Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2684/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 282/13 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 282/13 (dalej wyrok z 10 października 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę B. P. (dalej strona albo skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (dalej SKO albo Kolegium) z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2013 r.) zapadłą w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Wyrok z 10 października 2013 r. zapadł w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2012 r.) Starosta K. (dalej Starosta) działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 84 ust. 3 pkt 2 oraz art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej p.r.d..) orzekł o cofnięciu uprawnień diagnosty nr [...] wydanych przez Starostę stronie.

W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w dniu 15 lutego 2012 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 września 2011 r. wydany w sprawie o sygnaturze [...]. Zgodnie z treścią wyroku karnego skarżący został uznany winnym tego, że w okresie od dnia 26 do dnia 28 lipca 2010 r., pełniąc obowiązki diagnosty w Okręgowej Stacji Pojazdów w Ż. poświadczył nieprawdę w dowodach rejestracyjnych 32 pojazdów poprzez potwierdzenie przeprowadzenia badania technicznego ww. pojazdów i wskazanie terminu kolejnego badania pomimo, że badanie takie nie zostało w rzeczywistości przeprowadzone.

W dniu 9 marca 2012 r. Starosta zawiadomił właściciela ww. stacji o zamiarze wszczęcia kontroli, która została przeprowadzona w dniu 20 marca 2012 r. Podczas weryfikacji nieprawidłowości wykazanych w ww. wyroku potwierdzono z elektronicznego systemu rejestru badań występowanie wybranych pięciu pojazdów, które jak wynika z wyroku sądu w rzeczywistości badań nie przeszły.

W dniu 4 kwietnia 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie uprawnień diagnosty. Organ przywołał przy tym treść uchwały NSA z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11, w świetle której sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Organ wskazał, że niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta co do zasady ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień.

W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2).

W realiach sprawy bezsporny pozostaje fakt, że skarżący dopuścił się czynów, o których mowa w ww. art. 84 ust. 3 p.r.d. Czyny te zostały ujawnione przez organy ścigania a przeprowadzona kontrola potwierdziła te fakty. W elektronicznym rejestrze badania pojazdów znajdowały się bowiem pojazdy wskazane w skazującym wyroku Sądu Rejonowego w K.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie ww. decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzuty:

- naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię art. 84 ust. 3 p.r.d. i przyjęcie, że cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych możliwe jest na podstawie odrębnie wszczętego postępowania administracyjnego w tej sprawie, podczas gdy przepis ten uzależnia cofnięcie uprawnień przez stwierdzenie faktów mogących stanowić podstawę do cofnięcia uprawnień od stwierdzenia ich w toku kontroli wykonywanej z racji nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów przez starostę;

- naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a. przez pozorność uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegającą na dobraniu pod przyjętą tezę orzeczenia NSA, w rezultacie czego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest obrazem stanowiska organu odwoławczego a powieleniem uzasadnienia zawartego w ww. orzeczeniu sądowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

W piśmie procesowym datowanym na dzień 9 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał uzupełniająco, że z treści decyzji wydanej przez Kolegium nie sposób odnaleźć wskazania racji, sposobu myślenia, względnie "sprawozdania" z przebiegu interpretacji ww. przepisów. Uzasadnienie wydanej decyzji nie wyjaśnia tym samym podstawy prawnej, lecz podaje do wiadomości racje czerpiące swą moc ze wskazywanej uchwały NSA.

Uzasadniając zapadły dnia 10 października 2013 r. wyrok sąd I instancji wskazał, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11, podjętej na wniosek Prokuratora Generalnego wyjaśnione zostały wszelkie wątpliwości związane z brzmieniem art. 84 ust. 3 p.r.d.

NSA podjął uchwałę, w której stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

NSA uznał, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji, którą jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów.

Powołując się następnie na art. 269 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd I instancji wyjaśnił, że uchwala ma moc ogólnie wiążącą, co oznacza, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dlatego jako zgodną z prawem materialnym należało uznać decyzję SKO jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty wydane w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnostycznych.

W skardze kasacyjnej z 11 grudnia 2013 r. B. P. zaskarżył wyrok z 10 października 2013 r. w całości zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie przepisu art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., dalej p.u.s.a.) oraz przepisu art. 3 §1 i §2, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku w postaci wadliwego przyjęcia, że starosta może cofnąć diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, mimo iż w stacji kontroli pojazdów, w której zatrudniony był Skarżący nie przeprowadzono kontroli, o której mowa w przepisie art. 84 ust. 3 p.r.d.;

b) naruszenie przepisu art. 1 §1 i §2 p.u.s.a. oraz przepisu art. 3 §1 i §2, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, w której stroną był Skarżący z przepisami k.p.a. odnoszącymi się do postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego miało miejsce naruszenie tych przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wskazywane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w pismach procesowych tj. naruszenie przepisu art. 107 §1 i przepisu art. 11 k.p.a. przez pozorność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie Skarżącemu zasadności zapadłego, w jego sprawie, rozstrzygnięcia;

c) naruszenie przepisu art. 145 §1 pkt 1 iit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, lecz oddalenie skargi, mimo iż decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. z naruszeniem art. 107 §1 k.p.a. i przepisu art. 11 k.p.a.;

d) naruszenie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej do WSA decyzji SKO w całości, lecz oddalenie skargi, mimo iż decyzja SKO została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego szczegółowo wymienionych w pkt. 2 niniejszej skargi kasacyjnej;

e) naruszenie przepisu art. 141 §4 p.p.s.a. przez zaniechanie wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez ogólne, niewyjaśniające Skarżącemu przesłanek oddalenia skargi, poprzestanie na stwierdzeniu, iż decyzja SKO zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne uzupełnione zasadnym odwołaniem się SKO do orzeczenia sądowego mającego w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie, mimo iż Skarżący w skardze oraz w piśmie procesowym z dn. 9 października 2013 r. wskazał na istotne wadliwości uzasadnienia decyzji SKO;

f) naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie zastosowania przepisu art. 269 §1 przedmiotowej ustawy tj. przez nieprzedstawienie powstałego zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi NSA, mimo iż skład WSA, na rozprawie w dniu 10 października 2013 r., nie podzielał stanowiska zajęto w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. - sygn. akt II GPS 2/11, podjętej w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z brzmieniem przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. przez rozszerzenie zastosowania tego przepisu na sytuacje nim nieobjęte tj. uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie również w razie, gdy "informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo o dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów", podczas gdy przepis ten (jego hipoteza) mówi wyłącznie o stwierdzeniu tych faktów, a mogących stanowić podstawę do cofnięcia uprawnień diagnoście, w toku kontroli wykonywanej przez starostę w ramach nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od SKO kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

W punktach a, b, c i d skargi kasacyjnej powołano, jako naruszone przez zaskarżony wyrok, przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 151 p.p.s.a. Powyższe przepisy mają charakter norm ustrojowych i kompetencyjnych, nie stanowiąc tym samym samodzielnie skutecznej podstawy kasacyjnej. Ponadto skarga kasacyjna nie wykazała, aby doszło do naruszenia tych przepisów.

Przepis art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarga kasacyjna nie wykazała, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Przepis art. 1 powołanej ustawy nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyrok NSA z 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1979/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Również Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., które określają katalog spraw objętych właściwością sądu administracyjnego, czego skarga kasacyjna nie podważyła w odniesieniu do omawianej sprawy.

W uzasadnieniu wyroku NSA z 28 października 2015 r., (sygn. akt II GSK 1979/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który to pogląd Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że charakter normy kompetencyjnej ma również przepis art. 151 p.p.s.a., nie stanowiąc samoistnej podstawy dla skutecznego zakwestionowania niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

W punktach a i b skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby skutecznie zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powyższego przepisu skarga kasacyjna powinna była, a tego nie uczyniła, konkretnie wskazać, jakich czynności nie objętych skargą nie dopełniono w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Nie jest także trafny podniesiony w punktach e i f skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym miejscu należy zauważyć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. W judykaturze przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07).

W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wyczerpująco omawiając swoje stanowisko, ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej

Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest więc usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Skarga kasacyjna zarzuca także naruszenie w sprawie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., który określa elementy składowe decyzji administracyjnej. Tego przepisu nie naruszono w sprawie, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane od decyzji (por. wyrok NSA z 28 października 2015 r., II GSK 1979/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)..

W sprawie nie został również naruszony przepis art. 11 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja w sposób zrozumiały i czytelny przedstawiła skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie, cofając skarżącemu uprawnienia diagnosty.

W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który zaakceptował stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, niezasadny jest również zawarty w pkt. f skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 1 w zw. art. 269 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przekazania w tej kwestii pytania prawnego odpowiedniemu powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rozważenia potrzeby podważenia wspomnianego stanowiska. Należy podkreślić, iż przy podejmowaniu postanowienia o przekazaniu zagadnienia prawnego skład orzekający samodzielnie decyduje, czy skorzysta z instytucji pytań prawnych. Ponieważ stronom oraz uczestnikom postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony wolno wnosić o dokonanie każdej czynności procesowej przez sąd administracyjny, mogą one wnosić do Sądu także o skorzystanie z trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. Wniosek stron nie jest jednak dla sądu administracyjnego wiążący. Sąd nie musi także oddzielnie orzekać co do tego wniosku, wystarczy jeśli ustosunkuje się do niego w uzasadnieniu orzeczenia końcowego (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Prawidłowo zatem uczynił Sąd I instancji wskazując, że skoro w pełni podziela i akceptuje stanowisko zawarte w uchwale NSA, to nie byłoby zasadnym ponowne przedstawienie rozstrzygniętego w niej zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi powiększonemu.

Z powyższych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Przechodząc do rozpatrzenia zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, jakim jest przepis art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zarzut ten nie jest zasadny, z co najmniej dwóch powodów. O czym była już mowa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany treścią powołanej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, zgodnie z którą sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 28 października 2015 r., II GSK 1979/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wspomniany wyrok Sądu Rejonowego w Kartuzach z dnia 7 września 2011 r. wydany w sprawie o sygnaturze II K 449/11 jest kwalifikowanym dowodem na okoliczności wskazane w hipotezie przepisów art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych.

W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.