Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1754/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 okt 12
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 7, 77 par. 1 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego H. S. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

H. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Transport [...] w [...], w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie zezwolenia na używanie, jako uprzywilejowanego, pojazdu marki [...]o numerze rejestracyjnym [...].

Skarżący stwierdził, że wnosi o wydanie zezwolenia w związku z powierzeniem zadania polegającego na świadczeniu usługi w zakresie przewozu do ratowania zdrowia i życia ludzkiego materiałów biologicznych w trybie standardowym i w trybie "na ratunek" dla potrzeb Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]. Nadmienił, że od [...] stycznia do [...] grudnia 2016 r. należące do niego pojazdy brały udział w 2217, a od [...] stycznia do [...] lutego 2017 r. w 401 akcjach związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Wskazał, że pojazdy te brały udział w akcjach na hasło "ratunek" w sytuacjach zabiegów ratujących życie, urazów wielonarządowych, ofiar wypadków drogowych oraz innych rozpoznań wymagających podania krwi i jej składników w trybie natychmiastowym ze względu na zagrożenie życia pacjentów.

H. S. dołączył do wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. odpis umowy z dnia [...] czerwca 2015 r. o świadczenie usług transportu sanitarnego, zawartej przez niego z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełniania wniosku poprzez nadesłanie szczegółowego uzasadnienia wniosku, które wskazywałoby na konieczność zwiększenia liczby pojazdów uprzywilejowanych przeznaczonych do realizacji umowy z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...].

H. S. uzupełnił wniosek w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., wskazując, że przedmiotowy pojazd został zakupiony w związku z wykonywaniem transportu krwi i materiałów krwiopochodnych z odległych banków krwi. Wskazał też na powiększoną przestrzeń załadunkową pojazdu.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełniania wniosku poprzez podanie marek i numerów rejestracyjnych pojazdów, które przeznaczone są do realizacji umowy zawartej z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...].

H. S. udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., zawierającym żądane zestawienie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu.

Organ wskazał w uzasadnieni decyzji, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy

– Prawo o ruchu drogowym zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Minister zaznaczył także, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych dotyczy to stałego i bezpośredniego wykorzystania pojazdów, nie zaś hipotetycznych sytuacji, które mogą wystąpić w nieokreślonej przyszłości.

Organ wywiódł dalej, że wnioskodawca posiada siedemnaście pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, zatem należało ustalić, czy rzeczywiście zakres realizowanych przez niego zadań uzasadnia wydanie kolejnego zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu.

Minister zaznaczył dalej, że nie każdy transport sanitarny, transport krwi jest związany z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Stwierdził, że mając na uwadze charakter i liczbę zawartych umów (jedna umowa z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]), siedemnaście pojazdów uprzywilejowanych to liczba wystarczająca do realizacji transportów krwi związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Organ administracji za niewystarczający uznał argument strony, że pojazd objęty wnioskiem posiada powiększoną przestrzeń załadunkową. Podobnie ocenił argumentację wnioskodawcy wskazującą na ciągłe używanie posiadanych pojazdów i wzrost ich awaryjności. Stwierdził także, że udział w przetargach na usługi transportu, w których jako jeden z warunków wskazuje się posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu, nie stanowi podstawy do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym.

Minister wskazał ponadto, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu.

H. S. w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Niezależnie od dotychczasowej argumentacji wskazał, że zawarł umowy na transport medyczny, w tym "na ratunek" z Centrum [...]Oddział w [...] oraz [...] sp. z o.o. w [...]. Nadmienił, że obie te umowy przewidują konieczność wykonywania transportu "na ratunek" w bardzo krótkich terminach. Do wniosku dołączył odpisy rzeczonych umów.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].

Organ administracji zwrócił uwagę w uzasadnieniu decyzji, że zezwolenia na używanie pojazdów, jako uprzywilejowanych, są wydawane w ramach uznania administracyjnego. Stwierdził, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., wbrew zarzutom strony, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wywiódł, że strona, uznając stanowisko organu, co do kierunku prowadzenia postępowania w tego typu sprawach, miała możliwość przedstawienia wszelkiej argumentacji i złożenia dokumentów na uzasadnienie swojego stanowiska. Stwierdził, że nie było konieczności zebrania innych dokumentów niż przedstawione przez wnioskodawcę z pismem wszczynającym postępowania oraz pismami z [...] marca i [...] kwietnia 2017 r.

Minister podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...]kwietnia 2017 r., że siedemnaście pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym jest liczbą wystarczającą do realizacji transportów krwi związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Organ administracji nadmienił, że w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H. S. ubocznie zaznaczył, iż posiada jeszcze dwie (poza umową z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]) umowy zawarte z podmiotami leczniczymi na świadczenie usług transportu sanitarnego. Odnosząc się do tej okoliczności, Minister stwierdził, że wnioskodawca obecnie posiada siedemnaście pojazdów uprzywilejowanych, w tym trzynaście wykorzystywanych do realizacji umowy zawartej z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]. Skonstatował, że mając na uwadze charakter i liczbę zawartych umów (trzy umowy zawarte z podmiotami leczniczymi na świadczenie usług transportu sanitarnego), jest to liczba wystarczająca do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Minister zauważył również, że decyzje uznaniowe umożliwiają podmiotom je wydającym możliwość kształtowania, w dopuszczalnym przez obowiązujące przepisy zakresie, polityki administracyjnej w określonych dziedzinach spaw. Stwierdził, że prowadzenie przez H. S. działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem usług w zakresie transportu sanitarnego nie oznacza, że do wykonywania tych usług niezbędne jest korzystanie z nieokreślonej liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym.

H. S., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę, że ilość posiadanych przez wnioskodawcę pojazdów uprzywilejowanych jest wystarczająca w prowadzonej działalności i zaniechanie przez organ administracji czynności zmierzających do rzeczywistego ustalenia przedmiotowej okoliczności;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o

1. uchylenie zaskarżonej decyzji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;

2. zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając w odpowiedzi na skargę argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana również jako K.p.a.), a stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. stanowił art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.; stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji

– dalej powoływana również jako "P.r.d."). Zgodnie z nim pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że z treści powołanego przepisu wynika, iż o uprzywilejowaniu pojazdu w ruchu drogowym minister rozstrzyga w ramach tzw. uznania administracyjnego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1814/12, z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1509/12, z dnia 17 listopada 2008 r. I OSK 1884/07. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak w każdym postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów Kodeksu postpowania administracyjnego (dalej "K.p.a."), tak i w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o uznanie administracyjne, właściwy organ musi kierować się ogólnymi zasadami postępowania. Stosownie do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania jego obowiązkiem jest zatem stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Z kolei art. 107 § 3 K.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia podjętej decyzji z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym bynajmniej nie zwalnia więc organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem faktycznym i prawnym. W związku z tym, że uznanie jest możliwością wyboru konsekwencji prawnej, obowiązki organu administracyjnego, powinny być dopełnione szczególnie starannie. Niewyjaśnienie natomiast wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1301/07, z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. II GSK 118/07, z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 313/06. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 1998 r. sygn. akt II SA 420/98. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 41390).

Stanowisko organu administracji wyrażone w decyzji z dnia [...]czerwca 2017 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie pozwala stwierdzić, że organ wszechstronnie i wyczerpująco rozważył wszystkie okoliczności sprawy istotne dla wydania prawidłowej decyzji na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych powtórzył zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. twierdzenie, że liczba siedemnastu pojazdów uprzywilejowanych, którymi dysponuje skarżący, jest wystarczająca do realizacji zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ administracji w żaden sposób nie odniósł się jednak do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, na które H. S. powołał się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W istocie pominął bowiem całkowicie, że poza umową z Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], którą skarżący dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia, powołał się on na dwie kolejne umowy o świadczenie transportu medycznego: z Centrum [...] Oddział w [...] oraz z [...] sp. z o.o. w [...].

Nieuprawnione jest twierdzenie zawarte na stronie 3 zaskarżonej decyzji, że skarżący "ubocznie" zaznaczył, iż "posiada jeszcze dwie umowy zawarte z podmiotami leczniczymi na świadczenie usług transportu medycznego". H. S. dołączył odpisy obu wskazanych wyżej umów do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i odwołał się do nich "niezależnie" od wcześniej podnoszonej argumentacji.

Zadaniem Ministra było zatem ocenić, czy realizowanie transportów medycznych w oparciu nie o jedną umowę, jak ustalono w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., ale także w oparciu o kolejne dwie umowy, mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a jeśli tak, to czy mogło uzasadniać udzielenie skarżącemu kolejnego zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym. Wobec powołania się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na okoliczność wykonywania transportów w oparciu nie o jedną, lecz trzy umowy, powtórzenie w zaskarżonej decyzji argumentacji zawartej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie pozwala przyjąć, że organ administracji rozważył wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Skoro w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., dysponując w aktach sprawy jedną umową z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], która zobowiązuje skarżącego do podstawienia minimum 13 samochodów (w tym dwóch rezerwowych – do dyspozycji w ciągu 30 minut od telefonicznego powiadomienia), organ administracji stwierdził, że siedemnaście uprzywilejowanych pojazdów to wystarczająca liczba do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, to powinien był przekonująco wyjaśnić, dlaczego ta sama ilość pojazdów jest wystarczająca do wykonywania transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego w oparciu nie o jedną lecz o trzy umowy (z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], z Centrum [...] oraz z [...] sp. z o.o. w [...]).

Należy zwrócić uwagę, że kolejne dwie umowy, przedstawione z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podobnie jak umowa dołączona do wniosku o wydanie zezwolenia, dotyczą transportu krwi (umowa z Centrum [...] także materiałów biologicznych). Każda z tych umów przewiduje wykonywanie transportu (CITO/na ratunek) w ciągu jednej godziny (umowa z Centrum [...]) lub trzydziestu minut (umowa z [...] sp. z o.o.) od chili zgłoszenia, a także wymaga wykonywania transportów pojazdami uprzywilejowanymi w rozumieniu P.r.d.

Minister w żaden sposób nie rozważył tych okoliczności, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że mając na uwadze charakter i liczbę zawartych umów (trzy umowy zawarte z podmiotami leczniczymi na świadczenie usług transportu sanitarnego), siedemnaście pojazdów uprzywilejowanych to liczba wystarczająca do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dokładnie takie samo twierdzenie organ administracji zawarł w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., konstatując, że ta sama liczba pojazdów uprzywilejowanych jest wystarczająca przy uwzględnieniu charakteru i liczby zawartych umów (jednej umowy z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]).

Nie tylko jednak w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaniechał wszechstronnego i wyczerpującego rozważania wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu pierwszej z podjętych decyzji organ wskazał wprawdzie na uwzględnienie charakteru zawartej umowy (z Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]). W istocie jednak charakteru tego nie rozważył. Stwierdził właściwie tylko, że nie każdy transport sanitarny, transport krwi jest związany z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych, oraz że udział w przetargach na usługi transportu, w których jako jeden z warunków wskazuje się posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu, nie stanowi podstawy do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym.

Trzeba natomiast mieć na uwadze, że krew jest szczególnym przedmiotem transportu, nie jest towarem konsumpcyjnym i nie może być zastąpiona innymi substancjami. Działalność mająca za przedmiot transport krwi ma natomiast szczególny charakter, ponieważ od sprawności jej wykonywania najczęściej zależy zdrowie lub życie ludzkie (zob. też wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 205/08 i z dnia 26 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 85/08. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego proste przeliczenie, że posiadanie siedemnastu pojazdów uprzywilejowanych jest wystarczające do realizacji transportów krwi związanych z bezpośrednim ratowaniem życia i zdrowia - nawet przy uwzględnieniu, że skarżący pierwotnie przedstawił tylko jedną umowę o wykonywanie transportu medycznego - nie było wystarczające do stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy do wydania kolejnego zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu.

Oczywiście nie każdy transport krwi musi wiązać się z koniecznością korzystania z udzielonego zezwolenia. Podobnie jednak nie każdy transport wykonywany pojazdami uprzywilejowanym w ruchu drogowym, wymienionymi w art. 53 ust. 1 pkt 1-11 u.r.d., jak pojazdy ratownictwa medycznego, czy Policji, nie za każdym razem musi wiązać się z wykorzystaniem posiadanego uprzywilejowania.

Treść uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym określa art. 53 ust. 2 u.r.d., z którego wynika, że kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności, nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów, zatrzymaniu i postoju oraz do znaków i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy uczestniczy (pkt 1) m.in. (lit. a in principio) w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego.

Powyższe oznacza, że treść przyznanego uprawnienia (uprzywilejowanie pojazdu) nie ma charakteru ogólnego, bezwarunkowego prawa do niestosowania się do przepisów o ruchu pojazdów. Uprawnienie to – jego realizacja – za każdym razem musi wiązać się z jakąś (trwającą przez określony czas) akcją, mającą na celu ochronę określonych (uznanych przez ustawodawcę za wystarczająco istotne) wartości (np. akcją związaną z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego). Prawo do realizacji posiadanego uprzywilejowania ustaje więc za każdym razem, gdy ustaje potrzeba ochrony owych wartości (zob. podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 131/07. Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

O udzieleniu zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu nie decyduje jednak faktyczne używanie pojazdu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1814/12. Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) lecz to, czy jest on używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Sąd w całości podziela prezentowane w judykaturze stanowisko, że chodzi tu o przypadki bezpośrednich, faktycznych działań związanych ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań ewentualnych i hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości (np. powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1814/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1884/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2652/11). Należy zatem ustalić, czy pojazd wskazany we wniosku o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie jest używany w związku z bezpośrednimi, faktycznymi działaniami związanymi z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Jak natomiast wywiedziono powyżej, krew jest szczególnym przedmiotem transportu. Jest elementem niezbędnym w wielu zabiegach medycznych, m.in. w zabiegach ratujących życie, w przypadku których czas dostarczenia tej tkanki niejednokrotnie ma decydujące znaczenia dla skuteczności działań podejmowanych przez personel medyczny. Ten wyjątkowy charakter krwi, jako przedmiotu transportu, nie może pozostać obojętny dla rozważań organu administracji decydującego o ewentualnym zezwoleniu na uprzywilejowanie pojazdu.

Skarżący w złożonym wniosku wskazał natomiast, że świadczy usługę transportową m.in. na hasło "na ratunek", a należące do niego pojazdy biorą udział w akcjach związanych z ratowaniem życia, urazami wielonarządowymi, ratowaniem ofiar wypadków drogowych oraz innych akcjach wymagających podania krwi i jej składników w trybie natychmiastowym. Podał także ilość akcji związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w których brały udział posiadane przez niego pojazdy (2217 w 2016 roku; 401 od [...] stycznia do [...] lutego 2017 r.). Z informacji tych wynika, że w 2016 r. średnia ilość transportów związanych ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego wyniosła niespełna 185 miesięcznie, a w ciągu niespełna dwóch pierwszych miesięcy 2017 roku wyniosła 401, czyli ponad 200 miesięcznie.

Już tylko z tego względu wymagało większej rozwagi i głębszego zastanowienia stwierdzenie, czy siedemnaście uprzywilejowanych pojazdów to wystarczająca liczba do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego wykonywanych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego.

Odniesienia do wskazanych wyżej okoliczności, tj. specyfiki wykonywanego przez skarżącego transportu, wynikającej ze szczególnego charakteru transportowanego towaru, znaczenia tej specyfiki dla stwierdzenia, czy pojazd wnioskowany do uprzywilejowania jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a także podanych przez skarżącego danych o ilości wykonanych transportów w związku z ratowaniem życia lub zdrowia, zabrakło w uzasadnieniu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dlatego Sąd stwierdził, że również ta decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ administracji zobowiązany będzie do dokonania wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie będzie wystarczające powtórzenie w nowo wydanej decyzji, że nie każdy transport sanitarny, transport krwi, jest związany z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych, a pozostawanie do dyspozycji skarżącego siedemnastu pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym jest liczbą wystarczającą do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ administracji zobowiązany będzie przede wszystkim uwzględnić i odnieść się do tego, że skarżący wykonuje transporty krwi i jej składników nie tylko na podstawie umowy z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], ale także na podstawie umów z Centrum [...] oraz z [...]sp. z o.o. w [...]. Organ administracji uwzględni także szczególny charakter wykonywanych transportów (ze względu na przedmiot transportu) oraz rozważy, czy wykazywane przez skarżącego ilości transportów związanych z ratowaniem zdrowia lub życia ludzkiego mogą uzasadniać udzielenie mu zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym kolejnego pojazdu. W razie potrzeby Minister zażąda od H. S. przedstawienia dodatkowych dokumentów, pozwalających na dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym zakresie. Poczynione ustalenia i ich ocena znajdą natomiast odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu nowo wydanej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 kwietnia 2017 r. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej samej ustawy