Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 145/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 stycznia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielania ulgi w ramach pomocy de minimis poprzez rozłożenie na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 stycznia 2011 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy udzielania ulgi w ramach pomocy

de minimis poprzez rozłożenie na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wraz z odsetkami.

Od wniesionej skargi skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego.

W związku z powyższym zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 14 marca 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczony odpis zarządzenia zawierał podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu. Przy doręczeniu podano tryb i sposób jego opłacenia, pouczono także skarżącego o możliwości wystąpienia o prawo pomocy. Wezwanie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 18 marca 2011 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania znajdującego się w aktach sprawy.

W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 25 marca

2011 r., wpis nie został uiszczony, co wynika z zapisku urzędowego pracownika sekretariatu tut. Wydziału sporządzonego w dniu 6 kwietnia 2011 r. W terminie tym skarżący nie złożył także wniosku o prawo pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.].

Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenie wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczone stronie w dniu 18 marca 2011 r., zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jej nieuiszczenia w terminie.

Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi, skarżący w wyznaczonym siedmiodniowym terminie wpisu nie uiścił, co sprawia, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.