Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 496/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 2, art. 124 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski ( spr. ) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Z. C. wystąpił do Urzędu Gminy D. o wymeldowanie I. C. z pobytu stałego z budynku [...].

Wójt Gminy wszczął postępowanie w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r. orzekł o wymeldowaniu I. C. z miejsca pobytu stałego. Zdaniem organu centrum życiowe strony znajduje się w innej miejscowości.

Wojewoda decyzją z dnia 21 lipca 2009 r. uchylił w całości powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu odwoławczego w postępowaniu pominięto zarzuty, że strona została pozbawiona możliwości wejścia do przedmiotowego lokalu. W związku z tym Wojewoda polecił organowi pierwszej instancji pouczyć stronę o możliwościach prawnych ochrony naruszonego posiadania i ponownie ocenić wszystkie aspekty świadczące o woli strony powrotu do lokalu.

W dniu 17 sierpnia 2009 r. strona, zgodnie z pouczeniem organu, złożyła pozew do sądu powszechnego o przywrócenie utraconego posiadania.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania strony do czasu rozstrzygnięcia sprawy przywrócenia naruszonego posiadania.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wójt Gminy podjął zawieszone postępowanie. Jako podstawę prawną wskazał art. 97 § 2 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w skrócie k.p.a.

W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Rejonowy w L. rozstrzygnął sprawę z pozwu I. C. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu w budynku w [...]. W związku z tym ustała przyczyna zawieszenia postępowania.

Strona złożyła zażalenie zarzucając, że wydał je Urząd Gminy, a nie Wójt, ponieważ w nagłówku znajduje się pieczęć tego urzędu. Nadto wskazała na sprzeczności występujące w pismach urzędników.

Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu niższej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że pozew o przywrócenie naruszonego posiadania stanowił przesłankę do zawieszenia postępowania o wymeldowanie, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dalej podał, że w dniu 9 kwietnia 2010 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Okręgowego w S., oddalające apelację I. C. od wyroku Sądu Rejonowego w L., który orzekł o oddaleniu powództwa strony o przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu. W tej sytuacji znajdował zastosowanie art. 97 § 2 k.p.a. i organ meldunkowy musiał podjąć zawiedzone postępowanie.

Organ odwoławczy zaznaczył, że błędna pieczęć nagłówkowa, nie ma wpływu na ważności postanowienia organu pierwszej instancji, gdyż zostało ono podpisane przez upoważnioną osobę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. C. domagała się uchylenia postanowień obu instancji wydanych w sprawie podjęcia postępowania administracyjnego.

Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez błędne określenie organu wydającego pierwsze postanowienie.

Zdaniem skarżącej nie wiadomo, czy postanowienie z dnia 15 czerwca 2010 r. wydał Urząd Gminy jako jednostka techniczno-administracyjna, czy też Wójt. Zaznaczyła, że postanowienie jest sprzeczne z pismem organu z dnia 19.05.2010 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w swoim postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia było podjecie zawieszonego postępowania w sprawie o wymeldowanie. Zawieszenie postępowania jest typowym postępowaniem administracyjnym, do którego znajdują zastosowanie art. 97-103 k.p.a.

Nie analizując głębiej zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie należy jedynie podnieść, że konieczność zawieszenia postępowania o wymeldowanie w przypadku złożenia przez stronę pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania jest w doktrynie i orzecznictwie sporna (np. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1426/07 , LEX nr 489261, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt V SA 794/01, LEX nr 84481).

Postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zapadło w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie było przedmiotem kontrowersji. Poza przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd sprawy, pozostaje zatem zasadność zawieszenia postępowania jak i argumentacja dotycząca merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wymeldowania skarżącej.

Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Zdaniem Sądu ustanie przyczyny zawieszenia postępowania w sprawie nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r., kiedy to uprawomocnił się wyrok Sądu Okręgowego w S. o sygn. akt IV Ca 61/10, którym oddalono apelację skarżącej do wyroku Sądu Rejonowego w L. oddalającego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania. Organ pierwszej instancji wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania po tej dacie i nie ulega wątpliwości, że był to tego upoważniony na podstawie art. 97 § 2 k.p.a.

W odniesieniu do argumentacji skarżącej Sąd nie podziela jej zarzutu, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a.

W myśl art. 124 § 1 k.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia organu pierwszej instancji, postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.

Oczywistym jest, że postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącej prowadzi Wójt Gminy i on był organem właściwym w sprawie wydania postanowienia o zawieszeniu, a następnie o podjęciu zawieszonego postępowania. Błędna pieczątka nagłówkowa na postanowieniu w sytuacji, kiedy postanowienie zostało podpisane z upoważnienia Wójta, nie czyni tego postanowienia nieważnym.

Należy podkreślić, że skarżąca z takich faktów, jak: podana podstawa prawna, treść uzasadnienia, informacji na pieczątce "Z up. Wójta" mogła wywnioskować, iż postanowienie zostało wydane przez Wójta.

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie zauważył, że oznaczenie organu nie było prawidłowe, ale uwzględniając okoliczności sprawy, zwłaszcza, że postanowienie było podpisane przez osobę uprawnioną i zawierało informację, że zostało podpisane z upoważnienia Wójta nie było zasadne uchylanie tego rozstrzygnięcia. Co do meritum sprawy, tj. podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania, było ono zgodne z prawem.

Mając na względzie powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.