Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 843/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi E. i A. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w części dotyczącej przebudowy wejścia do budynku mieszkalnego od ulicy na działce nr 954 w G., a w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 843/08

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania E. i A.F. od decyzji Starosty z dnia [...]. nr [...] odmawiającej pozwolenia na budowę garażu o część mieszkalną i przebudowę wejścia do budynku od ulicy na działce nr ewid. 954 w G.M. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że Starosta w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy odmówił udzielenia pozwolenia na zamierzenie inwestycyjne, ponieważ nie spełnia ono wymogów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690) ponieważ ogranicza dopływ światła dziennego do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi w budynku sąsiednim.

Odwołanie od decyzji Starosty wnieśli inwestorzy, wskazując, że została ona wydana w oparciu o domniemania, a nie na podstawie stanu faktycznego. Zakwestionowali legalność istniejącego okna i pomieszczenia kuchennego budynku sąsiada bo zgodnie z projektem budynek na działce sąsiedniej (nr 955) od strony ich nieruchomości powinien mieć ścianę pełną W pierwszej kolejności organ powinien rozstrzygnąć odrębną decyzją sprawę legalności pomieszczenia kuchennego sąsiada. Jeśli nie mogą dostać pozwolenia na nadbudowę garażu, to powinni otrzymać pozwolenie na przebudowę wejścia, ponieważ zarówno wniosek o udzielenie pozwolenia jak i projekt budowlany dotyczą dwóch kwestii, przebudowy wejścia i nadbudowy garażu o część mieszkalną.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji wskazał, ze zamierzenie inwestycyjne polega na przebudowie wejścia od ul. Ż. 12 w G.M. Część garażowa budynku przylega bezpośrednio do zachodniej granicy działki sąsiadującej z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym, w którego ścianie od strony projektowanej nadbudowy znajduje się otwór okienny od pomieszczenia kuchennego. W wyniku przeprowadzonej zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi uznano, że projektowana nadbudowa nie spełnia wymogów § 13 wskazanego powyżej rozporządzenia bo ogranicza dostęp światła dziennego do pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku sąsiada. Wysokość przesłaniania projektowanej nadbudowy od strony działki sąsiedniej (5,70) jest większa od odległości między budynkami (3,50m do ściany z istniejącym otworem okiennym).

Organ uznał, że przyjęte w projekcie rozwiązania są nie do zaakceptowania niezależnie od ustalenia czy okno w budynku sąsiada zostało wykonane legalnie, należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego właściciel sąsiedniej działki ma prawo wykonać okno w odległości 4,0m od granicy. W rozpoznawanej sprawie wysokość projektowanej nadbudowy powodowałaby ograniczenie dostępu światła do pomieszczenia z takim oknem - wysokość przesłaniana wynosi 5,70m i przekracza odległość między budynkami wynoszącą 4,0m - co jest niedopuszczalne.

Wojewoda wskazał, że organy architektoniczno-budowlane przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie badają legalności otworów w istniejących obiektach ale przy dokonywaniu oceny zgodności zagospodarowania z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi muszą uwzględnić istniejące zagospodarowanie działek.

Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta wezwał inwestora w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności ze wskazanym powyżej rozporządzeniem pod rygorem wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Z uwagi na to, że inwestor nie uczynił zadość wezwaniu Starosta wydał decyzję odmowną.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że pozwolenie na budowę jest wydawane na wniosek inwestora i w zakresie określonym we wniosku, a organ nie ma możliwości go modyfikować. Inwestor będzie mógł otrzymać pozwolenie tylko na przebudowę wejścia pod warunkiem, że złoży w tej sprawie stosowny wniosek wraz z wymaganymi w tym zakresie dokumentami.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli A. i E.F., w której podnieśli, że wniosek o wydanie pozwolenia na nadbudowę złożyli w lutym 2007 r., i po trzech miesiącach została wydana pozytywna opinia umożliwiająca realizację zamierzonej inwestycji. Nie rozumieją dlaczego żaden z urzędów nie poinformował ich o istniejących przeszkodach i dlaczego wyznaczono im termin do poprawy projektu budowlanego. Nie rozumieją też dlaczego każe się im przechodzić jeszcze raz postępowanie w sprawie przebudowy wejścia od ulicy i ponownie ponosić koszty przygotowania dokumentacji skoro założenia w projekcie budowlanym są zgodne z prawem budowlanym. Dodali, że ponieśli znaczne koszty postępowania w wyniku stronniczego działania urzędników, a to z tytułu przygotowania dokumentacji geodezyjnej, projektu budowlanego, kosztorysu.

W konkluzji wnieśli o ponowne przeanalizowanie sprawy z określeniem zmian w projekcie budowlanym, które pozwalałyby na realizację zamierzonej inwestycji.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem.

Zakres kontroli sądowej określają art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. Pierwszy stanowi, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to zaś znaczy, że z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa procesowego i materialnego o jakich nie wspomina w skardze.

Drugi pozwala Sądowi kontrolować inne akty administracyjne wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, wszakże pod warunkiem, że jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd I instancji orzeka na podstawie stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt administracyjnych i sądowych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...]r. wpłynął do Starosty Powiatowego w R. wniosek E. i A.F. w sprawie wydania pozwolenia na nadbudowę garażu o część mieszkalną oraz przebudowę wejścia do budynku mieszkalnego od ulicy na działce nr 954 w G.M. Do wniosku dołączono:

- oświadczenie inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- projekt budowlany, sporządzony przez tech. arch. J.S.,

- decyzję Burmistrza G.M. z dnia [...] r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "nadbudowa garażu o część mieszkalną i przebudowa wejścia od ulicy na działce nr ewid. 954, położonej w G.M. i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] r., Nr[...], utrzymującą w mocy w/w decyzję Burmistrza G.M.

W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. m. innymi podano, że planowana inwestycja nie może powodować pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi /pkt 7 decyzji/.

W opisie technicznym do projektu budowlanego podano, że na działce sąsiedniej nr ewid. 955, w odległości 1 m od granicy z działką inwestorów nr 954 zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalny 2 i 3 kondygnacyjny, wolnostojący murowany.

Część tego budynku o 2 kondygnacjach, zlokalizowana w odległości 1 m od granicy posiada otwór w parterze wypełniony luksferami. W elewacji wschodniej /granicznej/: część budynku sąsiedniego 3 kondygnacyjnego zlokalizowana jest w odległości 3,5 m od granicy z działką nr 954 i w ścianie istnieje otwór okienny z pomieszczenia kuchennego. Wysokość budynku sąsiedniego w części 3 kondygnacyjnej wynosi około 9,5 m, w części 2 kondygnacyjnej około 6 m. Z projektu budowlanego i dołączonego doń szkicu sytuacyjnego wynika, że istniejący na działce nr 954 garaż, oznaczony na szkicu 1a, usytuowany w granicy z działką nr 955. Planowana nadbudowa garażu ma być przeznaczona na poddasze mieszkalne o funkcji pokoju dziennego, który ma być doświetlony z obydwu stron, od południa ma być balkon wsparty na dwóch słupach murowanych.

Wysokość obiektu po nadbudowie /do kalenicy, czyli do górnej poziomej krawędzi styku dwóch przeciwległych połaci dachu/ - ma wynosić 7,16 m od poziomu terenu.

Natomiast przebudowa wejścia od strony ulicy Ż. ma polegać na utworzeniu zadaszonego wiatrołapu przy schodach zewnętrznych. Do powierzchni wiatrołapu ma być włączona powierzchnia klatki schodowej, która ma być oddzielona drzwiami od części mieszkalnej.

Postanowieniem z dnia [...]r., Nr[...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane, Starosta Powiatowy w R. wezwał inwestorów E. i A.F. do usunięcia w terminie do dnia 30.06.2008 r., wyszczególnionych niżej braków i nieprawidłowości: "przedłożony projekt budowlany doprowadzić do zgodności z obowiązującymi przepisami /dot. § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 75, poz. 690 z 2002 r./".

W uzasadnieniu tego postanowienia przytoczył, że na działce sąsiedniej istnieje budynek mieszkalny, w którym w ścianie oddalonej 3,5 m od granicy działki istnieje okno o wymiarach 170 x 90 cm doświetlające pomieszczenie kuchenne. Wysokość projektowanego budynku po nadbudowie w części przylegającej do granicy działki wynosić będzie od 4,18 do 7,50 m, a zatem wybudowanie budynku wg przedłożonego projektu spowoduje przesłonięcie światła dziennego w pomieszczeniu przeznaczonym na stały pobyt ludzi, co jest niezgodne z § 13 rozporządzenia.

Wymienione postanowienie doręczono inwestorom w dniu 18.06.2008 r.

W dniu [...]r. wpłynął do organu I instancji wniosek A.F. o zawieszenie postępowania, bowiem przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R. toczy się postępowanie w sprawie legalności usytuowania otworu okiennego w budynku mieszkalnym J.R., położonym na działce sąsiedniej.

Decyzją z dnia [...]r., Starosta R. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i w uzasadnieniu powołał się na art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /k.p.a./, według którego, organ administracji państwowej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu...

W dniu 3.07.2008 r. doręczono właścicielowi działki sąsiedniej nr 955 pismo z dnia [...]r. z zapytaniem czy wyrażą zgodę na zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, na które nie udzielił odpowiedzi. W pouczeniu organ I instancji podał, iż na decyzję w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje odwołanie do Wojewody za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Inwestorzy nie złożyli remonstracji /odwołania, a w zasadzie zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. zażalenia/.

Wskazane orzeczenie dotyczące zawieszenia postępowania doręczono im w dniu 23.07.2008 r.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy, w podstawowym zakresie jest zbieżny w powyższymi ustaleniami i był wystarczający zdaniem Sądu do rozstrzygnięcie sprawy.

Przechodząc do rozważań merytorycznych, to najpierw należy nawiązać do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z z późn. zm./, dalej jako Prawo budowlane, według którego na organie architektoniczno-budowlanym ciąży obowiązek sprawdzenia czy projekt budowlany jest m. innymi zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, przepisami techniczno-budowlanymi, czy jest kompletny i czy osoba która opracowała projekt budowlany posiada uprawnienia do projektowania i czy jest wpisana na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r., Nr [...]wydanej przez Burmistrza G.M. wynika, że planowana inwestycja nie może powodować ograniczeń osób trzecich w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tym warunkiem był związany organ architektoniczno-budowlany, zatem orzekające organy słusznie zwróciły na tą kwestię szczególną uwagę.

Usytuowanie budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr 955 w odległości 3,5 m od granicy z działką inwestorów, w szczególności istnienie w ścianie tego budynku od strony wschodniej okna od pomieszczenia kuchni, obligowało projektanta do zamieszczenia w projekcie stosownych rozważań i obliczeń wynikających z § 13 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690/, dalej jako rozporządzenie.

Przepis § 13 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia stanowi:

ust. 1 - odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń z zastrzeżeniem przepisów § 12, 57 i 60,

ust. 2 - warunek określony w ust. 1 uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca cześć tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż:

1) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

2) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

ust. 4 - wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 2, liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części.

Skoro projekcie budowlanym nie ma rozważań dotyczących § 13 rozporządzenia, zatem organ I instancji trafnie i zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, nałożył na inwestorów stosownym postanowieniem obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego we wskazanym już zakresie i w terminie do dnia 30.06.2008 r., pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie Starosty R. z dnia [...]r. wraz z uzasadnieniem, wzywające inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego co do zgodności nadbudowy garażu z treścią § 13 rozporządzenia, jest precyzyjne i nie budzi wątpliwości w jakim zakresie projekt budowlany powinien być uzupełniony. W takiej sytuacji art. 35 ust. 3 Prawo budowlane stanowił niewątpliwie podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę garażu. Z tego względu i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w tym zakresie.

Zarzuty podniesione w skardze związane z nadbudową garażu są zdaniem Sądu niezasadne.

Zarzut, że podanie o wydanie pozwolenia na nadbudowę zostało złożone w lutym 2007 r., nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Wniosek o pozwolenia na nadbudowę /k. 3 akt adm./ jest opatrzony datą 12.02.2008 r., a wpłynął do organu I instancji dnia następnego. W skardze nadmieniono, że po trzech miesiącach od złożenia wniosku została wydana pozytywna opinia umożliwiająca realizację zamierzonej inwestycji. Takiej opinii nie ma w aktach administracyjnych. Prawdopodobnie skarżący pisząc, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w lutym 2007 r., mają na myśli wcześniejszy wniosek o wydanie warunków zabudowy, a przez opinię rozumieją pozytywną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza G.M.

Trzeba zatem nadmienić, iż decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę głównie w zakresie dopuszczalności i warunków ogólnych realizacji inwestycji na określonym terenie.

W decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie podano, iż powinny być spełnione wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich m. innymi w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tym warunkiem był związany Starosta R., który to warunek był ściśle związany z § 13 rozporządzenia.

Zarzut, iż organ I instancji zakreślił inwestorom zbyt krótki termin do uzupełnienia projektu budowlanego jest również chybiony, gdyż zakres uzupełnienia przy istniejących danych stanowiących podstawę do ustalenia wysokości przesłaniania nie wymagał dużo czasu, zatem 12-dniowy okres w normalnych warunkach był wystarczający do spełnienia tego obowiązku. Postanowienie z art. 35 ust. 3 Prawo budowlane jest niezaskarżalne, przeto gdyby nawet inwestorzy przedłożyli organowi uzupełnienie projektu przed wydaniem decyzji, to wówczas organ mógłby odstąpić od rygoru związanego z zachowaniem terminu.

Dodać też trzeba, że krótkie terminy na uzupełnienie wniosku lub projektu budowlanego, można również motywować treścią art. 35 ust. 6 Prawo budowlane, który to przepis przewiduje sankcję pieniężną dla organu, jeżeli nie wyda decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, ale do tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu /art. 35 ust. 8/.

Co się tyczy odmowy zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, to nasuwa się uwaga, że stosownie do art. 101 § 1 i 3 poruszona kwestia incydentalna rozstrzygana jest w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a nie w formie decyzji, jak to przyjął organ I instancji. Mimo tego decyzję taką należy traktować jako postanowienie.

Inwestorzy wniosek o zawieszenie postępowania motywowali tym, że przed organem nadzoru budowlanego toczy się postępowanie w sprawie usytuowania okna w ścianie budynku mieszkalnego, położonego na działce sąsiedniej w odległości 3,5 m od granicy z działką inwestora.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do tej kwestii wyjaśnił, iż niema ona istotnego znaczenia w sprawie skoro wysokość przesłaniania wynosi 5,70 m i przekracza odległość 4 m.

Zdaniem Sądu wynik rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez organ nadzoru, nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bo wniosek o pozwolenie na budowę i projekt budowlany odnoszą się do stanu istniejącego, a nie do stanu jaki ewentualnie może powstać w przyszłości.

Wniosek o pozwolenie na budowę i dołączony doń projekt budowlany dotyczą dwóch zadań inwestycyjnych. Drugim zadaniem jest przebudowa wejścia do budynku mieszkalnego od strony ul. Ż. i polega na utworzeniu zadaszonego wiatrołapu przy schodach zewnętrznych.

Orzekające organy nie kwestionowały projektu budowlanego dotyczącego tego zadania.

Nie wyjaśniły jednak jaki jest związek między tymi zadaniami, a w szczególności czy są to zadania mogące samodzielnie funkcjonować. Organ odwoławczy odmowę udzielenia pozwolenia na przebudowę wejścia do budynku tłumaczył, że organ we własnym zakresie nie może wniosku modyfikować bądź ograniczać, czego Sąd nie kwestionuje.

Z wypowiedzi tej pośrednio wynika, że organ odwoławczy nie dopatrzył się współzależności pomiędzy tymi zadaniami inwestycyjnymi.

W odwołaniu inwestorzy zamieścili passus:

"Pytamy dlaczego jednym pismem załatwia się dwie sprawy i dlaczego nie można rozdzielić przyznania pozwolenia na tę część o przebudowę". Przy takim zarzucie strony, organ odwoławczy stosownie do art. 9 k.p.a. powinien pouczyć odwołujących się o możliwości ograniczenia podania do żądania polegającego na przebudowie wejścia do budynku.

Poza tym z procesowego punktu widzenia /art. 104 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a./, nie było przeszkód do wydania decyzji częściowo pozytywnej dla inwestorów.

Takiej przeszkody nie stwarzał również art. 33 ust. 1 Prawo budowlane, który w zdaniu 1 stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Ratio legis powołanego przepisu ma zapobiegać wydawaniu częściowych pozwoleń na realizację zadania inwestycyjnego np. na tzw. stan zerowy i na następne etapy realizacji tego samego zadania. Przepis ten nie dotyczy zadań odrębnych, nie powiązanych ze sobą.

Na zakończenie należy nadmienić, iż stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane był J.R. /właściciel działki nr 955/, który uczestniczył w postępowaniu przed organem I instancji i kwestionował zamierzenie budowlane polegające na nadbudowie garażu.

Organ odwoławczy nie doręczył wymienionemu zaskarżonej decyzji /brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia/. W rozdzielniku decyzji również nie został wymieniony.

Mając to wszystko na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, b i c, art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił decyzje obu instancji w części odmawiającej udzielenia pozwolenia na przebudowę wejścia do budynku.

Sąd w podanym zakresie nie stosował art. 152 p.p.s.a., gdyż decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę nie nadaje się do wykonania.

Sąd nie orzekał o kosztach postępowania sądowego, bowiem skarżący pouczeni o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. /k.14 akt sądowych/, nie zgłosili wniosku o przyznanie kosztów, zatem utracili uprawnienie do żądania zwrotu kosztów.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dotyczącej przebudowy wejścia do budynku należy uwzględnić n/w wskazówki:

a) sprawdzić, czy projekt budowlany w zakresie przebudowy wejścia odpowiada wymogom przewidzianym w art. 35 ust. 1 Prawo budowlane,

b) czy według projektu zamierzone zadanie może być realizowane samodzielnie,

c) zapewnić J.R. udział w postępowaniu administracyjnym,

w zależności od wyniku ustaleń wskazanych w pkt a i b, i po uwzględnieniu oceny prawnej Sądu zamieszczonej w uzasadnieniu, podejmą stosowną decyzję.