Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2077/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] września 2018 r. rozkaz personalny nr [...], mocą którego utrzymał rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Komendant Miejski Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia P. M., wówczas policjanta [...] Komisariatu Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Wskazał między innymi, iż w dniu [...] kwietnia 2018 r. do Komendanta Miejskiego Policji w [...] wpłynęło pismo Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., którym poinformowano, że wobec P. M. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 w zw. z art 11 § 2 k.k.

Następnie do KMP w [...] wpłynęło pismo Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., zawierające szczegółowy opis zdarzeń z udziałem policjanta, będących podstawą do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów w prowadzonym przeciwko wymienionemu śledztwie.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby. Wystąpiono również do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia.

Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] przedstawił stanowisko Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], wskazując, iż nie wnosi zastrzeżeń co do trybu zwolnienia strony ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. zwolnił P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji – z dniem [...] lipca 2018 r. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Strona złożyła odwołanie od ww. rozkazu personalnego oraz zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że ważny interes służby uzasadnia jego zwolnienie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania ewentualnie jego zmianę przez zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] września 2018 r. Komendant Główny Policji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że P. M. w toku prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w [...] postępowania karnego o sygn. akt [...] przedstawiono zarzut o to, że:

- w dniu [...] stycznia 2018 r. w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z Panem T. M., wzięli udział w pobiciu M. M., w ten sposób, że P. M. uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, w wyniku czego upadł na ziemię, a następnie wielokrotnie kopali go po tułowiu, kończynach górnych i dolnych, po głowie, po czym T. M. przytrzymywał pokrzywdzonego za ręce, a następnie P. M. ciągnął go za nogi po asfalcie, narażając na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., przy czym pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego rejonu prawego oczodołu z dużym wylewem krwawym podspojówkowym, licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na tułowiu oraz kończynach górnych i dolnych, obrzmienia mózgu, krwiaka podskórnego w prawej okolicy ciemieniowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała u pokrzywdzonego na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W dniu [...] września 2018 r. akta postępowania karnego prowadzonego przeciwko P. M. zostały skierowane do Sądu Okręgowego w [...], wraz z aktem oskarżenia.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że przestępstwo, o które oskarżony jest funkcjonariusz, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania. Wymieniony oskarżony jest o to, że wraz z [...] (który jest podejrzewany o to, że wcześniej tego samego dnia ugodził nożem dwóch mężczyzn, w tym jednego w serce) brał udział w pobiciu, w wyniku którego pokrzywdzony doznał znacznych obrażeń ciała. Powyższe nie tylko dyskredytuje wymienionego jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ uznał, że P. M. nie cieszy się nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie skarżącego w służbie.

Brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Policjant, który oskarżony jest o popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.

Stan faktyczny sprawy został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie materiałów przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w [...], a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że strona nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem w chwili obecnej nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru.

Organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zasadności oskarżenia policjanta w toku postępowania przygotowawczego. Nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego.

Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć natomiast znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) istotnym jest fakt przedstawienia zarzutów karnych, a następnie sporządzenia aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa umyślnego.

Zdaniem organu niezrozumiały jest wniosek strony o zmianę zaskarżonego rozkazu personalnego przez zawieszenie strony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Zauważyć bowiem należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest zwolnienie P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może zatem uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, nie ma natomiast możliwości, czego domaga się pełnomocnik strony, uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania rozstrzygnięcia w sprawie niestanowiącej przedmiotu postępowania administracyjnego, w tym przypadku orzekania w zakresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Zastosowanie wobec P. M. jedynie instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych, biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu, którego dopuścił się oskarżony, byłoby niewystarczające. Podkreślenia przy tym ponownie wymaga, że policjant, który oskarżony jest o popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art 11 § 2 k.k., traci przymiot "nieskazitelności charakteru", autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania i z tego względu pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. W przedstawionych okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości co do konieczności rozwiązania z P. M. stosunku służbowego na podstawie art 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Wskazać także należy, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia, należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zaskarżona decyzja, zdaniem organu, spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. Wskazać przy tym należy, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...].

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

‒ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że fakt postawienia funkcjonariuszowi Policji zarzutu w postępowaniu karnym per se uzasadnia zwolnienie go ze służby, niezależnie od tego, w oparciu o jakie okoliczności faktyczne jest on formułowany.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości.

Skarżący podkreślił, iż istota przedmiotu sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego w służbie narusza jej ważny interes. Błędne jest stanowisko organu, że samo postawienie skarżącemu zarzutu w postępowaniu karnym przygotowawczym narusza interes służby.

W interesie środowisk mundurowych nie leży traktowanie funkcjonariuszy jako obywateli pozbawionych podstawowych praw o charakterze gwarancyjnym w konfrontacji z wymogami jakiejkolwiek służby mundurowej. Nadmienił, że zarzuty kierowane wobec niego zostały przedstawione przez osoby pozostające z nim w konflikcie sąsiedzkim. Brak jest też naocznych świadków zdarzenia. Organy Policji powinny dążyć do poznania stanu faktycznego sprawy. Skarżący traktowany jest bowiem jak obywateli drugiej kategorii, gdyż nie dotyczy go zasada domniemania niewinności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W świetle powyżej przytoczonych przepisów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), służbę w niej może pełnić obywatel polski posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że szczególny charakter służby publicznej w formacjach mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Istotne znaczenie ma w praworządnym państwie umożliwienie skutecznego wykonywania przez Policję zadań z zakresu bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie, by umacniały podstawy ich autorytetu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie powyżej przytoczonego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą sądowoadministracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość i słuszność. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ Policji uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 440/13; LEX nr 1574670).

Użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji określenie "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 553/07, LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w ustalonym przez organ stanie faktycznym sprawy skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Choć ustawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby, została w sposób wystarczający wykazana.

Ustalając stan faktyczny sprawy organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy Policji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżącemu w dniu [...] maja 2018 r. zostało ogłoszone wydane w dniu [...] marca 2018 r. postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest podejrzany o to, że w dniu [...] stycznia 2018 r. w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z T. M., wziął udział w pobiciu M. M., w ten sposób, że uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony upadł na ziemię, a następnie wielokrotnie obaj kopali go po tułowiu, kończynach górnych i dolnych, po głowie, po czym T. M. przytrzymywał pokrzywdzonego za ręce, a skarżący ciągnął go za nogi po asfalcie, narażając na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k, przy czym pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego rejonu prawego oczodołu z dużym wylewem krwawym podspojówkowym, licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na tułowiu oraz kończynach dolnych i górnych, obrzmienia mózgu, krwiaka podskórnego w prawej okolicy ciemieniowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała u pokrzywdzonego na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, to jest o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k i art. 157 §2 k.k w związku z art. 11 § 2 k.k.

Czyn zarzucany skarżącemu niewątpliwie stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, na co słusznie zwróciły uwagę orzekające w sprawie organy.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13, dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

Odnosząc się do argumentacji skargi, zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego.

Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Instytucja ta nie jest konkurencyjną względem instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, którą organ Policji stosuje obligatoryjnie w razie wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji).

Podkreślenia wymaga, iż organ Policji w tym postępowaniu nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Tej oceny dokonał Prokurator, decydując się na przedstawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego dotychczasową służbą, sytuacją osobistą, dawały organowi wybór, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaś w podanych motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia i na jego podstawie zasadnie dał prymat interesowi publicznemu, podejmując decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego, podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.