Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2024/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – M. B., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2010 r. w przedmiocie zabezpieczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Zawarł w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że dalsze utrzymywanie zabezpieczenia wobec oczywistej wadliwości decyzji zaskarżonej decyzji, naraża go na ryzyko poniesienia "rażącej" niepowetowanej szkody. Decyzja o zabezpieczeniu pozbawia Skarżącego instrumentów pozwalających odbudować jego sytuację na rynku obrotu [...]. Powszechnie stosowaną na rynku praktyką jest korzystanie przez dostawców towarów z wszelkich form zabezpieczenia, w szczególności zaś w przypadku kredytu kupieckiego. Dysponowanie nieobciążonym mieniem, które mogłoby stanowić przedmiot zabezpieczenia, niejednokrotnie stanowi niezbędny warunek współpracy. Jedynym celem Skarżącego jest możliwie niezwłoczna odbudowa zaufania kontrahentów oraz instytucji finansowych, która może umożliwić poprawę sytuacji finansowej, a w konsekwencji spłatę zobowiązań należnych wierzycielom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia zatem, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w powyższym przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Oznacza to, iż wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący powołał się na przesłankę wyrządzenia wykonaniem decyzji niepowetowanej szkody.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał jednak, aby przesłanka ta wystąpiła. Twierdzenia Skarżącego o uniemożliwieniu mu odbudowania pozycji na rynku obrotu [...], poprawę sytuacji finansowej oraz o konieczności dysponowania nieobciążonym majątkiem, który mógłby służyć jako zabezpieczenie należności powstających w toku działalności gospodarczej, są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Skarżący nie wskazał również żadnych konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego jest uzasadnione. (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze, Warszawa 2009, s. 206; a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 466/09, LEX nr 563508).

Bez przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., na których strona opiera swój wniosek oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o oczywistej wadliwości zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.