Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 403/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części

SENTENCJA

Dnia 10 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2008 roku wniosku K. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2006 roku postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] nr [...] określającej K. R. należny podatek akcyzowy za miesiąc maj 2006 roku w związku ze sprzedażą przed pierwszą rejestracją w kraju samochodu osobowego.

Na powyższą decyzję K. R. wniósł w dniu 27 lutego 2008 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go tym, iż dochody skarżącego nie są wystarczające dla jednorazowego pokrycia należności podatkowej. Miesięczne wynagrodzenie skarżącego równe jest wynagrodzeniu minimalnemu. Żona K. R. zarabia około 1800 złotych brutto miesięcznie. Strona nie posiada majątku, którego wartość pozwoliłaby pokryć w całości zobowiązania podatkowego. Nadto strona podała, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 27 grudnia 2007 roku wstrzymał wykonanie postanowienia organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania nie może także nastąpić z urzędu. Dla uzyskania tego rodzaju orzeczenia konieczne jest, by strona złożyła stosowny wniosek oraz wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 p. p. s. a.

Przepis nie wymaga od skarżącego udowodnienia wystąpienia przesłanek w nim wymienionych. Nie oznacza to jednak, że skarżący zwolniony jest z obowiązku przedstawienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku, podania faktów świadczących o realnym wystąpieniu zagrożenia sprecyzowanego w przepisie. Skarżący obciążony jest wprawdzie lżejszą formą dowodzenia, polegającą na uprawdopodobnieniu, lecz uprawdopodobnienie to poparte być musi wskazaniem konkretnych elementów sytuacji faktycznej, wysłowienia rzeczywistych okoliczności wskazujących na groźbę nastąpienia szkody, trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podziela pogląd, wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku o sygn. akt II OZ 155/05 (OwSS 2005/3/72), iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i w konsekwencji - do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Sąd, będąc właściwym do rozpoznania skargi, nie może działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron, albowiem mogłoby to rodzić zarzut braku bezstronności, naruszenia równowagi procesowej stron.

Złożony w sprawie niniejszej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności uprawdopodabniających swój wniosek. Ogólnikowe twierdzenia odnoszące się do trudności finansowych, niewielkiego majątku nie można uznać za wystarczające, zwłaszcza że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest określenie należności pieniężnej. Zauważyć bowiem należy, iż znaczna szkoda związana z wykonaniem takiego zobowiązania będzie występowała wówczas, gdy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie będzie mógł takiej szkody wynagrodzić. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogłyby wystąpić wtedy, gdyby przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego byłoby co najmniej kłopotliwe, to jest gdyby uiszczona określona decyzją należność nie było możliwa do zwrotu, lub zwrot ten byłby mało realny. Tego rodzaju ocena skutków spełnienia świadczenia mogłaby wystąpić w takim wypadku, gdyby groziła utrata przedmiotu świadczenia, który nie mógłby jednocześnie zostać zastąpiony innym przedmiotem z uwagi na jego cechy charakterystyczne, czy właściwości lub gdyby chodziło o zagrożenie utraty życia lub zdrowia. (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811, postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, niepubl.).

W przypadku, gdy przedmiotem sporu jest zobowiązanie pieniężne wymienione wyżej skutki z reguły nie następują, ponieważ spełnione świadczenie na ogół poddaje się zwrotowi, o ile zachodzą ku temu podstawy.

W niniejszej sprawie skarżący nie podał w swym wniosku takich okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem, że jego sytuacja jest na tyle wyjątkowa, że spełnienie świadczenia pieniężnego powodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Okoliczność, iż organ podatkowy przychylił się do wniosku skarżącego na etapie postępowania administracyjnego nie stanowi argumentu mogącego wpłynąć na zmianę tej oceny. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okazałoby się, że zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić. Określone w decyzji zobowiązanie należy do publicznoprawnych i nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Jeżeli zaś chodzi o szkodę, która wiązałaby się ze spełnieniem świadczenia, to w ocenie Sądu bliskość takowej nie zachodzi. Z treści wniosku wynika, że K. R. oraz jego żona pracują, otrzymując stałe, miesięczne wynagrodzenie. Nie zachodzi zatem obawa zagrożenia ich egzystencji wskutek spełnienia świadczenia publicznoprawnego. Nawet jeżeli zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji, to reguły prowadzenia egzekucji zapewniają uzyskanie spełnienia ciążącego na zobowiązanym świadczenia bez wyrządzenia szkody. W tym celu ustanowiono w art. 8 – 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) katalog podlegających ochronie przed egzekucją przedmiotów oraz środków finansowych, niezbędnych dla zapewnienia dłużnikowi utrzymania.

Już tylko końcowo warto dodać, że odmowa uwzględnienia wniosku na obecnym etapie sprawy nie oznacza, że strona nie będzie mogła uzyskać wnioskowanego rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w przyszłości. W razie zmiany okoliczności, Sąd może bowiem, w myśl art. 61 § 4 p. p. s. a. zmienić lub uchylić postanowienie w tej sprawie w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 roku, sygn. akt OZ 406/04, ONSAiWSA 2005/2/43.)

Z uwagi na niewykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił oddalić wniosek.

J. W.