Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 294/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71  ust. 1 i 2  pkt 2,  art. 73,  art. 74
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 294/20

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. [...], Wójt Gminy L. określił inwestorowi - K. W. warunki środowiskowe korzystania ze środowiska dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji piasków ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" na nieruchomościach oznaczonych działkami nr ew. 47/1 i 47/5 - obręb M. P. .

Z uwagi na zakres planowanego wydobycia kruszywa naturalnego, przedsięwzięcie zaliczone jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisu § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).

Planowana inwestycja znajduje się w odległości ok. 60 m od najbliższych zabudowań chronionych akustycznie i w odległości nie większej niż 100 m od obszarów zalesionych. Teren na którym realizowana ma być eksploatacja kruszywa znajduje się w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "PE-1". Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki znajdujące się w tej jednostce planistycznej przeznaczone są pod odkrywkową eksploatację kruszywa. W toku postępowania organ I instancji uzyskał stanowisko organów współdziałających, czy w sprawie koniecznym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jak również na etapie uzgadniania przedsięwzięcia.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyło Stowarzyszenie Ochrony Doliny [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia warunków środowiskowego korzystania ze środowiska naturalnego albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stowarzyszenie podniosło, że działki, na których ma być prowadzona kopalnia kruszywa naturalnego położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...], przyjętego uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa K. P. z dnia [...] listopada 2017 r., w którym m.in. obowiązuje zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Odwołujący zarzuca ponadto, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogu określonego przepisami art. 107 § 1 i § 3 k.pa., gdyż jej uzasadnienie nie zawiera przekonywującego uzasadnienia przesłanek wyrażonej w niej oceny, że eksploatacja kruszywa naturalnego nie naruszy w/w zakazu. Odwołujący kwestionuje określenie w decyzji sposobu rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji wyrobiska wskazując, że kwestia ta rozstrzygana będzie przez inny organ. Podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja nie zawiera wskazania stron postępowania, przez co narusza art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się do treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, Stowarzyszenie wskazuje, że pominięto w nim analizę skutków oddziaływania środków transportu, przy użyciu których miałby zostać dostarczony materiał niezbędny do zasypania wyrobiska. Ponadto podnosi, że w raporcie nie ustalono jaki jest skumulowany efekt oddziaływania na środowisko, w szczególności na ochronę powietrza atmosferycznego kopalni kruszywa zlokalizowanych na terenie wsi M. P.. Ogromne obszary wyrobisk w czasie suszy są źródłem zapyleń piaskiem. Jeśli bada się możliwość zanieczyszczenia powietrza ograniczając zasięg badań do jednej kopalni, to wyniki mogą być akcpetowalne. Nie jest badany jednak efekt skumulowany a ten niestety jest zdecydowanie większy. W ocenie skarżącego powinny być nałożone obowiązki w zakresie ochrony powietrza przed emisją do niego pyłów pochodzących z wyeksploatowanych terenów kopalni np. przez niezwłoczne obsiewanie lub obsadzanie tego terenu (...). Ponadto zwrócono uwagę na fakt pominięcia w raporcie emisji hałasu, które nie ustanie po wydobyciu kruszywa ale trwać będzie przez bliżej nieokreślony czas aż do zasypania wyrobiska. Stowarzyszenie wskazuje, że eksploatacja kopalni doprowadzi do zaburzenia stosunków wodnych, na co nie zwrócił uwagi autor raportu. W ocenie Stowarzyszenia, autor raportu, działający na zlecenie inwestora nie może być bezstronny, w związku z czym, wątpliwości co do jego treści organ I instancji powinien wyjaśnić w drodze opinii niezależnego biegłego. W ocenie Stowarzyszenia organ naruszył wyrażoną w art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. zasadę wyczerpującego przeprowadzenia postępowania i dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018 r. , poz. 2081), § 7 pkt 19 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] P. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...] (Dz. Urz. Woj. K.-P. z 2017 r., poz. 4982), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ potwierdził ustalenia, że planowane przedsięwzięcie z uwagi na położenie w granicach obszaru chronionego i planowane rozmiary wydobycia, zaliczane jest do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 40 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Oceniając sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W trakcie postępowania organ zapewniając udział stron w postępowaniu oraz udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, uzyskał stanowisko organów współdziałających (opinie) co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, po czym wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określając jego zakres.

Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest dowodem sporządzonym na zlecenie inwestora przez podmiot dysponujący wiedzą fachową z zakresu ochrony środowiska, uprawniony do sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Przedstawiony przez inwestora raport, na etapie uzgadniania inwestycji, poddany został ocenie zarówno przez organ I instancji, jak i przez organy współdziałające, w szczególności przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.. Organy współdziałające uzgodniły warunki realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia uznając, że przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, sporządzony został prawidłowo, w związku z czym, realizacja inwestycji, przy uwzględnieniu wskazanych warunków prowadzenia działalności, pozwoli na realizację przedsięwzięcia w sposób dający się pogodzić z celami ochrony środowiska.

Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa miejscowego tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L., przyjętym uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. obejmującej tereny pod eksploatację kruszywa oraz uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] - P. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...]. Stowarzyszenie w odwołaniu podnosiło zarzut, że poddana kontroli decyzja organu I instancji narusza wynikający z § 5 pkt 4 uchwały zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Zauważyć jednak należy, że przepisy planu miejscowego dopuszczają eksploatację kruszywa naturalnego w granicach działek [...], które znajdują się w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "PE-1" - odkrywkowa eksploatacja kruszywa. Ponadto, przywołana wyżej uchwała Sejmiku Województwa [...] - P. w przepisie § 7 pkt 19 wyłącza zakaz, o którym mowa w § 5 pkt 4 m.in. w odniesieniu do terenów położonych nad północnym brzegiem rzeki [...] (M. P.). Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może rozstrzygać spraw dotyczących rekultywacji i zagospodarowania terenów rolnych, gdyż kwestie te wykraczają poza zakres przedmiotowy określony przepisami przywołanej na wstępie ustawy. Sprawy rekultywacji rozstrzygał będzie właściwy starosta w odrębnym postępowaniu. Wskazanie w decyzji sposobu zagospodarowania nadkładu w żaden sposób nie wpływa na treść rozstrzygnięcia w sprawie rekultywacji terenu wyrobiska.

W ocenie organu odwoławczego, podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania, dowody na których oparł rozstrzygnięcie oraz wskazał przesłanki, które w jego ocenie, uzasadniają określenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia.

Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko przedstawia m.in. uwarunkowania przyrodnicze związane z powstaniem kopalni kruszywa na wymienionych działkach, zagrożenia jakie mogą wystąpić oraz możliwości zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Brak jest podstaw do zakwestionowania raportu.

We wniesionej skardze Stowarzyszenia Ochrony Doliny [...] podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenia i błędnej wykładni § 7 pkt 19 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] P. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...] (Dz. Urz. Woj. K.-P. z 2017 r., poz. 4982). Zdaniem skarżącego, wyłączenie zakazu z § 5 pkt 3,4, obejmuje obszar nr [...] a dz 47/1 i 47/5 nie są w tym obszarze. § 7 pkt 19 uchwały Nr [...] dotyczy terenów położonych nad północnym brzegiem rzeki [...] (Młyniec Pierwszy) i załącznik nr [...], tab. 11. Jedynie obszar nr [...] jest położony w obrębie M. P..

Organy do tej pory zgodnie uznawały, że działki znajdują się w obszarze, na którym nie jest dopuszczalna zmiana rzeźby terenu.

Zdaniem skarżącego, nie jest dopuszczalna powierzchniowa eksploatacja kruszywa na obszarze objętym zakazem z § 5 pkt 4 - wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych; 5) dokonywania zmian stosunków wodnych,

-braku pełnego odniesienia się do zarzutów odwołania,

- niekompletności raportu oddziaływania na środowisko, w zakresie emisji hałasu od środków transportu. W raporcie nie uwzględniono zmiany stosunków wodnych i klimatu oraz nie powołano biegłego w zakresie oceny skumulowanego oddziaływania 7 kopalń usytuowanych obok zabudowy mieszkalnej. Zdaniem skarżącego, ustalenia raportu powinien zweryfikować biegły.

- braku właściwej oceny zupełności i jasności raportu oddziaływania na środowisko.

Zdaniem skarżącego, w konsekwencji zgłoszonych zarzutów doszło również do naruszenia przepisów postępowania - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej "ustawa środowiskowa"), zgodnie z którym, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagań, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia.

Przesłanki natomiast wydania decyzji negatywnej, tj. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i ustaleń faktycznych. Poza sytuacją niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jeszcze tylko w razie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), a także gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie określono warunki środowiskowe korzystania ze środowiska obejmujące działki [...]

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki [...] położone są w jednostce PE-1 - powierzchniowa eksploatacja kruszywa. Planowana inwestycja mieści się zatem w przewidzianym w planie sposobie zagospodarowania terenu.

Przewidziany rodzaj przedsięwzięcia kwalifikowany jest według kryteriów określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem, przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagany. Jednocześnie dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według kryteriów wynikających z rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a należy: "wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, bez względu na powierzchnię obszaru górniczego tiret:

3 – na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich,

4 – na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

5 –w odległości nie większej niż 250 m od terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.),

7– jeżeli w odległości nie większej niż 0,5 km od miejsca planowanego wydobywania kopalin metodą odkrywkową znajduje się inny obszar górniczy ustanowiony dla wydobywania kopalin metodą odkrywkową

W ramach opinii odnośnie do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, określając zakres raportu.

W następstwie przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzono raport i RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia.

Skarżące Stowarzyszenie podkreślało, że działki, na których ma być prowadzona kopalnia kruszywa naturalnego położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...], w którym m.in. obowiązuje zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

W rozpoznawanej sprawie konieczna była zatem ocena prawidłowości wydanej decyzji z punktu widzenia obowiązywania Uchwały Sejmiku Województwa [...] -Pomorskiego. Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] -Pomorskiego z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...], wydana na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.1 ) przewiduje w § 5 pkt 4 zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Jednocześnie ustala ona możliwość zastosowania odstępstw w odniesieniu do terenów położonych nad północnym brzegiem rzeki [...] (Młyniec Pierwszy), terenów nad północnym i południowym brzegiem Dopływu spod Mierzynka, terenów nad zachodnim i wschodnim brzegiem rzeki [...] (L. D., K., L. G.), terenów nad południowym brzegiem rzeki [...] (Złotoria), terenów nad wschodnim brzegiem S. J. (Z.), terenów nad południowym brzegiem rzeki [...] i nad zachodnim brzegiem Strugi Jordan (Złotoria) w gminie L. - załącznik nr [...], tab. 11 (tereny nr 70, 71, 72, 75, 77, 78, 79, 80, 81, 82- § 7 pkt 19 uchwały.

Należało zatem ustalić, czy działki [...] znajdowały się w obszarze wyłączeń określonych w § 7 pkt 19 uchwały krajobrazowej.

Organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, że działki zostały wyłączone z zakazu określonego w § 5 pkt 4 uchwały. Uzasadniając decyzję wskazał, że przywołana wyżej uchwała Sejmiku Województwa [...] - P. w przepisie § 7 pkt 19 wyłącza zakaz, o którym mowa w § 5 pkt 4 m.in. w odniesieniu do terenów położonych nad północnym brzegiem rzeki [...] (M. P.), w który włączone są działki przewidziane pod planowaną inwestycję. Organ nie uzasadnił jednak bliżej tego ustalenia a nie jest ono oczywiste w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Nie wyjaśnia tego również załączona do skargi mapka. Jak wskazuje skarżący, jedyny teren wyłączenia to punkt zaznaczony na pomarańczowo. Należy jednak zwrócić uwagę, że jest on położony po tej samej stronie rzeki co planowana inwestycja, co potwierdzałoby stanowisko organu odwoławczego. Jednocześnie organ I instancji podkreślał, że rekultywacja zostanie przeprowadzona w kierunku odtworzenia rzeźby terenu a więc zlikwidowania skutku związanego ze specyfiką przedsięwzięcia. Wydaje się, że organ I instancji i RDOŚ jako organ uzgadniający w zasadzie nie miały wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie realizowane w obszarze objętym zakazem, stąd też postanowienia decyzji obejmujące kwestie wykonywania prac ziemnych rekultywacyjnych, służących odwróceniu skutków realizacji inwestycji w postaci zniekształcenia rzeźby terenu .

Ta kwestia musi zostać wyjaśniona, czy teren obejmuje obszar wyłączenia zakazu, czy zakaz obowiązuje a skutki środowiskowe zostaną usunięte wskutek rekultywacji w taki sposób, że należy odtworzyć pierwotną rzeźbę terenu, czy wreszcie istnieje innego rodzaju argumentacja pozwalająca na realizację inwestycji w opisanym kształcie. Niewątpliwie odtworzenie pierwotnej rzeźby terenu intensyfikuje negatywne oddziaływanie środowiskowe, na które zwracała uwagę strona skarżąca.

Brak należycie wykazanych ustaleń w tym przedmiocie nie może być zastąpiony przez sąd administracyjny, gdyż sąd kontroluje działalność administracji publicznej a nie zastępuje jej w ustalaniu stanu faktycznego i prawnego dla potrzeb wydawanych decyzji administracyjnych.

Dodatkowo organ nie rozważył rzetelnie zgłoszonych zarzutów odwołania strony skarżącej i lakonicznie odniósł się do zarzutów dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji w procesie działań rekultywacyjnych oraz zarzutu braku analizy skutków skumulowanego oddziaływania inwestycji.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 15, art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a., w zw. z m.in. art. z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu organ nie dokonał powtórnego pełnego aktu stosowania prawa, a wydając kontrolowaną obecnie decyzję wskazał na nowe ustalenie, co wymaga skonfrontowania z ustaleniami organu I instancji i organu uzgadniającego a to stanowi istotną rozbieżność w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio prawnego. Wprawdzie jest to okoliczność przemawiająca za wydaniem decyzji pozytywnej ale nie usuwa istniejących wątpliwości i konieczności ich wyjaśnienia. W konsekwencji, organ nie rozpoznał właściwie merytorycznie sprawy a wprowadzając nowy istotny element stanu faktycznego, pozbawił stronę skarżącą "jednej instancji" w rozpatrzeniu jej sprawy, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Decyzja nie spełnia wymogów aktu ponownego stosowania prawa z przyczyn o których była mowa powyżej.

Organ odwoławczy powinien też rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych, w tym ustalić czy raport został sporządzony na podstawie danych uwzględniających wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji.

Brak rzetelnego odniesienia się i oceny podnoszonych w sprawie okoliczności i zarzutów, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z wyartykułowanej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy zobowiązany jest odnieść się w uzasadnieniu decyzji nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w rozstrzygnięciu organu I instancji. Organ uchylając się od rzetelnego wykonania tego obowiązku naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 16, Warszawa 2019, s. 778).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien jednoznacznie wyjaśnić położenie inwestycji w kontekście postanowień uchwały krajobrazowej, rzetelnie odnieść się do zarzutów odwołania i ponownie merytorycznie ocenić sprawę. Być może pomocne byłyby materiały, które stanowiły podstawę podjęcia uchwały o ochronie krajobrazu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.