Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1119/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103, art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 105 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 5 pkt 5, art. 71 ust. 1 pkt 3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: § 2 ust. 1 pkt 2 lit c, § 3 ust. 5 i § 6 ust. 2, załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2005 nr 217 poz 1834
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez  kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów.
article: art. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 191 poz 1410
law: Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] wydana na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wydał zakaz prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez A. N. skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. N. wykonywał działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców na podstawie zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców nr [...], wydanego w dniu [...] r. przez Prezydenta Miasta P.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w ośrodku w dniach [...] r. ujawniono nieprawidłowości i uchybienia w funkcjonowaniu ośrodka, w tym także mogące stanowić rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym.

Organ w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania uznał za udowodnione następujące zarzuty dotyczące nieprawidłowości stanowiące rażące naruszenie warunków wykonywania wskazanej wyżej działalności:

- zajęcia teoretyczne z zasad postępowania w razie uczestnictwa w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pomocy ofiarom wypadku prowadzone były przez osobę nieuprawnioną, nie spełniającą kryteriów określonych w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, co stanowi naruszenie art. 105 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu takie działanie musi być kwalifikowane jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i to zarówno poprzez szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia, jak i poprzez wydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Jak ustalono, zajęcia teoretyczne obejmujące tematykę związaną z udzielaniem pierwszej pomocy realizowane były przez J. N. (posiadającą uprawnienia instruktora nauki jazdy w zakresie kategorii A I b o numerze [...]), która nie może zostać zaliczona do żadnej z grup, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (np. pielęgniarka systemu w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy), zatem nie posiada uprawnień do prowadzenia zajęć z zakresu udzielania pierwszej pomocy na kursach dla kandydatów na kierowców.

Odnosząc się do przedstawionego przez stronę zaświadczenia nr [...] z dnia [...] r. potwierdzającego ukończenie przez J. N. trzydniowego kursu doskonalącego [...] Pomoc doraźna organizowanego na podstawie programu podyplomowego kształcenia pielęgniarek i położonych, zatwierdzonego przez Krajowego Specjalistę w zakresie medycyny stanów nagłych, organ stwierdził, że nie jest to kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego. Organ nie uwzględnił również tego, że J. N. prowadzi szkolenia od 1999 r. , wskazując, że nieuwzględnienie zaistniałej od dnia 1 września 2009r. zmiany stanu prawnego (wejście w Zycie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym ratownictwie Medycznym), skutkuje złamaniem normy prawnej wyrażonej w art. 105 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym Organ wskazał również na opinie Ministerstwa Zdrowia, że uprawnień do realizacji szkolenia zakresie udzielania pierwszej pomocy nie posiada osoba, która ukończyła dwusemestralne studia podyplomowe w zakresie medycyny ratunkowej.

- brak w trzynastu przypadkach przeprowadzonych zajęć praktycznych z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych co stanowi naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 lit c załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury x dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów.

Organ wskazał, że nie można uznać za zrealizowane zajęć praktycznych z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych z tej przyczyny, że wcześniej, w ramach teoretycznej części kursu, przeprowadzono co najmniej 4 godziny szkolenia teoretycznego i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Wskazano jednak, że w treści przepisów regulujących tryb szkolenia kandydatów na kierowców nie zawarto żadnych bliższych wytycznych na temat sposobu realizacji powyższej tematyki w ramach praktycznej części szkolenia:

- egzamin wewnętrzny z części teoretycznej przeprowadzono przed zakończeniem szkolenia, co stanowi naruszenie § 3 ust. 5 i § 6 ust. 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia.

Przedsiębiorca w piśmie z dnia 23 maja 2011r. wyjaśnił, że tylko jeden raz wystąpił przypadek przeprowadzenia egzaminu teoretycznego z trzydniowym wyprzedzeniem, co było spowodowane ciążą i złym samopoczuciem kursantki. Zdaniem organu przedstawione okoliczności nie mogą jednak służyć za usprawiedliwienie choćby incydentalnego naruszenia programu szkolenia

Odnośnie pozostałych przypadków w których stwierdzono, że egzamin wewnętrzny teoretyczny miał miejsce przed zakończeniem szkolenia, organ wskazał, że wprawdzie egzamin ten miał miejsce w tym samym dniu, co ostatnie zajęcia praktyczne lecz było to jeszcze przed ich zrealizowaniem. Tymczasem § ust. 5 załącznika nr 3 wyraźnie stanowi, ze egzamin wewnętrzny jest przeprowadzany po zakończonym szkoleniu podstawowym lub dodatkowym, a zgodnie z § 6 ust. 2 załącznika do egzaminu wewnętrznego może przystąpić osoba która odbyła co najmniej minimalną wymagana programem liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.

W wyniku kontroli stwierdzono również inne naruszenia nie mieszczące się w kategorii rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji A. N. zarzucił, ze podczas kontroli nie stwierdzono żadnych uchybień mających wpływ na jakość szkolenia. Zupełnie pominięto osiągane wyniki szkolenia. Podczas wielu przeprowadzonych w ośrodku kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości. Zarzuty wskazane w decyzji, zdaniem odwołującego nie stanowią rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej, gdyż nie maja żadnego wpływu na jakość przygotowania kursantów.

Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji

A. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. Nadto skarżący wniósł o zobowiązanie Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P. do cofnięcia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. oraz ponownego wpisania go do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców

W uzasadnieniu skargi zarzucił, ze podczas kontroli nie stwierdzono żadnych uchybień mających wpływ na jakość szkolenia. Zupełnie pominięto osiągane wyniki szkolenia, które stanowią najlepszy obraz działalności OSK.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W związku z treścią wniosków skarżącego zawartych we wniesionej do Sądu skardze, w szczególności dotyczących zobowiązania Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P. do cofnięcia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. oraz ponownego wpisania go do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców , w pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolując zaskarżoną w przedmiotowej sprawie decyzję, Sąd jest zobowiązany zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów lub czynności, ale tyko takich, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia - art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm. Jednakże określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, z jednoczesnym orzeczeniem o skreśleniu przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, z uwagi na rażące naruszenie przez przedsiębiorcę warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

Ustalony przez organy administracji publicznej stan faktyczny sprawy jest bezsporny i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym.

Istota sporu dotyczy natomiast tego, czy stwierdzone w toku postępowania kontrolnego uchybienia mają charakter rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i winny skutkować zastosowaniem sankcji w postaci orzeczenia o zakazie prowadzenia przez A. N. ośrodka szkolenia kierowców i w konsekwencji skreśleniem. przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), określenie działalność regulowana - oznacza działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. W myśl art. 64 ww. ustawy, jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Spełnianie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem, poza wymogiem wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Z art. 104 ust 2 ustawy wynika natomiast, że rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest :

1) szkolenie niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia;

2) wydanie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia.

Program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oraz warunki i tryb uzyskiwania uprawnień do kierowania takimi pojazdami określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z 2005r.ze zm.). W § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że szkolenie podstawowe i uzupełniające przeprowadza się zgodnie z programem szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Załącznik ten określa charakterystykę absolwenta kursu; plan nauczania oraz zasady przeprowadzania egzaminu wewnętrznego.

Jak wynika zaś z § 10 ust. 1 rozporządzenia po ukończeniu szkolenia podstawowego lub dodatkowego kierownik ośrodka szkolenia kierowców wydaje zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o prawo jazdy odpowiedniej kategorii, osobom, które:

1) posiadają wiedzę i umiejętności określone w charakterystyce absolwenta kursu;

2) uzyskały pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego.

Jak wynika z ustaleń organów, które jak wskazano wyżej, nie były kwestionowane przez skarżącego, stwierdzone w wyniku kontroli w ośrodku szkolenia kierowców uchybienia dotyczyły prowadzenia zajęć teoretycznych obejmujących tematykę związaną z udzielaniem pierwszej pomocy przez J. N., która, jak uznały organy, nie może zostać zaliczona do żadnej z grup osób, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Uchybienie to, w ocenie organów, musi być kwalifikowane jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i to zarówno poprzez szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia, jak i poprzez wydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym.

Niewątpliwie, zgodnie z art. 105 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zmienionym przez art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U.2006 Nr191, poz.1410) z dniem 1 stycznia 2007 r. szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy może być prowadzone przez osobę, która spełnia warunki określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, tj. jest lekarzem systemu, pielęgniarką systemu lub ratownikiem medycznym. Według definicji zawartej w art. 3 pkt 6 ww. ustawy określenie pielęgniarka systemu oznacza pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub specjalizującą się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę posiadającą ukończony kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż pracy w oddziałach tych specjalności, oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub pogotowiu ratunkowym. J. N., mimo posiadania wykształcenia wyższego medycznego, jak również ukończenia trzydniowego kursu doskonalącego [...] Pomoc doraźna, organizowanego na podstawie programu podyplomowego kształcenia pielęgniarek i położnych zatwierdzonego przez Krajowego Specjalistę w zakresie medycyny stanów nagłych, nie spełnia warunków wymaganych od osób, które mogą, zgodnie ze wskazanym wyżej przepisami, prowadzić szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Zdaniem Sądu, w takim przypadku zaś, niezależnie od tego, co podnosił skarżący, że J. N. posiada dyplom ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Pielęgniarstwa, ma duży zasób wiedzy teoretycznej i praktycznej i prowadzi od wielu lat takie szkolenia, należy przyznać rację organowi, że nie sposób uznać, że w zakresie, w jakim dotyczy to zasad postępowania w razie uczestnictwa w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku, program szkolenia został w pełni zrealizowany, skoro, jak wskazał organ, tematyka ta nie została omówiona przez jedną z trzech kategorii osób wskazanych przez ustawodawcę.

Należy również wskazać, że zgodnie z programem szkolenia ( § 2 ust. 1 pkt 1 lit i) absolwent kursu powinien posiadać znajomość zasad postępowania w razie uczestnictwa w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku. Ma zatem również rację organ, że niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie uchybienie to miało wpływ na jakość szkolenia, tego rodzaju działanie należy zakwalifikować, jako prowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem, to zaś , jak stanowi ww. art. 104 ust 2 pkt 1 ustawy, jest rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

Jednocześnie, Sąd nie podziela stanowiska organów, że naruszenie art. 105 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest równoznaczne z wydaniem zaświadczenia o ukończonym szkoleniu niezgodnie ze stanem faktycznym. Jak wskazano wyżej, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wydaje się osobom, które posiadają wiedzę i umiejętności określone w charakterystyce absolwenta kursu i uzyskały pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego. Samo ustalenie, jak to uczynił organ, że kursantów pozbawiono możliwości pozyskania wiedzy i umiejętności z zakresu udzielania pierwszej pomocy w stopniu, w jakim zapewnia to osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje, nie daje podstaw do przyjęcia, że wystąpił którykolwiek z wymienionych § 10 ust. 1 rozporządzenia przypadków. Z ustaleń organów, jak i ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie wynika bowiem, czy osoby, którym wydano zaświadczenie w istocie nie posiadały wiedzy i umiejętności określonych w charakterystyce absolwenta, jak również nie wynika , aby nie uzyskały pozytywnego wyniku egzaminu wewnętrznego.

Odnosząc się do oceny kolejnego z przedstawionych w zaskarżonej decyzji zarzutów braku w trzynastu przypadkach przeprowadzonych zajęć praktycznych z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych,, należy wskazać, że zgodnie z § 2ust.1 pkt 2 lit.l załącznika nr 3 do rozporządzenia absolwent kursu powinien posiadać umiejętności i zachowania w zakresie podejmowania działań w zakresie udzielenia przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Treść przytoczonych przepisów znajduje odzwierciedlenie w karcie przeprowadzonych zajęć, gdzie w tabeli określającej tematykę zajęć teoretycznych pod pozycja 9 przewidziano zajęcia z zakresu zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pomocy ofiarom wypadków. Natomiast w części praktycznej karty, w tabeli określającej tematykę zajęć praktycznych pod pozycją 14 przewidziano zajęcia z zakresu podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych.

Skarżący w toku postępowania podnosił, że zajęcia zostały przeprowadzone natomiast nie postawiono znaku x w wierszu 14 karty przeprowadzonych zajęć. Z oświadczenia J. N. z dnia [...] r. wynika natomiast, że tematyka związana z podejmowaniem działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych została zrealizowana w ramach ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych.

Zdaniem organu uznanie, że zajęcia przewidziane pod pozycją 14 w części praktycznej zaliczają się do szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy pozostaje w sprzeczności z § 3ust.1.pkt 1 lit. a załącznika nr 3 do Rozporządzenia. Organ uznał zatem, że zajęcia praktyczne z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych, nie zostały zrealizowane. W skardze wniesionej do Sądu A. N. zarzucił, ze żaden przepis nie reguluje tego zagadnienia oraz, ze należy najpierw szkolącym opracować odpowiednie wytyczne, a dopiero potem stawiać zarzuty.

W ocenie Sądu, należy jednak przyznać racje organowi, że skoro w programie szkolenia przewidziano osobne zajęcia praktyczne z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych, to ich realizacja powinna zostać potwierdzona w części praktycznej karty .

Wobec powyższego nie można również uznać, że zajęcia praktyczne z tego zakresu zaliczają się do szkolenia z udzielania pierwszej pomocy.

Należy również uznać, że skoro prowadzący ośrodek szkolenia przedsiębiorca miał wątpliwości, co do sposobu realizacji tego punktu programu szkolenia, powinien był uzyskać stosowne informacje, czy wyjaśnienia, tak aby w pełni zrealizować program szkolenia, do czego był zobowiązany.

Kolejnym zarzutem przedstawionym skarżącemu było przeprowadzenie egzaminu wewnętrznego z części teoretycznej przed zakończeniem szkolenia.

Jak wynika z § 3 ust. 5.załacznika nr 3 do rozporządzenia, po zakończonym szkoleniu podstawowym lub dodatkowym przeprowadzany jest egzamin wewnętrzny, zgodnie z zasadami przeprowadzania egzaminu wewnętrznego na kursie dla kandydatów na kierowców. Do egzaminu może przystąpić osoba, która odbyła co najmniej minimalną, wymaganą programem ilość godzin zajęć teoretycznych i praktycznych ( § 6 ust. 2 ).

W toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia 23 maja 2011r. A. N. wyjaśnił, że tylko jeden raz wystąpił przypadek przeprowadzenia egzaminu teoretycznego z trzydniowym wyprzedzeniem, co było spowodowane ciążą i złym samopoczuciem kursantki. W pozostałych przypadkach zajęcia praktyczne ( 29 i 30 godzina jazdy) odbyły się tego samego dnia, po egzaminie teoretycznym, który miał miejsce wcześniej.

W skardze A. N. podniósł, że zarzut ten nie stanowi rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności, gdyż nie ma żadnego wpływu na jakość przygotowania kursantów.

Zdaniem organu, przedstawione okoliczności nie mogą jednak służyć za usprawiedliwienie choćby incydentalnego naruszenia programu szkolenia. We wszystkich wskazanych wyżej przypadkach stwierdzono, że egzamin wewnętrzny teoretyczny miał miejsce przed zakończeniem szkolenia, bowiem zajęcia praktyczne (29 i 30 godzina) odbyły się wprawdzie tego samego dnia, jednak po egzaminie teoretycznym, który odbył się wcześniej

W ocenie Sądu stanowisko organów jest uzasadnione w świetle przedstawionych wyżej przepisów, z których jednoznacznie wynika, że do egzaminu może przystąpić osoba, która odbyła co najmniej minimalną wymaganą programem ilość godzin zajęć teoretycznych i praktycznych. Okoliczność podnoszona w skardze, że przepis nie nakłada obowiązku zamieszczania na arkuszu odpowiedzi godziny przeprowadzenia egzaminu wewnętrznego teoretycznego, pozostaje bez wpływu na stwierdzony i nie kwestionowany fakt, że kursanci przystąpili do tego egzaminu przed zakończeniem szkolenia, nawet jeżeli były to dwie ostatnie godziny z wymaganej minimalnej liczby godzin zajęć praktycznych.

Nie bez znaczenia dla oceny przedmiotowej sprawy pozostaje również to, że dla uznania, że doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców wystarczające jest samo stwierdzenie faktu szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia , bez względu na liczbę naruszeń i ich ciężar gatunkowy. W każdym bowiem przypadku rażącego naruszenia warunków wykonywania tego rodzaju działalności, organ jest zobligowany do wydania zakazu jej prowadzenia, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2314/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 89/07, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 115/06, wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 264/2008, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 920/09 http:/ orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo zakwalifikowały stwierdzone uchybienia jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zatem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę należało oddalić.