Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 21/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi A.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości spółki z tytułu odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lipca 2019 r. A.K., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie orzeczenia

o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości spółki z tytułu odsetek od nieuiszczonych

w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za czerwiec, lipiec

i sierpień 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia do Szefa Krajowej Informacji Skarbowej ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym, w ocenie organu, nie spełnił wymogu przewidzianego w art.53 § 2b ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.).

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 września 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: a) złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionej kopii), zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a.; b) podanie numeru PESEL strony skarżącej, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Jednocześnie pouczono,

że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Dodatkowo wezwano pełnomocnika skarżącego do udzielenia informacji – w terminie 7 dni – czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniesiono w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800) ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżącego w sprawie złożony.

Nadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 września 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi

w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącego 13 września 2019 r. (z.p.o. – k. 22 akt sądowych).

Pełnomocnik skarżącego nadesłał do tutejszego Sądu pełnomocnictwo procesowe. Jednakże we wskazanym terminie nie usunął braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, ani nie uiścił należnego wpisu sądowego.

Nie wskazał też, czy przed wniesieniem skargi wystąpił z ponagleniem do Szefa Krajowej Informacji Skarbowej na niezałatwienie sprawy w terminie.

W dniu 20 września 2019 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł o cofnięcie skargi na podstawie art. 60 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 52 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Zgodnie z regulacją art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, którym na podstawie art. 141 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stosunku do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

jest Szef Krajowej Informacji Skarbowej.

Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi

do tutejszego Sądu skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia poprzez złożenie ponaglenia do właściwego organu. Okoliczność tę podniósł organ, skarżący zaś nie wykazał, pomimo wezwania, by z takim ponagleniem

do właściwego organu wystąpił. Przyjąć zatem należy, że skarżący nie zachował właściwego trybu zaskarżenia przewlekłego postępowania przez organ administracji. W konsekwencji przedmiotowa skarga jest przedwczesna, a zatem niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Na marginesie zaznaczyć należy, że skarżący, pomimo wezwania, nie usunął braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL. Nie uiścił także należnej opłaty, co potwierdza informacja uzyskana z Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu (k. 27 akt sądowych). Nadesłał jedynie pełnomocnictwo procesowe.

Sąd jednocześnie wyjaśnia, że nie mógł umorzyć postępowania w związku

ze złożonym oświadczeniem o cofnięciu skargi, gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas,

gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi następuje,

gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie skarga nie została skutecznie wniesiona, zatem jej cofnięcie jest bezskuteczne i nie mogło doprowadzić do umorzenia postępowania (por. postanowienia NSA z 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 oraz z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1333/14 – dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.