Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2134/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzje I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 185, art. 200 i art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12 ust. 1, ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 144
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1279/15 w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i poprzedzającą ją w tym zakresie decyzję Starosty R. z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz H. C. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez H. C. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2016 roku, którym oddalono skargę w/w na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 lipca 2015 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

3 grudnia 2013 roku H. C. złożyła w siedzibie Starostwa Rzeszowskiego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo – garażowego na działce o nr ewid. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 roku uznając, że wniosek odpowiada warunkom określonym w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.) Starosta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla H. C. na realizację inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: gazową, elektryczną, wodociągową, c.o. i kanalizacyjną, budynku gospodarczo-garażowego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr ewid. [...] w [...]".

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i A. D. wskazując, że plan zagospodarowania wprawdzie dopuszcza budowę garażu lub budynku gospodarczego w granicy działek, jednak budowa połączonego budynku gospodarczego wraz z garażem o dł. 18 m zasłoni ich dom wraz z oknem od sypialni, a w szczególności od salonu. Z projektu budowlanego wprawdzie wynika, że budynek nie zacieni ich domu od strony północno-wschodniej, ani nie ograniczy dostępu światła dziennego do dolnych pomieszczeń, co jest jednak nieprawdą. Ponadto podnieśli, że w dokumentacji brak jest obliczeń odnośnie zacienienia ich domu.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] maja 2014r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Na skutek skargi H. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 924/14 uchylił wskazaną wyżej decyzję wyjaśniając, że zastosowania art 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej jako k.p.a.) nie uzasadnia odmienna niż dokonana przez organ l instancji analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu odmienna ocena zebranego materiału dowodowego (m in. w kontekście zgodności projektu budowlanego z warunkami technicznym) winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Wojewoda Podkarpacki przystępując ponownie do rozpatrzenia odwołania złożonego przez W. i A. D., uchylił decyzję Starosty R. z dnia [...] stycznia 2014 roku, w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr ewid. [...] w [...] i w tym zakresie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu, a w pkt 2 w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (czyli w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami).

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej jako p.b.). Wyjaśnił, że w zakresie budynku mieszkalnego, wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. Inwestor spełnił warunki uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym dołączył do wniosku niezbędne dokumenty, a inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Osiedla Północ II w Sokołowie Małopolskim, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Sokołowie Małopolskim z dnia 24 września 2008 r. Nr XX/189/2008, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr 85 z dnia 30 października 2008 r. poz. 1945. Złożone dokumenty odpowiadają obowiązującym w tym zakresie przepisom, a projekt budowlany jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Ponadto lokalizacja budynku mieszkalnego w zakresie odległości od granic działek sąsiednich jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 – dalej jako rozporządzenie). Inaczej zdaniem organu przedstawiała się sytuacja dotycząca budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony południowo-wschodniej w granicy z działką nr [...]i [...], oraz południowo-zachodniej w granicy z działką nr [...]. Wprawdzie § 12 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a § 3 ust. 1 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, jednak należy mieć na względzie, że warunkiem jego zastosowania jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Oznacza to, że warunkiem koniecznym budowy budynku gospodarczo-garażowego w granicy z działkami sąsiednimi, lokalizowanego w zabudowie jednorodzinnej jest ustalenie, że budynek będzie miał długość mniejszą niż 5,5 m i wysokość mniejszą niż 3 m. W niniejszym przypadku projektowany budynek gospodarczo-garażowy będzie miał długość wynoszącą 17,65 m i wysokość 4,80 m, co narusza § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Tym samym uznał, że organ I instancji wskazując, że usytuowanie budynku gospodarczo- garażowego w granicy z działką nr [...],[...],[...] jest zgodne z § 3 ust. 1 pkt 16c planu miejscowego, nie dokonał analizy wzajemnej relacji pomiędzy dyspozycją § 12 ust. 2, a ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, które pozostają ze sobą w relacji lex generalis - lex specialis, przy czym przepis szczególny ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed przepisem ogólnym. W konsekwencji, organ dokonał niewłaściwego zastosowania przepisu uznając, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Wojewody pomimo, iż w planie miejscowym dopuszczona została możliwość realizacji inwestycji w zbliżeniu do granicy działek sąsiednich, sytuowanie projektowanego budynku gospodarczo-garażowego niezgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia obligowało organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H. C. zaskarżyła decyzję w pkt 1, wskazując na:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

-a) art. 7, art. 77, art., 80 i art. 107 k.p.a. poprzez brak poczynienia dokładanych ustaleń dotyczących wielkości i położenia budynku gospodarczego w odniesieniu do granicy z działką sąsiednią stanowiącą własność W. i A. D. oraz ustalenia kwalifikacji gruntu jako MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługi i handel, podczas gdy organ odwoławczy lakonicznie wskazał na kwalifikację przedmiotowego gruntu jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną,

- b) art. 153 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej, własnej oceny prawnej przepisu § 12 ust. 1-3 rozporządzenia oraz błędne wskazanie, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma § 13 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 924/14, wskazał że "zapisy planu miejscowego w sposób nie budzący wątpliwości dopuszczają lokalizację budynków gospodarczych i garaży w granicy działek (...)

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- a) art. 35 ust. 1 p.b., poprzez niesprawdzenie przez organ administracyjny zgodności projektu budowlanego w zakresie budynku gospodarczo-garażowego z ustaleniami planu miejscowego,

- b) § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia jako przepisu lex specialis w stosunku do przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia, a w konsekwencji uznanie przez organ administracyjny, że projekt budynku gospodarczo- garażowego narusza przepisy prawa,

- c) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b. poprzez wezwanie skarżącej na podstawie art. 50 k.p.a. do skorygowania opisu technicznego do projektu zagospodarowania w zakresie odnoszącym się do dopuszczalnej powierzchni zabudowy, tymczasem powyższe wezwanie powinno zostać wydane na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. w drodze postanowienia,

- d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, iż organ administracyjny prawidłowo zastosował przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez niewydanie przez organ administracyjny postanowienia o wezwaniu skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności zaprojektowania działki z przepisami rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 maja 2016 roku, sygn. akt II SA/Rz 1279/15 oddalił skargę.

Ustalony przez organy stan faktyczny Sąd uznał za bezsporny i nie budzący wątpliwości. Starosta Rzeszowski zasadnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami i budynkiem gospodarczo - garażowym na działce nr ew. [...] w [...]. Przedłożony projekt budowlany budynku jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i udzielone pozwolenie nie budziły żadnych wątpliwości. Nie budziło również wątpliwości położenie budynku mieszkalnego w stosunku do granic z działkami sąsiednimi i innych istniejących już budynków. Inwestor złożył wymagane przepisami art. 32 ust. 4 p.b. dokumenty. Wątpliwości budził natomiast budynek gospodarczo - garażowy ze względu na naruszenie warunków technicznych. Na terenie Sokołowa Małopolskiego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 24 września 2008 r. Nr XX/189/2008. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy - art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Budynek gospodarczo - garażowy usytuowany ma być ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony południowo - wschodniej w granicy z działką nr [...]i nr [...]oraz południowo - zachodniej w granicy z działką nr [...], a także ścianą z otworem okiennym w odległości 8,80 m od granicy północno - zachodniej z działką nr [...] oraz 8,56 m - 6,56 m od projektowanego budynku mieszkalnego. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z działką sąsiednią nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych. Natomiast § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych, dopuszcza się odległość od granicy 1,50 m lub bezpośrednio przy granicy - gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. W planie zagospodarowania przestrzennego dla Sokołowa Małopolskiego w § 3 ust. 1 pkt 16c "dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek". Działka objęta planowaną inwestycją w planie zagospodarowania to teren przeznaczony dla zabudowy jednorodzinnej. Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia uszczegóławia warunki lokalizacji budynków w zabudowie jednorodzinnej. I tak w zabudowie jednorodzinnej stosowanie do § 12 ust. 3 pkt 4 "dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażowego długości mniejszej niż 5,50 i wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio w granicy lub odległości nie mniejszej niż 1,50 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W przedmiotowej sprawie budynek gospodarczo - garażowy będzie miał długość 17,65 m i wysokość 4,80 m. Zdaniem Sądu dla zabudowy jednorodzinnej, przewidzianej dla tego terenu ma zastosowanie przepis szczególny, jakim jest § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, a to wyłącza zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Niezasadny jest zdaniem sądu I instancji zarzut skargi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., ponieważ powoływane rozstrzygnięcie sądu dotyczyło wyłącznie możliwości i zasadności wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną organ nie rozstrzygał merytorycznie, wobec tego ustalenia Sądu z tego rozstrzygnięcia nie mogą odnosić się do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Również pozostałe zarzuty zarówno procesowe jak i materialne zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. C. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie w razie uznania, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w punkcie 1 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w. zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a:

a/ poprzez jednostronną, wybiórczą, naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to:

- wydanie przedmiotowej decyzji z pominięciem całościowej oceny dowodu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozpatrzenie tego dowodu wyłącznie w zakresie domu mieszkalnego, a nieuwzględnienie go w przypadku budynku gospodarczo-garażowego,

- brak ustalenia kwalifikacji gruntu jako MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługi i handel, podczas gdy organ odwoławczy lakonicznie wskazał na kwalifikację przedmiotowego gruntu jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną,

b/ poprzez błędne przyjęcie, pomimo sformułowanych w skardze od decyzji Wojewody Podkarpackiego w/w zarzutów, iż w sprawie organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na podstawie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia (co na skutek rażących braków uzasadnienia zaskarżonego wyroku, utrudniających sformułowanie w sposób prawidłowy zarzutów skargi kasacyjnej, nie zostało rozstrzygnięte w sposób wyraźny przez Sąd, lecz strona skarżąca jest zmuszona założyć taką ocenę Sądu, podczas gdy zaniechano wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, nie dokonano prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak w pkt a/; w konsekwencji należało uchylić decyzję Wojewody Podkarpackiego w zaskarżonej części, albowiem naruszała one przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.;

2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 w zw. z art. 153 w. zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez brak uchylenia decyzji Wojewody Podkarpackiego w zaskarżonej części, podczas gdy naruszała ona przepisy prawa procesowego, a to art. 153 p.p.s.a. - organ administracyjny dokonał błędnej, własnej oceny prawnej przepisu § 12 ust. 1-3 rozporządzenia oraz błędne wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 924/14, wskazał że zapisy planu miejscowego w sposób nie budzący wątpliwości dopuszczają lokalizacje budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, a materiał dowodowy pozwalał Wojewodzie na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez dokonanie własnej oceny tego materiału w kontekście przepisu §12 ust. 1 i 2 rozporządzenia: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku w sposób błędny przyjął i ocenił, że zarzut skargi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny, ponieważ powoływane rozstrzygnięcie sądu dotyczyło wyłącznie możliwości i zasadności wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., podczas gdy stoi to w rażącej sprzeczności z treścią uzasadnienia w/w orzeczenia, sygn. akt II SA/Rz 924/14;

3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 w. zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego w całości, w konsekwencji wadliwego niestwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia w niniejszej sprawie prawa materialnego przez organ administracyjny, a to:

-a/ w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., podczas gdy organ administracyjny nie sprawdził zgodności projektu budowlanego w zakresie budynku gospodarczo-garażowego z ustaleniami miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego,

- b/ w zw. z § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, podczas gdy organ administracyjny dokonał niewłaściwej wykładni, a dalej błędnie zastosował § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia jako przepisu lex specialis w stosunku do przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia, a w konsekwencji uznał w sposób chybiony, że projekt budynku gospodarczo-garażowego narusza przepisy prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia, gdyż na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 16 lit. c (ewentualnie § 4 pkt 8) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Osiedla Północ II w Sokołowie Małopolskim - uchwały nr XX/189/2008 Rady Miejskiej w Sokołowie Małopolskim z dnia 24 września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla Północ II w Sokołowie Małopolskim, dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, a w takim przypadku wykluczone jest zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia,

-c/ w zw. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w. zw. z art. 50 § 1 k.p.a. organ administracyjny w sposób błędny wezwał skarżącą na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do skorygowania opisu technicznego do projektu zagospodarowania w zakresie odnoszącym się do dopuszczalnej powierzchni zabudowy, tymczasem powyższe wezwanie powinno zostać wydane na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w drodze postanowienia,

-d) w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia - w przypadku hipotetycznego uznania przez Sąd, iż organ administracyjny prawidłowo zastosował przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, w zaskarżonej decyzji również doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez niewydanie przez organ administracyjny postanowienia o wezwaniu skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności zaprojektowania działki z przepisami rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

3/ art. 141 § 4 w. zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., art. 153 p.p.s.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 p.b. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w sposób spełniający wymogi tego przepisu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności brak wyjaśnienia podstaw oceny jako bezzasadnych zarzutów skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego; poprzez rozpoznanie tylko częściowo zarzutów skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w ogóle nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jednozdaniowo ocenił jako bezzasadne zarzuty naruszenia art. 153 p.p.s.a., w sposób lakoniczny wskazał na podstawę materialną rozstrzygnięcia i uznał za bezzasadne zarzuty kasacji dotyczące naruszenia prawa materialnego, a to jedynie art. § 12 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, a do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w skardze w ogóle się nie odniósł; co istotne w zupełności zostało także pominięte uzasadnienie skargi od decyzji Wojewody Podkarpackiego, a strona skarżąca została pozbawiona prawa do zapoznania się z uzasadnieniem rozstrzygnięcia Sądu; ponadto w sprawie brak jest wskazania jakiejkolwiek wykładni przepisów prawa i podstaw ich zastosowania;

4/ art. 106 § 3 w. zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 151 w. zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia na wniosek strony dowodu uzupełniającego z dokumentu, podczas gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z opisu technicznego projektu zagospodarowania działki nr [...] na okoliczność jego treści, a w szczególności spełniania przez projekt budynku gospodarczo-garażowego wszelkich wymagań technicznych oraz zgodności dokumentów złożonych w sprawie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to:

- a/ art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez brak sprawdzenie zgodności projektu budowlanego w zakresie budynku gospodarczo-garażowego z ustaleniami miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego,

-b/ § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a dalej błędne zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia jako przepisu lex specialis w stosunku do przepisu § 12 ust.2 rozporządzenia, a w konsekwencji uznanie, że projekt budynku gospodarczo-garażowego narusza przepisy prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie § 12 ust.2 rozporządzenia, gdyż na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 16 lit. c (ewentualnie § 4 pkt 8) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Osiedla Północ II w Sokołowie Małopolskim - uchwały nr XX/189/2008 Rady Miejskiej w Sokołowie Małopolskim z dnia 24 września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla Północ II w Sokołowie Małopolskim, dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, a w takim przypadku wykluczone jest zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia,

-c/ art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. poprzez brak uznania, że organ administracyjny błędnie wezwał skarżącą na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do skorygowania opisu technicznego do projektu zagospodarowania w zakresie odnoszącym się do dopuszczalnej powierzchni zabudowy (zgodnie z ustaleniami mpzp); tymczasem powyższe wezwanie powinno zostać wydane na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w drodze postanowienia,

d/ ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż organ administracyjny prawidłowo zastosował przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, a także uznania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo oddalił zarzut w tym przedmiocie, skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez brak uznania, że organ administracyjny w sposób błędny (naruszający art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.) nie wydał postanowienia o wezwaniu skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności zaprojektowania działki z przepisami rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione mają usprawiedliwioną podstawę.

Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczący naruszenia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. nakłada na organ administracji architektoniczno- budowlany obowiązek, a także z wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno- budowlanych, ale także pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1, który stanowi, że projekt zagospodarowania powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a już istniejącą lub projektowaną na sąsiedniej działce zabudową. Obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania działki w zakresie odległości pomiędzy obiektami lub w odniesieniu do granic aktualizuje się w szczególności zgłasza konkretne zastrzeżenia. W przypadku stwierdzenia w złożonym wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. organ administracji architektoniczno- budowlany zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. nakłada postanowieniem na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mimo stwierdzenia naruszenia norm określających odległość projektowanego budynku gospodarczo- garażowego od granicach z nieruchomością sąsiednia między innymi z uwagi na jego wymiary nie wydał postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 p.b. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. w trybie przepisu art. 35 ust. 3 uchybia prawu materialnemu, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tą zasadę przepisy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Andrzej Glinieckiego wydanie 2 str. 479-480). Powyższe naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 p.b. przesądza o zasadności wniesionej skargi kasacyjnej.

Zasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku wydania przez organ postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 p.b., a jedynie wezwanie inwestora do usunięcia stwierdzonego naruszenia odnośnie powierzchni zabudowy w formie pisma. Wobec udzielenia przez inwestora odpowiedzi na powyższe pismo, sam fakt nie zachowania formy nie daje podstaw, aby uwzględnienie tylko tego zarzutu przesądzało o zasadności skargi.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. (zarzut I.1.) wskazać należy, że faktycznie strona w złożonej od decyzji Wojewody Podlaskiego skardze podniosła, iż organy nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki, na której ma być realizowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo- garażowego. Organy uznały, że działka ta jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, a strona, że pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną oraz usługi i handel. Sąd do powyższego zarzutu nie ustosunkował się, a w poprzednio wydanym wyroku z uwagi na zakres wniesionej skargi (na decyzję uchylającą wydaną przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.) nie stanowiło to przedmiotu jego rozważań. Mając na uwadze dołączoną do akt administracyjnych dokumentację dotyczącą planu miejscowego (dołączono ksero fragmentów map), stwierdzić należy, iż nie pozwala ona na dokonanie jednoznacznej kontroli ustaleń organu w tym zakresie. Odnośnie pozostałych ustaleń faktycznych istotnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, a dotyczących parametrów technicznych, wymiarów i położenia budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo- garażowego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że zostały one poczynione przez organy zgodnie z wymogami w/w przepisów. Strona w złożonej skardze kasacyjnej powyższych ustaleń nie podważyła, nie wskazała o konkretnie jakie ustalenia istotne do wyjaśnienia sprawy chodzi.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. (zarzut I.2.). Przepis ten stanowi o mocy wiążącej orzeczeń – zawartej w nich oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania – zarówno organy, których działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądów ponownie tą sprawę rozpatrujących. Wyrok na który strona powołuje się w skardze kasacyjnej – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2014 roku ), dotyczył naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniającego wydania decyzji kasacyjnej. W orzeczeniu tym Sąd jednoznacznie stwierdził, przy uwzględnieniu dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i postanowień miejscowego planu, że nie została spełniona przesłanka konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części co do istoty sprawy, która zgodnie z wyżej powołanym przepisem uzasadniałaby wydanie przez organ decyzji kasacyjnej. Wskazując na postanowienia planu miejscowego dotyczące możliwości usytuowania budynków gospodarczo – garażowych w odniesieniu do granic z działką sąsiednią nie dokonał oceny prawnej, w szczególności nie odniósł tego do postanowień § 12 ust. 3 i 3 rozporządzenia i ich wzajemnych relacji. Z treści tego wyroku, jego uzasadnienia wynika, że konieczność dokonania wykładni przepisów przy braku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wymagającego przy tym przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie nie uzasadniło wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. opisanego w sposób wskazany w punkcie I.3 skargi kasacyjnej wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przez organy przy ustalania stanu faktycznego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał wszystkie istotne ustalenia, które stanowiły podstawę wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że projekt budowlany w części dotyczącej budynku mieszkalnego jest zgodny między innymi z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym odnośnie jego usytuowanie w odniesieniu do granic z działkami sąsiednimi i innych istniejących budynków, przytaczając jednocześnie dane wynikające z przedłożonego projektu budowlanego. Wskazał również te same dane dotyczące projektowanego budynku gospodarczo- garażowego, również wynikające z projektu budowlanego, a które stanowiły podstawę uznania, iż jego usytuowanie narusza przepisy prawa budowlanego w tym zakresie, a w szczególności 12 § ust. 3 i 4 rozporządzenia. Dane te wynikają z dokumentacji dołączonej do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę, pozwalającego jednoznacznie ustalić powyższe dane, a strona w skardze kasacyjnej jak już wyżej podniesiono, nie wykazał które ewentualnie dane organ odczytał błędnie, a co uszło jednocześnie uwadze Sądu. Sąd wskazał podstawę prawną – przepisy cytowanego rozporządzenia uzasadniające stwierdzenie, że usytuowanie budynku gospodarczego nie jest zgodne z normami prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska strony skarżącej dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni § 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia. Dokonując oceny powyższego zarzutu należy mieć na uwadze brzmienie wszystkich postanowień § 12 cytowanego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez organ decyzji stanowiącej przedmiot skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W przypadku, gdy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia w tym punktu 4, który stanowi, że dopuszcza się przy takiego rodzaju zabudowie sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Ustalenie treści § 12 rozporządzenia w tym jego relacji do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy poprzedzić ogólnymi rozważaniami dotyczącymi przepisów regulujących proces budowlany.

Sposoby przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalenie zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast projektowanie i budowę obiektów budowlanych reguluje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, która nakazuje projektować i budować obiekty budowlane w sposób określony w przepisach, w tym w przepisach techniczno-budowlanych (art. 5 ust. 1 p.b.). Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Z art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika wprost, że warunki techniczne dotyczą samych obiektów budowlanych, ale także usytuowania tych obiektów na działce inwestora. Ocena, czy obiekt budowlany spełnia wymagania określone w warunkach technicznych, w tym także wymagania co do usytuowania obiektu, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę należy do organu architektoniczno-budowlanego. Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych jest dopuszczalne jedynie w trybie określonym w art. 9 p.b. Oznacza to, że jakkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa zasady kształtowania zabudowy (także linie zabudowy i gabaryty obiektów) i może określać sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to jednak nie odnosi się to do warunków technicznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 p.b.

Na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym (albo decyzji o warunkach zabudowy), można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 1999 r., P 9/98 Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że właściciel nieruchomości będący inwestorem może być ograniczony w pełnym i nieskrępowanym wykorzystaniu jej dla celu realizowania inwestycji budowlanej, niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz różnych ustawowych ograniczeń, także ze względu na to, że obiekt budowlany ponad dopuszczalną miarę utrudnia korzystanie z prawa własności nieruchomości sąsiedniej. Podobnie prawo własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, w zakresie korzystania z niej, podlegać może ograniczeniom ze względu na takie lub inne korzystanie z nieruchomości przez dysponującego prawem własności inwestora. Takie ograniczenia są efektem wzajemnego oddziaływania praw własności (innych praw majątkowych) różnych osób, a przez to konieczności znoszenia tychże oddziaływań w granicach dopuszczalnych prawem.

Takie ograniczenia w zakresie projektowania i usytuowania budynku ze względu na interesy prawne właściciela sąsiedniej działki są określone w § 12 rozporządzenia. Są to typowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b p.b., ponieważ ich celem jest ochrona prawa zabudowy działki sąsiedniej, co oznacza konieczność uwzględnienia istniejącej lub planowanej zabudowy działki sąsiedniej oraz korzystania z niej. Już te względy przemawiają za tym, że w zabudowie jednorodzinnej, w przypadku gdy ustalenia planu miejscowego dopuszczają sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, mają zastosowanie także warunki techniczne określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia. W przypadku zabudowy jednorodzinnej warunki techniczne, dotyczące sytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia, stanowią wyjątek od zasad sytuowania budynku określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że § 12 ust. 2 rozporządzenia nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Za takim stanowiskiem przemawia także to, że jeżeli odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest dopuszczalne wówczas, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz odnosi się to także do budynków w zabudowie jednorodzinnej, to warunki określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia nigdy nie miałyby zastosowania, w sytuacji gdyby przyjąć, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi jedyną, samodzielną i wystarczającą podstawę sytuowania takiego budynku i wyłącza stosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia.

Tylko to, że w przepisie ust. 2 § 12 rozporządzenia nie odniesiono się do ust. 3 § 12 tego rozporządzenia, nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za tym, że przepisy te nie pozostają ze sobą w funkcjonalnym związku. Nie ma żadnych racji przemawiających za tym, że w zabudowie jednorodzinnej można pominąć warunek, iż budynek bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce, a jego część wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większą, niż ma budynek istniejący na sąsiedniej działce budowlanej (§ 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia). Z kolei to, że § 12 ust. 3 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do budynków w zabudowie jednorodzinnej, nie oznacza, że z tego powodu przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia wyłącza stosowanie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Tym samym należy uznać, że stanowisko Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie organy winny zastosować § 12 ust. 3 przy ocenie projektu budowlanego odnośnie budynku gospodarczo – garażowego jest zasadne.

Mając powyższe na uwadze uznając, iż zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. jest uzasadniony oraz, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona do rozpatrzenia skargi, na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I wyroku.

Rozpoznając ponownie wniosek strony o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w części dotyczącej budynku gospodarczo- garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, organ winien mieć na uwadze powyższe rozważania, a w szczególności obowiązek nałożony na organ w art. 35 ust. 3 p.b. w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Na zasądzone od organu na rzecz strony koszty postępowania w łącznej wysokości 1.800 zł, składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł, wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł, opłata od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawny ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).