Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1138/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1, art. 7 ust. 6, art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 187 poz 1342
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 10 par. 1 i 2, art. 4,
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 31 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 8
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników radiowo-telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesionego przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości R., od decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalającej opłatę za używanie [...] odbiorników telewizyjnych i [...] odbiorników radiofonicznych w wysokości 12 309,00 zł - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] lipca 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu (...) w m. R., zajmowanym przez B. Sp. z o.o. z/s w m. R. Kontrola została przeprowadzona w obecności p. M. S. - wiceprezesa. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu [...] odbiorników telewizyjnych, odbiór z anteny satelitarnej, oraz [...] odbiorników radiofonicznych. W protokole z kontroli dokonano następującego wpisu cyt.: "Po uruchomieniu odbiorników przez: w załączeniu oświadczenie o ilości i stanie odbiorników, stwierdzono, że odbiorniki w ilości [...] szt. odbiorników radiofonicznych i [...] szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". Stwierdzony okres ich używania wynosi dwa lata. W protokole odnotowano, iż: "Poinformowano o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Wiceprezes obecny przy kontroli zobowiązuje się do dokonania rejestracji. Oświadcza również, że firma jest zakładem pracy chronionej i zatrudnia 64% osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym i umiarkowanym."

Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i p. M. S.

Do protokołu załączono oświadczenie p. M. S. - wiceprezesa, opatrzone datą [...] lipca 2013 r., z którego wynika, iż [...] odbiorników radiofonicznych i [...] odbiorniki telewizyjne w lokalu zajmowanym przez stronę są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z powodu zajęcia pokoi przez gości hotelowych. Oświadczenie z dnia [...] lipca 2013 r. zostało podpisane przez p. M. S.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie nie zarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. strona poinformowała organ I instancji, iż posiada status zakładu pracy chronionej i korzysta ze zwolnienia z podatków oraz opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. organ I instancji wyjaśnił stronie, iż przepisy prawa nie wskazują jednoznacznie, aby podmiot prowadzący zakład pracy chronionej był zwolniony z opłat abonamentowych.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] listopada 2013 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] ustalającą opłatę za używanie [...] odbiorników telewizyjnych i [...] odbiorników radiofonicznych w kwocie 12.309 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV.

W dniu [...] grudnia 2013 r. strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., w którym zarzuciła naruszenie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uznanie, że strona odwołująca się nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie ww. przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.

Odwołanie zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 129 §2 K.p.a.

Organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. przekazał odwołanie strony wraz z aktami sprawy do Ministra Administracji i Cyfryzacji, jako organu właściwego do rozpatrzenia sprawy w II instancji.

Zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest minister właściwy do spraw łączności. Działem administracji rządowej - łączność, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Administracji i Cyfryzacji (Dz. U. Nr 248, poz. 1479), kieruje od dnia 18 listopada 2011 r. Minister Administracji i Cyfryzacji.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych, który w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.

Ustosunkowując się do treści odwołania organ stwierdził, że biorąc pod uwagę okoliczności sprawy stwierdzić należy, iż fakt używania przez stronę [...] odbiorników radiofonicznych i [...] odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości. Ponadto okoliczność ich używania nie była przez stronę kwestionowana zarówno w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i w złożonym odwołaniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uznanie, że strona odwołująca się nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie ww. przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych wskazać należy, iż w art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych ustawodawca enumeratywnie wyliczył krąg osób. które zostały zwolnione z opłat abonamentowych. Ustawa ta zatem zawiera autonomiczne reguły zwolnień od opłaty za używanie odbiorników RTV. Natomiast w zgodnie z treścią art. 31 ust. 1. pkt 2 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych "prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym". Zarówno ustawa o opłatach abonamentowych, jak i ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, są aktami o tej samej mocy prawnej. Zapis w ustawie o opłatach abonamentowych dotyczący zamkniętego kręgu podmiotów należy traktować jako lex specialis w stosunku do uregulowań wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Ustawodawca jest racjonalny, zatem w sytuacji, w której w danym akcie prawnym nie wskazał enumeratywnie podmiotów zwolnionych z ponoszenia opłaty miałyby zastosowanie reguły wynikające z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zwolnienie, wynikające z powołanego przepisu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie dotyczy obowiązku rejestracji odbiorników RTV i ponoszenia opłat abonamentowych i nie zasługuje na uwzględnienie.

Ponadto także w stanowisku Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie zwolnień zakładów pracy chronionej, wskazano precyzyjnie, iż wyłączeniu z mocy powołanego przepisu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie podlega między innymi opłata abonamentowa, podobnie jak opłata sądowa, która również została nazwana opłatą. W orzecznictwie wyrażony jest pogląd (sygn. akt IV SA/Wa 1681/07), że opłata sądowa służy nie tylko celom fiskalnym, ale przede wszystkim zapewnia sądom możliwość wykonywania zadań w dziedzinie ochrony prawnej. Analogiczny pogląd należy odnieść do funkcji opłaty abonamentowej. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), że abonament ten to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, " nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym ".

Rozważania te i poglądy podzielił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, zgodnie z którym "zapewnić ma ona zarówno organowi władzy publicznej - Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT), jak i mediom publicznym, stabilność i przewidywalność wydatków na realizację misji publicznej. Skutkiem traktowania abonamentu jako daniny publicznej są rygory w zakresie jego wprowadzenia (wyłącznie ustawą), a także obowiązek jawnego i kontrolowanego publicznie wykorzystywania płynących z niego dochodów. Wszystkie elementy konstrukcyjne, przesądzające o ciężarze materialnym tej daniny, należą do tzw. materii ustawowej. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony, jest abonament rodzajem daniny publicznej nie będącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Zgodnie z ustawą abonament jest pobierany za używanie odbiorników, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej przez media publiczne (art. 1 i art. 2 ust. 1)".

Jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" (a więc na osobie fizycznej — zarówno obywatelu, jak i cudzoziemcu - oraz na osobie prawnej) jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji ), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Ustawodawca zwolnił z abonamentu - pod warunkiem udokumentowania - krąg osób wskazanych w art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych. Wyliczenie to zostało dokonane w sposób wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty. Ustawa o opłatach abonamentowych mimo istnienia regulacji prawnej dotyczącej zwolnień, zawartej w art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zawiera własną, odrębną regulację w zakresie podmiotów zwolnionych od jej ponoszenia. Oznacza to, że z woli ustawodawcy żadne inne podmioty nie zostały zwolnione od uiszczenia opłaty abonamentowej. W przeciwnym wypadku stosowne uregulowanie znalazłoby się w ustawie.

Zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników telewizyjnych.

W myśl postanowień art. 7 ust. 6 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie nie zarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Reasumując, wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników.

Mając na względzie fakt zarejestrowania ujawnionych odbiorników po przeprowadzonej kontroli organ I instancji słusznie orzekł jedynie w zakresie ustalenia opłaty. Wskazać przy tym należy, iż zarejestrowanie odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie stanowi podstawy prawnej do zmiany ww. decyzji.

Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 10 § 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, w wyjątkowych sytuacjach, jeśli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe istnieje możliwość umorzenia lub rozłożenia na raty przedmiotowej opłaty. Wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty należności należy złożyć do KRRiT, która jest organem właściwym w tej materii.

Zdaniem organu II instancji, decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ustalająca opłatę za używanie [...] odbiorników telewizyjnych i [...] odbiorników radiofonicznych w kwocie 12 309,00 zł, odpowiada prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę znajdowały się [...] odbiorniki telewizyjne i [...] odbiorników radiofonicznych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż ustalenie opłaty tytułem używania niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego :

- polegające na błędnej wykładni przepisu art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych polegającej na przyjęciu, że zamknięty katalog zwolnień wskazany w powyższym artykule wyklucza zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (t.j. z dnia 11 maja 2011 r. Dz. U. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) - (dalej "ustawa o rehabilitacji") i w konsekwencji uznania, że strona skarżąca nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie w/w przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.

2. Naruszenia przepisów postępowania polegające na:

- naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 6 i art. 8 K.p.a. obligujących organ do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wskutek wydania zaskarżanej decyzji z naruszeniem przepisów art. 31 ust. 1 pkt. 2 ustawy o rehabilitacji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Skarżąca Spółka nie zgadza się z decyzją organu II instancji albowiem przedmiotowa decyzja jest wadliwa, a dokonane rozstrzygnięcie nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. Powyższe naruszenie jest, w ocenie Spółki, następstwem zastosowania przez organ II instancji niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni przepisów ustawy opłatach abonamentowych, w szczególności przepisu art. 4 i w konsekwencji naruszenia art. 31 ust. 1 pkt.2 ustawy o rehabilitacji.

Z tych względów skarżąca Spółka wnosi odwołanie od zaskarżanej decyzji organu II instancji wnosząc jak na wstępie i podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że przyjęta przez organ II instancji wykładnia przepisu art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych polegająca na przyjęciu, że zamknięty katalog zwolnień wskazany w powyższym artykule wykluczyła zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji i w konsekwencji uznanie, że strona skarżąca nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie w/w przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych jest błędny. Także nie jest uzasadnione powoływanie się przez organ II instancji na wyrwane z kontekstu cytaty z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, m.in. że opłata abonamentowa jest "daniną publiczną, która od pozostałych danin, wskazanych w art. 217 Konstytucji, odróżnia celowy charakter". Należy podkreślić, że w uzasadnieniu swojego wyroku, Trybunał Konstytucyjny wyjaśniał elementy stosunku daninowego, który powinien być uregulowany bezpośrednio w ustawie, zaś do unormowania w drodze rozporządzenia mogą zostać przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Stosownie bowiem do przepisu art. 31 ust. l pkt 2 ustawy o rehabilitacji zakład pracy chronionej, spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, jest zwolniony z " opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sanacyjnym". Natomiast wykaz opłat o charakterze sanacyjnym zawarty w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2004 r., nie wymienia opłaty abonamentowej jako opłaty o charakterze sanacyjnym. Nie sposób zatem uznać, że przyjęta przez organ konstatacja w zaskarżanej decyzji jest prawidłowa. Należy podkreślić, że prowadzący zakład pracy chronionej jest w myśl ustawy o rehabilitacji zwolniony z podatków (daniny publicznej) oraz z innych opłat - poza tymi wskazanymi lub powołanymi w ustawie. Organ II instancji nie może więc dowolnie oceniać tego z jakich opłat prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony, a z jakich nie. Nie ma więc jakikolwiek przesłanek, aby opłatę abonamentową traktować inaczej aniżeli inne opłaty, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Zatem odwołujący się jest zwolniony i mocy ww. ustawy również z opłaty (abonamentowej).

Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Sformułowana w tym przepisie zasada praworządności oznacza, że podstawę materialno-prawną decyzji administracyjnej stanowić może tylko ustawa, bądź przepisy wykonawcze wydane na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie. Natomiast wydawane bez upoważnienia ustawowego instrukcje czy wytyczne, nie stanowią powszechnie obowiązującego prawa. Nie budzi wątpliwości, że nie mając charakteru źródeł prawa wytyczne nie mogą kształtować praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego.

Wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył więc podstawowe zasady postępowania, w szczególności skarżący zarzuca, iż zaskarżana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 6 K.p.a. Określając wysokość opłaty za użytkowanie odbiorników RTV przez skarżącą spółkę w kwocie 12 309,00 zł, organ II instancji naruszył przewidzianą w/w przepisie zasadę działania w ramach i na podstawie prawa wobec niezastosowania przepisu art. 31 ust. 1 pkt.2 ustawy o rehabilitacji, na skutek błędnej wykładni przepisu art. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.

Równocześnie organ II instancji naruszył zasadę zaufania płynącą z przepisu art. 8 K.p.a. Nie sposób bowiem przyjąć, że zaskarżana decyzja została wydana z poszanowaniem przywołanej zasady w sytuacji jakiej decyzją tą nałożony został na skarżącą spółkę ciężar publicznoprawny, w sytuacji gdy od samego początku przyjęta regulacja w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zakłada zwolnienie pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne z " opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sanacyjnym" których wykaz opłat o charakterze sanacyjnym zawarty w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2004 r. Stanowisko organu II instancji jest nie do pogodzenia z zasadami zaufania obywateli do Państwa i zaufania do prawa.

Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o oddalenie skargi w całości.

W pierwszej kolejności organ podniósł, iż zaskarżona decyzja nie zawiera argumentów przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut polegający na błędnej wykładni przepis 4 ustawy o opłatach abonamentowych polegającej na przyjęciu, że zamknięty katalog zwolnień wskazany w powyższym artykule wyklucza zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i w konsekwencji uznania, że strona skarżąca nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie w/w przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Podnieść należy, iż organ administracji przedstawił w tym zakresie pogląd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szczegółowo go uzasadniając. Argumentację tą całkowicie organ podtrzymuje także na etapie odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zwolnienie, wynikające z powołanego przepisu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie dotyczy opłat abonamentowych, a tym samy obowiązku rejestracji odbiorników RTV.

Z podobnych przyczyn nie miało miejsca w realiach niniejszej sprawy naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 6 i art. 8 K.p.a. obligujących organ do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wskutek wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji.

Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., którą po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2013 r., wniesionego przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w m. R., od decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ustalającej opłatę za używanie [...] odbiorników telewizyjnych i [...] odbiorników radiofonicznych w wysokości 12 309,00 zł, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił oparcie rozstrzygnięcia na błędnej wykładni art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych polegającej na przyjęciu, że zamknięty katalog zwolnień wskazany w powyższym przepisie wyklucza zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i w konsekwencji uznania, że strona skarżąca nie korzysta ze zwolnienia ustawowego na podstawie w/w przepisu z opłat abonamentowych za używanie odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych, a także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 6 i art. 8 K.p.a.

W ocenie strony skarżącej, podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia relacji między art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych oraz art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Wedle organu, art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych zawiera wyczerpujące i zamknięte wyliczenie osób zwolnionych od opłat abonamentowych, przy czym dotyczy ono wyłącznie osób fizycznych, a więc ma jednoznacznie charakter podmiotowy, związanych z cechami tych osób; krąg osób, którym przysługuje zwolnienie od opłat abonamentowych określa wyłącznie powołana ustawa, nakładająca na te osoby odpowiednie obowiązki związane z udokumentowaniem przysługującego im uprawnienia.

W ocenie organu, skoro ustawa enumeratywnie wylicza krąg osób, które zostały zwolnione z opłat abonamentowych, to zawiera ona autonomiczne reguły zwolnień od opłaty za używanie odbiorników RTV. Regulacja wszystkich kwestii związanych z opłatami abonamentowymi należy do materii ustawowej, sam zaś abonament ma charakter publiczno-prawny, zbliżony do podatku i jest rodzajem daniny publicznej, która ma zapewnić zarówno organowi władzy publicznej - Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT), jak i mediom publicznym, stabilność i przewidywalność wydatków na realizację ich misji publicznej. Dlatego też zapis w ustawie o opłatach abonamentowych, dotyczący zamkniętego kręgu podmiotów zwolnionych z tej opłaty, należy traktować jako lex specialis w stosunku do uregulowań wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Natomiast strona skarżąca podnosi, że ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zawiera w art. art. 31 zwolnienie prowadzących zakład pracy chronionej, spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z:

1) podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że:

a) z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych,

b) z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu;

2) opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy:

1) podatku od gier;

2) podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego;

3) cła;

4) podatków dochodowych;

5) podatku od środków transportowych.

W ocenie strony skarżącej, szczególne znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma art. 31 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, w którym mowa jest o zwolnieniu zakładu pracy chronionej z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sanacyjnym. Zwolnienie to ma charakter przedmiotowy, dotyczący określonych opłat, z jednoznacznie określonymi wyjątkami (z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sanacyjnym), a także z enumeratywnie wyliczonymi w ust. 2 podatkami i wydatkami, których zwolnienie to nie dotyczy. Na tej podstawie skarżący uznał, że jest również zwolniony z opłat abonamentowych, gdyż: 1) zwolnienie to wynika z reguły ogólnej, zawartej w art. 31 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, a jednocześnie nie dotyczy go wyłączenie zawarte w powołanym przepisie (opłata abonamentowa nie stanowi ani opłaty skarbowej, ani nie należy do opłat o charakterze sanacyjnym).

W ocenie skarżącego, ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ma taki sam charakter jak ustawa o opłatach abonamentowych, są to więc akty równorzędne w hierarchii źródeł prawa, i brak podstaw do traktowania tej ostatniej jako aktu – w zakresie zwolnień od opłat abonamentowych – jako lex specialis (w tym zakresie). Inaczej mówiąc, skarżący zdaje się twierdzić, nie mówiąc tego wprost, że zwolnienia od opłat abonamentowych mogą być zawarte w różnych ustawach i mieć formę zarówno zwolnień podmiotowych, dotyczących określonych kategorii osób, jak i wynikać ze zwolnień o charakterze przedmiotowym, związanych ze zwolnieniem określonych podmiotów z określonego rodzaju opłat, w tym również z opłat abonamentowych.

Sąd nie podziela powyższej oceny skarżącego. Ustawa o opłatach abonamentowych jest bowiem jedynym aktem rangi ustawy regulującym całościowo tę problematykę- poczynając od obowiązku wnoszenia opłat, zwolnień, wysokości opłat, sposób poboru opłat i kontroli ich pobierania, konsekwencji używania nie zarejestrowanego odbiornika, sposobu gospodarowania wpływami z opłat, a także drogę administracyjną w przypadku używania nie zarejestrowanego odbiornika. W tym kontekście inne przepisy nawet rangi ustawowej, zwalniające określone podmioty z różnych opłat, bez wyraźnego określenia, że dotyczy to opłat abonamentowych, nie odnoszą się do tego rodzaju opłat. Ma więc rację organ stwierdzając, że zawarta w ustawie o opłatach abonamentowych regulacja prawna ma charakter autonomiczny, a zamknięty katalog zwolnień wskazany w art. 4 ust. 1 tej ustawy wyklucza zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej.

Należy przy tym zauważyć, że dokonane tym przepisem zwolnienia dotyczą w znacznej mierze inwalidów i osób niepełnosprawnych – tyle, że traktowanych indywidualnie, a nie ich organizacji i zakładów pracy chronionej. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o opłatach zwalnia się od opłat abonamentowych:

1) osoby, co do których orzeczono o:

a) zaliczeniu do I grupy inwalidów lub

b) całkowitej niezdolności do pracy, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.), lub

c) znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.), lub

d) trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, Nr 67, poz. 411 i Nr 70, poz. 416);

2) osoby, które ukończyły 75 lat;

3) osoby, które otrzymują świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy z właściwego organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej lub rentę socjalną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego;

4) osoby niesłyszące, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne upośledzenie słuchu (mierzone na częstotliwości 2.000 Hz o natężeniu od 80 dB);

5) osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15 %;

6) osoby, które ukończyły 60 lat oraz mają ustalone prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego;

7) osoby:

a) które mają prawo do korzystania ze świadczeń pieniężnych z tytułu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.),

b) spełniające kryteria dochodowe, określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.),

c) bezrobotne, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 i Nr 70, poz. 416),

d) posiadające prawo do zasiłku przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

e) posiadające prawo do świadczenia przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252),

8) osoby, które otrzymują zasiłek dla opiekuna określony w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567).

Z powołanego wyliczenia wynika jednoznacznie, że zwolnienia przewidziane w ustawie o opłatach abonamentowych dotyczą określonych osób predestynowanych do tego ze względów zdrowotnych lub społecznych.

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Zgodnie z tym przepisem, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez:

1) osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność,

2) podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji

- uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1.

Zwolnienie, o którym mowa w art. 2 ust.5 pkt 1 nie wymaga komentarza. Natomiast zwolnienie wymienione w pkt 2 dotyczy podmiotów leczniczych nie będących przedsiębiorstwami (co wprost wyklucza zakłady pracy chronionej wymienione w art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji), a także sanatoriów, żłobków, publicznych i niepublicznych jednostek organizacyjnych systemu oświaty, publicznych i niepublicznych uczelni, a także domów pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji. Wyliczenie to ma charakter zamknięty i w ocenie Sądu nie można do tej kategorii zaliczyć zakładów pracy chronionej, które z założenia mają stanowić przedsięwzięcia o charakterze komercyjnym.

Nota bene, ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wyróżnia (por. art. 21 ust. 2e), obok zakładów pracy chronionej, także pojęcie podmiotów nie działających w celu osiągnięcia zysku, do których zalicza:

1) domy pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej;

2) hospicja w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej;

3) publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne, których wyłącznym przedmiotem prowadzonej działalności jest rehabilitacja społeczna i lecznicza osób niepełnosprawnych, edukacja osób niepełnosprawnych lub opieka nad osobami niepełnosprawnymi.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zakłady pracy chronionej, nawet w rozumieniu ustawy o rehabilitacji, do tej kategorii nie należą.

W ocenie Sądu, na tle poczynionych ustaleń dotyczących stanu prawnego oraz w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie nie zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2437, LEX nr 376821, :

"1. Opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w całej Polsce wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usług konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym. Pogląd, że ww. opłaty nie stanowią wynagrodzenia za świadczone usługi jest dopuszczalny.

2. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Podmiot, który wpłaca abonament radiowo-telewizyjny nie ma wpływu, jaki rodzaj usługi dostanie. Brak jest zatem ekwiwalentności i wzajemności między płaceniem abonamentu a wykonywanymi usługami, a więc elementów koniecznych do przyjęcia, że mamy do czynienia z wynagrodzeniem. (...)"

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania nie zarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie nie zarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 ustawy o opłatach).

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] lipca 2013 r. wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu (...) w m. R., zajmowanym przez B. z o.o. z/s w m. R., będącym zakładem pracy chronionej, stwierdzono posiadanie w lokalu sprawnych, nie zarejstrowanych [...] odbiorników telewizyjnych, odbiór z anteny satelitarnej, oraz [...] odbiorników radiofonicznych.

Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia wiedzy złożonego przez Wiceprezesa Spółki i późniejszych wyjaśnień z [...] lipca 2013 r.

Sąd podziela stanowisko organów I i II instancji, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez Wiceprezesa Firmy (hotelu) oświadczenia. Podkreślić należy, że dyrektor hotelu w dniu kontroli wykonywał pracę w kontrolowanym obiekcie, złożone na piśmie oświadczenie opatrzył własnoręcznym podpisem, wskazał też konkretną liczbę odbiorników (a nie np. szacunkową), a także odmówił kontrolerom dostępu do pokoi ze względu na obecność gości.

Wszystko to wskazuje, że Wiceprezes Zarządu Spółki w R. stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować.

Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach Wiceprezesa Zarządu Spółki w R. organ prawidłowo przyjął za wiarygodne.

Zdaniem Sądu, bezsporne jest, że w dacie kontroli w kontrolowanym obiekcie znajdowały się sprawne, nie zarejestrowane [...] odbiorniki telewizyjne, odbiór z anteny satelitarnej, oraz [...] odbiorników radiofonicznych.

Skoro zatem w dacie kontroli, w pokojach znajdowały się odbiorniki, to w ocenie Sądu nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to, by mógł być używany przez jego gościa.

Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410).

W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.

Podkreślić też trzeba, że skarżący nie kwestionował w skardze prawidłowości naliczenia opłat za używanie nie zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12309,00 zł; w istocie w ogóle nie podniósł kwestii opłat z tego tytułu.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772).

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.