Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 712/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 411/13 w sprawie ze skargi D. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 411/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Starosta Kartuski, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), zarządził skierowanie na badanie lekarskie D. Sz. posiadającego prawo jazdy kat. B. Starosta wskazał, że w dniu 4 czerwca 2012 r. do Starostwa Powiatowego w Kartuzach wpłynął wniosek z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Centrum Medycznego "Kaszuby" w Kartuzach w sprawie skierowania D. Sz. na badania lekarskie. Organ wskazał, że zgodnie z pkt 4 załącznika nr 4b do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., lekarz, który podczas wykonywania zawodu, stwierdził u osoby ubiegającej się o prawo jazdy lub posiadającej prawo jazdy, przypadek wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, niezależnie od okoliczności, powinien niezwłocznie powiadomić organ wydający prawo jazdy o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych tej osoby do kierowania pojazdami.

W odwołaniu D. Sz. zarzucił naruszenie art. 124 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonującymi pracę na stanowisku kierowcy, poprzez niewydanie decyzji o skierowaniu na badania w terminie 30 dni od dnia, w którym Starosta otrzymał wniosek jednostki medycznej w sprawie skierowania strony na badania lekarskie. Odwołujący się argumentował, że termin zakreślony w rozporządzeniu ma charakter materialny, jego cechą jest nieprzywracalność i niemożność dokonania czynności po jego upływie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy odnotował, że z dniem 19 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), która uchyliła m.in. przepis art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, który był podstawą wydania decyzji organu pierwszej instancji. W obecnie obowiązującym stanie prawnym przesłanki wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie zostały uregulowane w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b) (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) tej ustawy). Kolegium przywołało przepis art. 137 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie art. 123 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Kolegium ustaliło, ze do dnia wydania niniejszej decyzji nie zostały wydane przepisy wykonawcze, o których mowa w ww. przepisie, zastosowanie mają więc przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Zgodnie z § 2 ust. 5 tego rozporządzenia, starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia, starosta wydaje skierowanie, o którym mowa w ust. 4 i ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji. Organ zwrócił uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego przyjmuje się, że termin ten ma charakter instrukcyjny i jego upływ nie powoduje wygaśnięcia uprawnień organu do wydania decyzji o skierowaniu na badania.

Kolegium opisało przebieg korespondencji między Starostą i Centrum Medycznym. Pismem z dnia 30 maja 2012 r., lekarz neurolog z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Centrum Medyczne "Kaszuby" wniósł o skierowanie strony na badania lekarskie. Pismo to wpłynęło do organu I instancji w dniu 4 czerwca 2012 r. Następnie organ pierwszej instancji zwrócił się do ww. jednostki o przesłanie kopii historii choroby strony. W piśmie z dnia 19 czerwca 2012 r. jednostka medyczna odmówiła udostępnienia dokumentacji medycznej powołując się na przepisy prawa. Jednocześnie wyjaśniła, że zgodnie z pkt 4 załącznika 4b do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., lekarz, który podczas wykonywania zawodu, stwierdził u osoby ubiegającej się o prawo jazdy lub posiadającej prawo jazdy, przypadek wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, niezależnie od okoliczności, powinien niezwłocznie powiadomić organ wydający prawo jazdy o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych tej osoby do kierowania pojazdami, ocena zaś stanu zdrowia nie powinna podlegać weryfikacji przez pracownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego. W ocenie organu odwoławczego, pismo NZOZ Centrum Medycznego "Kaszuby" z dnia 19 czerwca 2012 r. stanowi wiarygodną informację o zastrzeżeniu co do stanu zdrowia strony. W szczególności chodzi o stwierdzenie lekarza neurologa przypadku wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej. W tej sytuacji uzasadnione jest skierowanie strony na badania lekarskie. Na podstawie badań lekarskich będzie zaś można ocenić czy istnieją, czy też nie istnieją u strony przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. Organ podzielił stanowisko sądów administracyjnych odnośnie instrukcyjnego charakteru terminu do wydania skierowania kierującego pojazdem na badania lekarskie. Dodał, że uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami w 1987 r. nie oznacza, że uprawnienia te nie mogą być cofnięte na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa. Zarówno skierowanie na badanie lekarskie, jak i cofniecie uprawnień do kierowania pojazdem ma umocowanie ustawowe.

D. Sz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zarzucił naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez uznanie, że termin do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie ma charakter instrukcyjny, a nie materialny. Skarżący wskazał, że stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., starosta jest zobowiązany skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania tej informacji. Wbrew temu co twierdzi organ, zgodnie z linią orzeczniczą oraz poglądami wyrażonymi przez przedstawicieli doktryny, podany termin ma charakter materialny, cechuje go nieprzywracalność, a także niemożność dokonania danej czynności po jego upływie. W tym zakresie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 588/2008, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 905/09. Ponadto, według skarżącego, organ odwoławczy pominął wywód skarżącego na temat istoty zasady praw nabytych. Podkreślił, że uzyskał prawo jazdy w dniu 16 listopada 1987 r., natomiast rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. weszło w życie z dniem 10 stycznia 2004 r. Jego zdaniem, akt wykonawczy nie może negatywnie wpływać na zakres uprawnień wcześniej nabytych, tj. na uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi. Powołało się na stanowisko szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jako podstawę materialnoprawną wskazał art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b), ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Odnotował, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, starosta wydaje z urzędu - na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl natomiast § 2 ust. 6 rozporządzenia starosta wydaje skierowanie na badania lekarskie - w stosunku do osoby, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji.

Sad zauważył, że kwestia charakteru prawnego terminu określonego w § 2 ust. 6 rozporządzenia była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, jednakże nie jest jednolicie interpretowana przez sądy. Wg jednego stanowiska wskazany w § 2 ust. 6 rozporządzenia termin ma charakter materialnoprawny, gdyż rozporządzenie, w którym został zamieszczony ten przepis zostało wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 123 ustawy-Prawo o ruchu drogowym i w celu jej wykonania (rozporządzenie to na mocy art. 137 ustawy zachowało moc obowiązującą także w rozpoznawanej sprawie pod rządami ustawy o kierujących pojazdami). Rozporządzenie to jest zatem aktem wykonawczym do ustawy zaliczanej do kategorii administracyjnego prawa materialnego i jako takie zawarte w nim przepisy mają charakter materialnoprawny. Wg odmiennego stanowiska termin określony w § 2 ust. 6 rozporządzenia jest terminem instrukcyjnym. Przyjmuje się, że skoro podstawa prawna decyzji o skierowaniu na badania została określona w ustawie, która nie określa terminu do wydania decyzji o skierowaniu na badania, a ponadto upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia wykonawczego nie daje podstaw do określenia tego terminu w rozporządzeniu, to termin określony w rozporządzeniu może być rozumiany wyłącznie jako termin do wydania rozstrzygnięcia, którego celem jest zobligowanie organu do szybkiego załatwienia sprawy. Ma on zatem charakter terminu procesowego (instrukcyjnego), nakładającego na organ administracji obowiązek załatwienia sprawy lub podjęcia danej czynności w określonym terminie. Upływ takiego terminu nie zwalnia jednak organu od obowiązku załatwienia sprawy (wydania decyzji), aczkolwiek wydanie decyzji po upływie tego terminu może być oceniane jako naruszenie przepisu określającego termin załatwienia sprawy.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że określony w § 2 ust. 6 rozporządzenia termin jest terminem procesowym (instrukcyjnym). W związku z tym okoliczność, że w niniejszej sprawie Starosta Kartuski orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w dniu 14 sierpnia 2012 r., tj. po ponad dwumiesięcznym terminie od uzyskania informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, nie mają wpływu na legalność zaskarżonej decyzji twierdzenia skarżącego o tym, że uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B uzyskał w 1987 r., natomiast rozporządzenie, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję obowiązuje dopiero od 2004 r., co w jego ocenie stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady praw nabytych. Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie cofa skarżącemu posiadanego uprawnienia, a z drugiej strony wskazał, że uprawnienie do kierowania pojazdami nie jest uprawnieniem absolutnym (nieodwołalnym) i może w określonych przypadkach podlegać ograniczeniom czy wyłączeniom (np. w przypadku powzięcia zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby legitymującej się tym uprawnieniem, mogących powodować jej niezdolność do prowadzenia pojazdów, z uwagi na potrzebę ochrony bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, którą należy przedłożyć nad interes jednostki).

Skargę kasacyjną złożył D. Sz., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata. Zaskarżył wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), a także § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133 ze zm.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że przekroczenie 30 dniowy termin do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie doprowadziło do wydania aktu administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa,

oraz z ostrożności procesowej zarzucił nadto:

2. naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 i art. 77 K.p.a., których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wyjaśnienia przez organ administracji okoliczności faktycznych w sprawie i błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że zaszły okoliczności uprawdopodabniające zaistnienie przesłanki do skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Zdaniem skarżącego naruszenia te miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w ich konsekwencji doszło do oddalenia skargi zamiast uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenia postępowania. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji oraz umorzenie postępowania,

ewentualnie

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,

3) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach kasacji.

W pierwszej kolejności odniesienia się wymaga zarzut procesowy. Powołanie, jako naruszonego, przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a., w powiązaniu z przepisami procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 10 i art. 77 K.p.a. nie stanowi prawidłowej konstrukcji podstawy kasacji zawierającej zarzut braku wyjaśnienia przez organ administracji okoliczności faktycznych i błędu w ustaleniach faktycznych. Przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. konkretyzuje sposoby sprawowania przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej. Skoro Sąd pierwszej instancji rozpoznał, w zgodzie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., skargę na decyzję administracyjną, to nie ma mowy o naruszeniu tego przepisu. W związku z uchwałą NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSA i wsa 2010/1/1), możliwe jest merytoryczne odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów procedury administracyjnej niezawierającego nawiązania do przepisów stosowanych przez sąd w zakresie ustalania stanu faktycznego.

Najpierw odnotować należy, że wnoszący kasację nie wskazał na czym konkretnie polegało naruszenie zasady sformułowanej w art. 10 § 1 K.p.a. W odwołaniu i w skardze do Sądu pierwszej instancji nie zarzucił naruszenia norm stanowiących gwarancje procesowe dla stron. Odnotować można, że nie podniósł w tych pismach żadnych zarzutów o charakterze proceduralnym. Z akt sprawy nie wynika zaś aby skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych. W postępowaniu administracyjnym należy ustalić okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek prawa materialnego. W niniejszej sprawie chodzi o przesłanki z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zaistnienie uzasadnionych podejrzeń powinno być ustalone w postępowaniu dowodowym. W tym zakresie starosta oparł się na dowodzie określonym w § 2 ust. 5 w związku z pkt 4 załącznika Nr 4b rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji: Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm. - w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2013 r. poz. 133 ze zm.) - powiadomieniu lekarza. Skarżący nie zakwestionował złożenia tego powiadomienia. Nie podważył także wiarygodności diagnozy lekarskiej, tzn. wystąpienia przypadku, o którym mowa w punkcie 4 załącznika, obligującego lekarza do złożenia zawiadomienia. Materiał ten był wystarczający dla wydania decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami a także § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że przekroczenie 30 dniowy termin do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie doprowadziło do wydania aktu administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, należy opowiedzieć się za poglądem, według którego, termin określony w § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest terminem instrukcyjnym. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Prawo o ruchu drogowym nie uzależnia możliwości skierowania na badania lekarskie od zachowania przez organ określonego terminu, a więc w regulacji ustawowej rozstrzygającej o przesłankach skierowania na badania ustawodawca nie zastrzegł przedawnienia w zakresie skierowania na takie badania. Jak wynika wprost z zapisu ustawowego, upoważnienie zawarte w art. 123 ustawy nie daje podstaw do określenia tego terminu w rozporządzeniu. Termin skierowania, który został określony w rozporządzeniu w ramach upoważnienia do określenia "szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie" może być więc rozumiany wyłącznie jako termin do wydania rozstrzygnięcia, mający na celu zobligowanie organu do szybkiego załatwienia sprawy. Upływ takiego terminu nie zwalnia organu od obowiązku załatwienia sprawy. Rozporządzenie, które wydane jest w celu wykonania ustawy nie może ograniczać uprawnień organów wynikających z tej ustawy dotyczących kierowania osób kierujących pojazdami na badania lekarskie. Także potrzeba ochrony bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, którą należy przedłożyć nad interes jednostki powoduje, że określenie w § 2 ust. 6 rozporządzenia terminu do wydania decyzji w omawianym przedmiocie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" należy postrzegać jedynie jako podkreślenie obowiązku organów administracji podjęcia jak najszybszych działań w celu wydania decyzji (patrz:. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 849/10; uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09, ONSA i wsa 2010/5/83). Termin ten nie ma charakteru materialnoprawnego, jego upływ nie powoduje więc przedawnienia orzekania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

9