2 i art. 141 KW, sporządzono wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w R. oraz skorzystano z Izby Wytrzeźwień, do której ten został przewieziony.

O zakłóceniach porządku publicznego w okolicy lokalu "A" pismem z [...] r. został również poinformowany Komendant Straży Miejskiej w R.. Zwrócono się w nim także o podjęcie zintensyfikowanych działań i przeprowadzenie pod wskazanym adresem wzmożonych kontroli w celu zapewnienia okolicznym mieszkańcom ciszy i spokoju oraz zapewnienie ładu i porządku publicznego oraz poinformowanie o wynikach podjętych działań.

Wobec posiadania dowodów naruszenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych, pismem z [...] r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwo, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w "A" zlokalizowanej w R. przy ulicy [...].

W trakcie postępowania wyjaśniającego ponownie zwrócono się do Komendanta Powiatowego Policji w R. o udzielenie informacji czy E. M. - przedsiębiorca prowadzący "A" w R. przy ulicy [...] powiadamiała telefonicznie lub pisemnie o zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez w/w punkt, celem podjęcia stosownych interwencji. Z uzyskanej informacji wynikało, że Komendant Powiatowy Policji w R. odnotował 6 zgłoszeń właścicieli lokalu: E. M. i T. M. (vide: pismo KPP w R. z [...] r.). Miały one miejsce [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r.

Ponieważ pismem z dnia [...] r. nr [...] r. organ ponownie zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w R. o:

- informacje - czy w okresie od [...] r. zostały przeprowadzone kolejne interwencje, które miały związek z zakłócaniem porządku publicznego, spokoju i ciszy nocnej przez klientów w/w lokalu, ze szczególnym uwzględnieniem tych mających związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez w/w punkt sprzedaży,

- udzielenie informacji o podjętych wszystkich interwencjach w okresie od [...] r. do [...] , a także o podjętych interwencjach przed otwarciem restauracji "A", tj. w okresie od [...] r. do [...] r.

W odpowiedzi Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w R. pismem z [...] r. nr [...] poinformował, że:

- od dnia [...] r. zostało odnotowanych 8 interwencji związanych z zakłócaniem porządku publicznego, spokoju i ciszy nocnej w okolicy "A" mieszczącej się w R. przy ulicy [...],

- od [...] r. do [...] r. odnotowano 2 interwencje w okolicy w/w lokalu,

- od [...] r. do [...] r. odnotowano 30 interwencji w okolicy w/w lokalu.

Przyczyny interwencji mających miejsce w okresie od [...] r. do [...] r. opisano w piśmie z [...] r. KPP w R.. Dotyczyły one m.in. bardzo głośnego zachowania się (interwencja z [...] r.), awanturującej się kobiety przed lokalem (interwencja z [...] r.), spożywania alkoholu na ławkach między blokami w pobliżu lokalu, nieprzestrzegania zasad współżycia społecznego i porządku prawnego (interwencja z [...] r.), picia alkoholu (interwencja z [...] i [...] r.), osób nietrzeźwych, które po wyjściu z lokalu głośno krzyczą (interwencja z [...] r.) oraz zakłócania ciszy nocnej (interwencja z [...] r., [...] i [...] r. oraz [...] r.).

Ponadto [...] r. w Urzędzie Miasta R. został przeprowadzony dowód w postaci odtworzenia środka dowodowego (zapis monitoringu na płycie CD). Wynikało z niego, że lokal był czynny do godz. 03:30. Między godz. 03:25 a 03:30 w rejonie lokalu znajdował się patrol Policji. Odczytując jego zapis stwierdzono, że [...] r. doszło do zakłócania porządku publicznego, ciszy nocnej i spoczynku mieszkańcom przez przebywające przed lokalem "A" osoby (bezpośrednio pod lokalem i w jego okolicy).

Wobec powyższego pismem z [...] r. nr [...] organ poinformował pełnomocnika strony, że postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu [...] r. dotyczące cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w R. przy ulicy [...], zostało zakończone. W jego toku ustalono, że restauracja "A" w R. przy ulicy [...] swoją działalność rozpoczęła w [...] r. Do [...] r., tj. rozpoczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w w/w punkcie sprzedaży w okresie od [...]r. do [...]r. miało miejsce 19 interwencji policyjnych w konkretnych dniach. Dwa wydarzenia ([...]- [...]r. i [...]-[...] r.) miały związek z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gastronomiczną i sprzedażą napojów alkoholowych. Przeprowadzone interwencje miały bezpośredni związek z funkcjonowaniem lokalu "A". Klienci lokalu zakłócali ład i porządek publiczny oraz spoczynek nocny mieszkańcom ulicy [...] w R., na co wskazywał charakter podjętych naruszeń i ich ocena dokonana przez Policję. Do kolejnych 11 interwencji dochodziło w okresie od [...] r. do [...] r. Dotyczyły one zdarzeń w okolicy lokalu "A" i związane były z zakłócaniem porządku publicznego, spokoju i ciszy nocnej. Tylko 4 z nich zakończyły się pouczeniem osób, które były nietrzeźwe bądź spożywały alkohol w pobliżu lokalu "A". Wprawdzie właścicielka lokalu E. M. podejmowała działania mające na celu zapewnienie porządku ale dopiero po dniu [...] r., tj. po dniu kiedy poinformowano ją o uciążliwościach wynikających z funkcjonowania lokalu "A". Wcześniej nie wykazywała żadnej dbałości o zachowanie porządku i bezpieczeństwa w najbliższej okolicy lokalu "A". Od pierwszej interwencji Policji będącej następstwem zgłoszenia dotyczącego zakłócenia porządku publicznego, do którego doszło [...] r., do dnia [...] r. Komenda Powiatowa Policji odnotowała 30 interwencji, w tym 2 z udziałem nietrzeźwych będących klientami lokalu "A" (zdarzenia zostały potwierdzone notatkami służbowymi). Natomiast prowadząca punkt sprzedaży napojów alkoholowych "A" tylko 5 razy powiadamiała Policję o zakłóceniach porządku publicznego w najbliższej okolicy w/w punktu sprzedaży napojów alkoholowych, tj. dwukrotnie [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. Co istotne jak ustalono E. M. była skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w R. Wydział [...] Karny na karę grzywny w związku z tym, że w dniu [...] r. w lokalu "A" w godzinach 23:00 do godz. 02:00 jako organizator imprezy poprzez odtwarzanie głośnej muzyki zakłócała spoczynek nocny A. K. (vide: wyrok z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt. II W 198/17, [...]). Wobec powyższego Prezydent Miasta R. stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.). W okresie od [...] r. w okolicach lokalu doszło bowiem do zdarzeń o charakterze naruszającym porządek publiczny. W dwóch przypadkach miało to związek z dokonywaną przez lokal "A" sprzedażą napojów alkoholowych (vide: interwencje z [...] i [...] r. oraz [...] i [...] r.). Istniał zatem związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych a zakłócaniem porządku publicznego. Dlatego też decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. cofnął E. M. zezwolenie nr [...] z [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwo, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży to jest w restauracji "A" w R. przy ul. [...].

Nie zgadzając się z powyższym strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w sytuacji gdy stan faktyczny nie dawał podstaw do przyjęcia, że zaistniały przesłanki do cofnięcia zezwolenia oraz brak związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy spożywaniem alkoholu przez gości lokalu, a zakłócaniem porządku;

- naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie jego dowolnej oceny, art. 9 k.p.a. poprzez niewyczerpujące informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, art. 10 poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe rozstrzygnięcie decyzji, art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 24 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia [...] Wydziału Spraw Obywatelskich UM R. D. F..

Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało na treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.). Przepis ten formułuje bowiem spoczywający na przedsiębiorcy obowiązek zorganizowania sprzedaży alkoholu w taki sposób, by klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Równocześnie analiza tego przepisu pozwala organowi cofnąć przedsiębiorcy udzielone wcześniej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim wymienione, a więc: określone w tym przepisie zachowania muszą się powtarzać co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy; zakłócanie porządku publicznego musi zajść w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, a także być związane ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Podkreślono, że podstawa do cofnięcia zezwolenia może powstać wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorca prowadzący dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o wskazanych wyżej zakłóceniach. Co istotne, związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego (tak wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., II GSK 547/10, na który się powołano). Z kolei pojęcie "powtarzających się zakłóceń porządku publicznego" nie musi być utożsamiane z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości, nie muszą też być zawinione przez osoby prowadzące punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Są to bowiem takie czyny, które wyczerpują znamiona zarówno wykroczeń przeciwko obyczajności publicznej, przeciwko urządzeniom użytku publicznego, spokojowi i porządkowi publicznemu, czy przeciwko mieniu. W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy przez najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2155/09, który zacytowano).

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny wskazywał na wystąpienie przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem w najbliższym otoczeniu lokalu dochodziło do zakłóceń porządku publicznego. Zakłócenia te miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych, a prowadząca restaurację nie powiadomiła o zakłóceniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Ponadto zakłócenia te powtarzały się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy. Ze zgromadzonej w sprawie obszernej dokumentacji wynikało, że policjanci Komendy Powiatowej Policji w R. w dniach od [...] r. do [...] r. przeprowadzili 19 interwencji w obrębie lokalu A. Tylko 6 zgłoszeń dokonali właściciele lokalu: E. M. i T. M. (vide: pismo KPP w R. z [...] r.). Tym samym zdaniem Kolegium, pomiędzy ww. zdarzeniami a sprzedażą napojów alkoholowych istniał związek przyczynowy, albowiem gdyby nie sprzedaż alkoholu w przedmiotowym lokalu, to w jego najbliższej okolicy nie doszłoby do zakłócania porządku publicznego.

Wobec powyższego organ odwoławczy za zasadne uznał zastosowanie w sprawie sankcji, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazał, że te są niezasadne. Ustalając związek przyczynowy pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez lokal skarżącej, a zakłócaniem porządku publicznego organy obowiązane są do stwierdzenia, że gdyby nie przedmiotowa działalność, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. Niezbędne zatem jest zbadanie, jaki obszar w stanie faktycznym sprawy należy uznać za "najbliższą okolicę" w rozumieniu art. 21 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Mając jednak na uwadze fakt, że opisane przez organ pierwszej instancji interwencje dotyczy w większości sytuacji związanych bezpośrednio z przedmiotowym lokalem (przed wejściem do lokalu, w jego bezpośredniej okolicy) - zdaniem Kolegium - związek ten niewątpliwie istniał. Organ I instancji kilkukrotnie zwracał się zarówno do organów Policji, jak i Straży Miejskiej, a nawet Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego celem potwierdzenia określonych zdarzeń oraz ich okoliczności. Wyjaśnienia tych organów, w tym szczegółowe opisy tych zdarzeń uznano za wiarygodne i przesądzające o wystąpieniu przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 9 k.p.a. poprzez niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania Kolegium wskazało, że organ I instancji kilkukrotnie zwracał się do właścicielki lokalu wskazując na skargi okolicznych mieszkańców związane z działalnością lokalu oraz pouczając stronę o potencjalnie mogących wystąpić konsekwencjach w związku z nieprzestrzeganiem przepisów ustawy (vide: pismo z [...] r. oraz z [...] r.). Tym samym Prezydent Miasta R. w pełni realizował zasady ogólne wynikające z k.p.a. Zapewnił bowiem stronie czynny udział w każdym stadium postępowania: Informował o wszczęciu postępowania, odpowiadał na wszystkie pisma strony. Strona korzystała z możliwości zapoznawania się z aktami sprawy, w sposób aktywny uczestniczyła w postępowaniu. Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a.

Nie dopatrzono się też okoliczności uzasadniających wyłączenie działającej z upoważnienia organu [...] Wydziału Spraw Obywatelskich UM R.. W ocenie organu odwoławczego, subiektywne przekonanie strony o "negatywnym" nastawieniu D. F. do strony - nie znajdowało żadnego potwierdzenia w zgromadzonych aktach sprawy, które jako kompletne pozwalały na stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kolegium nie dopatrzyło się wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu naruszenia przepisów postępowania i decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji zarzucając organowi:

1) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem organ powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według skarżącej organ nie zbadał sprawy także pod kątem zasad doświadczenia życiowego, ograniczając się do pobieżnego zapoznania z przedłożoną w sprawie dokumentacją, konsekwencją czego było nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż w sprawie spełniona została przesłanka do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholi, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

- art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez:

- jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że nastąpiło naruszenie zasad przewidzianych przez ustawę co powinno skutkować cofnięciem zezwoleń na sprzedaż alkoholu, w sytuacji gdy nie ziściła się obligatoryjna przesłanka uzasadniająca cofnięcie decyzji w przedmiocie powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży;

- jego zastosowanie, podczas gdy ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do przyjęcia, że zaistniały przesłanki do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu;

- przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącej zezwoleń na sprzedaż alkoholu, podczas gdy brak wskazania związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą alkoholu przez skarżącą a zakłócaniem porządku publicznego w najbliższej okolicy prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz fakt powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o dostrzeganych zakłóceniach tego porządku, nie zezwala na wydanie decyzji cofających wydane zezwolenia na sprzedaż alkoholu;

3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji opartej na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynikało, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie;

- art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w:

- zaniechaniu przez organ I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, a nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym, mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych;

- nieuzasadnionym nieuwzględnieniu twierdzeń skarżącej w zakresie braku podstaw do cofnięcia zezwolenia a także w zakresie wywiązywania się z ciążących na jej barkach obowiązków i odpowiedzialności za zachowanie klientów;

- nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania a tym samym dowolnym uznaniem, że zgłoszony przez stronę środek dowodowy nie ma istotnego znaczenia dla spawy;

- niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie weryfikacji podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji interwencji i ich podstaw;

- braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydania decyzji w oparciu o przypuszczenia świadków i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty;

- art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, a w szczególności brakiem wystosowania do strony zawiadomienia przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów i materiałów;

- art. 81 w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na:

- usankcjonowaniu przez organ II instancji działania organu I instancji polegającego na uniemożliwieniu stronie postępowania wypowiedzenia się co do dopuszczonych i przeprowadzonych dowodów;

- uznaniu okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów, mimo braku podstaw ku temu, podczas gdy obowiązkiem organu administracyjnego było zagwarantowanie stronom możliwości wypowiedzenia się w zakresie przeprowadzanych dowodów, gdyż za udowodnione mogą zostać uznane jedynie okoliczności, co do których strona zajęła stanowisko;

- art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiało realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiało dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak ustosunkowania się organu II instancji do zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w przedmiocie nieziszczenia się przesłanki uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na sprzedaż alkoholu w zakresie związku czasowego, albowiem z materiału dowodowego wynikało, iż podstawą cofnięcia były "interwencje" przeprowadzone w okresie 3 miesięcy, a nie jak ustawodawca wymaga 6 miesięcy;

- art. 107 § 1 k.p.a. przez wadliwe rozstrzygnięcie skarżonej decyzji;

- art. 105 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy postępowanie z oczywistych względów stało się bezprzedmiotowe;

- art. 24 § 3 k.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż organ I instancji przyjął prawidłowe stanowisko w przedmiocie braku wyłączenia [...] Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta R. D. F. od udziału w postępowaniu;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta oparta została na niewyjaśnionym stanie faktycznym i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie.

Niezależnie od podniesionych zarzutów, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c., pełnomocnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony i świadka w osobie T. M. na okoliczność braku wystąpienia przesłanki uzasadniającej cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, względnie o dopuszczenie tych dowodów przez Sąd z urzędu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jako mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności w celu ustalenia, że organ dopuścił się naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i w konsekwencji uznania, iż nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, albowiem sporadyczne incydenty pojawiały się na przełomie ostatnich 3 - a nie jak wymaga ustawa 6 — miesięcy, co całkowicie zostało przez organ II instancji zignorowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W pismach procesowych z dnia [...] r. i [...] r. pełnomocnik strony zarzucił organowi odwoławczemu rażące naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, albowiem z pisma KPP w R. z [...] r., na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie w niniejszej sprawie wynikało, że to na przełomie ostatnich trzech, a nie sześciu miesięcy odnotowane zostały interwencje policji w obrębie lokalu prowadzonego przez skarżącą. Ponieważ termin ten został przez organ bezprawnie skrócony nie sposób doszukać się w jego działaniu przestrzegania prawa. Tym bardziej, że [...] r., [...] r. i [...] r. skarżąca wzywała Policję w celu podjęcia interwencji w związku z nieprawidłowym zachowaniem się osób w otoczeniu restauracji, czego organ nie wziął pod uwagę. Podobnie jak okoliczności, iż choć skarżąca w związku z wydaną decyzją nie sprzedaje już alkoholu to w otoczeniu restauracji dalej pojawiają się incydenty związane z nieprawidłowo zachowującymi się osobami będącymi pod wpływem alkoholu. Powyższe stanowi, iż naruszanie porządku na ul. [...] w R. i w okolicy nie jest wynikiem sprzedawania przez skarżącą alkoholu, co wielokrotnie podnoszono zarówno przed organem I jak i II instancji. Tym samym zasadne, zdaniem pełnomocnika jest przeprowadzenie dowodu w postaci zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w R. do przedłożenia notatek policyjnych sporządzonych [...] r., [...] r. oraz [...] r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ cofa zezwolenie na sprzedaż alkoholu w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, który Sąd w składzie rozpoznającym w całości podziela. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że wokół lokalu strony skarżącej miały miejsce liczne interwencje Policji (od [...] r. do [...] r. 2 interwencje, od [...] r. do [...] r. 30 interwencji, przy czym od [...]r. do [...]r. przeprowadzono 19 interwencji, od [...]r. do [...] r. 8 interwencji).

Dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej znaczenie prawne ma ustalenie, czy w okresie 6 miesięcy miały miejsce co najmniej 2 interwencje, które nie były wywołane powiadomieniem ze strony skarżącej posiadającej zezwolenie. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że przy wydawaniu decyzji uwzględniono dwie nocne interwencje z [...]-[...] r. oraz z [...] i [...] r.

Organ wskazał, że [...] -[...] r. (godz. 00.00) w rejonie lokalu "A" miała miejsce szarpanina klientów wybiegających z lokalu, z których jeden nieletni znajdował się w stanie nietrzeźwości. Ta interwencja zakończyła się mandatem karnym za zakłócanie porządku publicznego, tj. o czyn z art. 51 § 2 KW, a sporządzone z niej materiały dotyczące demoralizacji nieletniego przekazano do Sądu Rejonowego w R. Wydziału Rodzinnego i Nieletnich.

Z kolei [...]-[...]r. (godz.3.25) w rejonie lokalu "A" miała miejsce bójka i zakłócanie porządku publicznego. Wobec agresywnego klienta lokalu wystawiono mandaty karne na podstawie art. 51 § 2 i art. 141 KW, sporządzono wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w R. oraz skorzystano z Izby Wytrzeźwień, do której ten został przewieziony.

Organ ustalił, że wskazane wyżej interwencje nie były wywołane zgłoszeniem strony skarżącej.

W ocenie Sądu ustalenia te są zasadne. Odnośnie interwencji [...]-[...] r. strona skarżąca przyznała, że klienci jej lokalu wybiegli z Klubu i przewrócili się pod radiowóz, jednakże widząc to, nie powiadomiła Policji o konieczności interwencji, choć jej pracownicy taką próbę podjęli. Nie można uznać, że wystarczającym jest próba pracowników zawiadomienia Policji, gdyż przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie przewiduje próby powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego. To, że strona skarżąca chciała zawiadomić Policję, ale nie zdążyła, nie zwalnia jej z tego obowiązku w świetle przywołanego przepisu.

Niezasadne również w ocenie Sądu jest stanowisko strony skarżącej, która kwestionuje notatkę służbową sporządzoną [...] r. przez sierżanta sztabowego P.D., stanowiącą odpis z notatnika służbowego, dotyczącą służby w dniach [...]-[...] r. Z notatki tej wynika, że klient lokalu "A" był nietrzeźwy, awanturował się, sporządzono wobec niego wniosek o ukaranie do SR w R., przewieziono go do Izby Wytrzeźwień w B.. Sporządzenie notatki z notatnika służbowego w dniu [...], nie dyskwalifikuje tego dowodu, nawet w sytuacji, gdy na monitoringu posiadanym w lokalu brak jest zapisu interwencji Policji. Słusznie twierdzi organ, że monitoring mógł nie obejmować miejsca interwencji.

Zatem wskazane wyżej ustalenia są wystarczające do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzupełnieniu dodać można, że z całości materiałów sprawy wynika, iż sąsiedztwo lokalu prowadzonego przez stroną skarżącą było niezwykle uciążliwe dla mieszkańców znajdujących się obok budynków, a problem tej uciążliwości był przedmiotem licznych skarg i interwencji zarówno Policji jak i Urzędu Miasta. Taki stan rzeczy dodatkowo potwierdza zasadność podjętej decyzji.

Wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca, spełnione zostały także pozostałe przesłanki art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, albowiem dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy nastąpiło zakłócanie porządku publicznego, mającego związek ze sprzedażą alkoholu. Przy czym ograniczenie czasowe (sześciomiesięczne) nie może być rozumiane w ten sposób, że pomiędzy jednym zakłóceniem porządku a drugim upływa sześć miesięcy. Ograniczenie to oznacza, że dwukrotne zakłócenie porządku musi mieścić się w okresie sześciomiesięcznym.

Odpowiadając na zarzut strony skarżącej braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy spożywaniem alkoholu przez gości lokalu a zakłóceniem porządku, prawidłowo organ przeanalizował pojęcie najbliższej okolicy, wskazując na treść art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Prawidłowo też wywiódł, że opisane interwencje dotyczą sytuacji związanych bezpośrednio z lokalem strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy stwierdzić przyjdzie, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Słusznie ustalił, że pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu strony skarżącej a zakłócaniem porządku publicznego istniał związek przyczynowo - skutkowy.

Organ nie naruszył także przepisów prawa procesowego w szczególności art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., albowiem organ wyczerpująco zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Świadczy o tym obszernie zgromadzony materiał dowodowy. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że organ I instancji kilkukrotnie zwracał się do organów Policji, Straży Miejskiej, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego celem potwierdzenia określonych zdarzeń oraz ich okoliczności. W ocenie Sądu mające znaczenie w rozpoznawanej sprawie fakty zostały udowodnione wskazywanymi przez organ środkami dowodowymi, zatem słusznie organ oddalił postanowieniem wnioski dowodowe strony, albowiem gromadzenie materiału dowodowego nie może dotyczyć zbierania wszelkich informacji, ale tylko tych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniach decyzji organy obu instancji przeanalizowały szczegółowe opisy zdarzeń przedstawione przez KPP w R. i zasadnie stwierdziły, że w ich kontekście doszło do wystąpienia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3. Uzasadnienia decyzji są kompletne organy wskazały na jakich dowodach się oparły, jakie okoliczności uznały za udowodnione i wyjaśniły zastosowane przepisy prawa.

Organ nie naruszył także art. 9 k.p.a. poprzez niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania. Świadczą o tym dowody zgromadzone w sprawie, z których wynika, że organ I instancji kilkukrotnie zwracał się do strony wskazując na skargi okolicznych mieszkańców związane z działalnością lokalu oraz pouczając stronę o potencjalnie mogących wystąpić konsekwencjach w związku z nieprzestrzeganiem przepisów (pismo z dnia [...] r. , [...] r.). słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że organ odwoławczy realizował zasadę informowania strony oraz zasadę budzenia zaufania. Ponadto, organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania: informował o wszczęciu postępowania, odpowiadał na wszystkie pisma strony. Strona korzystała z możliwości zapoznawania się z aktami sprawy, w sposób aktywny uczestniczyła w postępowaniu.

Organy nie naruszyły także art. 105 k.p.a., który stanowi, że postępowanie umarza się jeśli z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania.

Nie zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia [...] Wydziału Spraw Obywatelskich UM R. D. F.. Subiektywne przekonanie strony o negatywnym nastawieniu pracownika organu do strony nie znalazło potwierdzenia w aktach sprawy.

W zakresie zgłoszonego w skardze przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony i świadka oraz wniosku zgłoszonego w piśmie procesowym z [...] r. o przeprowadzenie dowodu z notatek policyjnych sporządzonych [...] r. i [...] r., należy podkreślić, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego danej sprawy, lecz ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania jej stanu faktycznego. Kontrolą sądu administracyjnego objęte są bowiem kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie wskazanego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające ale wyłącznie z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie dopuszczenie tych dowodów jest zbędne, albowiem zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organy w toku prowadzonego postępowania nie naruszyły art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. Wyrażone w decyzji stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Nie doszło też do naruszenia art. 11 k.p.a. Co prawda rozstrzygnięcie organów jest niesatysfakcjonujące dla strony skarżącej, ale nie powoduje to w żaden sposób uznania, że postępowanie organów przeprowadzone zostało w sposób wadliwy oraz z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.