Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 43/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1,  art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 6, art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (Dz.U. z 1996 Nr 87 poz.396)
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 27, art. 28
journal: Dz.U. 2001 nr 111 poz 1194
law: ustawa z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzajace reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta  Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw
article: art. 151 w zw. z art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Kremis, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013r.,Nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. 2006r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000r. Nr 19, poz. 239 ze zm.), art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001r. Nr 111, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia, że [...], nauczyciel Przedszkola Nr [...] w [...] nie nabyła stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa, D. Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.

[...] w dniu 4 sierpnia 2009 r. złożyła do Burmistrza [...] wniosek o wydanie decyzji administracyjnej nadającej stopień nauczyciela mianowanego. Uzasadniając swój wniosek, [...] wskazała dwie ustawy, na mocy których, nauczyciel spełniający zapisane w nich warunki, mógł uzyskać z mocy prawa mianowanie, tj. ustawa z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000, Nr 19, poz. 239 ze zm.) oraz ustawa z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2001, Nr 111, poz. 1194 ze zm.).

Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] 2009r., Nr [...] odmówił nadania [...] stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie do D. Kuratora Oświaty, który to organ decyzją z dnia [...] 2009r., Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Burmistrz [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2010r., Nr [...] odmówił nadania [...] stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Organ I instancji ustalił, iż w/w nie spełnia warunków, aby uzyskać stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie tak art. 7 ust. 1, jak i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...). Także analiza przepisów art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), nie pozwoliła organowi I instancji przyjąć, że strona na ich podstawie nabyła stopień awansu nauczyciela mianowanego.

[...] ponownie odwołała się od decyzji organu I instancji, zarzucając nieodniesienie się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1993r., sygn.akt I PZP 14/93, a który Jej zdaniem, ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.

D. Kurator Oświaty wydając w dniu [...] 2010r. decyzję o utrzymaniu w mocy w/w decyzji organu I instancji, podzielił stanowisko Burmistrza [...], stwierdzając, że [...] nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, na podstawie żadnego z powołanych przepisów (tj. art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...) oraz art. 27 i 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) i żaden z nich w sytuacji skarżącej nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie.

W dniu 21 maja 2010 r. [...], wniosła skargę na w/w decyzję organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za zasadną i wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012r., sygn.akt IV SA/Wr 757/11, uchylił zaskarżoną decyzję D. Kuratora Oświaty, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] 2010r. , wskazując na brak odniesienia do całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach postępowania administracyjnego, tj. brak ustosunkowania się do cyt.: "...aktu mianowania Skarżącej nauczycielem..." w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia [...] 1988 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz [...] wydał w dniu [...] 2012r. decyzję Nr [...], którą odmówił nadania [...] stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Od decyzji tej [...] wniosła odwołanie do D. Kuratora Oświaty, w dalszym ciągu zarzucając nieuwzględnienie przez organ całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, przede wszystkim dokumentu w postaci aktu mianowania na stanowisku nauczyciela w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w M. z dnia [...] 1988 r. Ponadto, zarzuciła organowi niezastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego, wnosząc o zmianę decyzji, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej, że uzyskała z mocy prawa stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

D. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] 2012r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a od której to decyzji [...] wniosła skargę do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 marca 2013r., sygn.akt IV SA/Wr 630/12 uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję D. Kuratora Oświaty.

W wykonaniu w/w wyroku, D. Kurator Oświaty decyzja z dnia [...] 2013 r., Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] 2012r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia .

Decyzją z dnia [...] 2013r., Nr [...] Burmistrz [...] stwierdził, że [...], nauczyciel Przedszkola nr [...] [...] nie nabyła stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Od rzeczonej decyzji [...] w ustawowym terminie ponownie wniosła odwołanie.

D. Kurator Oświaty nie uwzględnił odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2013r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy, zarzutów zawartych w treści odwołania, a także mając na uwadze treść wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2013 r., sygn.akt IV SA/Wr 630/12 – stwierdził, że z akt sprawy oraz ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że [...] była zatrudniona jako nauczyciel mianowany w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w M. Okoliczność tę potwierdza akt mianowania z dnia [...] 1988r., Nr [...]. Dla porządku organ zaznaczył, że akt ten został wydany z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów ustawy Karta Nauczyciela, bowiem w dniu [...] 1988r. [...] nie spełniała jednego z warunków koniecznych do zatrudnienia nauczyciela na podstawie mianowania, wskazanego w art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela, tj. nie posiadała odpowiednich kwalifikacji. [...] legitymowała się wówczas dyplomem ukończenia Studium Nauczycielskiego w [...] na kierunku nauczanie początkowe z dnia 13 września 1986 r.

Niezależnie od powyższego, organ zaznaczył, iż Sąd Najwyższy uznał, że akt mianowania, nawet jeśli został wydany z naruszeniem prawa, co miało miejsce w przypadku [...], prowadzi do powstania stosunku pracy z mianowania. Stosunek taki może być rozwiązany tylko na podstawie i w trybie określonym przepisami Karty Nauczyciela. Uchylenie aktu mianowania nie jest możliwe i nie będzie miało żadnego wpływu na istnienie stosunku pracy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 17 lutego 1998 r., sygn. akt I PKN 526/97).

Z powyższego można zatem wnioskować, że pomimo, iż bezspornie [...] uzyskała kwalifikacje do nauczania w placówkach kształcenia specjalnego dopiero w dniu 30 marca 1988r i dopiero z tym dniem, zdaniem organu uzyskała mianowanie z mocy prawa, to posiadany przez w/w akt mianowania, wydany dnia [...] 1988r., spowodował powstanie z tym właśnie dniem stosunku pracy z mianowania.

Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez L. Kuratora Oświaty w piśmie z dnia [...] 2009r., Nr [...], skierowanym do [...], organ podkreślił, iż zgodnie z artykułem 87 Konstytucji R.P. źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ratyfikowane umowy międzynarodowe, ustawy, rozporządzenia i akty prawa miejscowego. Tego typu stanowisko czy też opinia może zostać dopuszczona w sprawie jako dowód, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a.. Zdaniem jednak organu II instancji, dokument ten nie powinien być postrzegany jako dowód, który mógł mieć zasadniczy wpływ na konkluzję decyzji organu I instancji.

Odnosząc się zaś do kwestii aktu mianowania z dnia [...] 1988 r., organ odwoławczy stwierdził, że fakt, iż wydanie aktu mianowania nastąpiło niezgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami, nie oznacza, iż nawet jako wadliwy nie funkcjonował w obrocie prawnym, o czym świadczy wyrażone w treści decyzji stanowisko organu I instancji. W dniu [...] 1989r. [...] na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony podjęła pracę w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...]. Za słuszne uznać należy w tym zakresie stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że w związku z faktem, iż [...] świadczyła pracę na podstawie mianowania w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w M., stosunek pracy w Szkole Podstawowej Nr [...] również został nawiązany na podstawie mianowania. Dokonując tego ustalenia, organ prawidłowo wziął pod uwagę i oparł się na tezie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993r., sygn.akt I PZP 14/93, w której SN zwraca uwagę, że bez względu na rodzaj umowy, zawarcie w nowej szkole z nauczycielem umowy o pracę, mimo że w poprzedniej szkole uzyskał on mianowanie z mocy prawa, oznacza nawiązanie z nim stosunku pracy z mianowania, chyba że zachodzą okoliczności, w których przewidziane jest zawieranie z nauczycielem umowy o pracę.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ nawiązując do przepisów Karty Nauczyciela oraz przepisów przejściowych, stwierdził, że akt mianowania nie miał wpływu na zmianę formy zatrudnienia po wejściu nowelizacji Karty Nauczyciela i na uzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela w ówczesnym brzmieniu, w razie całkowitej lub częściowej likwidacji szkoły, a także w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole, zmian planu nauczania bądź zwiększenia obowiązkowego wymiaru zajęć uniemożliwiających dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć, dyrektor szkoły może rozwiązać z nauczycielem stosunek pracy lub na wniosek nauczyciela przenieść w stan nieczynny. Nauczyciel przeniesiony w stan nieczynny zachowuje prawo do wynagrodzenia zasadniczego oraz innych świadczeń pracowniczych do czasu rozwiązania stosunku pracy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy (art. 20 ust. 3 ustawy).

Stosunek pracy z mianowania [...] w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] został rozwiązany z dniem 29 lutego 1996 r., wskutek upływu sześciomiesięcznego okresu pozostawania [...] w stanie nieczynnym, co potwierdza świadectwo pracy wydane przez Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...] z dnia [...] 1996r., Nr [...].

Ponadto, [...] od dnia 2 marca 1996 r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, pobierająca zasiłek, co wynika z treści zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia 4 maja 2004 r. Bezsporne jest zatem, że po upływie 6 miesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym, stosunek pracy [...] został rozwiązany, przy czym bez znaczenia w tym zakresie był fakt uzyskania przez nią wcześniej aktu mianowania (z naruszeniem przepisów ówcześnie regulujących tę kwestię).

[...] zarejestrowana była jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy w okresie od 2 marca 1996 r. do dnia 1 grudnia 1996 r.

Z dniem 2 grudnia 1996r. w/w podjęła pracę na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej w P. na czas określony do dnia [...] 1997 r., co powodowało, iż nie spełniała ona warunku wskazanego w art. 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia umowy, który stanowił, że stosunek pracy z nauczycielem nawiązuje się przez mianowanie, jeżeli nauczyciela można zatrudnić w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony, a co w przypadku [...] nie miało miejsca.

Również fakt, iż kolejne stosunki pracy nawiązywane były z [...] na czas określony w zastępstwie innych nauczycieli, uniemożliwiał zastosowanie trybu nawiązania stosunku pracy na podstawie mianowania, wskazanego w art. 10 ust. 2 Karty Nauczyciela w ówczesnym brzmieniu. Także w tych sytuacjach nie prowadziło to do spełnienia warunku określonego w art. 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela, tj. nie stwarzało możliwości zatrudnienia w szkole w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony, co słusznie zresztą podniósł organ I instancji, opierając się na zgromadzonej dokumentacji.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw, co prawidłowo wywiódł organ I instancji w swojej decyzji - do zastosowania art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...). Strona nie mogła uzyskać stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie przywołanego przepisu, jako, że zgodnie z jego brzmieniem, z dniem wejścia w życie ustawy, stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa uzyskiwali ci nauczyciele, którzy w dniu wejścia w życie ustawy byli zatrudnieni na podstawie mianowania.

Jak wynika natomiast ze zgromadzonej dokumentacji, w dniu wejścia w życie przywołanej tu ustawy, tj. 6 kwietnia 2000r., [...] nie była zatrudniona na podstawie mianowania, lecz na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć na stanowisku nauczyciela przedszkola w Przedszkolu Nr [...]w [...].

Jak wcześniej wykazano, podkreślił dalej organ - stosunek pracy na podstawie mianowania w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] z dniem 29 lutego 1996 r. został rozwiązany z w/w wskutek upływu sześciomiesięcznego okresu pozostawania [...] w stanie nieczynnym, natomiast podstawę kolejnych nawiązywanych stosunków pracy stanowiły umowy o pracę, co również potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, aby domniemywać, iż strona pomimo rozwiązania stosunku pracy na podstawie mianowania, nadal posiadała przymiot nauczyciela mianowanego. Na tę sytuację nie miało także wpływu uzupełnienie przez w/w kwalifikacji w dniu 30 marca 1988 r.

Zdaniem organu odwoławczego, strona nie mogła również uzyskać stopnia awansu nauczyciela mianowanego poprzez zastosowanie art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...). Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 3 ustawy, nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne, określone w art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela (w ówczesnym brzmieniu), zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego:

1) z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole (...) jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat,

2) z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole (...).

Powyższe szczegółowo uzasadnia organ I instancji powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2002r., sygn. akt II SA 2014/01, gdzie Sąd stwierdził, iż przepis art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...) w zestawieniu z pkt 2 i 3 ust. 3 art. 10 oraz przepisami art. 7 ust. 1 i 3, wskazuje jednoznacznie, że dotyczy on nauczycieli, ponownie zatrudnianych po wejściu w życie omawianej ustawy. Jak już wyżej wskazano, [...] w dniu 6 kwietnia 2000r. była zatrudniona w Przedszkolu Nr [...] w [...], zatem jako nauczyciel zatrudniony w placówce oświatowej w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej Kartę Nauczyciela, mogła nabyć stopień awansu zawodowego z mocy prawa według stanu na dzień wejścia w życie tej ustawy.

Zastosowanie zapisu art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy w przypadku strony było również w oceni organu niemożliwe, ze względu na nieposiadanie przez skarżącą na dzień wejścia w życie powyższej ustawy, kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola. Kwalifikacje te [...] uzyskała w dniu 23 czerwca 2000r., otrzymując dyplom ukończenia D. Szkoły Wyższej Edukacji we W. na kierunku pedagogika w zakresie edukacji wczesnoszkolnej z wychowaniem przedszkolnym.

W dniu 6 kwietnia 2000 r. [...] będąc nauczycielem zatrudnionym na umowę o pracę w pełnym wymiarze zajęć na czas określony, ale nie posiadając kwalifikacji do pracy w przedszkolu, nabyła z mocy prawa, zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy z 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...), stopień nauczyciela stażysty.

Organ II instancji uznał również za właściwe poczynione ustalenie, że przepisy art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), nie mają w sytuacji skarżącej zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 27 w/w ustawy, nauczyciele, którzy byli zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...) zgodnie z kwalifikacjami, jednak w tym dniu byli zatrudnieni w szkole na stanowisku, do którego zajmowania nie posiadali wymaganych kwalifikacji, uzyskiwali z mocy prawa w dniu wejścia w życie ustawy stopień nauczyciela mianowanego. W dacie wejścia w życie powyższej ustawy, tj. w dniu 21 października 2001r., [...] nie pozostawała w stosunku pracy w szkole, co wiąże się z brakiem możliwości zastosowania wobec niej art. 27 przywołanej wyżej ustawy, ponieważ o ile w pierwszej części przepisu mowa jest o zatrudnieniu przed dniem bądź w dniu 6 kwietnia 2000 r., o tyle ostatnia część zdania: "(...) uzyskują z mocy prawa w dniu wejście w życie ustawy stopień nauczyciela mianowanego (...)" odnosi się do zatrudnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) czyli w dniu 21 października 2001r.

W tym miejscu organ przywołał wypowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2006 r., dotyczącą interpretacji przepisów zawartych w ustawie Karta Nauczyciela. Zgodnie z jej treścią, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw, stopień nauczyciela mianowanego nadawano z mocy prawa cyt.: "...z dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 21 października 2001r. ...".

Jak zaś wynika z akt sprawy, [...] w dniu 21 października 2001r. nie była zatrudniona w szkole, lecz w okresie od dnia 9 września 2001 r. do 8 grudnia 2003r. pobierała zasiłek okresowy, gwarantowany z Ośrodka Opieki Społecznej w [...].

Także art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), nie można zdaniem organu odwoławczego uznać za podstawę do nadania w/w stopnia nauczyciela mianowanego, ponieważ jak słusznie wykazał organ I instancji, [...] na dzień 31 sierpnia 2000r. nie spełniała warunków określonych w art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 kwietnia 2000r. Brak było możliwości zadośćuczynienia wymogom stawianym przez art 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela, tj. zatrudnienia [...] w dniu 31 sierpnia 2000 r. w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony. Dzień ten był ostatnim dniem pracy w Przedszkolu Nr [...] w [...], którą [...] świadczyła na podstawie umowy o pracę na czas określony.

Jak wynika z materiału zgromadzonego w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, w okresie od 9 września 2000r. do 8 września 2001 r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Ponadto, nauczyciel aby uzyskać mianowanie musiał też spełniać w dniu 31 sierpnia 2000r. warunek art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu sprzed 6 kwietnia 2000 r., tj. bezpośrednio przed mianowaniem wykonywać nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć co najmniej przez 3 lata i w tym okresie uzyskać dwie oceny co najmniej wyróżniające. Akta sprawy dowodzą natomiast, że [...] bezpośrednio przed 31 sierpnia 2000r. nie posiadała minimum 3 - letniego okresu wykonywania nieprzerwanie pracy pedagogicznej w szkole w pełnym wymiarze czasu pracy, a także nie posiadała dwóch wyróżniających ocen pracy. Organ I instancji na podstawie zgromadzonej dokumentacji słusznie wywiódł wniosek, że przed 31 sierpnia 2000 r. okres nieprzerwanie wykonywanej pracy pedagogicznej przez [...] wynosił tylko rok, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola uzyskała dopiero 19 czerwca 2000r., a na podstawie teczki akt osobowych pracownika ustalono, że praca zawodowa [...] do dnia 31 sierpnia 2000 r. była oceniona tylko raz - w dniu 26 maja 1987 r., tj. w okresie kiedy była ona pracownikiem Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w M.

Zdaniem organu odwoławczego, [...] w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, będąc osobą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze zajęć, lecz nie posiadającą wymaganych kwalifikacji do pracy w przedszkolu, nabyła z mocy prawa stopień nauczyciela stażysty na podstawie art. 7 ust. 6 tejże ustawy. Jako nauczyciel stażysta, w celu uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego winna była odbyć "drogę" awansu zawodowego zgodnie z nowelizacją przepisów Karty Nauczyciela, jaka miała miejsce 6 kwietnia 2000r. a przewidziana została dla wszystkich nauczycieli rozpoczynających pracę w szkołach i placówkach oświatowych, którzy nie posiadają jeszcze stopnia awansu zawodowego, a także tych, którzy nie uzyskali stopnia awansu nauczyciela kontraktowego lub mianowanego z mocy prawa.

Organ podkreślił, że wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P. zasada równości wobec prawa oraz prawo do równego traktowania przez władze publiczne wyraża się w sferze prawa administracyjnego m.in. tym, że obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja wobec organów administracji jest zbliżona, mają prawo na gruncie tych samych przepisów oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nawet nie dosłownej treści. Różne traktowanie obywateli o zbliżonej sytuacji prawnej i faktycznej naruszałoby wyrażoną w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz konstytucyjną zasadę równości i państwa prawnego. Każdy nauczyciel może zatem uzyskać kolejne stopnie awansu zawodowego tylko na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów.

W ocenie organu II instancji, mając na uwadze przywołany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998r., sygn.akt I PKN 526/97, w rozstrzyganej sprawie istotne było nie tyle czy akt mianowania [...] został wydany prawidłowo, ale zwrócenie uwagi na fakt jego istnienia oraz dowiedzenie, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło zgodnie z przepisami Karty Nauczyciela, w celu rozważenia, czy rzeczywiście mógł on wywołać określone w przepisach następstwa prawne związane z uzyskaniem awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

D. Kurator Oświaty stwierdził, że po zbadaniu materiału dowodowego oraz analizie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia ani też zmiany decyzji organu I instancji, jako, że organ I instancji wyczerpująco przedstawił i przeanalizował stan faktyczny, a także dokonał trafnej argumentacji oraz oceny prawnej stanu faktycznego w zestawieniu z adekwatnymi przepisami ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela ( Dz. U. 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), w szczególności z uwzględnieniem zmian oraz przepisów przejściowych.

W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy uznał, że decyzja Burmistrza [...] z dnia 13 września 2013r. w przedmiocie stwierdzenia, że [...], nauczyciel Przedszkola Nr [...] w [...] nie nabyła stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa, jest prawidłowa, stąd należało utrzymać ją w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a polegające na pominięciu przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania WSA we Wrocławiu wyrażonych w wyroku z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 630/12. Skarżąca podniosła, że w treści uzasadnienia tegoż wyroku przywołano m. in. pogląd Sądu Najwyższego zawarty w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 maja 1993r., sygn.akt I PZP 14/93, a z której to uchwały wynika, że jeżeli nauczyciel trafi po rozwiązaniu łączącego go wcześniej stosunku pracy do nowej szkoły, to stosunek pracy także w tej nowej szkole nawiązuje się przez mianowanie, jeżeli ponownie podejmie on pracę w zawodzie nauczycielskim, o ile poprzednio był nauczycielem mianowanym, a przerwa w zatrudnieniu nie przekraczała 5 lat (w wypadku przerwy dłużej jeżeli wykonywał w tym okresie pracę nauczyciela).Sąd Najwyższy stwierdził też, że zawarcie umowy o pracę z nauczycielem, który w myśl przepisów powinien być mianowany należy traktować jako równoznaczne z mianowaniem w tym znaczeniu , że do powstałego stosunku pracy stosować należy przepisy o mianowaniu, co oznacza, że "wpływ prawny" uzyskania mianowania z mocy prawa na następne stosunki pracy nauczyciela zawierane z innymi szkołami niż szkoła w której uzyskał on mianowanie, w tym również na zawartą z nim ewentualnie umowę o pracę na czas określony z naruszeniem wymogów przewidzianych w art. 10 ust. 4 Karty Nauczyciela niczym nie różni się od tego wpływu jaki wynika z faktu nominacji w zwykłym trybie. Stwierdzono też, że błędne zastosowanie umowy o pracę w miejsce nominacji oznacza, że do powstałego stosunku pracy należy stosować przepisy o nominacji, a więc uznając, że mimo, że strony nawiązały stosunek pracy formalnie przez akt umowy o pracę to jednak umowa ta w istocie jest równoznaczna z aktem mianowania ponieważ art. 10 ust. 1 Karty Nauczyciela stanowił nie o możliwości mianowania lecz o "nawiązaniu" stosunku pracy z nauczycielem przez mianowanie.

Zdaniem zatem skarżącej, skoro jak przyjęły to organy obu instancji, skarżąca była nauczycielem mianowanym w Szkole Podstawowej nr [...] w [...] i trafiła do kolejnej szkoły podstawowej w P. (po rozwiązaniu stosunku pracy z mianowania wskutek upływu sześciomiesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym), to w świetle poglądu zawartego w uzasadnieniu przytoczonej wyżej uchwały Sądu Najwyższego, stosunek pracy ze skarżącą także w Szkole Podstawowej w P. oraz w kolejnych szkołach w których była zatrudniona nawiązywał się przez mianowanie. Podejmowała ona bowiem pracę w zawodzie nauczycielskim, poprzednio będąc nauczycielem mianowanym, a przerwa w zatrudnieniu nie przekraczała 5 lat. W ocenie skarżącej, stanowisko organu II instancji jakoby kolejne stosunki pracy skarżącej po ustaniu zatrudnienia w Szkole Podstawowej nr [...] w [...] nie nawiązywały się przez mianowanie jest chybione jako pozostające w sprzeczności z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu cytowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchwały Sądu Najwyższego. Skarżąca wniosła zatem o uwzględnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji..

Niewątpliwe jest w sprawie, że kwestionowane w sprawie decyzje, wydane zostały po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2013r., sygn.akt IV S.A./Wr 630/12 decyzji D. Kuratora Oświaty z dnia [...] 2012r., Nr [...] o odmowie nadania [...] stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W uzasadnieniu tegoż wyroku, Sąd w szczególności stwierdził, cyt.: " (...)Ocena kwestii istotnej w tej sprawie nie została w postępowaniu posądowym należycie dokonana. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw – dalej ustawa: mówi, że "Nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że z nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, stosunek pracy wygasa z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie". Nawiązując do treści tego unormowania prawnego należy stwierdzić, iż skarżąca została mianowana nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dniem [...] 1988 r. aktem mianowania noszącym tą samą datę. Organ odwoławczy – jako doniosłą z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia czyni kwestię niezgodności tego aktu z prawem – wobec czego – jak należałoby przyjąć – nie wywołuje on przez skarżącą skutku. Kurator bowiem wskazuje, że akt ten został wydany z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów Karta Nauczyciela – gdyż w dniu 15 lutego 1988 r. skarżąca nie spełniała jednego z warunków koniecznych do zatrudnienia nauczyciela na podstawie mianowania, wskazanego w art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela, tj. nie posiadała odpowiednich kwalifikacji.(...). W świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998 r. sygn. akt I PKN 526/91 wydanie nauczycielowi aktu mianowania, choćby to było sprzeczne z prawem, powoduje nawiązanie stosunku pracy z nominacji. W motywach tego orzeczenia Sąd odwołał się do wyroku z dnia 10 kwietnia 1997 r., I PKN 57/96 w którym stwierdzono, że akt mianowania na stanowisko nauczyciela nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego; uchylenie przez dyrektora szkoły tego aktu jest niedopuszczalne i nie wywołuje skutku w postaci rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym. Sąd nadto stwierdził, że z przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. Nr 3, poz. 19 ze zm.) wynikało, iż stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania jeżeli nauczyciel posiada wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska. (...)

Czy skutki tego mianowania z obejściem prawa, jak utrzymują organy orzekające w sprawie zostały zniesione w trybie przepisów Karty Nauczyciela gdy była ona zatrudniona w SOS-W w {...], nie wiadomo; przynajmniej nie wynika to z materiałów sprawy ani uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Warto przy tym dodać, że stanowisko przychylne skarżącej w sprawie zajął L.Kurator Oświaty w piśmie z dnia [..]. 2009 r. [...] wskazując, że "w myśl art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. w tekście obowiązującym do dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela (...) jednym z warunków zatrudnienia nauczyciela na podstawie mianowania było posiadanie wymaganych kwalifikacji do zajmowania danego stanowiska. Ponieważ kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym zdobyła 30 marca 1988 r., to z tym dniem i tak uzyskała mianowanie z mocy prawa. Stanowisko to wynika z cyt. wyżej art. Karty Nauczyciela i znalazło potwierdzenie w orzecznictwie (uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 1993 r. I PZP 14/93)".

W dniu 1 września 1989 r. skarżąca podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr [...] w [...], w której zawarto z nią umowę o pracę na czas nieokreślony. W uchwale 7 Sędziów z dnia 27 maja 1993 r. Sąd Najwyższy przyjął, iż zawarcie w nowej szkole z nauczycielem umowy o pracę, bez względu na jej rodzaj, mimo że w poprzedniej szkole uzyskał on mianowanie z mocy prawa, oznacza nawiązanie z nim stosunku pracy z mianowania, chyba że zachodzą okoliczności w których przewidziane jest zawieranie z nauczycielem umowy o pracę ([...]).

Jeśli więc pomiędzy zakończeniem stosunku pracy przez skarżącego w SOS-W w M. i nawiązaniem nowego stosunku pracy w [...] nie doszło do zweryfikowania aktu mianowania jaki skarżąca uzyskała w dniu 15 lutego 1988 r. to istotnie ten nowy stosunek pracy nawiązany w [...] uzyskał cechę stosunku pracy z mianowania.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, że okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia dla dalszych konsekwencji związanych z nadaniem stopnia awansu zawodowego z mocy art. 7 ust. 1 cyt. noweli ponieważ stosunek pracy w Szkole Podstawowej nr [...]w [...] została rozwiązany. Wskutek upływu miesięcznego pozostawania skarżącej w stanie nieczynnym tj. z dniem 29 lutego 1996 r. D. Kurator Oświaty nie odniósł się jednak do istotnej kwestii jaka nasuwa się w związku z treścią przytoczonej wyroku Sądu Najwyższego z 17 lutego 1997 r. Powstaje bowiem kwestia czy sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca z dniem 29 lutego 1996 r. jest równoznaczna tej wskazanej przez Sąd Najwyższy. Inaczej mówiąc: czy rozwiązanie stosunku pracy skutkiem upływu tego 6 miesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie przepisów Karty Nauczyciela w związku z ustaleniem, że akt mianowania jest wadliwy.(...)

W dalszym postępowaniu posądowym zatem organ odwoławczy: zrelacjonuje szczegółowo ustalenia faktyczne, poczynione w dotychczasowym postępowaniu i w ich świetle oceni w szczególności czy skarżąca istotnie utraciła przymiot nauczyciela mianowanego a nadto odnieść się do kwestii stawianej przez skarżącą, iż uzyskała kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym w dniu [...] 1988 r. i dopiero z tym dniem uzyskała mianowania z mocy prawa. Zaistniała, niejako nowa okoliczność, w świetle której należało badać uzyskanie przez skarżącą mianowania.(...)."

W tej sytuacji, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy również rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć bowiem stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgodka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, s. 426 uw. 4, J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 396-397 uw. 1, 2).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie kontrolując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji, obowiązany był przede wszystkim dokonać oceny, czy organy wydając zakwestionowane przez skarżącą decyzje wykonały wskazania (zalecenia) zawarte w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku z dnia 5 marca 2013r., sygn.akt IV S.A./Wr 630/12 .

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącej, orzekające w niniejszej sprawie organy, rozpoznając ponownie sprawę przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały wnikliwej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, realizując ze szczególną starannością wskazania Sądu, zawarte w opisanym wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2013r., sygn.akt IV S.A./Wr 630/12.

I tak niesporne jest w sprawie, że skarżąca rozpoczęła pracę na stanowisku nauczyciela w Przedszkolu w [...] w dniu 1 września 1984r. na podstawie umowy o pracę. Z dniem 1 września 1986r. skarżąca została przeniesiona na stanowisko nauczyciela do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w M., będąc wówczas absolwentką Studium Nauczycielskiego w G. na kierunku nauczanie początkowe, które ukończyła w roku 1986.

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że skarżąca w dniu 15 lutego 1988r. otrzymała akt mianowania na stanowisko nauczyciela w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w [...], choć dopiero w dniu 30 marca 1988r. ukończyła studium kwalifikacyjne z zakresu pedagogiki specjalnej.

Następnie w okresie od 1 września 1989r. do 29 lutego 1996r. skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej nr [...] w [...], przy czym w okresie od dnia 17 stycznia 1991r. do 31 sierpnia 1995r. przebywała na urlopie wychowawczym. Stosunek pracy w w/w Szkole Podstawowej nr [...] w [..] ustał (rozwiązał się) z upływem 6 - miesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym, tj. w dniu [...] 1996r..

Podkreślić w tym miejscu należy, że organy realizując wytyczne opisanego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2013r. oraz mając na uwadze tak stanowisko Sądu Najwyższego przyjęte w wyroku z dnia 17 lutego 1998 r. sygn. akt I PKN 526/91 oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1997 r., sygn..akt I PKN 57/96, a także uchwale 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r., sygn.akt I PZP 14/93 (OSNC 1993/11/189), zasadnie uznały, że skoro skarżąca z dniem 15 lutego 1988r. (będąc zatrudniona w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym w M.), otrzymała akt mianowania, to stosunek pracy na stanowisku nauczyciela w w/w Szkole Podstawowej nr [...] w [...], został w konsekwencji tegoż aktu nawiązany z dniem [..] 1989r. na podstawie mianowania i trwał do [...] 1996r..

Stąd nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, że organy pominęły stanowisko Sądu Najwyższego ujęte w w/w uchwale 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r. sygn.akt I PZP 14/93 .

Kolejny okres zatrudnienia skarżącej to okres pracy od [...] 1996 r. do dnia [...] 1997r. na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej w P. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżąca świadczyła przedmiotową pracę w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas określony, co skutkowało jej rozwiązaniem z upływem okresu na jaki została zawarta.

Organy powołując się w tym zakresie na przepis art.10 ust.2 pkt.6 ustawy Karta Nauczyciela , w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia opisanej wyżej umowy o prace , a ustalonym ustawą z dnia z dnia 14 czerwca 1996r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1996r., Nr 87, poz.396), zasadnie przyjęły, że stosunek pracy ze skarżąca w w/w okresie nie nawiązał się przez mianowanie, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż owa umowa nie była zawarta na czas nieokreślony, a co było niezbędnym wymogiem , aby stosunek pracy z nauczycielem nawiązał się przez mianowanie.

Również w stosunku do skarżącej organy nie mogły zastosować regulacji określonej w art.10 ust.2a ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu ustalonym w/w ustawą z dnia z dnia 14 czerwca 1996r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, zgodnie, z którą, stosunek pracy z nauczycielem nawiązuje się przez mianowanie w wypadku ponownego zatrudnienia nauczyciela mianowanego, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w ust.2 pkt 1-6, a przerwa w pracy w szkole nie przekraczała 5 lat.

O ile można by przyjąć, że przerwa skarżącej w pracy w szkole nie przekraczała 5 lat, o tyle jak to już wyżej Sąd podkreślił za organami, opisana wyżej umowa o pracę z dnia 2 grudnia 1996r. została zawarta na czas określony, czyli nie można przyjąć, iż w owym czasie skarżąca mogła być zatrudniona na czas nieokreślony, a zatem nie spełniała wymogu o którym jest mowa w art.10 ust.2 pkt.6 Karty Nauczyciela .

Istotny jest zatem przepis art.10 ust.3 Karty Nauczyciela, stosownie do którego, z nauczycielem, który nie spełnia wszystkich warunków określonych w ust.2, stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę.

Również kolejne stosunki pracy zawierane ze skarżącą na czas określony, uniemożliwiały jak trafnie przyjęły organy, zastosowania względem skarżącej trybu nawiązania stosunku pracy na podstawie mianowania, wskazanego w cyt. wyżej art.10 ust.2 ustawy Karta Nauczyciela z powodu nie spełnienia przez skarżącą wymogu określonego w art.10 ust.2 pkt.6 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 5 kwietnia 2000r..

Wskazać przy tym także należy, że zgodnie z przepisem art.5 ust.1 w/w ustawy z dnia 14 czerwca 1996r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy ( art.11 w/w ustawy) , czyli w dniu 7 sierpnia 1996r. na podstawie mianowania, stają się nauczycielami mianowanymi w rozumieniu ustawy.

Niewątpliwe zaś jest w niniejszej sprawie, że skarżąca w w/w okresie tj. 7 sierpnia 1996r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy i stan ten trwał od 2 marca 1996 r. do 1 grudnia 1996 r.

To powoduje, że do skarżącej nie miał również zastosowania cyt. wyżej przepis art.5 ust.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1996r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, jako, że nie zaistniała po stronie skarżącej niezbędna przesłanka, jaką było zatrudnienie w dniu 7 sierpnia 1996r. na stanowisku nauczyciela na podstawie mianowania.

Jak to już wyżej Sąd zauważył, stosunek pracy ze skarżącą nawiązany przez mianowanie, ustał (rozwiązał się) z dniem 29 lutego 1996r. - wskutek upływu sześciomiesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym (art.20 ust.3 ustawy Karta Nauczyciela).

Podzielić także należy stanowisko organów, że brak było podstaw do zastosowania względem skarżącej również przepisu art.7 ust.1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000r. Nr 19, poz. 239 ze zm.), a która to nowelizacja Karty Nauczyciela weszła w życie w myśl art.18 w/w ustawy - z dniem 6 kwietnia 2000r. Zgodnie bowiem z w/w art.7 ust.1 ustawy zmieniającej , nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że z nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, stosunek pracy wygasa z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie.

W świetle powyższej regulacji, istotne było ustalenie, jaki był status skarżącej w dniu 6 kwietnia 2000r. I tak ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w dniu wejścia w życie przywołanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...) , skarżąca na ten dzień, czyli 6 kwietnia 2000 r. nie była zatrudniona na podstawie mianowania, lecz na podstawie umowy o pracę na czas określony tj. od 1 września 1999r. do 31 sierpnia 2000r. na stanowisku nauczyciela przedszkola w Przedszkolu Nr [...] w [...]. Stosunek pracy na podstawie mianowania w Szkole Podstawowej Nr [...]w [...] został rozwiązany z dniem [...] 1996r. wskutek upływu sześciomiesięcznego okresu pozostawania [...] w stanie nieczynnym, natomiast podstawę kolejnych nawiązywanych stosunków pracy stanowiły umowy o pracę, co również potwierdza zgromadzony przez organy materiał dowodowy.

Brak jest tym samym podstaw, aby domniemywać, iż strona pomimo rozwiązania w dniu [...] 1996r stosunku pracy na podstawie mianowania, nadal posiadała przymiot nauczyciela mianowanego. Na tą sytuację nie miał też upływu fakt uzupełnienia przez skarżąca kwalifikacji w dniu [...] 1988 r.

Strona nie mogła również uzyskać w w/w okresie zatrudnienia stopnia awansu nauczyciela mianowanego poprzez zastosowanie art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 w brzmieniu obowiązującym na dzień 6 kwietnia 2000r., tj. dnia wejścia w życie w/w ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...), albowiem w myśl tego przepisu, tylko nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne, określone w art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela i zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli przed 6 kwietnia 2000r. - uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego:

1) z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole (...) jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat,

2) z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole (...).

Również, jak zasadnie przyjmują organy, przepisy art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001r. Nr 111, poz. 1194 ze zm.), nie mogą być w niniejszej sprawie zastosowane. Zgodnie bowiem z art. 27 w/w ustawy, nauczyciele, którzy byli zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...) zgodnie z kwalifikacjami, jednak w tym dniu byli zatrudnieni w szkole na stanowisku, do którego zajmowania nie posiadali wymaganych kwalifikacji, uzyskiwali z mocy prawa w dniu wejścia w życie ustawy stopień nauczyciela mianowanego.

Jak to już wyżej Sąd podkreślił, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...), czyli przed 6 kwietnia 2000r. skarżąca nie tylko, że nie była zatrudniona na podstawie mianowania, jak i nie była zatrudniona w tym okresie w szkole. Z akt sprawy niewątpliwie bowiem wynika, że skarżąca zatrudniona była w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas określony od [...] 1999r. do [...] 2000r. w Przedszkolu Nr [...] w [...], gdy nadto [...] w dniu 21 października 2001 r., czyli w dniu wejścia w życie w/w ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), nie była zatrudniona w szkole, lecz pobierała zasiłek okresowy, gwarantowany z Ośrodka Opieki Społecznej w [...], tj. od dnia [...] 2001 r. do [...] 2003 r.

Także postanowień przepisu art. 28 w/w ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), nie można uznać za podstawę do nadania skarżącej stopnia nauczyciela mianowanego, ponieważ [...] nie spełnia przesłanek określonych tym przepisem. I tak na dzień 31 sierpnia 2000r., a do którego to dnia odwołuje się w/w art.28 ustawy, skarżąca nie spełniała warunków określonych w art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000r., z tej to przede wszystkim przyczyny, że skarżąca nie spełniała wymogu pokreślonego w art. 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela. tj. zatrudnienia w dniu [...] 2000 r. w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony.

Z akt sprawy niewątpliwie bowiem wynika, że dzień [...] 2000r. był ostatnim dniem pracy skarżącej w Przedszkolu Nr [...] w [..], którą [...] świadczyła na podstawie umowy o pracę na czas określony, tj. od [...] 1999r. do [...] 2000r..

Z kolei w okresie od [...] 2000r. do [...] 2001r. skarżąca pozostawała bez pracy, będąc zarejestrowana jako osoba bezrobotna.

Ponadto, jak trafnie podkreślił organ, nauczyciel aby uzyskać mianowanie w oparciu o w/w przepis art.28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r., musiał też spełniać w dniu 31 sierpnia 2000r. warunek art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu sprzed 6 kwietnia 2000 r., tj. bezpośrednio przed mianowaniem wykonywać nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć co najmniej przez 3 lata i w tym okresie uzyskać dwie oceny co najmniej wyróżniające. Zgromadzone w sprawie akta sprawy nie potwierdzają, by skarżąca bezpośrednio przed 31 sierpnia 2000r. posiadała minimum 3 - letni okres wykonywania nieprzerwanie pracy pedagogicznej w szkole w pełnym wymiarze czasu pracy, a także by posiadała dwie wyróżniające oceny pracy.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że przeprowadzona przez organy wnikliwa (skrupulatna) analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z odniesieniem się do wielokrotnie zmieniających się na przestrzeni lat przepisów ustawy Karta Nauczyciela i prawidłowym zastosowaniem przepisów przejściowych, pozwala na przyjęcie stanowiska, iż organy administracji obu instancji prawidłowo zastosowały powołane wyżej przepisy prawa, nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej.

I tak oceniając proceduralną poprawność przeprowadzonego postępowania, a więc sam proces dochodzenia przez organ do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji opis tego procesu, stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, zaś decyzja zawiera uzasadnienie odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w którym wyjaśnione zostały podstawy i powody podjętego rozstrzygnięcia.

W konkluzji stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzja, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi, stąd skarga - w myśl art. 151 w związku z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - została oddalona.

H.B.15.07.2014 r.