Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 498/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.13 ust.1, art.86 ust.1, art.88 ust.1 pkt 14
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 21 par.3, art.124
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 września 2012r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od lutego do września 2011r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 498/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w sprawie określenia M.K. zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lutego do września 2011 roku. W przedmiocie określenia zobowiązania za miesiące listopad 2010r., grudzień 2010r. oraz styczeń 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego nie znalazł podstaw do jego wymiaru i w tym zakresie postępowanie umorzył.

Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika co następuje:

Podstawą wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie były ustalenia dokonane na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli podatkowej, przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego, obejmującej swym zakresem okres rozliczeniowy 01.11.2010r. do 30.09.2011r. W wyniku kontroli podatkowej ustalono, że w dniu 01.11.2010 r. M. K. rozpoczęła działalność gospodarczą, jako dzierżawca Stacji Paliw A. w M., w której dokonywała sprzedaży paliw ciekłych.

Ustalono, że kontrolowany przedsiębiorca nie posiadał w okresie objętym kontrolą podatkową koncesji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na obrót paliwami płynnymi.

Podatniczka M. K. prowadziła rachunkowość w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Działalność swą na Stacji Paliw A. zakończyła w dniu 30.09.2011 r.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że kontrolowany podmiot nabywał, posiadał i sprzedawał olej napędowy i benzynę Pb 95, od których nie zadeklarowano i nie zapłacono akcyzy w należnej wysokości (nie zapłacono w żadnej wysokości) na wcześniejszych etapach obrotu.

W toku czynności kontrolnych jak i będącym ich następstwem, toczącym się w sprawie postępowaniu podatkowym stwierdzono nieprawidłowości w obrocie gospodarczym realizowanym między M. K., a jej kontrahentem B. Sp. z o.o. w W., dalej B..

Dla oceny ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, wzięto pod uwagę dowody w postaci korespondencji z Naczelnikiem I Urzędu Celnego w W., Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. oraz informację Krajowego Rejestru Sądowego, z których wynika, że główny dostawca paliwa do Stacji Paliw A., B. sp. z o.o. w W., ul. "[...]", był podmiotem pozornie działającym, wystawiającym fikcyjne faktury sprzedaży paliwa.

Organ I instancji ustalił, że spółka nie posiadała siedziby. Działania zmierzające do odnalezienia siedziby spółki B. oraz miejsca przechowywania dokumentacji tego podmiotu okazały się bezskuteczne, spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem.

Okoliczności i przyjęta przez kontrahenta forma prowadzenia transakcji, treść umowy współpracy w zakresie sprzedaży paliw ciekłych winny budzić wątpliwości Skarżącej co do ich wiarygodności: gotówkowa forma rozliczeń, fikcyjne dane wskazane w umowie, odnoszące się do posiadanych koncesji i zezwoleń oraz fikcyjne dane dotyczące posiadanego statusu czynnego podatnika VAT. Z tych dowodów wynikało, że spółka B. od lipca 2008r. nie składała deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7, tym samym, nie była uznana za podatnika VAT czynnego, a także nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla tego podatku.

W konsekwencji powyższego, organ podatkowy nie dysponował jakimikolwiek dowodami zakupu paliwa przez spółkę B. i dowodami jego pochodzenia, które pozwoliłyby na ustalenie, że została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Informacje uzyskane przez UC E. od organów podatkowych w W.. były podstawą do stwierdzenia, iż ww. spółka w okresie objętym postępowaniem, a także w okresie wcześniejszym była podmiotem nieistniejącym - pozornie funkcjonującym, a kontrahenci, którzy nabyli od tej spółki olej napędowy i benzynę Pb 95 posiadali wyrób, od którego nie została zapłacona akcyza na wcześniejszym etapie obrotu.

Wśród materiału dowodowego znajdują się raporty z badań nr "[...]" z dnia 12.07.2011 r. wystawione przez C. Sp. z o.o. dot. faktury nr "[...]" z dnia 2011-07-11 B. Sp. z o.o. ul. "[...]", W., a także - sprawozdanie z Badań nr "[...]’ z dnia 08.06.2011 r. wystawione przez D. Sp. z 0.0. dot. faktury nr "[...]" z dnia 10.06.2011 r. B. Sp. z o.o. ul. "[...]", W., które po zweryfikowaniu, okazały się dowodami sfałszowanymi i fikcyjnymi.

Uzyskane informacje ukazują, iż w ww. dwóch przypadkach M. K. posiadała sfałszowane dokumenty dotyczące jakości zakupionych paliw.

Organy kontrolne ustaliły, że w okresie od 14.03.2011 r. do 27.07.2011 r. jedynym dostawcą oleju napędowego dla Strony była Spółka B., a potwierdzeniem tego jest dokumentacja księgowa.

Ze zgromadzonych dowodów wynika, że zapłata za zakupiony od B. Sp. z 0.0. olej napędowy i benzynę Pb 95 następowała w gotówce. Taka forma regulowania należności w obrocie gospodarczym winna zwrócić uwagę M . K. na kontrahenta, gdyż zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej , dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Naczelnik Urzędu Celnego w E., w przedmiotowej sprawie wydał decyzję dnia "[...]’ w której obliczono wielkość paliwa nabytego przez M K. z nieznanego źródła, powodującego powstanie obowiązku w podatku akcyzowym, wobec nie zapłacenia akcyzy w poprzedniej fazie obrotu, za poszczególne miesiące od lutego do września 2011 roku.

W przedmiocie określenia zobowiązania za miesiące listopad 2010r., grudzień 2010r. oraz styczeń 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w E. nie znalazł podstaw do jego wymiaru i w tym zakresie postępowanie umorzył.

Strona nie zgodziła się z decyzją organu I instancji, od której wniosła odwołanie datowane na dzień 30.05.2012r.

Podatnik wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w E. decyzji zarzucił niezgodność z zapisami ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym poprzez uznanie, iż obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstaje w każdym przypadku dokonania czynności określonych w ustawie tj. na każdym etapie łańcuszka obrotu gospodarczego.

W ocenie Skarżącej, obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego ciąży wyłącznie na producencie wyrobów lub importerze i wyłącznie te podmioty posiadają dowody uiszczenia należnego podatku akcyzowego. Zdaniem Strony fakt posiadania wyrobu akcyzowego i jego używania nie może być obciążony podatkiem akcyzowym.

W związku z powyższym M K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]’ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]".

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji nie zgodził się z zarzutami zawartymi w odwołaniu, przyjmując, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego w zaistniałym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r., dalej u.o.p.a. jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy, w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została uiszczona, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Regulacja art. 10 ust. 1 u.o.p.a. zaś stanowi, iż obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, to za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego (art. 12 u.o.p.a.).

Organy celne przyjęły, że M K. zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.o.p.a. była podatnikiem akcyzy, jako podmiot nabywający wyroby akcyzowe, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, gdyż w wyniku kontroli postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Organy podatkowe ustaliły, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.o.p.a. do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się paliwa silnikowe, a podstawą opodatkowania wyrobów energetycznych jest ich ilość, wyrażona, w zależności od rodzaju wyrobów, w litrach gotowego wyrobu w temperaturze 15°C lub w kilogramach gotowego wyrobu, albo wartość opałowa, wyrażona w gigadżulach (GJ).

Stawki akcyzy na wyroby energetyczne wynoszą dla pozostałych paliw silnikowych 1822,00 zł/1000 litrów, co zostało uregulowane w art. 88 ust. 1 pkt 14 u.o.p.a.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego uznano, że M K. nabywała, posiadała i sprzedawała olej napędowy i benzynę Pb 95, od których nie zadeklarowano i nie zapłacono akcyzy w należnej wysokości (nie zapłacono w żadnej wysokości) na wcześniejszych etapach obrotu.

W toku czynności kontrolnych jak i będącym ich następstwem, toczącym się w sprawie postępowaniu podatkowym stwierdzono nieprawidłowości w obrocie gospodarczym realizowanym między Stroną postępowania, a jej kontrahentem B. Sp. z o.o. Taki stan rzeczy wywołany był wyjawieniem tak w toku kontroli jak i postępowania podatkowego, nieprawidłowości w kwestii transakcji z pozostałymi partnerami handlowymi M . K. w ramach prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej. Operacje ekonomiczne przeprowadzone między tymi właśnie podmiotami znalazły się w sferze szczególnego zainteresowania organu podatkowego będącego gospodarzem toczącej się sprawy.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż podstawowe znaczenie dla oceny ustalonych okoliczności faktycznych sprawy mają zebrane dowody świadczące o pozornym funkcjonowaniu podmiotu B. Sp. z o.o. na rynku.

Z zebranych w postępowaniu podatkowym dowodów (dane zgromadzone w ogólnopolskim Komputerowym Systemie "[...]", obsługującego m.in. odprowadzanie do budżetu państwa środków uzyskanych z tytułu pobierania podatku akcyzowego) wynika, iż spółka B. od lipca 2008r. nie składała deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7, tym samym, nie uznano jej za podatnika VAT czynnego, a także spółka ta nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla tego podatku.

Organy celne ponadto stwierdziły, że M K. posiadała sfałszowane dokumenty dotyczące jakości zakupionych paliw.

Organy celne ustaliły, że zapłata za zakupiony od B. Sp. z o.o. olej napędowy i benzynę Pb 95 następowała w gotówce, a taka forma regulowania należności w obrocie gospodarczym winna zwrócić uwagę Skarżącej na kontrahenta, gdyż powinna być dokonywana za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy.

Dyrektor Izby Celnej uznał, że podatnik dokonując obrotu towarami na tak znaczną skalę bez pośrednictwa banku (przekazując znaczne kwoty pieniężne osobom nieznanym) winien być świadomy, że od danego wyrobu nie była uiszczona należność publicznoprawna w postaci podatku akcyzowego.

W ocenie organu odwoławczego, kiedy w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w E. nie ujawnił ani deklaracji podatku akcyzowego wystawionej przez dostawcę paliwa dla Skarżącej, ani dokumentów potwierdzających, że akcyza została zapłacona zanim Skarżąca weszła w posiadanie wyrobów akcyzowych, to B. Sp. z o.o. nie była podatnikiem podatku akcyzowego. Organ ten przyjął więc, że uiszczenie przez ten podmiot podatku akcyzowego od paliwa, które następnie stało się własnością Skarżącej, było po prostu niemożliwe.

Organy celne stwierdziły, że pozbawione podstaw prawnych jest także stawianie mu zarzutu nieuprawnionego opodatkowania M . K. z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych, od których nie został uiszczony należny podatek akcyzowy.

Art.8 ust.6 ustawy o podatku akcyzowym, w sposób precyzyjny wyraża zasadę jednofazowości akcyzy.

Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku Podatnika w niniejszej sprawie, brak obowiązku podatkowego po stronie nabywcy (Skarżącej) mógłby mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdyby akcyza uprzednio była zadeklarowana lub zapłacona przez podmiot, który dokonał czynności sprzedaży. Organ podatkowy niższej instancji ustalił, że B. Sp. z o.o. (dostawca paliwa) nie był podatnikiem podatku akcyzowego, podatek ten nie mógł być przez niego uprzednio zapłacony.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż konstrukcja ustawy o podatku akcyzowym, szeroko określa krąg podatników podatku akcyzowego, co ma na celu zapewnienie skuteczności poboru akcyzy w związku z jej jednofazowym charakterem opodatkowania i eliminację negatywnych zjawisk, jak obrót towarami wprowadzonymi nielegalnie. Z konstrukcji tej wynika zatem konieczność zachowania szczególnej staranności przy zawieraniu transakcji przez podmioty biorące udział w obrocie wyrobami akcyzowymi.

W ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania organ bynajmniej nie wykazywał fikcyjności transakcji, lecz wskazywał jakie okoliczności przeczą temu, że akcyza mogła być zapłacona przez kontrahenta Strony.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że M K. prowadziła samodzielnie i na własny rachunek działalność gospodarczą, czego wyrazem jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr "[...]" z dnia "[...]". Fakt ewentualnego opierania się na wcześniejszych umowach partnerskich w ramach współpracy, nie zwalniał Jej samej od starannego jak i ostrożnego doboru kontrahentów, oraz poczynienia stosownych kroków zmierzających do weryfikacji legalności ich funkcjonowania, tym bardziej, że działalność odbywała się w obszarze dość szczególnym jakim jest rynek paliw płynnych.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy uznać za właściwe zarówno w zakresie powołanych przepisów, zebranego materiału dowodowego jak i wyciągniętych wniosków. Uznanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w E., że dostawca paliwa wystawiał faktury na czynności, które nie potwierdzały rzeczywistego miejsca pochodzenia paliw, a paliwa pochodziły z nieznanych źródeł i tym samym, że nie zapłacono od nich wcześniej akcyzy znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy.

Strona reprezentowana przez adwokata, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła o ;

1/ uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu podatkowego I instancji,

2/ zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła :

1/ naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 187 §1O.p., poprzez nie zgromadzenie przez organ całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz nie wyjaśnienia wszelkich wątpliwości dotyczących okoliczności mających znaczenie dla prawidłowego jej rozpatrzenia, w szczególności faktu czy w okresie objętym postępowaniem :B." Sp. z o.o. była czynnym płatnikiem podatku od towarów i usług;

2/ naruszenie art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym, poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania, że należny od nabytego przez nią towaru podatek akcyzowy został zadeklarowany na wcześniejszym etapie obrotu.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organom podatkowym błędne ustalenie stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że sp. z o.o. B. była podmiotem fikcyjnym, na dowód czego dołączono deklaracje podatku VAT spółki B. za II kwartał 2011 roku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

W toku rozprawy pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w O. przedstawił pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W., z którego wynikało, że spółka B. posiadała otwarte konto w podatku VAT w okresie od 1.04.2003 roku do 7.12.2009 roku. Ponadto organ ten stwierdził, że w bazie tamtejszego Urzędu nie zarejestrowano Deklaracji VAT 7 za II kwartał 2011 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r, poz. 270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, dalej u.o.p.a., zgodnie z którą podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, a więc daniną płaconą na jednym z etapów obrotu, a podatnikiem tego podatku jest producent lub pierwszy sprzedawca wyrobu akcyzowego. Kolejno następujące transakcje nie podlegają opodatkowaniu, jeżeli należna akcyza została zadeklarowana i zapłacona w prawidłowej wysokości przy pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy natomiast powstaje gdy kwota akcyzy nie została zadeklarowana i zapłacona we wcześniejszym etapie obrotu towarowego. Oznacza to, iż nabywający lub zużywający wyroby akcyzowe musi się liczyć z tym, że zostanie zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego, gdy nabyte przez niego lub zużyte wyroby akcyzowe nie były obciążone podatkiem akcyzowym we wcześniejszych etapach obrotu towarowego.

Stosownie do art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż w deklaracji, wydaje decyzję w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W rozpatrywanej sprawie bezspornie ustalono, że M K. sprzedawała paliwa silnikowe, jako wyroby energetyczne od których w poprzedniej fazie obrotu nie została opłacona akcyza, co zostało ustalone w kontroli podatkowej i w postępowaniu podatkowym.

Zdaniem Sądu, Organy celne prawidłowo przyjęły, że M K. zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.o.p.a. była podatnikiem akcyzy, jako podmiot nabywający wyroby akcyzowe, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.o.p.a. do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się paliwa silnikowe, a podstawą opodatkowania wyrobów energetycznych jest ich ilość, wyrażona, w zależności od rodzaju wyrobów, w litrach gotowego wyrobu w temperaturze 15°C lub w kilogramach gotowego wyrobu, albo wartość opałowa, wyrażona w gigadżulach (GJ).

Stawki akcyzy na wyroby energetyczne wynoszą dla pozostałych paliw silnikowych 1822,00 zł/1000 litrów, co zostało uregulowane w art. 88 ust. 1 pkt 14 u.o.p.a.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że M K. nabywała, posiadała i sprzedawała olej napędowy i benzynę Pb 95, od których nie zadeklarowano i nie zapłacono akcyzy w należnej wysokości (nie zapłacono w żadnej wysokości) na wcześniejszych etapach obrotu, w okresie od miesiąca lutego do miesiąca września 2011 roku, natomiast dostawcą paliwa silnikowego była B. Sp. z o.o. w W., pozornie funkcjonująca na rynku paliw.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odwoławcza została wydana w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy, a postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, czyli starannie i merytorycznie poprawnie. Organy podatkowe ustosunkowywały się do twierdzeń i wniosków Podatnika.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe I i II instancji wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy wydawaniu rozstrzygnięć, co stanowi zasadę przekonywania stron zawartą w art. 124 O.p.

W toku czynności kontrolnych organów celnych, jak i w postępowaniu podatkowym stwierdzono nieprawidłowości w obrocie gospodarczym realizowanym między Skarżącą, a jej kontrahentem B. Sp. z o.o..

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że B. sp. z o.o. w W. nie posiada siedziby.

Działania zmierzające do odnalezienia siedziby spółki B. oraz miejsca przechowywania dokumentacji tego podmiotu okazały się bezskuteczne. Ustalono, że Spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, a okoliczności i przyjęta przez kontrahenta forma prowadzenia transakcji, treść umowy współpracy w zakresie sprzedaży paliw ciekłych bezdyskusyjnie winny budzić wątpliwości Skarżącej co do ich wiarygodności: gotówkowa forma rozliczeń, fikcyjne dane wskazane w umowie odnoszące się do posiadanych koncesji i zezwoleń oraz posiadanego statusu czynnego podatnika VAT.

W zgromadzonym materiale dowodowym znalazły się również dołączone do faktur raporty z badań i sprawozdanie z badań paliwa silnikowego, które to dokumenty okazały się fałszywe, wobec braku zarejestrowania próbek lub likwidacji laboratorium.

Uzyskane informacje jednoznacznie świadczą o tym, iż w ww. dwóch przypadkach M K. posiadała sfałszowane dokumenty dot. jakości zakupionych paliw.

W ocenie Sądu, całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje na pozorną działalność gospodarczą Spółki B., z którą to Strona realizowała transakcje gospodarcze, zakwestionowane przez organy podatkowe. Tak szeroko zebrany materiał dowodowy, charakteryzujący się walorem kompletności, stanowił wystarczającą, a nawet pełną podstawę do podjęcia rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie.

W świetle powyższych dowodów, w ocenie Sądu, chybiony jest zarzut zaniechania przez organy celne, czynności koniecznych do ustalenia, czy Spółka B. rzeczywiście w okresie objętym postępowaniem podatkowym prowadziła działalność gospodarczą tj od listopada 2010r. do września 2011r.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe w toku postępowania, zmierzając do wyjaśnienia wszelkich kwestii stanowiących podstawę późniejszej oceny, dokonały trakcie procesu dowodowego stosownych czynności, realizowanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w E..

W ocenie Sądu, błędnie wywodzi Strona w skardze, iż wszelkie dokumenty na podstawie, których organy powzięły negatywne ustalenia w sprawie spółki B., , pochodzą okresu poprzedzającego okres, którego niniejsze postępowanie dotyczy. Korespondencja realizowana była w czasie trwania postępowania podatkowego. Fakt przekazywania informacji, które swoje źródło odnajdują w okresie wcześniejszym dowodzą, że działalność kontrahenta Skarżącej, była przedmiotem zainteresowania organów podatkowych oraz Sądów już wcześniej.

W ocenie Sądu, organ podatkowy I instancji, jak i organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie zasadnie przyjęły, iż zgromadzone na drodze procesowej dowody odzwierciedlają wszystkie okoliczności faktyczne sprawy.

Zdaniem Sądu, zasadnie organy celne podjęły działania w celu potwierdzenia aktualności dokonanych ustaleń w sprawie , gdyż w dniu 01.03.2011 r. kolejny raz skierował wezwanie dotyczące czynności sprawdzających do B. Sp. z o.o. Przedmiotowe pismo po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone przez Pocztę Polską, z adnotacją ,.mieszkanie zamknięte", co świadczyło o braku siedziby Spółki pod tym adresem.

Z materiału dowodowego wynika, że Sąd Rejonowy dla m. "[...]" postanowił rozwiązać B. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. i ustanowić likwidatorem spółki A.B.. Z materiału tego wynika ponadto, że Spółka B. nie była, w chwili realizacji dostaw paliw płynnych Stronie postępowania, podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako podatnik tego podatku Spółka występowała w okresie od 01.04.2003r. do 07.12.2009r. - obowiązek został zamknięty przez organ podatkowy, czego dowodem jest stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego W.

W ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe przyjęły, że podatnik nie dysponuje jakimikolwiek dowodami zakupu paliwa przez kontrahenta Skarżącej i dowodami jego pochodzenia, które pozwoliłyby na ustalenie, że została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości.

W ocenie Sądu, na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie zasadnie organy podatkowe przyjęły, że dostawca paliwa dla strony był podmiotem fikcyjnym, postępowanie dowodowe nie ujawniło ani deklaracji podatku akcyzowego wystawionego przez dostawcę paliwa dla Skarżącej, ani dokumentów potwierdzających, że akcyza została zapłacona przez dostawcę.

Z akt sprawy wynika, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia "[...]"., cofnął Przedsiębiorcy B. sp. z o. o. ul. "[...]" lok. "[...]", W., koncesję na obrót paliwami ciekłymi.

Również wyniki kontroli Państwowej Inspekcji Handlowej z O. przeprowadzonej w dniu 05.08.2011 r. nie pozostawiają wątpliwości, iż posiadane przez Stronę wyroby akcyzowe nie spełniały norm jakościowych.

Z tych ustaleń wynika, zdaniem Sądu, że dostawy paliwa nie mogły pochodzić z legalnego, opodatkowanego akcyzą źródła, wobec tego, iż w okresie od 14.03.2011r. do 27.07.2011r. jedynym dostawcą oleju napędowego dla Strony była Spółka B., co potwierdza dokumentacja księgowa.

W ocenie Sądu dołączenie przez Skarżącą do wniesionej skargi, kserokopii deklaracji VAT -7K, za II kwartał 2011 r., której wystawcą była B. Sp. z 0.0., nie zmieniło oceny sytuacji dostawcy, jako podmiotu fikcyjnego, ponieważ była to kserokopia dokumentu niepotwierdzona w żaden sposób, zaś Urząd Skarbowy W. stwierdził, że nie zarejestrował takiej deklaracji.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie prawidłowo, które doprowadziło do zgromadzenia takiego materiału dowodowego, który ma wszelkie cechy kompletności, niezbędne do ustalenia Stronie zobowiązania w podatku akcyzowym.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji nie można było zarzucić naruszenia przepisów prawa, dlatego skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił na podstawie art.151 p.p.s.a.