Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1582/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29.08.2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na działanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić J. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. J. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Sp. z o.o. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania wyprodukowanego produktu jako nieekologiczny. Skarżący podniósł, że zaskarżony akt został wydany z upoważnienia Ministra Rozwoju i Rolnictwa Wsi.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Rolnictwa Wsi wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto, stosownie do § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) minister właściwy do spraw rolnictwa upoważnia, w drodze decyzji, podmiot ubiegający się o upoważnienie do działania jako jednostka certyfikująca. W decyzji określany jest zakres upoważnienia i nadawany numer identyfikacyjny, stosownie do art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy. Na podstawie takiej decyzji, podmiot ubiegający się o upoważnienie nabywa prawo do działania jako jednostka ceryfikująca, przy czym jest to prawo do działania we własnym imieniu.

Stosownie do art. 27 ust. 5 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. U.UE.L.189.1), właściwy organ może przekazać konkretnej jednostce certyfikującej zadania związane z kontrolą tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE.L.2004.165.1) – a w szczególności, jeżeli jednostka certyfikująca spełnia wymogi określone w najnowszych wersjach, notyfikowanych w drodze publikacji w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, europejskiej normy EN 45011 lub Przewodnika ISO 65 ("Wymagania ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów").

Wymogi ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów Polskiej Normy PN-EN 45011 odnoszą się m.in. do uregulowania przez akredytowane jednostki ceryfikujące kwestii rozpatrywania odwołań, reklamacji i spraw spornych wpływających do tej jednostki od dostawców lub od innych stron. Tryb wydawania przez jednostki ceryfikujące certyfikatów podmiotom podlegającym ich kontroli, jak też kwestie rozpatrywania odwołań, reklamacji i spraw spornych wpływających do tej jednostki, zostały określone w treści ww. normy. Ponadto, jednostka certyfikująca powinna spełniać wymagania akredytacyjne określone m.in. w Wytycznych IAF do stosowania przewodnika ISO/IEC Guide 65:1996 (idt. z PN-EN 45011:2000), gdzie w pkt 7 (G.7.1 do G.7.3) zaleca się, aby polityki i procedury wymienione w pkt 4.2.p) zapewniły, że wszystkie odwołania, skargi i sprawy sporne są załatwiane w sposób konstruktywny i we właściwym czasie. Jednostka certyfikująca powinna mieć procedurę postępowania z odwołaniami obejmującą postanowienia dotyczące: możliwości formalnego przedstawienia sprawy przez wnoszącego odwołanie, zapewnienia bezstronności procesu odwoławczego, pisemnej odpowiedzi do wnoszącego odwołanie w sprawie ustaleń związanych z odwołaniem wraz z uzasadnieniem podjętych decyzji.

Jednostka ceryfikacyjna powinna zapewnić, aby wszystkie zainteresowane strony miały świadomość, stosownie do sytuacji, istnienia procedur odwoławczych, z których można skorzystać. Zgodnie z pkt 8 procedury jednostki certyfikującej [...] Sp. z o.o. nr [...] Certyfikacja w rolnictwie ekologicznym (Wydanie 17, 02.01.2013 r.), każda decyzja dotycząca certyfikacji przekazywana jest Producentowi w formie pisemnej, z informacją mówiącą o możliwości i trybie odwołania się. Producent ma także prawo do składania reklamacji.

W opisanych okolicznościach stwierdzić należy, że zarówno Minister Rozwoju i Rolnictwa Wsi, jak i Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, który sprawuje nadzór nad jednostkami certyfikującymi, stosownie do art. 8 ustawy o rolnictwie ekologicznym, nie są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji upoważnionych jednostek certyfikujących. Uprawnienia w tym zakresie przysługują jednostkom certyfikującym w ramach przyjętych procedur systemowych. Należy jednak mieć na uwadze to, iż przepis art. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym do postępowania w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawy stanowią inaczej – nie ma zastosowania do wydawania przez jednostki certyfikujące certyfikatów podmiotom podlegającym ich kontroli, gdyż certyfikaty te wydawane są w trybie i na podstawie normy PN-EN 45011 w związku z art. 27 ust. 5 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i stosownie do art. 29 ww. rozporządzenia. Od tego rodzaju rozstrzygnięć skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Ponieważ niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.