Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1147/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 97 par. 1 pkt 4, art. 123 par. 3, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1266/09 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] oznaczone w skardze nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 marca 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1266/09 oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] oznaczone w skardze pod numerem [...] przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 26 kwietnia 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję Nr [...] której, w pkt I ppkt 3 nałożył na skarżącą obowiązek corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia kosztowego opłat z tytułu zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej P. S.A. nie później niż w terminie 100 dni od końca roku obrotowego.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 30 września 2008 r. nałożył na skarżącą m.in. obowiązek corocznego przedstawiania uzasadnienia opłat z tytułu zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej P. S.A. nie później niż w terminie 120 dni od końca roku obrotowego.

W dniu 1 października 2008 r. Prezes UKE wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007.

Wnioskiem z dnia 17 listopada 2008 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji MTR 2007 w części dotyczącej pkt I ppkt 3, a pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji MTR 2007 do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 26 kwietnia 2007 r. Nr [...] – decyzji MTR 2007r.

W uzasadnieniu wskazano, że Spółka nie podała we wniosku podstawy prawnej ale należy go rozpatrywać w ramach art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a zdaniem organu w postępowaniu w przedmiocie wygaśnięcia ww. decyzji nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu powołanego przepisu. W ocenie organu brak jest bowiem relacji między rozstrzygnięciem objętym decyzją, a postępowaniem wszczętym na wniosek strony w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. Zagadnieniem wstępnym może być tylko takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, a taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 r., skarżąca wniosła o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W aktach administracyjnych znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika organu kserokopia postanowienia, na którym została przystawiona pieczątka o treści "Kancelaria Radcy Prawnego E. B. ul. M. 4/6, 00-641 Warszawa, nr NIP i Regon oraz pieczątka o treści "wpłynęło 29 kwietnia 2009 r." z dopiskiem "14.00" i podpisem K. Sz.

W skardze P. S.A. wniosła o uchylenie postanowienia i uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia 16 grudnia 2008 r.

W piśmie z dnia 16 lipca 2009 r. pełnomocnik podkreślił, że skarga odnosi się do postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 kwietnia 2009 r. Nr [..] utrzymującego w mocy postanowienie z dnia 16 grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji organu z dnia 26 kwietnia 2007 r. do czasu rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku P SA o stwierdzenie nieważności ww. decyzji (we wskazanym zakresie) wskazując, że oznaczenia (daty i numery) rozstrzygnięć odpowiadają dokumentacji posiadanej przez stronę, a doręczonej przez organ. Zdaniem strony istnieje uzasadnione przypuszczenie, że organ posługuje się odmienną numeracją postanowień niż egzemplarze przesłane jej pełnomocnikowi.

W piśmie z dnia 1 września 2009 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że z informacji uzyskanych z Departamentu Hurtowego Rynku Telekomunikacyjnego wynika, że rozbieżność w numeracji postanowień znajdujących się w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu i tych dostarczonych stronie jest skutkiem pomyłki pisarskiej referenta przy nadawaniu sygnatury poszczególnym postanowieniom. Zatem postanowienie Nr [...] doręczone stronie jest tożsame, co do treści z postanowieniem Nr [...]

W piśmie z dnia 11 marca 2010 r. S. P. S.A. wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 29 kwietnia 2009 r. Nr [...] wg oznaczenia egzemplarza jej doręczonego z powodu niemożności dokonania kontroli sądowej tego aktu z uwagi na jego niezgodność z aktami sprawy administracyjnej, co prowadziłoby do naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę Spółki stwierdził, że wprawdzie pełnomocnik podnosi, iż doręczone mu postanowienie z 29 kwietnia 2009 r. w zostało oznaczone Nr [...] (nie zaś tym, który figuruje na postanowieniu znajdującym się w aktach administracyjnych) i takim też numerem posługuje się wskazując zaskarżony akt i twierdzi, że wiąże akt w wersji jej doręczonej. Jednakże treść przystawionych pieczątek i podpis osoby kwitującej odbiór postanowienia przeczy przedstawionemu przez stronę stanowi rzeczy. Na postanowieniu z 29 kwietnia 2009 r. Nr [...] zostały przystawione pieczątki Kancelarii pełnomocnika oraz pieczątka z datą wpływu postanowienia do Kancelarii oraz podpisem osoby kwitującej odbiór. Wątpliwości w tym zakresie tak co do faktu przystawienia pieczątki, jak i ich treści i podpisu osoby kwitującej odbiór pełnomocnik strony w żadnym zakresie nie podnosił. W świetle powyższego przyjąć należy, iż ww. postanowienie zostało stronie doręczone i weszło do obrotu prawnego. Strona otrzymała więc postanowienie z dnia 29 kwietnia 2009 r. odpowiadające co do treści ww. postanowieniu tyle, że zostało ono zamiast Nr [...] oznaczone Nr [...]

Brak zatem argumentów, według Sądu I instancji, pozwalających stwierdzić, iż doszło do wydania dwóch aktów w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. pismem z dnia 16 grudnia 2009 r., ani też do przyjęcia, iż postanowienie z 29 kwietnia 2009 r. Nr [...] nie weszło do obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 2007 r. z uwagi na brak przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ słusznie uznał, że w tej konkretnej sprawie nie występuje zagadnienie prejudycjalne, od którego wyjaśnienia jest uzależnione wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia wspomnianej decyzji.

W ocenie Sądu I instancji powodem zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Taka zależność nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Obydwa postępowania były prowadzone przed tym samym organem tj. przed Prezesem UKE, co spowodowało, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako podstawa zawieszenia spornego postępowania nie mógł mieć zastosowania w sprawie.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji P. S.A. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj:

1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 ze zm.) oraz art.1 i art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 54 § 2, art. 57 § 1pkt 1, art. 113 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 a także art. 145 § 1pkt 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1, art. 138 § 1pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez

a) dokonanie nieprawidłowego ustalenia co do określenia postanowienia, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że skargą z dnia 29 maja 2009 r. rozpoznawaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. P. S.A. zaskarżył postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] a nie – jak wynika w sposób jednoznaczny ze skargi- postanowienie Prezesa UKE z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...]

b) bezpodstawne nieuwzględnienie okoliczności, iż w obrocie występują dwa odmienne co do treści rozstrzygnięcia "wersje" postanowienia Prezesa UKE z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] które dotyczą odmiennych wpadkowych spraw administracyjnych;

c) bezpodstawne sprostowanie (interpretację) w wyroku wskazanego przez P. S.A. w skardze postanowienia Prezesa UKE, podlegającego zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 123 § 3 oraz art. 144 k.p.a. poprzez oddalenie skargi – pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia w wyniku nieprawidłowego przyjęcia, że:

a) rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej dotyczącej stwierdzenia nieważności pkt 1 ppkt 3 decyzji Prezesa UKE z dnia 26 kwietnia 2007 r. nr[...] nie stanowi "zagadnienia wstępnego", które powinno poprzedzać rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej dotyczącej wygaśnięcia ww. decyzji, a zatem nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji;

b) zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia "zagadnienia wstępnego" może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy "zagadnienie wstępne" podlega rozstrzygnięciu przez inny organ niż ten przed którym toczy się postępowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że na skutek okoliczności od niej niezależnych WSA stwierdził "dwoistość" rozstrzygnięć administracyjnych wydanych przez Prezesa UKE w tej samej sprawie administracyjnej. Zaistnienie takiej okoliczności wykluczało, w ocenie Skarżącej, możliwość merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd. Sąd I instancji dokonał nieuprawnionej interpretacji co do aktu administracyjnego objętego skargą, gdyż żaden przepis ustawy nie zezwala Sądowi I instancji na dokonanie samodzielne takich ustaleń. Niedopuszczalność takiego działania wynika, również z okoliczności, że Sąd I instancji, w oparciu o akta sprawy administracyjnej przedstawione przez Prezesa UKE oraz w oparciu o wyjaśnienia pełnomocnika P. S.A. znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, powziął wiedzę o tym, że w związku z wnioskiem Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...]w istocie zostały wydane dwa różne rozstrzygnięcia. Tym samym doszło do naruszenia przez Prezesa UKE zasad postępowania administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, że doświadczenie życiowe i zasady logiki wskazują, iż pełnomocnik P. S.A. nie miał podstaw by przypuszczać aby w sprawie doszło do wydania dwóch odmiennie brzmiących aktów administracyjnych, a zatem prawidłowo oznaczył w skardze zaskarżony akt. Oznaczenia tego Sąd I instancji nie miał prawa negować. P. S.A. kierując się zasadą związania wynikającą z art. 110 k.p.a. prawidłowo wniósł skargę od postanowienia w takim brzmieniu, w jakim zostało mu doręczone. Nie wnosi się bowiem skargi do sądu administracyjnego od egzemplarza aktu administracyjnego, na którym potwierdza się jedynie jego odbiór.

W dalszej części uzasadnienia Skarżąca wyraziła pogląd, że kontynuowanie przez Prezesa UKE postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007 nie powinno mieć miejsca w sytuacji, gdy nie doszło do uprzedniego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie stwierdzenia nieważności w pkt 1 ppkt 3 tej decyzji, wszczętej na wniosek P. S.A. W ocenie Spółki nie można stwierdzić wygaśnięcia decyzji administracyjnej dopóki nie zostanie ustalona jej treść aby następnie organ administracji mógł stwierdzić bezprzedmiotowość postępowania. Wobec tego konieczne jest w pierwszej kolejności rozstrzygnięcie wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa UKE z 2007 r. a w przypadku wydania takiego rozstrzygnięcia organ będzie mógł orzec wygaśnięcie spornej decyzji ze względu na jej bezprzedmiotowość zaistniałą na skutek stwierdzenia nieważności tej decyzji w innym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, P. S.A. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art.123 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. Po pierwsze trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że wykładnia gramatyczna przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie daje podstaw do twierdzenia, iż zawieszenie postępowania może nastąpić po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez organ prowadzący postępowanie główne. Uwzględniając treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tegoż przepisu prawa może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Oznacza to, że chodzi tutaj o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd, które nie było przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii i tym samym istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Prezentowane stanowisko znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie podnosi się, że jeżeli nie występuje związek rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy organ w związku z rozpoznaniem i rozstrzygnięciem innego organu administracji publicznej to w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które byłoby podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie. Ponadto w orzecznictwie NSA wskazuje się, że analizując pojęcie "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97§ 1 pkt 4 k.p.a. należy mieć na uwadze to, że w przepisie tym chodzi o kwestie, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie ten sam organ byłby właściwy do prowadzenia postępowania zarówno w sprawie wygaszenia decyzji jak i stwierdzenia nieważności decyzji w części odnoszącej się do obowiązku strony. (vide wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 roku II OSK 628/09 niepublikowany, wyrok NSA z 8 lipca 2008 roku I OSK 1076/07 niepublikowany, wyrok NSA z 8 grudnia 2008 roku II OSK 1559/07 niepublikowany).

Po drugie należy podkreślić, że niezależnie od powyższej argumentacji, zasadnie także Sąd I instancji uznał, iż nie stanowi "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie nieważnościowe, o wszczęcie którego wnioskowano w postępowaniu dotyczącym wygaszenia decyzji z 26 kwietnia 2007 roku[...] , mocą której Prezes UKE nałożył na P. S.A z siedzibą w Warszawie, między innymi, obowiązek corocznego przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia kosztowego opłat z tytułu zakończenia połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej P. S.A. w terminie 100 dni od końca roku obrotowego. Jak trafnie zauważa Sąd I instancji dla stwierdzenia istnienia w/w przesłanki koniecznym jest aby zachodził bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, bowiem gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym miejscu należy także podkreślić, że przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być okoliczność (okoliczności), którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet wówczas, gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Ocena spełnienia ustawowo określonych przesłanek do rozstrzygnięcia danej sprawy jest bowiem podstawowym obowiązkiem organów administracji publicznej. Podkreślić także należy, że postępowanie prowadzone w trybie określonym w art.162 § 1 k.p.a. jest odrębnym postępowaniem od tego, w którym zapadła decyzja, jest więc postępowaniem prowadzonym w nowej sprawie. Przesłanki warunkujące wydanie decyzji o wygaszeniu decyzji administracyjnej zostały określone w art.162 § 1 k.p.a. Dla wydania decyzji wygaszającej konieczne jest ustalenie przez organ prowadzący to postępowanie, spełnienie łącznie trzech przesłanek: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są także zasadne zarzuty wskazane w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Po pierwsze należy stwierdzić, że zasadnie podniósł Sąd I instancji, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 16 grudnia 2008 roku Prezes UKE wydał postanowienie numer [...] mocą którego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaszenia decyzji Prezesa UKE z 26 kwietnia 2007 roku do czasu rozstrzygnięcia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji MTR z 2007 roku w punkcie I ppkt 3. Ponadto, jak trafnie wskazuje Sąd I instancji z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 29 kwietnia 2009 roku numer [...] Prezes UKE utrzymał w mocy własne postanowienie z 16 grudnia 2008 roku numer [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wygaszenia decyzji MTR 2007 roku. W tym miejscu należy stwierdzić, iż poza sporem winna pozostawać okoliczność, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezesa UKE z 29 kwietnia 2009 roku numer [...] na którym widnieje pieczątka Kancelarii pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną oraz pieczątka z datą wpływu tegoż postanowienia do Kancelarii pełnomocnika strony skarżącej wraz z podpisem osoby kwitującej odbiór tegoż postanowienia. Na żadnym etapie postępowania nie była kwestionowana okoliczność dotycząca autentyczności pieczątek i podpisu osoby przyjmującej postanowienie w siedzibie Kancelarii. Powyższe okoliczności, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, wskazują na to, że stronie wnoszącej skargę kasacyjną doręczono postanowienie Prezesa UKE z 29 kwietnia 2009 roku numer[...] . Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, że skoro przedmiotem skargi była kwestia odmowy zawieszenia postępowania, która została rozstrzygnięta postanowieniem Prezesa UKE z 16 grudnia 2008 roku numer [...] to postanowieniem które rozpoznawało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, było postanowienie doręczone pełnomocnikowi strony wnoszącej skargę kasacyjną z 29 kwietnia 2009 roku numer [...] Uwzględniając treść skargi skierowanej do Sądu I instancji oraz podniesione wyżej okoliczności należy uznać, iż prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie określił przedmiot postępowania przed tym sądem administracyjnym. Niewątpliwie treść skargi skierowanej do Sądu I instancji oraz jej uzasadnienie wskazują, że została ona złożona od postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z 16 grudnia 2008 roku numer [...] które dotyczyło odmowy zawieszenia postępowania o wygaszenie decyzji MTR z 2007 roku do czasu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, a więc od postanowienia Prezesa UKE z 29 kwietnia 2009 roku numer [...]

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.