Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2018/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant apl. prok. Dorota Pstrzoch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o. o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2005 roku inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] skontrolował pojazd marki [...] należący do spółki z o. o. "L." z siedzibą w O. Kierującym był Pan K. S.

W czasie przeprowadzonej kontroli ujawniono, że tachograf zamontowany w pojeździe nie został poddany legalizacji w wymaganym terminie. Ostania legalizacja była przeprowadzona w dniu [...] marca 2003 roku.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2005 roku nałożył na "L." spółkę z o. o. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Pismem z dnia [...] czerwca 2005 roku spółka złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że wyłączną winę za brak aktualnej legalizacji tachografu ponosi kierowca, a nie spółka.

Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz 1.11.7 pkt 2, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 1985 r., P.0008-0021), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] czerwca 2005 r. wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł (dwa tysiące) złotych, decyzją z dnia [...] września 2005 roku utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy stojąc na stanowisku, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi.

Pismem z dnia [...] września 2005 roku "L." spółka z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji błędną interpretację art. 92 i 93 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu argumenty skarżącej spółki sprowadzały się do wykazania, że za zaistniałą sytuację winę ponosi zatrudniony kierowca. W konsekwencji wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).

Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Skarżąca nie kwestionuje, że w kontrolowanym samochodzie zamontowany tachograf nie został poddany legalizacji w wymaganym terminie, a tym samym zostały naruszone przepisy § 34, 36, 38 i 39 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 roku w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730) Natomiast zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do odmiennej oceny odpowiedzialności administracyjnej strony.

W ocenie Sądu podniesione przez stronę argumenty w skierowanej skardze są bezzasadne i nie znajdują oparcia w obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy administracji stanie prawnym.

Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym.

Stroną umowy przewozu, zawsze jest przedsiębiorca, będący jednocześnie przewoźnikiem, co jednoznacznie jest unormowane w przepisach kodeksu cywilnego – tytuł XXV umowa przewozu. W komentarzu do art. 774 k. c. czytamy przewoźnikiem mogą być osoby fizyczne lub prawne prowadzące przedsiębiorstwo transportowe, uprawnione na podstawie przepisów administracyjnych do wykonywania działalności przewozowej

W art. 92 ustawy o transporcie drogowym posłużono się szerokim terminem "wykonujący transport drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozów na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdza treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, który mówi, że karę nakłada się na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu "tylko" kieruje pojazdem. W istocie kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Tym samym stwierdzić należy, iż za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Konsekwencją tych wymogów są także inne przepisy ustawy o transporcie drogowym, np. art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. e, w którym przewidziano obligatoryjne cofnięcie licencji w razie rażącego naruszenia przepisów dotyczące czasu pracy kierowców. Tym samym zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata jakim jest skarżąca spółka z o. o. L.

Sąd również nie podzielił poglądu skarżącej, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem dyspozycji art. 7 i 77 § 1 kpa.

Skarżąca spółka, o czym była mowa wyżej, na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała poczynionych ustaleń faktycznych. Sąd nie dopatrzył się by organ nie zgromadził wyczerpująco dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów oraz by ich nie rozpatrzył. Organ dokładnie wyjaśniając stan faktyczny i nie naruszył tym samym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 7 kpa.

Ponadto analiza fragmentu uzasadnienia skargi dotycząca obrazy art.107§3 kpa pozwala Sądowi przyjąć, iż zarzut ten dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego będącego przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Świadczy o tym poniższy cytat: "Zdaniem skarżącej naruszony został ponadto art.107 § 3 Kodeks Postępowania Administracyjnego, poprzez nie wskazanie w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego faktów i dowodów, na których oparł się organ odwoławczy oraz nie wskazanie przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności dowodów przedstawionych w sprawie, tj. przyjęciem winy przez Urząd Pocztowy w O.."

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) orzekł jak na wstępie.