Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1505/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi ze skargi A. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

A. I., obywatel [...], narodowości [...], w dniu 14 października 2010 r. wystąpił po raz pierwszy z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku oświadczył, że opuścił kraj pochodzenia, ponieważ jego rodzina mieszka w Polsce i chce do niej dołączyć. Podniósł, że w [...] ma problemy na tle politycznym, gdyż nosi nazwisko generała, który walczył przeciwko [...]. Z wniosku wynika, że cudzoziemiec nie był nigdy zatrzymywany, aresztowany ani sądzony i nie było prowadzone wobec niego żadne postępowanie sądowe ani administracyjne.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmówił nadania statusu uchodźcy oraz stwierdził, że brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, i wydalił cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy tę decyzję.

Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r. była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2551/11 oddalił skargę.

W dniu 27 sierpnia 2012 r. A. I. złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, a jako przyczynę ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazał na następujące okoliczności: "Najważniejszy powód, ze względu na który wyjechałem to, że jeden z bojowników próbował nawiązać ze mną kontakt. Ten bojownik jest poszukiwany, po tym jak zadzwonił do mnie to złamałem kartę sim i wyrzuciłem. Obawiałem się, że przez to organy ścigania mogą mnie zatrzymać. Wyjechałem z kraju. Później od rodziny dowiedziałem się, że rzeczywiście przedstawiciele organów ścigania przychodzili i pytali się krewnych o mnie. Do kraju pochodzenia wrócić nie mogę. Opiekuję się 4 małoletnich dzieci – razem mieszkamy w ośrodku, ich matka i moja żona wyjechała do kraju pochodzenia. Chcę mieć zezwolenie na pracę – jestem w stanie samodzielnie się utrzymać, nie potrzebowałbym pomocy socjalnej, gdybym miał kartę pobytu, to bez problemu znalazłbym pracę."

Uznając powyższy wniosek za niedopuszczalny, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umorzył postępowanie o nadanie statusu uchodźcy, a następnie Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymała w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców uznała, że kolejny wniosek został oparty na podstawach zbieżnych z już rozpatrzonym i uzasadnione było stwierdzenie jego niedopuszczalności i odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zbadana została również panująca sytuacja polityczno-społeczna w kraju pochodzenia skarżącego, która w ocenie organu nie zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu i brak jest uzasadnionych obaw prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Sytuacja w kraju pochodzenia nie wskazuje na pojawienie się nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę skarżącego przed prześladowaniem. Nie wskazuje na to również sam wnioskodawca. W ocenie organu, analiza informacji o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego nie dała podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mogłyby być naruszone prawa dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, a należy mieć na uwadze, że w [...] przebywa żona skarżącego, co zdaniem Rady potwierdza tezę, że cudzoziemiec może zamieszkać ze swoją rodziną w kraju pochodzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że ewentualne wydalenie skarżącego wiązać się będzie również z wydaleniem całej rodziny, zatem zasada jedności rodziny nie zostanie naruszona, zaś dobro dziecka i budowanie relacji rodzinnych zależy w pierwszej kolejności od warunków stworzonych mu przez rodzinę, a nie od miejsca jego wychowywania.

Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. I., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia[...] marca 2013 r. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, a wynikających z art. 7 kpa i art. 77 kpa.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Z analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wniosek cudzoziemca z dnia 27 sierpnia 2012 r. jest drugim wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, złożonym zaledwie miesiąc po otrzymaniu przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2551/11 oddalającego skargę (jak wynika z Systemu Obsługi Spraw Orzekanych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odpis wyroku z uzasadnieniem wysłany został do skarżącego w dniu 16 lipca 2012 r., zaś wyrok ten uzyskał walor prawomocności w dniu 18 sierpnia 2012 r.) wniesioną na ostateczną decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i wydaleniu z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Należy wyjaśnić, że rozstrzyganie w zakresie statusu uchodźcy odbywa się przede wszystkim na podstawie art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej 28 lipca 1951 r. w Genewie, Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r., ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Pomocniczo przy procedowaniu zastosowanie mają również inne akty prawne, w tym, np. dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.Urz. UE L 05.326.13 z późn. zm.), która to dyrektywa wskazuje na zasady procedowania (co do minimalnych norm) w sprawach uchodźczych, określono procedury rozpatrywania wniosku (art. 23) jak również postępowania w przypadku złożenia kolejnych wniosków (art. 32).

Orzekając w zakresie żądania zawartego we wniosku o przyznanie statusu uchodźcy organ rozstrzygający ma obowiązek ocenić je w kontekście okoliczności zgłoszonych we wniosku dotyczących w indywidualny sposób cudzoziemca i stanowiących o jego prześladowaniu i zagrożeniach, a które mieszczą się w katalogu zamkniętych przesłanek określonych w art. 1A Konwencji Genewskiej pozwalających na uznanie wnioskodawcy za uchodźcę. Oczywiście przedstawione twierdzenia, muszą być oceniane w kontekście okoliczności zewnętrznych rozumianych jako sytuacja istniejąca w kraju pochodzenia cudzoziemca, która to sytuacja stanowi uzasadnienie występowania wskazywanych przez wnioskodawcę zagrożeń i to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania okoliczności dotyczących w jego ocenie prześladowania, których szczegółowe rozważenie może pozwolić na ocenę, czy możliwe jest udzielenie cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej.

Należy uznać, że skoro okoliczności podane w pierwszym wniosku o nadanie statusu uchodźcy w zestawieniu z określoną sytuacją panującą w kraju pochodzenia oraz sytuacją osobistą wnioskodawcy, nie doprowadziły do udzielenia którejś z form ochrony, to zgłoszenie tych samych okoliczności faktycznych w następnym wniosku, przy takim samym stanie prawnym, nie może automatycznie uruchomić postępowania zmierzającego do merytorycznego jego rozpoznania.

W art. 32 ust. 3 powołanej dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, w sposób wyraźny mowa jest o tym, że kolejny wniosek najpierw poddawany jest wstępnej ocenie czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje pozwalające na rozpatrzenie możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy (Dz. U. L 304 z 30.9.2004, str. 12). Co do zasady należy stwierdzić, że w motywie 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje się, że w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca. Takim wyjątkiem w prawodawstwie krajowym jest właśnie art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanej decyzji. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku, zaś wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Zatem rozumienie pojęcia definicji "oparty na tych samych podstawach" polega na uznaniu, że są to te same jak dotychczas okoliczności faktyczne sprawy i te same twierdzenia, a więc, że nie doszło do zgłoszenia przez wnioskodawcę we wniosku nowych (dodatkowych) informacji lub argumentów.

W odniesieniu do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że okoliczności zgłoszone przez skarżącego we wniosku z dnia 27 sierpnia 2012 r. wyraźnie odwołują się jedynie do okoliczności, które były już przedmiotem rozważań związanych z wnioskiem poprzednim z dnia 14 października 2010 r. Wobec tego, w ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że wnioskodawca, wszczynając kolejną procedurę, nie powołał się na żadne nowe fakty czy też okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego. Wnioskodawca w trakcie pierwszego postępowania oświadczył bowiem, że opuścił kraj pochodzenia, ponieważ jego rodzina mieszka w Polsce i chce do niej dołączyć. Podniósł, że w [...] ma problemy na tle politycznym, gdyż nosi nazwisko generała, który walczył przeciwko [...]. W drugim zaś wniosku skarżący oświadczył, że powodem, dla którego wyjechał z kraju było to, że jeden z bojowników próbował nawiązać z nim kontakt. Bojownik ten był poszukiwany i skarżący obawiał się, że przez to organy ścigania mogą go zatrzymać i wyjechał z kraju. We wniosku tym cudzoziemiec oświadczył, że opiekuje się czwórką małoletnich dzieci, z którymi mieszka w ośrodku, zaś matka tych dzieci i żona skarżącego wyjechała do kraju pochodzenia.

Organy orzekające w sprawie prawidłowo zatem uznały, że strona powołała się w nowym postępowaniu dokładnie na te same okoliczności faktyczne, które zostały już uwzględnione w uprzednim postępowaniu uchodźczym. Słusznie organy uznały, że oba wnioski są identyczne pod względem stanu faktycznego ustalonego w sprawie.

Mimo że sprawa w kwestii panującej sytuacji w [...] została przez organ w sposób wnikliwy i szczegółowy zbadana we wcześniejszym postępowaniu dotyczącym cudzoziemca, to organy administracyjne badające sprawę skarżącego z kolejnego wniosku, dokonały również ponownej oceny sytuacji w kraju jego pochodzenia uznając, że nie uległa ona zmianie w zakresie wskazującym na konieczność objęcia go ochroną międzynarodową na terytorium RP. Wskazać bowiem należy na znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy obszerne opracowania eksperckie, włączone w poczet zgromadzonego materiału dowodowego, poświęcone panującej sytuacji w [...]. Materiałami tymi są: informacja Ośrodka Studiów Wschodnich nt. aktualnej sytuacji na [...] oraz sytuacji obywateli [...] pochodzących z [...] (aktualizacja materiału z 4 lipca 2008 r.) oraz opracowanie tego Ośrodka z dnia 22 grudnia 2010 r. dotyczące aktualnej sytuacji w [...] i z dnia 15 marca 2011 r. dotyczące aktualnej sytuacji na [...], ponadto raporty USC Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z dnia: 23 grudnia 2010 r., 14 stycznia 2011 r. i 21 kwietnia 2011 r. opisujące aktualną sytuację w [...] (sytuacja bezpieczeństwa, praw człowieka i sytuacja społeczno-polityczna). Najaktualniejszymi materiałami na ten temat jest raport UDSC Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z dnia 25 stycznia 2013 r. przedstawiający aktualną sytuację w [...]. Wszystkie doniesienia na temat panującej tam sytuacji wskazują na eskalację konfliktu między bojownikami islamistami tzw. "nurtem opozycyjnym" a rządem. Oceniając wpływ tych wydarzeń na dopuszczalność wydalenia, istotne jest zwłaszcza to, że ataki te nie są na ogół wymierzone w ludność cywilną, a ofiarami padają przede wszystkim osoby bezpośrednio zaangażowane w konflikt. Nie jest to poziom przemocy nieselektywnej, która stwarzałaby powszechne zagrożenie dla ogółu mieszkańców. Zatem wydarzenia te nie przesądzają o niedopuszczalności wydalenia kogokolwiek, kto miałby powrócić do [...]. W sytuacji powrotu skarżącego do kraju pochodzenia nie można uznać za wiarygodne, aby znalazł się on w sytuacji rzeczywistego, realnego ryzyka zagrożenia. Na podstawie załączonych do akt sprawy opracowań nie można przyjąć, że osoby pochodzące z [...] z założenia, systemowo są w całej [...] prześladowane, obecnie nie występuje tam zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego, którego celem byłaby ludność cywilna. Dla uznania istnienia przesłanek do nadania statusu uchodźcy niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem musi być dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o nadanie statusu uchodźcy. Samo powołanie się na zagrożenie bez jakiegokolwiek powiązania z sytuacją skarżącego, nie może odnieść skutku w postaci udzielenia mu na tej podstawie ochrony międzynarodowej. Skarżący w toku postępowania administracyjnego takich realnych przesłanek nie wykazał, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz w [...] czy w ogóle w [...]. Nadto jeśli jeszcze uwzględnić, że skarżący nie miał żadnych problemów z opuszczeniem kraju pochodzenia, to wskazuje, że w istocie nie żywi on obaw w takim stopniu intensywności, by eliminowało to możliwość pobytu w kraju pochodzenia. Skarżący może bezpiecznie powrócić do kraju pochodzenia, gdzie nie grożą mu żadne realne i rzeczywiste zagrożenia wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia z powodów konwencyjnych. Skarżący nie uwodnił obiektywnego i realnego charakteru deklarowanych przez niego zagrożeń – a trzeba wskazać, że od czasu jego wyjazdu z kraju pochodzenia sytuacja w nim nie uległa pogorszeniu w stopniu wskazującym na zasadność objęcia go jedną z form ochrony międzynarodowej.

Podkreślenia wymaga również, że ze znanych Sądowi z urzędu innych spraw rozpoznawanych z udziałem obywateli [...], narodowości [...] (np. IV SA/Wa 129/13), w dalszym ciągu pozostaje aktualne stanowisko Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców zawarte w "Tymczasowych wytycznych dotyczących oceniania potrzeby udzielania ochrony międzynarodowej ubiegającym się o status uchodźcy osobom pochodzącym z wchodzącej w skład [...]" z dnia 17 kwietnia 2009 r., w którym UNHCR nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez [...] rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że w [...] panuje powszechna przemoc. Ponadto także biorąc pod uwagę miesięczny upływ czasu pomiędzy otrzymaniem przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2551/11 oddalającego skargę na poprzednią ostateczną decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r. a złożeniem przez niego kolejnego wniosku z dnia 27 sierpnia 2012 r., Sąd uznał za niezasadne zarzuty dotyczące niezbadania przez organ tego wątku sprawy. W świetle powyższych ustaleń, skład orzekający w rozpoznawanej sprawie jest zdania, że skarżący złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ, po zbadaniu wniosku i porównaniu zawartych w nim okoliczności z poprzednimi ustaleniami, miał prawo do przyjęcia, że istniała podstawa do uznania, że nowy wniosek jest niedopuszczalny, i że istnieje podstawa do umorzenia postępowania. Słusznie zatem organ zastosował się do regulacji określonej w art. 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony i wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W takiej sytuacji nie rozważa się przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej zawartych w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, ani zgody na pobyt tolerowany wskazanej w art. 97 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z tego też powodu Sąd uznaje za bezzasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 kpa i art. 77 kpa. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę sprawy takiej jak przedmiotowa, organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów wskazujących na zagrożenia jego praw do życia, w tym również życia rodzinnego, wolności i bezpieczeństwa czy prześladowania skarżącego. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych dostarczonych przez skarżącego, ale też i na dokonanej ponownej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia wnioskodawcy, która nie uległa zmianie.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Zatem, orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że wniosek z dnia 27 sierpnia 2012 r. był wnioskiem opartym na tych samych podstawach co rozpoznany wniosek z dnia 14 października 2010 r. i w związku z treścią art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony umorzyły postępowanie z powodu niedopuszczalności wniosku.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając decyzje o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu znajduje uzasadnienie w art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 i w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).