Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 185/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.),, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego M. G. kwotę 600 ( sześćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) maja 2006 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia M. G. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r, którym uzgodniono w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania obiektów budowlanych (kotłowni i wiaty wirówki), w związku ze zmianą technologiczną instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych zlokalizowanych na terenie bazy paliw płynnych w M. m.in. pod warunkiem uwzględnienia, iż wyposażenie kotłowni oraz prowadzenie w niej procesu spalania, będzie zgodny z wymogami prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska przedstawił następujący stan sprawy.

Cytowanym we wstępie postanowieniem organ pierwszej instancji uzgodnił w zakresie ochrony środowiska w/w przedsięwzięcie pod warunkiem m.in. uwzględnienia, iż wyposażenie kotłowni oraz prowadzenie w niej procesu spalania, będzie zgodny z wymogami prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł inwestor M. G. domagając się uchylenia postanowienia w punkcie określającym w/w warunek.

Rozpatrując zażalenie inwestora organ drugiej instancji wskazał, że produkt odzysku staje się olejem opałowym w momencie, kiedy spełni wszystkie wymagania jakościowe stawiane olejom opałowym tzw. paramenty fizyko - chemiczne. Zdaniem Ministra Środowiska obróbka zaproponowana przez inwestora nie zmienia właściwości chemicznych odpadów poddawanych odzyskowi, więc nie pozbawia ich znacznych ilości zanieczyszczeń metalicznych i niemetalicznych, w związku z tym będzie to olej odpadowy, którego dotyczą przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.).

Stosowanie do przepisów art. 39 ust. 1 i 2 w/w ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz.U. Nr 192, poz.

1968) oieje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację, rozumianą jako proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane poprzez rafinerię olejów odpadowych, a w szczególności poprzez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania i dodatków zawartych w tych odpadach. Jednocześnie instalacja do spalania odpadów niebezpiecznych powinna spełniać wymagania ustawy o odpadach.

Nadto organ drugiej instancji wskazał, że z przedłożonej dokumentacji Instytutu Technologii N. im. prof. S. P. w K., która zawiera wyniki badań próbek oleju odpadowego oraz prognozowany skład "paliwa" jednoznacznie wynika, że po oczyszczeniu mechanicznym "olej" nadal jest odpadem. W związku z tym nie został spełniony warunek § 19, ust. 2.1), b rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych z instalacji.

Skargę na postanowienie Ministra Środowiska złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik M. G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności

* art. 3 ust: 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez bezzasadne uznanie produktu uzyskane w procesie oczyszczania oleju odpadowego, stanowiącego ciężki olej opałowy, ewentualnie komponent ośeju opałowego ciężkiego - za odpad w rozumieniu wyżej powołanej ustawy,

* § 19 ust. 2 pkt 1 tit. b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, w związku z załącznikiem nr 3 i 4 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez pominięcie faktu, że związki które miałyby znajdować się w oieju po oczyszczeniu są związkami niebezpiecznymi w rozumieniu załącznika nr 4 do w/w ustawy,

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności

- art. 7, 77 § 1 kpa przez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem zasadniczej części tego materiału,

* art. 128, art. 138 w zw. z art. 144 kpa przez pominięcie w postępowaniu odwoławczym zasadniczej części argumentów podniesionych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji,

* art. 32 kpa przez pominięcie w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika ustanowionego przez skarżącego Wskazując na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał szczegółowo postępowanie przed organem pierwszej i drugiej instancji oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Szczegółowo rozwinął wskazane zarzuty, powołując się na komentarze do ustawy o odpadach oraz wskazując, że organy bezzasadnie przyjęły, iż intencją przedsięwzięcia gospodarczego miałoby być skupowanie (zbierania) oleju odpadowego, poddawanie go wielostronnym zabiegom oczyszczania jedynie po to by w finale uzyskać ponownie olej odpadowy. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organy wadliwie powołały się na przepisy art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Niezależnie od wad materialnoprawnych zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Wskazane przepisy pozwalają na kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe kryteria należy uznać, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji naruszają prawo.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który obliguje właściwy organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy po uzyskaniu uzgodnienia projektu decyzji wymaganego odrębnymi przepisami. Odrębnym przepisem w niniejszej sprawie, na który powołuje się organ jest art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ ten uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska.

Należy zauważyć, że z treści zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji nie wynika, aby przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, którym jest decyzja o warunkach zabudowy.

Zakres uzgodnienia obejmuje zamierzoną treść decyzji, której projekt powinien otrzymać organ uzgadniający. W aktach sprawy takiego projektu brak.

Uzgodnienia dokonuje organ nie tylko w granicach swej właściwości, ale także swoich kompetencji. Organ współdziałający jest zobowiązany do zajęcia stanowiska w określonym zakresie i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Postępowanie to nie ma bowiem samodzielnego bytu, a o treści decyzji rozstrzyga organ decydujący, który w świetle prawa ponosi za nią pełną odpowiedzialność. Powyższy pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2005 r., sygn.akt IV SA/Wa 1062/05 (LEX nr 190566).

Nadto wskazać należy, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska gwarantuje społeczeństwu udział w postępowaniach w sprawie ochrony środowiska. Krąg podmiotów posiadających interes prawny w przypadku inwestycji mającej istotny wpływ na środowisko jest jednak szerszy niż w przypadku innych inwestycji. Decyduje o tym zasięg oddziaływania takiej inwestycji na środowisko. Obowiązkiem organu było, więc ustalenie w oparciu o raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, kto jest stroną tego postępowania oraz kto nie ma tego przymiotu i dlaczego. Wymogu tego nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Tymczasem w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonego do niniejszej sprawy wynika, że "teren w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji jest użytkowany przez PKP (wagonownia PKP, baza PKP, trakcja kolejowa PKP, oczyszczalnia PKP i stacja trafo).

Należy podkreślić, że koniecznym elementem postępowania są jego podmioty, tj. organ administracji właściwy do jego prowadzenia oraz strony, których interesu prawnego to postępowanie dotyczy. Brak ustalenia zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego stanowi naruszenie podstawowych zasad określonych w przepisach kpa. Zaniechanie ustalenia kręgu podmiotów będących stronami postępowania administracyjnego narusza przede wszystkim przepis art. 7 kpa zobowiązujący organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nadto art. 10 kpa, zgodnie z którym organ jest obowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również art. 77 i art. 80 kpa ustanawiające obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny.

Brak udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich osób, którym przysługuje w nim status strony - w rozumieniu art. 28 kpa - skutkuje uznaniem wydanej w nim decyzji jako naruszającej przepisy prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem takie skutki prawne przewiduje przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa

Wskazane uchybienia powodują, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji nie może się ostać. W aktualnym stanie sprawy Sąd nie może dokonać oceny zarzutów skargi uzupełnionych licznymi pismami procesowymi.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencj