Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 795/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: referent Dorota Rak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...] oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz A sp. z o.o. w K. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm./, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazał B. i A. N., wspólnikom spółki cywilnej B w K., wykonanie w terminie dwóch miesięcy czynności w celu doprowadzenia lokalu hurtowni materiałów elektrycznych przy ul. [...] w N. do stanu zgodnego z prawem, polegających na uzyskaniu zgody właściwego państwowego inspektora pracy oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na istniejące obniżenie poziomu posadzki poniżej poziomu terenu oraz wykonaniu w pomieszczeniu w.c. posadzki z terakoty oraz okładzin ściennych z płytek ceramicznych. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku kontroli, przeprowadzonej w dniu 6 października 2000 r., stwierdzono zmianę sposobu użytkowania części piwnic budynku administracyjno-socjalnego m.in. na hurtownię materiałów elektrycznych, natomiast z opracowanej oceny stanu technicznego pomieszczeń hurtowni, wykonanej wobec nakazu orzeczonego w trybie art. 81c ust. 2 ustawy prawo budowlane, wynika, że w pomieszczeniu w.c. wykonano lamperię zmywalną do wysokości 1,20 m, a posadzkę z płytek lastriko 30(30cm. i opracowujący ocenę uznał za konieczne wykonanie w pomieszczeniu w.c. posadzki z terakoty oraz wykonania okładzin ściennych z płytek ceramicznych. Organ przytoczył poza tym treść § 78 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140), zgodnie z którym pomieszczenia higieniczno-sanitarne powinny mieć do wysokości co najmniej 2m powierzchnie zmywalne i odporne na działanie wilgoci. Powierzchnia powinna być zmywalna, nienasiąkliwa i nieśliska.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, wniesionego przez A Spółkę z o.o. w K., będącego – zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] - następcą prawnym B s.c., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej adresata nałożonego nakazu, wskazując w tym zakresie jako podmiot zobowiązany do wykonania nałożonych obowiązków A Spółkę z o.o. w K., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości ustalenia organu pierwszej instancji.

Następnie decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazał A Sp. z o.o. w K. przywrócenie pomieszczeń lokalu hurtowni materiałów elektrycznych przy ul. [...] w N. do poprzedniego sposobu użytkowania. Jako podstawę prawną decyzji wskazał przepisy art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm./, podając w uzasadnieniu, że nie zostały wykonane czynności określone w decyzji z dnia [...], nr [...], mające na celu doprowadzenie lokalu hurtowni materiałów elektrycznych do stanu zgodnego z prawem. Organ wyjaśnił, iż właściciel uzyskał zgodę organów na istniejące w lokalu obniżenie poziomu posadzki poniżej poziomu terenu, natomiast w pomieszczeniu w.c. wykonano jedynie malowanie olejne do wysokości 1,50 m, co nie stanowi wykonania czynności nakazanej decyzją z dnia [...] i skutkuje nakazem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Od decyzji tej odwołanie wniosła strona, zarzucając niezgodność decyzji ze stanem faktycznym, a tym samym prawnym, argumentując, że w pomieszczeniu w.c. wykonany został przez właściciela remont polegający na doprowadzeniu ścian i posadzki na powierzchnie zmywalne i odporne na działanie wilgoci, a nadto właściciel uzyskał zgodę właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na obniżenie poziomu posadzki, przez co wykonał wszystkie żądania i zalecenia organu, a pomimo to otrzymał nakaz doprowadzenia pomieszczeń do stanu poprzedniego. Poza tym podniesiono, iż sporne pomieszczenie w.c. nie jest obecnie przez nikogo użytkowane, a właściciel hurtowni elektrycznej, dzierżawiący pomieszczenia użytkowe, korzysta z w.c. znajdującego się na piętrze budynku.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, przytaczając treść przepisu § 78 Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140), podał, że z protokołu kontroli przeprowadzonej po wniesieniu odwołania tj. w dniu 10 lutego 2003 r. wynika, iż wykonano dodatkowe malowanie pomieszczenia w.c. do wysokości 2,0m zamiast okładziny ściennej z płytek ceramicznych, natomiast posadzka pozostała pierwotna tj. z lasrtyka (płytki). Wyjaśnił, że bez znaczenia jest fakt nieużytkowania pomieszczenia w.c., jeśli wchodzi ono w skład tej części obiektu budowlanego, której sposób użytkowania samowolnie zmieniono, w związku z czym nieprawdziwe jest twierdzenie odwołania, że wykonano wszystkie żądania i zalecenia.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik A sp. z o.o. w K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako bezzasadnej i bezpodstawnej, wywołującej skutki niewspółmierne do przewinienia oraz naruszającej zasady współżycia społecznego. Podniósł, że skarżący w grudniu 1998 r. nabył nieruchomość zabudowaną między innymi budynkiem administracyjno-socjalnym, w pomieszczeniach którego prowadzona była od roku 1994 hurtownia materiałów elektrycznych na podstawie umowy dzierżawy z poprzednim właścicielem. Nabywając nieruchomość skarżący nie widział potrzeby likwidacji istniejących tam podmiotów gospodarczych, zwłaszcza, że rozpoczęły one działalność przed wejściem w życie ustawy prawo budowlane z 1994 r. W związku z tym skarżący nie dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku. Pierwotnie w pomieszczeniach parterowych mieściły się szatnie dla pracowników. Pomieszczenie w.c. znajduje się w ciągu pomieszczeń na parterze i nie jest dostępne dla klientów hurtowni, a korzystali z niego jedynie jej pracownicy. Aktualnie hurtownię prowadzi osobiście jeden właściciel, który oświadczył właścicielom budynku, że jeżeli ma współuczestniczyć w remoncie w.c., to nie będzie z niego korzystał, pomimo to pomalował ściany farbą olejną do wysokości 2,0 m. Wskazał, że opłytkowanie ścian nie zmieni stanu technicznego budynku, a działania organów nadzoru budowlanego są rażąco nadgorliwe, zmierzają do ukarania drobnych przedsiębiorców poprzez likwidację ich miejsca pracy i nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa, gdyż żaden przepis nie stanowi o bezwzględnym wymogu opłytkowania ścian w.c. płytkami ceramicznymi. Do skargi dołączona została kserokopia aktu notarialnego dotyczącego umowy sprzedaży z dnia 23 grudnia 1998 r. oraz zaświadczenia z dnia 24 sierpnia 1994 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej spółki cywilnej C z siedzibą w N. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo podając, iż zmianę sposobu użytkowania części piwnic na hurtownię bez wymaganego pozwolenia stwierdzono od roku 1999 i te ustalenia nie były kwestionowane przez stronę, a podnoszone w skardze twierdzenia, że działalność hurtowa materiałów elektrycznych była prowadzona w pomieszczeniach piwnicznych przed rokiem 1995 nie odpowiadają prawdzie i mają na celu jedynie uniknięcie konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Natomiast załączone do skargi dokumenty wskazują, iż w roku 1994 w N. przy ul. [...] znajdowała się firma C s.c., zajmująca się handlem detalicznym i hurtowym artykułami przemysłowymi i nie jest to dowód na poparcie twierdzenia, że od 1994 roku w pomieszczeniach piwnicznych nieprzerwanie funkcjonowała hurtownia materiałów elektrycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak częściowo z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania rozstrzygnięcia, jak i stan sprawy istniejący na dzień jego wydania, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Poza tym w myśl art. 134 §1 oraz art. 135 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosując przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wychodząc z tych przesłanek, Sąd - rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy - stwierdził, iż organy administracyjne naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik.

W niniejszej sprawie materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 71 ust 1 tej ustawy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:

1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne,

2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.

Na zasadzie art. 71 ust. 3 omawianej ustawy w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Z takiego brzmienia powyższego przepisu, przy odpowiednim zastosowaniu art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, wynika, że w sytuacji, gdy pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie zostało wydane, to taka samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego uzasadnia wydanie przez właściwy organ nadzoru budowlanego postanowienia o ich wstrzymaniu i ustaleniu wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń. W terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót, w zależności od stanu faktycznego sprawy, organ ten zobowiązany jest wydać decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy zaniechanie dalszych robót bądź przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu lub określić czynności, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Niewykonanie ustalonych obowiązków będzie podstawą do wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji opartej o przepis art. 51 ust. 1 ustawy, zawierającej nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu lub jego części.

W świetle powyższego przyjąć należy, że możliwość zastosowania likwidacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części w oparciu o art. 71 ust. 3 w zw. z art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane dopuszczalna będzie jedynie wobec jednoznacznego stwierdzenia, że istotnie miała miejsce taka zamiana przeznaczenia, która mogła zostać zakwalifikowana jako zmiana w rozumieniu art. 71 ust. 2 tej ustawy. Dla osiągnięcia tego celu niezbędne jest precyzyjne ustalenie jakie było pierwotne przeznaczenie obiektu lub poszczególnych jego części, czy i jakie prace budowlane zostały wykonane w związku ze zmianą sposobu użytkowania, a nadto których konkretnie części obiektu dotyczy zmiana sposobu użytkowania. Ustalenia takie są niezbędne w szczególności w perspektywie ewentualnego wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Nie może być bowiem wątpliwości co do tego jaki sposób użytkowania powinien zostać przywrócony i których części obiektu nakaz ten dotyczy.

Istota zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego sprowadzała się do stwierdzenia, że w związku z dokonaną samowolnie zmianą sposobu użytkowania piwnic na pomieszczenia hurtowni, przez skarżącego nie został wykonany nakaz polegający na położeniu w pomieszczeniu w.c. płytek ceramicznych na podłodze oraz na ścianach do wysokości 2,0 m i ta okoliczność uzasadniała nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania w trybie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Sądu, mając na uwadze zarówno treść zarzutów skargi, jak i treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdzić przyjdzie, że przedłożona dokumentacja nie daje jednak podstaw do jednoznacznego stwierdzenia czy organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały przepis art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Organy, opierając się na ustaleniach dokonanych w wyniku przeprowadzonych kontroli i nie weryfikując tych ustaleń w oparciu o jakiekolwiek dowody źródłowe, w tym o dokumentację budowlaną dotyczącą pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku przy ul. [...] w N., ograniczyły się do stwierdzenia, że bezspornie doszło do zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń zajmowanych przez hurtownię materiałów elektrycznych.

W sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego i nie zgromadzono materiału dowodowego wymaganego do prawidłowego jej rozstrzygnięcia, a dotyczącego zakresu zaistniałej samowoli. W szczególności nie ustalono jakie było według dokumentacji budowlanej przeznaczenie pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku administracyjno-socjalnego, stanowiącego własność skarżącej Spółki, a aktualnie zajmowanych przez hurtownię artykułów elektrycznych, w tym również czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia, w którym znajduje się w.c., a nadto czy w tych pomieszczeniach wykonano jakiekolwiek roboty budowlane w celu przeróbki układu pomieszczeń, co mogło wywołać następstwa określone w przepisie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonych decyzji i czy w związku z tym wymagało to zezwolenia właściwego organu.

Dopiero takie ustalenia mogły stanowić podstawę do prawidłowego prowadzenia postępowania w trybie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i nakładania obowiązków wynikających z art. 51 tej ustawy, a w końcowej fazie do oceny wykonania tych obowiązków, co nastąpiło w wyniku zaskarżonej decyzji.

Prowadzi to do wniosku, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., nakładających na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jako, że zgodnie z przepisem art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązkiem organu jest też powiązanie poczynionych ustaleń faktycznych z konkretną normą prawa materialnego, która w części dyspozytywnej pozwala na jej podciągnięcie i zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.

Jak wskazano wyżej, naruszenia proceduralne odnoszą się do całego postępowania w przedmiotowej sprawie, prowadzonego w trybie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zważywszy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji, zawierające nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, wydane zostały w wyniku niewykonania przez skarżącą Spółkę wcześniejszej decyzji nakazującej wykonanie czynności w celu doprowadzenia lokalu hurtowni materiałów elektrycznych przy ul. [...] w N. do stanu zgodnego z prawem, polegających wykonaniu w pomieszczeniu w.c. posadzki z terakoty oraz okładzin ściennych z płytek ceramicznych (którą to decyzją zakończone zostało postępowanie prowadzone przez organy w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 71 ust. 3 ustawy), należy uznać, że to poprzednie postępowanie niewątpliwie mieści się w granicach sprawy, której dotyczy skarga i ma istotny wpływ dla końcowego jej załatwienia.

Pomijając już fakt zasadności nałożonego obowiązku opłytkowania ścian i podłogi w świetle przepisów prawa, który był podnoszony w toku całego postępowania przed organami nadzoru budowlanego i do którego nie odniósł się ani organ pierwszej instancji ani organ odwoławczy, zauważyć należy, że w razie ustalenia, iż w istocie nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania tego pomieszczenia, brak byłoby podstaw do objęcia go postępowaniem prowadzonym w opisanym wyżej trybie.

Wyeliminowanie wskazanych wyżej wad powinno nastąpić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, prowadzonego w trybie art. 71a obowiązującej ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W szczególności, uwzględniając treść art. 7 i 77 K.p.a., należy wnikliwie wyjaśnić kwestie istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy poprzez poczynienie ustaleń co do przeznaczenia pomieszczeń, wynikającego z pozwolenia na budowę budynku administracyjno-socjalnego przy ul. [...] w N. i innych dokumentów, na podstawie których został zrealizowany.

Dopiero porównanie przeznaczenia pomieszczeń, wynikającego z udzielonego pozwolenia z ich aktualnym, faktycznym wykorzystywaniem, pozwoli na stwierdzenie zaistnienia przesłanek z art. 71 ust. 1 obowiązującej ustawy Prawo budowlane, przy czym uzasadnienie decyzji – stosownie do art. 107 K.p.a. - powinno wyjaśniać precyzyjnie, czy doszło i w jaki sposób do zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w N. poprzez podjęcie działalności gospodarczej oraz których części tego budynku zmiana ta dotyczy. Podkreślić przy tym trzeba, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest przeznaczenie pomieszczeń wynikające z dokumentacji budowlanej, bez znaczenia pozostaje wobec tego podawany w skardze fakt, że do ewentualnej zmiany przeznaczenia pomieszczeń mogło dojść przed nabyciem obiektu przez skarżącą Spółkę. Ponadto należy ustalić, czy oprócz ewentualnej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, zostały wykonane roboty wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że z zasady, iż sąd administracyjny ocenia zaskarżone decyzje wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem wynika, że nie mogą być brane pod uwagę zasady słuszności czy też zasady współżycia społecznego i z tego względu naruszenie tych zasad, wskazywane przez pełnomocnika skarżącej Spółki, nie może mieć wpływu na sądowo-administracyjną ocenę legalności decyzji podejmowanych przez organy w toku postępowania.

Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 wskazanej ustawy uchylono decyzję pierwszej instancji poprzedzającą zaskarżoną decyzję, a nadto w trybie tego przepisu, obejmując również poprzednie postępowanie prowadzone w granicach sprawy, uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...].

Rozstrzygnięcie zawarte w punktach 2 i 3 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).