Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2040/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 i ust. 13
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako "strona", "skarżący", "spółka"") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] marca 2019r. Nr [...] o wymierzeniu dla strony kary pieniężnej w wysokości 1201,30 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. P. w rej. nr [...] i przystanku ZTM [...] w dniach 22 i 27 listopada oraz 2, 4 i 15 grudnia 2018 r. - poprzez umieszczenie w nim czterostronnej reklamy o treści: "[...]" o łącznej powierzchni 5,86 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r" poz. 570), dalej też jako "kpa", art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r" poz. 570) oraz art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (t. jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej zwanej "udp".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Prezydent m. W. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z [...] marca 2019r. Nr [...] orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1201,30 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. P. w rej. nr [...] i przystanku ZTM [...] w dniach 22 i 27 listopada oraz 2, 4 i 15 grudnia 2018 r. - poprzez umieszczenie w nim czterostronnej reklamy o treści: "[...]" o łącznej powierzchni 5,86 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazał termin i sposób jej zapłaty. W uzasadnieniu podał, że fakt zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego został stwierdzony kontrolami tego pasa drogowego w dniach 22 i 27 listopada oraz 2, 4 i 15 grudnia 2018 r.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie stwierdzając, że w pasie drogowym nie była umieszczona reklama lecz zaparkowany służbowy rower Spółki służący do celów dostawczych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zastosowana podstawa prawna art. 40 ust. 12 udp znalazła zastosowanie. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ podzielił ustalenia w zakresie dat przeprowadzonych kontroli przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich pasa drogowego ul. P. w rej. nr [...] i przystanku ZTM [...], podczas której stwierdzono umieszczenie ww. reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Kolejne kontrole potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy.

Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia.

Ustalił za organem I instancji, że bezspornym jest, że rower z konstrukcją czterostronnej reklamy o treści .. [...]" jest własnością strony i znajdował się w pasie drogowym, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy urzędowe dokumenty geodezyjne (mapy geodezyjne) z ustalonym przebiegiem granic pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p. Ich analiza prowadzi do uznania zajęcia pasa drogowego na cele reklamy bez zezwolenia, z uwagi na kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z liniami granicznymi pasa drogowego.

Organ odwoławczy wskazał, że zasadniczą, sporną w sprawie, jest kwestia czy umieszczenie reklamy na znajdującym się w pasie drogowym rowerze pozostawionym w miejscu przeznaczonym do parkowania rowerów, wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Stwierdził, że dla ustalenia czy dany obiekt, zalegający w pasie drogowym, jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p., należy zbadać jego faktyczną (rzeczywistą) funkcję. Powołał się na wyroki NSA, w których przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców.

Organ odwoławczy przyznał także, że przepisy prawa nie wyłączają - co do zasady - możliwości wykorzystywania pasa drogowego do parkowania pojazdów (art. 1 u.d.p.). Odróżnić należy zatem zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od zajęcia pasa drogowego - przez umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Tak więc nie każde zaparkowanie pojazdu - mimo że znajdują się na nim reklamy - wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi.

Uwzględniając zatem, że o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decydują zatem każdorazowo konkretne okoliczności faktyczne występujące w danej sprawie, a zatem każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy wraz z umieszczonymi nań reklamami, musi być rozpatrywany indywidualnie. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie umieszczenie roweru z konstrukcją stanowiącą nośnik informacji wizualnej, wyczerpuje przesłanki uznania jej za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. W rozpoznawanej sprawie rower wraz z konstrukcją reklamową, w sytuacji zaparkowania i zajęcia pasa drogowego, stanowi wypełnienie przesłanki "umieszczenia reklamy w pasie drogowym", gdyż celem użycia przedmiotowej konstrukcji ewidentnie było przekazanie użytkownikom drogi konkretnej (zindywidualizowanej do oferty prowadzonej przez skarżącego działalności) wizualnej informacji. Zatem, w przypadku braku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, opisana sytuacja nie wskazywała na korzystanie z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem na zasadach określonych w art. 1 u.d.p.

O powyższym świadczy m.in. dokumentacja fotograficzna sporządzona w niniejszej sprawie. Wynika z niej, że przedmiotowy rower z konstrukcją reklamową znajdował się w pasie drogowym 22 i 27 listopada oraz 2, 4 i 15 grudnia 2018 r. w identycznej pozycji (świadczy o tym m.in. pozycja kół w stosunku do płyt chodnikowych, podparcie kół kamieniami). Oznacza to, że rower z konstrukcją reklamy zalegał w tych datach w pasie drogowym. Trudno uznać za wiarygodne twierdzenie skarżącej jakoby przedmiotowy rower z reklamą służy do przemieszczania się pracowników do sklepów.

Zdaniem organu, o fakcie, że rowery z konstrukcją stanowiącą nośnik informacji wizualnej, pełnią rolę reklamy świadczy również oferta skarżącej zamieszczona na jej stronie internetowej [...]. W zakładce "owocna współpraca" skarżąca oferuje: ,,.Jeżeli znudziły Cię już zwyczajne formy reklamy - to musisz przyjść do nas. Doradzimy Tobie w jaki sposób Twój Biznes powinien się reklamować, wykonamy dla Ciebie każde/ formę reklamy. Proponujemy hit sezonu - Rower Trójkołowy z Twoją reklamą mobilną. Nagraj swój jingieł reklamowy a my go wszędzie będziemy odtwarzać. Zadzwoń do nas!".

Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia.

Kolegium w pełni podzieliło zacytowane stanowisko, wyrażone – jego zdaniem - w analogicznej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11.07.2013 r., sygn. akt. II SA/G1 1270/12, w którym stwierdzono, że "nie ma żadnego dającego się racjonalnie uzasadnić powodu, aby reklama, będąca nośnikiem informacji wizualnej, znajdująca się w polu widzenia użytkowników drogi i w pasie drogowym, była traktowana odmiennie niż inne nośniki informacji z tego powodu, że znajduje się na bezpłatnym parkingu usytuowanym w tym pasie drogowym. Inaczej mówiąc, aby zezwolenie na zajęcie pasa drogowego - w tym parkingu znajdującego się w tym pasie - nie było wymagane, na czas parkowania reklama powinna być zdjęta, zasłonięta lub zdemontowana"

Wobec tego, że zarządca nie drogi rozważył zasadności zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., to działając jako organ odwoławczy Kolegium uznało, że handlowy charakter reklamy, stołeczny charakter W., duże natężenie ruchu i wojewódzki status zajętej drogi publicznej, to nie byłoby właściwe odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 kpa w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą i dowolną ocenę przez organ Ił instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, że rower służbowy jest reklamą;

2. art. 15 kpa poprzez nie rozstrzygnięcie ponownie merytorycznie sprawy, a jedynie odniesienie się do niektórych argumentów podniesionych w odwołaniu od decyzji;

4. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, a także poprzez odmienne traktowanie roweru służbowego od samochodów służbowych, które mogą być pokryte reklamami i parkować na parkingach usytuowanych w pasie drogowym, zaś organy nie wymierzają za takie działanie administracyjnych kar pieniężnych oraz poprzez odmienne rozstrzyganie spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

5. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji administracyjnej organu I instancji.

W oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazywał na błędne uznanie, że rower służbowy jest reklamą, skoro służy do prowadzenia działalności gospodarczej, przemieszczania się i dostarczanie towaru. Załączył wykaz kilkuset sklepów – kontrahentów, do których wozi artykuły spożywcze, przykładowe umowy zlecenia z pracownikami, faktury potwierdzające dostarczanie towaru do sklepów przewożonego w pojemniku umieszczonym na rowerze, jego fotografie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko, że celem użycia przedmiotowej konstrukcji ewidentnie było przekazanie użytkownikom drogi konkretnej (zindywidualizowanej do oferty prowadzonej przez skarżącego działalności) wizualnej informacji. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona w niniejszej sprawie. Wynika z niej, że przedmiotowy rower z konstrukcją reklamową znajdował się w pasie drogowym zarówno w dniu 27 września 2018 r., jak i w dniu 28 września 2018 r. w identycznej pozycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Analizując pod tym kątem skargę, Sąd uznał w niniejszej sprawie, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego art. 40 ust.12 udp poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Dochodzenie do prawdy materialnej oznacza, że stan faktyczny winien odzwierciedlać dyspozycję normy prawa materialnego - art. 40 ust. 1, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) - dalej "udp". Stanowi on, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (ust.1).

Co istotne, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1). Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13a (ust. 13).

Powyższe oznacza, że istotą problemu w sprawie niniejszej jest ocena, czy rower trójkołowy, służący skarżącemu do celów prowadzenia działalności handlowej – przewożenia towarów spożywczych – wymagał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celach reklamowych.

Skutkiem bowiem umieszczenia w pasie drogowym reklamy jest odpowiedzialność administracyjna w postaci kary pieniężnej. Przy czym, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3, m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6).

Wynika z powyższego, że kluczową przesłanką do odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej jest wyjaśnienie, czy skarżący zajął pas drogowy w celu umieszczenia w nim reklamy. Cel jest kwestią zasadniczą, ponieważ rower został zaparkowany na parkingu dla rowerów, który - co oczywiste, jednocześnie stanowi pas drogowy. Kwestia wielkości pojemnika zamalowanego informacją o [...] ma drugorzędne znaczenie, skoro rower był dostosowany do przewożenia towarów do sklepów i taka działalność w istocie była realizowana. Tymczasem organ błędnie przypisał tej konstrukcji wyłącznie funkcje reklamowe.

Wbrew ocenie organu odwoławczego, cytowany prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r. II SA/Gl 1270/12 nie został wydany w analogicznej sprawie. Dotyczył wymierzenia kary jako następstwa parkowania samochodu skarżącej wraz z przyczepą, do której przymocowana była reklama na publicznym bezpłatnym parkingu znajdującym się w pasie drogowym. Sąd uznał, uchylając decyzje zarządcy drogi, że w tej powołanej sprawie materiał dowodowy nie wykazuje zajęcia pasa drogowego w zarzucanym okresie. Z ustaleń Sądu wynikało też, że sprawa dotyczyła pojazdu, na którym zamocowano reklamę, znajdującego się na parkingu w pasie drogowym ulicy publicznej skutkowałoby obejściem przepisów ustawy. Mimo parkowania zespołu pojazdów na parkingu publicznym, znajdującym się w pasie drogowym, skarżąca Spółka w sytuacji, kiedy na przyczepie tego zespołu pojazdów znajdowała się reklama (art. 4 pkt 23 ustawy) był zobowiązany do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy. Przeznaczeniem parkingu nie jest bowiem umieszczenie w nim reklam. Jeżeli do tego dochodzi, jak stwierdzono wyżej, wymagane jest uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi, a jego brak jest podstawą do obligatoryjnego wymierzenia przez właściwy organ administracji publicznej kary pieniężnej z mocy art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy.(publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/DF23287EB1).

Tymczasem, wbrew ocenie organu w niniejszej sprawie, trójkołowy rower, którym Skarżąca spółka wykonuje działalność gospodarczą i przewozi towary spożywcze, w tym owe "[...]" posiada na rowerze dostosowany do przewożenia towaru pojemnik na przewożone artykuły. Okoliczności te potwierdzają zarówno załączone fotografie wnętrza pojemnika z towarem, umowy z pracownikami, wykaz sklepów, do których dostarczane są towary. Konstrukcja wewnętrzna pojemnika została przedstawiona na fotografiach, a także umowy z pracownikami, którzy rozwożą towar po W., jak i wykaz kilkuset sklepów – kontrahentów Skarżącej.

Innymi słowy, rower wraz z umocowanym na nim pojemnikiem służy do prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej, a jego powierzchnia, podobnie jak powierzchnia wielu samochodów osobowych, czy dostawczych oznaczona jest reklamą produktu, który rozwozi kontrahentom ([...]).

Z powyższego stanu faktycznego wynika, że organ błędnie ocenił, by w świetle zastosowanej normy prawa materialnego można było przypisać skarżącemu, że służący do przewożenia towarów spożywczych rower miał na celu umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Rower wraz z umieszczona na nim konstrukcja służył prowadzonej działalności. Organ zatem błędnie wywiódł ze stanu faktycznego. sprawy, że rower skarżącego został umieszczony w pasie drogowym w celu reklamy. Rower ten został zaparkowany na parkingu dla rowerów

Sąd podziela stanowisko organu, że zasady wymierzania kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej "udp"). Stosownie do art. 40 ust. 1 udp, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie to dotyczy m. in. umieszczania w pasie drogowym reklam, które na potrzeby ustawy definiuje art. 4 pkt 23. W sytuacji jednak czasowego parkowania, przedsiębiorca nie może ubiegać się o zezwolenie na parkowanie tylko dlatego, że pojazd służący do transportu w jego działalności posiada elementy reklamy prowadzonej działalności.

Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób przypisać skarżącemu "zajęcia" pasa drogowego, bowiem ustalone okoliczności sprawy tego nie potwierdzają.

Zarządca drogi co do zasady wymierza, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 - 6 tego przepisu za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklam. Na gruncie niniejszej sprawy i innych zawisłych przed tutejszym Sądem wynikają sporadyczne sytuacje, kiedy skarżący i jego pracownicy muszą sami zadbać o zaparkowanie roweru, co jednak nie jest tożsame z celem umieszczenia reklamy w pasie drogowym poprzez to parkowanie.

Przy założeniu, że parking ten nie był objęty regulacją art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 pkt 12 ust. 1 ustawy, skarżący nie byłby zobowiązany do uzyskiwania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a w konsekwencji, w sytuacji jego zajęcia bez tego zezwolenia nie mogłaby ponieść kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy i brak rzetelnego zebrania materiału dowodowego, przesłuchania w charakterze strony uprawnionego przedstawiciela skarżącego nie uzasadniało odmowy dania racji jego stanowisku, że reklama jest ubocznym elementem konstrukcji roweru dostawczego. Kompletnie niezrozumiałe jest stwierdzenie, że "widoczny na zdjęciach rodzaj tablic reklamowych pozwala na stwierdzenie, że stanowią one przygniatający element konstrukcji pojazdu".

Taka ocena byłaby uprawniona jedynie wówczas, gdyby "ten przytłaczający element konstrukcji" jakim jest pojemnik, czyli skrzynia dostawcza - nie miał przeznaczenia służącego do rozwożenia artykułów spożywczych. W istocie organ potraktował ten rower jako służący wyłącznie do celów reklamowania. Przygniatającym elementem konstrukcji pojazdu są reklamy wożone na specjalnych przyczepach do tego przeznaczonych. Organ nie wskazał żadnych dowodów, by konstrukcja umieszczona na rowerze składa się w istocie z tablic reklamowych. W sposób niezrozumiały pomija twierdzenie strony o zasadniczej funkcji konstrukcji roweru trójkołowego do rozwożenia towarów spożywczych i przy okazji wykorzystania powierzchni pojemników do pomalowania dla celów prowadzonej działalności, czyli jej reklamy. Jednakże kwestia połączenia tych funkcji daje się zaobserwować na ulicach W., stąd nakładanie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, niejako "z automatu" stałoby w sprzeczności z art. 8 kpa. Z treści bowiem art. 8 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania. Pogłębianiu tego zaufania z pewnością nie służy podejmowanie działań, które wzbudzić mogą u skarżącej spółki poczucie niesprawiedliwości.

Widok stacjonarnych reklam w przestrzeni całego miasta jest czym innym niż reklamy namalowane, czy naklejone na powierzchni dostawczej pojazdów czy na samych pojazdach. Ich przemieszczanie się, przy okazji świadczenia innych usług, pełni funkcje reklamowe i jest to nagminne. Ustawodawca jednak nie wymaga zezwolenia na umieszczanie reklam na pojazdach poruszających się czy parkujących celem realizacji świadczonych usług np. dostawy towaru, czy usług serwisowych.

Inaczej jest, jeśli pojazd parkuje, zajmując pas drogowy w celach wyłącznie reklamowych. Takie pojazdy łatwo rozpoznać. Skoro skarżąca w toku postępowania twierdzi i dowodzi, że wykonuje inne usługi, przewozi towary spożywcze do sklepów przystosowanym do tego rowerem, a przy okazji wykorzystuje powierzchnię dostawczą do reklamy, to organ nie może zbyć takiej argumentacji bez wyjaśnienia sprawy, bez zebrania i oceny materiału dowodowego w całokształcie okoliczności sprawy, jak wymaga art. 80 kpa. Zezwolenie jest bowiem wymagane w sytuacji umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a nie w przypadku zaopatrywania sklepów w towary pojazdem pomalowanym według pomysłu jego właściciela (art. 40 ust. 2 pkt 3 udp).

Dlatego nie ma znaczenia podnoszona przez SKO kwestia informacji na stronie internetowej skarżącego. Jeśli nawet na podanej stronie [...], byłaby propozycja usługi reklamy mobilnej na rowerze trójkołowym, to nie oznacza to usług umieszczania tej reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Co do zasady - usługi mobilne - są usługami działającymi na urządzeniach przenośnych. Także reklamy mobilne są na samochodach osobowych, niekiedy prywatnych, ale w szczególności firmowych, na pojazdach dostawczych, ale także na autobusach czy tramwajach. Reklamy na tych powierzchniach także są często "przygniatającym elementem", ale nie "konstrukcji pojazdu", bo często pojazdy zajmują dużą przestrzeń, a ich konstrukcja umożliwia przyklejenie dużej powierzchni reklamy. Jednakże reklama eksponowana jest przy okazji przewożenia pasażerów czy towarów i ma właśnie charakter reklamy mobilnej, prowadzonej przy okazji prowadzonej działalności. Natomiast podnoszona przez organ okoliczność oferty skarżącego zamieszczonej na stronie internetowej [...] w zakładce "owocna współpraca" w zakresie wykonania usługi reklamy w każdej formie i propozycja - roweru trójkołowego z reklamą mobilną poprzez nagrany własny " jingiel" reklamowy, który będzie odtwarzany – nie ma żadnego znaczenia w sprawie niniejszej: zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. .

Oznacza to, że ustawowy zapis o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym wymaga, do ziszczenia się przesłanek, nie budzących wątpliwości ustaleń. W przeciwnym razie przedsiębiorca, na każdym polu swojej działalności gospodarczej i koniecznej przy tym kreatywności, byłby ograniczany ponad ustawowe zakazy i nakazy i to bez względu na to, jak pozytywne skutki dla środowiska: czystości powietrza, czy zmniejszenia poziomu hałasu w dużym mieście, odnosi prowadzenie działalności dostarczania towarów na rowerach. Skoro pojazdy dostawcze mechaniczne poruszają się po drogach, parkują na pasach drogowych, pełniąc przy okazji funkcje reklamowe, to na podobnych zasadach powinny byś traktowane pozostałe pojazdy dostawcze, także te napędzane siłą mięśni. Nierówne traktowanie nie ma żadnego uzasadnienia, o ile konsekwencją zróżnicowanej interpretacji prawa materialnego byłoby nakładanie kar pieniężnych tylko na niektórych. Surowość kary uzasadnia ścisłą wykładnię prawa, a nie rozszerzoną.

Powyższą ocenę, powstałą na tle wykonywania przez skarżącą spółkę działalności uzasadniają także rozbieżności w orzekaniu SKO w jej sprawach np. w decyzjach z [...] stycznia 2019r nr [...] czy z [...] lipca 2019r. w sprawie [...]. Organy słusznie zwróciły uwagę, odnosząc się do definicji reklamy określonej w art. 4 ust. 23 udp,, na konieczność ustalenia rzeczywistej funkcji jaką pełni dany obiekt znajdujący się w pasie drogowym. Trafna jest uznanie, że za instalację reklamową należy uznać taki pojazd, czy obiekt, którego jedyną funkcją jest eksponowanie reklam. Wówczas taki pojazd czy obiekt pełni funkcję instalacji reklamowej. Istotne są zatem ustalenia odnośnie zalegania takiego pojazdu w pasie drogowym przez dłuższy okres czasu, w miejscu istotnym z punktu widzenia natężenia ruchu: pieszych, czy pojazdów, bądź ustalenia użytkowania pojazdu (obiektu), na którym są treści reklamowe, w ramach normalnej eksploatacji dla potrzeb firmy (np. przewóz towarów, czy osób). Innymi słowy, wówczas eksponowanie treści reklamowych następuje przy okazji zwykłej eksploatacji pojazdu. Z kolei zwykła eksploatacja pojazdu polega na jego przemieszczaniu się w określonym w prowadzonej działalności celu oraz jego postoju związanym z przerwą pracowniczą, czy realizacją zamówienia i pozostawienia pojazdu w miejscu przeznaczonym do parkowania.

Dlatego, co do zasady, parkowanie pojazdów nie jest i nie może być zabronione tylko dlatego, że są na nich eksponowane treści reklamowe. W szczególności, jeśli firmy przemieszczają się w ramach swojej działalności po całym mieście, np. wykonując usługi, a ich pojazdy, właśnie ze względu na tą mobilność są oklejane reklamami. Działania takie nie są zabronione i jako takie stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Każdy kierowca pojazdu, w szczególności wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej robi przerwy w jego eksploatacji i jest to oczywiste. Kierowcy rowerów skarżącej spółki nie są wyłączeni, bez względu na wykorzystywanie do działalności trójkołowego roweru z pojemnikiem bagażowym. Przeciwna argumentacja stanowiłaby naruszenie 8 § 1 kpa w zakresie równego traktowania skarżącej w porównaniu z przedsiębiorcami, którzy eksponują reklamy na pojazdach mechanicznych. Inną kwestią jest natomiast ustalenie, gdzie pojazdy eksponujące reklamę stacjonują w okresach nie wykonywania usług: czy na parkingach firmowych, czy pod oknem mieszkania pracownika, który się nim porusza. Podobnie w czasie postoju wymuszonego realizacją zamówienia, czy przerwą w pracy, gdy pracownik posiada w zasięgu przeznaczone do parkowania miejsce.

Po drugie, budzą zasadnicze wątpliwości ustalenia dotyczące przyjęcia ciągłości zajęcia "udowodnione" nie sprzątniętymi (przez służby oczyszczania miasta) kamykami na parkingu dla rowerów na ul. P. w rej nr [...], co miało świadczyć według organu, o braku dostępności tych służb do pasa drogowego z powodu zajęcia przez rower. Dokonana przez organ odwoławczy ocena jest niewiarygodna z dwóch przyczyn. Pierwszą są logiczne twierdzenia strony, co do tego, że pracownik umieszcza kamyki pod tylnymi oponami roweru (pod pojemnikiem bagażowym) dla jego zabezpieczenia. Druga przyczyna wynika z niewiarygodnej oceny uznania ciągłości zajęcia pasa drogowego w celu reklamy na podstawie fotografii znajdujących się na płytce dołączonej do akt administracyjnych z czterech dni parkowania.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że rowery, którymi skarżąca wykonuje działalność są większe od roweru zwykłego, co wskazuje, że umocowanie (przypięcie) jego części kierowniczej przy barierce służącej do parkowania rowerów – jest podobne. Zmierza bowiem do zmieszczenia całego pojazdu na parkingu dla rowerów. Jego część z umocowanym pojemnikiem zajmuje praktycznie pozostałą część chodnika – prawie do krawężnika jezdni. Z tego powodu wyciąganie wniosków niekorzystnych dla strony (ciągłość umieszczenia pojazdu) na podstawie tak sporządzonych fotografii, do tego przez różne osoby kontrolujące pas drogowy, nie może skutecznie budować wiarygodnych zarzutów ciągłości zajmowania pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy. Ich wiarygodność byłaby wyłącznie wówczas, gdyby fotografie z każdego dnia kontroli wykonywane były z tej samej perspektywy (tego samego miejsca) i możliwe byłoby realne porównanie podobnych i różnych elementów.

Powyższe oznacza także, że brak jest podstaw do przyjęcia ciągłości parkowania roweru z pojemnikiem bagażowym z ekspozycją reklamy "[...]" w dwóch dni Brak zatem jest podstaw do przyjęcia ciągłości przy obliczeniu kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, przyjęcie ciągłości odpowiedzialności wymaga ustaleń czynionych każdego dnia, tym bardziej w sytuacji, kiedy skarżąca spółka wykazuje cele do jakich służy pojazd rowerowy. Co więcej, wobec kontroli zarządcy drogi rowerów spółki w W. i wymierzanie kar pieniężnych w innych sprawach, spółka podjęła się zamalowywania farbą powierzchni pojemników z ekspozycją "[...]". Okoliczność ta – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – w ewentualnym przypadku ponownego przyjęcia odpowiedzialności spółki wymaga obligatoryjnego rozważenia podstaw do odstąpienia wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Zarządca drogi rozważa każdorazowo zasadność zastosowania tej norm, ale według ustawowych wymogów w niej przewidzianych. Nie ma wśród nich ani handlowego charakteru reklamy, stołeczności W., stopnia natężenia ruchu czy statusu zajętej drogi publicznej. Już tylko z powodu tego mankamentu zaskarżona decyzja byłaby uchylona do ponownego rozpatrzenia.

Po trzecie, wadliwa i wybiórcza jest ocena materiału dowodowego i przyjęcie przez organ za wystarczającą dla uznania materialnej odpowiedzialności skarżącego, że "konstrukcja na rowerze jest reklamą" i że "skarżący zajął pas drogowy w celu umieszczenia w nim reklamy". Organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego poprzez pominięcie istotnych okoliczności i błędnie zastosował wobec skarżącej spółki normy prawa materialnego art. 40 ust.1 i ust.12 udp, przedwcześnie kreując jej odpowiedzialność. Nie jest możliwa akceptacja przez Sąd powyższej wadliwości, mającej wpływ na wynik sprawy. Akceptacja wadliwej oceny uznania za umieszczenie reklamy w pasie drogowym przy ul. P. w rej. nr [...] i przystanku ZTM [...] oznaczałaby bezrefleksyjne przyjęcie za organem, że rower pełnił w spółce wyłącznie funkcję nośnika reklamy. Tymczasem argumenty odwołania, złożone przy skardze materiały dowodowe wskazują na wykorzystywanie rowerów trójkołowych jako środka transportu celem i rozwożenia towarów spożywczych do sklepów. Skoro w pojemniku na rowerze przewożony był towar do 300 kg wagi, to wyjaśniałoby wielkość konstrukcji, a wykorzystanie jej powierzchni zewnętrznej do celów reklamowych stanowiło poboczne pole eksploatacji gospodarczej.

Ponadto, doświadczenie życiowe pokazuje, że po W. faktycznie porusza się wiele pojazdów mechanicznych, których powierzchnię pokrywają treści reklamowe prowadzonej działalności, zatem rozpatrzenie dowodów i twierdzeń strony, ich rzetelna ocena jest koniecznością w świetle trafnego zarzutu także naruszenia art. 8 kpa. Przepis ten stanowi w § 1, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Natomiast w § 2, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Nie wyjaśnione w niniejszej sprawie okoliczności mają, w ocenie Sądu, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, dla przypisania skarżącej odpowiedzialności. Stan faktyczny musi bez żadnych wątpliwości potwierdzać wypełnienie dyspozycji prawa materialnego: czyli zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy. Nie można pominąć, że skarżąca spółka może korzystać ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w Konstytucji RP w art. 20. Wolność prowadzenia działalności nie jest oczywiście nieograniczona. Jej ograniczenie przewidziane jest w art. 22 Konstytucji, który dopuszcza je tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Kwestia ustawowych przesłanek prawa materialnego wyznaczających te ograniczenia w art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 12 udp ma kluczowe znaczenie, bowiem bez żadnych wątpliwości udziela odpowiedzi na pytanie, czy zajęcie pasa drogowego nastąpiło wyłącznie w celu umieszczenia w nim reklamy, czy związane było celem i w ramach prowadzenia działalności gospodarczej określonej klasyfikacją w KRS.

Niewątpliwie na gruncie niniejszej sprawy ma miejsce okoliczność ustalenia postoju roweru - przed wszczęciem postępowania administracyjnego, w którym organ przyjął, że konstrukcja na rowerze została umieszczona w celu prowadzenia reklamy w pasie drogowym. W świetle złożonych dowodów musi być oceniona i zweryfikowana w całokształcie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem stanowiska i dowodów przedstawionych przez stronę. W przeciwnym razie wszczynanie postępowania i zawiadomienie strony o jej uprawnieniach procesowych byłoby iluzoryczne. Wystarczyłoby stwierdzenie faktów z urzędu i wydanie decyzji wymierzającej karę, nie bacząc na argumenty strony.

Dotychczasowe postępowanie, zdaniem Sądu, nie przekonuje, by skarżąca spółka, korzystając w ww dniach: z parkingu dla rowerów przy ul. P. w rej. nr [...] i przystanku ZTM [...] realizowała cel umieszczenia reklamy w pasie drogowym.

Ponadto, nie budzi wątpliwości Sądu utrwalone orzecznictwo wskazujące, że o "umieszczeniu" reklamy w pasie drogowym decydują każdorazowo konkretne okoliczności faktyczne występujące w danej sprawie. Stanowisko, że każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy wraz z umieszczonymi nań oznaczeniami, musi być rozpatrywany indywidualnie, jest prezentowane w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., 11 GSK 1989/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nawet jeżeli doszło do zaparkowania w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamą, to dla ustalenia "umieszczenia w pasie drogowym reklamy" (w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 udp) należy przeprowadzić odrębną analizę okoliczności faktycznych danej sprawy. W tym zakresie należy mieć na uwadze przede wszystkim przeznaczenie przyczepy (czy jest to przyczepa banerowa, czy też przyczepa wykorzystywana bezpośrednio do prowadzenia działalności gospodarczej) i cel, w jakim przyczepę zaparkowano w określonym miejscu (dla bezpieczeństwa, czy w celu eksponowania oznaczeń umieszczonych na tej przyczepie). Podobnie w wyroku NSA z dnia 18 lutego 2014 r., II GSK 1989/12, LEX

O ile nie budzi wątpliwości, że nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia, to każdy przypadek, w którym, w granicach pasa drogowego parkują pojazdy z umieszczonymi na nich reklamami, musi być rozpatrywany indywidualnie. Temu zadaniu w niniejszej sprawie organy nie sprostały. Wymóg uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele reklamy dotyczy realizacji celu w postaci wyłącznego przekazywania określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi – także poprzez umieszczenie w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamami (tzw. przyczepy banerowe). Co stanowi reklamę wskazuje art. 4 pkt 23 udp: jest to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

Istniejące orzecznictwo, zgodnie z którym umieszczenie reklam na przyczepach w pasie drogowym wymaga zezwolenia, dotyczy spraw o odmiennym stanie faktycznym, w którym przyczepy, na których zainstalowane były reklamy były przyczepami konstrukcyjnie przystosowanymi wyłącznie do zamieszczania reklam (tzw. przyczepy banerowe). Organ w istocie nie ustalił, by pojemnik umieszczony na rowerze posiadał elementy konstrukcyjne, czy zamocowania, które służyć by miały zamontowaniu nośnika informacji wizualnej.

W ocenie Sądu, nie każdy przypadek parkowania w granicach pasa drogowego wymaga uwagi, gdy zawiera akcenty reklamowe. Nie można przyjąć a priori, by każde pozostawienie w pasie drogowym drogi publicznej pojazdu, na którym widnieją napisy reklamowe stanowił o realizowaniu celu umieszczenia tam reklamy i wymagał uzyskania zezwolenia zarządy drogi.

Cechy konstrukcyjne i przeznaczenie roweru trójkołowego w działalności strony wymaga także parkowania, zatem jego zaparkowanie, gdy opatrzony jest napisami i znakami graficznymi o charakterze reklamowym nie oznacza, że został konstrukcyjnie przeznaczony wyłącznie do tego celu, chociaż cel ten może pośrednio realizować przy okazji innego przeznaczenia.

Zdaniem Sądu, za przyjęciem tego poglądu przemawia legalna definicja reklamy, zawarta w art. 4 pkt 23 u.d.p., zgodnie z którą reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi (...). Nie chodzi zatem o sam tylko nośnik informacji. Nośnik ten musi być połączony z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Organ nie ustalał i nie oceniał kwestii. Tymczasem na gruncie podobnych spraw np. WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z 14 sierpnia 2012r. II SA/Gl 469/12 wskazał, że plandeka, jest standardowym wyposażeniem przyczepy służącej do przewozu bagaży. Podobne poglądy wyraziły sądy w wyrokach: WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 70/08 oraz WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 406/10.

Oznacza to, że nie każdy pojazd, który ze swej natury służy do celów transportowych, a jest oznaczony informacjami o charakterze reklamowym i zaparkowany został w pasie drogowym drogi publicznej bez zezwolenia zarządcy drogi, został w nim umieszczony nielegalnie, z naruszeniem art. 40 ust. 1 u.d.p. okoliczności te musza być udowodnione przez organ, który z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że przyczepa porównywalna jest do pojemnika bagażowego na rowerze trójkołowym, bowiem jej przeznaczeniem jest zasadniczo przewóz bagażu, a nie funkcja nośnika ekspozycji informacji. Taka przyczepa bagażowa jak w niniejszej sprawie pojemnik bagażowy, stanowiący część roweru, nie stanowi tzw. przyczepy banerowej. Jednakże w okolicznościach przerwy w jej wykorzystywaniu, jej zaparkowanie musi uwzględniać zasadniczo cele bezpieczeństwa parkowania na parkingu w konfrontacji z celami reklamowymi, które podlegają ocenie w okolicznościach danej sprawy.

NSA w wyroku 18 lutego 2014r. II GSK 1989/12, którego wywód, zaprezentowany w podobnych okolicznościach sprawy, Sąd w niniejszym składzie akceptuje, że "z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08). W tym stanie rzeczy nie ulega kwestii, że umieszczenie na plandece przyczepy informacji wizualnej, dotyczącej przedsiębiorstwa właściciela przyczepy i zakresu tej działalności, ma charakter reklamy - w rozumieniu powołanego art. 4 pkt 23 u.d.p. Dokonując wykładni, a następnie stosując art. 40 ust. 2 pkt 3 u.t.d., trzeba mieć na uwadze, że przepisy prawa nie wyłączają - co do zasady - możliwości wykorzystywania pasa drogowego do parkowania pojazdów (art. 1 u.d.p.). Odróżnić należy zatem zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od zajęcia pasa drogowego - przez umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Tak więc nie każde zaparkowanie pojazdu - mimo że znajdują się na nim reklamy - wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Nie można bowiem zaaprobować takiego rozumienia art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., że każde zaparkowanie pojazdu - nawet jeśli znajdują się na nim reklamy - stanowi umieszczenie reklamy w pasie drogowym, wymagające każdorazowo zgody zarządcy drogi. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że w istocie zwrot "umieszczenie w pasie drogowym reklamy" jest niezdefiniowany i nieostry. Ratio umieszczenia takich zwrotów w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Subsumcja należy do sfery stosowania prawa, ukonkretnienia znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto. W przypadku unormowań zawierających takie zwroty dekodowanie "normy jednostkowego zastosowania", odnoszącej się do konkretnego stanu faktycznego oznacza stosowanie prawa. (por. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo o Prawo, 7-8/2011). Odpowiedź na pytanie, czy umieszczenie w pasie drogowym (także na znajdującym się w pasie drogowym parkingu) pojazdu (w tym przyczepy /art. 2 pkt 50 p.r.d./), na którym umieszczono reklamę stanowi "umieszczenie w pasie drogowym reklamy" - w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. - wymaga zatem uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy. ( publ. CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/D7389C7650

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność administracyjną z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego, gdyż organ nie udowodnił, że zaparkowanie pojazdu w pasie drogowym drogi publicznej stanowiło umieszczenie w tym pasie reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 udp, Omawiany pojazd rowerowy, ze względu na swoje cechy konstrukcyjne i przeznaczenie służył co najmniej innym celom, aniżeli wyłącznie cele reklamowe. W sytuacji, gdy rower korzysta z parkingu dla rowerów, to jego zaparkowanie, winno być uznane za zgodne z przeznaczeniem korzystaniem z drogi publicznej, o jakim mowa w art. 1 udp. Nawet jeśli został przeznaczony do przewożenia towarów i opatrzony napisami i znakami graficznymi o charakterze reklamowym, to wymagało uwzględnienia, czy jego przeznaczenie służy wyłącznie do celu reklamowego - zarówno konstrukcyjnie, jak i w okolicznościach umieszczenia jej na parkingu, tj. z naruszeniem art. 40 ust. 1 u.d.p.

Powyższe materialne mankamenty wynikające z wadliwej subsumpcji normy prawa materialnego na ustalenia faktyczne mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz umorzenie postępowania administracyjnego , które stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a..

W konsekwencji oznacza to rozstrzygnięcie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 i art. 145 § 3 p.p.s.a, jak w pkt 1. sentencji wyroku

Rozstrzygnięcie w pkt 2 dotyczy kwestii zwrotu kosztów postępowania w wysokości 100 zł, które zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).