Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 134/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Komisję Rewizyjną Rady Powiatu; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. J. M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...] 2017 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na Komisję Rewizyjną Rady Powiatu. Skarżący zarzucił organowi, iż ten nie rozpoznał skargi zgodnie z art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.).

W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a. nie stosuje się przepisów dotyczących sądowej kontroli administracji publicznej. Zdaniem organu skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga J. M. wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Wyjaśnić należy, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.).

Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06, postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 30/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści zaskarżonej przez J. M. w niniejszej sprawie uchwały Rady Powiatu z dnia [...] 2017 r. wynika jasno, że uchwała ta stanowi informację o załatwieniu skargi J. M. na Komisję Rewizyjną Rady Powiatu. W § 1 uchwały wskazano, że pozostawia się bez rozpoznania skargę m.in. J. M. na Komisję Rewizyjną Rady Powiatu. W sentencji uchwały powołano przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji, przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46), który określa, że jeżeli z treści skargi lub wniosku nie można należycie ustalić ich przedmiotu, wzywa się wnoszącego skargę lub wniosek do złożenia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, wyjaśnienia lub uzupełnienia, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie skargi lub wniosku bez rozpoznania.

Zważyć należy, że powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 226 k.p.a. celem uregulowania organizacji, przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. Oznacza to, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie skargi powszechnej obywatela na działalność organu władzy publicznej, o której mowa w art. 227 k.p.a. Skarżący potwierdził to w skardze wskazując, że domaga się od Rady Powiatu rozpatrzenia jego skargi w zgodzie z regulacją art. 238 § 1 k.p.a.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienia: WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Rzeszowie z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 599/11, dostępne j.w.).

W związku z powyższym skarga J. M. wniesiona wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.

/-/ B. Drzazga