Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2584/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Y.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz Y.M. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...].12.2010 r. Y.S. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony motywując go zamiarem kontynuowania studiów niestacjonarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...].04.2011 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda [...] wyjaśnił, że w dniu składania wniosku Y.S. przebywała na terytorium Polski na podstawie zezwolenia udzielonego jej na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2006r., nr 234, poz. 1694 z późn. zm.), tj. z uwagi na podjęte studia, prowadzone w trybie niestacjonarnym przez Wyższą Szkołę [...].

Następnie organ zwrócił uwagę, że cudzoziemka - w okresie od czerwca do grudnia 2009 roku – złożyła pięć wniosków o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, w których to jako okoliczności uzasadniające jej pobyt na terytorium Polski wskazywała, m.in. fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim, prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski, wykonywanie pracy na terytorium Polski, zamiar wstąpienia w kolejny związek małżeński z obywatelem polskim oraz podjęcie nauki.

Dalej Wojewoda [...] podkreślił, że z treść wniosku z [...].12.2010 r. wynikało, iż celem pobytu wnioskodawczyni na terytorium RP jest podjęcie niestacjonarnych studiów w Polsce. Wobec powyższego przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające, w toku którego cudzoziemka wskazała, że obecnie jedynym powodem jej pozostawania w Polsce są studia, po których ukończeniu chce zostać na terytorium RP. Wyjaśniła również, że do Polski przyjechała w 2000 r., gdzie zawarła związek małżeński z obywatelem RP, a następnie rozwiodła się w 2010 r. Zaznaczyła także, iż trzymuje się z wyjazdów do R., wskazując: "przywożę z każdego wyjazdu [...] lub półtora [...] złotych".

Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, że podjęte przez wnioskodawczynię studia mają charakter zjazdowy. Zajęcia odbywają się w dwa razy w miesiącu (dwie niedziele). Wojewoda zaznaczył, że z programu studiów wnika, że w roku akademickim 2010/2011 zajęcia mają się odbywać w szesnastu terminach, a zatem wywiązanie się z obowiązków akademickich, wymaga od Y.S. pobytu na terytorium Polski jedynie w ciągu szesnastu dni w roku akademickim. Ponadto organ zwrócił uwagę, że cudzoziemka regularnie opuszcza terytorium Polski, by wykonywać pracę zarobkową na terytorium R., zaś w okresie od uzyskania poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony opuszczała Polskę trzydzieści dwa razy, średnio trzy razy w miesiącu.

Wobec powyższego, zdaniem organu, studia podjęte przez cudzoziemkę (na których zajęcia odbywają się jedynie dwa razy w miesiącu i trwają jeden dzień) nie mogą stanowić wyłącznej okoliczności uzasadniającej jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące, a tym samym uzasadniać udzielenia wnioskodawczyni zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda podkreślił, iż z treści art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach wynika, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie organu cudzoziemka może brać udział w zajęciach na podjętych studiach, przekraczając granicę Polski na podstawie wizy konsularnej udzielonej z uwagi na tę okoliczność.

Następnie Wojewoda [...] zauważył, że w dniu [...] listopada 2008 r. cudzoziemka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] dokonanego przez Prezydenta A. Wówczas to pozostawała w związku małżeńskim z obywatelem polskim - R.B. i mogła podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy, gdyż zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 1 h ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, posiadała zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony i pozostawała w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim zamieszkującym na terytorium Polski. Obecnie jednakże – jak wskazał organ - cudzoziemka jest już po rozwodzie (od dnia [...] kwietnia 2010 r.), a prowadzona przez nią działalność gospodarcza została zawieszona (od dnia [...] listopada 2011 roku). Mając powyższe na uwadze Wojewoda zauważył, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2010 r. do [...] listopada 2010 r. cudzoziemka prowadziła działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wbrew obowiązującym przepisom prawa. Ponadto podkreślono, że z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż cudzoziemka nadal prowadzi działalność gospodarczą, ponieważ we wniosku z [...] grudnia 2010 r., w rubryce dotyczącej środków zapewniających utrzymanie wpisała "Firma Y.S.". Wobec powyższego, organ doszedł do wniosku, iż zgłoszone przez cudzoziemkę zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej miało charakter pozorny i służyło obejściu obowiązujących przepisów prawnych. Zaznaczono, że wnioskodawczyni nadal wykonuje pozornie zawieszoną działalność gospodarczą. Powyższe potwierdza treść zeznań cudzoziemki, która podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2011 r. wskazała, że środki pozyskane z pożyczek lombardowych w Banku D. wykorzystuje, m.in. w prowadzonej działalności gospodarczej.

Jednocześnie zauważono, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu wniosku cudzoziemki, który uzasadniła prowadzeniem działalności gospodarczej - uznał, iż prowadzona przez cudzoziemkę działalność nie jest korzystna dla gospodarki narodowej i odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie organ wyjaśnił, iż składając kolejny wniosek Y.S. ponownie powołała się na powyższą okoliczność, jako uzasadniającą jej pobyt na terytorium polski powyżej 3 miesięcy, jednakże w toku postępowania zwróciła się z żądaniem rozpatrzenia jej wniosku w związku z podjętą nauką na terytorium Polski.

W ocenie organu wskazane wyżej okoliczności uzasadniają stwierdzenie, iż podjęcie przez cudzoziemkę nauki w Wyższej Szkole [...] na studiach niestacjonarnych ma na celu zalegalizowanie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i umożliwienie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą "Y.S.", Wojewoda wyjaśnił, iż uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach stanowiłoby w tym przypadku obejście przepisów art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż biorąc pod uwagę dotychczasowe postępowanie cudzoziemki, tj. prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wbrew obowiązującym przepisom prawa, należy podejrzewać, iż wnioskodawczyni wykorzystałaby udzielone zezwolenie w celu innym niż deklarowany, tj. w celu dalszego wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP.

Mając zatem na uwadze, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia, gdy okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany, Wojewoda [...], na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, odmówił cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia.

Od powyższej decyzji Wojewody [...] cudzoziemka odwołała się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Ww. organ w decyzji z dnia [...].10.2011 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Uzasadniając wydaną decyzję, Szef Urzędu wskazał, że zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, iż podjęcie przez cudzoziemkę studiów jest dla jedynie instrumentem do zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym środkiem umożliwiającym jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Szefa Urzędu zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, iż wnioskodawczyni wykorzysta przedmiotowe zezwolenie w celu innym niż deklarowany, tj. w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższego, zdaniem organu, w przypadku wnioskodawczym zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 53 a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, co obliguje Szefa Urzędu do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...].

Ponadto Szef Urzędu zwrócił uwagę, że toku postępowania toczącego się przed organem II instancji cudzoziemka uzupełniła materiał dowodowy w szczególności o odpis skrócony aktu małżeństwa, z którego wynika, iż w dniu [...].09.2010 r. zawarła związek małżeński z T.M.. Przedłożyła również pismo, w którym ww. zwrócił się o udzielenie żonie przedmiotowego zezwolenia.

Mając na uwadze powyższe Szef Urzędu wyjaśnił, iż fakt pozostawania przez cudzoziemkę w związku małżeńskim z obywatelem polskim, może uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego. Jednocześnie organ zaznaczył, iż powyższa okoliczność stanowi nową podstawę materialno-prawną wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, odmienną od rozpatrywanej przez organ I instancji, natomiast organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek, wskazanych przez cudzoziemca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, będących przedmiotem rozpatrywania przez organ I instancji. Zdaniem organu zmiana stanu faktycznego sprawy w trakcie postępowania odwoławczego nie może zostać uwzględniona przez organ II instancji, gdyż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Szef Urzędu wskazał, że zważywszy, iż art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach stanowią obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie jest zasadne badanie czy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 53 b ww. ustawy, gdyż nie miałoby to wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia oraz prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania.

Y.S. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła naruszenie art. 53 a ust. 1 pkt 1a i art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 77, 80, 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i zwrócił się o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 z póź. zm. – dalej jako ustawa o cudzoziemcach), Sąd uznał, iż decyzja ta została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Jako materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 53 a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53 b ustawy. Stosownie zaś do postanowień art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest inny lub będzie inny niż deklarowany.

Uwzględniając powyższe regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy, organ wskazał, że podjęcie studiów jest dla cudzoziemki instrumentem do zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym środkiem umożliwiającym jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem przedmiotowe zezwolenie wykorzysta ona w celu innym niż deklarowany. Powyższa okoliczność, zdaniem organu obligowała go do, stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jednocześnie organ zauważył, iż powołana przez cudzoziemkę w toku postępowania przed organem II instancji okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim, stanowi nową podstawę materialno-prawną (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach) wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, odmienną od rozpatrywanej przez organ I instancji zaś organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek, wskazanych przez cudzoziemca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, będących przedmiotem rozpatrywania przez organ I instancji.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu jest nieprawidłowe. W tym miejscu wskazać należy, że rozpoznając wniosek cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ administracyjny nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawczyni w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji (patrz: wyrok NSA z dnia 6.07.2006 r. , sygn. akt II OSK 419/06, LEX nr 266435).

Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest rozstrzygnąć sprawę ponownie. Istota postępowania odwoławczego polega na tym, że przed wydaniem decyzji organ odwoławczy obowiązany jest przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, wszystkich jej istotnych okoliczności, zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz zasadności żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu oraz przedstawionych w toku postępowania przed organem II Instancji.

Zauważyć nadto należy, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał swoją decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Obowiązki Szefa Urzędu jako organu II instancji nie sprowadzają się jedynie do kontroli legalności zaskarżonej decyzji ale do ponownego rozpoznania sprawy. Na tym bowiem zasadza się istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ II instancji ma za zadanie nie tyle skontrolować poprawność rozstrzygnięcia organu orzekającego w I instancji, co upodabniałoby go do roli sądu administracyjnego kontrolującego zgodność z prawem działań organów administracji publicznej, lecz rozpoznać sprawę ponownie, w pełnym zakresie, dokonując własnych ustaleń zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy. Jednocześnie obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu, bowiem istotą ponownego rozpoznania sprawy jest pochylenie się nad przedstawioną przez stronę argumentacją przedstawioną na etapie postępowania przed organem II Instancji.

Ponadto z zasad ogólnych postępowania administracyjnego takich jak zasada dwuinstancyjności postępowania, zasada pogłębiania zaufania do organów państwa wynika obowiązek organu rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony oraz obowiązek ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. W szczególności organ ma obowiązek odniesienia się do kwestii uznanych przez stronę za istotne.

W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego wymogów tych nie spełnia. Wskazać bowiem należy, że w chwili orzekania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skarżąca była małżonką obywatela polskiego, zaś organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie odniósł się swojej decyzji do kwestii wskazanej w przepisie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stanowiącym, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Zauważyć przy tym należy, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, bez względu na podstawę prawną jego udzielenia, stanowi jednolitą instytucję prawną, której istotą jest zgoda na pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez określony czas, dłuższy niż 3 miesiące. Należy zauważyć tym samym, że wskazując przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 jako obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie przeanalizował wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53 – 53 b ustawy o cudzoziemcach. Organ pominął, przy ocenie stanu faktycznego sprawy, czy wobec skarżącej zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach. Artykuł 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy bowiem do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu – skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Tym większe znaczenie ma więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz poprawne odczytanie treści przepisu, gdyż właściwa jego interpretacja jest punktem odniesienia i podstawowym warunkiem rozstrzygnięcia. Redakcja art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która odsyła do wymogów o których mowa w art. 53-53 b ustawy, wskazuje, że chodzi o całość przepisów art. 53 – 53 b ustawy. W tej sytuacji organ nie może ograniczyć się jedynie do wybiórczej analizy sytuacji skarżącej, lecz powinien zbadać ją w kontekście wszystkich wymogów, w tym z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, co zostało ugruntowane w orzecznictwie, konstrukcja art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oznacza, że spełnienie jednego z warunków w nim wymienionych zobowiązuje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ administracji winien mieć zatem na uwadze, iż udzielenie cudzoziemcowi

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy zaistnieniu warunków określonych w tymże art. 53 jest zasadą, od której wyjątki wymagają przekonywającego uzasadnienia ( np. patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.06.2005 r., sygn. akt V SA/Wa 3900/04, LEX nr 179234).

Skoro zatem rozpoznając wniosek cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, to nieprawidłowym jest stanowisko Szefa Urzędu, iż przedstawione przez skarżącą w toku postępowania przed organem II instancji nowe okoliczności, nie wskazane uprzednio we wniosku o udzielenie zezwolenia, nie mogą być przedmiotem jego oceny.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd stwierdził zatem, że wymienione uchybienia są istotne i mogły wpływać na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy istnieje konieczność ustalenia powtórnie stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych przez skarżącą okoliczności, również tych nie wymienionych uprzednio we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ winien przede wszystkim mieć na uwadze fakt zawarcia przez skarżącą związku małżeńskiego z obywatelem polskim T.M. i zbadać powyższą okoliczność w toku ponownego rozpatrywania sprawy.

Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.