Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3006/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Ordynacje wyborcze
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1264
law: Ustawa z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego - tekst jednolity.
article: art. 134 par. 1 i art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Marzenna Glabas /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 591/15 w sprawie ze skargi P. K. na czynność Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie wyniku naboru na wolne stanowisko urzędnicze – Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Łodzi do ponownego rozpoznania; II. zasądza od Gminy [...] na rzecz P. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 591/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił skargę P. K. (dalej jako; "skarżący") na czynność Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie wyniku naboru na wolne stanowisko urzędnicze – Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zarządzeniem Nr [...] z dnia 27 stycz[...] nia 2015 r. Wójt Gminy [...] powołał komisję konkursową w celu przygotowania i przeprowadzenia naboru na wolne stanowisko urzędnicze - Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] i w dniu [...] 2015 r. ogłosił nabór na to stanowisko. W ogłoszeniu organ wykonawczy gminy określił jakie wymagania powinien spełnić kandydat. Wskazał, że lista kandydatów, którzy spełnią wymagania formalne będzie ogłoszona na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej.

W wyznaczonym terminie wpłynęły dwa podania, w tym skarżącego, który udokumentował, że w okresie od [...] 2009 r. do [...] 2013 r. zatrudniony był w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na stanowisku inspektora, specjalisty, starszego specjalisty, a od [...] 2013 r. pracuje w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR na stanowisku radcy prawnego.

W dniu [...] 2015 r. komisja konkursowa sporządziła protokół

z przeprowadzonego naboru, w którym wskazała, że przeprowadzając ocenę formalną złożonych podań, powzięła wątpliwości co do spełnienia przez kandydatów warunków w zakresie wymaganego doświadczenia zawodowego. W związku z tym wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o uzyskanie w tym zakresie opinii prawnych od radcy prawnego i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Podała, że opinia radcy prawnego i interpretacja przepisów dokonana przez MSW jednoznacznie stwierdzają, że obydwaj kandydaci nie spełniają wymagań formalnych określonych w ogłoszeniu o naborze, wynikających z zapisów ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego. W związku z powyższym wystąpiła do wójta z wnioskiem o unieważnienie postępowania.

W załączonej do akt sprawy opinii z dnia [...] 2015 r. radca prawny ocenił, że ARiMR nie należy do administracji rządowej, jest instytucją państwową, której nie można przypisać przymiotu urzędu państwowego. Także w opinii Zastępcy Dyrektora Departamentu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2015 r. okres zatrudnienia w ARiMR nie powinien być zaliczony do stażu pracy wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego.

W dniu [...] 2015 r. Wójt Gminy ogłosił informację o wyniku naboru, wskazując, że w wyniku analizy złożonych aplikacji komisja konkursowa uznała, że żaden z kandydatów nie spełnia wymagań formalnych określonych w ogłoszeniu

o naborze.

Skarżący wezwał Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa, domagając się zmiany, ewentualnie uchylenia bądź stwierdzenia nieważności powyższej informacji z dnia [...] 2015 r., w związku z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 1202), poprzez brak uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi Wójt Gminy ogłosił w dniu [...] 2015 r. "uzupełnienie do informacji o wynikach naboru". Podał, że konkurs nie został rozstrzygnięty, ponieważ żadna z kandydatur nie spełniała warunków formalnych, w szczególności żaden z kandydatów nie udokumentował posiadania wymaganego stażu pracy w instytucjach wymienionych w ust. 1 pkt 6 ogłoszenia o naborze.

Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem organu, powyższą informację o wyniku naboru z dnia [...] 2015 r. oraz uzupełnienie do informacji z dnia [...] 2015 r., domagając się ich uchylenia. Informacjom tym zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez nienależyte uzasadnienie, polegające w istocie na jego braku, w wyniku czego został pozbawiony możliwości weryfikacji prawidłowości przeprowadzonego postępowania konkursowego. Podniósł, że gdyby organ nie dopuścił się powyższego naruszenia, tj. treść opublikowanej informacji zawierałaby uzasadnienie, wówczas mógłby merytorycznie odnieść się do upublicznionej informacji;

- art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez nieumieszczenie w opublikowanych informacjach adresu jednostki, podczas gdy powyższy przepis wskazuje, iż dane adresowe są jednym z istotnych składników informacji ogłaszanej

w Biuletynie Informacji Publicznej;

- art. 15 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez samo wydanie informacji uzupełniającej opublikowanej w BIP dnia [...] 2015 r., w sytuacji gdy przepis ten ani żaden inny przepis ww. ustawy nie stanowi o możliwości wydania uzupełnienia do już wydanej informacji o wynikach, która jest ciągle w obrocie prawnym.

2. przepisów prawa materialnego, tj. : art. 60 Konstytucji RP w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż treści publikowanych informacji o wynikach naboru na wolne stanowisko kierownicze spełniają wymogi statuowane ww. przepisami prawa, tj. że nie naruszają zasady równego dostępu do służby publicznej, a w związku z nią, także zasady otwartości i konkurencyjności procedury naboru.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie w całości i wyjaśnił, że adres jednostki został wskazany w opublikowanych informacjach, a skarżący był zawiadamiany o wątpliwościach komisji konkursowej i składał dokumenty, które w jego ocenie miały potwierdzać, że posiada wymagany w ogłoszeniu staż pracy w administracji rządowej. Dalej Wójt Gminy zaznaczył, że przychylił się do wniosku skarżącego o usunięcie naruszenia prawa i dokonał zmiany informacji o wynikach naboru, poprzez uzupełnienie jej treści. Zmiany tej dokonano w formie przewidzianej dla informacji o wynikach naboru. Dodatkowo pismem z dnia [...] 2015 r. poinformowano skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Zdaniem Wójta Gminy żaden z obowiązujących przepisów nie wskazuje elementów, jakie powinno zawierać uzasadnienie rozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Ponadto organ wyjaśnił, że podczas wizyty w urzędzie w dniu [...] 2015 r. skarżący uzyskał pełen dostęp do akt i sporządzono na jego życzenie kserokopie dokumentów, o które prosił.

W uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ocenił, że zaskarżona informacja o wyniku naboru na wolne stanowisko urzędnicze - kierownika urzędu stanu cywilnego, podlega kognicji sądów administracyjnych, gdyż ma charakter czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tzn. jest czynnością z zakresu administracji publicznej i dotyczy sfery praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Następnie podzielił stanowisko organu o braku zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Wskazał na treść art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 2 i ust. 2a ustawy o pracownikach samorządowych. Wyjaśnił, że nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze jest otwarty i konkurencyjny. Organizator naboru nie ma luzu decyzyjnego w zakresie elementów składowych ogłoszenia o wolnym stanowisku urzędniczym. Wyjaśnił, że ogłoszenie o naborze powinno zawierać m.in. wymagania formalne o charakterze proceduralnym, w tym wymagania niezbędne, czyli kwalifikacje zawodowe wymagane obowiązującym prawem do wykonywania pracy na określonym stanowisku oraz wymagania dodatkowe, których nie przewidują przepisy prawa, ale pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym stanowisku. Niespełnienie wymagań niezbędnych w podanym wyżej znaczeniu, dyskwalifikuje daną kandydaturę w postępowaniu rekrutacyjnym. Sąd I instancji podkreślił, że udział w merytorycznej części konkursu mogą wziąć wyłącznie osoby spełniające warunki formalne niezbędne do objęcia stanowiska (np. w zakresie posiadanego wykształcenia i stażu pracy). Zauważył, że w myśl art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Sąd I instancji wywiódł, że podstawową zasadą przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego jest zasada ochrony informacji o kandydatach. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, z przeprowadzonego naboru sporządza się protokół, który zawiera liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert spełniających wymagania formalne. Sąd I instancji wskazał, że w ogłoszeniu o naborze na wolne stanowisko pracy: Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] określono w ust. 1 niezbędne wymagania, jakie powinni spełniać kandydaci na to stanowisko. W pkt 6 wskazano, że kandydat powinien posiadać co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub biurach jednostek samorządu terytorialnego lub: w służbie cywilnej, w urzędach państwowych, w służbie zagranicznej. Komisja konkursowa przeprowadzając ocenę formalną złożonych podań stwierdziła, że obydwaj kandydaci ubiegający się o stanowisko nie spełniają wymagań formalnych. Powyższe oznacza, jak zauważył Sąd I instancji, że komisja nie zakwalifikowała skarżącego do kolejnego etapu naboru, tj. do etapu merytorycznej oceny kandydatów, z uwagi na niespełnienie wymagań formalnych określonych w ogłoszeniu o naborze. Ust.1 pkt 6 ogłoszenia o naborze, odpowiadający art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 roku, nr 212, poz. 1264 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko pracy) w sposób wyczerpujący określał, jakie warunki musi spełniać osoba na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego i jego zastępcy. Dalej Sąd I instancji argumentował, że z uwagi na to, iż informacja o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowi informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze, prawidłowo Wójt Gminy [...] poinformował w dniu [...] 2015 r. w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń o tym, że żaden z kandydatów nie spełnia wymagań formalnych. W uzupełnieniu do informacji o wynikach naboru z dnia [...] 2015 r. organ poinformował dodatkowo, że żaden z kandydatów nie udokumentował posiadania wymaganego stażu pracy w instytucjach wymienionych w ust. 1 pkt 6 ogłoszenia o naborze. W ocenie Sądu I instancji, nietrafny jest zarzut braku uzasadnienia powyższej informacji, gdyż zakończenie postępowania konkursowego nastąpiło z przyczyn formalnych. Skoro podstawową zasadą przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego jest zasada ochrony informacji o kandydatach, ochrony wszelkich informacji, w szczególności danych osobowych kandydatów zdobytych przez zespół rekrutacyjny w trakcie lub

w związku z procesem naboru, z wyłączeniem tych informacji, które w świetle ustawy stanowią informację publiczną, to zaskarżona informacja (uzupełniona w późniejszym okresie) nie narusza prawa, w tym art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Sąd I instancji podkreślił, że powołany art. 15 ust. 2 pkt 4 dotyczy uzasadnienia dokonanego wyboru albo uzasadnienia nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko, a w rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zakończone na etapie weryfikacji formalnej złożonych wniosków i nie zostało rozstrzygnięte z uwagi na to, że żaden z kandydatów nie spełniał warunków formalnych.

Wobec powyższego za niezasadny Sąd I instancji uznał także zarzut dotyczący naruszenia art. 60 Konstytucji RP w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych. Przyjął, zgodnie z wyjaśnieniami organu, że skarżący informowany był o wątpliwościach komisji konkursowej dotyczących spełnienia przez niego wymogów formalnych. Przyznał natomiast, że zarzut nieumieszczenia w opublikowanych informacjach adresu jednostki jest zasadny, ale nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Również opublikowanie uzupełnienia do informacji o wynikach naboru nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, stanowiło natomiast odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd I instancji nie uwzględnił też zarzutu nieuzasadnionej zwłoki w upublicznieniu informacji o wynikach naboru. Wskazał, że z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby organ zwlekał z ogłoszeniem tej informacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego - obowiązujący w dacie ogłoszenia o naborze, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pięcioletni staż pracy w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie jest stażem pracy w urzędzie państwowym, uznając tym samym, iż kandydat na stanowisko kierownika urzędu stanu cywilnego, legitymujący się przedmiotowym stażem pracy nie spełnia przesłanki statuowanej w/w przepisem prawa, a w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie.

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przedstawienie niespójnej i niepełnej oceny prawnej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przekonywał, że ARiMR mieści się

w pojęciu administracji państwowej, tzn. jest urzędem państwowym. Tym samym przyjąć należy, że aplikacja skarżącego nie była obarczona brakiem formalnym

i powinna zostać zakwalifikowana do etapu merytorycznego. W zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego, skarżący wskazał, że w uzasadnieniu Sądu I instancji zaistniała niespójność polegająca na przyjęciu przez Sąd pierwotnie, że obie informacje organu są jednakowo istotne i łącznie nie uchybiają regulacji art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych, natomiast następnie Sąd stwierdził, że informacja uzupełniająca nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, a stanowiła jedynie odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Niespójność ta, zdaniem skarżącego, ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie może mieć miejsca sytuacja, w której organ administracji w opublikowanej informacji o wynikach naboru na wolne stanowisko urzędnicze poprzestaje jedynie na stwierdzeniu braku formalnego, w ogóle nie wskazując na czym brak ten polega. Jeżeli przyjąć, że takie działanie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym wówczas stawiałoby to organ administracji w sytuacji, w której zawsze mógłby się powoływać na brak formalny, bez potrzeby podawania jakiegokolwiek uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie niezgodne z w/w przepisami prawa procesowego jest także stwierdzenie przez Sąd I instancji bezzasadności zarzutu naruszenia art. 60 Konstytucji RP w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, w oparciu jedynie o twierdzenie, iż skarżący był informowany o wątpliwościach komisji konkursowej. Zakwestionował również uznanie za bezzasadne zarzutów dotyczących naruszenia art. 60 Konstytucji RP i zwłoki organu w ogłoszeniu informacji. Stwierdził, że brak pełnej oceny prawnej uniemożliwia należytą kontrolę zaskarżonego wyroku, co skutkuje brakiem możliwości prawidłowego postawienia zarzutu naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. – tworzą podnoszone przez strony zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy przywołać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, wskazać na czym polegało uchybienie tym przepisom i uzasadnić, dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Sądowi I instancji zarzucono bowiem naruszenie prawa materialnego, to jest art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, jak i przepisów postępowania, to jest art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Skuteczny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku), w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Natomiast w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślić należy, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawę kasacyjną opartą na naruszeniu przepisów postępowania można uznać za usprawiedliwioną wyłącznie wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 443/14, z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1733/14 i powołane w ich uzasadnieniach orzeczenia, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pomimo powołania przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 151 p.p.s.a.), jej wyjaśnienie nie zawiera pełnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tymczasem, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przy rozpoznawaniu kontrolowanej sprawy ograniczył się wyłącznie do zarzutów sformułowanych w skardze, które dotyczyły jedynie naruszenia przepisów regulujących procedurę naboru na stanowisko kierownika urzędu stanu cywilnego. Tym zarzutom poświęcone są bowiem w całości rozważania Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu prawnym zaskarżonego wyroku, a następujące po ocenie dopuszczalności skargi. Poza oceną Sądu I instancji pozostała natomiast kwestia zgodności z prawem materialnym stanowiska organu co do nieposiadania przez skarżącego stażu pracy, o którym mowa w art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego. Kwestia ta ma zaś istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy, gdyż, jak można ustalić na podstawie akt, to z tej właśnie przyczyny – nieposiadania przez skarżącego wymaganego stażu pracy - organ podjął zaskarżoną do Sądu I instancji czynność. Bez rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest także możliwe dokonanie prawidłowej oceny w zakresie naruszenia przez organ wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Należy bowiem zauważyć, że skarżący, wskazując na nienależyte uzasadnienie informacji o wynikach konkursu, akcentował w istocie pozbawienie go możliwości weryfikacji prawidłowości przeprowadzonego postępowania konkursowego.

Z uwagi na niedokonanie przez Sąd I instancji oceny co do zgodności zaskarżonej czynności organu z prawem materialnym, przedwczesne jest formułowanie zarzutu naruszenia art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, poprzez jego błędną wykładnię.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien zatem, uwzględniając stanu faktyczny sprawy, przeprowadzić kontrolę co do zgodności zaskarżonej czynności organu z art. 6a ust. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego. Ocenie Sądu w tym zakresie winno podlegać stanowisko organu, w którym wskazuje on, że udokumentowany przez skarżącego staż pracy w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie spełnia wymogu formalnego, stawianego tym przepisem kandydatowi na stanowisko kierownika urzędu stanu cywilnego. Przy dokonywaniu wykładni wskazanego wyżej przepisu pomocne mogą okazać się rozważania dotyczące pozycji ustrojowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GW 11/08 (dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.