Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 661/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 29, art. 30 ust. 2 i 5, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania remontu budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 661/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 września 2009r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty z 6 sierpnia 2009r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania remontu budynku gospodarczego na działce nr 48/2 położonej przy ul. B. w P.

Organ odwoławczy ustalił, że dnia 2 lipca 2009r. do Starostwa Powiatowego

wpłynęło zgłoszenie J. G., dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących remont budynku gospodarczego o pow. użytkowej 25,66m2, na działce nr 48/2 w P., przy ul. B.

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r. Starosta, na podstawie art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nałożył na inwestorkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o:

- rysunek określający położenie działki w terenie ze wskazaniem usytuowania budynku przewidzianego do remontu,

- zwięzły opis techniczny wraz z niezbędnymi rysunkami, określający zakres i sposób wykonania robót budowlanych,

- podanie terminu rozpoczęcia robót, bowiem w treści zgłoszenia wskazano jako dzień rozpoczęcia robót 2 sierpnia 2008r., a zgłoszenie było z dnia 2 lipca 2009r.

W odpowiedzi na powyższe J. G. złożyła pismo z dnia 27 lipca 2009r. informujące, że przedkłada brakujące dokumenty. Żadne dokumenty nie zostały jednak do niego dołączone.

Organ I-szej instancji opisaną na wstępie decyzję z dnia 6 sierpnia 2009r. uzasadnił tym, że zgłoszenie J. G. nie jest kompletne.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia skarżąca zarzuciła, że:

- wniesiony w przedmiotowej sprawie sprzeciw dokonany został po upływie trzydziestodniowego terminu do jego wniesienia,

- w związku z wydanym postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r. przedłużenie ustawowego terminu 30-dniowego na załatwienie sprawy jest niezgodne

z przepisami,

- organ nie miał prawa żądać nowego zgłoszenia robót dotyczących remontu budynku gospodarczego, ponieważ zgłoszenie z dnia 6 października 2006r. było ważne.

Odwołująca podniosła również, że twierdzenie organu I-szej instancji, że nie złożyła wymaganych prawem dokumentów dotyczących przedmiotowego zgłoszenia, jest nieprawdziwe.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda przytaczając treść art. 28 ust.1, 29 ust.2 pkt 1 oraz art. 30 ust.2 Prawa budowlanego podkreślił, że w zgłoszeniu remontu J. G. nie wskazała zakresu ani sposobu wykonania robót. Dołączyła jedynie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ zgłoszenie nie czyniło zadość wymogom art. 30 ust.2 Prawa budowlanego, Starosta nałożył obowiązek jego uzupełnienia. Określenie zakresu zgłoszonych robót budowlanych ma istotne znaczenie, gdyż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu 29 lipca 2009r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych przy budynku gospodarczym na działce nr 48/2 położonej przy ul. B. w P. W tej sytuacji organ winien był jednoznacznie ustalić, czy zgłoszenie nie dotyczy robót już wykonanych.

Organ podniósł, że brak dołączenia do pisma z dnia 27 lipca 2009r. żądanych dokumentów wynika z notatki służbowej z tego samego dnia oraz kserokopii dziennika podawczego Starostwa, w którym rejestrowane są wszystkie pisma wpływające oraz dołączone do nich załączniki.

W tej sytuacji Starosta zasadnie wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że nałożenie na inwestora obowiązku w trybie art. 30 ust.2 Prawa budowlanego, powoduje przerwanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Konsekwentnie więc uzupełnienie zgłoszenia powoduje, że termin ten liczy się od początku, tj. od daty uzupełnienia zgłoszenia. W stanie faktycznym sprawy decyzja doręczona została w 16 dniu od daty przedłożenia pisma z 27 lipca 2009r., a zatem ustawowy termin nie został przekroczony.

Wojewoda wyjaśnił także, że przedmiotem postępowania jest zgłoszenie z 2 lipca 2009r., a nie zgłoszenie z 6 października 2006r.

Skargę od powyższej decyzji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach J. G. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu podniosła, że 6 października 2006r. dokonała w Starostwie Powiatowym zgłoszenia robót budowlanych w postaci remontu budynku gospodarczego, w którym sprecyzowała zakres tych robót. Starostwo nie wniosło sprzeciwu. W czasie remontu okazało się, że trzeba "wyciąć drewniane elementy na żelbetonowe", a organ nadzoru budowlanego uznał, że w tym zakresie niezbędne jest pozwolenie na budowę. W rezultacie zapadła decyzja o rozbiórce, a sprawa trafiła do Sądu Rejonowego w P., następnie do Sądu Okręgowego

w K., który wydał korzystny dla skarżącej wyrok. J. G. podała, że wskutek tego zawiadomiła organ, że chce zakończyć rozpoczęty remont, jednak za namową pracownika organu złożyła nowe zgłoszenie. W odpowiedzi na postanowienie zobowiązujące do przedłożenia dokumentów uzupełniających, skarżąca złożyła komplet dokumentacji, mimo, że dokumentacja techniczna została załączona do wcześniejszego zgłoszenia.

Skarżąca zarzuciła, że z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego "wynika jasno", że roboty budowlane prowadziła zgodnie ze zgłoszeniem, co zostało pominięte

w zaskarżonej przez nią decyzji. Ponadto twierdzenie, że nie złożyła dokumentacji, skoro ma na to pokwitowanie jest "nie do zaakceptowania".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego i procesowego, które mają wpływ na wynik sprawy

i powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, zgłoszenie dokonane przez J. G. w dniu 2 lipca 2009r. dotyczyło "remontu budynku gospodarczego o powierzchni użytkowej 25,66 m2. Takie zgłoszenie, nie zawierające opisu planowanych robót budowlanych uniemożliwiało organowi ocenę przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem pod kątem dyspozycji art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, a tym samym zakwalifikowanie go do przypadków wymagających jedynie zgłoszenia. Dlatego stosownie do treści art. 30 ust.2 ustawy, organ nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia

do dnia 3 sierpnia 2009r. i wydane w tym zakresie postanowienie z dnia 17 lipca 2009r. odpowiada prawu.

Przepis art. 30 ust.2 ustawy stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres

i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Zgodnie zaś z art. 30 ust.5 Prawa budowlanego, sprzeciw do zamiaru budowy objętej zgłoszeniem, właściwy organ architektoniczno-budowlany może wnieść

w określonym czasie, tj. w terminie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia.

Wyjaśnić przy tym należy, że termin 30 dni ma charakter materialnoprawny i po jego upływie inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, a organ traci kompetencje do wniesienia sprzeciwu.

W stanie faktycznym sprawy zgłoszenie nastąpiło dnia 2 lipca 2009r.,

a postanowienie zawierające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia doręczone zostało 24 lipca 2009r. W terminie do uzupełnienia zgłoszenia (tj. do dnia 3 sierpnia 2009r.), skarżąca złożyła pismo, że brakujące dokumenty "zostały przedłożone", przy czym

w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że faktycznie tak się stało. Na pieczęci Starostwa znajdującej się na piśmie złożonym dnia 27 lipca 2009r. nie ma adnotacji, że zawiera ono załączniki, a kserokopia dziennika podawczego

i notatka służbowa spisana dnia 27 lipca 2009r. potwierdzają złożenie tego pisma bez załączników. Kopia zgłoszenia robót budowlanych, jaką J. G. przedłożyła wraz z odwołaniem na potwierdzenie zarzutu, że dokumenty zostały przez nią złożone, nie odpowiada oryginałowi zgłoszenia znajdującego się w aktach sprawy; nie ma na niej pieczęci Starostwa, ponadto oryginał nie zawiera dopisku odręcznego, że do zgłoszenia dołączona jest "dokumentacja szczegółowa".

Dlatego za prawidłowe należy uznać ustalenia organu, że brakujące dokumenty nie zostały złożone, a co za tym idzie organ zobligowany był do wniesienia sprzeciwu stosownie do treści cytowanego już wyżej art. 30 ust.2 ustawy.

Należy także podkreślić, że sprzeciw złożony został w ustawowym terminie, o jakim mowa w art. 30 ust.5, mimo, że doręczenie decyzji organu I-szej instancji nastąpiło po upływie 30-tu dni od daty zgłoszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się bowiem pogląd, że w razie nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu przez organ, biegnie po uzupełnieniu zgłoszenia w wyznaczonym terminie (por. wyrok NSA z 17 maja 1999r., sygn. akt IV SA 747/97, wyrok NSA z 24 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 593/05, wyrok NSA z 25 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 956/05).

Bieg tego terminu należy zatem liczyć od dnia 27 lipca 2009r. tj. od daty złożenia pisma w następstwie wykonania postanowienia zobowiązującego do złożenia brakujących dokumentów. Decyzja wnosząca sprzeciw wydana została 6 sierpnia 2009r., a doręczona stronie 12 sierpnia 2009r., a zatem w ustawowym terminie 30-tu dni.

W tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z prawem.

Co do zarzutu skargi dotyczącego tego, że brakujące dokumenty zawierało zgłoszenie dokonane przez skarżącą w 2006r., podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy było zgłoszenie z 2 lipca 2009r. i tylko w takim zakresie organ władny był orzekać. Zgłoszenie z roku 2006 i opisane w skardze konsekwencje wynikłe z tego faktu dla skarżącej (w tym także wynik postępowania jakie toczyło się przed sądem powszechnym), stanowiło zupełnie inną sprawę administracyjną i nie było podstaw, aby obie sprawy w jakikolwiek sposób łączyć.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.