Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 347/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi B. J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 29 maja 2020 r. B. J. W. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką E. W. Do wniosku strona załączyła orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...], zaliczające córkę wnioskodawczyni do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] o waloryzacji emerytury wnioskodawczyni (do wypłaty od 1 marca 2020 r. – 973,08 zł).

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta L. odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną córką. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Skoro wnioskodawczyni pobiera emeryturę, to nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto nie została spełniona przesłanka niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad córką z uwagi na fakt osiągnięcia wieku emerytalnego, ponieważ wnioskodawczyni ma 66 lat.

W odwołaniu strona wyjaśniła, że jej intencją jest wybór świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego oraz zaprzestanie pobierania świadczenia emerytalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez wnioskodawczynię, a wykonywaną przez nią opieką nad córką. Jednakże warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie pobierającej emeryturę jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego ze świadczeń. Strona może swój wybór zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury, ustala się od miesiąca, w którym strona złożyła wniosek wraz z decyzją o wstrzymaniu wypłaty emerytury. O konieczności złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ winien stronę poinformować i wezwać do złożenia wymaganych dokumentów. Organ pierwszej instancji zaniechał poinformowania strony, że ma możliwość wyboru świadczenia i prawo do zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty oraz przedłożenia decyzji w tym zakresie.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta L. przyznał wnioskodawczyni świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 1 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 1.830,00 zł miesięcznie, a od 1 stycznia 2021 r. w wysokości 1.971,00 zł miesięcznie, natomiast odmówił wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 maja 2020 r. do 30 listopada 2020 r. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 5 listopada 2020 r. wnioskodawczyni przedłożyła oświadczenie o dokonaniu wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia w wyższej wysokości. Następnie w dniu 17 listopada 2020 r. strona przedłożyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] nr [...] o wstrzymaniu wypłaty emerytury od dnia 1 grudnia 2020 r. Z tego względu świadczenie pielęgnacyjne przyznano również od dnia 1 grudnia 2020 r. Odmówiono natomiast wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia wniosku do dnia zawieszenia pobierania emerytury.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2020 r., zarzucając naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez pominięcie celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ pominął fakt, że stronie przysługuje prawo wyboru świadczenia korzystniejszego. Strona pobierała emeryturę, bowiem dotychczasowe regulacje uniemożliwiły jej skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Była to zatem sytuacja wymuszona okolicznościami. Nie można akceptować "przymuszania" obywatela do wystąpienia o świadczenie mniej korzystne na skutek wydania przepisów niekonstytucyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zakres pomocy, jaką świadczy strona swojej córce wyklucza możliwość jednoczesnego wykonywania pracy. Zachodzi więc związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a wykonywaną opieką nad córką. Jednakże organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2020 r. do 30 listopada 2020 r. Warunkiem niezbędnym do przyznania tego świadczenia jest dokonanie wyboru przez osobę uprawnioną świadczenia korzystniejszego i rezygnacja z pobierania świadczenia niższego, czyli emerytury. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury, poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczenia w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury ustala się od miesiąca, w którym strona złożyła wniosek wraz z decyzją o wstrzymaniu wypłaty emerytury. W miesiącu wydania decyzji o wstrzymaniu, emerytura nie będzie wypłacana i strona nabędzie prawo do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zawieszenie emerytury od dnia 1 grudnia 2020 r. Jednocześnie poinformowała o wyborze świadczenia korzystniejszego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wstrzymał wypłatę emerytury od dnia 1 grudnia 2020 r., tj. od najbliższego terminu płatności. Zatem dopiero z dniem 1 grudnia 2020 r., tj. z chwilą wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego, odpadła w przypadku strony negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Natomiast do 30 listopada 2020 r. strona była uprawniona i otrzymywała emeryturę z ZUS, tym samym w tym okresie zachodziła negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 5 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 maja 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., zarzucając naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącej zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do emerytury. Zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa i z zasadami sprawiedliwości społecznej, czy też udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej oraz osobom niepełnosprawnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej u.ś.r.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.

Organy obu instancji uznały, że skarżącej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 grudnia 2020 r., bowiem decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wstrzymał wypłatę emerytury od dnia 1 grudnia 2020 r., tj. od najbliższego terminu płatności. Zatem dopiero z dniem 1 grudnia 2020 r., tj. z chwilą wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego, odpadła w przypadku strony negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają przepisów prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej systemowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19 i z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19).

Zdaniem Sądu celowe jest odstąpienie od jasnych rezultatów wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, które koreluje z efektami stosowania dyrektyw wykładni systemowej oraz celowościowej i funkcjonalnej.

Należy podkreślić, że zgodnie z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. pozwalającej na realizację przede wszystkim zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1). Obowiązkiem sądu administracyjnego, sprawującego wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej jest prokonstytucyjna interpretacja przepisów prawa.

Jak wynika z art. 17 ust. 1 u.ś.r. istotną cechą osób, będących adresatami zawartej tam normy prawnej określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. może wskazywać na bezwzględne wyeliminowanie z kręgu osób, które spełniają powyższą przesłankę tych, którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie. Taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. naruszałaby jednak konstytucyjną zasadę równości, zgodnie z którą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20, wyroku z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20 oraz wyroku z dnia 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 650/20 istotną cechą osób, którym na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. przysługuje świadczenie pielęgnacyjne jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Sytuacja osób, których istotną cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, została zróżnicowana w ten sposób, że tym podmiotom, które mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. pozbawiono świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. umożliwiono wybór świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach. W związku z tym zróżnicowaniem należy podkreślić, że wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki TK z 23 listopada 2010 r., K 5/10, z 19 kwietnia 2011 r., P 41/09, z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, z 5 listopada 2013 r., K 40/12 i z 17 czerwca 2014 r., P 6/12). Odnośnie zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., K 38/13 wskazał, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów.

W ocenie Sądu nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne.

W wyrokach z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19) NSA stanął na stanowisku, zgodnie z którym zastosowanie powyższych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury. Zatem zgodnie z tym stanowiskiem, osobie posiadającej uprawnienie do jednego ze świadczeń wymienionych w powyższym przepisie, należy przyznać świadczenie pielęgnacyjne, w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością tego świadczenia wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym lub rentowym.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela jednak przedstawionego wyżej sposobu rozwiązania problemu zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalnego. Podziela natomiast stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19, 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 650/20 oraz z 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1416/20. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby bowiem w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Słusznie podnosi się w orzecznictwie niektórych sądów administracyjnych, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 stycznia 202r. sygn. akt IVSA/Po 824/19 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1265/19).

Powyższe, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie, przemawia za rozwiązaniem polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalnegoo.

Należy podkreślić, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Biorąc jednak pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne uznać należy jednak, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1270). Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty.

W niniejszej sprawie organy poinformowały skarżącą o przysługującej jej możliwości wyboru świadczenia w piśmie z dnia 23 października 2020 r. Organy poinformowały ją o możliwości zawieszenia emerytury i wstrzymania jej wypłaty oraz przedłożenia decyzji w tym zakresie oraz wezwały ją do złożenia brakujących dokumentów, co umożliwiło wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości od dnia 1 grudnia 2020 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca w dniu 5 listopada 2020 r. poinformowała organ o wyborze świadczenia korzystniejszego, czyli świadczenia pielęgnacyjnego oraz o złożeniu w dniu 5 listopada 2020 r. wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zawieszenie emerytury. W dniu 17 listopada 2020 r. strona przedłożyła w organie decyzję z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o wstrzymaniu wypłaty emerytury od dnia 1 grudnia 2020 r., tj. od najbliższego terminu płatności.

Zatem dopiero z dniem 1 grudnia 2020 r., tj. z chwilą wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego, odpadła w przypadku strony negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Natomiast do 30 listopada 2020 r. strona była uprawniona i pobierała emeryturę z ZUS, tym samym w tym okresie zachodziła negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 5 ustawy. Brak jest możliwości pobierania przez skarżącą obu świadczeń równocześnie w okresie od 1 maja 2020 r. do 30 listopada 2020 r. W tym okresie skarżąca pobierała bowiem przysługującą jej emeryturę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Podsumowując powyższe należy uznać, że organy orzekające w sprawie, wbrew zarzutom skargi, dokonały prawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t .j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd orzekł o jej oddaleniu w całości.