Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 427/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 26 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Irena Kamińska NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Go 334/06 w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od L. G. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 334/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu. W pkt II wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta G. W., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), uchylił decyzję z dnia [...] o zarejestrowaniu pojazdu [...], rok produkcji [...], numer rejestracyjny [...], numer nadwozia [...] na nazwisko L. G. i odmówił zarejestrowania tego pojazdu. Organ I instancji powołując się na opinię Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w G. W. z dnia [...] listopada 2005 r. stwierdził, że w przedmiotowym pojeździe numery identyfikacyjne pojazdu zostały przerobione, a pojazd nie posiada cech identyfikacyjnych nadanych przez producenta lub uprawniony do tego organ. Te okoliczności dały podstawę do stwierdzenia przez organ, że numer identyfikacyjny pojazdu został sfałszowany, a tym samym nie zostały spełnione warunki prawne do jego zarejestrowania.

W odwołaniu L. G. wskazał, że w piśmie Komendy Wojewódzkiej Policji w G. W. oraz opinii Laboratorium Kryminalistycznego nie ma żadnego stwierdzenia o sfałszowaniu numerów identyfikacyjnych pojazdu. Jedynym ustaleniem jest fakt, że pojazd posiada numer identyfikacyjny, który wykazuje cechy fabrycznego wykonania oznaczeń, natomiast element nadwozia, na którym wybity jest numer identyfikacyjny nosi ślady napraw blacharskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż jakkolwiek numer identyfikacyjny nadwozia samochodu wykazuje cechy fabrycznego wykonania oznaczeń, to element, na którym on jest uwidoczniony, jest połączony z nadwoziem przy pomocy niefabrycznego wykonania spoin spawalniczych i posiada cechy wtórnego wspawania. Według organu odwoławczego istotą ustaleń stanu faktycznego w sprawie jest stwierdzenie o wtórnym, niefabrycznym wspawaniu całego pola numerowego a nie przerobienie poszczególnych oznaczeń numeru identyfikacyjnego. Ponadto organ wywiódł, że zaświadczenie o wyrejestrowaniu samochodu przez jego zbywcę w Niemczech, które było podstawą zarejestrowania samochodu w Polsce, okazało się niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż uwidoczniony w nim numer jest sfałszowany przez jego wtórne, nieoryginalne umieszczenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący zwrócił uwagę, że ekspertyza policyjna w ogóle nie potwierdza sfałszowania numerów identyfikacyjnych pojazdu. Nadto wskazał, że pole zawierające numery identyfikacyjne zakupionego przez niego pojazdu, zostało ponownie wspawane ze względu na rodzaj uszkodzeń pojazdu, a konieczność tych prac potwierdził rzeczoznawca przez niego powołany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają wymogom prawa. Sąd I instancji wywiódł, iż ustalenia poczynione przez organy obu instancji, a w szczególności będąca podstawą tych ustaleń ekspertyza policyjna, nie dają podstaw do stwierdzenia, że "numer nadwozia jest sfałszowany poprzez jego wtórne, niefabryczne wspawanie". Takie stwierdzenie byłoby uprawnione w przypadku wycięcia z nadwozia jednego pojazdu numeru identyfikacyjnego i wspawania go do innego nadwozia. W ocenie Sądu niesporne powinno być, że skarżący kupił pojazd o określonych cechach nadwozia oraz, że cechy tego nadwozia znalazły się w pojeździe zarejestrowanym w Polsce. Natomiast nie jest sfałszowany numer identyfikacyjny, który wskutek koniecznych robót blacharskich został z tego samego nadwozia usunięty po to, by te roboty wykonać i ponownie umieszczony w naprawianym pojeździe. Sąd zauważył, iż z ekspertyzy wynika, że nie można jednoznacznie rozstrzygnąć czy wspawany numer jest właściwym numerem nadwozia, czy też pochodzi z innego pojazdu tej samej marki, z którego został wycięty. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie przyjęto, że nastąpiło sfałszowanie numeru identyfikacyjnego.

Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dokonania błędnej kontroli sądowej – wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie:

1. art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie wskazanie jakie naruszenie i jakich przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także nie wskazanie na czym ma polegać ponowne rozpoznanie sprawy przez organy administracji publicznej oraz w jakim zakresie ma być prowadzone postępowanie;

3. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ skarga L. G. dotyczyła tylko decyzji organu II instancji, a nie organu I instancji, co powoduje iż brak było podstaw do uchylania decyzji Prezydenta Miasta G. W. z dnia [...];

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych, które w ocenie Sądu miały istotny wpływ na wynik sprawy, bez jednoczesnego wskazania jakie przepisy Sąd miał na uwadze, czego one dotyczą, a w szczególności na czym opiera się wnioskowanie Sądu, że naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zwanej dalej ustawą, poprzez pominięcie jego dyspozycji, z której wynika, że zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1, tj. numeru identyfikacyjnego VIN i nadanie tej okoliczności błędnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy;

6. art. 66a ust. 1 ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący uprawniony był do usunięcia pola numerowego nadwozia z zakupionego samochodu marki [...], a następnie do ponownego jego umieszczenia, w sytuacji kiedy do nadania i umieszczenia numeru identyfikacyjnego VIN w pojeździe uprawniony jest jedynie producent, poza przypadkami, o których mowa w art. 66a ustawy;

7. art. 66a ust. 2 ustawy poprzez bezpodstawne pominięcie faktu, że w rozważanym stanie faktycznym nie została wydana decyzja starosty o nadaniu cech identyfikacyjnych;

8. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że dowód własności pojazdu przedstawiony przez skarżącego stanowił podstawę dokonania rejestracji, w sytuacji kiedy faktycznie dowód zakupu pojazdu dotyczył innego pojazdu, niż pojazd wymieniony w umowie sprzedaży albowiem w wyniku dokonania zmian w konstrukcji pojazdu powstał nowy pojazd, którego umowa sprzedaży i zaświadczenie o zbyciu pojazdu nie dotyczyły.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, iż postępowanie sądowe zostało dotknięte nieważnością o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. gdyż skład Sądu I instancji był sprzeczny z przepisami prawa. Podniesiono, iż jednym z członków składu orzekającego był asesor sądowy, co jest niezgodne z przepisem art. 16 § 1 P.p.s.a., który jednoznacznie wskazuje, że w składzie sądu winni zasiadać trzej sędziowie. Nadto w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera żadnych postanowień, na podstawie których asesorów sądowych można byłoby uznać za sędziów upoważnionych do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, a nawet gdyby powyższa ustawa dawała taką możliwość byłaby sprzeczna z postanowieniami Konstytucji RP. Dalej uzasadniając zarzut naruszenia przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym zwrócono uwagę, iż w przypadku dokonania bezprawnej wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy indentyfikacyjne, dochodzi do powstania innego pojazdu, któremu w tej postaci nie został przypisany numer identyfikacyjny. Skarżący nie był uprawniony do usunięcia pola numerowego nadwozia z zakupionego samochodu marki [...] i nie był uprawniony do jego ponownego umieszczenia. Nie została przy tym wydana decyzja starosty o nadaniu cech identyfikacyjnych. Wskazano także, iż określenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z którego wynika, że numer nadwozia został sfałszowany, ma to znaczenie, że numer nadwozia nie jest numerem prawdziwym dla tego właśnie (nowego) nadwozia, albowiem numer ten został nadany przez producenta dla innego nadwozia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są usprawiedliwione.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Tej ostatniej okoliczności dotyczył pierwszy z podniesionych zarzutów kasacyjnych i jako najdalej idący podlegał rozważeniu w pierwszej kolejności. Zarzut naruszenia przepisu art. 16 § 1 P.p.s.a., polegającego na tym, że skład sądu I instancji był sprzeczny z prawem, gdyż uczestniczył w nim asesor sądowy, dotyczy w istocie zgodności z Konstytucją RP tych przepisów ustaw ustrojowych, które dopuszczają możliwość orzekania asesorów sądowych. Trybunał Konstytucyjny dokonał już pod takim kątem analizy przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i co do zasady zgadzając się z niekonstytucyjnością przyjętych rozwiązań prawnych, w wyroku z dnia 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06 orzekł m. in. że art. 135 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych traci moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Do tego czasu rozstrzygnięcia wydawane przez asesorów w sądach powszechnych z konstytucyjnego punktu widzenia są dopuszczalne. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego kształtuje wprawdzie instytucję asesora sądu powszechnego, rodzajowo i ustrojowo odmienną niż instytucja asesora przewidziana ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ale w uzasadnieniu swego stanowiska zawarł m. in. pogląd, iż nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencję do powierzania asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. W związku z tym – analogicznie - udział w składzie orzekającym asesora sądowego, któremu na podstawie art. 26 § 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich, nie powinien być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Stanowisko takie znalazło swój wyraz m. in. w orzecznictwie NSA (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. I OSK 1447/07 – nie publ.).

Zgodzić się należy natomiast z pozostałymi zarzutami skarżącego, dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych przepisów P.p.s.a., w wyniku czego doszło do bezpodstawnego zakwestionowania przez sąd możliwości zastosowania wskazanych norm prawa materialnego do stanu faktycznego, ustalonego przez organ administracji publicznej w zaskarżonej decyzji. Najogólniej rzecz biorąc doszło do podważenia istotnych ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu przed tym organem na skutek przedwczesnego i nie popartego głębszą analizą dowodów przyjęcia, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie daje podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zarejestrowania pojazdu, o którym mowa była na wstępie niniejszego uzasadnienia.

Cały wywód Sądu I instancji opierał się na zarzucie skierowanym pod adresem uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym przyjęto, iż numer identyfikacyjny przedmiotowego pojazdu jest sfałszowany. Podważenie takiego stwierdzenia organu dawało z kolei podstawę do zbudowania tezy, że wtórne dospawanie tabliczki znamionowej nadwozia pojazdu, zawierającej numer identyfikacyjny, wykazujący cechy fabrycznego wykonania oznaczeń (niesfałszowanych), pozwala przyjąć, że pojazd posiada cechy nadane przez producenta i w związku z tym bezwzględnie powinien zostać zarejestrowany.

Tego rodzaju uproszczenie stoi w sprzeczności z jedną z podstawowych zasad postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a mianowicie z wynikającą z art. 134 § 1 P.p.s.a. zasadą niezwiązania sądu granicami skargi i obowiązku orzekania w granicach sprawy administracyjnej. Wyrazem respektowania powyższej zasady przez sąd administracyjny jest treść uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, które winno wskazywać na rzeczywisty zakres rozstrzygania oraz na tok rozumowania, które doprowadziło do określonej oceny decyzji podlegającej zaskarżeniu. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia o treści odpowiadającej wymogom przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez sąd do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę ustaleń poczynionych przez organ administracyjny z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem oraz ocenę znaczenia prawnego takich ustaleń faktycznych z punktu widzenia norm prawa materialnego, które w sprawie miały zastosowanie.

Podstawowym obowiązkiem Sądu było zatem rozpatrzenie sprawy pod kątem prawidłowości zastosowania przez organy administracji nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, jakim jest tryb wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu, poprawność przyjętej podstawy wznowienia oraz ocena znaczenia prawnego wskazanych przez organ nowych okoliczności faktycznych dla istoty rozstrzygnięcia, jakim było zarejestrowanie konkretnego pojazdu mechanicznego. W konsekwencji Sąd nie może uchylić się od rozpatrzenia podstawowej kwestii, a mianowicie tego, czy prawidłowe – w okolicznościach sprawy - było stanowisko organu w zakresie możliwości wydania decyzji reformatoryjnej, o której mowa w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Pominięcie tak istotnego elementu uzasadnienia w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przyjęcie, że sprawa została rozpatrzona zgodnie z wymogami proceduralnymi, regulującymi postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wobec tego za trafne należało uznać zarzuty wnoszącego kasację, o ile skierowane one były na naruszenie szczegółowo wskazanych norm proceduralnych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd powinien ocenić całokształt poczynionych w sprawie ustaleń, które zawarte zostały w obszernym i wielowątkowym uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G W.. O ile w ustaleniach tych dopatrzono by się błędu, należy w sposób wyraźny wskazać nie tylko na czym błąd ten polega ale i czy ma on znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. Użycie przez organ w uzasadnieniu sformułowania "numer nadwozia jest sfałszowany" w okolicznościach podważających sensowność dosłownego jego użycia dla stwierdzenia, że oryginalna tabliczka znamionowa pojazdu została dospawana niefabrycznie, nie powinno powodować zaniechania próby wydobycia przez sąd administracyjny rzeczywistego sensu takiego wyrażenia, który wynika z kontekstu wywodów całego uzasadnienia. Zwrócić przy tym uwagę należało, iż przesłanką wznowienia postępowania z urzędu był także przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który może być stosowany nie tylko w przypadku fałszowania dowodów, ale także w razie wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów (...). Bezspornie okolicznością taką w realiach sprawy było wykrycie nieautentyczności zamocowania tabliczki zawierającej numer identyfikacyjny nadwozia pojazdu zarejestrowanego przez L. G.. Okoliczność ta może mieć znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, zawartych w rozdziale 1 Działu III – Warunki techniczne pojazdów, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), które regulują m. in. zasady umieszczania cech identyfikacyjnych (art. 66a) oraz z punktu widzenia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.).

Co do zarzutów naruszenia prawa materialnego, a w szczególności wskazanych w kasacji przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zawrzeć należało następującą konstatację. Skarżący upatruje naruszenia w ich niezastosowaniu do stanu faktycznego sprawy, który to stan faktyczny został zdaniem skarżącego ustalony w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem zasad postępowania sądowoadministracyjnego. Prawidłowo postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędu subsumcji przepisu prawa materialnego do stanu faktycznego sprawy czy też błędu polegającego na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego do stanu faktycznego sprawy może okazać się skuteczny tylko w przypadku, gdy ten stan faktyczny jest niewadliwie ustalony. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jak i naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut drugi. Dopiero bowiem po przesądzeniu, ze stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa. W przeciwnym wypadku rozważanie w zakresie ewentualnego naruszenia prawa materialnego nie jest możliwe. (zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. FSK 618/04 - ONSA i wsa z 2005 r., nr 6, poz. 120).

Z tych względów w rozpoznawanej sprawie – wobec naruszenia przez sąd przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na ocenę prawidłowości przyjętego stanu faktycznego sprawy – zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w kasacji materialnoprawnych przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na skutek ich niezastosowania w stanie faktycznym sprawy, nie mogły zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny rozważone.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).