Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 918/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, art. 140 ust. 2, art. 122 ust. 1 pkt 3-5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b" i "c" ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. R. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym kat. [...] prawo jazdy nr [...] na druku [...]

W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżoną decyzją Starosta cofnął wydane w dniu [...]r. A. R. B. uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b", który stanowi, iż Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie nie poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym w wyznaczonym terminie przez osobę skierowaną na te badania.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]r. Nr [...] A. R. B. został skierowany na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym).

Od powyższej decyzji zainteresowany nie odwołał się, a tym samym stała się ona ostateczna. Fakt nie poddania się badaniom lekarskim w ustawowym terminie stał się przyczyną wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Jest to bowiem przesłanka wymieniona w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b" i "c" ustawy. Potwierdzając odbiór decyzji o skierowaniu na badania lekarskie odwołujący przebywał w zakładzie karnym.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji A. B. podał, że aktualnie przebywa w zakładzie karnym i wniósł o wyznaczenie kolejnego terminu na przeprowadzenie badań lekarskich.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie nie może zostać uwzględnione z braku podstaw prawnych. Przepis art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w razie wystąpienia jednej z przesłanek w nim wymienionych starosta ma obowiązek podjąć decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.

Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż w przypadku dostarczenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem silnikowym, organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami w oparciu o art. 140 ust. 2 ustawy podejmuje decyzję o przywróceniu kierowcy tego uprawnienia. Jest to jednak odrębne postępowanie administracyjne, które następuje po wystąpieniu określonych okoliczności.

Jednocześnie Kolegium ustaliło na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż odwołujący na badania lekarskie skierowany został na skutek wątpliwości co do Jego stanu zdrowia, które wynikały z opinii sądowo-psychiatrycznej

z dnia [...]r.

Powyższą decyzję ostateczną A. B. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc, iż wskutek osadzenia w zakładzie karnym nie był w stanie wypełnić obowiązku poddania się orzeczonym decyzją administracyjną badaniom lekarskim, zaś jego starania o wyznaczenie innego terminu badania nie zostały uwzględnione. Wydaną decyzję uważa za krzywdzącą. Zdaniem skarżącego przepis art. 140 ust.1 ustawy o ruchu drogowym nie może mieć zastosowania wobec osoby przebywającej w warunkach izolacyjnych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a).

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z materiału zgromadzonego w aktach spawy jednoznacznie wynika, iż decyzją Starosty z dnia [...]r. Nr [...] skarżący został skierowany na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Od decyzji tej A. B. nie odwołał się, zatem stała się ona ostateczna, wywołując określone skutki prawne.

Zgodnie z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. b i c ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo

o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 79, poz. 856) decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym Starosta wydaje między innymi w razie niepoddania się przez posiadającego takie uprawnienie badaniu lekarskiemu bądź badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 122 ust.1 pkt 3-5.

W świetle powołanego wyżej przepisu, wystąpienie którejś z powyższych okoliczności stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Nie są istotne przyczyny, z których strona nie dostarczyła organowi wymaganych wyników badań. Istotny jest sam fakt niedostarczenia organowi stwierdzającemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wyników badań, na które osoba posiadająca takie uprawnienia została skierowana. Należy dodać, że pobyt w zakładzie karnym jest okolicznością zawinioną przez stronę i nie może być uznany za usprawiedliwienie niewykonania badań, skutkujące brakiem możliwości zastosowania przez organ art. 140 ust.1 Prawa o ruchu drogowym, zwłaszcza że zgodnie z art. 140 ust.2 cyt. ustawy, jeżeli ustaną wskazywane przez skarżącego przyczyny (osadzenie w zakładzie karnym) będzie on mógł po wykonaniu stosowanych badań ubiegać się o przywrócenie uprawnień.

Skoro w świetle powołanych wyżej przepisów zaskarżona decyzja nie narusza prawa – wniesiona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.