Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3783/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA (del.) Krystyna Borkowska (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku letniskowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...].04.2002 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę dla W. i L. T., na budowę domku letniskowego na działce nr [...] w C.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 158 § 1 kpa.

W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z obowiązującym na terenie gminy C. planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] w C. położona jest na terenie zabudowy letniskowej oznaczonej symbolem [...]. Ponadto z pisma Wydziału Geodezji Starostwa [...] z dnia [...].12.2000 r. wynikało, że "działka nr [...] stanowi rolę klasy VI wytworzoną z gleb pochodzenia mineralnego i wyłączenie gruntu z produkcji rolnej nie wymaga decyzji". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że "zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.1995 r. uproszczony plan urządzenia lasów, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, położonych we wsi C., nie został wprowadzony zarówno do obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i do ewidencji gruntów – zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 28.09.1991 r. – o lasach. Stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej wnioskiem decyzji, pozwalającej na budowę.

W złożonym od w/w decyzji odwołaniu L. w P., domagając się uchylenia w/w decyzji podniosły, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja, pozwalająca na budowę, wydana została z rażącym naruszeniem art. 2, art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 20 ust. 2 – ustawy z dnia 28.09.1991 r. – o lasach oraz art. 5, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 03.02.1995 r. – o ochronie gruntów rolnych i leśnych i § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. – w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 z 2001 r.). Działka o nr [...] według uproszczonego planu urządzenia lasu – stanowi las o typie siedliskowym Bśw tj. uprawę leśną sosny 13-letniej. Koniecznym więc było uprzednie uzyskanie decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. zezwalającej na wyłączenie z produkcji przedmiotowych gruntów leśnych.

Decyzją z dnia [...].08.2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu w/w odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, co następuje;

W niniejszej sprawie można mówić o niedostosowaniu się organu wydającego pozwolenie na budowę do wymogów zawartych w art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego tj. do przedstawienia przez inwestora organowi wymaganych prawem uzgodnień, pozwoleń, czy opinii innych organów.

Brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu a wiec zgody Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa a jedynie daje podstawę do umorzenia postępowania wznowieniowego.

Na powyższą decyzje ze skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiły L. w P. Wnosząc o uchylenie decyzji, podniosła zarzuty zawarte w uprzednio złożonym odwołaniu.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę domu letniskowego.

Złożona na te decyzję skarga nie zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z częściowo innych przyczyn niż wskazano w zaskarżonej decyzji.

1. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do uznania, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w szczególności dotycząca rażącego naruszenia przez kontrolowaną decyzję przepisów prawa. Powołany przez skarżące L. art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych istotnie zawiera nakaz wydawania przed uzyskaniem pozwolenia na budowę decyzji o wyłączeniu gruntów leśnych, celem przeznaczenia ich na inne niż leśne cele. Nie sposób jednakże, z uwagi na zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne i prawne, przyjąć, iż przepis ten w oczywisty sposób został naruszony.

Zauważyć bowiem należy, że mimo iż z art. 20 ust. 2 – ustawy o lasach wynika nakaz uwzględniania w ewidencji gruntów ustaleń planów urządzania lasów, w tym również planów uproszczonych, dotyczących granic i powierzchni lasu, w niniejszej sprawie nie odnotowano w w/w ewidencji uproszczonego planu urządzania lasu, obejmującego miedzy innymi działkę nr [...] w C.

Plan ten stanowił podstawowy dokument wskazujący na to, iż objęty nim teren przeznaczony został do produkcji leśnej, a więc spełnia wymogi gruntu leśnego. Nie uwzględnienie go w ewidencji gruntów spowodowało, iż w ewidencji gruntów działka nr [...] w C. w dalszym ciągu oznaczona była jako grunt rolny.

Zarówno z pisma Starosty Powiatowego w M. z dnia [...].12.2000 r., jak również pisma z dnia [...].05.2001 r. wynika, że w ewidencji gruntów działka nr [...] oznaczona została jako grunt rolny kl. VI, którego wyłączenie z produkcji rolnej nie wymagało wydania decyzji. Powyższe okoliczności zdają się wskazywać, że w chwili wydania przez organ budowlany kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji, okoliczność, iż działka inwestora stanowi grunt leśny nie była temu organowi znana. Zatem uchybienie dotyczy postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Tymczasem stwierdzenie nieważności jest możliwe w sytuacji, gdy sama decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa a stan faktyczny i prawny sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości. Przy stanie faktycznym, jaki został przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia kwestionowanego pozwolenia na budowę, żadnej z wad wymienionych w art. 156 P 1 kpa, a w szczególności rażącego naruszenia prawa, w/w decyzji przypisać nie można. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy jest ono oczywiste i wywołuje skutki prawne nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawa. Jeżeli nie uwzględnienie postanowień uproszczonego planu urządzenia lasu w ewidencji gruntów było wynikiem zaniedbania organu administracji publicznej, to przerzucenie skutków tego zaniedbania na inwestora, który uzyskał pozwolenie na budowę, w świetle w/w zasad, byłoby nie do przyjęcia.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, jest prawidłowe wobec czego skarga podlegała oddaleniu.

Z w/w przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zas. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.