Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 318/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 11, 77 par 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi B. D. B. Sp. z o.o. w D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej B. D. B. Sp. z o.o. w D. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego2013 r., nr [...], uchyliło w punkcie pierwszym decyzję Burmistrza D. B. z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni z blokiem kogeneracyjnym o mocy do 0,5 MW w D. B. oraz w punkcie drugim odmówiło ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Biogazownia D. B. Sp. z o.o. w D. B. złożyła w Urzędzie Miejskim w D. B. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni z blokiem kogeneracyjnym o mocy do 0,5 MW na działce nr [...] w D. B. Do wniosku zostały załączone następujące dokumenty: skrócony wypis ze skorowidza działek, kopia mapy ewidencyjnej gruntów i budynków, karta informacyjna przedsięwzięcia.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Burmistrz D. B. zawiadomił wnioskodawcę oraz strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś stosowne obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy informacyjnej w Urzędzie Miejskim oraz opublikowane na stronie internetowej urzędu. Tego samego dnia Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: "RDOŚ") oraz opinią Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: "PPIS") nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wskazano na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu w pełnym zakresie.

Wobec powyższego, Burmistrz D. B. dnia [...] września 2012 r. wydał postanowienie, znak: [...], stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalające zakres raportu.

Dnia [...] października 2012 r. PPIS w S. wydał opinię nr [...], którą zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i określił warunki wykonywania prac. Postanowienie w analogicznym zakresie wydał dnia [...] października 2012 r. RDOŚ w B. (znak: [...]).

Na etapie postępowania administracyjnego protesty dla budowy ww. przedsięwzięcia składali mieszkańcy okolicznych zabudowań nie zgadzając się na lokalizację biogazowni w sąsiedztwie swoich domostw.

Decyzją z dnia [...] grudnia2012 r., znak: [...], Burmistrz D. B. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni z blokiem kogeneracyjnym o mocy do 0,5 MW na działce nr [...], obręb [...] w D. B. Decyzja niniejsza została sprostowana postanowieniami Burmistrza D. B. z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz z dnia [...] grudnia 2012 r.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: P. K., P. D., L. S. oraz W. K. Postępowania w sprawach odwołań P. K. i P. D. zostały umorzone z uwagi na fakt, że ww. odwołujący nie posiadają statusu stron w niniejszym postępowaniu.

W uzasadnieniu swoich odwołań L. S. i W. K. zakwestionowali zasadność i zgodność z prawem ww. decyzji. Zdaniem skarżących, została ona wydana z naruszeniem art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), gdyż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w D. B. Nr XXX/206/06 z dnia 2 czerwca 2006 r. (Dz.Urz.Woj. Podl. Nr 187, poz.1763). Według skarżących, z przepisów § 9 pkt 14 i § 94 tej uchwały jednoznacznie wynika, że konkretnym przeznaczeniem jednostki terenowej I0, na której zlokalizowane ma być przedsięwzięcie, jest miejskie wysypisko śmieci i teren przeznaczony pod powiększenie tego wysypiska.

Dodatkowo, zdaniem odwołujących, Rada Miejska zastrzegła w uchwale, że nie dopuszcza się tam wprowadzania przeznaczenia towarzyszącego. Zgodnie z definicjami zawartymi w uchwale, przeznaczenie podstawowe to przeznaczenie terenu wynikające z funkcji dominującej na obszarze określonej jednostki terenowej, natomiast przeznaczeniem towarzyszącym jest dopuszczalna na obszarze określonej jednostki terenowej funkcja o znaczeniu drugorzędnym, będąca uzupełnieniem funkcji dominującej.

W ocenie odwołujących, dokumenty, które stanowią podstawę wydanej decyzji są ze sobą sprzeczne, zawierają nieprawdziwe i niezgodne ze stanem faktycznym i wzajemnie wykluczające się informacje. Organ pominął uchybienia formalne, w tym m. in. kwestii sposobu reprezentacji inwestora (dwóch członków zarządu), podstawy prawnej, na którą powołał się inwestor składając wniosek o wydanie decyzji (art. 46 ust. 1 i 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska uchylone ponad dwa lata temu) i błędnej podstawy prawnej wydanej decyzji. Wskazali oni też, że z uwagi na rozbieżność dat i numeracji w dokumentacji można by wysnuć stwierdzenie, że w obiegu prawnym znajdują się dwie decyzje, które rozstrzygają tę samą sprawę.

Decyzją z dnia [...] lutego2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję oraz odmówiło ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu niniejszej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż ze względu na fakt, [...] i [...], natomiast W. K. jest właścicielem działek nr ew. [...] i [...], położonych w obrębie D. B., które znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, przysługuje im status stron postępowania.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołania są zasadne w części kwestionującej zaskarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z planem miejscowym. Kolegium powołało się na art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wedle którego właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach koniecznym było zbadanie, czy inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem działki nr [...]określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w D. B. z dnia 2 czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. B..

W ocenie Kolegium, o niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym świadczą jednoznacznie postanowienia planu dotyczące jednostki terenowej (wydzielonej liniami rozgraniczającymi na rysunku planu) oznaczonej symbolem IO. Zgodnie z § 96 ust. 2 i 3 planu miejscowego ustalono, że konkretnym przeznaczeniem tej jednostki terenowej jest miejskie wysypisko śmieci wraz z terenem przeznaczonym pod jego powiększenie. Nie dopuszcza się tam wprowadzania przeznaczenia towarzyszącego. Oznacza to, że przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest funkcja usuwania odpadów, jednakże z konkretnym umiejscowieniem tam wysypiska śmieci (składowiska odpadów) oraz jego powiększenie. Nie jest tam natomiast dopuszczalne lokalizowanie urządzeń i obiektów towarzyszących mających charakter drugorzędny, będący uzupełnieniem funkcji dominującej (treść § 7 pkt 6 uchwały).

Zdaniem Kolegium, nie ulega wątpliwości, że planowana biogazownia ma właśnie charakter towarzyszący dla składowiska odpadów, bowiem jej działalność ma polegać m.in. na wykorzystywaniu do produkcji biogazu niektórych odpadów ze składowiska. Nie można zatem tej inwestycji pogodzić z przeznaczeniem wnioskowanego terenu określonym w planie miejscowym.

Zdaniem organu odwoławczego, istotnym jest także, że wniosek inwestora obejmuje całą działkę [...]natomiast powyższe postanowienia planu miejscowego dotyczą jej znacznej części (około 2/3). Nie zmienia to jednak sytuacji, że realizacja przedmiotowej inwestycji w sposób określony w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz raporcie oddziaływania na środowisko nie będzie możliwa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego, którego ustalenia wiążą w sposób bezwzględny również organy orzekające w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Dopóki zatem miejscowy plan przewiduje na danym terenie określoną formę zagospodarowania, to okoliczność ta - pod rygorem nieważności - musi zostać uwzględniona w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej.

W ocenie organu, rozpatrując sprawę należy też uwzględnić przepis art. 104 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21), zgodnie z którym zakazuje się zbierania lub przetwarzania odpadów na składowisku odpadów w inny sposób niż składowanie odpadów, z wyjątkiem przypadków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 124 ust. 6. Przepisy wykonawcze na podstawie tego przepisu nie zostały zaś dotąd wydane, dlatego też obowiązuje ogólny zakaz m.in. przetwarzania odpadów na składowiskach, co niewątpliwe miałoby miejsce w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Nie godząc się z ww. rozstrzygnięciem, Biogazownia D. B. Sp. z o.o. w D. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, które doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ II instancji, że wnioskowane przedsięwzięcie polegające na budowie biogazowni jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta D. B.,

2) art. 28 k.p.a. poprzez przyznanie uczestnikom postępowania L. S. oraz W. K. statusu strony, podczas gdy nie mają oni interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, ani też postępowanie nie dotyczy obowiązku żadnego nich.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż brak bezpośredniego sąsiedztwa działek należących do odwołujących z planowaną inwestycją powoduje utratę statusu stron i interesu do wniesienia odwołania. Ponadto skarżąca powołała się na obliczenia stężeń emisji szkodliwych substancji poza działkę, na której ma powstać inwestycja wskazując, iż emisja nie przekracza stężeń jednogodzinnych.

Za zgodnością zaś inwestycji z planem miejscowym przemawia w ocenie strony skarżącej stanowisko biura autorskiego opracowującego plan zagospodarowania przestrzennego - pismo z dnia [...] października 2012 r.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2013 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii prawnej sporządzonej przez dr hab. K. E. C. w dniu [...] czerwca 2013 r. na okoliczność zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r., która uchyliła w punkcie pierwszym decyzję Burmistrza D. B. z dnia [...] grudnia 2012 r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni z blokiem kogeneracyjnym o mocy do 0,5 MW w D. B. oraz w punkcie drugim odmówiła ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.

Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz, czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227; dalej "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia.

Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinie odnośnie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 ustawy. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Natomiast przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 omawianej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 cyt. ustawy.

Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 ustawy. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia z 2010 r. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz D. B., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego raportu, burmistrz uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i pozytywną opinię od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Następnie ([...] grudnia2012 r.) wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe działania organu I instancji należy, zdaniem Sądu, ocenić jako formalnie prawidłowe.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji doszedł do przekonania, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i dlatego uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego, które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że w ocenie organu II instancji, niezgodność planowanej biogazowni z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sprowadza się do tego, że na obszarze IO plan przewiduje usuwanie odpadów z konkretnym umiejscowieniem tam wysypiska śmieci oraz jego powiększenie i nie dopuszcza lokalizacji urządzeń i obiektów towarzyszących, do jakich zaliczyć należy przedmiotową biogazownię.

Zdaniem Sądu, niewątpliwie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że:

§ 96. Dla jednostki terenowej IO;

1. Ustala się, zgodnie z § 9 pkt 14, że przeznaczenie podstawowe jednostki terenowej – obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej – oznacza wydzielone tereny obiektów i urządzeń technicznych lub obsługowych związanych z funkcjonowaniem miejskiej i gminnej infrastruktury technicznej (wodociągów, kanalizacji, elektroenergetyki, gazownictwa, usuwania odpadów), wraz z zielenią związaną funkcjonalnie z tymi obiektami i urządzeniami.

2. Ustala się, że konkretnym przeznaczeniem jednostki terenowej jest miejskie wysypisko śmieci wraz z terenem przeznaczonym pod jego powiększenie.

3. Nie dopuszcza się wprowadzenia przeznaczenia towarzyszącego.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że wniosek o wydanie decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, złożony został w dniu [...] sierpnia 2012 r., czyli pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Dotyczy to także wydania decyzji Burmistrza D. B. z dnia [...] grudnia2012 r. Organ II instancji rozpoznawał zaś odwołanie już pod rządami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21).

Powyższe, w ocenie Sądu, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie zważywszy na fakt, że w planie dla przedmiotowego obszaru oznaczonego IO jako funkcję podstawową przewidziano usuwanie odpadów - miejskie wysypisko śmieci wraz z terenem przewidzianym na jego powiększenie. Skoro spór w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to analiza jego postanowień musi znaleźć zakotwiczenie w obowiązujących przepisach prawa dotyczących poruszanej materii. Przepisami tymi w tym przypadku jest ustawa o odpadach z 2001 r., gdyż to pod jej rządami został uchwalony plan miejscowy w 2006 r.

Organ II instancji nie przeprowadził zaś analizy użytych w planie sformułowań "usuwanie odpadów" i "miejskie wysypisko śmieci" na gruncie wskazanej ustawy. Nie wypowiedział się także, czy i jaki wpływ na interpretację zapisów planu ma ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., pod rządami której przyszło mu wydawać decyzję. Ustawa ta zawiera zaś przepisy przejściowe, do których organ ten w ogóle nie nawiązał.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ użył sformułowania: "wysypiska śmieci (składowiska odpadów)". Utożsamił zatem, bez żadnego w tej mierze uzasadnienia, wysypisko śmieci ze składowiskiem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 16 ustawy o odpadach z 2001 r. bądź art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach z 2012 r., nie wskazując, jak wyżej zaznaczono, z której ustawy korzysta.

W ocenie Sądu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nieodzowne jest ustalenie, w jakich zakresach do analizy przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie przepisy ustaw o odpadach: tej z 2001 r. i tej z 2012 r., a następnie przeprowadzenie głębokiej interpretacji pojęć: "usuwanie odpadów" i "miejskie wysypisko śmieci". Kolejnym działaniem organu II instancji winno być szczegółowe wyjaśnienie i uzasadnienie, czy planowana inwestycja w postaci biogazowni mieści się w funkcji podstawowej przewidzianej dla danego obszaru, czy też ma charakter towarzyszący. W tej kwestii bowiem, w uzasadnieniu decyzji, na poparcie swego stanowiska, organ użył argumentu w postaci: "nie ulega wątpliwości, że planowana biogazownia ma właśnie charakter towarzyszący dla składowiska odpadów bowiem jej działalność ma polegać m.in. na wykorzystywaniu do produkcji biogazu niektórych odpadów ze składowiska".

W ocenie Sądu, zważywszy na fakt, że przeciwne zdanie w tym przedmiocie, ze stosownymi uzasadnieniami wyrazili: opinia PPIS w S. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] opiniująca pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i określająca warunki wykonywania prac, postanowienie w analogicznym zakresie RDOŚ w B. z dnia [...] października 2012 r., autor projektu planu (B. P. R. W. SA w W.) w pismach z dnia [...] czerwca 2011 r. i z dnia [...] października 2012 r., Raport Oddziaływania na Środowisko dla przedmiotowej inwestycji złożony w dniu [...] września 2012 r., Burmistrz D. B. w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., powyższą argumentację organu II instancji należy uznać za nazbyt lakoniczną i niewystarczającą.

Wydając kontrolowaną decyzję, z uzasadnieniem jak wyżej, organ ten naruszył nie tylko art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., ale również art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydana decyzja nie czyni bowiem zadość powołanym wyżej przepisom prawa procesowego, zwłaszcza w aspekcie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dokonania oceny dowodów w niej zgromadzonych, w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z zebranym pozostałym materiałem dowodowym, której odzwierciedleniem winno być uzasadnienie rozstrzygnięcia. Szczególną rolę w zakresie realizacji zasady przekonywania, unormowanej w art. 11 k.p.a., odgrywa uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które powinno z kolei odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Motywy decyzji zredagowane w sposób prawidłowy powinny zmierzać do tego, aby strona mogła w sposób należyty zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracji kierował się przy załatwianiu sprawy. Z aktu administracyjnego powinno zatem jednoznacznie wynikać, jakie ustalenia faktyczne poczynił organ i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jakimi przesłankami kierował się w tym względzie oraz jakie przepisy zastosował do dokonanych ustaleń. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pomija milczeniem niektóre twierdzenia, nie odnosi się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawia w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. IV SA/Wa 697/13).

Niezasadny jest natomiast zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez przyznanie uczestnikom postępowania L. S. i W. K. statusu strony. Kolegium prawidłowo przyjęło, że uczestnicy ci w niniejszej sprawie posiadają przymiot strony, bowiem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia za stronę należy uznać nie tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, ale także właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 771/08).

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno uwzględnić podniesienie wyżej okoliczności i stosując się w pełni do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów, w tym zasad ogólnych i postępowania dowodowego obejmującego m.in. dowód w postaci opinii prawnej złożonej przez stronę skarżącą, wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji .

O kosztach orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.