Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 476/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 130 poz 905
law: usatwa z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów  długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej1

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 listopada 2008 r. A S.A. w K. zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w związku z ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (Dz. U. 2007 r. Nr 130, poz. 905, dalej "ustawa o KDT"), m.in. w zakresie ustalenia sposobu alokowania otrzymanej zaliczki do poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (jako zdarzenie przyszłe) wynika, iż wytwórcy energii elektrycznej osiągali dotychczas przychody wynikające z długoterminowych umów sprzedaży mocy i energii elektrycznej. Z dniem 4 sierpnia 2007 r. weszła w życie ustawa o KDT, regulująca zasady pokrywania kosztów powstałych u wytwórców energii elektrycznej, w tym: 1) przedterminowego rozwiązywania umów długoterminowych, 2) finansowania kosztów powstałych w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych, 3) wypłacania środków na pokrycie tzn. kosztów osieroconych, 4) obliczania, korygowania i rozliczania kosztów osieroconych, 5) funkcjonowania tzn. Zarządcy Rozliczeń z tytułu rekompensaty kosztów osieroconych.

Wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z art. 3-6 ustawy o KDT istnieje możliwość rozwiązania za rekompensatą długoterminowych kontraktów na dostawę energii zawartych uprzednio przez wytwórców energii elektrycznej. Rozwiązanie KDT oznacza dla wytwórców energii elektrycznej, że będą oni osiągali przychody na rynku konkurencyjnym, a nie według korzystnych taryf wynikających z dotychczasowych umów długoterminowych. Zdaniem wnioskodawcy, rekompensata powinna pokrywać koszty osierocone, tj. wydatki wytwórców nie pokryte przychodami uzyskanymi ze sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej, rezerw mocy i usług systemowych na rynku konkurencyjnym po przedterminowym rozwiązaniu umów długoterminowych. Podniósł jednocześnie, iż rolą Zarządcy jest pobieranie środków na pokrycie rekompensat, zarządzanie nimi i wypłacanie ich wytwórcom, co w konsekwencji ma się sprowadzać do okresowego otrzymywania przez wytwórców energii znacznych kosztów pieniężnych od Zarządcy.

Wnioskodawca wskazał również, że zgodnie z art. 22 ustawy o KDT Zarządca wypłaca wytwórcy środki na pokrycie kosztów w formie zaliczki. Zaliczki te podlegają rocznemu rozliczeniu w drodze tzw. korekty dokonywanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, ustalanej do dnia 31 lipca danego roku za rok poprzedni oraz do dnia 31 sierpnia roku następującego po zakończeniu okresu korygowania (art. 34 ustawy o KDT).

Wnioskodawca zwrócił uwagę, iż w ustawie o KDT znajdują się także przepisy określające konsekwencje podatkowe u wytwórców energii w związku z otrzymaniem rekompensat, ich korektą oraz rozliczaniem. Jednocześnie – jak podniósł wnioskodawca – z uzasadnienia do projektu ustawy o KDT wynika, że przepis art. 42 tej ustawy ma na celu zapewnienie neutralności podatkowej w związku z otrzymaną przez wytwórców pomocą publiczną.

Jak wynika z treści wniosku zasadniczą działalność wnioskodawcy stanowi wytwarzanie energii elektrycznej, jednak z uwagi na implementowane rozwiązania techniczne pozwalające na maksymalizację wykorzystania produktów spalania paliwa w procesie wytwarzania energii elektrycznej, wnioskodawca produkuje również ciepło. Produkcja ciepła ma – zdaniem wnioskodawcy – charakter jedynie towarzyszący i pomocniczy do produkcji energii elektrycznej.

Posiadany przez wnioskodawcę majątek o charakterze ogólno-produkcyjnym obejmuje szereg środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych dla prowadzenia działalności w zakresie produkcji energii elektrycznej i ciepła, jak i innej działalności prowadzonej przez wnioskodawcę. Wnioskodawca – jako producent energii elektrycznej – rozwiązał z dniem 1 kwietnia 2008 umowy zawarte w ramach KDT (wymienione w załączniku nr 1 do ustawy o KDT), z kolei w dniu 5 sierpnia 2008 r. wnioskodawca otrzymał pierwszą zaliczkę środków na pokrycie kosztów osieroconych.

Na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, wnioskodawca sformułował pytanie – "w jaki sposób alokować otrzymaną zaliczkę do poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych?"

Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o KDT otrzymane środki pieniężne tytułem pokrycie kosztów osieroconych powinny być proporcjonalnie alokowane (w stosunku do sumy wartości początkowej pomniejszonej o podatkowe odpisy amortyzacyjne) na poszczególne środki trwałe i wartości niematerialne i prawne związane z wytwarzaniem energii elektrycznej na dzień otrzymania zaliczek oraz kwot korekty rocznej i końcowej.

Od momentu otrzymania rekompensaty, Spółka powinna kontynuować amortyzację środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej na dotychczasowych zasadach oraz alokować otrzymaną kwotę rekompensaty do poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Na poparcie swojego stanowiska strona odwołała się do treści art. 42 ust. 2 ustawy o rozwiązaniu KDT, stanowiącego, że odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (ŚT) i wartości niematerialnych i prawnych (NIP) związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie otrzymanych przez wytwórcę na pokrycie kosztów osieroconych od miesiąca następującego po miesiącu otrzymania poszczególnych kwot zaliczek oraz kwot korekty rocznej i końcowej. Z kolei, ust. 3 tego artykułu stanowi, że kwotę zwrotu wydatków w odniesieniu do poszczególnych ŚT oraz WNiP ustala się proporcjonalnie do ich wartości początkowej pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne dokonane dla celów podatkowych na dzień otrzymania zaliczek oraz kwot korekty rocznej i końcowej.

Wobec tego, zdaniem wnioskodawcy, w części, w której otrzymane przez Spółkę rekompensaty odpowiadają aktualnej wartości podatkowej netto ŚT i WNiP, dokonywane odpisy amortyzacyjne nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki. Zatem, po otrzymaniu poszczególnych zaliczek na poczet kosztów osieroconych i ich korekt, Spółka powinna alokować otrzymaną kwotę rekompensaty do aktualnej wartości podatkowej netto poszczególnych ŚT i WNiP. Począwszy od miesiąca następującego po miesiącu otrzymania poszczególnych rekompensat, będzie ona zobowiązana do wyłączenia kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od ŚT i WNiP od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie rekompensaty alokowanej do danego składnika majątku.

Wnioskodawca stanął na stanowisku, że prawidłowa metodologia ustalenia miesięcznej kwoty odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych ŚT i WNiP związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów zakłada, iż:

1. wartość danej zaliczki (korekty) należy porównać z aktualną wartością podatkową netto ŚT i WNiP, ustaloną na pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu otrzymania zaliczek i wyliczyć odpowiednią proporcję (dzieląc kwotę danej zaliczki przez podatkową wartość netto);

2. obliczyć część odpisu amortyzacyjnego niestanowiącego kosztów uzyskania przychodów poprzez przemnożenie wyliczonej zgodnie z pkt 1 proporcji przez kwotę miesięcznego odpisu amortyzacyjnego od ŚT i WNiP oraz powiększenie otrzymanego iloczynu o część odpisu amortyzacyjnego wyłączoną z kosztów podatkowych przy poprzedniej zaliczce lub korekcie;

3. zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jedynie tę część miesięcznego odpisu , która pozostaje po pomniejszeniu pełnego odpisu amortyzacyjnego o część niestanowiącą kosztu uzyskania przychodów (z pkt2);

4. począwszy od miesiąca następującego po miesiącu , w którym skumulowana wartość zaliczek przekroczy aktualną wartość podatkową netto ŚT i WNiP, pełna kwota odpisu nie powinna stanowić kosztu podatkowego,

5. w kolejnych miesiącach (aż do miesiąca otrzymania rekompensaty) wyłączenie części odpisu amortyzacyjnego z kosztów uzyskania przychodu następuje w tej samej proporcji,

6. po otrzymaniu kolejnej rekompensaty, jest ona alokowana do poszczególnych środków trwałych proporcjonalnie do wartości początkowej netto tych środków trwałych na koniec miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę,

7. od momentu, gdy rekompensaty alokowane są do danego środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych, przekroczą wartość podatkową netto tego środka na koniec miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę, otrzymane rekompensaty są alokowane do pozostałych kwalifikowanych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko przedstawione przez skarżącą za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie otrzymanych rekompensat. Zdaniem organu podatkowego, oznacza to, że skarżąca Spółka będzie zobowiązania każdą otrzymaną rekompensatę alokować do poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – proporcjonalnie do wartości podatkowej netto poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynikającej z ewidencji księgowej na początek miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę, a nie jak wskazała to Spółka – na koniec miesiąca.

Stanowisko, że po otrzymaniu zaliczek na poczet kosztów osieroconych i ich korekt, Spółka powinna alokować otrzymaną kwotę rekompensaty do aktualnej wartości podatkowej netto poszczególnych ŚT i WNiP uznano za nieprawidłowe.

W dniu 2 marca 2009 r. A wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie interpretacji podatkowej, wskazując na błędną wykładnię przepisów prawa podatkowego.

W odpowiedzi na wezwanie (znak [...]) organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Organ utrzymywał, iż zasadą jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych na ostatni dzień okresu, za który są dokonywane np. za miesiąc. Skoro więc Spółka na dzień otrzymania zaliczki nie dokonała odpisu amortyzacyjnego za ten miesiąc, to nie może go uwzględnić przy ustalaniu wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W skardze na interpretacje indywidualną wydaną przez Ministra Finansów dnia [...] strona skarżąca zarzuciła interpretacji naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, zwanej dalej ustawą KDT, poprzez jego błędną wykładnię w odniesieniu do sposobu alokowania otrzymanej zaliczki do poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

8. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podała, że art. 42 ust. 2 ustawy o KDT stanowi, że odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w ust. 1, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie otrzymanych przez wytwórcę środków na pokrycie kosztów osieroconych od miesiąca następującego po miesiącu otrzymania poszczególnych kwot zaliczek oraz kwot korekty rocznej i końcowej. Strona wskazała dalej, że odpisy z tytułu zużycia ŚT i WNiP, to odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, od wartości początkowej ŚT i WNiP ustalanej na dzień otrzymania poszczególnych zaliczek na pokrycie kosztów osieroconych oraz kwot korekty rocznej i końcowej. Twierdziła też, że przepisy ustawy o KDT odwołują się do wartości środków trwałych, ustalanej na dzień otrzymania poszczególnych zaliczek. Spółka wyraziła pogląd, iż począwszy od miesiąca następującego po miesiącu , w którym skumulowana wartość zaliczek przekroczy aktualną wartość podatkową netto ŚT i WNiP, pełna kwota odpisu nie powinna stanowić kosztu podatkowego, natomiast w kolejnych miesiącach (aż do miesiąca otrzymania rekompensaty) wyłączenie części odpisu amortyzacyjnego z kosztów uzyskania przychodu następuje w tej samej proporcji. Z kolei, po otrzymaniu kolejnej rekompensaty, powinna być ona alokowana do poszczególnych środków trwałych proporcjonalnie do wartości początkowej netto tych środków trwałych na koniec miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę. Natomiast od momentu, gdy rekompensaty alokowane są do danego środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych, przekroczą wartość podatkową netto tego środka na koniec miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę, otrzymane rekompensaty są alokowane do pozostałych kwalifikowanych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, zwanej dalej ustawą KDT, odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie otrzymanych rekompensat. Zdaniem Ministra Finansów oznacza to, że strona skarżąca będzie zobowiązania wyłączać z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od tej części wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która odpowiada kwocie otrzymanych rekompensat. Spółka powinna pomniejszać wartość początkową środków trwałych będących podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych o alokowaną do nich część rekompensaty i dopiero od takiej pomniejszonej wartości początkowej skalkulować odpis amortyzacyjny, który będzie mógł stanowić koszt uzyskania przychodów. Zdaniem organu, art. 42 ust. 2 ustawy o KDT mówi o wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych od tej części ich wartości początkowej, która odpowiada kwocie otrzymanych rekompensat. Chodzi o wartość początkową brutto środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (tj. pomniejszoną o dotychczas dokonane odpisy amortyzacyjne), bowiem taka wartość początkowa jest podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Przy wyłączeniu kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych ŚT i WNiP związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej należy pomniejszyć wartość początkową środków trwałych będących podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych o alokowaną do nich część rekompensaty i dopiero od takiej pomniejszonej wartości początkowej skalkulować odpis amortyzacyjny, który będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów spółki. Stanowisko, że po otrzymaniu zaliczek na poczet kosztów osieroconych i ich korekt, strona powinna alokować otrzymaną kwotę rekompensaty do aktualnej wartości podatkowej netto poszczególnych ŚT i WNiP jest nieprawidłowe. Jeżeli jednak Spółka dokonywałaby odpisów amortyzacyjnych za dany miesiąc na początku tego miesiąca, to jej stanowisko byłoby prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kosztami osieroconymi są wydatki wytwórcy niepokryte przychodami uzyskanymi ze sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej, rezerw mocy i usług systemowych na rynku konkurencyjnym po przedterminowym rozwiązaniu umowy długoterminowej, wynikające z nakładów poniesionych przez tego wytwórcę do dnia 1 maja 2004 r. na majątek związany z wytwarzaniem energii elektrycznej - zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (zwanej ustawą KDT).

Charakterystyczną zasadą pokrywania tych kosztów jest podatkowa neutralność tej procedury, wyrażająca się tym, że z jednej strony przychody z tytułu rekompensat są zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych, ale z drugiej strony rekompensaty alokowane do poszczególnych środków trwałych nie podlegają amortyzacji i odpowiadająca im wartościowo część odpisów z tytułu zużycia środków trwałych nie jest uznawana za koszt uzyskania przychodów.

Jeżeli jednak otrzymana rekompensata przewyższa niezamortyzowaną wartość kosztów osieroconych, przychód z tego tytułu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym przy jednoczesnym uznaniu za koszt uzyskania przychodów zwrotu nadpłaconej rekompensaty wraz z odsetkami. W myśl art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, środki otrzymane przez wytwórcę od B S.A. na pokrycie kosztów osieroconych uznaje się za zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, nabyciem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - w kwocie nieprzekraczającej sumy wartości początkowej tych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, ustalanej na dzień otrzymania poszczególnych zaliczek na pokrycie kosztów osieroconych oraz kwot korekty rocznej i końcowej zgodnie z art. 34 ust. 1. Według art. 42 ust. 2 ustawy KDT, otrzymanie środków, o których mowa w ust. 1, nie ma wpływu na wysokość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych, zgodnie z art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, do dnia otrzymania poszczególnych zaliczek na pokrycie kosztów osieroconych. Odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w ust. 1, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów od tej części ich wartości, która odpowiada kwocie otrzymanych przez wytwórcę środków na pokrycie kosztów osieroconych od miesiąca następującego po miesiącu otrzymania poszczególnych kwot zaliczek oraz kwot korekty rocznej i końcowej zgodnie z art. 34 ust. 1.

Ponieważ sumy rekompensat otrzymane przez wytwórcę uznaje się za zwrot wydatków w kwocie nie przekraczającej wartości początkowej środków trwałych pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne, to każda kolejna zaliczki rekompensaty alokowana do określonego środka trwałego zmniejsza tę część wartości środka trwałego, którą uznaje się za zwrot wydatków i która tym samym korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego. W tej sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że kolejne zaliczki rekompensat (zwrotu wydatków) muszą być obliczane i alokowane z uwzględnieniem zaliczek otrzymanych wcześniej, zarówno w bieżącym roku podatkowym, jak i w latach poprzednich, z uwzględnieniem korekt. Powinny być więc naliczane narastająco.

Ustalenie sumy wartości początkowej środków trwałych na dzień otrzymania poszczególnych zaliczek nie oznacza odnoszenia każdej kolejnej zaliczki do wartości początkowej środka trwałego bez uwzględnienia alokowanych wcześniej rekompensat, ale do wartości początkowej tego środka trwałego pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne oraz pomniejszonej o już zrekompensowane koszty osierocone, czyli po uwzględnieniu zaliczki rekompensaty wcześniej alokowanej do tego środka trwałego.

Zastosowanie metody proponowanej przez skarżącą i wielokrotne alokowanie zaliczki rekompensaty bez uwzględnienia faktu wcześniejszego alokowania rat pochodzących z zaliczek wcześniejszych prowadziłoby do powstania sytuacji wielokrotnego rekompensowania tych samych kosztów osieroconych, bowiem wydatki na majątek trwały, które zostały już zrekompensowane nie mogą być już zaliczane do kosztów osieroconych. Prowadziłoby to do utraty zwolnienia od podatku dochodowego tych przychodów.

Oznacza to, że skoro Spółka na dzień otrzymania zaliczki nie dokonała odpisu amortyzacyjnego za ten miesiąc, to nie może go uwzględnić przy ustalaniu wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Spółka powinna więc każdą otrzymaną rekompensatę alokować do poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – proporcjonalnie do wartości podatkowej netto poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynikającej z ewidencji księgowej na początek miesiąca, w którym otrzymano rekompensatę, a nie jak wskazała to Spółka – na koniec miesiąca.

Zatem, stanowisko organu udzielającego interpretacji w tym zakresie odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec tego uznać należy stanowisko Skarżącej jakoby po otrzymaniu zaliczek na poczet kosztów osieroconych i ich korekt, Spółka powinna alokować otrzymaną kwotę rekompensaty do aktualnej wartości podatkowej netto poszczególnych ŚT i WNiP jest nieprawidłowe. Interpretacja organu odpowiada więc prawu.

Wyjaśnić nadto należy, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W kontrolowanej interpretacji podatkowej organ wskazał, że stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe, podając konkretne przepisy prawa oraz wskazując prawidłową metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

W związku z tym przedmiotowa interpretacja odpowiada wymogom art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. W interpretacji jak i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy podtrzymał bowiem swoje stanowisko wyrażone w interpretacji, co było równoznaczne z przedstawieniem tych samych argumentów. Odpowiedź na wezwanie jest zgodna z prawem.

Z tych przyczyn Sąd na mocy art. 151 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.