Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 47/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi H.. B. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr. [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz H. B. kwotę 459,70 złotych (czterysta pięćdziesiąt dziewięć złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę przedsiębiorstwa – Z. B. H. z siedzibą w K. W jej wyniku decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na kontrolowanego przedsiębiorcę H. B. karę pieniężną w wysokości 111.500 zł. Jednocześnie w w/w decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć, w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie, kwoty 30.000 zł.

Od powyższej decyzji H. B. odwołał się dnia [...] lipca 2005 r. Następnie pismem z dnia 19 października 2005 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia" wystąpił do Głównego Inspektora Transportu Drogowego

z wezwaniem do wydania w terminie decyzji w sprawie jego odwołania. W piśmie tym wskazał, iż w przypadku gdy organ pierwszej instancji nie przesłał odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, to wezwanie należy traktować jako zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1 kpa.

W skardze na bezczynność z dnia [...] listopada 2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. B. wnosił

o zobowiązanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wydania

w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku decyzji w sprawie jego odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego, w dniu

[...] listopada 2005 r., wydał postanowienie o wyłączeniu sprawy do postępowania odrębnego w zakresie kary pieniężnej za nieokazanie wykresówek. Następnie organ odwoławczy dnia [...] listopada 2005 r. wydał dwie decyzje: o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie wyłączonym do postępowania odrębnego oraz o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie pozostałym tj. w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Zarówno postanowienie jak i decyzje zostały wysłane dnia [...] listopada 2005 r. na adres wskazany przez pełnomocnika w odwołaniu, lecz wróciły z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie".

Skarżący pismem z dnia 10 stycznia 2006 r., podtrzymując skargę wskazał, że przesyłki wymienione w odpowiedzi na skargę zostały wysłane na błędny adres, inny niż wskazany w odwołaniu. Jednocześnie podał, że na trzy rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskami

o przywrócenie terminu do wniesienia skarg. Ustosunkowując się do powyższego pisma Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. podtrzymał twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę.

Na rozprawie dnia 16 marca 2006 r. skarżący wobec wydania decyzji, których dotyczyła skarga, cofnął skargę. Jednocześnie podtrzymał wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów, albowiem skarga w chwili składania była zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie, w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe.

W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. wyrok NSA z 6.10.2000r. IV SA 105/00 nie publ.)

W sprawie niniejszej, co jest niesporne między stronami, Główny Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, w dniu

[...] listopada 2004 r. wydał: postanowienie o wyłączeniu do postępowania odrębnego oraz dwie decyzje odnoszące się do nałożonej kary pieniężnej. Decyzją nr

[...] uchylił zaskarżoną decyzję w części wyłączonej do odrębnego postępowania tj. w zakresie kary za nieokazanie wykresówek. Natomiast decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary 2.000 zł.

Wyżej wskazane decyzje oraz postanowienie zostały wysłane pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 listopada 2005 r. Wszystkie trzy przesyłki nie zostały doręczone i po powtórnym awizowaniu w dniu 21 listopada 2005 r. wróciły do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Zgodnie z art. 44 § 2 kpa doręczenie można było uznać za dokonane z dniem 28 listopada 2005 r.

W zaistniałej sytuacji cofnięcie skargi uznać należy za dopuszczalne i dlatego też Sąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznając, że postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe, orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach Sąd orzekł w trybie art. 201 § 1 p.p.s.a.