Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 38/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA - Andrzej Błesiński Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2000-2002 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 października 2003 r. nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. w G. (zwana dalej Skarżącą), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. wydaną w dniu 1 września 2003 r. (znak: "[...]") w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000-2002 w kwocie 46.824,39 zł wraz z należnymi odsetkami.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy powołał art. 67 § 1 ustawy- Ordynacja podatkowa wskazując, iż umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek można zastosować jedynie w okolicznościach o charakterze wyjątkowym i tylko na takie okoliczności można się powoływać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż taką okolicznością nie jest powołana przez Spółkę jej zła sytuacja finansowa i tym samym przychyliło się do stanowiska organu I instancji, iż trudności finansowe Spółki nie mogą być rekompensowane umarzaniem zaległości podatkowych. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł przesłanek, iż za umorzeniem zaległości nie przemawia ważny interes publiczny; a mianowicie podnoszone przez Skarżącą argumenty tj. ochrona miejsc pracy na terenie w znacznym stopniu zagrożonym bezrobociem w przypadku, gdy Spółka przeciętnie zatrudnia jedną osobę. Kolegium zwróciło uwagę na ukształtowane w orzecznictwie NSA poglądy wskazujące, że wystąpienie okoliczności gospodarczo lub społecznie uzasadnionych oraz przypadków zagrożenia bytu podatnika nie obligują organu podatkowego do zaniechania poboru podatku czy zastosowania innego typu ulg.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu Skarżącej w zakresie przekroczenia w ramach uznania administracyjnego zasady swobodnej oceny dowodów, stwierdził, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, dokonał oceny wniosku Spółki w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy i nie można postawić zarzutu, że jest to ocena błędna. Zdaniem Kolegium ustalenia w zakresie kontroli finansowej Spółki, jak i wskazane w uzasadnieniu decyzji argumenty w kwestii odpowiedzialności przedsiębiorcy za ryzyko związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są oparte na poprawnej analizie stanu faktycznego, przekonywujące i zgodne z doświadczeniem życiowym.

Ponadto organ odwoławczy nadmienił, iż okolicznością uzasadniającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest samo prowadzenie działalności gospodarczej lecz fakt, że podatnik włada nią jak właściciel, posiadacz, użytkownik wieczysty.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisu art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie prawa procesowego poprzez błędną i dowolną interpretacje zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż zarówno organ I instancji, jak i Kolegium błędnie przyjęło, że umorzenie zaległości jest dopuszczalne jedynie w takich sytuacjach jak powódź, pożar i kradzież, podczas gdy jest ono również dopuszczalne z powodu złej sytuacji ekonomicznej podatnika. Wskazała, iż Urząd Skarbowy analizując sytuację Spółki wyciągnął odmienne wnioski i z uwagi na ciężką sytuację Spółki rozłożył na raty zaległość podatkową. Skarżąca powołując się na zasadę ochrony źródeł opodatkowania, zarzuciła iż organ I instancji wydając decyzję nie kierował się sytuacją podatniczki, lecz wskazaniami statystycznymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentowało przy tym, iż odmienna ocena sytuacji ekonomicznej Spółki, dokonana w odrębnym postępowaniu przez Urząd Skarbowy nie zobowiązuje Kolegium do przyjęcia takich samych ustaleń w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej się zatem w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji Podatkowej.

Stosownie do treści przepisu art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ podatkowy na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę, o ile wystąpią przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Sąd przychylił się do stanowiska organów podatkowych, iż okoliczności podniesione przez Spółkę nie stanowią podstawy do umorzenia zaległości podatkowej. Należy przyjąć, iż ważny interes podatnika występuje w sytuacjach wyjątkowych, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. W orzecznictwie wskazuje się (por. wyrok NSA z 15.5.1991r., sygn. akt S.A./Gd 295/91), że umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną i tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę; a więc musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Biorąc pod uwagę zasadę powszechności opodatkowania przyznanie ulgi w zapłacie podatku winno być spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu (Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20.05.2004r., sygn. akt 1 III SA 2919/03, por. Wyrok NSA z 20.03.2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1563/99, z dnia 9.01.2002r., sygn. akt I SA/Gd 618/99). Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności faktyczne, tj. zła sytuacja finansowa Spółki nie ma przymiotu wyjątkowości tj. nie powstała w sposób nagły, niezależny od sposobu postępowania i nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowej, a zostały spowodowane działalnością skarżącej Spółki, która powinna ponosić konsekwencje tej działalności.

Powyższy przepis skonstruowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, iż ustawodawca pozostawił w gestii organów podatkowych ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenia, jak również zakres ewentualnego umorzenia.

Sąd dokonując kontroli legalności decyzji wydanej w ramach tzw. uznania administracyjnego zbadał, czy organ podatkowy wziął pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów i stwierdził, że przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe uwzględniły wszystkie wskazane przez podatnika okoliczności faktyczne, przemawiające jego zdaniem za przyznaniem mu ulgi w zapłacie podatku. Zdaniem składu orzekającego organy podatkowe prawidłowo oceniły wskazane okoliczności i wbrew zarzutom skarżącego nie przekroczyły ram swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie argumenty podnoszone przez Skarżącą, że Urząd Skarbowy analizując sytuację finansową Spółki rozłożył na raty zaległość podatkową, należy przy tym stwierdzić, że do wyłącznej kompetencji organów podatkowych należy ocena, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za takim rozwiązaniem sprawy oraz nie wiążą one inne organy do dokonania takich samych ustaleń.

Poczynione przez samorządowe organy podatkowe- Burmistrza G. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane. Wprowadzono z nich prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.