Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 268/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Ś. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja organu II instancji została skarżącemu doręczona w dniu 22 lutego 2018r., czego potwierdzeniem jest zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych.

W dniu 13 marca 2018 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SO/Wr 12/18.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2018 r. referendarz sądowy tut. Sądu umorzył prawo pomocy wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata z urzędu, którego miała wyznaczyć Okręgowa Rada Adwokacka we W.

W dniu 9 kwietnia 2018 r. adwokat K. M. odebrała informację o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu.

W dniu 9 maja 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej nadał w placówce pocztowej skargę na decyzję organu II instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz załącznikami.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;

2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;

3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin;

4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W kontekście powyższego wskazać trzeba, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej, stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu.

Jednakże na uwagę zasługuje fakt, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania wymaganej czynności jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą i realną możliwość jej dokonania, po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak, niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt I OZ 63/14).

W przedmiotowej sprawie, Sąd zobligowany jest zatem dokonać oceny, kiedy istniała realna możliwość sporządzenia, złożonej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, ustanowionego dla skarżącego z urzędu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro pełnomocnik skarżącego otrzymał od Okręgowej Rady Adwokackiej we W., pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w dniu 9 kwietnia 2018 r., czego potwierdzeniem jest osobisty podpis pełnomocnika, a skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia nadał w placówce pocztowej w dniu 9 maja 2018 r., to tut. Sąd – rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.

Za przesłankę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, Sąd przyjął okoliczność, iż w sprawie toczyło się postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy, w związku z czym nie mogła być w przewidzianym ustawą terminie, wniesiona skarga.

W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie ustała, gdy pełnomocnik ustanowiony z urzędu, dowiedział się o fakcie wyznaczenia go do sprawy i powziął tę informację w piśmie skierowanym do niego przez Okręgową Radę Adwokacką, odebranym przez pełnomocnika w dniu 9 kwietnia 2018 r. Ponadto zauważyć należy, że sama strona skarżąca zwróciła się o ustanowienie prawa pomocy w terminie do wniesienia skargi, stąd brak jest jej winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Nie można bowiem bagatelizować faktu, że strona skarżąca wyraziła wolę skorzystania z przysługującego i zagwarantowanego mu konstytucyjnie prawa pomocy. Jednocześnie nadmienić należy, że tut. Sąd, pozytywnie rozpatrzył jej wniosek w zakresie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W okolicznościach tej sprawy należało również uznać, że pełnomocnik skarżącego nie uchybił przy tym terminowi przewidzianemu w art. 87 § 1 p.p.s.a. w kontekście ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym zakresie. Nadto, równocześnie z wnioskiem została dokonana czynność, które nie została dokonana w terminie.

Podsumowując, tut. Sąd wskazuje, że podziela pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2013r., sygn. SK 17/12, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika. W istocie zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. rozpoczyna bieg po dacie, w której ustanowiony – w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik – realnie mógł sporządzić i wnieść skargę kasacyjną. Czym innym jest bowiem termin trwania przeszkody, rozumiany jako czas, w którym taki pełnomocnik ma obiektywną możliwość "przygotowania" się do wniesienia skargi kasacyjnej, a czym innym jest siedmiodniowy termin, przepisany do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Terminy te się nie przenikają, lecz następują kolejno po sobie. Realnie zatem pełnomocnik może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie trzydziestodniowego terminu niezbędnego do jej sporządzenia.

Mając na uwadze obowiązujące regulacje prawne, orzecznictwo i powyższe rozważania – Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji