Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 785/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 5, art. 9o ust. 1,2, art. 9o ust. 3 lit. g, 9ad ust. 2, art. 9g ust. 1, 2, 4 i 6, art. 9o ust. 3 i 6, art. 9o ust. 4, art. 9w ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1727
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: art. 72 ust. 1 pkt 11, art. 86
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia Nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołań: A. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K., A.A., E.A. i E.A., W. S.A. z siedzibą w K. oraz J.W. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Modernizacja linii kolejowej [...] na odcinku [...] (km [...] – [...] linii nr [...] i km [...] – [...] linii nr [...]) wraz z dobudową torów linii aglomeracyjnej na odcinku [...]" - utrzymał ww decyzję Wojewody w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Spółka P. S.A. z siedzibą w W. - inwestor, działając na podstawie art. 9o ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r., wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w celu realizacji powyższej inwestycji, jednocześnie wnosząc, z uwagi na ważny interes społeczny i gospodarczy, o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] lipca 2016 r. decyzję Nr [...], o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji podzielił argumenty przedstawione przez inwestora, w stosunku do których jak i do wniesionych przez stron zarzutów, ustosunkował się w wydanej decyzji.

Od decyzji tej odwołanie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniosła min. A. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. wnosząc o uchylenie jej w całości i o orzeczenie co do istoty sprawy, bądź ewentualnie - o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem, jakie okoliczności sprawy należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, skarżąca spółka wniosła o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...], w związku z możliwością poniesienia przez nią nieodwracalnej i niepowetowanej szkody w razie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 10 § 1 w związku z art. 81 kpa, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, art. 107 § 3, polegającego głównie na uniemożliwieniu skarżącej spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, niedokonaniu przez organ I instancji wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także pominięcie wniesionych przez Spółkę zastrzeżeń dotyczących niekompletności przedstawionych przez inwestora materiałów będących podstawą do wydania decyzji, nie wskazaniu w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności innych dowodów, jak i naruszenie przepisu art. 9q ust. 1 pkt. 4 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez niewystarczające uwzględnienie w decyzji Wojewody [...] wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu odwołania A. Sp. z o.o. S.K.A. wskazała min., że organ I instancji nie zawiadomił strony o zgromadzeniu kompletu dowodów, naruszając tym samym zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, określoną w art. 10 kpa. Inwestor został bowiem przez Wojewodę zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowym wniosku ze wskazaniem na szereg wymogów, do doprecyzowania których został pod rygorem wydania decyzji odmownej wezwany, min. w przedmiocie doprowadzenia do zgodności treści wniosku w części opisowej i graficznej z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie budowy odwodnienia, doprecyzowanie projektowanych rozwiązań dla budowanej drogi dojazdowej nr [...], jak również jednoznaczne określenie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali. Inwestor uzupełnił wniosek w dniu [...] czerwca 2016 r. nowymi dokumentami, które miały istotne znaczenie dla sprawy, gdyż modyfikowały złożony uprzednio wniosek i finalnie doprowadziły do wydania decyzji Wojewody [...]. Jednakże, jak wskazała skarżąca Spółka, nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do złożonych przez inwestora dokumentów. W tym zakresie wskazała także na naruszenie art. 81 kpa. Również jak podniosła, w aktach sprawy powinno znajdować się potwierdzenie, iż strona została pouczona o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach, a także poprzez zamieszczenie oświadczenia strony, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Brak takich dowodów stanowi o istotnym uchybieniu procedury administracyjnej. Odnosząc się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa Spółka wskazała, że w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wyraziła zastrzeżenia względem projektowanej inwestycji, przekazane przez organ I instancji inwestorowi, które nie zostały przez Wojewodę uwzględnione. Organ oparł się wyłącznie na twierdzeniach inwestora. Podobnie oparł się, wbrew zarzutom skarżącej, na analizie akustycznej, która jej zdaniem, została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Pomimo szczegółowych zastrzeżeń Spółki i odpowiedzi udzielonych na nie przez inwestora, organ I instancji nie dokonał należytej analizy zebranych dowodów, a wyrażonej w zaskarżonym rozstrzygnięciu oceny nie poparł odpowiednią wiedzą specjalistyczną. Wskazując natomiast na naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, skarżąca Spółka wskazała, iż określone na stronie 37 decyzji Wojewody [...] wymagania dotyczące uzasadnionej ochrony interesów osób trzecich, są lakoniczne i nie przystają do wymogu zapewnienia poszanowania praw stron, znajdujących się w sferze oddziaływania inwestycji. Niezależnie wskazała, iż projektowana inwestycja stwarza również zagrożenie dla opłacalności prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, gdyż kompleks mieszkaniowo-usługowy [...] wybudowany na ww. działce, celem komercyjnej sprzedaży mieszkań, znajduje się w zasięgu bezpośredniego (negatywnego) oddziaływania planowanej inwestycji kolejowej - w tym część "w pierwszej linii zabudowy względem inwestycji" (najbardziej narażonej na oddziaływanie hałasu). W ocenie skarżącej spółki, przedmiotowa inwestycja będzie miała bezpośredni i znaczący wpływ na zmniejszenie atrakcyjności mieszkań zlokalizowanych w ww. kompleksie, a co za tym idzie - na spadek ich cen i zmniejszenie dynamiki sprzedaży.

W piśmie z dnia [...] października 2016 r. skarżąca spółka A. Sp. z o.o. S.K.A. podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., szczególnie w kontekście nieprawidłowej analizy warunków akustycznych, wskazując głównie na jej nieaktualność, wyrywkowy charakter, a także brak pełnego rozpatrzenia skutków natężenia hałasu i drgań dla ludności oraz budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jej zdaniem, powierzchowność analizy uniemożliwiła organowi I instancji przeprowadzenie wszechstronnej oceny zagrożeń jakie może za sobą nieść inwestycja, jak również ustalenia koniecznych środków, które inwestor winien jest zapewnić dla ochrony przed hałasem. Wątpliwości Spółki budziła także metodyka przeprowadzania badań dotyczących emisji hałasu i drgań dopiero na etapie tworzenia projektu wykonawczego bądź po zakończeniu inwestycji, w ramach tzw. analizy poreaiizacyjnej.

Skarżąca podniosła nadto, że inwestor w piśmie z dnia [...] października 2016 r. nie uzasadnił w sposób szczegółowy braku możliwości dokonania zmiany rozwiązań projektowych planowanej inwestycji, w tym poprzez ominięcie jej działki nr [...]. Nie wystarczającym jest wskazanie, że przy projektowaniu przebudowy ul. [...] brano pod uwagę przede wszystkim jak najmniejsze zajętości terenów nie będących własnością inwestora; inwestor w sposób nieprecyzyjny określił projektowaną przebudowę jako "ul. [...]", a także w sposób nienależyty uzasadnił swoją koncepcję co do wyboru działek, według kryterium najmniejszych zajętości terenów. Organ nie odniósł się do stanu faktycznego, np. do terenów sąsiednich i ich zajętości.

W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury i Budownictwa ponownie dokonał analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego i uznał, że wniosek inwestora z dnia [...] lutego 2016 r. uzupełniony i skorygowany pismami z dnia [...] marca 2016 r. i z dnia [...] czerwca 2016 r. jest kompletny, gdyż zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 9o ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym. Do przedmiotowego wniosku załączone zostały mapy w skali 1:500 z projektowaną linią rozgraniczającą teren inwestycji, przedstawiające istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych oraz mapy w skali 1:1000 z projektami podziału nieruchomości. We wniosku określono także zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu. Inwestor przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, uzyskał opinie:

- Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r;

- Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r;

- Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.;

- Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r;

- Wojewody [...] z dnia 20 listopada 2014 r;

- Marszałka Województwa [...] , wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r.;

- Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2014 r;

- Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] grudnia 2014r;

- Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r;

- Gminnego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] listopada 2015 r.;

- Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] grudnia 2015 r.

Ponadto, przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy, inwestor pismami z dnia [...] listopada 2014 r. zwrócił się do Starosty Powiatu W., Zarządu Województwa [...] , Zarządu Powiatu W., Burmistrza Miasta i Gminy W., Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], oraz do Zarządu Dróg Powiatowych w W. z prośbą o wydanie opinii do wniosku w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej. Wojewoda też zasadnie wskazał, że niewydanie ww opinii w terminie 30 dni od dnia zwrócenia się o nią przez inwestora, zgodnie z treścią art. 9o ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym, należy uznać za brak zastrzeżeń do wniosku; jak również, odnosząc się do pozostałych opinii wymienionych w art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym wyjaśnił, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Organ I instancji zwrócił także uwagę na treść art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, mocą którego inwestor dołączył do wniosku decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, podał podstawę prawną jego prowadzenia, jak również pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Również, zgodnie z art. 9o ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym, Wojewoda [...] doręczył zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2016 r., o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wnioskodawcy i właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej.

W aktach sprawy znajdują się także zwrotne potwierdzenia odbioru pism skierowanych do właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, jak również dowody potwierdzające obwieszczenie o wszczęciu przedmiotowego postępowania: w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od [...] do [...] kwietnia 2016 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r; w Urzędzie Miasta K. w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniach od [...] do [...] kwietnia 2016 r.; w Urzędzie Miasta i Gminy W. w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w tym samym terminie; w prasie lokalnej, tj. w wydaniu [...] "Gazety [...]" z dnia [...] kwietnia 2016 r. W przedmiotowym obwieszczeniu i zawiadomieniu organ I instancji wskazał nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem, jak również poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz składać ewentualne uwagi i zastrzeżenia.

Nadto, Wojewoda [...] , wniesione do projektu inwestycji wnioski i zastrzeżenia stron postępowania, przekazał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do poruszonych przez strony zagadnień. Powyższe stanowiska inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 i art. 10 kpa, przesłał stronom.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniosła A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wydanie decyzji tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie przez organ I instancji wypowiedzenia się stronom co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ II instancji wszechstronnej oceny wartości dowodowej materiału zgromadzonego w trakcie sprawy; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a, 77 § 1 k.p.a poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej jak i brak skorygowania tego uchybienia w trybie postępowania odwoławczego przez organ II instancji; art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej przez organ II instancji w sytuacji, gdy zaszły okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie i determinujące konieczność ponownego rozpoznania sprawy, bądź ewentualnie zmiany decyzji;

2. przepisów prawa materialnego tj. art. 9q ust. 1 pkt. 4 ustawy o transporcie kolejowym poprzez nie wystarczające uwzględnienie w decyzji Wojewody wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o:

1. uchylenie uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej;

2. wstrzymanie wykonania decyzji w całości, ewentualnie w części dot. skarżącej, z powodu możliwości poniesienia przez skarżącą nieodwracalnej i niepowetowanej szkody, w razie utrzymania wykonalności decyzji Wojewody;

3. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzuty podniesione w większości w odwołaniu od decyzji Wojewody podnosząc, że organ II instancji nie odniósł się w sposób wystarczający do wskazanych w nim wątpliwości, nie rozpatrzył sprawy w sposób prawidłowy, jak i nie wyjaśnił zasadności swojego stanowiska. Zaskarżona decyzja nie spełnia również wymagań swobodnej oceny dowodów, organ odwoławczy nie uwzględnił ale też nie odniósł się do interesów skarżącej. Organ II instancji nie skorygował uchybień w ramach kontroli instancyjnej, twierdząc że prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie przed organem I instancji. Tym czasem, zdaniem skarżącej, naruszenie przez Wojewodę przepisów procedury administracyjnej przełożyło się negatywnie na merytoryczną treść decyzji lokalizacyjnej. W ocenie skarżącej, decyzja ta bowiem nie zawiera kompleksowej analizy wszelkich aspektów oddziaływania przedmiotowej inwestycji, która winna być punktem wyjściowym dla rzetelnego ustalenia wszelkich skutków, zarówno w wymiarze społecznym jak i dla właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji spowodowało naruszenie uzasadnionych jej interesów. Wywłaszczenie części działki skarżącej, stwarza dla niej dużą uciążliwość komercyjną co ma związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Okoliczności związane z wykonaniem decyzji lokalizacyjnej powodują bezpośredni i znaczący wpływ na zmniejszenie atrakcyjności mieszkań zlokalizowanych w w/w kompleksie, a co za tym idzie na spadek ich cen i zmniejszenie dynamiki sprzedaży. Skarżąca w ten sposób, ponosi szkodę i musi znosić utrudnienia w ramach prowadzonej przez siebie bieżącej działalności gospodarczej. zatem uważa za nieuprawnione twierdzenie organów, iż interes publiczny ma z zasady prymat nad interesem strony nawet w wypadku, gdy jest to inwestycja kolejowa o znaczeniu publicznoprawnym, które to pojęcie jest rozumiane przez organy w ten sposób, że uzasadnia znaczące pogorszenie położenia skarżącego.

Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było ustalenie lokalizacji inwestycji pn. "Modernizacja linii kolejowej [...] na odcinku [...] (km [...] – [...] linii nr [...] i km [...] – [...] linii nr [...]) wraz z dobudową torów linii aglomeracyjnej na odcinku [...]". Należy wskazać, iż ustalenie lokalizacji powyższej inwestycji dokonane zostało w postępowaniu przeprowadzonym na zasadach określonych w rozdziale 2b (Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym) ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.). Powyższa regulacja ustawy o transporcie kolejowym ma charakter szczególny, zarówno w odniesieniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniosek taki wynika niezbicie z uregulowania zawartego w treści art. 1 pkt 5 utk (Przepisy ustawy określają: (...) szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz organy właściwe w tych sprawach), jak i z tytułu rozdziału 2b utk, a także z art. 9o ust. 2 utk, stanowiącego, że do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy oraz z art. 9ad ust. 2 utk, wedle którego w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1539/10. LEX nr 746621).

Zgodnie z art. 9o ust. 1 cyt. decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wydaje wojewoda, na wniosek P. S.A. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku ww Spółki. Do niej należy ustalenie przebiegu projektowanej linii. W toku postępowania administracyjnego organ natomiast dokonuje sprawdzenia, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w rozdziale 2b utk ustawą obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji linii kolejowej, w której stosownie do treści art. 9q ust. 1 utk zamieszcza w szczególności:

1. linie rozgraniczające teren;

2. warunki techniczne realizacji inwestycji;

3. warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa;

4. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

5. zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 9s ust. 1.

Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszelkich wymogów formalnych i materialnoprawnych ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej. Jak prawidłowo wywodzi organ odwoławczy, złożony przez inwestora wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. uzupełniony i skorygowany pismami z dnia [...] marca 2016 r. i z dnia [...] czerwca 2016 r. jest kompletny, gdyż zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 9o ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym. Dołączono do niego mapę w skali 1:500 z projektowaną linią rozgraniczającą teren inwestycji, przedstawiające istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych oraz mapy w skali 1:1000 z projektami podziału nieruchomości. We wniosku określono także zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu. Przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, inwestor uzyskał i przedstawił wskazane powyżej opinie właściwych organów. Minister Infrastruktury także prawidłowo wywiódł, że stosownie do treści art. 9o ust. 4 utk brak odpowiedzi na wystąpienia o zaopiniowanie wniosku skierowane do Starosty Powiatu W., Zarządu Województwa [...] , Zarządu Powiatu W., Burmistrza Miasta i Gminy W., Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], oraz do Zarządu Dróg Powiatowych w W., należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Jak również, na co wskazały organy obu instancji, inwestor dołączył także do wniosku decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Słusznie natomiast inwestor nie przedstawił pozostałych opinii, wskazanych w art. 9o ust. 3 pkt 4 ww ustawy. Nie miał bowiem obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Nadto decyzja Wojewody [...] określa termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 9q ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym. Pozytywnie także należy ocenić określenie przez Wojewodę [...] - biorąc pod uwagę dyspozycję art. 9q ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym - terminu wydania nieruchomości, na 30 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej. Organ zobowiązany był bowiem wyznaczyć taki termin wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że zgodnie z przepisem art. 9o ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o transporcie kolejowym, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg linii kolejowej (linie rozgraniczające teren) oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Organ może natomiast działać tylko w granicach tego wniosku i nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organ może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy o transporcie kolejowym. Nie może też odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zadaniem organu jest natomiast sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające linii kolejowej odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w regulacjach prawnych mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Należy w tym miejscu, z uwagi na podobny charakter przedsięwzięcia, wskazać na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 października 2012 r., K 4/10 - a dotyczące przepisów specustawy drogowej. W wyroku tym Trybunał zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, jako realizację celu publicznego i stanowiących priorytetowy cel publiczny. Drogi budowane są bowiem nie tylko w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie całego społeczeństwa, w tym także i tych wywłaszczonych osób. Temu celowi pomaga uproszczona procedura wywłaszczenia podczas realizacji inwestycji liniowych, obejmujących wiele nieruchomości, jak również lokalizacja (wytyczenie) drogi, która niejako narzuca listę nieruchomości, które muszą być zajęte, a zatem wywłaszczone. Jeżeli przyjmie się, że przebieg drogi w sposób racjonalny wyznaczony jest przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, to należy przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przedstawiony wyżej pogląd Trybunału Konstytucyjnego w ocenie Sądu znajduje zastosowanie również w zakresie zasad ustalania lokalizacji inwestycji dotyczących linii kolejowych. W obliczu powyższego zatem uznać należy za słuszne stanowiska organów, podzielające argumentację przedstawioną we wniosku a następnie w późniejszych pismach składanych przez inwestora. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji poprzez ominięcie działki stanowiącej jej własność ze względu na charakter planowanej przebudowy linii kolejowej ale też przede wszystkim ze względu na wielkość całego zakresu przedsięwzięcia. Inwestor szczegółowo wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie wiąże się z dobudową torów linii aglomeracyjnej po zewnętrznej stronie budowanego przystanku K., co zostało uwzględnione w realizowanej obecnie, w ramach odrębnej inwestycji, konstrukcji przystanku. Z wyjaśnień inwestora wynika także, iż dobudowa dodatkowych torów powoduje konieczność przesunięcia planowanego układu komunikacyjnego łączącego rondo przy ul. [...] i ul. [...] z ul. [...], który jest bardzo ważnym fragmentem układu ze względu na pełnioną przez niego funkcję tj. dojście i dojazd do budynków dworca K. zarówno dla pojazdów osobowych, jak i komunikacji miejskiej oraz pojazdów służb ratunkowych. Dzięki przyjętym założeniom ograniczono zajętość terenu do niezbędnego minimum, które pozwoli na funkcjonowanie drogi dla ww. potrzeb, jednak nie umożliwiło to ominięcia przedmiotowej działki. Natomiast z uwagi na fakt, iż przebudowie podlegać będzie fragment drogi dojazdowej nr [...] o długości około [...] m, wyklucza to wariantowe rozpatrywanie przebiegu planowanego fragmentu. Jako wariant dla przebudowywanej ulicy była rozpatrywana jej przebudowa przy zasadniczych parametrach geometrycznych (szerokość pasa ruch [...] m zamiast zaprojektowanej [...] m oraz obustronny chodnik w miejsce chodnika jednostronnego), co znacznie zwiększyłoby zajętość terenów przyległych, a byłoby pożądane ze względu na przejezdność autobusów komunikacji miejskiej oraz natężenie ruchu pieszych na dojściach do dworca. Ostatecznie, co należy podkreślić z całą mocą, zajęcie terenu działki skarżącej Spółki o nr [...] ograniczono jedynie do fragmentu o pow. [...] m2 (pas gruntu o długości ok. [...] m i średniej szerokości około [...] m) z całej dotychczasowej jej powierzchni nieruchomości wynoszącej [...] m2. Zrezygnowano także z chodnika po stronie nieruchomości skarżącej. W ocenie Sądu należy mieć także na uwadze, iż spółka rozpoczynając swoją deweloperską działalność miała pełną świadomość lokalizacji swojej inwestycji, usytuowanej w pobliżu torów kolejowych. A zatem, mając na uwadze zakres zmian bezpośrednio oddziałujących na nieruchomość skarżącej w stosunku do rozmiarów planowanego przedsięwzięcia, nie można znaleźć usprawiedliwienia dla stanowiska skarżącej Spółki. Uznanie przy tym, jak chciałaby skarżąca, że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji kolejowych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej Spółki dotyczący naruszenia ww art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez niewystarczające uwzględnienie w decyzji Wojewody [...] wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W pkt VI decyzji Wojewoda [...] odniósł się do kwestii określonej w art. 9q ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Natomiast do uznania, że zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, nie wystarcza samo subiektywne odczucie właściciela nieruchomości. W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd stoi na stanowisku, iż żadne uzasadnione interesy A. Sp. z o.o. S.K.A. nie zostały naruszone w związku z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej. Zawarty w ww przepisu powyższy obowiązek należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Tymczasem skarżąca spółka powołuje się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu jej praw własności i pogorszeniu warunków komercyjnego wykorzystywania jej działki, co może stworzyć zagrożenie dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Niewątpliwie jest to naruszenie jej interesu, jednak nie jest on na tyle uzasadniony, aby tak zmienić przebieg linii kolejowej aby omijała ona nieruchomość spółki. Należy bowiem wziąć pod uwagę, zgodnie z powyższymi wywodami, że w tego typu inwestycjach priorytetowym jest z zasady interes publiczny, który również w niniejszej sprawie przeważa nad interesem indywidualnym, tym bardziej, iż uszczupleniu podlega zaledwie [...] m2.. z całej nieruchomości skarżącej.

Zatem również zarzut ograniczenia prowadzenia przez skarżącą ww działalności gospodarczej, nie może również odnieść skutku, tym bardziej, że wskazane przez skarżącą kwestie ekonomiczne nie są przedmiotem rozważań organów podczas procedowania w zakresie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. Przy tym zauważyć należy, że z samej istoty przedsięwzięcia kolejowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o ustaleniu linii kolejowej jest wadliwa. Jeżeli, w wyniku realizacji ww. inwestycji, skarżąca Spółka poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie jej przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Podkreślić także należy, że przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę [...] , jak i Ministra Infrastruktury i Budownictwa, nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżącej Spółki, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez nią zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Również, co należy zauważyć, w art. 9t ust. 2 cyt. ustawy wprowadzono obowiązek wykupu przez P. S.A. (w imieniu Skarbu Państwa) na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego tej części nieruchomości, która nie została objęta liniami rozgraniczającymi teren, a która z powodu inwestycji nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania przez dotychczasowego właściciela. Przy czym, należy pamiętać o rzeczywistej powierzchni odjętej skarżącej na skutek ww przedsięwzięcia kolejowego.

Z kolei odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki w przedmiocie wykonanej analizy akustycznej oraz braku pełnego rozpatrzenia skutków natężenia hałasu i drgań dla ludności, a także budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji podkreślić należy, iż wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie, zgodnie z art. 72 ust. pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. W myśl zaś art. 86 cyt. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1., ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem ww decyzji, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji i tym samym zagadnienia związane z oceną potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny było elementem tego postępowania. Ewentualne zaś uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych przedmiotowej inwestycji należało zgłaszać w toku ww. postępowania środowiskowego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stronom zapewniono czynny udział w każdym stadium trwania postępowania w sprawie wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia środowiskowego. Ponadto, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] przeprowadził w dniu [...] kwietnia 2015 r. rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, w której każdy zainteresowany mógł wnosić zastrzeżenia i uwagi do dokumentacji w sprawie, w tym do zagadnień związanych z klimatem akustycznym, w tym także i skarżąca. Podczas postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, miała możliwość wniesienia uwag co do wpływu przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość. Podkreślić również należy, iż w decyzji środowiskowej organ uzgadniający nałożył na inwestora szereg warunków, które muszą zostać spełnione zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji przedmiotowej inwestycji. Zatem spełnienie powyższych warunków skutkować będzie ograniczeniem szkodliwego oddziaływania na środowisko przyrodnicze i na zdrowie ludzi. Dodatkowo, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i decyzji Wojewody [...] , wskazano obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu dotrzymanie poza terenem budowy standardów jakości środowiska, w tym ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem. Należy też przypomnieć, że szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji będą przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor będzie musiał zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania w zakresie ochrony przez nadmiernym hałasem i wibracjami.

Nie zasługuje także na uwzględnienie wniosek skarżącej spółki o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] . W ocenie Sądu zostały spełnione przesłanki art. 9w ust. 1 ww ustawy, zgodnie z którym rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony musi być interesem społecznym i gospodarczym. W takiej z kolei sytuacji (art. 9w ust. 2 cyt. ustawy), decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego.

Ustawodawca nie precyzuje, w jakich przypadkach nałożenie rygoru będzie uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym, względnie jakie okoliczności będą powodować, że wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością (i złożenie wniosku o pozwolenie na budowę) stanie się niezbędne. W świetle orzecznictwa sądowo-administarcyjnego przesłanki te będą zachodzić m.in. wtedy, gdy nadanie rygoru jest uzasadnione obowiązkiem terminowego wykorzystania środków budżetowych przeznaczonych na budowę linii kolejowej czy też nawet koniecznością poprawy jakości i bezpieczeństwa ruchu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, uzasadnienie przedstawione przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej przemawiało za nadaniem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] takiego rygoru.

Odnosząc się do kolejnej kwestii, podnieść należy, że organ pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi, należycie dopełnił też obowiązków związanych z zapewnieniem stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 81 kpa. Czyniąc zadość wymogowi określonemu w art. 9o ust. 6 cyt. ustawy, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń urzędu wojewódzkiego oraz urzędów gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Zgodnie z art. 9q ust. 2 wydana przez Wojewodę decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. została doręczona wnioskodawcy a zawiadomienie o jej wydaniu doręczono właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałym stronom decyzję doręczono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz właściwych urzędów gmin, a także na łamach w "Gazety [...]" z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydania [...]. Wobec powyższego decyzja ww Wojewody [...] zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 9q ust. 1 utk i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności.

W ocenie Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej Spółki w przedmiocie uniemożliwienia jej przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności że wniosek został uzupełniony przez inwestora w dniu [...] czerwca 2016 r. nowymi dokumentami, z którymi, jak wskazała, nie miała okazji się zapoznać i co do których nie miała okazji się wypowiedzieć. Z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji Wojewody [...] jednakże wynika, iż pełnomocnicy A. Sp. z o.o. S.K.A. dwukrotnie zapoznawali się ze zgromadzonym przez organ I instancji materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie. Zaznaczyć też trzeba, że organ I instancji przekazał inwestorowi uwagi wniesione przez skarżącą Spółkę w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., w celu zajęcia przez niego stanowiska w tym zakresie. Następnie po uzyskaniu stanowiska inwestora w uzasadnieniu skarżonej decyzji, organ I instancji odniósł się do zarzutów skarżącej Spółki.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa polegający na nie zawiadomieniu strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się w ich przedmiocie i barku możliwości składania dalszych wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ten obowiązek spoczywa na stronie stawiającej taki zarzut. Zatem, w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest udowodnienie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (min. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08).

Skarżąca spółka natomiast, poza prostym wskazaniem, iż uniemożliwiono jej czynny udział w postępowaniu nie podjęła nawet próby przedstawienia, jakich czynności procesowych nie mogła w związku z tym dokonać. Za takie wskazanie, zgodnie ze stanowiskiem Ministra, nie można z pewnością uznać stwierdzenia skarżącej spółki, iż w znaczny sposób ograniczono jej wiedzę co do materiału dowodowego jak również jej możliwość działania w postępowaniu. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 kpa, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony, tym bardziej w okolicznościach sprawy niniejszej, kiedy ma się do czynienia z szeroko rozumianym interesem publicznym. Natomiast wbrew stanowisku skarżącej Spółki, wszelkie zarzuty wniesione przez strony postępowania, zostały przez organ przedstawione inwestorowi, celem wypowiedzenia się w sprawie poruszonych przez nią zagadnień, w tym dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej i zastosowanych rozwiązań technicznych, do których pismami z dnia [...] października 2016 r., z dnia [...] października 2016 r., z dnia [...] listopada 2016 r. oraz z dnia [...] listopada 2016 r., inwestor ustosunkował się, wyjaśniając powody przyjętych przez siebie rozwiązań projektowych oraz wskazując na ich prawidłowość. Skarżąca Spółka nie wykazała, aby istniały jakiekolwiek inne dowody, których nie uwzględnił organ I instancji, a które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem jej argumentacji.

W kontekście tych uwag, należy uznać za całkowite zasadne stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa, który nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80. Nie znajduje uzasadnienia w treści zaskarżonej decyzji także zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury zawiera wszystkie niezbędne elementy i w żadnym razie nie można uznać go za zbyt ogólne. W szczególności należy wskazać, że w zaskarżonej decyzji organ administracji prawidłowo odniósł się to odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Fakt, że strona nie podziela stanowiska organu odwoławczego w kwestiach podniesionych przez nią w odwołaniu, nie oznacza, że Minister naruszył zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej, bądź uniemożliwił dokonanie kontroli wdanego rozstrzygnięcia. Tak samo Wojewoda [...] , wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, stosownie do treści ww. przepisów, ocenił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również rozważył argumenty przedstawione przez skarżącą spółkę.

Wobec powyższego również za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] , bowiem po wnikliwej analizie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, organ II instancji zasadnie uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, co świadczy o tym, iż decyzja Wojewody [...] była zgodna z prawem i nie było podstaw do jej uchylenia, czy też dokonania korekty reformatoryjnej przez organ odwoławczy.

Reasumując wskazać należy, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa działający jako organ odwoławczy nie naruszyli prawa w sposób skutkujący wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych przez ww organy decyzji. W ocenie Sadu, Minister Infrastruktury i Budownictwa wystarczająco i należycie odniósł się do wszystkich argumentów jak i zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej Spółki wniesionym od decyzji Wojewody jak i należycie dopełnił obowiązków płynących z art. 9q ust. 2 w zw. z ust. 4 cyt. ustawy. Zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek, których przebieg planowanej linii kolejowej i jej modernizacji dotyczył. Analiza decyzji nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności wynikająca z planowanej modernizacji linii kolejowej w spornym rejonie była nieproporcjonalna do użytych środków. Zatem, choć ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji narusza interes prawny stron postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył.

Na marginesie wskazać też wypada, że chociaż skarżąca zarzuca organowi administracji bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska zajętego przez inwestora to jednocześnie nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby skutecznie podważać przyjętą koncepcję przebiegu przedmiotowej inwestycji, a zarazem przemawiałyby za uwzględnieniem stanowiska skarżącej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.