Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 553/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzją z [...] r., działając na podstawie art. 207 § 1, art. 220 § 1 i art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r., którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia S. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r..

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. określił S. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r..

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 122/16 oddalił skargę podatnika na ww. decyzję.

Następnie pismem z 30 grudnia 2016 r. S. K. wniósł o "wyliczenie przez organ podatkowy ilości nabytego przez wnioskodawcę paliwa w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, grudzień 2006 r. oraz kosztów tego paliwa na podstawie faktur wystawionych przez wnioskodawcę, których przedmiotem są usługi transportowe świadczone przez wnioskodawcę w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, grudzień 2006 r.".

W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy uznając, że faktury za zakup oleju napędowego wystawione przez A nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie uwzględnił ich przy ustaleniu dochodu oraz zobowiązania w podatku dochodowym za wymienione miesiące 2006 r.. Powyższe, zdaniem podatnika prowadzi do wniosku, że we wskazanym czasie świadczył on usługi transportowe środkami transportu, których eksploatacja nie wymagała zakupu paliwa, co jednakże nie jest możliwe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z [...] r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie wskazanym we wniosku, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] r. utrzymał je w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 11 października 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 539/17 uchylił ww. postanowienie z [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł.. W wykonaniu zaleceń sądu zawartych w tymże wyroku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. wezwał podatnika do sprecyzowania treści wniesionego żądania, tj. wskazania podstawy prawnej wniesionego żądania, którego uruchomienie inicjuje złożony wniosek.

W odpowiedzi podatnik wniósł na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r..

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, w związku z art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r..

Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] r..

W odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez stwierdzenie, że przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają powołanej przesłanki wznowienia postępowania. Podtrzymał stanowisko, że faktury wskazane przez niego nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy przy obliczaniu wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006. Organ podatkowy bowiem wyliczając wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2006 nie pomniejszył kwoty przychodu skarżącego o kwoty stanowiące koszt nabycia paliwa, uznając że nie mogą być one potraktowane jako koszt uzyskania przychodu, albowiem podatnik nie przedstawił rzetelnych dowodów wykazujących tą okoliczność.

Utrzymując w mocy własną decyzję z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że żądanie wznowienia postępowania oparto na przesłance wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - nowe okoliczności faktyczne lub dowody, którymi jest wg strony okoliczność, że faktury dokumentujące świadczone usługi transportowe w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, grudzień 2006 r. nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy przy obliczaniu wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006.

Jednak organy podatkowe dokonały szczegółowej analizy zaliczonego przez stronę w koszty paliwa pod kątem jego związku z uzyskanym przychodem. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie wszystkich faktur zakupu paliwa wyliczył ilość nabytego paliwa, a ponadto uwzględnił wszystkie (w tym wymienione we wniosku z dnia 30 grudnia 2016 r.) faktury wystawione przez podatnika z tytułu świadczenia usług transportowych oraz usług pomocy drogowej i holowania. Przyjmując spalanie paliwa w ilości maksymalnie 451/100 km (na podstawie zeznań strony oraz zatrudnionego kierowcy), a następnie maksymalne spalanie 601/100 km (na podstawie informacji przekazanych przez podmiot prowadzący działalność w zakresie pomocy drogowej w obrębie powiatu [...]) organ wyliczył maksymalną ilość zużytego paliwa w związku z wykonywaną w 2006 r. działalnością gospodarczą. Z przedmiotowych wyliczeń wynika, że podatnik nabył znacznie większą ilość paliwa niż mógł zużyć w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślono, że udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania faktury. Zatem okoliczności faktyczne sprawy oraz dowody, jakie podatnik wskazał, tj. faktury dokumentujące uzyskany przez przychód ze świadczenia usług transportowych za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień i grudzień 2006 r. były znane organom podatkowym w chwili wydawania decyzji ostatecznej oraz były przedmiotem oceny dokonanej przez organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. zatem w istocie rzeczy w złożonym wniosku podatnik kwestionuje określenie wysokości zobowiązania podatkowego dokonanego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r., która została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r.. tym samym nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., uzasadniające wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji.

W skardze na powyższą decyzję S. K. wskazał, że nie istnieje inna możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. aniżeli przez wznowienie tego postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.. Skarżący podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 240 § 1 punkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tak więc okoliczności lub dowody by stanowić podstawę wznowienia postępowania muszą być między innymi nowe w stosunku do dowodów i okoliczności ujawnionych w postępowaniu zwyczajnym.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący powołuje się na faktury VAT dowodzące zakupów paliwa, które były nie tylko znane organom w postępowaniu zwyczajnym lecz również stanowiły przedmiot oceny dokonanej przez te organy w tymże postępowaniu. Nie jest to więc dowód ani okoliczność nowa w rozumieniu art. 240 § 1 punkt 5 o.p., która mogłaby spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wymiarowej. Skarżący powołuje się przy tym na jednostronną ocenę tych faktur w postępowaniu wymiarowym. Innymi słowy zarzuca organom nieprawidłową ocenę tych dowodów.

Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd podzielany przez WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, zgodnie z którym odmienna a nawet błędna ocena dowodów nie jest przesłanką wznowienia postępowania podatkowego. Przesłanką wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 punkt 5 o.p. jest jedynie brak wiedzy o danym dowodzie czy danej okoliczności (vide np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 114/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 568/18). Skoro zaś dowody w postaci faktur były znane organom to nie można nadać im przymiotu dowodów nowych w rozumieniu cytowanego przepisu. Nie ma zatem podstaw prawnych żądanie wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej oparte na odmiennej ocenie dowodów ocenianych przez organy podatkowe w toku postępowania zwyczajnego.

Nie stanowi również przesłanki wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie wznowienia ostatecznej decyzji okoliczność, że, jak podniesiono w skardze, nie istnieje inna możliwość jej wzruszenia. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie spełnia funkcji kolejnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Umożliwia jedynie podważenie ostatecznych rozstrzygnięć organów podatkowych dotkniętych najdalej idącymi uchybieniami, których sąd pierwszej instancji ani organy podatkowe nie dopatrzyły się decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wznowienia.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

A.J.