Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 428/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: NSA Marek Gorski (spr.) NSA Anna Orłowska Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 czerwca 2009 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta, w oparciu o art. 104 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, decyzją z dnia 19 czerwca 2009 r., orzekł o uznaniu B. D. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania jej prawa do zasiłku.

Zdaniem organu w dniu rejestracji strona nie spełniała warunków określonych w art. 71 ustawy i w związku z tym nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W odwołaniu od tej decyzji B. D. podniosła, że w uwzględnianym okresie od 22 października 2007 r. do 20 czerwca 2008 r., przepracowała więcej niż wymagane minimum tj. 365 dni. Posiada 25 letni staż pracy jako nauczyciel, a od końca lat osiemdziesiątych pracowała jako historyk.

Podała, że rejestracja w dniu 19 czerwca 2009 r. wynikała, z konieczności skorzystania z uprawnień do opieki zdrowotnej. W trakcie wcześniejszych wizyt w Urzędzie Pracy była narażona na dyskryminujące i poniżające traktowanie ze strony urzędnika. Przed rejestracją była zatrudniona na umowę o pracę jako nauczyciel w Zespole Szkół w P. Oprócz tego szkoła wypłaciła jej ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 31 dni, co zostało wpisane do świadectwa pracy. Od 15 października 2008 r. do 28 lutego 2009 r. pracowała w Zespole Szkół w K. Szkoła ta wypłaciła jej ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 14 dni. W powyższych szkołach była zatrudniona w wymiarze większym niż pełny etat.

Nawet wliczając okres zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania zgodnie z ustawą należy zaliczyć jej 368 dni:

- od 18 grudnia 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. w Zespole Szkół w P. - 186 dni plus 31 dni urlopu wypoczynkowego, za który wypłacono ekwiwalent, tj. 217 dni;

- od 15 października 2008 r. do 28 lutego 2009 r. w Zespole Szkół w K. - 137 dni plus 14 dni urlopu wypoczynkowego, za który wypłacono ekwiwalent tj. 151 dni.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 30 lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. W podstawie prawej wskazał, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów prawnych powołanych w podstawie prawnej i stwierdził, że do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w Urzędzie Pracy należy zaliczyć stronie okresy zatrudnienia we wskazanych szkołach. Natomiast nie ma podstaw do zaliczenia okresu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, za który otrzymała ekwiwalent. W ocenie organu przedmiotowy ekwiwalent ma odniesienie do okresu, który faktycznie, fizycznie został zrealizowany. Nie ma podstaw do wydłużenia okresu pracy o okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego.

Zdaniem organu odwoławczego nie można uwzględnić zarzutów dotyczących daty rejestracji, gdyż strona musiałaby udowodnić, że opisane przez nią zdarzenie miało determinujący wpływ na niezarejestrowanie się we wcześniejszym terminie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. D. podtrzymała zarzuty odwołania. Powołała się przy tym na art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr14, poz. 176 ze zm.), który za przychody uznaje ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Od tego świadczenia odprowadza się składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 365 dni o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Dlatego też do okresu zatrudnienia należy wliczyć okresy objęte ekwiwalentem za niewykorzystany urlop wypoczynkowy - to znaczy przynależne dni urlopu wypoczynkowego, których nauczyciel nie może zrealizować w trakcie roku szkolnego w szkole feryjnej, jeśli jest zatrudniony na podstawie umowy na czas określony. Również wykładnia systemowa wskazanego przepisu uzasadnia pogląd skarżącej. Powołała się przy tym na zasadę równości wobec prawa zapisaną w art. 32 Konstytucji RP. W sprzeczności z tą zasadą byłoby odmawianie prawa do zasiłku bezrobotnym nauczycielom, którzy po przepracowaniu na podstawie umowy na czas określony 10 miesięcy otrzymują zamiast urlopu ekwiwalent, gdy świadczenie jest wypłacane bezrobotnym nauczycielom, którzy po przepracowaniu na podstawie umowy na czas określony 10 miesięcy wykorzystali urlop.

W ocenie skarżącej organy orzekające dopuściły się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 71 ust. 2 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodał, że chybione są argumenty odwołujące się do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dotyczy ona przychodów, a nie podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Co do równości wobec prawa Wojewoda stwierdził, ze wbrew twierdzeniom skarżącej nie wykazała ona, żeby osoby będące w podobnej do niej sytuacji były traktowane inaczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, iż skarżąca była zatrudniona w Zespole Szkół w P. w okresie od 22 października 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. na pełnym etacie.

Ze świadectwa pracy wynika, że B. D. wykorzystała urlop wypoczynkowy proporcjonalnie do okresu zatrudnienia otrzymując proporcjonalnie ekwiwalent za 31 dni urlopu.

Ze świadectwa pracy podobnie jak z całych akt sprawy nie wynika kiedy Skarżącej wypłacono ekwiwalent za przynależny jej urlop i czy ekwiwalent ten wypłacono jej po upływie zatrudnienia w szkole w P., czy w tym czasie Skarżąca pracowała w miejscu zakładu pracy.

Podobnie, sformułowane jest świadectwo pracy wystawione przez Zespół Szkół w K.

Ze świadectwa tego wynika, iż skarżąca zatrudniona była na pełnym etacie w okresie od 15 października 2008 r. do 29 lutego 2009 r., i otrzymała ekwiwalent za 14 dni urlopu wypoczynkowego.

Jeśli w okresie po zakończeniu pracy w Zespole Szkół w P. i w Zespole Szkół w K. Skarżąca przez okres 31 dni (po zakończeniu pracy w K.) nigdzie nie pracowała to stosując wykładnię systemową można i należy dojść do wniosku, iż czas ten za który wypłacono ekwiwalent trzeba traktować jako okres pracy jeśli od wypłaconych kwot odprowadzano składki o jakich mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (wyżej cytowanej).

Okoliczności te nie zostały wyjaśnione.

Trudno niezgodzić się ze Skarżącą, iż odmienne potraktowanie tego problemu naruszałoby zasadę równości wobec prawa o jakiej mowa w art. 32 Konstytucyjnego poprzez ograniczenie bezrobotnym nauczycielom którzy przepracowali 11 miesięcy a następnie po ich przepracowaniu uzyskali ekwiwalent za niewykorzystany urlop prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organy nadto nie odniosły się do kwestii uprawnień wynikających z art. 71 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia.

Oczywistym jest, iż w innej sytuacji są bezrobotni którzy po zakończeniu jednego stosunku pracy otrzymali ekwiwalent za urlop i natychmiast podjęli pracę w innym zakładzie pracy niż ci którzy mając prawo do wypoczynku po ustaniu stosunku pracy, wykorzystali ekwiwalent za niewykorzystany urlop i przez czas za który ekwiwalent przysługiwał nie pracowali.

Jeśli w sprawie takie okoliczności istotnie miały miejsce to organ winien zaliczyć do okresu zatrudnienia okres za który wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wymiarze za który ekwiwalent został wypłacony.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.