Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1518/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 § 1 w zw. z art. 166b, art. 38 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod zajęcia zabezpieczającego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny") na podstawie decyzji z dnia [...] września 2017 r. wystawił w stosunku do K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Spółka") zarządzenia zabezpieczenia obejmujące przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące III-X, XI/2014, I,III-XII/2015, I-V/2016 r. w łącznej wysokości 592 453 zł należności głównej i należnych odsetek za zwłokę.

Zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2017 r. NUS dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu podatku VAT.

Ponadto w toku czynności zabezpieczających Organ egzekucyjny dokonał w dniu 15 listopada 2017 r. próby zabezpieczenia na ruchomości należącej do Strony oraz zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2017 r. dokonał zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A., jednakże z uwagi na brak środków na rachunku bankowym Spółki zabezpieczenie nie mogło zostać dokonane.

Następnie Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 16 listopada 2017 r. podjął próbę zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w R. S.A. jednakże z uwagi na brak środków na rachunku bankowym Spółki zabezpieczenie nie mogło zostać dokonane.

W dniu 23 października 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek z dnia 20 października 2017 r. o niepodejmowanie czynności zabezpieczających do czasu rozpatrzenia odwołań od przedmiotowych decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania czynności zabezpieczających. Nie zgadzając się z przedmiotowym rozstrzygnięciem Strona pismem z dnia 22 listopada 2017 r. złożyła zażalenie, które Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy.

Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. Pan P. Z., prowadzący działalność gospodarczą K. z siedzibą w miejscowości W. [...], [...] K., wniósł o zwolnienie spod zajęcia środków pieniężnych w wysokości 11 193 zł, które omyłkowo zostały wpłacone przez jego kontrahenta z tytułu faktury VAT na rachunek bankowy K. Sp. z o. o. zamiast na rachunek K. Wnioskodawca wniósł o umożliwienie zarządowi K. Sp. z o. o. dokonania przelewu zwrotnego tych środków na rachunek bankowy kontrahenta.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia spod zajęcia wnioskowanej kwoty z uwagi na złożenie wniosku przez osobę, która w sprawie nie jest stroną ani nie działa jako przedstawiciel lub pełnomocnik, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych.

Następnie pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. P.Z. reprezentujący Spółkę złożył wniosek o zwolnienie spod zajęcia środków pieniężnych w wysokości 11 193 zł, które omyłkowo zostały wpłacone przez jego kontrahenta z tytułu faktury VAT na rachunek bankowy Strony zamiast na rachunek K.. Strona wniosła o umożliwienie zarządowi Strony dokonania przelewu zwrotnego tych środków na rachunek bankowy kontrahenta oraz przywołała te same okoliczności, które uprzednio zawarł P.Z. we wniosku o zwolnienie spod zajęcia z dnia 20 grudnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. NUS odmówił zwolnienia spod zajęcia zabezpieczającego kwoty w wysokości 11 193 zł znajdującej się na rachunku bankowym w Banku [...] S.A. W uzasadnieniu Organ egzekucyjny wskazał, że Strona we wniosku nie wskazała innych składników majątkowych, które mogłyby stanowić zabezpieczenie należności wynikających z przedmiotowych zarządzeń zabezpieczenia. Przy braku natomiast innych składników majątkowych Spółki Organ egzekucyjny uznał, że zwolnienie spod zabezpieczenia kwoty 11 193 zł doprowadziłoby do całkowitego braku zabezpieczenia należności pieniężnych wynikających z zarządzeń zabezpieczenia. Dodatkowa Organ egzekucyjny stwierdził, że nie została również spełniona przesłanka zaistnienia ważnego interesu przemawiającego za przychyleniem się do złożonego wniosku.

Na powyższe postanowienie Strona złożyła zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej postanowienia był art. 13 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej "u.p.o.l.").

Dalej stwierdzono, że zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia dwóch przesłanek, tj. zobowiązany musi złożyć wniosek w sprawie zwolnienia spod egzekucji oraz w sprawie musi wystąpić ważny interes zobowiązanego. Podkreślono, że bezspornym jest więc, iż brak jednego z ww. elementów powoduje, że brak jest podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia przez Organ egzekucyjny w przedmiocie wniosku zobowiązanego o zwolnienie określonych składników majątku z egzekucji.

DIAS stwierdził, że pierwsza przesłanka w niniejszej sprawie została spełniona.

Odnotowano, że kolejnym obligatoryjnym warunkiem jest ważny interes zobowiązanego. Wyjaśniono, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy a o istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego jest na tyle pojemne, że pozwala objąć swym zakresem wszelkie okoliczności mające wpływ na dokonanie prawnej kategoryzacji sytuacji zobowiązanego.

Dalej DIAS zaakcentował, że zwolnienie z egzekucji określonego składnika majątkowego ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "może". Oznacza to, że Organ egzekucyjny orzeka w ramach uznania administracyjnego, które przejawia się m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku. Zaznaczono, że nawet łączne spełnienie wyżej wymienionych przesłanek nie oznacza, że organ egzekucyjny jest zobowiązany zwolnić określony składnik majątkowy spod egzekucji.

Zdaniem DIAS w przedmiotowej sprawie NUS nie wyrażając zgody na zwolnienie spod egzekucji zabezpieczonych środków na rachunku bankowym wystarczająco umotywował swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stwierdzono, że Organ egzekucyjny odniósł się do przesłanki ważnego interesu, zauważając że wskazanie przez P. Z., prezesa zarządu Spółki środki finansowe w kwocie 11 193 zł znajdujące się na rachunku bankowym w Banku [...] S.A. stanowią należność dla K. P. Z. nie stanowi ważnego interesu przemawiającego za przychyleniem się do złożonego wniosku. Powtórzono, że Organ egzekucyjny wskazał, że składając wniosek o zwolnienie określonego składnika majątkowego spod egzekucji zobowiązany powinien wskazać inny składnik majątkowy, do którego można skierować zabezpieczenie, a Spółka takiego składnika nie wskazała.

Organ odwoławczy odnotował również, że w wniesionym zażaleniu nie wskazała żadnych przepisów u.p.e.a., czy też ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "K.p.a."), których naruszenia dopuścił się Organ egzekucyjny, za to podniosła, że działanie NUS były bezprawne i powinno zostać uchylone ponieważ Organ egzekucyjny dokonał zajęcia kwoty nienależnej zobowiązanemu, a należnej bezspornie osobie trzeciej i wniosek nie dotyczy zwolnienia spod zajęcia składnika majątku Spółki ale środków należnych osobie trzeciej.

Odnosząc się do powyższej argumentacji DIAS wyjaśnił, że wskazane przez Stronę argumenty nie mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu dotyczącym zwolnienia spod egzekucji określonych składników majątkowych należących do zobowiązanego. Organ odwoławczy wskazał, że właściwe w niniejszej sprawie byłoby wystąpienie z żądaniem przewidzianym w art. 38 § 1 u.p.e.a.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do Sądu zarzucając jej naruszenie:

- art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."), poprzez jego niezastosowanie przez organ podatkowy oraz organ wyższego stopnia i w konsekwencji nie poinformowanie strony o przysługujących jej prawach przez co organy naruszyły zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasadę informowania, zwłaszcza ,że P.Z. był reprezentantem Strony oraz osobą trzecią w rozumieniu art 38 § 1 u.p.e.a.;

- art. 38 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, tym bardziej biorąc pod uwagę fakt, że NUS jest organem uprawnionym do rozstrzygania zarówno wniosków i zażaleń na postanowienia wydane na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., jak również rozpatrzenia wniosku osoby trzeciej na podstawie art. 38 § 1 u.p.e.a.;

- art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że nie zachodzi ważny interes Skarżącej i przyjęcie, że omyłkowo wniesione środki na rachunek Spółki a należące do P. Z., nie powinny zostać zwrócone na rachunek bankowy Jakość B. Sp. z o.o.;

- art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie błędnych wniosków i ustaleń w treści uzasadnienia postanowienia DIAS z dnia [...] kwietnia 2018 r. i NUS z dnia [...] lutego 2018 r. oraz niepodjęcie przez DIAS wszelkich niezbędnych działań celem ustalenia stanu faktycznego sprawy;

- art. 187 O.p., poprzez niepodjęcie przez DIAS wszelkich niezbędnych działań celem ustalenia stanu faktycznego sprawy i niedokonanie własnych niezależnych ustaleń w sprawie;

- art. 2a O.p., poprzez niezastosowanie fundamentalnej zasady prawa podatkowego, obowiązującej od 1 stycznia 2016 r. pod nazwą in dubio pro tributario ( wszelkie wątpliwości tłumaczy się na korzyść podatnika).

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).

Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia spod zajęcia zabezpieczającego kwoty 11.193 zł (na rachunku bankowym w Banku [...] S.A.) odpowiada prawu.

Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Naczelnika US w O. który nie wyraził zgody na zwolnienie spod egzekucji środków pieniężnych w określonej kwocie (11.193 zł) z rachunku bankowego, zabezpieczonego na podstawie zajęcia zabezpieczającego dokonanego zawiadomieniem z dnia 15.11.2017r.

Podstawę prawną wydanych w rozpoznawanej sprawie postanowień DIAS i NUS, podlegających kontroli Sądu administracyjnego, stanowił art. 13 § 1 w związku z art. 166 b u.p.e.a. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela, zaś drugi z powołanych przepisów odsyła w zakresie postępowania zabezpieczającego do przepisów ogólnych u.p.e.a.

Z przepisu art. 13 § 1 u.p.e.a. wynika, że zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia dwóch przesłanek:

a) zobowiązany musi złożyć wniosek, oraz

b) za zwolnieniem spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego musi przemawiać jego ważny interes.

Taka konstrukcja wskazanego przepisu upoważnia do wniosku, że przepis ten ma na celu zarówno ochronę interesów zobowiązanego, jak również i wierzyciela.

Bezspornym jest więc, iż brak jednego z w/w elementów powoduje, że brak jest podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny w przedmiocie wniosku zobowiązanego o zwolnienie określonych składników majątku z egzekucji.

Ponadto, z przepisu wynika, że organ egzekucyjny rozpatrując wniosek o zwolnienie spod egzekucji określonego składnika majątkowego, działa w ramach uznania administracyjnego, które przejawia się, m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku, a zatem organ egzekucyjny ma więc prawo odmówić ww. zwolnienia.

Zastosowanie instytucji zwolnienia spod egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy możliwe jest prowadzenie egzekucji administracyjnej z innego składnika majątku zobowiązanego. Dlatego przyjmuje się, że wnosząc o zwolnienie z egzekucji, zobowiązany powinien wykazać nie tylko argumenty przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem takiego wniosku, ale też wykazać, że prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności jest możliwe z jego innych składników majątkowych

Jak podkreśla się w doktrynie, przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. służy poszanowaniu interesów zobowiązanego i może być traktowany jako część szeroko pojmowanej zasady poszanowania minimum egzystencji (por. Z. Leoński Administracyjne postępowanie egzekucyjne. Problemy węzłowe, Poznań 2003r., s. 80).

Odnosząc przedstawione ramy prawne postępowania do realiów sprawy, Sąd stwierdza, że wnioskiem z dnia 24.01.2018 r. Spółka z o. o. K. wystąpiła o zwolnienie środków omyłkowo wpłaconych na rachunek Spółki. Spełniła zatem pierwszy wymagany warunek. Kolejnym obligatoryjnym warunkiem jest ważny interes zobowiązanego, który podlega ocenie organów.

Dokonując oceny przesłanki ważnego interesu, Organy podkreśliły, że wskazane we wniosku przez Prezesa zarządu K. Sp. z o. o. - P. Z. środki finansowe w kwocie 11.193.00 zł znajdujące się na rachunku bankowym w Banku [...] S. A., stanowią należność dla podmiotu K. oraz, że Skarżąca Spółka składając wniosek o zwolnienie określonego składnika majątkowego spod egzekucji zobowiązanego powinna wskazać inny składnik majątkowy, do którego można skierować zabezpieczenie, lecz Skarżąca Spółka takiego składnika nie wskazała.

Zarówno w zażaleniu z dnia 07.03.2018 r., jak i w skardze Skarżąca Spółka podnosi, że działanie organu jest bezprawne i powinno zostać uchylone ponieważ organ egzekucyjny dokonał zajęcia kwoty nienależnej zobowiązanemu, a należnej bezspornie osobie trzeciej i wniosek nie dotyczy zwolnienia spod zajęcia składnika majątku Spółki, ale środków należnych osobie trzeciej.

Sąd wyjaśnia, że wskazane argumenty nie mogą być jednak przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu dotyczącym zwolnienia spod egzekucji określonych składników majątkowych należących do Zobowiązanego albowiem instytucja zwolnienia spod egzekucji określona w omówionym na wstępie art. 13 ustawy egzekucyjnej dotyczyć może wyłącznie składników majątkowych należących do zobowiązanego.

Zwolnić z egzekucji można bowiem tylko to, co jej podlega. W toku postępowania o zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych zobowiązanego nie rozstrzyga się zatem wątpliwości co do tego, czy dany składnik podlega egzekucji, czy nie podlega, bo jest spod niej zwolniony z mocy prawa, albo należy do osoby trzeciej. Prowadziłoby to bowiem do paradoksalnej sytuacji, w której pozytywne rozstrzygnięcie o niepodleganiu egzekucji zależałoby od zgody wierzyciela. Ponadto, jak już zauważono wcześniej, instytucja zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego należącego do zobowiązanego ma chronić interesy tego zobowiązanego i służy zmniejszeniu uciążliwości prowadzonej egzekucji, a nie dochodzeniu praw osoby trzeciej.

Dlatego też, jak słusznie podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, skierowanie środka egzekucyjnego do rzeczy lub prawa majątkowego, które nie powinny być nią objęte musi być zwalczane w zupełnie innym trybie. W sytuacji natomiast gdy dana czynność egzekucyjna została skierowana do rzeczy lub prawa majątkowego, w stosunku do którego prawa rości sobie podmiot trzeci - nie będący zobowiązanym- ma prawo, zgodnie z treścią art. 38 § 1 u.p.e.a. - wystąpić do organu egzekucyjnego, w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa, z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. W żadnym razie nie jest możliwe zwalczanie takiej sytuacji w drodze instytucji określonej w art. 13 § 1 u.p.e.a. (por. dla przykładu prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 06.12.2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1452/13 – opubl. na stronach: www.cbois.nsa.gov.pl)

Inaczej mówiąc, w sytuacji gdy dana czynność egzekucyjna została skierowana do rzeczy lub prawa majątkowego, w stosunku do którego prawa rości sobie podmiot trzeci - nie będący zobowiązanym – ma prawo na podstawie wskazanego przepisu art.. 38 § 1 u.p.e.a. wystąpić do organu egzekucyjnego z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania w celu ochrony interesów osoby trzeciej.

Sąd zauważa, że w przedmiotowej skardze Skarżąca Spółka podniosła naruszenie art. 38 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie zarówno w przypadku zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...].04.2018 r. nr [...], jak również w sprawie wniosku złożonego przez P. Z. z dnia 20.12.2017 r. w sprawie zwolnienia środków pieniężnych omyłkowo wpłaconych na rachunek K. Sp. z o. o. a nie K. spod zajęcia zabezpieczającego, a należnych bezspornie osobie trzeciej.

Z akt sprawy wynika także, że sprawa wszczęta wnioskiem P. Z. z dnia 20.12.2017 r. o zwolnienie środków pieniężnych omyłkowo wpłaconych na rachunek bankowy K. Sp. z o. o. zajęty w postępowaniu zabezpieczającym została rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem z dnia [...].01.2018 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., na które nie zostało wniesione zażalenie, wobec czego bezprzedmiotowe jest podnoszenie argumentów dotyczących sprawy zakończonej w administracyjnym toku instancji na etapie przedmiotowej skargi.

Dlatego też, wbrew twierdzeniom skargi, zarówno organ administracyjny pierwszej instancji, jak też drugiej instancji w sposób należyty, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy oraz obowiązujących i wiążących się z rozpatrywanym zagadnieniem prawnym przepisów prawnych, prawidłowo rozstrzygnęły wniosek Skarżącej, odmawiając zwolnienia spod egzekucji określonego składnika majątkowego – wierzytelności z rachunku bankowego.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że Skarżącej Spółce szczegółowo wyjaśniono również przebieg postępowania oraz zasady dotyczące zwolnienia środków pieniężnych zajętych w postępowaniu zabezpieczającym, a także j wskazano na możliwość ochrony interesów osoby trzeciej w postępowaniu zabezpieczającym poprzez instytucję żądania wyłączenia spod egzekucji przysługującą podmiotowi niebędącemu Zobowiązanym, co realizuje także zasadę informowania uczestników postępowania oraz zaufania do organów podatkowych określoną w art. 121 O.p.

Reasumując dotychczasowe rozważania oraz ustalenia, ponieważ organy nie dopuściły się naruszenia wskazanych przez Skarżącą Spółkę przepisów prawa oraz zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako bezpodstawną.