Wyrok NSA, sygn. akt I SA 1644/85
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1986-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Rozgraniczenie nieruchomości
Powołane przepisy: article: art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 4
journal: Dz.U. 1946 nr 53 poz. 298
law: Dekret z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości.
Teza: Decyzja wszczynająca postępowanie rozgraniczające, o którym mowa w art. 4 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./, nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

TEZY

Decyzja wszczynająca postępowanie rozgraniczające, o którym mowa w art. 4 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./, nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał ze względów formalnych zasadność skargi Jerzego K. na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 19 września 1985 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Geodety Wojewódzkiego w B.B., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Miasta S.B., działając na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 17 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./, po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorstwa państwowego wydał w dniu 3 maja 1983 r. decyzję Nr GM.8414/1, w której orzekł o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego działki nr 10302 z działkami sąsiednimi nr 8434/2 i 8433, położonymi w S.B. przy ul. Nr 561, wyznaczył do czynności rozgraniczeniowych geodetę oraz zobowiązał strony do stawienia się w dniu 23 maja o godz. 9 na gruncie wraz z dokumentami stwierdzającymi prawo własności, informując jednocześnie, iż niestawiennictwo nie wstrzymuje czynności geodety.

Główny Geodeta Wojewódzki w B.B. decyzją nr G IV. 7424/17/780/84 z dnia 19 listopada 1984 r. stwierdził nieważność powyższej decyzji, jako dotyczącej sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, albowiem granice między wymienionymi na wstępie działkami zostały ustalone w toku postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją Naczelnika Miasta S.B. z dnia 7 listopada 1979 nr GM 8414/12/79.

Decyzja organu I instancji z dnia 19 listopada 1984 r. utrzymana została w mocy decyzją Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej nr AG.1-027/11/85 z dnia 19 września 1985 r.

Na powyższą decyzję Jerzy K. właściciel działki nr 8433, wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji zatwierdzających granicę między działkami nr 8433 i 8434 a działką nr 10302 i przekazania sprawy do sądu rejonowego w S.B.

Prezes Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem /art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa/, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi, to jest granicami jej podstaw i zarzutów /art. 206 Kpa/.

Podstawową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ocena charakteru prawnego decyzji Naczelnika Miasta S.B. z dnia 3 maja 1983 r., której nieważność stwierdzono zaskarżoną decyzją oraz decyzją Głównego Geodety Wojewódzkiego w B.B., działającego jako organ I instancji, a w szczególności udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy decyzja z dnia 3 maja 1983 r. jest decyzją administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie już zajmował stanowisko, iż o tym, czy mamy do czynienia z decyzją, postanowieniem czy też pismem, decyduje nie forma i nazwa dokumentu, lecz jego treść. Dekret z dnia 13 września 1946 r., którego przepisy powołane zostały w podstawie prawnej omawianej decyzji z dnia 3 maja 1983 r., normuje głównie sprawy postępowania administracyjnego przy rozgraniczaniu nieruchomości. Zgodnie z art. 4 tego dekretu postępowanie rozgraniczeniowe wszczyna się przez wydanie decyzji i decyzja ta jest niezaskarżalna. Ocena charakteru prawnego takiej decyzji jednak powinna być dokonana nie na podstawie przepisów dekretu, choć - jak wspomniano - reguluje on kwestie procedury administracyjnej, lecz przy uwzględnieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl bowiem art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 4 poz. 8/ z dniem wejścia w życie tej ustawy, to jest z dniem 1 września 1980 r., utraciły moc wszelkie przepisy dotyczące spraw unormowanych w tym kodeksie.

Stosownie do art. 104 par. 2 Kpa decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja Naczelnika Miasta S.B. w przedmiocie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nie rozstrzyga tej sprawy ani w całości, ani też w części, nie kończy także postępowania w danej instancji, a wręcz przeciwnie - postępowanie to rozpoczyna. Mimo więc nazwy "decyzja" wynikającej z art. 4 dekretu, akt ten nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a jego prawny charakter jest mieszany. W części podstawowej, dotyczącej wszczęcia postępowania administracyjnego, akt ten stanowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania /art. 61 par. 4 Kpa/, w części dotyczącej wyznaczenia geodety do wykonywania czynności rozgraniczeniowych jest postanowieniem podjętym w toku postępowania administracyjnego /art. 123 par. 1 Kpa/, w pozostałej zaś części - wezwaniem do osobistego stawiennictwa stron celem ich uczestnictwa w postępowaniu dowodowym /art. 50 Kpa/.

Skoro więc akt Naczelnika Miasta S.B. z dnia 3 maja 1983 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przeto brak było podstaw prawnych do stwierdzenia jego nieważności. Tryb przewidziany w art. 156 Kpa bowiem odnosi się wyłącznie do decyzji administracyjnych. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja orzekająca o stwierdzeniu nieważności postanowienia oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegałyby stwierdzeniu nieważności, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 208 Kpa, orzekł, jak w sentencji.