Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 118/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art. 14 b par. 1 , art. 14 c
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b, art. 41 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. kwotę 440 zł ( czterysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 118/12

UZASADNIENIE

Wojewódzki Urząd Pracy (strona skarżąca) w dniu 21 lipca 2011r. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia.

Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny wskazał, że jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną Samorządu Województwa, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Wykonuje zadania określone w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zmianami).

W oparciu o zapis art. 108 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 23 ust. 7 i 9 ustawy - wojewódzkie urzędy pracy organizują szkolenia dla członków wojewódzkich rad zatrudnienia (członkowie nie mają statusu pracownika wojewódzkiego urzędu pracy). Szkolenia obejmują tematy związane z realizacją przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i przeprowadzane będą przez profesjonalne firmy szkoleniowe a finansowane ze środków Funduszu Pracy. Na łączny koszt szkolenia składają się również koszty wyżywienia, a ponadto w przypadku szkoleń zamiejscowych, koszty zakwaterowania i dojazdu członka rady z i do miejsca szkolenia. Członkowie Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia nie otrzymują wynagrodzenia za posiedzenia rady - pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od świadczenia pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach rady zatrudnienia, za ten czas pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy u macierzystego pracodawcy - art. 23 ust. 8 cyt. ustawy.

Organizację oraz tryb działania rad zatrudnienia określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie rad zatrudnienia (Dz. U. Nr 224, poz. 2281). Wojewódzki Urząd Pracy pełni funkcję płatnika składek podatku dochodowego od osób fizycznych dla pracowników urzędu oraz innych osób fizycznych pozostających z urzędem w stosunkach cywilnoprawnych.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania:

- czy łączny koszt szkolenia (wraz z kosztem zakwaterowania, wyżywienia i dojazdu finansowany w całości ze środków Funduszu Pracy) dla członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? W przypadku odpowiedzi twierdzącej - kto jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (Wojewódzki Urząd Pracy czy członek Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia)?

- jaka powinna być forma powiadomienia członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia o osiągniętym przychodzie?

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty szkolenia, w tym koszty wyżywienia, opłacenie wykładowcy, najem sali itd., a w przypadku zorganizowania szkolenia poza miastem, dodatkowo koszty zakwaterowania, czy dojazdu w obie strony nie są przychodami członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia podlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca wskazał jednocześnie na okoliczność braku możliwości zindywidualizowania przychodów. Podmiotem szkolenia ma być Wojewódzka Rada Zatrudnienia, a nie konkretne osoby, czy osoba. Przychód z takiego szkolenia dla każdego uczestnika nie byłby wyliczony w oparciu o wymierną, jemu tylko przypisaną kwotę przychodu. Można teoretycznie przyjąć, że koszt wyliczony jest dla wszystkich członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia, lecz opuszczenie szkolenia przez jakąkolwiek osobę w istocie będzie oznaczało, że rzeczywisty przychód pozostałych uczestników szkolenia będzie większy od pierwotnie zakładanego. W ocenie Wnioskodawcy przeliczony arytmetycznie przychód uśredniony, a nie przypisany kwotowo do funkcji konkretnej osoby przeczy zasadzie opodatkowania przychodów otrzymanych lub postawionych do dyspozycji danego podatnika.

Strona wskazała również, że z pełnieniem obowiązków społecznych mamy do czynienia wówczas, gdy dana osoba uczestniczy w pracy instytucji (w szczególności instytucji samorządu terytorialnego lub zawodowego) jako reprezentant pewnej społeczności, biorąc udział w rozwiązywaniu problemów tej społeczności w jej interesie (tego rodzaju funkcje należy odróżnić od usług świadczonych w celach zarobkowych). Tak rozumiane obowiązki społeczne lub obywatelskie można pełnić nie tylko na podstawie wyboru, lecz także w wyniku powołania przez właściwy organ, wyznaczenia przez upoważnioną organizację społeczną lub na skutek podobnych prawem określonych zdarzeń.

Konkludując strona stwierdziła, że świadczenie otrzymane przez członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia związane m.in. z otrzymaniem nieodpłatnego zakwaterowania i wyżywienia oraz zwrotu kosztów podróży ma charakter niezarobkowy, pozazawodowy z racji pełnionej funkcji i jako takie podlega zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W dniu [...] Minister Finansów, wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe.

W ocenie Ministra Finansów w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego członkowie Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia uzyskują świadczenie nieodpłatne w postaci możliwości uczestnictwa w szkoleniach przy jednoczesnym nie ponoszeniu wydatków z tego tytułu. W konsekwencji też, powstaje u nich w tym przypadku przychód w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zmianami), którego zasady ustalania określa art. 11 ust. 2a ww. ustawy.

Odnosząc się do stanowiska, że brak jest możliwości zindywidualizowania przychodów organ wskazał, że znana jest liczba oraz dane osobowe uczestników biorących udział w szkoleniu. Wobec tego Wojewódzki Urząd Pracy jest w stanie ustalić wartość świadczeń z tytułu uczestnictwa w szkoleniu i przyporządkować je poszczególnym członkom Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że do świadczeń otrzymywanych przez członków rad zatrudnienia w związku ze szkoleniem, polegających na otrzymaniu nieodpłatnego zakwaterowania, wyżywienia oraz zwrotu kosztów podróży (dojazdu) może mieć zastosowanie zwolnienie przedmiotowe określone wart. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Konkludując Minister stwierdził, że Wojewódzki Urząd Pracy jest obowiązany do pobrania zaliczki na podatek z uwzględnieniem dyspozycji art. 41 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów otrzymanych przez członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia w związku z uczestnictwem w szkoleniach, nie objętych zwolnieniem określonym wart. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, a w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym ma obowiązek wystawienia imiennych informacji o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzonych według ustalonego wzoru.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu podtrzymał argumentację w niej zawartą.

W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie. Zdaniem strony skarżącej fragment interpretacji, w którym organ stwierdza, że do świadczeń otrzymywanych przez członków rad zatrudnienia w związku ze szkoleniem, polegających na otrzymaniu nieodpłatnego zakwaterowania, wyżywienia oraz zwrotu kosztów podróży (dojazdu) może mieć zastosowanie zwolnienie przedmiotowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 Iit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w istocie potwierdza słuszność stanowiska strony w tym zakresie, że nie odpowiada prawdzie zajęte we wstępie interpretacji stanowisko organu, iż interpretacja dokonana przez wnioskodawcę jest nieprawidłowa. Zaskarżona interpretacja z jednej strony uznaje stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe, a z drugiej strony przyznaje jej rację odnośnie części zapytania.

Strona wskazała, że obowiązek szkolenia członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia został ustawowo uregulowany i dotyczy osób, które nie mają statusu pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T., a jej członkowie zostali powołani przez Marszałka Województwa [...].

W ocenie skarżącej koszty obligatoryjnego szkolenia WRZ ponoszone przez WUP są świadczeniem z tytułu pełnionej funkcji społecznej (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a zatem mieszczą się w zakresie znaczeniowym pojęcia przychód ale służą innym celom. Trzeba im zatem przypisać odmienną kwalifikację prawną.

Zdaniem strony świadczenie z tytułu szkolenia ma charakter "diet i kwot stanowiących zwrot kosztów" na mocy wyraźnego przepisu ustawowego - art. 25 ust. 5 (w związku z ust. 4) ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 z późn. zm.). Takie określenie tych świadczeń wskazuje na niezarobkowy, pozazawodowy charakter pełnionej funkcji. Otrzymane przychody w myśl art. 13 pkt 5 upodf są przychodami z działalności wykonywanej osobiście, otrzymywanymi przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych.

W ocenie strony przyjmując wykładnię prokonstytucyjną zasady równości wobec prawa zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b upodof podlegają nie tylko diety oraz koszty stanowiące zwrot kosztów otrzymywane przez osoby ale także świadczenia z tytułu szkolenia. Nie można poszerzać obszaru opodatkowania, gdyż jest to sprzeczne z dyrektywami wynikającymi z art. 217 Konstytucji RP. Zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) updof ma zastosowanie także do przychodów określonych w art. 13 pkt 5 updof.

Jednocześnie skarżąca podniosła ponownie, że brak jest możliwości zindywidalizowania przychodów.

Zdaniem strony opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów członków WRZ może mieć miejsce w dwóch przypadkach: gdy firma świadcząca usługi szkoleniowe w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie uzyskała stosownej akredytacji kuratora oświaty, oraz w przypadku przekroczenia kwoty arytmetycznie wyliczonego przychodu w kwocie 2.280 zł miesięcznie (art. 21 ust. 1 pkt 17 updof).

Zdaniem strony interpretacja organu opierająca się wyłącznie gramatycznej wykładni może przynieść taki efekt, że członkowie Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia nie będą chcieli uczestniczyć w szkoleniach przy zagrożeniu wynikającym z osiągnięcia przychodu skutkującego przekroczeniem progu podatkowego i wejściem w wyższą skalę opodatkowania lub - co prawdopodobniejsze - obowiązkiem zapłaty podatku w rozliczeniu rocznym. Skoro w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidziano tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad mając na względzie zapewnienie efektywnego dialogu społecznego, to ujęcie szkolenia w kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu może uniemożliwić zakładany cel tego dialogu. Należy także zauważyć, że dla członków WRZ szkolenie nie pozostaje w żadnym związku z wykonywaną pracą czy prowadzoną działalnością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., w ramach swych kognicji mają również orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, które udziela Minister Finansów w zakresie co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu - tu interpretacji indywidualnej, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest zasadna, co oznacza, że interpretacja MF jako nieprawidłowa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Jak wynika z treści przepisów Działu II, Rozdziału 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. regulujących kwestie związane z wydawaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego, istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. To oznacza, że organ wydający interpretację bazuje wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę oraz na wyrażonej przez niego ocenie prawnej. W stosunku do przedstawionych we wniosku okoliczności organ ocenia stanowisko wnioskodawcy a następnie wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu strony.

Stosownie do przepisu art. 14 a i n. Op. interpretacje te dzielą się na interpretacje ogólne i indywidualne.

Interpretacje wydawane są na wniosek podatnika, który opisując wyczerpująco stan faktyczny wskazuje, go jako stan zaistniały ( art. 14 b § 2 Op. ). lub jako zdarzenie przyszłe § 3.

W uzasadnieniu podatnik wyraża także swoje stanowisko. Przy czym stan faktyczny nie może dotyczyć sprawy, która toczy się przed organami podatkowymi albo przed sądem administracyjnym ( art. 14 b § 4 Op.). Organ podatkowy wiedzę, co do stanu faktycznego czerpie wyłącznie z wniosku pytającego.

Interpretacja powinna być jednoznaczna i ściśle odpowiadać na zadane pytania. Powinna być zrozumiała i w żadnym razie nie powinna budzić wątpliwości u wnioskodawcy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca wskazał, że jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną Samorządu Województwa, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Wykonuje zadania określone w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Urząd podał, że przepis art. 108 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 23 ust. 7 i 9 ustawy – nakłada na urzędy pracy obowiązek organizowania szkolenia dla członków wojewódzkich rad zatrudnienia (WZR).

Urząd podkreślił, że członkowie WRZ nie mają statusu pracownika wojewódzkiego urzędu pracy. Szkolenia obejmują tematy związane z realizacją przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i przeprowadzane będą przez profesjonalne firmy szkoleniowe a finansowane ze środków Funduszu Pracy.

Na łączny koszt szkolenia składają się również koszty wyżywienia, a ponadto w przypadku szkoleń zamiejscowych, koszty zakwaterowania i dojazdu członka rady z i do miejsca szkolenia. Członkowie Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia nie otrzymują wynagrodzenia za posiedzenia rady - pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od świadczenia pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach rady zatrudnienia, za ten czas pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy u macierzystego pracodawcy - art. 23 ust. 8 cyt. ustawy. Organizację oraz tryb działania rad zatrudnienia określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia

6 października 2004 r. w sprawie rad zatrudnienia. Urząd przyznał, że pełni funkcję płatnika składek podatku dochodowego od osób fizycznych dla pracowników urzędu oraz innych osób fizycznych pozostających z urzędem w stosunkach cywilnoprawnych.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadał następujące pytania:

1. czy łączny koszt szkolenia (wraz z kosztem zakwaterowania, wyżywienia i dojazdu finansowany w całości ze środków Funduszu Pracy) dla członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej - kto jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (Wojewódzki Urząd Pracy czy członek Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia)?

3. jaka powinna być forma powiadomienia członka Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia o osiągniętym przychodzie?

Zdaniem Wnioskodawcy, wymienione wyżej koszty nie są przychodami członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia podlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu urząd podkreślił, że obowiązek szkolenia członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia został ustawowo uregulowany. Wojewódzki Urząd Pracy zamierza zorganizować szkolenia dla Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia, której członkowie nie mają statusu pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy, a w jej skład zostali powołani przez Marszałka Województwa z grona określonego w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewódzka Rada Zatrudnienia nie jest innym organem stanowiącym Samorządu Województwa. Obowiązek szkolenia członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia spoczywa na Wojewódzkim Urzędzie Pracy, co wynika z art. 23 ust. 7 w związku z art. 108 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Istnieje zatem upoważnienie ustawowe do łożenia na rzecz członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia.

Strona podniosła, że koszty szkolenia są przychodami z działalności otrzymywanymi przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych, bez względu na sposób powoływania tych osób. Koszty obligatoryjnego szkolenia Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia ponoszone przez Wojewódzki Urząd Pracy są innymi należnościami za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu Pracy i ma tu zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Koszty te mieszczą się w zakresie znaczeniowym pojęcia przychód, ale zdaniem strony podlegają zwolnieniu przedmiotowemu. Podkreślono, że nie ma możliwości zindywidualizowania przychodów w stosunku do konkretnej osoby bo podmiotem jest Wojewódzka Rada Zatrudnienia.

Członkowie WZR pełnią obowiązki społeczne, jako reprezentant pewnej społeczności, działający w jej interesie, bez celów zarobkowych. W związku z czym pełnienie takiej funkcji podlega zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia[...] uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu podał, że otrzymywane przez członków rad zatrudnienia świadczenia są przychodem . Powołał się na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedno Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zmianami) zgodnie z którym - przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Organ odwołując się do treści art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wskazał w jaki sposób ustala się wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń.

Minister wyjaśnił, że na gruncie prawa podatkowego pod pojęciem "świadczenia nieodpłatnego" rozumieć należy te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym przychodem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa wart. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zgodnie zaś z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa wart. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Jeżeli przedmiotem świadczeń, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 nie są pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem wygranej (nagrody) lub świadczenia (art. 41 ust. 7 ww. ustawy ). Płatnicy, o których mowa wart. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek właściwego dla miejsca zamieszkania podatnika urzędu skarbowego.

Stosownie do art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.

Organ odnosząc powyższe regulacje do przedstawionego stanu faktycznego wskazał ponadto, że stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie rad zatrudnienia (Dz. U. Nr 224, poz. 2281) , szkolenia członków wojewódzkiej rady zatrudnienia są finansowane przez marszałka województwa, a powiatowej rady zatrudnienia przez starostę - w ramach limitu środków Funduszu Pracy, pozostających w ich dyspozycji. Na podstawie § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, szkolenia członków rady zatrudnienia są finansowane na podstawie faktury i zestawienia zawierającego w szczególności: ilość uczestników oraz datę przeprowadzonego szkolenia oraz opłatę jednostkową za szkolenie członka rady zatrudnienia przewidzianą w umowie o organizację szkolenia.

Faktura jest wystawiana na ogólną kwotę stanowiącą sumę opłat jednostkowych za zorganizowane szkolenie, wymienionych w załączonym do niej zestawieniu (§ 10 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z § 11 ww. rozporządzenia, przekazanie instytucji szkoleniowej środków finansowych odpowiednio przez ministra, marszałka województwa albo starostę następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w § 10, w drodze przelewu na rachunek bankowy wskazany w umowie o organizację szkolenia.

W ocenie Ministra Finansów w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego członkowie Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia uzyskują świadczenie nieodpłatne w postaci możliwości uczestnictwa w szkoleniach przy jednoczesnym nie ponoszeniu wydatków z tego tytułu.

W konsekwencji też, powstaje u nich w tym przypadku przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którego zasady ustalania określa art. 11 ust. 2a ww. ustawy.

Odnosząc się do stanowiska, że brak jest możliwości zindywidualizowania przychodów organ wskazał, że znana jest liczba oraz dane osobowe uczestników biorących udział w szkoleniu. Wobec tego Wojewódzki Urząd Pracy jest w stanie ustalić wartość świadczeń z tytułu uczestnictwa w szkoleniu i przyporządkować je poszczególnym członkom Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że do świadczeń otrzymywanych przez członków rad zatrudnienia w związku ze szkoleniem, polegających na otrzymaniu nieodpłatnego zakwaterowania, wyżywienia oraz zwrotu kosztów podróży (dojazdu) może mieć zastosowanie zwolnienie przedmiotowe określone wart. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Konkludując Minister stwierdził, że Wojewódzki Urząd Pracy jest obowiązany do pobrania zaliczki na podatek z uwzględnieniem dyspozycji art. 41 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów otrzymanych przez członków Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia w związku z uczestnictwem w szkoleniach, nie objętych zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, a w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym ma obowiązek wystawienia imiennych informacji o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzonych według ustalonego wzoru.

W tym miejscu należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że wydana interpretacja jest sprzeczna ze sobą, gdyż jak słusznie zauważa skarżący, w treści interpretacji organ uznając najpierw stanowisko strony za nieprawidłowe, w części jednak przyznaje mu rację wskazując, ( str. 6 ) : że do części świadczeń takich jak : nieodpłatne zakwaterowanie, wyżywienie oraz zwrotu kosztów podróży - może mieć zastosowanie zwolnienie przedmiotowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku od osób fizycznych.

Organ zdaniem Sądu nie może pozwolić sobie na taką sprzeczność, powodującą jak wynika z treści skargi spore wątpliwości strony, co do treści udzielonej interpretacji, zwłaszcza, że interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego jest wiążąca dla stron tj. dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, ale również dla wnioskodawcy. Związanie to następuje wyłącznie w zakresie przedstawionego przez pytającego stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana interpretacja.

A zatem organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien w sposób jednoznaczny odpowiedzieć na zadane pytanie, zgodnie z wnioskiem i stanem faktycznym i oceną prawną przedstawioną przez wnioskodawcę.

Ustawodawca wprowadzając instytucję interpretacji kierował się zapewnieniem jednolitego stosowania prawa przez organy podatkowe jak i przez organy kontroli skarbowej, zważywszy na związanie stron wydaną interpretacją.

Wnioskodawca winien po otrzymaniu interpretacji nie mieć żadnych wątpliwości co do jej treści. Wracając do niniejszej sprawy należy wskazać, że organ wątpliwości strony nie rozwiał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mimo zarzutu wnioskodawcy, podniesionym na tym etapie. Jak wynika z treści odpowiedzi na wezwanie organ nie ustosunkował się do zgłaszanego zarzutu.

Ponadto należy podkreślić, że Minister Finansów, wydając interpretacje winien uwzględniać orzecznictwo sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego a także Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Dlatego Sąd w tym miejscu wskazuje na nieprawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jakie zapadło w dniu 30 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt 1541/11. Sąd ten w wydanym wyroku sformułował następujący pogląd :

"W ocenie Sądu, nieodpłatne szkolenia organizowane dla członków powiatowych rad zatrudnienia na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wolne są od podatku dochodowego zgodnie z art.21 ust.1 pkt 118 lit.b) ustawy pdof, co powoduje, że organizujące je urzędy pracy nie mają obowiązku z tego tytułu pobierania zaliczek na podatek dochodowy. Nie mają też obowiązku ujmowania w imiennych informacjach PIT-11 lub PIT - 8C wartości tego typu świadczeń przekazywanych uczestnikom szkoleń. Powyższe wynika, zdaniem Sądu, przede wszystkim z braku zawarcia przez ustawodawcę w treści ww. przepisu wyraźnego ograniczenia podmiotowego zwalnianych z podatku świadczeń jedynie w stosunku do osób bezrobotnych".

Powyższe skutkuje uznaniem wydanej interpretacji indywidualnej za naruszającą przepisy postępowania tj. art. 14b § 1, art. 14c Ordynacji podatkowej co skutkuje, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jej uchyleniem. O wykonalności postanowiono w oparciu o przepis art. 152, o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.