Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SO/Wa 7/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na rozstrzygnięcie Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 lipca 2008 r. (zatytułowanym "prośba") J. K. wniósł skargę na rozstrzygnięcie Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie". Kolejnym pismem z dnia 31 lipca 2008 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270] zwanej dalej p.p.s.a prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy dla każdego prawnika z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia SN z 18 stycznia 1966 r., I CZ 124/65 i z 8 października 1984 r., II CZ 112/84 ). Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz , Warszawa 2004, s. 321; por. też orzeczenie SN z 19 marca 1947 r., C.III. 149/47, OSN 1948, nr 1, poz. 12 i postanowienie SN z 8 września 1970 r., II CZ 115/70, OSNCP 1971, nr 6, poz. 104).

Stosownie do treści przepisów art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 13 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej. Z uwagi na fakt, że Fundacja Polsko-Niemieckie Pojednanie nie jest organem administracji publicznej jej decyzje nie podlegają kontroli Sądu Administracyjnego. Przedmiotowa sprawa nie jest sprawą sądowoadministracyjną w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Działalność Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie nie podlega zaś kontroli sądu administracyjnego.

Na marginesie wskazać należy, iż dotychczasowe stanowisko orzecznictwa w zakresie dopuszczalności drogi sądowej w sprawach dotyczących "decyzji" Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie w postępowaniu przed Sądami powszechnymi, na skutek pytania Rzecznika Praw Obywatelskich, ostatecznie sprecyzowane zostało uchwałą Sądu Najwyższego orzekającego w 7 osobowym składzie z dnia 27 czerwca 2007 r. (III CZP 152/06). W orzeczeniu tym SN uznał, iż dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie, której powód - ze względu na niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie Fundacji "Polsko - Niemieckie Pojednanie" - dochodzi świadczenia pieniężnego z tytułu represji nazistowskich.

W związku z powyższym skarga na rozstrzygnięcie Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" jest oczywiście bezzasadna i wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim wypadku nie podlega merytorycznej ocenie.

W tej sytuacji na podstawie art. 247 ww. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.