Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 121/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 3 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 roku, sprawy ze skargi J. W., M.W. i M.W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W związku z wyłożeniem do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. protest i zarzut do tego planu wnieśli J. W., M. W. i M. W. nie wyrażając zgody na przeprowadzenie drogi łączącej ul. [...] i [...] oraz domagając się przekwalifikowania działek nr [...] i [...] pod zabudowę mieszkaniową i rekreacyjną.

Zarząd Gminy W. uchwałą z dnia [...] r. nr [...] powyższego protestu i zarzutu nie uwzględnił.

Pismem z dnia [...] r. powiadomiono wyżej wymienionych o terminie sesji w tej sprawie.

Po rozpatrzeniu zarzutów i protestów Rada Gminy W. uchwałą podjętą w dniu [...] r. na podstawie art.23 ust.3 i art.24 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz.139 ze zm.) w poz.17 i 7 odrzuciła protest J. i M.W. oraz M.W. powołując się w uzasadnieniu na konieczność zmodernizowania układu komunikacyjnego w tym rejonie. Nadto stwierdzono, że konkretna lokalizacja i przebieg drogi uwarunkowane są własnością gruntów, podkreślając wymóg istniejących wartości przyrodniczo-krajobrazowych oraz położenie nieruchomości poza liniami zabudowy. Wyciąg z powyższej uchwały doręczono zainteresowanym w dniu [...] r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej w dniu [...] r. oraz piśmie procesowym z dnia [...] r. J.W., M. W. i M. W. zarzucili, że przeprowadzenie projektowanej drogi spowoduje zniszczenie gruntu rolnego. Zmianie też ulegną warunki klimatyczne a teren ten przestanie spełniać swoje funkcje przyrodnicze powodując zalewanie terenów zabudowanych z uwagi na duży spadek w kierunku ul. [...]. Budowa drogi w tym rejonie zdaniem skarżących nie ma też żadnego uzasadnienia społecznego zaś fragmenty planu nie pokrywają się z mapami geodezyjnymi.

Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady Gminy W. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

Sprawę przekwalifikowania działek [...] i [...] zakwalifikowano jako protest. W aktualnie obowiązującym planie działki te znajdują się w jednostce strukturalnej [...] – uprawy polowe. W projekcie planu dla przedmiotowych działek przewiduje się kwalifikację [...]. Symbolem tym oznacza się tereny zieleni, otwarte pełniące funkcję ekologiczną, ekstensywną, rekreacyjną oraz rolniczą (uprawy polowe).

Sprawa działki [...] została zakwalifikowana jako zarzut bowiem część tej działki znajduje się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi. W projekcie planu znaczna część działki znajduje się w jednostce [...] przeznaczonej pod funkcję mieszkaniową. Projektowana droga publiczna łącząca ul. [...] z ul. [...] stanowi ważny element układu komunikacyjnego obejmującego obszar rozwojowy mieszkalnictwa jednorodzinnego.

Wyrokiem z dnia 12 września 2003 roku, sygn. akt II SA/Ka 2816/02, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części odrzucającej zarzut skarżących oraz odrzucił skargę w części dotyczącej protestu skarżących. Odrzucając skargę w części Sąd wskazał, że przepis art.23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywał żadnego środka zaskarżenia dlatego zastosowanie w tej sytuacji miały przepisy ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 ze zm.).

Po doręczeniu tego wyroku skarżącym, pismem z dnia [...] roku wezwali oni Radę Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zaś w dniu [...] roku otrzymali odpowiedź odmawiającą zmianę stanowiska organu.

W dniu [...] roku skarżący ponownie wnieśli skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] roku, Nr [...] w części dotyczącej odrzucenia ich protestu. Zarzucili, że powoływana przez organ opinia Wojewody Ś., ograniczająca wprowadzenie terenów budowlanych do planu zagospodarowania, sporządzona została w dniu [...] roku, a więc po dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. W ich ocenie nie mogła zatem stanowić podstawy do odrzucenia protestu. Wskazali także, że działki nr [...] i [...] są działkami uzbrojonymi o niskiej przydatności na cele rolnicze, posiadają dostęp do drogi publicznej i sąsiadują bezpośrednio z działkami, które zostały przekwalifikowane na cele budowlane, co uzasadnia przekwalifikowanie również wnioskowanych działek.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte tak w zaskarżonej uchwale, jak i w późniejszych pismach. Wskazała, iż kwestionowana przez skarżących opinia Wojewody jest jedynie potwierdzeniem słuszności wcześniej podjętej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, albowiem w ocenie Sądu dotyczy sprawy już wcześniej prawomocnie osądzonej i jako taka podlegała odrzuceniu.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sadu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Orzeczeniem takim w niniejszej sprawie jest wyrok NSA z dnia 12 września 2003 roku, sygn. akt II SA/Ka 2816/02. W wyroku tym przesądzone bowiem zostało, które ze stawianych przez skarżących zastrzeżeń do projektu planu zagospodarowania zakwalifikowane zostały jako zarzut, a które jako protest w rozumieniu art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy uznać przyjdzie, że skarga w niniejszej sprawie jest drugą już skargą wniesioną przez skarżących na tę samą uchwałę Rady Gminy W., tj. uchwałę z dnia [...] roku, Nr [...] o odrzuceniu ich protestu. Powołany wyżej wyrok NSA już raz prawomocnie przesądził o przedmiocie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Tak właśnie jest w niniejszej sprawie, bowiem pierwszą skargą wniesioną do Sądu w dniu [...] roku objęte zostało rozstrzygnięcie organu gminy w przedmiocie odrzucenia protestu skarżących. W tym też przedmiocie zapadło już rozstrzygnięcie Sądu (pkt 2 sentencji wyroku z dnia 12 września 2003 roku).

Wobec powyższego Sąd uznał, że sprawa objęta skargą w niniejszej sprawie jest sprawą pomiędzy tymi samymi stronami i została już prawomocnie osądzona, co skutkuje odrzuceniem skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 4 p.s.a.