Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 505/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2006 r. odmawiającą M. B. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. M. B. uzyskał pozwolenie na broń myśliwską wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. nr 6 poz.43 z późn. zmianami).

Wnioskiem z dnia 25 lipca 2006 r. M. B. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wydanie pozwolenia na posiadanie dodatkowych 3 sztuki broni myśliwskiej. Do wniosku dołączył orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2006r. nr [...], oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], z których wynika, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art.15 ust.1 p. 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 53 poz.549 z późn. zmianami, dalej zwana ustawą o broni i amunicji) i może dysponować bronią.

W trakcie prowadzonego, postępowania administracyjnego organ ustalił, że przeciwko M. B. prowadzone jest postępowanie karne. W efekcie tego postępowania do Sądu Rejonowego w [...] został skierowany akt oskarżenia przeciwko M. B. o popełnienie czynu z art. 286 § 1 w zw. z art. 91 § 1 Kodeksu Karnego. Do akt administracyjnych sprawy została dołączona kserokopia powyższego dokumentu.

Pismem z dnia 5 września 2006 r. organ powiadomił M. B., że zgromadził materiał dowodowy w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską i pouczył go o prawie do uczestnictwa w postępowaniu i zapoznania się z jego materiałami.

W dniu [...] września 2006 r. M. B. w trakcie przesłuchania przed organem oświadczył, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa określonego w art. 286 § 1 KK w zw. z art. 91 § 1 KK. Dodał ponadto, iż od wyroku powyższego złożył apelację do Sądu Okręgowego w G.. Złożył do akt jako załączniki pozytywną opinię o sobie Koła Łowieckiego w B. oraz artykuł prasowy dotyczący przypadków cofnięcia przez organy policji pozwolenia na broń palną.

Decyzją z [...] października 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił M. B. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art.15 ust.1 pkt.6 i art.20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i 268 a) Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071, dalej cytowany jako kpa). W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko M. B. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu. Z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zaś, że nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tym samym organ Policji w przypadku ustalenia skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwo wymienione we wskazanym powyżej przepisie odmawia wydania pozwolenia na broń. Na rozstrzygnięcie nie mają w takiej sytuacji wpływu argumenty strony i złożone przez nią dowody. Zdaniem organu od osób posiadających broń wymaga się szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa, bowiem broń może posiadać wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii. Wskazał także na podobne stanowisko prezentowane w tej kwestii przez sądy administracyjne.

Od powyższej decyzji M. B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu podniósł, iż organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że w stosunku do wszystkich osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw istnieje każdorazowo uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie skarżącego sam fakt skazania go za czyn z art. 286 § 1 KK, a więc nie związany z bronią palną, nie daje podstaw do cofnięcia tej osobie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazał także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. (sygn. akt III SA 2258/02) potwierdził, że dokonując oceny, czy popełnione przestępstwo pozwala na przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa. Niezbędne jest w takim wypadku wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który nastąpiło skazanie i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem wnioskodawcy jakie pozwalałyby na zaistnienie obawy, iż użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Podniósł, że jako człowiek o nieposzlakowanej sylwetce społecznej daje pełną gwarancję, iż nie użyje broni z jakimkolwiek naruszeniem prawa. Dodał, że popełnione przestępstwo nie ma nic wspólnego z bronią palną i miało miejsce blisko 8 lat temu.

Komendant Główny Policji zwrócił się do Sądu Okręgowego w G. o nadesłanie uwierzytelnionego odpisu prawomocnego wyroku karnego dotyczącego M. B.. Sąd Okręgowy w G. nadesłał odpisy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2006r. /I instancja/ i wyroku Sądu Okręgowego w G. z [...] września 2006r. /II instancja/. Z nadesłanych dokumentów wynika, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. M. B. został uznany za winnego i skazany za przestępstwo z art. 286 § 1 KK /[...]/.

Zaskarżoną decyzją z dnia [....] stycznia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 268a kpa, a także art.15 ust.1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie niniejszej wyrokiem z dnia [...] września 2006 r. Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu apelacji obrońcy M. B., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. w ten sposób, że wymierzył oskarżonemu karę jednego roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych. W pozostałej części zaskarżony wyrok skazujący utrzymał w mocy. Skarżący jest więc prawomocnie skazany wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk, tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Organ wskazał, że z treści art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż ustawodawca obawę niezgodnego z prawem użycia broni związał wprost ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem) o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak poprzez użycie wyrazu "w szczególności" możliwości brania pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które tę obawę mogą wzbudzić, w tym także innego rodzaju przestępstw. Organ odwoławczy wskazał także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż organy Policji słusznie przyjmują, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać, iż od osób starających się o pozwolenie na broń palną lub taką broń posiadających należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa (przywołał wyrok WSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. VI SA/Wa 2132/05). Odnosząc się do argumentów strony o nieposzlakowanej sylwetce społecznej, podniósł, że skarżący popełnił czyn bezprawny, godzący w mienie, a zatarcie wskazanego prawomocnego wyroku skazującego nie nastąpiło. Nie ma także znaczenia, w ocenie organu, okres 8 lat jaki minął od momentu popełnienia przestępstwa bowiem skazanie prawomocnym wyrokiem nastąpiło dopiero w 2006 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję M. B. zarzucając:

1/ naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie:

błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegającej na niesłusznym uznaniu, iż fakt skazania osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenia się wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw stanowi bezwzględną negatywną przesłankę do uzyskania pozwolenia na broń palną,

nietrafnie za utrwalony pogląd wyrażony w wyroku WSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2132/05, iż od osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń palną należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa ex tunc, w sytuacji, gdy wszechstronna ocena dotychczasowego orzecznictwa w tej mierze nie pozwala na postawienie powyższej tezy,

2/ sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę decyzji jw. z zebranym w sprawie materiałem dowodowym na skutek konkludowania, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie wykorzysta broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek negacji pozytywnej postawy M. B. zarówno w miejscu zamieszkania jak i w środowisku myśliwych,

3/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w postaci stwierdzenia, że:

fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu blisko 8 lat temu nie posiada wpływu na obecną ocenę jego etyczno-moralnej postawy,

z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika domniemanie, iż skarżący użyje broni w sposób wskazany w przepisie jw., w sytuacji gdy w rzeczywistości w przedmiotowej sprawie zachodzi domniemanie przeciwne.

W uzasadnieniu powtórzył argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a w szczególności wskazał, że Komendant Główny Policji odwrócił szyk hipotezy art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji i zmienił jej sens. Ustawodawca stwierdził, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a dopiero potem wymienił szczegółowy katalog osób. Zatem warunkiem sine qua non jest owa uzasadniona obawa użycia broni, a nie sam fakt prawomocnego skazania za jedno z wymienionych przestępstw. Powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004r. III SA 2258/02, w którym WSA stwierdził, że niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem wnioskodawcy, które pozwalałyby na zaistnienie obawy, iż użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że konstrukcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji pozwala przyjąć, że to ustawodawca przesądził o tym, że skazanie osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadnia zaliczenie jej do grona osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu wolą ustawodawcy było, aby każda osoba, która została skazana za czyn przeciwko ww. dobrom nie miała prawa do dysponowania bronią. Ustalenie faktu skazania przez właściwy organ obliguje tym samym do odmowy wydania pozwolenia na broni nawet wtedy, gdy inne zebrane w toku postępowania administracyjnego dowody pozytywnie świadczą o wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i błędne powołanie na dotychczasowe orzecznictwo Sąd uznał za nieuzasadniony. Zgodnie z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Zatem wobec osób skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, bowiem oceny, że co do tych osób obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, które nie były skazane za wymienione przestępstwa, ale co do których z innych niż skazanie powodów, organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, bowiem nie są to osoby skazane za wymienione w przepisie przestępstwa.

Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni.

Wskazać należy, że Sąd podziela pogląd przedstawiony w cytowanym przez skarżącego wyroku WSA w Warszawie III SA 2258/02, jednak wskazać należy, że oceniane w tym wyroku decyzje zapadły na tle odmiennego stanu prawnego /przed zmianą treści art. 15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji/ a skarżący, nie należał do grupy osób wymienionych w katalogu ustawowym, zatem zasadnie Sąd uznał, że organ powinien szczegółowo rozważać i uzasadnić istnienie, co do jego osoby obawy użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

W sprawie niniejszej sytuacja jest całkowicie odmienna. Jest niesporne, że skarżący M. B. został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności odmowy wydania pozwolenia na broń.

Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. Nie są zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem.

Nie są także zasadne zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na wyciąganiu wniosków, co do zagrożeń dla porządku publicznego ze strony skarżącego, ze zdarzeń, które miały miejsce 8 lat temu. Jak wynika z materiału dowodowego skazanie nie uległo zatarciu. Fakt, iż do przestępstwa doszło przed 8 laty nie ma znaczenia w sprawie, gdyż ustawa wiąże skutki prawne nie z czynem przestępnym, tylko ze skazaniem, a w sprawie niniejszej wyrok zapadł [...] września 2006r. Skarżący jest więc skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu i należy do kręgu osób z art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji, co do których, z powodu ich skazania za wymieniony czyn, istnieje zdaniem ustawodawcy obawa użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca odmowę wydania pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.