Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 307/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.T. i M.T. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [....] spółka cywilna z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia 8 grudnia 2016 r. znak: [....] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [....] z dnia 21 września 2016 r. znak: [....] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska.

Pismem z dnia 6 lutego 2017 r. A.T. i M.T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [....] spółka cywilna z siedzibą w O. – dalej skarżący, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. W niniejszej skardze zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżący powołali się na definicję trudnych do odwrócenia skutków, zaczerpniętą z orzecznictwa sądów administracyjnych. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wskazali na zamieszczoną w skardze argumentację wskazującą na nieprawidłowość zaskarżonej decyzji, jak również znaczącą wysokość naliczonej opłaty (również w kontekście opłat naliczonych za pozostałe lata objęte kontrolą) oraz trudną sytuację osobistą (choroba) i finansową. Skarżący wskazali, że ich sytuacja osobista i finansowa została opisana w treści odwołania. Skarżący podkreślili, że nie są w stanie uiścić wszystkich nałożonych na nich opłat, nie posiadają bowiem obecnie płynnych aktywów (w szczególności gotówki) w tej wysokości, a ewentualne wykonanie decyzji w drodze egzekucji może zaś skutkować brakiem możliwości kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazać należy, że odwołanie skarżących od decyzji organu pierwszej instancji zawiera jedynie ogólne informacje o chorobie nerek; nie zawiera natomiast konkretnych informacji o majątku i dochodach skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu. Należy mieć na uwadze również to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678).

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964; por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 11 października 2016 r., II SA/Op 390/16, CBOSA).

Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK 983/08).

W przedmiotowej sprawie wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazane w nim okoliczności nie stanowią przesłanki do uznania, iż zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że argumentacja skarżących sprowadza się do bardzo ogólnych i nieudokumentowanych twierdzeń o chorobie oraz trudnej sytuacji finansowej. Skarżący deklarują brak płynnych aktywów (w szczególności gotówki) w wysokości pozwalającej uiścić wszystkie nałożone na nich opłaty, a także wskazują na zagrożenie dla ich działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma natomiast jakichkolwiek konkretnych informacji o majątku skarżących.

Określenie przez organ opłaty za korzystanie ze środowiska nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, ponieważ tego faktu, nawet przy uwzględnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W odniesieniu do argumentu skarżących o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie skarżących jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające.

Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.