Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 287/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżący: J.G. i J.G., na drukach urzędowych formularzy wystąpili i przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z ich treści wynika, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 120 m2. W skład ich majątku wchodzi również lokal mieszkalny o pow. 38 m2, który jest obecnie wynajmowany, co przynosi dochód rzędu 200 zł miesięcznie. J. G. posiada oszczędności pieniężne w wysokości 5.000 zł oraz papiery wartościowe o wartości nominalnej około 20.000 zł, natomiast J. G. posiada oszczędności w wysokości 15.000 zł. Źródłem utrzymania się wnioskodawców jest świadczenie przedemerytalne J. G. w wysokości 880 zł, czynsz za wspomniany lokal mieszkalny w wysokości 200 zł, świadczenie przedemerytalne J. G. w wysokości 998 zł oraz jej wynagrodzenie za pracę w wymiarze 3/8 etatu w wysokości 460 zł. Skarżący zadeklarowali, że nie posiadają żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.

W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania sądowego jest wpis od skargi, który zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 500 zł.

Z podanych przez skarżących informacji wynika, że po pierwsze dysponują oni stałym źródłem dochodu w wysokości około 2500 zł brutto miesięcznie. Już ten fakt, bez podania szczegółowych informacji na temat ewentualnych, ponadprzeciętnych istotnych wydatków miesięcznych (np. na leczenie lub rehabilitację) przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym wnioskodawców. Jednakże zasadniczym powodem odmowy przyznania prawa pomocy jest fakt, iż skarżący razem dysponują oszczędnościami w łącznej wysokości 20.000 zł, zaś J. G. posiada oprócz tego papiery wartościowe o szacowanej wartości 20.000 zł. Ta okoliczność wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy, albowiem wnioskodawcy są w stanie ponieść koszty postępowania sądowego, bez uszczerbku w swoim majątku. Koszty te nie są bowiem na tyle wysokie, aby w znaczący sposób uszczupliły posiadane przez nich zasoby pieniężne, co oznacza, że nie sposób przyjąć, iż spełnione zostały warunki opisane w hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.