Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 352/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 63 par. 1, art. 153 w zw. z art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] P. i P. K. Spółki jawnej w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2011 r., Naczelnik Urzędu Celnego określił kraj pochodzenia towarów objętych w/w zgłoszeniem celnym - Chiny; określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 66.1% z kodem dodatkowym A999; określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 169.774 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne od w/w kwot należności celnych.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 26 marca 2012 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dot. o poborze odsetek i orzekł o odstąpieniu od ich naliczenia; w pozostałej części utrzymał przedmiotową decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w mocy.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, Wspólnotowego Kodeksu Celnego i ustawy - Prawo celne. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ten wniosek twierdziła, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikające z faktu, że kwota długu celnego określona zaskarżoną decyzją jest tej wielkości, że skarżąca może nie być w stanie jej jednorazowo pokryć, a ewentualne jednorazowe pokrycie tak dłużej kwoty może zachwiać jej płynnością finansową.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W następstwie rozpatrzenia zażalenia spółki Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. uchylił powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygniecie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w toku postępowania celnego doszło do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 244 WKC, t.j. przesłanki zbieżnej z określoną w art. 63 § 3 p.p.s.a. Organ celny uznał, że zaistniała obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla strony. Zdaniem Sądu drugiej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ocenił wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy.

Ponownie rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązany wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, baza LEX nr 477258, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, baza LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji.

Sąd ponownie rozpatrując wniosek był zobligowany do uwzględnienia stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w w/w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2012 r. (por. art. 153 w zw. z art. 166 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 244 WKC w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji.

Jak wynika z postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 czerwca 2011 r. ta przesłanka z art. 244 WKC (sytuacja finansowa spółki) była powodem wstrzymana decyzji organu celnego pierwszej instancji. Przy czym wstrzymując wykonanie decyzji organ nie podniósł okoliczności, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Organ wskazał ogólnie na analizę argumentów dotyczących sytuacji finansowej spółki. Jak wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny, sytuacja finansowa skarżącego uzasadniała wniosek o wstrzymanie. Zatem skoro w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności przemawiające za tym, że sytuacja spółki uległa zmianie, to wniosek winien podlegać uwzględnieniu. W konsekwencji, z uwagi na wielkość zobowiązania skarżącej spółki określonego rozstrzygnięciami organów celnych, tj. 169.774 zł należy przyjąć, że - w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji - istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.