Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2104/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 909/10 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2010 r. (I SA/Wa 909/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. J. K. wystąpiła o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W dniu [...] maja 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] odmówił prawa do wnioskowanego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] odmówił J. K. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, iż w dniu [...] stycznia 1997 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał J.K. dodatek pielęgnacyjny. Decyzja ta jest prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym. Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wstrzymał prawo do dodatku od dnia [...] sierpnia 1998 r., wskazując, iż nie przysługuje on osobom przebywającym w domu pomocy społecznej. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] września 2009 r. nie naruszył prawa, gdyż z przepisu art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych jednoznacznie wynika, że osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje. Decyzja zaś wstrzymująca wypłatę dodatku pielęgnacyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. K. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że mając ustalone prawo do dodatku pielęgnacyjnego w rzeczywistości go nie otrzymuje i stan taki pozbawia ją również prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, a ponosząc w 70% swojego dochodu koszty pobytu w domu pomocy społecznej, nie stać ją na leki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie.

W dniu 13 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., nr [...].

W uzasadnieniu Sąd wskazał na podstawy prawa do dodatku pielęgnacyjnego na gruncie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Według tej regulacji przysługuje on osobie uprawnionej do emerytury lub renty, uznanej za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji, jak również osobie, która ukończyła 75 lat. O dodatek nie mogą się natomiast ubiegać osoby przebywające w zakładzie opiekuńczo – leczniczym lub w zakładzie pielęgnacyjno – opiekuńczym, chyba że przebywają poza tą placówką przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu. Do dnia wejścia w życie ustawy o pomocy społecznej nie należała się również pensjonariuszom domów pomocy społecznej. Wynikało to z art. 75 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w pierwotnym brzmieniu. Od dnia 1 stycznia 2004 r. omawiany dodatek przysługuje mieszkańcom domów pomocy społecznej skierowanym do nich po dniu 1 stycznia 2004 r. oraz pensjonariuszom ponadgminnych domów, skierowanych przed tą datą i przebywających poza placówką więcej niż 2 tygodnie w miesiącu (art. 158 ustawy o pomocy społecznej). Skarżąca została skierowana do domu pomocy społecznej przed datą [...] stycznia 2004 r. i nie przebywa poza domem pomocy społecznej.

Odmawiając skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego organy obu instancji oparły się na regule z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wg której zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Uznały przy tym, że uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego wynika z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 1997 r., przyznającej prawo do dodatku. Za nieistotne uznały przy tym wstrzymanie wypłaty tego dodatku. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę, w ocenie Sądu, że decyzja ta orzekała o uprawnieniu do dodatku pielęgnacyjnego na datę jej wydania, a od tego czasu zmienił się dwukrotnie stan prawny, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał, że wstrzymał wypłatę dodatku pielęgnacyjnego z powodu przebywania skarżącej w domu pomocy społecznej.

Wstrzymanie wypłaty dodatku mogło nastąpić, zdaniem Sądu, jedynie wówczas gdyby prawo do dodatku ustało (art. 134 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy) lub nie istniało (pkt 4 tego przepisu), gdyż inne przyczyny z ust. 1 art. 134 nie wchodziły w tym przypadku w grę. Wstrzymanie wypłaty świadczenia z ubezpieczenia społecznego jest przy tym czynnością organu rentowego, powodującą zaniechanie wypłaty w sytuacjach opisanych w art. 134 ust. 1 pkt 1-5 ww. ustawy. Wstrzymanie wypłaty świadczeń nie następuje ex lege od momentu wystąpienia okoliczności wymienionych w powyższym przepisie, lecz z mocy decyzji organu rentowego, która powinna być doręczona zainteresowanemu z podaniem przyczyny wstrzymania i pouczeniem tej osoby o terminie i sposobie odwołania. Na użytek ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, w wyżej opisanej sytuacji, stosując normę z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organy powinny ustalić czy uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego istnieje również obecnie. W szczególności jaki wpływ na uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego ustalone w decyzji z 1997 r. miała zmiana stanu prawnego oraz stan wstrzymania wypłaty dodatku.

W ocenie Sądu, jeśli okazałoby się, że przyczyną wstrzymania wypłaty dodatku było ustanie do niego prawa lub fakt, że prawo w ogóle nie istniało, trudno byłoby uznać, że skarżąca jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego mimo wydania decyzji z [...] stycznia 1997 r. Organy ustaliły tylko fakt wydania decyzji z 1997 r. przyznającej skarżącej uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego, pominęły zaś ustalenie, czy uprawnienie to w dalszym ciągu istnieje, o czym miał świadczyć wyłącznie fakt nieuchylenia decyzji z 1997 r.

Na brak uprawnienia skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego aktualnie może wskazywać treść art. 158 ustawy o pomocy społecznej oraz fakt wstrzymania jego wypłaty. Potwierdzeniem tego może być decyzja będąca podstawą wstrzymania wypłaty dodatku pielęgnacyjnego, której treść organy winny ustalić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, jeszcze jedna negatywna przesłanka do uzyskania przez nią zasiłku pielęgnacyjnego, określona w art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych może wynikać z faktu przebywania skarżącej w domu pomocy społecznej.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez niewyjaśnienie okoliczności związanych z możliwością ustania prawa skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego, a w tym kontekście także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do tego, co wynika z treści art. 134 ust. 1 pkt 1 i 4 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. oraz art. 158 ustawy o pomocy społecznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej działające za pośrednictwem pełnomocnika Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj.: art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawomocna decyzja o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego nie stanowi negatywnej przesłanki ustalenia uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego;

2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że fakt niedokonania czynności wyjaśniających w zakresie treści decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku pielęgnacyjnego mógł mieć, przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności niniejszej sprawy, na tyle istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej wspomnianą decyzją Kolegium, by stanowić podstawę do uchylenia prawidłowych i zgodnych z prawem decyzji.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podał, że stoi na stanowisku, iż przywołane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2010 r. okoliczności nie uzasadniają uchylenia decyzji Kolegium, a w szczególności nie dają podstaw do uznania, że w sprawie tej zaistniały przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. Brak jest podstaw do podzielenia zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przedmiotowym wyroku poglądu, jakoby art. 16. ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych obligował organy do badania treści decyzji o wstrzymaniu dodatku pielęgnacyjnego.

Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] września 2009 r. stwierdzono, iż skarżącej został przyznany dodatek pielęgnacyjny. Decyzja ta jest prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym. Zatem według art. 16 ust. 6 zaistniała przesłanka negatywna dla przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Natomiast ewentualna decyzja o wstrzymaniu wypłaty dodatku nie może podlegać kontroli organów przyznających zasiłek. Legalność tej decyzji, wydanej przez organ rentowy, może być badana w postępowaniu przed właściwym sądem powszechnym. Konsekwencją uznania, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły prowadzić czynności mających na celu ustalenie przesłanek wstrzymania wypłaty dodatku pielęgnacyjnego na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, będzie stwierdzenie, że nieprzeprowadzenie owych czynności nie może zostać uznane za naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie zatem uznał, iż w toku niniejszego postępowania naruszone zostały przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniałoby uchylenie przez Sąd wydanych decyzji z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W sprawie zebrano cały materiał dowodowy, dający podstawę do stwierdzenia, że skarżącej przysługuje uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego, w związku z tym zasiłku pielęgnacyjnego otrzymywać nie może. Wobec tego do wskazanego w zaskarżonym wyroku naruszenia przepisów postępowania nie doszło.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną działająca za pośrednictwem pełnomocnika J. K. wniosła o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że określone w art. 174 p.p.s.a. podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Autor skargi kasacyjnej wskazuje na oba rodzaje zarzutów unormowane w art. 174 p.p.s.a., czyniąc jednak z zarzutu naruszenia prawa materialnego zarzut podstawowy w aspekcie jego wagi jak i zakresu argumentacji jemu poświęconej. Określa ten zarzut jako naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni przepisu art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.).

Na wstępie należy podnieść, iż w przypadku odwołania się do zarzutu naruszenia prawa materialnego ważne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji, w szczególności czy dotyczył on przebiegu procesu wykładni (kolejności odwołania się do jej reguł) czy dotyczył on sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni czy też samego rezultatu wykładni (treści zrekonstruowanej normy). Ponadto, poprawny sposób powołania się na to naruszenie obejmuje także wykazanie, jak w ocenie autora skargi kasacyjnej, w kontekście podniesionych i uzasadnionych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest argumentacji, zawierającej powyższe przesłanki, odnoszące się tak do wad wykładni jak i do zakreślenia w ocenie autora skargi kasacyjnej obrazu prawidłowego przebiegu wykładni czy jej rezultatu. Uchybienie to nie uniemożliwia jednak dokonania kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku na podstawie odczytania podstawowych intencji autora skargi kasacyjnej, zawartych w jej uzasadnieniu.

Przepis art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa w ust. 1 cel przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, którym jest umożliwienie osobie z niego korzystającej, niezdolnej do samodzielnej egzystencji, pokrycie wydatków związanych ze świadczeniem opieki i pomocy przez inną osobę. Obok wyliczenia, komu taki dodatek przysługuje (art. 16 ust. 2 pkt 1-3), w ust. 5, ust. 5a oraz ust. 6 wskazane są sytuacje, w których zasiłek ten nie przysługuje, mimo spełnienia jednego ze wskazanych w ust. 2 kryteriów. Takimi osobami są m.in.: osoba umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie oraz osoba uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego.

Wykładnia tego przepisu, stanowiąca podstawę określenia sytuacji prawnej strony zainteresowanej w uzyskaniu zasiłku pielęgnacyjnego, winna być dokonywana w świetle reguł systemowych, a więc w powiązaniu z wykładnią kilku innych przepisów, określających instytucję dodatku pielęgnacyjnego.

Instytucja dodatku pielęgnacyjnego uregulowana jest w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). W jej art. 75 ust. 1 wskazany jest podmiotowy zakres uprawnienia do dodatku pielęgnacyjnego, w ramach którego wskazane są osoby uprawnione do emerytury lub renty w sytuacji, gdy osoba ta została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy i do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 rok życia. Użycie spójnika "albo" oznacza, iż przesłanka wieku łączona jest jedynie z uprawnieniem do emerytury i renty. W ust. 4 tego przepisu, wskazanym w ust. 1 jako regulacja wyjątkowa, określona jest sytuacja, w której pomimo uprawnienia do emerytury lub renty dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje. Ma to miejsce wówczas, jeśli osoba taka przebywa w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub pielęgnacyjno-opiekuńczym a samo przebywanie w takim zakładzie trwa dłużej niż 2 tygodnie w miesiącu.

Powyższe wzory normatywne winny zostać skonfrontowane dodatkowo z przepisem art. 158 ustawy o pomocy społecznej, na gruncie którego dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje osobom przebywającym w domu pomocy społecznej, skierowanym do tego domu przed dniem 1 stycznia 2004 r., jeżeli nie przebywają poza tym domem przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu. Nie bez znaczenia jest też treść art. 134 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227), który w ust. 1 określa wstrzymanie wypłaty świadczeń, wymieniając wśród przyczyn m.in. powstanie okoliczności uzasadniających zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie tego prawa (pkt 1) czy stwierdzenie, iż prawo to nie istniało (pkt 4).

Taka bowiem sytuacja miała miejsce w postępowaniu administracyjnym poddanym kontroli sądowej w zaskarżonym wyroku. Stronie bowiem najpierw ([...] stycznia 1997 r.) przyznano dodatek pielęgnacyjny, a następnie, w dniu [...] sierpnia 1998 r. wstrzymano jej od dnia [...] sierpnia 1998 r. prawo do tego dodatku z powodu przebywania w domu pomocy społecznej, przy czym skierowanie skarżącej do tego zakładu miało miejsce przed [...] stycznia 2004 r. Jednocześnie, w odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...] marca 2009 r., odmówiono jej (decyzją pierwszoinstacyjną z dnia [...] września 2009 r. oraz odwoławczą z dnia [...] marca 2010 r.) ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z powodu wcześniejszego przyznania dodatku pielęgnacyjnego decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym.

Łączna wykładnia systemowa powyższych norm, zrekonstruowanych z tych przepisów skłania do przyjęcia, iż po pierwsze, uprawnienie do zasiłku pielęgnacyjnego nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego, natomiast po drugie, że uprawnienie do dodatku zależy od uprawnienia do emerytury lub renty oraz spełnienia innych jeszcze warunków, wśród których jest też nieprzebywanie w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub pielęgnacyjno-opiekuńczym dłużej niż 2 tygodnie w miesiącu. Decydujące dla odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest zatem stwierdzenie posiadania uprawnienia do dodatku pielęgnacyjnego. Podstawową kwestią w związku z tym pozostaje określenie relacji pomiędzy charakterem decyzji przyznającej dodatek pielęgnacyjny, prawo do którego zostało wstrzymane z powodu przebywania w domu pomocy społecznej, a uprawnieniem do dodatku w kontekście sformułowania "osoba uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego" na gruncie art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W ocenie Składu Orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji powyższe kwestie wyraził, wskazując na podstawy uchylenia decyzji administracyjnych. Brak określenia charakteru wstrzymania wypłaty świadczenia z ubezpieczenia społecznego na gruncie art. 134 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, (co może powodować różne skutki), brak określenia sytuacji wnioskodawczyni w świetle przebywania w domu pomocy społecznej na gruncie art. 158 ustawy o pomocy społecznej oraz brak określenia roli całodobowego utrzymania w kontekście jego nieodpłatności dla istnienia prawa do zasiłku (na gruncie art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, na co wskazywał Sąd I instancji m.in. powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1352/08) w pełni usprawiedliwiają treść konkluzji Sądu I instancji, przyjętych w zakończeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadzących do uchylenia decyzji, efektem czego będzie ponowne rozpoznanie sprawy i przesądzenie w oparciu o poprawną łączną wykładnię wskazanych przepisów, czy wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego jest zasadny.

Wykładnia art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wskazana jako podstawa zarzutu skargi kasacyjnej, stanowiła w tym kontekście tylko jeden z elementów wziętych pod uwagę przez Sąd i określonych trafnie jako wskazówki dla organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W żadnym jednak razie i niezależnie od braku argumentacyjnego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej samego naruszenia, nie można skutecznie zarzucić błędnego charakteru wykładni tego przepisu przez Sąd I instancji. Ustalenie przez organy, czy uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego obecnie istnieje oraz jaki wpływ na uprawnienie do dodatku określone w decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. miała zmiana stanu prawnego oraz wstrzymanie wypłaty dodatku, jest niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia.

Elementem powyższych rozumowań Sądu było wskazanie na nieokreślenie tych składników stanu faktycznego i prawnego, które mogłyby prowadzić do właściwych rezultatów wykładni art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o pomocy społecznej. Tym samym także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. nie mógł być uznany za zasadny. Zwłaszcza, że autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził odpowiedniej argumentacji w kierunku wykazania wpływu tego ewentualnego naruszenia na treść orzeczenia, tym bardziej nie wykazując, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Zarzut ten także z powyższego powodu nie mógł być uwzględniony.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty przesądzające o nietrafności obu zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.