Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 138/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 138/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu uproszczonym w dniu 19 maja 2016 r., sprawy ze skarg D. C., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 listopada 2015 r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, , , - s k a r g i o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 30.07.2015r. nr PP [...] ustalił D.C., reprezentowanemu przez radcę prawnego E.G. podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłej B.C. w kwocie 11.010,00 zł. Decyzję skierowano do pełnomocnika Strony przesyłką pocztową, która została dwukrotnie awizowana w dniach 03 i 11 sierpnia 2015r., a z powodu jej nie podjęcia zwrócono do nadawcy tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego. W dniu 16.09.2015r. został złożony przez pełnomocnika Strony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania , w którym wskazano, ze pełnomocnik choruje na chorobę oznaczoną symbolem F-31, co powoduje, że w pewnych okresach czasu nie czuje się dobrze, nie jest w stanie skojarzyć pewnych faktów i zadbać o własny interes z powodu zaniku pamięci lub głębokiej depresji. We wniosku wskazano również, że pełnomocnik od początku miesiąca sierpnia do dnia 20.08.2015r. przechodził nawrót głębokiej depresji, co uniemożliwiało mu podjęcie skutecznej obrony praw klientów.

Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik przedstawił zaświadczenie nr [...] z dnia 01.07.2015r wystawione przez dr. n. med. J.M., w którym stwierdzono, że E.G. może stawić się w dniu/nie może stawić się w dniu 03.07.2015r. na wezwanie Sądu Rejonowego [...] w sprawie o sygnaturze akt [...],[...] z powodu choroby (nr statystyczny choroby zgodny z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych) F-32. Jednocześnie w ww. zaświadczeniu określono dzień 30.08.2015r. jako przewidywany termin zdolności na stawienie się na wezwanie lub zawiadomienie.

Dodatkowo pełnomocnik Strony w złożonym wniosku informuje, że o fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 16.09.2015r. i tego samego dnia złożył wniosek w przedmiotowej sprawie załączając zaświadczenie lekarskie, co według Wnioskodawcy uzasadnia złożenie wniosku.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia dowołania jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia nr [...] odmówi przywrócenia terminowi do wniesienia odwołania .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 162 Ordynacji podatkowej , zgodnie z którym w przypadku uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie do okoliczności uznawanych za spełniające powyższe kryteria zaliczana jest m. in. nagła choroba, tj. taka, której gwałtowny i intensywny przebieg nie pozwala stronie postępowania funkcjonować w taki sposób, aby była w stanie zlecić dokonanie czynności procesowej innej osobie, choroba pełnomocnika, klęska żywiołowa czy katastrofa np. wyroki Sygn. akt I FSK 695/07, Sygn. akt I SA/Kr 1746/11, Sygn. akt I FSK 57/12).

Podkreślono , że na równi z zawinionym działaniem strony traktowane jest zawinienie działającego w jej imieniu pełnomocnika i w związku z tym strona postępowania działająca przez pełnomocnika ponosi wszelkie negatywne konsekwencje jego zaniedbań. Nie tylko wina podatnika, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 12.04. 2002r. Sygn. akt I SA/Gd 1676/99)

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że choroba pełnomocnika reprezentującego Stronę może stanowić okoliczność wyłączającą winę Strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, ale nie musi to mieć miejsca w każdym przypadku. Ocena, czy w konkretnej sprawie choroba stanowiła przyczynę usprawiedliwiającą opóźnienie wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności, czy Wnioskodawca faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań w celu rzetelnego wypełnienia pełnomocnictwa wiedząc o swoim stanie zdrowie i otrzymanym zaświadczeniu lekarskim.

Zauważono, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, że pełnomocnik powiadomił mocodawcę o swoim stanie zdrowia, mogącym mieć wpływ na wykonywane przez Niego obowiązki jako pełnomocnika. Natomiast, jak wynika z treści złożonego wniosku to mocodawca poinformował pełnomocnika dnia 16.09.2015r. o wydaniu decyzji w sprawie wymiaru podatku od spadku po jego babci.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik wiedząc, że cierpi na chorobę uniemożliwiającą rzetelne wykonywanie obowiązków wynikających z pełnomocnictwa powinien, w celu zachowania niezbędnej staranności reprezentowania mocodawcy uzgodnić z mocodawcą taką treść pełnomocnictwa, które pozwalałoby, na zasadzie substytucji na ustanowienie dalszego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 106 kodeksu cywilnego, pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą.

Nadmieniono również, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przed organem I instancji Wnioskodawca przedkładał do akt sprawy zaświadczenia wystawione przez dr n. med. J.M. z dnia 28.07.2014r. nr [...] oraz z dnia 17.09.2014r. nr [...], z których wynika, że choroba pełnomocnika jest chorobą przewlekłą a nie nagłą. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zgodnie z informacją uzyskaną od Naczelnika Urzędu Skarbowego w okresie objętym zaświadczeniem lekarskim tj. od dnia 01.07.2015r. do 30.08.2015r. Wnioskodawca uczestniczył czynnie w innych sprawach jako pełnomocnik swoich klientów.

Dodatkowo zauważono, że z treści wniosku nie wynika aby istniała konkretna, niemożliwa do usunięcia i niemożliwa do przewidzenia przeszkoda do wniesienia odwołania w terminie, która uprawdopodobniałaby brak winy Wnioskodawcy w jego uchybieniu co jest wymogiem art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę wskazaną w zaświadczeniu lekarskim nr 142/15 z dnia 01.07.2015r. datę 30.08.2015r., jako przewidywalny termin zdolności stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca od dnia 01.09.2015r. miał co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania decyzji podatkowej i upływu terminu jej zaskarżenia w celu wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

Podkreślono, że ww. przepis zobowiązuje do jednoczesnego wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i podania o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. W przedmiotowej sprawie wniosek dotyczący przywrócenia terminu do złożenia odwołania wniesiono dnia 16.09.2015r., natomiast odwołanie złożono dopiero dnia 30.09.2015r. , a więc wbrew wymogom ustanowionym przez ww. przepis.

Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 123, 127, 162, 217§ 1 pkt 4,5,6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony i zasady dwuinstancyjności . W uzasadnieniu zarzucono , że organ poczynił błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie , że pełnomocnik skarżącego nie dochował należytej staranności . Ponadto organ przed wydaniem postanowienia powinien wezwać pełnomocnika do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym .

Ponadto podniesiono , że z treści lekarza sądowego dr M. wynika , że pełnomocnik w zakreślonym przez organy podatkowe okresie cierpiał na chorobę oznaczoną symbolem F-31 wyłączającą możliwość podjęcia jakichkolwiek czynności faktycznych czy prawnych.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2016 r. sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 138/16 i I SA/Kr 139/16, połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 138/16. Ze względu bowiem na występującą w nich tą samą stronę skarżącą, jak i tożsamy stan faktyczny i prawny, oraz opierają się na jednakowych zarzutach przedstawionych w skargach, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarg postanowienia nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl art. 223 Ordynacji podatkowej , odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ponadto, zgodnie z art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Z kolei stosownie do art. 136 o.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Wreszcie, zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W niniejszej sprawie decyzja wymiarowa została skierowano do pełnomocnika Strony przesyłką pocztową, która została dwukrotnie awizowana w dniach 03 i 11 sierpnia 2015r. Decyzja została doręczona w trybie tzw . doręczenia zastępczego tj. z upływem ostatniego okresu wskazanego w art. 150 Ordynacji podatkowej . Ponieważ doręczenie nastąpiło 17 .08. 2015 r. (czego Strona postępowania nie kwestionuje), to czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upłynął z końcem dnia 31.08 2015 r. , zaś samo odwołanie zostało wniesione po tym dniu czyli po upływie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania , czego również strona nie kontestuje.

Istotą sporu jest ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej, a także czy okoliczność ta została przez stronę uprawdopodobniona.

Skoro Skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego to należy zauważyć, iż adwokat czy radca prawny lub doradca podatkowy, prowadzący działalność w zakresie profesjonalnej pomocy prawnej odpowiedzialny jest za właściwe zorganizowanie pracy kancelarii w celu zapewnienia odbioru wszelkiej korespondencji .

Ustaliwszy zakres odpowiedzialności profesjonalnego pełnomocnika, należy odnieść się do przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, brak winy występuje przykładowo w przypadku choroby strony czy pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i poprzez skorzystanie z pomocy innych osób. Przyczyną niezawinionego niedokonania w terminie czynności procesowej mogą być także klęska żywiołowa czy katastrofa.

W tym zakresie należy pamiętać, że art. 162 o.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa (zob. wyrok WSA w Kielcach z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 584/07, LEX nr 787315). Ponadto wskazuje się, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że od strony wymaga się największego możliwego w danych okolicznościach wysiłku, a co za tym idzie, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1071/10, orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że brak winy ma dotyczyć skarżącego jako strony postępowania podatkowego, ale także wszystkich osób, które działają w jego imieniu i na jego rzecz. Ocenie podlegają więc również pełnomocnik, bowiem Skarżący miał wpływ na jego ustanowienie.

We wniosku o przywrócenie ww. terminu pełnomocnik Strony powołał, generalnie rzecz ujmując, jako przyczynę uchybienia terminu, chorobę o symbolu F 31 charakteryzującą się zanikami pamięci i głęboką depresją. Jako dowód występowania choroby przedstawił zaświadczenie lekarskie , z którego wynika , że w dniu 01.07.2015r. nie mógł się stawić na wezwanie Sądu Rejonowego T. z powodu choroby (nr statystyczny choroby zgodny z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych) F-32 (podkreślenie Sądu ). Jednocześnie w ww. zaświadczeniu określono dzień 30.08.2015r. jako przewidywany termin zdolności na stawienie się na wezwanie lub zawiadomienie.

Sąd zauważa, że choroba strony / pełnomocnika ją reprezentującego może stanowić okoliczność wyłączającą winę strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, ale nie musi to mieć miejsca w każdym przypadku. Ocena, czy w konkretnej sprawie choroba stanowiła przyczynę usprawiedliwiającą opóźnienie wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności, czy (tu) pełnomocnik faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań.

Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 21 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1783/14, jeżeli strona powołuje się na zły stan zdrowia związany z przewlekłą chorobą psychiczną, potwierdzoną zaświadczeniami wydanymi przez lekarzy specjalistów, psychologa oraz orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, to można przyjąć, że uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu dla dokonania czynności procesowej. Zły stan zdrowia psychicznego skarżącego może być wystarczającą przesłanką do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Mając jednak na względzie wszystkie wynikające z akt sprawy okoliczności (przedstawione dowody, argumenty strony ) jako słuszną należy ocenić uwagę Dyrektora Izby Skarbowej , że przedstawione przez pełnomocnika okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do przywrócenia terminu .

Organ wykazał bowiem , że w okresie objętym zaświadczeniem , w którym pełnomocnik miał mieć nawrót choroby, uczestniczył czynnie jako pełnomocnik swoich klientów w innych sprawach podatkowych w terminach – 20.07.2015 r. , 27.07. 2015 r. 24.08. 2015 r.

Zdaniem Sądu słusznie organ ocenił przedmiotowe zaświadczenie wykazując, że pozostaje ono w sprzeczności z zachowaniami – działaniami pełnomocnika strony i nie uprawdopodobnia ono braku winy w uchybieniu terminowi, tzn. nie przekonuje o tym, że pełnomocnik faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań. Innymi słowy w/w okoliczności nie wskazują na nagły charakter choroby, który w sposób bezdyskusyjny świadczyłby o tym, że pełnomocnik, którego miejscem pracy jest przecież kancelaria podatkowa - nie mógł w żaden sposób dokonać tej konkretnej czynności procesowej, jakim było wniesienie odwołania. Tym bardziej , że skarżący nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego z którego wynikałoby , że rzeczywiście cierpi na chorobę wyłączająca jego prawidłową ocenę rzeczywistości i , że jest w stałym z tego tytułu leczeniu . Przedstawione dokumenty ( zaświadczenie ) wskazuje na zaburzenie określone symbolem F-32 (depresja ) a nie jak twierdzi pełnomocnik na zaburzenia afektywne dwubiegunowe (symbol F-31) . Zaświadczenie to było wystawione na potrzeby konkretnego postępowania i stanowiło właściwie usprawiedliwienie nieobecności na rozprawie sądowej a nie profesjonalne zaświadczenie lekarskie przedstawiające stan zdrowia pacjenta . Zatem w pełni należy podzielić stanowisko organu , że pełnomocnik wiedząc , że cierpi na chorobę psychiczną uniemożliwiająca rzetelne wykonywanie obowiązków , powinien przedsięwziąć stosowne kroki w celu wyeliminowania takich sytuacji jak w niniejszej sprawie, bądź okresowo zrezygnować z wykonywanego zawodu do czasu całkowitego wyleczenia lub uzyskania poprawy stanu zdrowia , który umożliwi mu rzetelne wykonywanie, jakby nie było, zawodu zaufania publicznego . Zwrócić bowiem należy uwagę , że skutki zaniedbań ze strony pełnomocnika obciążają stronę . Tym bardziej , że jak sam pełnomocnik przyznał tylko czasami ma nawroty choroby a w pewnych okresach czuje się znakomicie. Oznacza to , że ma wtedy pełną świadomość konsekwencji niedopełnienia obowiązków wynikających z nawrotu choroby.

Lekceważenie tego faktu przez pełnomocnika oznacza , że można przypisać mu co najmniej niedbalstwo w tym zakresie, co automatycznie wyklucza zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do wniesienia odwołania .

Dyrektor IS wydając zaskarżone rozstrzygnięcie mógł i oparł się jedynie na tych dowodach i argumentach, którymi strona posługiwała się wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W istocie, nie jest obowiązkiem organów wyjaśnianie dodatkowych okoliczności uchybienia terminu. To wniosek zainteresowanego ma uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu a nie działanie organu ex officio.

Jednocześnie podnieść należy , że zgodnie z art. 169 § § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyn uchybienia terminowi z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której był określony ten termin. Termin ten jest nieprzywracalny. Pełnomocnik natomiast nie uprawdopodobnił okoliczności , że dochował ww. 7 dniowego terminu. Przedstawiając jedynie dokument , świadczący o tym , że depresja mogła trwać do 30 sierpnia 2015 r. wniosek o przywrócenie terminu złożył dopiero w dniu 16 września 2015 r. a samo odwołanie dopiero 30 września 2015 r. Sam fakt uzyskania informacji o wydaniu decyzji nie jest okolicznością wskazująca na ustanie przyczyny uchybienia terminowi. Powołując się bowiem na chorobę pełnomocnik winien wykazać, że choroba trwała co najmniej na 7 dni przed złożeniem wniosku o przywróceni terminu.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p., zauważyć trzeba, że zawiadomienie strony o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyrażone w przepisie 200 O.p., będącym konkretyzacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu ujętej w art. 123 O.p., stanowi gwarancję dla strony wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu podatkowego. Użyte w tym przepisie wyrażenie "przed wydaniem decyzji", zdaniem Sądu skutkuje uznaniem, że wyrażona w art. 200 O.p. zasada nie będzie miała zastosowania do postanowień. Istota regulacji zawartej w tym przepisie sprowadza się bowiem do zagwarantowania stronie prawa do zajęcia ostatecznego stanowiska przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Ma on zatem zastosowanie do tych sytuacji, gdy organ w sposób władczy orzeka o uprawnieniach lub obowiązkach podatnika, kreując jego sytuację prawnopodatkową. Nie stosuje się go do rozstrzygnięć o charakterze proceduralnym, nie odnoszących się do meritum sprawy. Przepis ma bowiem gwarantować możliwość wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, który odnosi się do przedmiotu toczącego się postępowania; w niniejszej sprawie byłaby to zatem możliwość wypowiedzenia się o materiale dowodowym stanowiącym podstawę do wydania decyzji ustalajacej wysokość zobowiązania podatkowego. Potwierdzeniem stanowiska Sądu jest również treść regulacji zawartej w art. 219 O.p., który odsyłając w zakresie instytucji postanowienia do odpowiedniego stosowania przepisów innych rozdziałów ordynacji podatkowej, nie zawiera odesłania do przepisu art. 200 O.p.

Tym samym, w świetle przedstawionych powyżej rozważań, nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ trafnie przyjął, że w świetle okoliczności sprawy, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Organ należycie dochował nałożonego na niego obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.