Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżący M. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja może stanowić podstawę do wykonywania przez inwestora robót budowlanych, których realizacja może wywołać nieodwracalne skutki dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zrealizowanie inwestycji przy zachowaniu parametrów zawartych w decyzji może wiązać się z przekroczeniem dozwolonego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12).

Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżący nie przytoczył żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie wskazał jaką konkretną szkodę poniesie lub też jakie konkretne nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. W swoim wniosku zawartym w skardze ograniczył się on jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja może stanowić podstawę do wykonywania przez inwestora robót budowlanych, których realizacja może wywołać nieodwracalne skutki dla właścicieli sąsiednich nieruchomości.

W piśmie datowanym na 17 lutego 2014 r. stanowiącym uzupełnienie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazał z kolei, że zamierzenie inwestycyjne prowadzone jest w bardzo bliskiej odległości od granicy z jego nieruchomością, w związku z czym prowadzone roboty w sposób istotny oddziałują na nieruchomość. Skarżący podniósł także, że dalsza realizacja inwestycji spowoduje, że w przypadku uchylenia decyzji, roboty będące na zaawansowanym etapie realizacji, będą musiały zostać wstrzymane na dłuższy okres. W takim zaś przypadku w bliskiej odległości od granic nieruchomości skarżącego powstanie obiekt w trakcie budowy, potencjalnie naruszający przepisy przeciwpożarowe, którego dokończenie może nie być w ogóle możliwe ze względu na brak możliwości uwzględnienia warunków zawartych w decyzji oraz przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do powyższych kwestii stwierdzić należy, że skarżący także w tym piśmie nie odniósł się do konkretnych zdarzeń czy okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W szczególności nie wykazał na czym konkretnie miałoby polegać oddziaływanie realizowanej inwestycji na jego nieruchomość, ani też jakie konkretne (a nie potencjalne) zagrożenie pożarowe inwestycja ta miałaby spowodować. Nie wskazał również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo przywołanie okoliczności, że inwestor rozpoczął już realizację spornej inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę nie może być uznane za dostateczny argument za tym, że skarżący poniesie z tego tytułu jakieś szkody. Należy podkreślić, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W niniejszej sprawie ani we wniosku zawartym w skardze, ani w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku szkody takiej (i jej rozmiarów) nie wskazano.

Podkreślić należy także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, iż konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12 stwierdził, że aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznała, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi w dalszym toku postępowania administracyjnego decyzja zostanie uchylona.

Na końcu wyjaśnić należy, że uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.