Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 336/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 207
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. J., J. W. – wspólników [...] s.c. A. J., J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 253/17 w sprawie ze skargi A. J., J. W. – wspólników [...] s.c. A. J., J. W. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. J. i J. W. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu oddalił skargę.

Sąd I instancji wydał wyrok w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] (dalej IZ RPO WŁ), w imieniu, której działa Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w [...] (dalej COP, IP II), na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu z dnia 28 listopada 2012 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 przyznała A. J. i J. W., prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. A. J., J. W. z siedzibą w K. (dalej beneficjent, skarżący) dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 299 987,80 zł (na które składają się środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 254 989,63 zł i środki budżetu państwa w kwocie 44 998,17 zł) na realizację projektu pn.: "[...]" w ramach Działania III.6 Rozwój mikro- i małych przedsiębiorstw.

Zgodnie z informacją pokontrolną z dnia 24 listopada 2015 r., IP II stwierdziła, że w ramach postępowania pn. "Zestaw narzędzi specjalistycznych" beneficjent nie okazał dokumentacji dotyczącej przeprowadzonego postępowania, w wyniku, którego nastąpiło zawarcie umowy z wykonawcą A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

W związku z niewykonaniem postanowień umowy o dofinansowanie projektu, w myśl, których beneficjent zobowiązał się stosować w trakcie realizacji projektu Zasady udzielania zamówień, zespół kontrolujący zgodnie z Rozdziałem I pkt 4 Zasad udzielania zamówień, uznał poniesione wydatki w kwocie 7 939,14 zł za niekwalifikowalne. W ramach postępowania pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" beneficjent naruszył Zasady udzielania zamówień, m.in. poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób niejednoznaczny i niewyczerpujący, za pomocą niedostatecznie dokładnych i niezrozumiałych określeń, nieuwzględniający wszystkich wymagań i okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie oferty oraz poprzez niewłaściwe udokumentowanie przeprowadzonego postępowania. Zespół kontrolny uznał, że beneficjent naruszył pkt 10 Rozdziału l Zasad udzielania zamówień, co skutkowało nałożeniem na wydatki kwalifikowalne korekty finansowej w wysokości 10 % zgodnie z tabelą 2, poz. 22 Taryfikatora z dnia 27 maja 2014 r. Ponadto beneficjent nie okazał potwierdzenia zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu na stronie internetowej oraz nie okazał ofert konkurencyjnych do oferty wybranej, co w ocenie zespołu kontrolnego stanowiło naruszenie Rozdziału VII Zasad udzielania zamówień. Powyższa nieprawidłowość skutkowała nałożeniem korekty finansowej w wysokości 25 %, zgodnie z tabelą 2, poz. 31 Taryfikatora. Beneficjent w ogłoszeniu o zamówieniu wskazał następujące kryteria oceny ofert: cena – 60 %, serwis – 20 %, gwarancja – 20 %. Zespół kontrolny wskazał, że oferta wybranego wykonawcy D. Sp. j. zawiera cenę, informacje dotyczące gwarancji. Nie zawiera natomiast informacji o serwisie, zaś beneficjent przyznał maksymalną ilość punktów za kryterium serwis. W ocenie zespołu kontrolnego, biorąc pod uwagę fakt, iż beneficjent nie okazał ofert konkurencyjnych, powyższe mogło mieć wpływ na wybór najkorzystniejszej oferty. Zgodnie z Taryfikatorem w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej. Tym samym na etapie kontroli na wydatki kwalifikowalne w ramach postępowania pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" została nałożona 25 % korekta finansowa.

Beneficjent otrzymał informację pokontrolną w dniu 13 stycznia 2016 r. Termin do wniesienia zastrzeżeń do informacji pokontrolnej upłynął w dniu 27 stycznia 2016 r., co skutkowało pozostawieniem przez IP II zastrzeżeń złożonych w dniu 2 lutego 2016 r. bez rozpatrzenia.

W dniu 17 marca 2016 r. IP II wydała zalecenia pokontrolne i wezwała beneficjenta do zwrotu w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania, środków w kwocie 27 764,90 zł.

Po bezskutecznym upływie terminu na zwrot środków, Dyrektor Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób zwrotu środków, zaś w dniu 21 września 2016 r. wydał decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 8 883,00 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.

Organ I instancji za zasadne uznał argumenty beneficjenta w zakresie postępowania pn. "Zestaw narzędzi specjalistycznych". W konsekwencji tego przejął wydatki w kwocie 7 939,14 zł, poniesione na podstawie faktury VAT [...] z dnia 4 lipca 2013 r., za kwalifikowalne.

W zakresie postępowania pod nazwą "Warsztat mobilny (samochód specjalny) " organ I instancji podzielił ustalenia zespołu kontrolnego zgodnie, z którymi beneficjent naruszył zapisy pkt 10 Rozdziału l Zasad udzielania zamówień, co skutkowało nałożeniem korekty finansowej w wysokości 10 %, zgodnie z tabelą 2 poz. 22 Taryfikatora.

Organ I instancji stwierdził także, iż w ramach przeprowadzonego postępowania pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" beneficjent nie okazał konkurencyjnych ofert firm B. Sp. z o.o. i C. Sp. j., wystawionych po dacie rozpoczęcia postępowania, tj. po dniu 7 czerwca 2013 r. Tym samym beneficjent niewłaściwie udokumentował omawiane postępowanie, co skutkowało nałożeniem korekty finansowej zgodnie z tabelą 2, poz. 31 Taryfikatora, tj. naruszenie w zakresie dokumentowania postępowania naruszenie art. 96 lub 97 u.p.z.p. poprzez dokumentowanie postępowania w sposób uniemożliwiający zapewnienie właściwej ścieżki audytu. Taryfikator przewiduje za powyższe naruszenie korektę 25 % z możliwością jej obniżenia do 10 % lub 5 %. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na naruszenie zasad konkurencyjności, przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, doszło do naruszenia Zasad udzielania zamówień. Jednak ze względu na to, że beneficjent okazał najkorzystniejszą ofertę, potwierdzenia zamieszczenia ogłoszeń o zamówieniu w siedzibie firmy oraz przedłożył wyjaśnienia dotyczące zamieszczania ogłoszeń o zamówieniu oraz o wynikach postępowań na stronie internetowej, wysokość korekty została obniżona do poziomu 10 %. W ramach omawianego postępowania zamawiający określił następujące kryteria oceny ofert: cena – 60 %, serwis – 20 %, gwarancja – 20 %. Oferta wybranego wykonawcy D. Sp.j. zawierała cenę, informacje dotyczące gwarancji. Nie zawierała natomiast informacji dotyczącej serwisu. Tymczasem beneficjent przyznał maksymalną ilość punktów za kryterium serwis. Organ I instancji podkreślił, że wobec nieokazania przez beneficjenta konkurencyjnych ofert, powyższe mogło mieć wpływ na wybór najkorzystniejszej oferty. Zgodnie z Taryfikatorem w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej.

Rozpoznając odwołanie A. J. i J. W. wspólników spółki cywilnej [...] s.c. A. J., J. W. organ II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] września 2016 r. Uznając za zasadne stanowisko organu I instancji wskazał, że w przypadku nieprawidłowości wykazanej podczas kontroli projektu realizowanego przez [...] s.c. szkoda związana jest z wydatkowaniem przez beneficjenta środków finansowych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm., dalej u.f.p.).

W ocenie organu II instancji beneficjent naruszył Rozdział I pkt 10 i Rozdział VII Zasad udzielania zamówień. W opisie przedmiotu zamówienia pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" beneficjent wskazał "Zakup dwóch samochodów specjalnych warsztatowych o masie całkowitej do 3,5t. Wyposażenie wchodzące w skład zestawu podane zostało poniżej lub równoważne: - stół warsztatowy, - wiertarka stołowa, - szlifierka stołowa, - lampa do stołu warsztatowego". Zgodnie z Rozdziałem l pkt 10 Zasad udzielania zamówień beneficjent powinien opisać przedmiot zamówienia w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia należy rozumieć, jako ogólną informację o przedmiocie zamówienia, przedstawioną w sposób zrozumiały dla wszystkich zainteresowanych. Sporządzanie opisu przedmiotu zamówienia należy do wyłącznych uprawnień oraz obowiązków zamawiającego i jest jedną z najważniejszych czynności związanych z przygotowaniem ogłoszenia o zamówieniu, ponieważ wskazuje na rzeczywiste potrzeby zamawiającego. Odzwierciedlenie rzeczywistych potrzeb zamawiającego, umożliwia wykonawcy obliczenie ceny oferty. Zgodnie z zasadą równego traktowania wykonawców, zapewnia, że wszyscy wykonawcy rozumieją opis przedmiotu zamówienia tak samo. Tym samym zgodnie z postanowieniami Zasad udzielania zamówień zamawiający powinien określić wymagania dotyczące przedmiotu zamówienia tak szczegółowo i tak dokładnie, aby każdy wykonawca był w stanie zidentyfikować, czego zamawiający oczekuje. W ocenie organu II instancji beneficjent nie podjął wszelkich możliwych środków w celu wyeliminowania elementu niepewności wykonawców, co do przedmiotu zamówienia na zakup samochodów specjalnych poprzez maksymalnie jednoznaczne i wyczerpujące określenie przedmiotu zamówienia. Beneficjent powinien opisać przedmiot zamówienia za pomocą parametrów mających znaczenie z punktu widzenia jego rzeczywistych potrzeb, a takimi parametrami w przypadku zakupu samochodu specjalnego do montażu balustrad zapewne są: długość przestrzeni ładunkowej i minimalna wysokość przestrzeni ładunkowej. Beneficjent powinien w opisie przedmiotu zamówienia uwzględnić parametry określające, np. rodzaj zabudowy nadwozia, minimalną moc silnika, ładowność samochodu, czy chociażby minimalną liczbę miejsc siedzących. Opis przedmiotu zamówienia nie posiada, zatem wszystkich cech, które pozwalałby stwierdzić, że jest precyzyjny i wyczerpujący. Beneficjent nie okazał ofert firm konkurencyjnych. Oferty te nie zostały dołączone do złożonych wniosków o płatność. Niemniej jednak ani treść, ani liczba ofert złożonych w danym postępowaniu nie może stanowić podstawy do uznania, że niejednoznaczny i niewyczerpujący opis przedmiotu zamówienia nie miał wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania. Naruszenie Rozdziału l pkt. 10 Zasad udzielania zamówień stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Niewyczerpujący opis przedmiotu zamówienia mógł spowodować rozbieżności interpretacyjne, uniemożliwiając potencjalnym wykonawcom prawidłowe sporządzenie i skalkulowanie oferty.

Organ II instancji wskazał, że beneficjent nie okazał konkurencyjnych ofert, tj. firm B. Sp. z o.o. i C. Sp. j. wystawionych po dacie rozpoczęcia postępowania, tj. 7 czerwca 2013 r. Beneficjent przedłożył ofertę firmy B. Sp. z o.o., ale z datą 28 maja 2013 r., a więc z datą sprzed wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia. Beneficjent nie przedłożył oferty firmy C. Sp. j. informując, że niniejsza oferta została dołączona do wniosku rozliczającego. W piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. beneficjent został poinformowany, że oferta ta nie była przedstawiana w COP do wniosków o płatność. Brak ofert firm B. Sp. z o.o. i C. Sp. j. powoduje, iż beneficjent nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że dokonał wyboru wykonawcy w oparciu o ustalone kryteria. W ocenie organu II instancji wobec braku pełnej dokumentacji z przeprowadzonego postępowania nie można stwierdzić, czy porównanie ofert zostało przeprowadzone prawidłowo, rzetelnie, w sposób kompletny i gwarantujący zachowanie zasady konkurencyjności oraz równego traktowania oferentów. Tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, że wydatek został poniesiony w sposób uwzględniający gospodarne, celowe i oszczędne działanie z zachowaniem zasady uzyskania najlepszych efektów z danych nakładów. Na tym też polega istota szkody, wynikająca z wymienionej nieprawidłowości. Ponadto zgodnie z treścią ogłoszenia beneficjent wskazał następujące kryteria oceny ofert: cena – 60 %, serwis (7 dni od dnia zgłoszenia) – 20 %, gwarancja – 20 %. Oferta wybranego przez beneficjenta wykonawcy D. Sp. j. nie zawiera informacji dotyczącej serwisu. Pomimo tego beneficjent przyznał maksymalną ilość punktów wskazanemu wykonawcy za kryterium serwis. Oferta przedłożona przez D. Sp. j. w zakresie serwisu zawiera jedynie informacje, że wszystkie samochody, bezpłatnie w okresie gwarancji, objęte są całodobowym systemem [...] na terenie całej Europy, a to w żaden sposób nie potwierdza, że wybrany wykonawca w złożonej ofercie zaproponował serwis samochodu w ciągu 7 dni od dnia zgłoszenia. Naruszenie obowiązków wynikających z Zasad udzielania zamówień publicznych ustanawiających wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych z budżetu Unii mogło mieć wpływ na wybór oferty, tym samym zmienić rozstrzygnięcie przetargu, a zatem potencjalnie spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej.

Zdaniem organu II instancji postępowanie pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" zostało przeprowadzone niezgodnie z Zasadami udzielania zamówień, do których stosowania zobowiązał się beneficjent podpisując w dniu 28 listopada 2012 r. umowę o dofinansowanie projektu (§ 6 ust. 4). Tym samym realizacja projektu odbyła się z naruszeniem procedur, albowiem realizowana była w sposób niezgodny z umową o dofinansowanie projektu. W konsekwencji wykorzystanie środków przeznaczonych na realizację projektu nastąpiło z naruszeniem procedur określonych w art. 184 u.f.p., co stanowi przesłankę zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 str. 66, ze zm., dalej rozporządzeniem nr 1083/2006), bowiem naruszenia te wywołały negatywne skutki finansowe dla budżetu UE zgodnie z definicją nieprawidłowości przyjętą w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami wystąpiły trudne do oszacowania skutki finansowe związane z możliwością uzyskania ofert o niższej cenie, gdyby beneficjent nie naruszył Zasad udzielania zamówień poprzez niejednoznaczny opis przedmiotu zamówienia oraz prawidłowo udokumentowała wybór wykonawcy w ramach przeprowadzonego postępowania pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)". Organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na brak możliwości ustalenia konkretnego rozmiaru szkody zastosowano metodę wskaźnikową. Wskazał przy tym na pismo Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 16 marca 2011 r. sygn. [...] oraz § 6 pkt 10 umowy o dofinansowanie projektu. Organ II instancji wyjaśnił także, iż z uwagi na przeprowadzenie kontroli projektu w dniu 16 października 2015 r., wskaźnik korekty ustalono na podstawie Taryfikatora z dnia 27 maja 2014 r., który ma zastosowanie do korekt finansowych związanych z nieprawidłowościami wykrytymi po dacie 31 maja 2014 r. W zakresie niejednoznacznego opisu przedmiotu zamówienia zgodnie z tabelą nr 2 poz. 22 Taryfikatora organ II instancji stwierdził, że podtrzymuje stanowisko organu I instancji w zakresie nałożenia korekty finansowej za powyższe naruszenie w wysokości 10 % i nie ma podstaw do dalszego obniżenia wskaźnika korekty do wysokości 5 % z uwagi na realną możliwość ograniczenia liczby wykonawców w postępowaniu. W zakresie niewłaściwego udokumentowania przeprowadzonego postępowania zgodnie z tabelą 2 poz. 31 Taryfikatora organ II instancji za zasadne uznał stanowisko organu I instancji, co do nałożenia korekty finansowej w wysokości 10 % z uwagi na okazanie przez beneficjenta najkorzystniejszej oferty, potwierdzenia zamieszczenia ogłoszeń o zamówieniu w siedzibie firmy oraz złożenie wyjaśnień dotyczących zamieszczania ogłoszeń o zamówieniu oraz o wynikach postępowań na stronie internetowej. Jednocześnie organ II instancji stwierdził brak podstaw do dalszego obniżenia korekty finansowej z uwagi na to, że wybrana przez beneficjenta oferta wykonawcy D. Sp. j. nie zawierała informacji dotyczącej serwisu. Natomiast beneficjent pomimo tego przyznał maksymalną ilość punktów wykonawcy za kryterium serwis. Organ II instancji stwierdził przy tym, że przyjęte kategorie naruszeń są najbliższe rodzajowo stwierdzonym naruszeniom. Zastosowane wskaźniki korekty finansowej są adekwatne do stwierdzonych naruszeń, a okoliczności naruszenia nie dają podstaw do zastosowania łagodniejszej kary. Według Taryfikatora w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej liczby przypadków nieprawidłowego zastosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej. W związku z tym organ II instancji uznał za zasadne nałożenie w ramach kontrolowanego postępowania pn. "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" jednej korekty finansowej w wysokości 10% oraz zobowiązanie A. J. i J. W. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. A. J., J. W. do zwrotu kwoty określonej w decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia 21 września 2016 r. w wysokości 8 883,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w związku z realizacją projektu pn. "[...]".

W skardze na powyższą decyzję A. J. i J. W. wnieśli o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli;

- art. 8 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli;

2. przepisów prawa materialnego, a to art. 2 pkt 7 i art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz art. 26 ust. 1 pkt 1, pkt 15 i pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 383, ze zm., dalej u.z.p.p.r.), a w konsekwencji art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., bo nie było podstaw do zastosowania korekt finansowych i żądania zwrotu środków na tej podstawie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej ppsa) oddalił skargę.

W uzasadnieniu stwierdził, że podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o finansach publicznych oraz rozporządzenia nr 1083/2006. Przywołując stosowne przepisy stwierdził, dla zaistnienia obowiązku stosowania korekt i zwrotu środków unijnych muszą zostać spełnione dwie następujące przesłanki:

- po pierwsze musi mieć miejsce naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków unijnych (określonych m.in. w umowie o dofinansowanie)

- po drugie naruszenie to spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2014r. w spr. II GSK 917/13).

Wskazał, że w niniejszej sprawie Instytucja Zarządzająca (IZ) zarzuciła skarżącym naruszenie prawa w postępowaniu "Warsztat mobilny (samochód specjalny)" w dwóch następujących przypadkach:

1) nieprawidłowy opis przedmiotu zamówienia przy zakupie dwóch samochodów specjalnych

2) nieokazanie konkurencyjnych ofert związanych z udzieleniem zamówienia.

Odnosząc się do pierwszego z wymienionych naruszeń prawa Sąd I instancji zaznaczył, że opis przedmiotu zamówienia jest jedną z najważniejszych czynności związanych z przygotowaniem ogłoszenia o zamówieniu gdyż wskazuje na rzeczywiste potrzeby zamawiającego. Określa on, jakie są potrzeby zamawiającego i pozwala wykonawcom zrozumieć, jakie są jego oczekiwania. Opis ten powinien być, zatem dokładny i szczegółowy, aby wykonawcy mogli zidentyfikować, czego zamawiający oczekuje.

Jego zdaniem opis zamówienia sporządzony przez skarżących nie spełnia tych wymagań. Był on lakoniczny i ogólnikowy. Nie zawierał parametrów pojazdu mających znaczenie dla potrzeb zamawiającego takich jak długość samego pojazdu, długość przestrzeni ładunkowej, minimalna wysokość przestrzeni ładunkowej, rodzaj zabudowy nadwozia, minimalna moc silnika, ładowność samochodu czy minimalna liczba miejsc siedzących. Wszystkich tych parametrów brak było w opisie przedmiotu zamówienia. W opisie przedmiotu zamówienia nie uwzględniono, zatem wszelkich wymagań, które mogły mieć wpływ na sporządzenie oferty.

W ocenie Sądu I instancji przy opisie przedmiotu zamówienia naruszono wymagania określone w punkcie 10 rozdziału I Zasad z 28 marca 2012r. Naruszenie wymienionego przepisu mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Ograniczało, bowiem krąg potencjalnych wykonawców. Potencjalni wykonawcy po przeczytaniu ogłoszenia o zamówieniu nie byli w stanie ocenić, jakie wymagania ma zamawiający, jakie parametry pojazdu są najważniejsze dla zmawiającego i jakie są jego potrzeby. Ogólnikowość i lakoniczność opisu przedmiotu zamówienia mogła spowodować rozbieżności interpretacyjne u potencjalnych wykonawców. Potencjalni oferenci mogli skalkulować ofertę w sposób mniej korzystny, narażając się na odrzucenie oferty, bo nie wiedzieli dokładnie, czego oczekuje zamawiający (np. w przypadku firmy C.). Część z nich mogła w ogóle zrezygnować z udziału w postępowaniu, bo nie mieli oni wiedzy, jakie są oczekiwania i potrzeby zamawiającego a mogli oni złożyć korzystniejsze oferty od oferty faktycznie wybranej. Instytucja Zarządzająca trafnie uznała, że naruszenie przez skarżących punktu 10 rozdziału I Zasad z 28 marca 2012r. mogło spowodować szkodę rozumianą, jako możliwość uszczuplenia środków unijnych.

Dalej stwierdził, że za naruszenie wymienionego przepisu organy administracji słusznie nałożyły korektę finansową w wysokości 10% (tabela nr 2 poz. 22 Taryfikatora z 27 maja 2014r.). Zaznaczył, że wymieniona pozycja Taryfikatora dotyczy naruszenia art.29 ust.1 ustawy Prawo zamówień publicznych, która to ustawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (spółka cywilna [...] nie jest jednostką publiczną) lecz naruszenie prawa z tej pozycji jest najbardziej zbliżone do naruszenia, jakiego dopuścili się skarżący. Uzasadnione było, zatem zastosowanie korekty finansowej określonej w poz. 22 tabeli 2 Taryfikatora. Podkreślił, że wysokość korekty przewidzianej dla pozycji 22 wynosi 10% ale może zostać obniżona do 5% w zależności od wagi nieprawidłowości. Instytucja Zarządzająca podniosła, że nie stwierdziła podstaw do obniżenia wysokości korekty i Sąd I instancji podzielił argumentację organu w tym zakresie. Uznał, że faktycznie w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby obniżenie wskaźnika korekty. Skarżący nie wskazali zresztą na istnienie takich okoliczności. Wspomniał, że samo zastosowanie Taryfikatora stanowi niejako miarkowanie korekty finansowej, bo w przypadku naruszenia prawa beneficjent nie jest zobowiązany do zwrotu całości udzielonej dotacji, lecz jedynie niewielkiej części środków nieprawidłowo wykorzystanych.

W przypadku drugiego naruszenia Sąd I instancji wskazał, że w myśl zaś § 14 ust.1 umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązuje się do przechowywania, z zastrzeżeniem zachowania zasad bezpieczeństwa, dokumentacji związanej z realizacją projektu do dnia 31 grudnia 2020 r. w szczególności: wniosku o dofinansowanie projektu, wniosków o płatność wraz z załącznikami, dokumentacji udzielenia zamówień, korespondencji związanej z projektem. Z wymienionych przepisów wynika, że beneficjent jest zobowiązany do przechowywania pełnej dokumentacji związanej z udzieleniem zamówienia, co najmniej do 31 grudnia 2020 r. Skarżący tego nie uczynili, czym naruszyli punkt 1 rozdziału VII Zasad z 28 marca 2012r. w związku z § 14 ust.1 umowy o dofinansowanie.

Nadto podniósł, że skarżący nie wyjaśnili, dlaczego wybranej firmie D. przyznano 20 punktów za serwis. Zaznaczyć należy, iż kryterium oceny ofert były: cena – 60%, serwis 7 dni od dnia zgłoszenia – 20% i gwarancja – 20%. Firmie D. przyznano maksymalną ilość punktów (20) mimo, że w ofercie brak jest w ogóle informacji dotyczących serwisu pojazdu. W ofercie jest jedynie mowa, że zakupiony samochód objęty jest całodobowym systemem [...] na terenie całej Europy.

Naruszenie punktu 1 rozdziału VII Zasad w związku z § 14 ust.1 umowy o dofinansowanie mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Brak konkurencyjnych ofert (z firmy B. i C.) uniemożliwia porównanie wszystkich ofert i wyjaśnienie czy rzeczywiście wybrano ofertę najkorzystniejszą. Za naruszenie punktu 1 rozdziału VII Zasad w związku z § 14 ust.1 umowy o dofinansowanie organy administracji słusznie nałożyły korektę finansową w wysokości 10% (tabela 2 poz.31 Taryfikatora z 27 maja 2014 r.). Dla wymienionej pozycji przewidziano korektę w wysokości 25% z możliwością obniżenia do 10% lub do 5%. Organy administracji obniżyły korektę do 10% i stwierdziły, że brak jest podstaw do dalszego jej obniżenia do 5%. WSA podzielił stanowisko organów w tym zakresie. Nie wystąpiły, bowiem żadne szczególne okoliczności przemawiające za dalszym obniżeniem korekty. Skarżący nie wykazali istnienia takich okoliczności

Sąd I instancji uznał, że nieuzasadnione jest powoływanie się skarżących na Wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 27 marca 2009 r. W jego ocenie nieuzasadniony jest zarzut skargi, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że stwierdzone "nieprawidłowości" mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Wbrew temu zarzutowi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, na czym polegało naruszenie prawa przez skarżących oraz dokładnie opisano, dlaczego naruszenia te mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Rozważania organów w tym zakresie uznał za logiczne i przekonujące.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dwóch przypadkach doszło do naruszenia prawa przez skarżących i naruszenia te mogły spowodować szkodę rozumianą, jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. W związku, z czym uzasadnione było nałożenie na skarżących korekty finansowej. Rozpoznając sprawę WSA nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną złożyli skarżący zaskarżając go w całości i wnieśli o jego uchylenie, zarzucając mu:

1. stosownie do art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

a) art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 ustawy o finansach publicznych poprzez dokonanie błędnej wykładni wyżej wymienionych przepisów, a polegający na pominięciu w toku i prezentacji tych przepisów postanowień Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013; a w konsekwencji błędne ich zastosowanie;

b) art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 u.f.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni ww. przepisów, a polegającej na pominięciu w toku ich interpretacji postanowień Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach funduszy strukturalnych i funduszy spójności w okresie programowania 2007 - 2013, a w konsekwencji błędne ich zastosowanie.

2. art. 134 § 1 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a polegający na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozstrzygnięcia sprawy art. 88 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 1083/2006 oraz postanowień umowy o dofinansowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Zarząd Województwa [...] nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Skarżący wnosząc skargę kasacyjną oparł swoje zarzuty na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w treści art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie Sądu tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.

Autor skargi kasacji w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Dla przypomnienia, przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną tam podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy zarzut ten nie został podniesiony w skardze (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09). Wówczas jednak podnosząc w skardze kasacyjnej naruszenie tego przepisu niezbędne jest wskazanie konkretnych przepisów, które nie były wprawdzie wymienione w skardze do Sądu I instancji, ale które zostały naruszone przez organy, czego Sąd ten z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dostrzegł. W analizowanym zarzucie skarżący wskazali przepis art. 88 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 1083/2006 oraz postanowienia umowy o dofinansowanie.

Zauważyć należy, że ani w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej ani też jej uzasadnieniu skarżący nie wskazali na konkretne postanowienia umowy o dofinansowanie, które w ich mniemaniu zostały naruszone przez organy a nie zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji. Dlatego też Sąd II instancji nie może merytorycznie ustosunkować się do tak postawionego zarzutu.

Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 88 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenie nr 1083/2006 to stwierdzić należy, że jest on chybiony. Art. 88 rozporządzenie nr 1083/2006 reguluje zasady częściowego zamykanie programów operacyjnych nie zaś poszczególnych projektów realizowanych w ramach określonego programu operacyjnego. Na uwadze należy mieć również przepis art. 88 ust. 3 rozporządzenie nr 1083/2006 w myśl, którego wszelkie korekty finansowe dokonane zgodnie z art. 98 i 99 w odniesieniu do operacji podlegających częściowemu zamknięciu mają charakter korekt finansowych netto. Jednak w przypadkach, gdy nieprawidłowości w operacjach, które były przedmiotem deklaracji częściowego zamknięcia, zostały wykryte przez państwo członkowskie, stosuje się art. 98 ust. 2 i 3. Deklaracja wydatków, o której mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, zostaje odpowiednio skorygowana. Organy określając skarżącym kwoty przypadającą do zwrotu dokonały tego m.in. w oparciu o przepis art. 98 ust. 2 rozporządzenie nr 1083/2006 i w takim zakresie ich rozstrzygnięcia podlegały prawidłowej kontroli dokonanej przez Sąd I instancji.

Wskazać należy, że organ przeprowadzając kontrolę projektu na zakończenie w miejscu jego realizacji wypełnił obowiązki wynikające tak z przepisów prawa unijnego jak i krajowego, a także z umowy z dnia 28 listopada 2012 r. podpisanej przez skarżących z Województwem [...] o dofinansowanie ich projektu. W myśl § 11 ust. 4 wyżej wskazanej umowy kontrole lub audyt mogą być przeprowadzane lub wznawiane: 1) w trybie planowanym lub doraźnym, 2) po złożeniu wniosku o płatność końcową, 3) przez okres 5 lat lub w przypadku MŚP przez okres 3 lat od daty zakończenia realizacji Projektu, zwłaszcza w celu sprawdzenia utrzymania przez Beneficjenta zakładanych we wniosku wskaźników.

Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących zawartym w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, że niemożliwe jest nałożenie korekty finansowej w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi już po realizacji projektu. Takie rozumowanie nie znajduje potwierdzenia w przepisie art. 98 ust. 2 rozporządzenie nr 1083/2006 w myśl, którego państwa członkowskie mają obowiązek dokonywania korekt finansowych w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami. Istotne jest, więc jedynie stwierdzenie nieprawidłowości a takie nieprawidłowości zostały stwierdzone podczas przeprowadzonej kontroli u skarżących.

Organ rozpoznające sprawę ustalił, że skarżący naruszyli następujące postanowienia Zasad udzielania zamówień dla wnioskodawców/beneficjentów realizujących projekty finansowane ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013 z dnia 28 marca 2012 r. to jest:

1) Rozdział I pkt 10 w myśl, którego Beneficjent opisuje przedmiot zamówienia w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty;

2) Rozdział VII zgodnie, z którym beneficjent zobowiązany jest do przechowywania pełnej dokumentacji związanej z udzieleniem zamówień w ramach realizowanego projektu (w szczególności: raport z udzielonego zamówienia, dowody przekazania zapytań ofertowych, ogłoszenia o przetargu, wydruki ze strony internetowej, wydruki z poczty elektronicznej, potwierdzenia nadania faksu, oferty foldery, katalogi, wydruki ofert handlowych, cenniki i inne dokumenty związane z udzielaniem zamówienia) zgodnie z terminem określonym w umowie o dofinansowanie projektu. Dokumentację z przeprowadzonego postępowania Beneficjent przechowuje wraz z całością dokumentacji związanej z realizacją projekt.

W opinii organu powyższe naruszenia stanowią nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości organ uznał, że wykorzystanie środków przyznanych na realizację przedmiotowego projektu nastąpiło z naruszeniem procedur określonych w art. 184 u.f.p., co stanowi przesłankę zastosowania art. 207 ust. 1 u.f.p. w związku z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, bowiem naruszenia te wywołały negatywne skutki finansowe dla budżetu Unii Europejskiej, zgodnie z definicją nieprawidłowości przejęto w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że mamy do czynienia z potencjalną możliwością wystąpienia szkody w budżecie Unii Europejski. Organ uznał także, iż ustalenie konkretnego rozmiaru szkody w sprawie nie było możliwe, dlatego zastosowano metodę wskaźnikową. Wskazał, zgodnie z § 6 po 10 umowy o dofinansowanie projektu w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Beneficjenta w stosowaniu prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych, ustawy Prawo zamówień publicznych lub uczciwej konkurencji Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi wymierzać będzie korekty finansowe za naruszenie zgodnie "Taryfikatorem “ - Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE lub wytycznymi dotyczącymi określenia korekty finansowej dla wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w przypadkach nieprzestrzegania przepisów dotyczących stosowania przepisów zamówień publicznych. W przypadku pierwszego wyżej opisanego naruszenia nałożono korektę finansową w wysokości 10 % i w takiej samej wysokości nałożono korekty finansów w przypadku drugiego wyżej opisanego naruszenia. Jednocześnie podkreślił, iż przejęte kategorie naruszeń są najbliższe rodzajowo stwierdzonym naruszeniom. Zastosowany zaś wskaźniki korekty finansowej są adekwatne do stwierdzonych naruszeń, a okoliczności naruszenia nie dają podstaw do zastosowania niższej korekty. Kierując się zasadą, iż w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej liczby przypadków nieprawidłowego zastosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych należy zastosować korektę finanse w największej wartości procentowej, organ wymierzył jedną korektę finansową w wysokości 10 %.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia zaakceptowane przez Sąd I instancji stwierdzić należy, podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej nie podważają ich prawidłowość. Podniesiony zarzut naruszenia prawa procesowego nie zakwestionował prawidłowości stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Dlatego należy podzielić jego ocenę, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dwóch przypadkach doszło do naruszenia prawa przez skarżących, a naruszenie to mogło spowodować szkodę rozumianą, jako możliwość uszczuplenia budżetu UE. W związku, z czym uzasadnione było nałożenie na skarżących korekty finansowej.

Podnosząc zarzuty naruszenie prawa materialnego skarżący zarzucili Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 u.f.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów polegającej na pominięciu w toku interpretacja tych przepisów, w przypadku pierwszego zarzutu, postanowień Wytycznych w sprawie kwalifikowalność wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013, a w przypadku drugiego zarzutu, postanowień Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i funduszy spójności w okresie programowania 2007-2013, a w konsekwencji błędne ich zastosowanie.

Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Skarżący zarzucili błędną wykładnię, czyli mylne zrozumienie treści art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 u.f.p. Błędna wykładnia oznacza, zatem niewłaściwe odczytanie treści tego przepisu. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię skarżący powinni wskazać, na czym polega błędna wykładnia zastosowana przez Sąd I instancji, a więc na czym polega nieprawidłowe zrekonstruowanie, czy rozumienie treści tej normy prawnej, oraz jakie winno być jego zdaniem prawidłowe rozumienie powyższej normy, czego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie uczynili. W tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie przedstawił w zasadzie żadnej argumentacji na poparcie tak podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, ich autor jest zobowiązany do takiego ich przedstawienia, aby Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał samodzielnego ich precyzowania. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej niedotrzymanie tego warunku powoduje niemożność rozpatrzenia takiego zarzutu, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, iż skarżący uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materiały kwestionują ustalony stanu faktyczny. Świadczy o tym, stwierdzenie, że "Zdaniem skarżących waga nieprawidłowości powinna, co najmniej spowodować obniżenie korekty. Zdaniem skarżących Beneficjent nie naruszył swoim zachowaniem zasady konkurencyjności.“

W związku z tym podkreślić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ale jeszcze raz podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut kwestionowałby dokonaną przez Sąd I instancji ocenę prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy, w tym zaś kompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego ocenę. W konsekwencji brak jest, więc zarzutu podważającego stan faktyczny ustalony przez organy i uznany przez Sąd I instancji za prawidłowy.

Z powyższych względów stwierdzając, że zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego nie mają uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.