Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 891/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 80 ust. 1a, art. 87  ust. 1, ust. 1a, ust. 4, art. 88  ust. 1  i ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 697
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście-Zachód w Krakowie Danuty Jantas sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2018r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wychowawczego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. C. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Z. M. (dalej skarżąca) decyzją z dnia 19 czerwca 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w związku z art. 80 ust. 1a, art. 87 ust. 1, ust. 1a, ust. 4, art. 88 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 697 ze zm.) oraz art. 5 ust.1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn., Dz. U. z 2017 r, poz. 1851 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T z dnia [...] 2018 r. nr [...] o: (1) przyznaniu skarżącej dodatku wychowawczego na małoletniego P. R. za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie (2) odmowie przyznania skarżącej dodatku wychowawczego na rzecz małoletniego P. R. za okres od dnia 16 listopada 2017 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca zwróciła się w dniu 26 października 2017 r. do Prezydenta Miasta T z wnioskiem o przyznanie dodatku wychowawczego na małoletniego P. R., który na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w R z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt [...], został umieszczony w rodzinie zastępczej - u skarżącej. Skarżąca we wniosku poinformowała, że od dnia 1 października 2017 r. zmieniła miejsce pobytu i zamieszkuje wraz z bratankiem w T. Podała adres zamieszkania. Małoletni przed umieszczaniem w rodzinie zastępczej zamieszkiwał w miejscowości R.

Prezydent Miasta T decyzją z dnia [...] 2017 r. umorzył postępowanie z wniosku skarżącej, gdyż skarżąca wycofała wniosek.

Wskutek odwołania skarżącej od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i odnieść się do argumentów skarżącej o miejscu jej zamieszkania.

Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta T wydał w dniu [...] 2018 r. decyzję nr [...] o: (1) przyznaniu skarżącej dodatku wychowawczego na małoletniego P. R. za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. w wysokości 500 zł miesięcznie, (2) odmowie przyznania skarżącej dodatku wychowawczego na rzecz małoletniego P. R. za okres od dnia 16 listopada 2017 r.

Zgodnie z treścią decyzji dodatek wychowawczy za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. wyniósł łącznie 750 zł i nie został skarżącej wypłacony.

Skarżąca odwołała się od ww. decyzji, wnosząc o jej zmianę w zakresie pkt pierwszego poprzez zasądzenie ustawowych odsetek za opóźnienie w wypłacie świadczenia, zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie pkt drugiego, poprzez przyznanie świadczenia za okres od 16 listopada 2017 r. do maja 2018 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wypłacie świadczenia w związku z zaniedbaniem swoich obowiązków przez Dyrektora MOPS w T oraz zmianę w zakresie pkt trzeciego rozstrzygnięcia i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do wszystkich zaskarżonych punktów.

Skarżąca podniosła, że MOPS w T prowadził postępowanie przez okres 7 miesięcy, a świadczenie zostało jej wypłacone po rażąco długiej i niczym nieuzasadnionej zwłoce dopiero w maju 2018 r., co uzasadnia jej zdaniem przyznanie ustawowych odsetek za opóźnienie. Zdaniem skarżącej organ l instancji na skutek opieszałego prowadzenia postępowania w sprawie powinien wypłacić świadczenie także za okres od 16 listopada 2017 r. do maja 2018 r., tj. do dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, ponieważ na skutek jego opieszałości nie mogła uzyskać świadczeń za pośrednictwem innych organów.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wydaną w ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Przytoczyło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżąca złożyła w dniu 5 września 2017 r. wniosek o przyznanie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w niezawodowej rodzinie zastępczej oraz dodatku w wysokości świadczenia wychowawczego z uwagi na zamieszkiwanie na terenie miasta B.

Po przyznaniu powyższych świadczeń, począwszy od dnia 1 września 2017 r. tamtejszy organ decyzjami z dnia [...] 2017 r. uchylił wcześniejsze decyzje z mocą od dnia 1 października 2017 r., wskazując w uzasadnieniu, że w dniu 5 października 2017 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż od dnia 1 października 2017 r. zamieszkuje wraz z umieszczonym w pieczy zastępczej dzieckiem w T pod określonym adresem. Następnie wnioskami z dnia 26 października 2017 skarżąca zwróciła się do MOPS w T o przyznanie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej oraz dodatku w wysokości świadczenia wychowawczego, uzasadniając to faktem, że od 1 października 2017 r. zamieszkuje na terenie miasta T. W trakcie prowadzonego przez organ pomocowy postępowania administracyjnego w dniu 16 listopada 2017 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że wycofuje wniosek złożony dnia 26 października 2017 r. o przyznanie świadczeń na rzecz P. R., informując dodatkowo, iż od "16.10.2017r." zamieszkuje na terenie miasta D, gdzie będzie ubiegać się o przedmiotowe świadczenia. Z pisma MOPS w K z dnia 15 listopada 2017 r. wynikało z kolei, że w tym dniu strona zgłosiła się do Ośrodka informując, że za dwa dni planuje zamieszkać na terenie K. Ww. oświadczyła także, że poprzednim miejscem zamieszkania był T.

Wobec powyższych okoliczności nastąpiło umorzenie postępowania, a skarżąca, kwestionując to rozstrzygnięcie, wskazywała, że z winy organu nie doszło do wypłaty przysługującego jej świadczenia za okres, kiedy zamieszkiwała wraz z małoletnim w T. Wskazywała też, że w miesiącu październiku 2017 r. oraz listopadzie 2017 r. mieszkała z P. R. w T, zatem świadczenia za ten okres pobytu powinny jej zostać wypłacone.

Podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2018 r. uchyliło ww. decyzję o umorzeniu, w ramach wytycznych wskazując na potrzebę wyjaśnienia kwestii zamieszkania skarżącej w T.

Wskazano, że organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, zwrócił się pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B w trybie art. 52 k.p.a. z prośbą o wezwanie skarżącej, celem odebrania pisemnego oświadczenia w jakim dokładnie okresie ww. zamieszkiwała razem z małoletnim P. R. w T i pod jakim adresem, nadto kiedy zmieniła wraz z dzieckiem miejsce zamieszkania, oraz gdzie zamieszkała z małoletnim po opuszczeniu mieszkania w T. Dodatkowo organ zwrócił się do MOPS w B z prośbę o rozpytanie, czy skarżąca posiada jakieś materialne dowody potwierdzające fakt zamieszkiwania w T (np. umowa najmu lokalu mieszkalnego, bilety MPK, rachunki, faktury za zakupy spożywcze, opłacone media, itp.). W odpowiedzi na wyżej wymienione wystąpienie MOPS w B w dniu 5 marca 2018 r. poinformował, że w dniu 14 lutego 2018 r. wystosował pismo do skarżącej z prośbą o zgłoszenie się do Ośrodka. Zgodnie z przekazaną informacją skarżąca nie stawiła się jednak na wezwanie w Ośrodku w B, nadto po nawiązaniu z nią osobistego kontaktu przez pracownika socjalnego nie wyraziła zgody na współpracę.

W dalszej kolejności organ l instancji przesłał do Z. M. na adresy: w R oraz w T, pisemne prośby o przesłanie informacji potwierdzających fakt zamieszkiwania przez skarżącą na terenie T. Również w tym piśmie ww. została poproszona o przesłanie dowodów potwierdzających jej zamieszkiwanie w T. Pismo kierowane na adres w T, nie zostało odebrane przez skarżącą i zalega w aktach sprawy z adnotacją, że "osoba która zamieszkuje pod wskazanym adresem nie zna Pani M.". Pismo natomiast skierowane na adres w R zostało odebrane przez M. R. - bratanka skarżącej. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie uzyskano jednak od strony żadnej odpowiedzi. Skarżąca nie przedstawiła też jakichkolwiek dowodów, że zamieszkiwała bądź zamieszkuje na terenie miasta T.

Kolegium uznało więc, że odwołanie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Wskazano, że zgodnie ze złożonym przez skarżącą w dniu 26 października 2017 r. oświadczeniem, z dniem 1 października 2017 r. skarżąca zmieniła miejsce zamieszkania na mieszkanie w T, co znajduje potwierdzenie w zalegających w aktach sprawy decyzjach nr [...] i [...] Starosty B wydanych w dniu [...] 2017 r., gdzie w uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca w dniu 5 października 2017 r. złożyła oświadczenie, że od dnia 1 października 2017 r. zamieszkuje w T, wraz z umieszczonym w pieczy zastępczej dzieckiem P. R.

Wskazano ponadto na okoliczność, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K poinformował pismem z dnia 15 listopada 2017 r., że w dniu 15 listopada 2017 r. do tamtejszego Ośrodka zgłosiła się skarżąca informując, iż jest rodziną zastępczą dla 17-letniego chłopca, jak również, że za dwa dni planuje zamieszkać na terenie Gminy Miasta K. Potwierdzenie zamiaru zmiany miejsca zamieszkania znajduje się także w oświadczeniu skarżącej złożonym w dniu 16 listopada 2017 r. w MOPS w T, gdzie ww. oświadczyła, że od dnia 16 listopada 2017 r. zamieszka na terenie miasta D z zamiarem osiedlenia się.

W ocenie Kolegium z zebranego w sprawie materiału wynika, że skarżąca nie zamierzała i nie przebywała w T z zamiarem stałego pobytu po dniu 15 listopada 2017 r. Istotne dla sprawy są w szczególności oświadczenia skarżącej z dnia 16 listopada 2017 r., jak również pismo z MOPS w K z dnia 15 listopada 2017 r., jak też adnotacja na zalegającej w aktach sprawy nieodebranej korespondencji kierowanej do skarżącej na wskazany adres w T, iż "osoba która zamieszkuje pod wskazanym adresem nie zna Pani M.". Znaczenie ma też okoliczność, że skarżąca wskazuje też adres w miejscowości R jako adres do korespondencji, bowiem w dniach od dnia 26 stycznia 2018 r. oraz 12 lutego 2018 r. wpłynęły do organu l instancji pisma wnioskodawczyni ze wskazaniem powyższego adresu.

Kolegium wskazało, że ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania". W orzecznictwie utrwalone jest jednak stanowisko, że przez miejsce zamieszkania - zgodnie z ogólną definicją tego terminu zawartą w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1025), należy rozumieć miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. O uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania danej osoby decyduje takie przebywanie na danym terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów. Samo nawet zameldowanie, będące instytucją prawa administracyjnego, nie przesądza o zamieszkaniu w rozumieniu prawa cywilnego (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt l OW 231/05). Miejscem takim zatem jest miejsce, gdzie dana osoba faktycznie przebywa oraz gdzie aktualnie koncentrują się jej sprawy życiowe.

Należało zatem przyjąć zdaniem Kolegium, że skarżąca zgodnie z jej oświadczeniem zamieszkiwała wraz z małoletnim P. R. na terenie miasta T w okresie od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r., zaś po tym okresie miasto to nie było już dla niej centrum osobistych i majątkowych interesów. Tym samym prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, który przyznał skarżącej wnioskowane świadczenie za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r., odmawiając jednocześnie w pkt 2 decyzji świadczenia za okres od dnia 16 listopada 2017 r.

W zakresie żądania odsetek, Kolegium wypowiedziało się, że znajdujące w sprawie zastosowanie akty prawne nie przewidują przyznania odsetek za opóźnienie w wypłacie przyznanego stronie świadczenia. Zaznaczyło przy tym, że nie oznacza to, że takie odsetki skarżącej się nie należą, lecz nie może ich odchodzić od organów administracji publicznej. Sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną a cywilną i mogą być ewentualnie dochodzone przed sądem powszechnym. Powołało się w tym względzie na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. M. powtórzyła argumentację odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała bowiem, że są ona prawidłowe.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 998, zwanej dalej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej).

Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka, na każde umieszczone dziecko, przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania, nie niższe niż kwota 1.000 zł miesięcznie - w przypadku dziecka umieszczonego rodzinie zastępczej niezawodowej. W przypadku, gdy świadczenia i dodatki przysługują rodzinie zastępczej za niepełny miesiąc kalendarzowy - stosownie do treści art. 87 ust. 4 ustawy - świadczenia oraz dodatki, wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do liczby dni pobytu dziecka w danym miesiącu kalendarzowym.

Z kolei w myśl art. 80 ust. 1a ww. ustawy rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dziecka do świadczenia o którym mowa w art. 80 ust. 1 wymienionej ustawy, na każde dziecko wieku do ukończenia 18. roku życia przysługuje dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zwany dalej "dodatkiem wychowawczym". Wysokość tego dodatku została określona w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 ze zm.) i wynosi 500 miesięcznie.

Na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy wniosek o przyznanie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej rodzina zastępcza składa w powiatowym centrum pomocy rodzinie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania.

Stosownie do brzmienia art 87 ust. 1 i ust. 1a ustawy wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - prawo do dodatku wychowawczego ustala się na okres 12 miesięcy i przyznaje się go nie wcześniej niż od miesiąca złożenia wniosku. W przypadku, gdy świadczenia i dodatki przysługują rodzinie zastępczej za niepełny miesiąc kalendarzowy - stosownie do treści art. 87 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - świadczenia te oraz dodatki, wypłaca się wysokości proporcjonalnej do liczby dni pobytu dziecka w danym miesiącu kalendarzowym, Powyższy dodatek, zgodnie z art. 88 ust. 1 ww. ustawy, udziela się na wniosek odpowiednio: rodziny zastępczej, rodziny pomocowej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka, o przyznanie dodatku wychowawczego, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3 ustawy. Wniosek ten rodzina zastępcza składa w powiatowym centrum pomocy rodzinie, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania.

Dokonana przez orzekające w sprawie organy wykładnia powyżej przedstawionych regulacji prawnych nie budzi wątpliwości. Prawidłowo organy zinterpretowały i zastosowały wskazane powyżej przepisy.

Rzeczywiście świadczenie w postaci dodatku wychowawczego, o którym mowa w art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, a o którego przyznanie ubiegała się skarżąca, przysługiwało jej, z tym że wniosek o jego przyznanie składa właściwy podmiot, jak trafnie podkreśliły organy, w powiatowym centrum pomocy rodzinie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. To tenże organ jest właściwym i kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania tego świadczenia.

Dokonane w tym zakresie ustalenia organów prowadzących niniejsze postępowanie administracyjne w ponownym jego rozpoznaniu są w ocenie Sądu prawidłowe. Nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżąca, która na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w R z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt [...], będąca rodziną zastępczą dla małoletniego P. R., w okresie od 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. zamieszkiwała w T, gdyż w tym okresie miasto to uczyniła swoim centrum majątkowych i życiowych interesów. Wynika to z treści oświadczenia skarżącej z dnia 26 października 2017 r. jak i decyzji nr: [...] i [...] Starosty B z dnia [...] 2017 r., gdzie w uzasadnieniu wskazano, że skarżąca w dniu 5 października 2017 r. złożyła oświadczenie, iż od dnia 1 października 2017 r. zamieszkuje w T, wraz z umieszczonym w pieczy zastępczej dzieckiem P. R. Nadto prawidłowe ustalenia organów w tym względzie potwierdza też treść pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K z dnia 15 listopada 2017 r., z której wynika, że w dniu 15 listopada 2017 r. do tamtejszego Ośrodka zgłosiła się skarżąca informując, iż jest rodziną zastępczą dla 17-letniego chłopca, jak również, że za dwa dni planuje zamieszkać na terenie Gminy Miasta K. Potwierdzenie z kolei tego zamiaru zmiany miejsca zamieszkania znajduje w oświadczeniu skarżącej złożonym w dniu 16 listopada 2017 r. w MOPS, gdzie oświadczyła, iż od dnia 16 listopada 2017 r. zamieszka na terenie miasta D z zamiarem osiedlenia się.

Wobec powyższego prawidłowo więc uznały organy, że z zebranego w sprawie materiału wynika, że skarżąca po dniu 15 listopada 2017 r. nie przebywała w T z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1025). Ustalenia te potwierdzają też poczynione adnotacje na zalegającej w aktach sprawy nieodebranej korespondencji kierowanej do skarżącej na wskazany adres w T, iż "osoba która zamieszkuje pod wskazanym adresem nie zna Pani M". Znaczenie ma też okoliczność, że skarżąca wskazywała adres w miejscowości R (województwo [...], powiat [...], gmina B) jako adres do korespondencji, bowiem w dniach od dnia 26 stycznia 2018 r. oraz 12 lutego 2018 r. wpłynęły do organu l instancji pisma wnioskodawczyni ze wskazaniem powyższego adresu.

Zasadnie więc przyjęły orzekające organy, że skarżąca zgodnie z jej oświadczeniem zamieszkiwała wraz z małoletnim P. R. na terenie miasta T w okresie od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r., zaś po tym okresie miasto to nie było już dla niej centrum osobistych i majątkowych interesów. Tym samym prawidłowe są rozstrzygnięcia: SKO - utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji - przyznające skarżącej wnioskowane świadczenie za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. i odmawiające jednocześnie w pkt 2 decyzji świadczenia za okres od dnia 16 listopada 2017 r.

Trafne jest też stanowisko Kolegium odnośnie żądania przez skarżącą odsetek od nieterminowej wypłaty przedmiotowego świadczenia. Istotnie, stosowane regulacje prawne nie przewidują przyznania odsetek za opóźnienie w wypłacie przedmiotowego świadczenia przez organy administracji publicznej. Taką możliwość przewidują przepisy Kodeksu cywilnego, jak słusznie podniosły organy, i ich ewentualne przyznanie jest możliwe wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 107/14 oraz wyroki WSA w Poznaniu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 719/07, WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 149/12 - CBOSA oraz uchwała NSA siedmiu sędziów NSA z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00; ONSA 2001, nr 3, poz. 100).

Sąd nie dopatrzył się zatem takich naruszeń przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, które by skutkowały uchyleniem kontrolowanych decyzji.

Skarga nie mogła więc w żaden sposób wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.