Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2015 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wymienioną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję.. W treści wniosku skarżąca podnosi, że wyżej wspomniana decyzja w ogóle nie została jej doręczona, w związku z tym nie mogła w terminie złożyć skargi, ponieważ nie wiedziała o decyzji. Z treści wniosku wynika, że małżonek skarżącej, dnia [...] października 2015 r., działając jako jej pełnomocnik uzyskał wgląd do treści decyzji i cząstkowych akt sprawy u Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Tego dnia strona skarżąca uzyskała również kopię odpisu skarżonej decyzji. Skarżąca wspomina również, że ze względu na niepełność akt sprawy znajdujących się u organu nie możliwe było poznanie przyczyny wadliwego doręczenia. Na dowód uprawdopodabniający te twierdzenia skarżąca przedłożyła zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...].10.2015 r., nr [...] oraz pierwszą stronę odpisu skarżonej decyzji uzyskaną u Wojewódzkiego Inspektora Ruchu Drogowego dnia [...].10.2015 r. z odręcznym dopiskiem doręczono [...].10.2015 r. (dopisek bez podpisu).

Odnosząc się, w odpowiedzi na skargę, do wniosku skarżącej o przywrócenie terminu organ podnosi, że skarżona decyzja była dwukrotnie awizowana pierwszy raz w dniu [...] czerwca 2015 r. i następnie [...] czerwca 2015 r. Wspomniano również, że zwrotne potwierdzenie odbioru zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, wobec czego "30 – dniowy termin do złożenia odwołania należy liczyć od dnia [...] czerwca 2015 r.". W konsekwencji, wg organu, prowadzi to do wniosku o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wraz z wnioskiem skarżąca dopełniła wymogu dokonania czynności, której nie dokonała w terminie tj. wniesienia skargi. W treści wniosku wskazano dzień [...] października 2015 r. jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z tym, że rzeczony wniosek został złożony wraz ze skargą dnia [...] października 2015 r. należy uznać, że został zachowany siedmiodniowy termin na wniesienie wniosku –

liczony od ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi też niedopuszczalność wniosku. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu zachodzi gdy:

1) wniosek został złożony po upływie roku od upływu uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, zgodnie z art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.;

2) uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, zgodnie z art. 86 § 2 p.p.s.a.;

3) strona nie uchybiła terminowi;

4) wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. wniosek o przywrócenie terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (por. Knysiak – Molczyk H.; Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo; LexisNexis, 2014 r., Lex nr 421668)

W rozpatrywanej sprawie, jak wspomniano wyżej, wymienione okoliczności nie zachodzą. Wniosek spełnia też wymogi formalne dotyczące pism procesowych.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd mógł przejść do merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

Dla przywrócenia terminu konieczne jest uprawdopodobnienie uchybienia terminowi bez winy strony. Spełnienie tego warunku nastąpi, jeśli zostaną przytoczone okoliczności uzasadniające, w ocenie strony, przyjęcie braku winy w uchybieniu terminowi. Do sądu jednak należy ocena czy wskazane okoliczności faktycznie uprawdopodabniają uchybienie terminu bez winy wnioskodawcy, czyli, mówiąc inaczej, czy strona dołożyła wszelkiej wymaganej staranności jakiej należało od niej oczekiwać.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02).

Odnośnie do okoliczności powołanych przez skarżącą należy, powtórnie, stwierdzić, że ocena czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a.., należy do sądu rozpatrującego wniosek. W tym przedmiocie Sąd nie jest związany zawartymi we wniosku twierdzeniami, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odróżnienie aktu uprawdopodobnienia w stosunku do przeprowadzenia dowodu polega m.in. na tym, że uprawdopodobnienie przeprowadza się za pomocą środków nieskrępowanych wymaganiami stawianymi co do formy przez obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie SN z dnia 5 maja 2009 r., I UO 3/08, LEX nr 509056).

Jak wspomniano wyżej strona skarżąca podnosiła, że rzeczonej decyzji w ogóle jej nie doręczono. Na uprawdopodobnienie tego przedłożyła ww. dokumenty, które jednak, w ocenie Sądu, nie uprawdopodabniają okoliczności wskazanych przez stronę. W gruncie rzeczy nie odnoszą się one w ogóle do faktu doręczenia lub niedoręczenia skarżonej decyzji. Na tę ocenę nie wpływa fakt istnienia, na pierwszej stronie odpisu decyzji, odręcznego dopisku "doręczono [...].10.2015 r.". Dopisek taki nie wynika bowiem ze stanu faktycznego opisanego we wniosku. Skoro bowiem pełnomocnik – małżonek skarżącej uzyskał odpis decyzji dnia [...].10.2015 r. u Wojewódzkiego Inspektora Ruchu Drogowego to nie można tegoż utożsamiać z doręczeniem decyzji. Potwierdza to treść uzasadnienia rozpatrywanego wniosku, w którym skarżąca przyznaje, że "nadal pozostaje w przeświadczeniu, że decyzja nie została jej doręczona w ogóle".

Nadto, z treści akt administracyjnych dołączonych dotyczących tej sprawy, wynika, że należy dać wiarę wyjaśnieniom organu co do wniosku o przywrócenie terminu poczynionym w odpowiedzi na skargę. W tomie II tychże akt znajduje się koperta, w której nadano zaskarżoną decyzję dnia [...] czerwca 2015 r. Jako nadawca widnieje na niej Biuro Prawne Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w W., mieszczące się przy ulicy [...]. Adresatem jest L. Z. – pełnomocnik skarżącej (jak wynika z treści skargi). Pod nazwiskiem adresata wpisano jego adres: ul. [...], J. G. Adres ten jest tożsamy z adresem skarżącej podanym w złożonej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skardze czy też w samym wniosku.

Na opisanej kopercie widnieją stemple pocztowe o treści "adresat nieobecny, awizowano dnia 2015-06-[...]" oraz "awizowano powtórnie" wraz ze stemplem datownika na dzień [...].06.2015 r. Do koperty przytwierdzone jest potwierdzenie odbioru przesyłki ze wskazaniem placówki Poczty Polskiej, w której można było odebrać opisywaną przesyłkę oraz datę złożenia w tej placówce i awizowania przesyłki tj. [...] czerwca 2015 r. Podkreślić przy tym należy, że potwierdzenie odbioru jest dokumentem stanowiącym dowód tego co zostało w nim stwierdzone, korzystającym z domniemania prawdziwości (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1250/12, LEX nr 1249438).

W związku z powyższym termin do odebrania przesyłki upłynął wraz z upływem dnia [...] czerwca 2015 r. Od tej chwili doręczenie uznaje się za dokonane, można mówić więc o fikcji doręczenia tj. traktowaniu, z formalnego punktu widzenia, pisma tak jakby zostało doręczone. Usuwa to przeszkodę w dalszym prowadzeniu postępowania. Od dnia [...] czerwca 2015 r. zacząć powinno się więc liczyć termin do złożenia skargi do tut. Sądu. Wspomniany 30 – dniowy termin do wniesienia skargi upłynął [...] lipca 2015 r. (na podstawie art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm w związku z art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Konkludując, ze względu na przytoczone okoliczności, stwierdzić należy, że skarżącej nie udało się uprawdopodobnić okoliczności przytaczanych we wniosku. Z tego względu wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.