Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1296/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1f pkt 2-8 i ust. 1g; art. 32 ust. 1, 1a, 1b, 1j, 1k i 7;
journal: Dz.U. 2019 poz 1468
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
article: par 2 pkt 6 i 7; par 5 ust. 1 pkt 1 lit. b;
journal: Dz.U. 2017 poz 2145
law: Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.
article: art. 106 par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Ministra Sportu z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sportu w decyzji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej: "k.p.a." oraz w związku z art. 32 ust. 1, 1a-b, ust. 1c pkt 1, ust. 1f pkt 1 oraz ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1468, 1495 i 2251) oraz § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2145 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Sportu nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. przyznającą M. L., członkowi kadry narodowej w szachach osób niesłyszących (dalej: "zawodnik", "skarżący"), stypendium sportowe w wysokości 8.510,00 zł miesięcznie, na okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

Ww. decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Minister Sportu (dalej: "Minister", "organ"), po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Związku Sportu Niesłyszących (dalej: "PZSN") z dnia 31 grudnia 2019 r. (data wpływu - 9 stycznia 2020 r.), w decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. przyznał stypendium sportowe M. L., członkowi kadry narodowej w szachach osób niesłyszących, w wysokości 8510.00 zł miesięcznie, na okres od stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że M. L. zajął drugie miejsce w szachach błyskawicznych w Zimowych Igrzyskach Głuchych, które odbyły się w [...] we Włoszech w dniach 12 - 21 grudnia 2019 r., co stanowi podstawę do przyznania stypendium sportowego zgodnie z art. 32 ust. 1f pkt 1 ustawy o sporcie oraz § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia. Wskazał przy tym, że zawodnik - zgodnie z zobowiązaniem z dnia 21 grudnia 2019 r. - przystąpił do realizacji programu przygotowań do mistrzostw świata opracowanego przez PZSN oraz do udziału w tych zawodach, tj. w Mistrzostwach Świata Niesłyszących w szachach błyskawicznych w 2022 r.

Minister wyjaśnił także, że przyznając zawodnikowi stypendium sportowe w wysokości 8.510,00 zł miesięcznie, wziął pod uwagę art. 32 ust. 1c ustawy o sporcie i § 5 rozporządzenia, a ponadto rangę osiągnięcia sportowego, poziom rywalizacji w zawodach, jak również rangę zawodów, do przygotowania i udziału w których zobowiązał się zawodnik - członek kadry narodowej oraz pozostające w dyspozycji Ministra środki finansowe. Okres, na jaki zostało przyznane stypendium, jak wskazał organ, został ustalony zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. L. wniósł o przyznanie mu stypendium sportowego na okres 24 miesięcy. Wnioskodawca wskazał, że jest objęty programem przygotowań do XX Zimowych Igrzysk Głuchych 2023 oraz innych zawodów rangi mistrzostw świata i mistrzostw Europy, zgodnie z załączonym zaświadczeniem PZSN z dnia 24 stycznia 2020 r.

Minister wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2020 r., w której utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu organ przytoczył i wyjaśnił przepisy przywołane w podstawie prawnej decyzji. Podkreślił cel i charakter instytucji stypendium sportowego, wskazując, że nie jest ono świadczeniem stricte socjalnym czy gratyfikacyjnym, ale funkcjonalnie powiązanym z cyklem przygotowań zawodnika (członka kadry narodowej) do konkretnych zawodów rangi międzynarodowej. Wyjaśnił, że związek sportowy proponuje we wniosku okres, na jaki minister właściwy do spraw kultury fizycznej może (powinien) przyznać stypendium sportowe, mając na uwadze m.in. sprawną realizację programu przygotowań do kolejnej imprezy rangi mistrzowskiej, opracowanego przez ten związek. Na ostateczne rozstrzygnięcie ww. zakresie wpływ mają także osiągane przez członka kadry narodowej wyniki i perspektywy sportowe, w tym również ranga zawodów, w których uczestniczył członek kadry narodowej, jak również i ranga zawodów wskazanych w zobowiązaniu przez niego podpisanym oraz środki finansowe pozostające w dyspozycji Ministra Sportu.

W tych okolicznościach oraz biorąc pod uwagę treść wniosku PZSN, rangę i poziom rywalizacji w konkurencji, która po raz pierwszy znalazła się w programie Zimowych Igrzysk Głuchych (szachy osób niesłyszących), a także uwzględniając, że szachy jako sport (dyscyplina) nie są objęte programem Igrzysk Olimpijskich, organ doszedł do wniosku, iż przyznanie panu M. L. stypendium sportowego w najwyższej możliwej wysokości, odpowiadającej wysokości stypendiów sportowych dla olimpijczyków, na okres zgodny z wnioskiem PZSN, było słuszne i prawidłowe.

M. L.. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżył ww. decyzję Ministra Sportu w części utrzymującej w mocy decyzję Ministra Sportu z dnia [...] stycznia 2020 r., tj. w zakresie okresu, na jaki przyznano skarżącemu stypendium sportowe i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 ust. 1a ustawy o sporcie, poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie przez organ stypendium sportowego skarżącemu na okres 24 miesięcy, a ograniczenie się okresem wskazanym we wniosku przez PZSN, podczas gdy wniosek ten nie ma charakteru wiążącego, zaś Minister uprawniony jest przyznać stypendium na maksymalny okres 24 miesięcy z własnej inicjatywy;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, tj. zmierzających do wyjaśnienia rozbieżności w zakresie daty zawodów stanowiących podstawę rozliczenia skarżącego w związku z przyznaniem mu stypendium sportowego w sytuacji, w której rozbieżność taka wystąpiła, gdyż z zobowiązania skarżącego wynika, że zawody rozliczeniowe zaplanowane zostały na rok 2022, zaś we wniosku o przyznanie stypendium - jako datę zawodów rozliczeniowych - wskazano rok 2021, co w konsekwencji doprowadziło do przyznania skarżącemu stypendium na okres 12, nie zaś 24 miesięcy.

Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi decyzji Ministra Sportu i Turystyki Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., w której przyznano skarżącemu stypendium na okres dłuższy o 6 miesięcy od wnioskowanego przez związek sportowy na okoliczność autonomii ministra sportu w zakresie przyznawania ww. świadczenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący dodatkowo wskazał na wydanie zaskarżonej decyzji po upływie wiążącego organ terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Minister działał na podstawie obowiązującego prawa przyznając skarżącemu stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe na okres 12 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

Zgodnie z przepisami ustawy o sporcie oraz przepisami rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) osiągnięcia przez członka kadry narodowej wyniku sportowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1f (w przypadku uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych) lub ust. 1g (w przypadku uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych) ustawy o sporcie;

2) przedstawienia dokumentu potwierdzającego ww. osiągnięty wynik sportowy albo dokumentu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji olimpijskiej, paraolimpijskiej lub do igrzysk głuchych (§ 2 pkt 6 rozporządzenia w zw. z art. 32 ust. 1 i 7 ustawy o sporcie);

3) pisemnego zobowiązania członka kadry narodowej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach (§ 2 pkt 7 rozporządzenia w zw. z art. 32 ust. 1 i 7 ustawy o sporcie);

4) zgodnie z art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie, w zawodach, o których mowa w art. 32 ust. 1f pkt 2-8 lub ust. 1g ustawy o sporcie, konieczności udziału co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych udziału co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg (z zastrzeżeniem art. 32 ust. 1j i 1k ustawy o sporcie).

Stosownie do art. 32 ust. 1a ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje, wstrzymuje lub pozbawia stypendium sportowego z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego.

Uwzględniając przedstawiony wyżej stan prawny wskazać należy, że - wbrew stanowisku skarżącego - okres subsydiowania sportowców przez władzę publiczną nie został ani w ustawie ani w akcie wykonawczym powiązany z okresem przygotowywania się do określonych imprez sportowych.

Należy także zauważyć, że ustawa o sporcie nie określa sztywnych ram wartościowania ustalonych okoliczności stanu faktycznego, przeciwnie - wprowadza granice luzu decyzyjnego organu, tak co do wysokości stypendium sportowego, jak i okresu, na jaki świadczenie to może zostać przyznane.

Stały charakter ma wysokość podstawy wymiaru stypendium. Przepis art. 32 ust. 1b ww. ustawy stanowi bowiem, że kwota bazowa wynosi 2300 zł, a wysokość stypendium nie może przekroczyć 5,5-krotności tej kwoty.

Dalsze ograniczenia w ww. zakresie - w związku z wykonaniem delegacji z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie - zawiera rozporządzenie, w którym określono m.in. przedział wysokości stypendium sportowego, stanowiący krotność kwoty bazowej oraz czas, na jaki stypendium sportowe może zostać przyznane.

W okolicznościach faktycznych sprawy - które obejmują m.in. wyniki sportowe skarżącego, tj. wyniki o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia - okres pobierania stypendium (niezależnie od długości przygotowań do zawodów sportowych) nie może przekroczyć 24 miesięcy.

W takim stanie prawnym nie było uzasadnienia dla wyjaśniania w postępowaniu administracyjnym akcentowanych w skardze rozbieżności pomiędzy wnioskowanym przez PZSN okresem przyznania stypendium a datą zawodów, do których przygotowuje się skarżący.

Przyznane skarżącemu stypendium mieści się bowiem w wyznaczonych w ww. zakresie przedziałach kwotowych i czasowych.

Na koniec Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie wystąpiły jednak wątpliwości, które uzasadniałyby dopuszczenie ww. dowodu. Abstrahując już nawet od wartości (znaczenia) dla rozpoznawanej sprawy - jako dowodu - decyzji rozstrzygającej inną indywidualną sprawę skarżącego.

Reasumując, w działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ uczynił zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym m.in. w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom z art. 107 § 3 k.p.a. Fakt zaś niedochowania w sprawie ustawowych terminów jej załatwienia pozostaje bez wpływu na jej wynik. Stronie przysługiwały w odrębnym trybie środki prawne służące do skłonienia organu do szybszego załatwienia sprawy.

Wobec zatem niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.