Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1046/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, art. 71 ust. 1, art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt II SA/Łd 1046/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej T. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. B., B.W., M.J., T.P., T.S., D.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 p.kt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 267 – dalej jako: k.p.a.) umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem T.S. i utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości P. na działkach nr [...], [...], [...], [...]".

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 maja 2013 r. Spółka Akcyjna A wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji opisanego przedsięwzięcia. Do złożonego wniosku inwestor dołączył kartę informacyjną zawierającą opis rodzaju, lokalizacji oraz skali planowanego przedsięwzięcia, rodzaj technologii, warianty przedsięwzięcia, ilość przewidywanych surowców, materiałów, paliw i energii, rozwiązania chroniące środowisko, jak również rodzaj i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii.

Po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz P., decyzją z dnia [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy oraz stwierdził zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia [...] (publ. w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], nr [...], poz. [...]). Powołując się na ustalenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz pozytywne stanowiska organów współdziałających (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 24 października 2014 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 2 lipca 2015 r.) organ I instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia na warunkach określonych w wydanej decyzji.

Od decyzji jednobrzmiące odwołanie wnieśli T.B., B.W., M.J., T.P., T.S., D.K.. Odwołujące nie wyraziły zgody na budowę stacji paliw bezpośrednio przy granicy z ich nieruchomościami oraz wyjazdem na ulicę A, przy której zamieszkują. Zwróciły uwagę iż nowa stacja ma funkcjonować całą dobę, wobec czego będzie stanowić źródło hałasu w dzień i w nocy, podczas gdy poprzednia stacja pracowała tylko w dzień. Nadto, planowane przedsięwzięcie oddziałuje w promieniu 200 m, stacja paliw ma być usytuowana jeszcze bliżej domu odwołującej T.B., niż zamknięta stacja paliw. Odwołujące uważają, że planowany mur żelbetonowy i zainstalowanie odpowietrzacza zbiornika paliw na wysokości 5,5 m spowoduje, że będzie się "mieszkać jak za murami więzienia" i nie będzie można "otworzyć okna na górze w swoim domu". Stacja paliw stanowi zagrożenie wybuchem lub pożarem, dlatego, według odwołujących, powinna być zachowana odległość od budynków mieszkalnych ze względu na bezpieczeństwo ludzi. Wyraziły obawę, że z uwagi na wydzierżawienie działki o nr ewid. 98 Spółce Akcyjnej A na 15 lat, na ww. działce może dodatkowo zostać wybudowana stacja gazowa jednocześnie ze stacją paliw, na co nie wyrażają zgody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przystąpiwszy do analizy materiału dowodowego wyjaśniło w pierwszej kolejności, iż stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Przy czym, pojęcie strony w prawie administracyjnym definiowane jest przez przepis art. 28 k.p.a. I zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i nauce prawa utrwalony jest pogląd, iż w celu ustalenia stron w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej konieczne jest określenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym chodzi tutaj o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, a nie dla posiadania przymiotu strony. W tym sensie o interesie prawnym podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Występowanie interesu prawnego po stronie żądającego określonej czynności prawnej w sprawach środowiskowych jest niezależne od tego, czy oddziaływanie przedsięwzięcia mieści się w standardach jakości środowiska lub standardach emisyjnych.

W rozpatrywanej sprawie, poza wnioskodawcą Spółką Akcyjną A, za strony postępowania zostali uznani właściciele i współwłaściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia, tj. T.B. i S.B. współwłaściciele działki o nr ewid. 100 (w toku prowadzonego postępowania w miejsce zmarłego S.B., jako spadkobierczyni, wstąpiła jego małżonka T.B.), B.J., właściciel działki nr ewid. 89, Powiat P. właściciel działki nr ewid. 48/3, stanowiącej drogę powiatową oraz Skarb Państwa, w imieniu którego działa Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, właściciel działki nr ewid. 47, stanowiącej drogę krajową.

Spośród skarżących przymiot strony w prowadzonym postępowaniu przysługuje T.B., która została uznana za stronę w postępowaniu i której doręczona została zaskarżona decyzja. W oparciu o złożone przez organ I instancji wyjaśnienia i dokumenty oraz biorąc pod uwagę ustalenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Kolegium ustaliło, że przymiot stron w poprowadzonym postępowaniu przysługuje również skarżącym: B.W., właścicielce działki o nr ewid. [...], M.J., właścicielce działki o nr ewid. [...], T.P., współwłaścicielce działki o nr ewid. [...] oraz D.K., współwłaścicielce działki o nr ewid. [...]. Z porównania przedstawionej przez organ pierwszej instancji kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 obejmującej teren planowanego przedsięwzięcia wraz z terenami przyległymi, z przedstawieniami graficznymi wyników badania rozprzestrzeniania się hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych z terenu planowanego przedsięwzięcia wynika, że ww. działki znajdują się w zasięgu oddziaływania ww. emisji. O istnieniu interesu prawnego stanowiącego przesłankę posiadania przymiotu strony w postępowaniu środowiskowym przesądza każde oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, nawet mieszczące się w granicach prawnie ustalonych norm (akustycznych, emisji gazów i pyłów do powietrza), dlatego już samo położenie nieruchomości skarżących w zasięgu normatywnego oddziaływania przedsięwzięcia uzasadnia interes prawny w rozpatrywanej sprawie. Interesu prawnego w przedmiotowej sprawie nie posiada natomiast T.S., której nie przysługuje żaden tytuł prawny do nieruchomości położonej w bliższym bądź dalszym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. T.S. zamieszkuje wprawdzie przy ul. A nr 8, jednak nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na której zamieszkuje (działka nr ewid. [...]). Tytuł własności do nieruchomości nr ewid. [...] przysługuje A.S., co wynika z wypisu z rejestru gruntów oraz wyjaśnień organu I instancji. W ocenie Kolegium opisane okoliczności przesądzają o umorzeniu postępowania wywołanego odwołaniem T.S. oraz rozpatrzeniu odwołań: T.B., B.W., M.J., T.P. i D.K..

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia odwołania Kolegium zważało, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej jajko: ustawa), realizacja planowanego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne lub fakultatywne określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm. - zwane dalej rozporządzeniem).

W myśl art. 63 ust.1 i ust. 4 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania enumeratywnie wymienione w pkt 1-3 ust. 1 cyt. przepisu. W postanowieniu, o którym mowa wyżej, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazując na prawidłowość raportu Kolegium wskazało, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Realizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia [...] Na rysunku planu teren przedsięwzięcia oznaczony jest symbolem J7U, dla którego przewidziane jest, jako podstawowe, przeznaczenie pod zabudowę usługową z preferencją obsługi ruchu komunikacyjnego wraz z urządzeniami towarzyszącymi i gruntowną modernizacją istniejącej stacji paliw na warunkach ustalonych odrębnie z zarządcą drogi krajowej w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz funkcja mieszkaniowa na działce nr [...] z zakazem jej utrwalania i rozbudowy - jako tymczasowe użytkowanie terenu.

W ramach planowanego przedsięwzięcia zostaną podjęte następujące działania: 1/ likwidacja istniejącego pawilonu stacji paliw, wiaty, budynków gospodarczych, 2/ likwidacja urządzeń technicznych (rurociągów technologicznych, zbiorników podziemnych, dystrybutorów i częściowo nawierzchni terenu), 3/ instalacja nowej infrastruktury technologicznej i teletechnicznej, 4/ budowa pawilonu stacji paliw wraz z wewnętrzną infrastrukturą, 5/ budowa wiaty stalowej nad dystrybutorem, 6/ wykonanie układu wewnętrznych dróg i placów manewrowych z miejscami postojowymi pojazdów, 7/ wykonanie szczelnej betonowej nawierzchni wokół dystrybutorów i punktu zlewnego, 8/ budowa przyłącza kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, 9/ budowa przyłącza sieci elektrycznej, 10/ budowa wewnętrznej sieci kanalizacji opadowej oraz zainstalowanie separatora substancji ropopochodnych, 11/ posadowienie zbiornika podziemnego na paliwa płynne z instalacjami technologicznymi oraz jednego dystrybutora MPD, 12/ budowa pylonu cenowego, 13/zainstalowanie żelbetonowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, 14/ instalacja elementów małej architektury (altanki śmieciowej), 15/ zmiana wizualizacji stacji z uwzględnieniem standardu Spółki Akcyjnej A.

Teren planowanego przedsięwzięcia obejmuje łącznie powierzchnię 831 m². Na terenie stacji paliw wybudowany zostanie budynek obsługi o pow. zabudowy 50 m² oraz zadaszenie dystrybutorów o pow. zabudowy 36 m2. Powierzchnia dróg wewnętrznych i placów manewrowych z miejscami postojowymi pojazdów oraz szczelną tacą wynosić będzie około 500 m². Dojścia i opaski będą miały pow. około 110 m². Powierzchnia około 171 m² zostanie pokryta szatą roślinną. Obsługa komunikacyjna planowanego przedsięwzięcia wykonywana będzie poprzez urządzenie wjazdu z ul. A (droga powiatowa) oraz wyjazdu na ul. B (droga krajowa). Przy wjeździe na teren stancji paliw zostanie umieszczony pylon cenowy. Na wprost wjazdu zlokalizowana zostanie wiata z dystrybutorem paliw, a za nią budynek pawilonu stacji.

Budynek stacji paliw będzie obiektem niepodpiwniczonym i będzie pełnił funkcję biurowo-socjalną i handlowo-techniczną. W budynku tym mieścić się będzie sala sprzedaży z kasą wewnętrzną, zaplecze specjalne, magazyn, toaleta oraz pomieszczenia porządkowe. Budynek będzie ogrzewany elektrycznie. Wiata stanowić będzie zadaszenie dla samochodów tankujących paliwo na stacji. Zadaszenie będzie usytuowane nad dystrybutorami paliw płynnych. Wiata będzie elementem wolnostojącym wykonanym w konstrukcji stalowej słupowo-płatwiowej z pokryciem blachą trapezową o pow. około 36 m. Przy dystrybutorach zlokalizowany zostanie podziemny zbiornik magazynowy na paliwa i punkt zlewny paliw. Na terenie stacji paliw przewiduje się wykonanie szczelnej nawierzchni betonowej w rejonie stanowiska dystrybutorów oraz na stanowisku zrzutu paliwa, nawierzchni bitumicznej na wjeździe i wyjeździe oraz nawierzchni stanowiącej teren komunikacji wewnętrznej z kostki betonowej o grubości 6 cm.

Na planowanej stacji sprzedawane będą benzyna Pb 95 i Pb 98 oraz olej napędowy ON. Paliwa będą dostarczane na teren stacji autocysternami dostosowanymi do przewozu paliw płynnych. Autocysterny do przewozu paliw wyposażone są w instalację do odprowadzania par ze zbiorników paliwa. Przyjmowanie paliw obywać się będzie do zbiorników paliwa metodą grawitacyjną. Dystrybucja paliw następować będzie za pomocą dystrybutora wyposażonego w tzw. system VRS pozwalający na znaczne zmniejszenie emisji par benzyn. Dystrybutor wyposażony zostanie w automatycznie chowane węże nalewowe z każdej strony odmierzacza oraz połączony z centralnym sterowaniem, kasą, drukarką i systemem rozliczeń.

W ramach planowanego przedsięwzięcia projektowane jest zainstalowanie jednego zbiornika podziemnego, dwupłaszczowego, trzykomorowego o łącznej pojemności komór do 60 m³. Zbiornik zabezpieczony będzie odpowiednią powłoką po-limerowo-bitumiczną na podkładzie epoksydowym. Pomiędzy płaszczami zbiornika zainstalowana zostanie sonda pomiarowa systemu kontrolo-pomiarowego i alarmowego. Zbiornik zostanie osadzony w gruncie na dennej, żelbetonowej płycie fundamentowej i zamocowany obejmami zakotwionymi w płycie. Zbiornik paliw płynnych zostanie posadowiony na głębokości około 4 m. W ramach planowanego przedsięwzięcia wykonane zostaną instalacje rur bezpieczeństwa. Zastosowane rury będą posiadały odpowiednie certyfikaty bezpieczeństwa i będą spełniały wymagania przewidziane dla rur do transportu produktów niebezpiecznych dla środowiska.

Planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 35 rozporządzenia, jako instalacja do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego.

W ramach przeprowadzonego postępowania organ I instancji, po uprzednim uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia [...], nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu i określił zakres tego raportu.

W przedstawionym raporcie (uzupełnianym przez inwestora na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] pismami z dnia: 5 września 2014 r., 2 października 2014 r. oraz wyjaśnieniami udzielonymi na żądnie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. oraz organu pierwszej instancji, pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r.) przeanalizowane zostało potencjalne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczenia atmosferycznego, powstawania odpadów i ścieków, oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne oraz warunki geologiczne i przyrodnicze. Wskazane wyżej oddziaływania zostały przeanalizowane w odniesieniu do powietrza, wód podziemnych i powierzchniowych, środowiska gruntowego, flory i fauny, zdrowia ludzi, walorów kulturowych oraz obszarów chronionych.

Planowana stacji paliw wymagać będzie przeprowadzenia prac rozbiórkowych związanych z demontażem budynków i urządzeń starej stacji paliw, znajdującej się na terenie objętym planowanym przedsięwzięciem. Podczas prac rozbiórkowych ulegnie częściowej degradacji istniejący trawnik, krzewy oraz drzewa, jednakże po zakończeniu prac budowlanych teren zielony zostanie odtworzony poprzez obsianie trawą oraz nasadzenie drzew i krzewów w ilości nie mniejszej niż istniejąca obecnie. Inwestor planuje wycięcie 5 drzew gatunku tuja i nasadzenie zastępcze tej samej ilości drzew tego samego gatunku. Rosnący na terenie planowanego przedsięwzięcia jesion zostanie zachowany. Podczas prac budowalnych wystąpi niezorganizowana emisja pyłów związana z prowadzeniem prac ziemnych oraz użyciem sypkich materiałów budowlanych. Wystąpi również niezorganizowana emisja spalin związana z ruchem pojazdów transportowych. Emisje te będą krótkotrwałe i nieznaczące dla środowiska. Emisja hałasu związana z pracą maszyn i urządzeń oraz ruchem pojazdów transportowych również będzie miała charakter niezorganizowany oraz krótkotrwały i nie wpłynie negatywnie na stan środowiska. Prace budowlane będą prowadzone w porze dziennej. Woda na etapie realizacji będzie dostarczana z miejskiej sieci wodociągowej lub w pojemnikach wprost na plac budowy. Emisja ścieków bytowych podczas budowy obiektu i urządzeń towarzyszących szacowana jest na około 1 m³/d. Dla pracowników przewidziane są przenośne toalety. Powstałe w wyniku prac budowlanych odpady (z betonu i gruzu betonowego, ceramiczne, powstałe z remontu i przebudowy dróg, tworzywa sztuczne, żelazo i stal, kable zawierające ropę naftową, metale zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi, opakowania z tworzyw sztucznych, papieru i tektury), w tym odpady niebezpieczne, będą składowane w oddzielnych metalowych kontenerach, stanowiących własność firmy prowadzącej rozbiórkę i budowę stacji paliw oraz wywożone transportem własnym wytwórcy odpadów do podmiotów posiadających stosowne zezwolenia na gospodarowanie odpadami.

Emisja zanieczyszczeń w trakcie eksploatacji stacji paliw będzie związana z procesem dystrybucji paliw oraz manewrami samochodów po placu stacji paliw. Projektowana instalacja techniczna zapewnia realizację operacji przyjmowania i wydawania paliw w systemie pełnej hermetyzacji poprzez spust paliwa z autocystern do zbiorników magazynowych z przechwyceniem dużego oddechu zbiorników. Podczas opisanych wyżej czynności przewidywana jest emisja węglowodorów alifatycznych, węglowodorów aromatycznych, tlenków azotu, tlenku węgla, pyłów oraz benzenu. Przeprowadzone przez inwestora obliczenia, przedstawione w raporcie wykazały, że stężenia emisji gazów i pyłów do powietrza, związane z ruchem pojazdów samochodowych na terenie planowanej stacji paliw, podczas tankowania pojazdów, jak również podczas napełniania zbiornika podziemnego, przy uwzględnieniu aerodynamicznej szorstkości terenu, tła powietrza atmosferycznego oraz warunków anemologicznych, nie przekroczą dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16, poz. 87).

Emisja ścieków w trakcie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wiązać się będzie z zapewnieniem potrzeb bytowych pracowników i osób korzystających z toalet oraz z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z terenu stacji. Woda na potrzeby bytowe będzie pobierana z miejskiej sieci wodociągowej. Ścieki bytowe będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Projekt zakłada budowę przyłącza do kanalizacji sanitarnej. Inwestor przewiduje łączne zapotrzebowanie na wodę w ilości 680 l/d oraz ilości wytwarzanych ścieków odpowiadającą ilości pobranej wody. Ścieki opadowe z terenu stacji paliw, potencjalnie zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi, będą odprowadzane odwodnieniem liniowym z wykorzystaniem korytek systemowych i wpustów drogowych poprzez urządzenia oczyszczające do miejskiej kanalizacji deszczowej. Ilość wód opadowych i roztopowych wprowadzanych z terenu stacji paliw do miejskiej kanalizacji deszczowej wynosić będzie 4,43 l/sek. Zastosowane urządzenia oczyszczające zapewnią redukcję zanieczyszczeń zawartych w odprowadzanych ściekach do stężeń nie przekraczających wartości określonych jako dopuszczalne przez rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (t.j. Dz.U. 2015 r., poz. 1456).

Planowane przedsięwzięcie stanowić będzie również źródło hałasu powodowanego ruchem tankujących pojazdów, pracą wentylatora zainstalowanego na dachu stacji oraz pracą dystrybutora. Teren planowanego przedsięwzięcia, jako teren zabudowy usługowej nie podlega ochronie akustycznej. Od strony północnej teren planowanego przedsięwzięcia graniczy z drogą powiatową (działka nr ewid. 48/3), za którą znajduje się teren oznaczony w planie miejscowym jako mieszkaniowo-usługowy. Od strony wschodniej również znajduje się teren oznaczony w planie miejscowym jako mieszkaniowo-usługowy. Tereny położone od strony południowej i zachodniej oznaczone są w planie miejscowym jako tereny usługowe. Zgodnie z rozporządzaniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112) spośród ww. rodzajów terenu ochronie podlega tylko teren o przeznaczeniu mieszkaniowo-usługowym. Inwestor przeprowadził symulacyjne badanie natężenia hałasu emitowanego przez źródła hałasu zlokalizowane na terenie planowanej stacji paliw. Obliczenia wykonane dla wybranych punktów położonych najbliżej terenu chronionego akustycznie, na wysokości Z=4 m wykazały, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory dnia oraz dla pory nocy w badanych punktów obliczeniowych położonych na terenach chronionych akustycznie.

Podczas eksploatacji stacji paliw powstawać będą odpady takie jak szlamy z odwadniania olejów w separatorach oraz mieszanina odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach. Odpady te będą usuwane przez firmę specjalistyczną posiadającą zezwolenie w tym zakresie. Ponadto powstawać będą odpady z tworzyw sztucznych, papieru, tektury szkła, sorbety, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania i ubrania ochronne, filtry olejowe, ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi, zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy, elementy usunięte z zużytych urządzeń oraz niesegregowane odpady komunalne. Wytworzone odpady będą gromadzone selektywnie w odpowiednio przystosowanych i oznakowanych pojemnikach i na bieżąco obierane przez podmioty uprawnione posiadające odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami.

Przedsięwzięcie nie wpłynie również na stan wód powierzchniowych (stan zlewni rzeki N.), z uwagi na planowane odprowadzanie ścieków do kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, jak również na stan wód podziemnych, z uwagi na ich głębokie zleganie.

Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie istniejącej (obecnie nieczynnej) stacji paliw, w miejscu przekształconym antropogenicznie, poza obszarami chronionymi oraz obszarami występowania gatunków chronionych, dla których wyznaczono obszary sieci Natura 2000.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione i pozytywnie zaopiniowane przez organy specjalistyczne, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. pismem z dnia 2 lipca 2015 r.

W ocenie Kolegium przedstawiony przez inwestora raport jest kompletny i poprawny, jak również stanowiska organów współdziałających nie budzą zastrzeżeń. Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie miasta P., co więcej, realizuje jego ustalenia dotyczące gruntownej modernizacji istniejącej stacji paliw. Planowane rozwiązania techniczne i technologiczne ograniczą do minimum negatywne oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska, w tym na zdrowie ludzi, warunki bytowania zwierząt oraz na roślinność, jak również możliwość wystąpienia poważnej awarii. Jak wykazały przeprowadzone badania, oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamknie się w granicach terenu przeznaczonego na jego realizację. Teren objęty przedsięwzięciem nie zmieni również swojego dotychczasowego przeznaczenia, ponieważ nadal będzie przeznaczony pod zabudowę usługową z preferencją obsługi ruchu komunikacyjnego wraz z urządzaniami towarzyszącymi. Dotychczasowa, wyeksploatowana stacja paliw zostanie zastąpiona przez nowo wybudowaną stację wyposażoną w nowoczesne urządzenia oraz odpowiednie rozwiązania techniczne zapewniające bezpieczne i jak najmniej uciążliwe funkcjonowanie.

Teren planowanej stancji paliw znajduje się u zbiegu ul. B, która jest drogą krajową oraz ul. A, która jest drogą powiatową. Lokalizacja wjazdu i zjazdu na ul. B, zgodnie z sugestią mieszkańców ul. A nie jest możliwa, ponieważ zarządca drogi krajowej, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wyraził zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działki o nr 99/1 i 99/2.

Odnosząc się do podnoszonego zarzutu niezachowania odległości stacji paliw od budynków Kolegium wyjaśniło, że przewidziana w § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. z 2014 r., poz. 1853), odległość 20 m od budynków nie musi być zachowana w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego (por. § 98 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Ponieważ zastosowanie takiego rozwiązania przewiduje inwestor, zarzut niezachowania odpowiednich odległości od budynków mieszkalnych nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy. Obowiązujące przepisy prawa nie określają dopuszczanej odległości stanowiska tankowania paliw z cysterny do zbiorników od osi jezdni, wobec czego i ten zarzut należy uznać za bezzasadny. Z kolei, planowany zjazd z ulicy A na teren stacji paliw winien spełnić wymagania techniczne określone w zezwoleniu udzielonym inwestorowi decyzją Zarządu Powiatu w P. z dnia 5 lutego 2013 r. określającym odpowiednie uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa zjazdu. W tym kontekście zarzuty odwołania oraz obawy mieszkańców ul. A wyrażane w licznych pismach kierowanych do organu pierwszej instancji w toku postępowania poprzedzającego wydanie kwestionowanej decyzji, są całkowicie bezzasadne.

Zaskarżona decyzja zawiera w swej treści wszystkie uwarunkowania konieczne do uwzględnienia podczas realizacji planowanego przedsięwzięcia, określone w art. 82 ust. 1 ustawy oraz wskazane przez organy specjalistyczne. Organ pierwszej instancji nałożył również na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego, po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.B. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Uzasadniając skarżąca podkreśliła, iż wraz z sąsiadami nie wyraża zgody na realizację inwestycji, która niesie z sobą niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia i dyskomfort mieszkania na terenie swej nieruchomości. Wspomniała o niekorzystnym wypływie inwestycji na otoczenie, immisje związane z funkcjonowaniem stacji paliw. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości P. na działkach nr [...], [...], [...], [...]". Materialnoprawną podstawę opisanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej jajko: ustawa). Zapis art. 71 ust. 1 ustawy wskazuje na istotę decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania i stanowi wyraźnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a wiec wymogi, jakie z punktu widzenia ochrony środowiska winien spełnić inwestor.

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyżej wymienione rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne lub fakultatywne określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym, w myśl art. 63 ust.1 i ust. 4 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania enumeratywnie wymienione w pkt 1-3 ust. 1 cyt. przepisu. W postanowieniu, o którym mowa, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W okolicznościach niniejszej sprawy, Burmistrz P. postanowieniem z dnia [...], wskazując na art. 63 ust. 1 i ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 i art. 66 ustawy, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jednocześnie obowiązek sporządzenia raportu w pełnym zakresie zgodnym z art. 66 ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych elementów środowiska. Dokument taki inwestor przedłożył, uzupełniając go na wezwanie organu, i tenże uzupełniony dokument organ ocenił jako kompletny, prawidłowy a przede wszystkim czyniący zadość zapisom wyżej wymienionego postanowienia. Zdaniem sądu, taka ocena organu nie znajduje oparcia w treści dokumentu, jakim jest raport.

Raport chociaż jest dokumentem prywatnym i opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalistyczne, to musi być jednak kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport, obejmujący pełny zakres, musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle art. 66 ustawy, ponieważ jest kluczowym dowodem w sprawie. Do raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego w razie wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności sprawy organ może wezwać inwestora do uzupełnienia raportu lub może sięgnąć do innych środków dowodowych. W piśmiennictwie wyraźnie nawiązuje się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, według którego w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej; obligująca organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym w praktyce, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ musi samodzielnie ocenić raport. Jest to ważne, gdyż ze względu na cel prowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kończącego się wydaniem decyzji, etap ten jest najbardziej właściwy do oceny konkretnych wymagań ochrony środowiskowa (por. A. Kozieradzka-Federczyk, Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2012, nr 1, s. 41-56 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych; K. Gruszecki, Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, System Informacji Prawnej Lex pkt 1, 2, 3, 4 oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Dokonywana dla potrzeb indywidualnej sprawy ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Powyższe jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w tym także w pozwoleniu na budowę. Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien w sposób zbiorczy (kompleksowy) odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określać czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 946/12; wyroki NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1858/13 oraz z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13 - dostępne, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego zaznaczyć nadto należy, iż ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola wykazała natomiast, iż raport, który organ ocenił jako kompletny, spójny i prawidłowy takim nie jest. Dla wyjaśnienia tej oceny niezbędne jest przytoczenie zapisu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, który stanowi, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym:

a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego,

b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska

wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane. Wariant niepodejmowania przedsięwzięcia nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu wnioskodawcy. W raporcie konieczne jest wskazanie wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz oczywiście wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (por. wyroki NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2599/12, z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12, z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2594/12 oraz z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r., II SA/Gd 864/10). Co do zasady przyjmuje się zatem, że w raporcie sporządzonym dla potrzeb postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedstawione winny być minimum trzy analizowane warianty: racjonalny wariant alternatywny, wariant najkorzystniejszy dla środowiska oraz wariant wybierany, proponowany przez wnioskodawcę. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie siatki porównawczej, na gruncie której organ weryfikuje proponowany wariant, który może być zaakceptowany przez organ. Opis kilku wariantów opcjonalnych z założenia rozważanych i możliwych do zaakceptowania przez inwestora, zwiększa szansę na szybkie i pozytywne zakończenie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko (M.Pchałek, M.Behnke, Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w prawie polskim i UE, Warszawa 2009, s.98).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie sądu przedłożony w niniejszej sprawie raport nie zawiera prawidłowego opisu co najmniej trzech wariantów realizacji danego przedsięwzięcia zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Złożony raport zawiera bowiem w istocie jedynie wariant proponowany przez wnioskodawcę jako racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W opisie analizowanych wariantów czytamy w pkt 5.1 raportu "Wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz racjonalny wariant alternatywny", przy czym lektura (str. 57 i 58) nie pozostawia wątpliwości, iż jest to wyłącznie opis wariantu proponowanego przez wnioskodawcę. Z kolei w pkt 5.2 "Wariant najkorzystniejszy dla środowiska" (str. 58 i 59) jest opisany w istocie wariant proponowany przez wnioskodawcę jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Na dalszych kartach raportu w pkt 6 miało znajdować się "określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów ..." ale faktycznie można się jedynie doszukać w pkt 6.1 określenia przewidywanego oddziaływania na środowiskowo wariantu proponowanego przez wnioskodawcę. Zatem i w tym zakresie raport nie jest kompletny w zakresie wymogów wynikających jasno z art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W świetle powyższego ocena organu co do kompletności raportu okazuje się gołosłowna. Przede wszystkim zupełnie brak jest w omawianym opracowaniu wariantu alternatywnego, który w niniejszej sprawie mógłby wiązać się z propozycją odmiennego – od proponowanego w wariancie inwestora – usytuowania poszczególnych obiektów, budynków w ramach planowanego przedsięwzięcia, czy wykorzystania innego rodzaju urządzeń, maszyn, być może kilku mniejszych w miejsce jednego dużego urządzenia itp. Typy alternatywne przedsięwzięcia to, różne warianty inwestycji, które mogą zakładać istnienie różnych rozwiązań, z których każde będzie prowadzić do realizacji tego samego celu. W wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1606/13, NSA wskazał, że warianty przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju. Powinny one poprzestać na korekcie parametrów dokonywanych w ramach jednego przedsięwzięcia. (J. Śliwa, Raport oddziaływania na środowisko jako dowód w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, publ. ST 2015/9/23-41).

Opis wariantów musi być jednocześnie opisem dokładnym i wyjaśniającym wszystkie istotne aspekty przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, co służy zarówno jego ocenie przez organ, jak i realizacji celu, jakiemu służy ocena oddziaływania na środowisko, tj. wyborowi rozwiązania najbardziej optymalnego z punktu widzenia interesu inwestora oraz zasad ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 293/11, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 548/11). Zarówno wybór konkretnego wariantu przez inwestora, jak i ocena dokonywana przez organ muszą uwzględniać wszystkie elementy podlegające ocenie, na które wskazano już wcześniej. Oznacza to, że nie jest wystarczające wyjaśnienie przez inwestora, iż realizacja określonego wariantu jest uzasadniona pozytywnymi skutkami ekonomicznymi i społecznymi. Z powinności zakreślonej art. 66 ust. 5 ustawy nie zwalniają ani zapisy planu, ani faktyczne uwarunkowania realizacji inwestycji, ani też przepisy szczególne. Z innej strony za niewystarczające uważa się także sprowadzenie uzasadnienia odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie do powołania się na negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko naturalne (wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 433/08).

Reasumując, sporządzony dla potrzeb kontrolowanej sprawy raport jest niekompletny w zakresie wyżej opisanym. Nadto jest to tego rodzaju wada postępowania dowodowego, która nie mogła być konwalidowana przez inne ustalenia raportu, czy w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego organu odwoławczego. Omawiany raport, chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne, to musi spełniać wymogi ustawowe wynikające z przepisu art. 66 ustawy i te nałożone postanowieniem z dnia [...], a jest to tym bardziej istotne, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie tego wymogu raport nie spełnia z naruszeniem dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie – z uwzględnieniem powyższych uwag – organy winny również pamiętać, iż działają w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Oznacza to m.in. szczególną wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich niezbędnych okoliczności, poszanowanie interesów wszystkich stron postępowania, w szczególności w tego rodzaju postępowaniach, które wiążą się z niezadowoleniem lokalnej społeczności. W tego rodzaju sprawach szczególnie ważne jest, aby argumentacja organu była jasna i przekonywująca, aby nie sprowadzała się – jak ma to miejsce w przypadku kontrolowanych aktów – do przytoczenia obszernych fragmentów raportu bez wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych, które obiektywnie umożliwiają lub wręcz przeciwnie, realizację przedsięwzięcia, szczególnie w kontekście zarzutów zgłaszanych przez inne niż inwestor strony.

Uchybienie wymaganiu prawidłowego wyjaśnienia sprawy, po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), co musiało znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § 3 k.p.a. i 85 ust. 1 ustawy), stanowiło w niniejszej sprawie o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazana wadliwość uzasadnienia co do jego koniecznej szczegółowości stanowi również o uchybieniu wymaganiu wskazanemu w art. 8 k.p.a. (budowanie zaufania do organów Państwa).

Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

ał