Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 957/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 września 2016 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący M. C. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 3.135 zł.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz nadesłanych przez niego dokumentów referendarz sądowy ustalił, co następuje:

skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, na utrzymaniu małżonków pozostają dwie małoletnie córki, w jego małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej. Skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 68 m2, którego wartość oszacował na kwotę 350.000 zł oraz jest współwłaścicielem (wraz z małżonką) mieszkania o powierzchni 42 m2, przy czym lokale te małżonkowie wynajmują celem możliwości spłaty ciążących na nich kredytów walutowych, których raty wynoszą łącznie około 4.000 zł miesięcznie. Innego majątku ani skarżący ani jego małżonka nie posiadają. Względem majątku małżonki prowadzona jest egzekucja zaległości podatkowych, określonych zawiadomieniami z dnia 19 lipca i 19 października 2016 r. na łączną kwotę 1.332.012,91 zł (wraz z odsetkami), w ramach której zajęto jej wynagrodzenie oraz wierzytelności pieniężne. Natomiast zaległości podatkowe skarżącego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. na dzień wniesienia skargi wynosiły 313.467 zł. Źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny są dochody skarżącego z najmu oraz osiągane przez jego małżonkę dochody ze stosunku pracy, najmu i świadczenia wychowawczego na dziecko, które łącznie wynoszą 3.590 zł netto miesięcznie. Małżonkowie mieszkają w lokalu użyczonym im przez matkę skarżącego, nie ponosząc kosztów zamieszkania.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za taką oceną przemawia brak jakichkolwiek zasobów finansowych oraz wysokość uzyskiwanych przez małżonków dochodów w stosunku do wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności należnego wpisu od skargi w kwocie 3.135 zł. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącego referendarz sądowy wziął także pod uwagę rozmiar zaległości podatkowych skarżącego oraz jego małżonki.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.