Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 716/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36a
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145, art. 154, art. 155, art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia [...] 2011r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] zmieniającą pozwolenie na budowę budynku chlewni na działce nr ew. [...] w K. wydane dnia [...] 2007 r. nr [...] ([...]).

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] ([...]) Starosta L., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1, ze zm. - dalej: Prawo budowlane) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B. pozwolenie na budowę budynku chlewni na działce położonej w K. nr ewidencyjny [...].

Dnia 18 stycznia 2011 r. A. B., działając w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego wystąpił o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie lokalizacji budynku chlewni poprzez zwiększenie odległości od granicy z sąsiadem z 5 do 8 metrów. Do wniosku załączył projekt zamienny.

Dnia [...] 2011 r. Starosta L., działając na podstawie art. 36a Prawa budowlanego oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej: K.p.a.) zmienił pozwolenie na budowę w ten sposób, że: po słowach określających inwestycję: "według projektu budowlanego oznaczonego numerami od 1 do xxxx sporządzonego przez inż. M. Ł. - uprawnienia nr [...] w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, wpisany na listę WOIIB pod nr [...]" dodał: "z uwzględnieniem zmiany zawartej w projekcie budowlanym zamiennym opracowanym w styczniu 2011 r. przez tego samego projektanta, a dotyczącej zagospodarowania działki". Jednocześnie organ zaznaczył, że pozostałe elementy i warunki decyzji z dnia [...] 2007 r. pozostały bez zmian.

Odwołanie od decyzji złożyła Z. Ł. zarzucając naruszenie:

1. art. 9 oraz art. 10 K.p.a. w zw. z art. 106 § 2 K.p.a. poprzez uniemożliwienie jej czynnego udziału w zakresie uzgodnienia, jakie dokonał Wójt Gminy K. na wniosek Starosty L. wystosowany pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. nr [...], w kwestii konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2. naruszenie art. 106 § 5 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, że uzgodnienie budowy przedsięwzięcia w zakresie potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało dokonane przez Wójta Gminy K. jedynie pismem (z dnia [...] 2010 r. nr [...]) i bez zachowania wymaganej formy postanowienia;

3. naruszenie art. 101 K.p.a. poprzez wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę pomimo, że skarżąca uprzednio wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2010 r. (stwierdzającej z kolei - w wyniku wznowienia postępowania - wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa) oraz poprzez nie rozpoznanie przed wydaniem decyzji jej żądania o zawieszenie postępowania;

4. naruszenie art. 162 § 2 K.p.a. poprzez zmianę pozwolenia na budowę bez uprzedniego rozpoznania uwag skarżącej dotyczących kwestii jego wygaśnięcia, a zwłaszcza nie wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy wygaśnięcia decyzji nr [...].

W uzasadnieniu odwołania Z. Ł. zauważyła też, że w decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę zbagatelizowano dostrzeżoną już w wyroku o sygn. akt II SA/Po 225/09 kwestię zgodności inwestycji z planem miejscowym. Podniosła także, że dane dotyczące wielkości produkcji podane w projekcie budowlanym zmierzają do ominięcia konieczności sporządzenia raportu środowiskowego dla przedsięwzięcia. Jej zdaniem - wbrew oświadczeniom inwestora - projektowany budynek chlewni w rzeczywistości doprowadzi do zwiększenia, a nie zmniejszenia możliwości produkcyjnych gospodarstwa. Na poparcie swojego stanowiska wskazała, że w 2005 r. Państwo B. wystąpili z wnioskiem o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację chlewni o podobnych wymiarach oraz takim samym wskaźniku 38,5 DJP i wtedy został nałożony przez organ obowiązek sporządzenia raportu dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Ostatecznie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wydano z uwagi na cofnięcie przez inwestora wniosku. Zbiegło się to jednak ze zmianą wniosku o pozwolenie na budowę, w którym przedsięwzięcie "dostosowano" do wymogów, według których nie wymaga ono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca zaznaczyła nadto, iż w gospodarstwie Państwa B. istnieją już inne chlewnie, stąd należało zsumować parametry wszystkich obiektów, co spowodowałoby, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem zaliczone zostałoby do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wojewoda Wielkopolski wskazał w pierwszej kolejności, że dnia [...] 2007 r. Starosta L. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na inwestycję obejmującą budynek chlewni na działce nr [...] w K.. Po wznowieniu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia tej decyzji, o co wnosiła Z. Ł.. Dnia [...] 2009 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] 2008 r., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 września 2009 r. uchylił obie decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym. Dnia [...] 2010 r. Starosta L. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji nr [...]. Dnia [...] 2011 r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynął wniosek A. B. o zmianę pozwolenia na budowę, a decyzją z dnia [...] 2011 r. Starosta L. zmienił pozwolenie na budowę. Wskazując na tak ustalony stan faktyczny Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji art. 32-35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio. Stąd przed wydaniem pozwolenia organ sprawdza m.in. zgodność przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami i kompletność projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Następnie Wojewoda stwierdził, iż inwestycja nie przekracza minimalnych odległości pomiędzy obiektami wyznaczonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Jednocześnie nie znalazł innych przepisów materialnego prawa administracyjnego mogących powodować ograniczenie zagospodarowania innych działek niż działka, na której planowana jest inwestycja. Wojewoda uznał też, że projekt nie narusza obowiązującego planu miejscowego - uchwały Rady Gminy Krzemieniewo nr XXXI/159/02. Inwestycja zlokalizowana jest na obszarze jednostki planu oznaczonej jako MU, gdzie funkcją podstawową ma być budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne oraz zagrodowe. Chlewnia, o jakiej budowę wystąpił inwestor mieści się w pojęciu budownictwa zagrodowego, które jest zdefiniowane w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy nie uznał też zarzutów Z. Ł. dotyczących konieczności sporządzenia w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.. U. Z 2004 r. nr 257, poz. 2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko takie jak chów lub hodowla zwierząt w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Zauważył, że z projektu wynika, iż przeciętna obsada inwentarza w budynkach chlewni po realizacji zamierzenia inwestycyjnego wynosić będzie 437 sztuk, co daje 39,38 DJP.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących uzgodnienia dokonanego pomiędzy Starostą L. a Wójtem Gminy w sprawie koniczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia Wojewoda uznał, że kwestia ta nie ma znaczenia, gdyż uzgodnienie to nastąpiło w innym postępowaniu - postępowaniu wznowieniowym, które nie dotyczy zmiany pozwolenia na budowę. Nadmienił przy tym też, że nie ma przepisów, które w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagałyby uzgadniania przesłanek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W skardze Z. Ł., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zarzuciła naruszenie art. 9 art. 10 K.p.a., art. 77 w zw. z art. 106 § 2 K.p.a., art. 101 K.p.a., art. 162 § 2 K.p.a., art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 53 Prawa ochrony środowiska oraz § 3 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływanie na środowisko, art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumentację zawartą już w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do kwestii porządkowych dodał natomiast, że akta Starosty L. zostały przesłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z odwołaniem od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] 2010 r., znak [...] (stwierdzającej w postępowaniu wznowieniowym wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty L. z dnia [...] 2007 r., nr [...]). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w dniu [...] 2011 r. zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] 2010 r.

Wraz z pismem z dnia 6 września 2011 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski przesłał akta sprawy pierwszej instancji jednocześnie dołączając informację, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. nr [...] nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 12 akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2012 r. Sąd zwrócił się do Starosty L. o wyjaśnienie czy w stosunku do decyzji z dnia [...] 2007 r. nr [...] toczy się postępowanie wznowieniowe, a jeśli tak, to na jakim jest etapie.

Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. nr [...] Starosta L. poinformował, że prowadził postępowanie wznowieniowe z wniosku Z. Ł. z dnia 12 października 2008 r. "zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2009 r." oraz wszczął postępowanie administracyjne w dniu 10 grudnia 2009 r. "zakończone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły odnieść skutek.

Rację ma Z. Ł., iż rozstrzyganie o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007 r. nr [...] udzielonego A. B. dotyczącego budynku chlewni na działce nr ew. [...] w K. było przedwczesne.

W odwołaniu (zarzut nr 3, s. 8) skarżąca podkreśliła, że pismem z dnia 28 lutego 2011 r. wystąpiła do Wojewody Wielkopolskiego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] i domagała się z tego powodu zawieszenia postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę.

Tymczasem Wojewoda Wielkopolski całkowicie zbagatelizował powyższą kwestię - w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2011 r. nie odniósł się do niej ani słowem. W zakresie ustaleń faktycznych (s. 2 uzasadnienia decyzji) ograniczył się tylko do wskazania, że Starosta L. dnia [...] 2010 r. stwierdził wydanie pozwolenia na budowę nr [...] z naruszeniem prawa. Nie odnotował natomiast faktu (znanego organowi z urzędu), że postępowanie dotyczące ważności decyzji z [...] 2010 r. toczyło się nadal przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (w wyniku zaskarżenia przez Z. Ł. decyzji Wojewody Wielkopolskiego o odmowie stwierdzenia jej nieważności).

Fakt złożenia przez Z. Ł. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] wymagał, co najmniej, zajęcia stanowiska przez Wojewodę i rozważenia jego znaczenia z punktu widzenia dopuszczalności zmiany istniejącego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Decyzja objęta postępowaniem nieważnościowym wieńczyła bowiem postępowanie wznowieniowe od decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007 r. nr [...], a jej wyeliminowanie z obrotu mogło oznaczać ponowne otwarcie tego postępowania.

Zasadność zarzutów Z. Ł., co do przedwczesności orzekania o zmianie pozwolenia na budowę, znalazła potwierdzenie w orzeczeniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. nr [...], w którym organ ten uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] 2010 r. i stwierdził nieważność tej decyzji. Wyeliminowanie z obrotu rozstrzygnięcia Starosty L. oznaczało bowiem otwarcie na nowo wszczętego już wcześniej postępowania wznowieniowego w sprawie pozwolenia na budowę nr [...]. Zaktualizował się też obowiązek wykonania wskazań zawartych w wyroku z dnia 1 września 2009 r. o sygn. akt II SA/Po 225/09, który dotyczył właśnie tego postępowania.

W tym stanie rzeczy nie budziło wątpliwości Sądu orzekającego w tej sprawie, że decyzja z dnia [...] 2011 r. nr [...] oraz utrzymując ją w mocy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r. nr [...] w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nr [...] w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego nie mogą się ostać w obrocie, gdyż dotyczą zmiany orzeczenia objętego kontrolą w trybie wznowieniowym.

Na tle przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego utrwalił się pogląd, co do funkcji poszczególnych trybów nadzwyczajnych, a w konsekwencji i co do tego w jakiej kolejności powinny być stosowane, gdy następuje zbieg przesłanek do wszczęcia dwóch albo więcej z nich w stosunku do jednej decyzji. Przyjmuje się - co zresztą wprost wynika z przepisów Kodeksu - że tryby wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 i nast. K.p.a. oraz art. 156 i nast. K.p.a.) służą usunięciu wad kwalifikowanych decyzji; z kolei tryby zmiany i uchylenia decyzji określone w art. 154 i 155 K.p.a. dotyczą wzruszalności decyzji prawidłowych albo dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Postępowania nadzwyczajne są niekonkurencyjne, co oznacza, że nie można stosować ich zmiennie w oparciu o te same okoliczności, np. konwalidować kwalifikowanych naruszeń poprzez zmianę lub uchylenie decyzji (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 591 i 591 oraz powołany tam wyrok z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1789/07, publ. ONSAiWSA 209, Nr 6, poz. 117). Oznacza to też, iż w przypadku wystąpienia wad kwalifikowanych uzasadniających wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji (co może przesądzać o treści rozstrzygnięcia albo nawet dla jego istnieniu w obrocie prawnym), w pierwszej kolejności należy zakończyć te postępowania, a dopiero w następnej kolejności rozpoznać ewentualny wniosek o zmianę decyzji (zob.: wyrok z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 663/07, wyrok z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 18/09 oraz wyrok z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1151/09, wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1184/11 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przestawione wyżej uwagi mogą mieć również zastosowanie do relacji zachodzącej pomiędzy postępowaniami wznowieniowym i dotyczącym stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę a szczególnym postępowaniem określonym w art. 36a Prawa budowlanego (o zmianę pozwolenia). W orzecznictwie i doktrynie jest zgoda co do tego, że postępowaniu nadzwyczajnemu, mającemu na celu podważenie ostatecznej decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości (art. 145, 156 K.p.a.) należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do innych trybów postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa materialnego, mogących doprowadzić również do uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej bez wykazywania jej wadliwości (art. 36a Prawa budowlanego). Z wyeliminowaniem ostatecznej decyzji z obrotu w drodze wznowienia postępowania wiążą się bowiem również dalej idące skutki prawne między innymi w postaci możliwości zgłaszania przez strony roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 153 § 1 K.p.a. (zob. wyrok z dnia 31 lipca 2002 r., II SA/Gd 441/00 publ.: w ONSA 2003 Nr 4, poz. 134, a także w OSP 2004 Nr 2, poz. 14 z aprobującą glosą W. Chróścielewskiego i A. Korzeniowskiej oraz wyrok z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 12/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl; takie stanowisko zajmuje też J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. NiewiadomskiPrawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2006, s. 441).

Sąd wskazuje też, że zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 (a więc dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę) stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Ocena zgodności z prawem dotyczy jedynie elementu inwestycji, jaki podlega zmianie (w tej sprawie jest to odsunięcie przesunięcie budynku od granicy o 3 metry). Nie oznacza to jednak, że ocena ta może być jednak dokonywana w warunkach istnienia dalej idących wątpliwości prawnych co do kształtu całego przedsięwzięcia, zwłaszcza gdy w stosunku do zmienianego pozwolenia toczy się już postępowanie nadzwyczajne.

W tym miejscu Sąd zwraca także uwagę Staroście L., że wbrew informacji zawartej w piśmie z dnia 13 stycznia 2012 r. nie można twierdzić, że postępowanie administracyjnego wszczęte w dniu 10 grudnia 2009 r. (postępowanie wznowieniowe po wyroku II SA/Po 225/09) "zakończyło się decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r.". Z akt wynika, że jest wręcz przeciwnie - wyeliminowano z obrotu decyzję wieńczącą postępowanie wznowieniowe, co oznacza, że Starosta ponownie stoi przed obowiązkiem rozpoznania sprawy o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] 2007 r. nr [...] i to z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku II SA/Po 225/09. W takich warunkach dokonywanie zmiany pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego byłoby zdecydowanie przedwczesne. Mając to wszystko na uwadze Starosta L. powinien zawiesić postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę z dnia [...] 2007 r. nr [...] do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wznowieniowego dotyczącego tego pozwolenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Sąd stwierdza, że nie mogą być one uwzględnione w tej sprawie. Zasadność zarzutów Z. Ł. dotyczących generalnej zgodność inwestycji z planem miejscowym oraz ewentualnego przesądzenia obowiązku uzyskania dla całego projektowanego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) powinna być rozpoznana w toku postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007 r. nr [...]. Tamtego postępowania dotyczą również wskazania zawarte w wyroku z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt II SA/Po 225/09 (zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Także w sprawie wznowieniowej organ powinien zająć stanowisko co do uwag skarżącej odnoszących się do pisma Wójta Gminy K. z dnia [...] 2010 r. nr [...].

Wobec uchylenia decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wymienionych przyczyn zbędne stało się rozpoznawanie zarzutu naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. dotyczącego wygaśnięcia decyzji (skarżąca najprawdopodobniej omyłkowo powołuje art. 162 § 2 K.p.a. odnoszący się do uchylenia decyzji). W tym miejscu Sąd zaznacza jedynie, że przed ponownym rozpoznaniem wniosku o zmianę pozwolenia na budowę nr [...] (jeżeli pozwolenie to nie zostanie ostatecznie wzruszone w trybie wznowienia postępowania) organ powinien zweryfikować czy nie zaktualizowały się przesłanki do wygaśnięcia decyzji z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z wymienionych wyżej powodów, Sąd - na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji. O wykonalności decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.