Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 123/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie określenia straty z działalności gospodarczej za 2009r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

A. M. (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia straty z działalności gospodarczej za 2009r. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

We wniosku skarżąca podniosła, iż w postępowaniu przed organami podatkowymi była reprezentowana przez dwóch pełnomocników: doradcę podatkowego H. P.oraz Z.P.. Wskazała, iż pierwszy z pełnomocników nie był uprawniony do złożenia skargi (ustanowiony został jako pełnomocnik do doręczeń), natomiast drugi nie spełniał kryteriów określonych w art. 35 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a". Tym samym nie miała jakiegokolwiek pełnomocnika, który mógłby ją skutecznie reprezentować. Dodatkowo wskazała, iż od początku września 2016r. zaczęła odczuwać intensywne bóle barku, które doprowadziły do przewlekłych migren i stanów depresyjnych. Powyższe uniemożliwiało normalne funkcjonowanie i podejmowanie racjonalnych decyzji. Dolegliwości chorobowe skutkowały wielokrotnym zgłaszaniem się skarżącej do szpitala. Wyjaśniła, iż intensywność bólu spowodowanego urazem barku i migrenami zmalała począwszy od 8 stycznia 2017r. Do wniosku skarżąca dołączyła kopie trzech zwolnień lekarskich datujących niezdolność do pracy w okresach od 14 października 2016r.do 4 listopada 2016r., od 5 listopada 2016r.do 25 listopada 2016r oraz od 26 listopada 2016r.do 16 grudnia 2016r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, publ. CBOSA).

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., I GZ 232/11, publ. CBOSA). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2009 r., I OZ 996/09, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 989/09, publ. CBOSA).

W ocenie Sądu, w rozpoznawaj sprawie skarżąca nie wykazała przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj., że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Sam bowiem fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., I FZ 381/12, publ. CBOSA). Dla wykazania braku winy w uchybieniu terminu istotne jest uprawdopodobnienie nie tylko faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Z wniosku skarżącej o przywrócenie terminu nie wynika tego rodzaju choroba czy też charakter dolegliwości, który uniemożliwiałby skarżącej złożenie skargi w terminie. Nie wskazuje na to również zwolnienie lekarskie, które na marginesie, potwierdza możliwość poruszania się skarżącej oraz niezdolność do pracy od dnia 14 października 2016r. Skarga nie jest obwarowana tzw. "przymusem adwokackim" i mogła być sporządzona przez samą skarżącą.

Zdaniem Sądu skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby w okresie od dnia 27 września 2016r. do dnia 26 października 2016r. nie była w stanie, osobiście bądź przez pełnomocnika, wnieść skargi do Sądu. W ocenie Sądu, skarżąca nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do wniesienia skargi i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu do złożenia skargi. Nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.