Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 886/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.140 ust.1 pjkt 4b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Irena Kamińska del.WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1531/07 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1531/07 oddalił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] czerwca 2007 r.

nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu 20 maja 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Siedlcach wystąpił

z wnioskiem do Starosty Siedleckiego o wszczęcie postępowania w sprawie skierowania S. P. na badania lekarskie. W uzasadnieniu wniosku odwołał się do załączonej opinii sądowo-psychiatrycznej podał, iż u S. P. rozpoznano zmiany chorobowe, które mają wpływ na jego zachowanie

i zdolność do posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdów bez jakichkolwiek ograniczeń. Na wniosek Prokuratora zostało wszczęte postępowanie w sprawie skierowania S. P. na badania lekarskie w celu stwierdzenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W dniu [...] czerwca 2005 r. do Starostwa Powiatowego w Siedlcach wpłynęły wyjaśnienia S. P. w których stwierdził, że posiada aktualne badania lekarskie o zdolności do prowadzenia pojazdów wydane w dniu [...] stycznia 2005 r. ważne do stycznia 2007 r. Do wyjaśnień została dołączona kopia orzeczenia lekarskiego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r.

W dniu [...] lipca 2005 r. Starosta Siedlecki wydał decyzję o skierowaniu S. P. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Od powyższej decyzji S. P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach. SKO w Siedlcach decyzją

z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymało wymienioną decyzję w mocy. Zdaniem Kolegium między [...] stycznia 2005 r. (data wydania orzeczenia lekarskiego),

a [...] marca 2005 r. (datą wydania opinii sądowo-psychiatrycznej) upłynął taki okres czasu, w którym mogła zaistnieć zmiana w stanie zdrowia S. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r. po rozpatrzeniu sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] września 2005 r.

Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddalił.

Starosta Siedlecki po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie

w dniu 16 marca 2007 r. wezwał S. P. do złożenia badań lekarskich, na które był skierowany decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...].

Przy piśmie z dnia [...] marca 2007 r. S. P. przedstawił wówczas organowi:

- orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wydane przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu z Pracowni Psychologicznej w S. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

- zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami z Ośrodka Medycyny Pracy Sp. z o. o. Przychodnia Lekarska [...] w S. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

- zaświadczenie od pracodawcy - [...] w S. z dnia [...] stycznia 2007 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ I instancji poinformował S. P. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz poinformował go o możliwości skorzystania

z prawa składania dodatkowych wyjaśnień i dokumentów a także zapoznania

się z aktami sprawy.

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego Starosta Siedlecki decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. cofnął S. P. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. "A, B, C, D, B+E, C+E, D+E prawa jazdy nr [...], wydanego dnia [...] października 2002 r. przez Starostę Siedleckiego.

W odwołaniu od decyzji S. P. wskazał, że wymagane badania z Ośrodka Medycyny Pracy zostały przedstawione w toku postępowania (zaświadczenie lekarskie [...]). Odwołujący się uznał, że wykonywanie tych samych badań w innym ośrodku medycyny pracy jest bezcelowe, a sprawa spowodowana jest osobistym urazem prokuratora Prokuratury Rejonowej w Siedlcach w stosunku do jego osoby.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powołując treść przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 i 4 lit. b, art. 122 ust. 1 pkt 4, art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ stwierdził, że S. P.

nie poddał się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. A, B, C, D, B+E, C+E, D+E, na które został skierowany decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Wskazało, że z § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), wynika, że badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Żądanie przeprowadzenia badań lekarskich w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy nie jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego. Organ wskazał, że wymogów tych nie spełniają zaświadczenia lekarskie przedłożone przez S. P.

W skardze na tę decyzję skarżący podniósł, iż wydana została ona

z naruszeniem przepisów prawa, tj. § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających

się o uprawnienia do kierowania pojazdami, który stanowi, iż uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podniósł, że w dniu

[...] stycznia 2007 r. poddał się badaniom okresowym w Ośrodku Medycyny Pracy. Badania te przeszedł pozytywnie i ich wyniki ważne są do dnia [...] stycznia 2012 r. Wyjaśnił, że w ciągu [...] lat pracy, jako zawodowy kierowca, nie spowodował wypadku ani kolizji, nie nałożono na niego żadnego mandatu oraz nie stracił ani jednego punktu karnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia

7 marca 2008 r. skargę S. P. w uzasadnieniu stwierdził,

że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 i 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a także w przypadku niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie poddał

się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. A, B, C, D, B+E, C+E, D+E, na które to badania został skierowany decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Sąd ten stwierdził również, że na podstawie art. 123 powołanej ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Jak wynika z § 9 tego rozporządzenia badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy.

Żądanie organów administracji do przeprowadzenia badań lekarskich

w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy wynika zatem z przepisów stanowionych -powszechnie obowiązujących i nie jest uzależnione od uznania administracyjnego.

W ocenie Sądu powyższych wymogów nie spełniają zaświadczenia lekarskie przedłożone przez skarżącego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

7 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1531/07 skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniósł S. P. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi:

naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 140 ust 1 pkt 4 b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) w związku art. 7, 8 i 9 k.p.a. oraz art. 2, art. 32 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie braku związku przyczynowego pomiędzy opinią sądowo-psychiatryczną a posiadaniem przez skarżącego uprawnień w zakresie kierowania pojazdami w związku z art. 2, art. 87 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 16, 32,166, 171 Konstytucji RP - ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.),

naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ sąd kierując się zasadą rozstrzygania w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną powinien zając stanowisko w sprawie czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Siedlcach,

a rzeczywistym występowaniem przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów autor skargi kasacyjnej podniósł, że w świetle treści art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi nastąpić związek przyczynowo skutkowy pomiędzy wystąpieniem zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a przyczyną skierowania na badania. Organ administracyjny powinien kierować się art. 7, 8 i 9 k.p.a. Pełnomocnik zarzucił, że stosując przymusowe skierowanie na badania organ naruszył art. 2 i 32 Konstytucji RP, bowiem przedstawione dowody nie mogły skutkować wydaniem decyzji o skierowaniu na badania, a brak możliwości ustanowienia pełnomocnika skutkował wydaniem prawomocnego wyroku.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa procesowego kasator wskazał,

że Sąd powinien uwzględnić, czy zachodziły przesłanki wynikające z art. 122 ust. 1 pkt 4 do skierowania na badania lekarskie poprzez ustalenie, że wydana opinia sądowo-psychiatryczna daje podstawę do wszczęcia postępowania. Jeżeli ten element decyzji nie został uwzględniony w wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r. zasadnym było przeprowadzenie postępowania w trybie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał jedynie konsekwencje prawomocnej decyzji

o skierowaniu na badania w trybie art. 122 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, natomiast nie przeprowadził postępowania pod kątem zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy wnioskiem Prokuratora a skierowaniem na badania.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniósł przede wszystkim argumenty dotyczące prawidłowości skierowania skarżącego przez Starostę Siedleckiego na badania lekarskie. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. I OSK 79/2005 wskazał, że zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego nie mogły zostać zgłoszone przez jakikolwiek podmiot, ale powinny być stwierdzone przez organ wydający decyzję o skierowaniu na badania. Zarzucił, że informacja od Prokuratora Rejonowego nie określała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przesłaną opinią lekarską a przymusowym skierowaniem na badania lekarskie.

Autor skargi kasacyjnej wywodził, że skutkiem wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest rozwiązanie stosunku pracy w związku z utratą uprawnień do wykonywania zawodu. Takie działanie narusza art. 32 Konstytucji RP. Zarzucił również, że skarżący przed wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, czym naruszono art. 7,8,9 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której normatywne przesłanki określone zostały w § 2 art. 183 P.p.s.a. Zakres postępowania sądu kasacyjnego jest inny niż sądu administracyjnego I instancji. Ten ostatni sąd, rozpoznając sprawę sądowoadministracyjną, nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek poddać zaskarżony akt pełnej kontroli pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, niezależnie od zarzutów postawionych w skardze. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny o ile, tak jak w niniejszej sprawie, nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, może rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że nie może podjąć własnej inicjatywy w celu ustalenia innych naruszeń prawa niż wskazane w skardze kasacyjnej. Nie jest też zobowiązany ani uprawniony do zastępowania stron i ich profesjonalnych pełnomocników oraz jakiegokolwiek uzupełniania, modyfikowania lub konkretyzowania podstaw kasacyjnych. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza

się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego i 2) naruszeniu przepisów postępowania. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię sprowadza się do mylnego zrozumienia treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji,

co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Uchybienie normom postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenia prawa materialnego, z tym że należy dodatkowo wykazać, iż naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący przedmiotową skargę oparł na obu przewidzianych przepisem

art. 174 P.p.s.a. podstawach kasacyjnych.

W ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego, do którego należy odnieść się w pierwszej kolejności, skarżący wskazał przepis art. 134 § 1 P.p.s.a.

Zarzut ten należy ocenić jako nietrafny. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może czynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W niniejszej sprawie Sąd badał wyłącznie legalność aktów wydanych w postępowaniu w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Nie był uprawniony do oceny czy zachodziły przesłanki do skierowania na badania lekarskie, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kwestie te rozpatrywane były w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2005 r.

nr [...]. W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie kontrolując legalność tej decyzji wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2078/05 oddalił skargę. Powołane orzeczenie wobec niewniesienia przysługującego środka odwoławczego stało się formalnie prawomocne (art. 168 §1 P.p.s.a.). Nabyło ono też przymiot prawomocności materialnej na podstawie art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który

je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca określona w tym przepisie

w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Skutkiem zaś mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że w postępowaniu późniejszym kwestia o charakterze prejudycjalnym nie może być już w ogóle badana. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2078/05 oddalając skargę S. P. przesądził kwestię prawidłowości skierowania na badania lekarskie. W postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kwestia ta nie może być zatem badana.

Oceniając natomiast zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną interpretację art. 140 ust. 1 pkt 4 b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) w związku art. 7, 8 i 9 k.p.a. w związku z art. 2, art. 87 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 2, 16, 32,166, 171 Konstytucji RP - ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stwierdzić należy że jest on również niezasadny.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że adresatem zarzutu naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego może być tylko sąd I instancji, bowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tymczasem z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że pełnomocnik zarzuty kieruje wobec prawidłowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, które toczyły się w przedmiocie skierowania S. P. przez Starostę Siedleckiego na badania lekarskie. W tamtym postępowaniu skarżący nie skorzystał ze środka odwoławczego. Obecnie nie może zatem zwalczać wyrażonej tam oceny prawnej powołując się na poglądy zawarte w innych orzeczeniach sądów administracyjnych.

Niesporne jest, że powyższy wyrok stał się prawomocny 21 listopada 2006 r.

W tej sytuacji i wobec niezmienionego stanu prawnego wiąże on nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy (...) - art. 170 P.p.s.a. Z powyższych względów chybiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten nie mógł być i nie był stosowany przez Sąd, skoro sprawa nie dotyczyła skierowania na badania lekarskie. Natomiast wobec niespornej kwestii, że skarżący nie wykonał badań lekarskich w trybie wyżej wskazanego przepisu, zachodziły przesłanki do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b powołanej ustawy jest nieuzasadniony.

Sąd nie mógł naruszyć również powołanych przez kasatora przepisów art. 7, 8 i 9 kpa oraz art. 2 i 87 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.

z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) bowiem ich nie stosował. Nadto, aby zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mógł podlegać rozpoznaniu przepisy te powinny być powiązane z przepisami ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia przez sąd art. 16, 166, 171 Konstytucji RP. Przepisy te regulują bowiem kwestie związane ze wspólnotą samorządową i samorządem terytorialnym,

a te zagadnienia nie były przedmiotem rozważań Sądu I instancji.

Niezasadny jest nadto zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Skarga kasacyjna właściwie nie zawiera żadnego uzasadnienia naruszenia wskazanych przepisów. Powoływane przez skarżącego kasacyjnie nieuwzględnienie związku przyczynowego pomiędzy opinią sądowo-psychiatryczną a posiadaniem uprawnień do kierowania pojazdami nie ma związku z postępowaniem sądowym, w którym wydano zaskarżony wyrok. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Sąd I instancji skontrolował zaskarżoną decyzję i postępowanie administracyjne, w ramach którego zastała ona wydana i nie stwierdził naruszenia prawa.

Zgodnie zaś z art. 32 Konstytucji RP, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Skarżący kasacyjnie przywołując uzasadnienie, jak w odniesieniu do art. 2 Konstytucji, nie wykazał nie tylko naruszenia tego przepisu Konstytucji, ale nawet związku z rozpoznawaną sprawą.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.