Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1497/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.57 ust.1, art.46 ust.4 pkt.1, art.51 ust.1 pkt.2 ust.2 i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art.145 par.1 pkt.1 lit.a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak – sprawozdawca, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant referent-staż. Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skargi M. P., A. C., M. Ł., R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z [...]r. Sygn. akt [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. P., A. C., M. Ł., R. W. po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2003r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz.U. z 2001r. Nr 79 , poz. 856 z późn.zm.); art.39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 40 ust 1, art.42 ust. 1 i 2 a także art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 24 marca 2003r. odwołań: M.P., M.Ł., R.W. i A.C., od decyzji wydanej z up. Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2003r. (Nr [...]) ustalającej Polskiej Telefonii Komórkowej "[...]" Sp. z o.o. przy ul. S., działającej przez pełnomocnika B.S., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży stalowej wysokości 52 m. z zamontowanymi antenami nadawczo-odbiorczymi, kontenera technologicznego z aparaturą sterującą, złączy kablowych z linią zasilającą, drogi dojazdowej, utwardzonego placu i ogrodzenia, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 41/6, położonej w P., gmina M.P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdziło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi element wstępny procesu zmierzającego do realizacji określonej inwestycji. Jego celem jest ocena czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z przepisami szczególnymi. Powyższy pogląd wynika z art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzupełniają ten pogląd dalsze normy omawianej ustawy zezwalające na wydawanie nieograniczonej liczby takich decyzji dla tego samego terenu (art.46 ust. 1) oraz, że decyzja taka nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i praw osób trzecich (art.46 ust.3). Ponadto decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest potwierdzeniem możliwości realizacji inwestycji planowanej przez inwestora. Decyzje w sprawach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter decyzji określanych w nauce prawa administracyjnego jako "związane". Charakteryzują się one tym, że organ administracyjny pozbawiony jest swobody kształtowania zakresu praw i obowiązków podmiotów postępowania bowiem zakres ten wypływa wprost z przepisów prawa. Organ administracyjny w tego typu sprawach stwierdza istnienie bądź nieistnienie określonych praw albo obowiązków i ich skonkretyzowanie.

Poza władztwem organów administracyjnych pozostaje więc sfera badania ceIowości czy słuszności zamierzenia inwestora , dodał organ odwoławczy.

Ponadto jeżeli przedmiotem jest inwestycja, która może mieć wpływ na środowisko, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu musi obejmować czynności procesowe wymagane przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Przedmiotowa sprawa jest sprawą wszczętą przed jej wejściem w życie a nie zakończoną decyzją ostateczną, czyli w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz.1085 ze zm.) do spraw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy tej ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej (art.3 ust. 1). Analogiczną regułę ustawodawca zastosował do postępowań w sprawie przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko i dokonanych w ich wyniku rozstrzygnięć przyjmując, że postępowania te i ich wyniki wywołują skutki prawne (art.3 ust. 2). Ponadto do czasu wydania przez Radę Ministrów przepisów wykonawczych zawierających m.in. wykaz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zachowują moc dotychczasowe przepisy określające rodzaje inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska (art.4 ust 2). Do czasu wydania tych przepisów, jednak nie dłużej niż do 30 czerwca 2003r. za "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska" uważa się "inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi" w rozumieniu przepisów dotychczasowych. Z kolei za "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska" uważa się "inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska" w rozumieniu przepisów dotychczasowych (art.4 ust 3.) Jednocześnie podkreślił, że w świetle dotychczasowych przepisów tj. rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz. 589), inwestycje obejmujące urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie nie jonizujące w zakresie częstotliwości 0,03-300000 MHz; radiolokacyjne, radiokomunikacyjne, radionawigacyjne o sumarycznej, określonej zgodnie z przepisami odrębnymi , mocy nadajników wyższej od 10W oraz radiolinie (§ 2 pkt 8 lit k) zaliczone zostały do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Analizy stopnia wpływu tego rodzaju inwestycji na środowisko dokonuje się na podstawie specjalnego dokumentu opracowywanego przez osoby legitymujące się specjalistyczną wiedzą i uprawnieniami. Dokumentem tym jest "ocena oddziaływania na środowisko", a w świetle nowych przepisów zwana "raportem o oddziaływaniu na środowisko". Zawarte w Raporcie wyniki badań specjalistycznych wskazują, że stopień

oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie, przy obecnym sposobie użytkowania terenu, nie wymaga wyznaczenia stref ochronnych gdyż obszary, w których może występować pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych niż dopuszczalne, to obszary położone na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni. Raport przewiduje monitoring urządzenia już w czasie jego eksploatacji (str. 17 ), stąd należy przyjąć, że nie tylko na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (gdzie również badane będą kwestie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), ale też przez cały okres eksploatacji stacja nadawczo-odbiorcza będzie badana pod kątem wpływu na środowisko.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w świetle poglądów doktryny nowo obowiązujące przepisy odmiennie sytuują rolę całego ciągu czynności składających się na ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko, której elementem jest raport. Ocena taka chociaż z formalnego punktu widzenia będzie obligatoryjnym elementem procesu decyzyjnego, to jednak nie będzie ona miała znaczenia rozstrzygającego. Jej celem będzie bowiem spowodowanie, żeby ochrona środowiska była traktowana równorzędnie z aspektami społecznymi, ekonomicznymi i innymi uwarunkowaniami, które rozważają organy podejmujące decyzje dotyczące przedsięwzięć inwestycyjnych (Ustawa – Prawo ochrony środowiska – Komentarz [red:] . Jendróska, Wrocław 2001, s.250-254). Dlatego też zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja uwzględnia w całości tezy Raportu nakazując wzięcie ich pod uwagę w następnym etapie procesu inwestycyjnego - a więc podczas wykonywania projektu technicznego inwestycji i postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Na tym etapie inwestor będzie obowiązany przedłożyć kolejny raport (co jest wymogiem ustawowym), a także uzyskać szereg kolejnych uzgodnień.

Natomiast, orzekł organ odwoławczy, rozpatrując zarzuty z odwołań R.W.. M. Ł. i A. C. przede wszystkim stwierdził, że są mieszaniną różnych zagadnień, mylnego wyobrażenia co do regulacji prawnej dotyczącej ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięć w rodzaju stacji bazowych telefonii komórkowych oraz nierzadko błędnej interpretacji przepisów prawa, stąd uznał za zbędne odnoszenie się do wszystkich kwestii poruszonych w tych odwołaniach.

Po pierwsze, całkowicie chybione są wywody odwołań dotyczące procedury uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego ,ponieważ jest to materia całkowicie odrębna od przedmiotu postępowania w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i to bez względu na to, co jest przedmiotem warunków zabudowy - czy stacja telefonii komórkowej, czy inne przedsięwzięcie. Powołane w odwołaniach przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie regulują zagadnienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, lecz zagadnienie ze sfery stanowienia prawa tj. procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego.

Po drugie, nietrafne są też argumenty dotyczące roli i uprawnień stron w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w kontekście postulatu, by organ I instancji miał skarżącym przedstawiać więcej niż jeden raport oddziaływania inwestycji na środowisko a także, żeby organ administracyjny w postępowaniu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu miał wybierać miejsce lokalizacji inwestycji. Postępowanie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest postępowaniem wyłącznie wnioskowym, czyli organ administracyjny nie działa z urzędu, a przedmiotem tego postępowania nie jest poszukiwanie miejsca i ustalanie rodzaju i zakresu przedsięwzięcia budowlanego, jakie mogłoby być wykonane . Wnioskodawca określa bowiem przedsięwzięcie, jakie chciałby wykonać i wskazuje miejsce, w którym chciałby je zlokalizować. Natomiast organ administracyjny - w oparciu o przepisy prawa - rozstrzyga władczo, czy takie przedsięwzięcie, w takim miejscu może być wykonane, czy też nie.

Po trzecie, w postępowaniu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji może żądać od wnioskodawcy tylko takich dowodów lub czynności, jakie wynikają z przepisów prawa. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (art.41 ust.3) wyraźnie zakazuje nakładania na wnioskodawców obowiązków nie wynikających z przepisów prawa. Żaden przepis tej ustawy, jak i innej ustawy, nie wymaga przedłożenia więcej niż jednego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Pozbawione podstawy prawnej byłoby więc nałożenie na wnioskodawcę dodatkowego obowiązku. Doktryna skłania się do odmiennego poglądu tylko w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne obejmuje inwestycję wielofunkcyjną, jeśli w całym zamierzeniu da się wyodrębnić te inwestycje, które są szczególnie szkodliwe dla środowiska bądź mogą pogorszyć jego stan (Z. Niewiadomoski, Zagospodarowanie przestrzenne, prawo i praktyka, Warszawa 1999, s.182). W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie występuje, bowiem przedmiotem postępowania jest inwestycja pełniąca tylko jedną funkcję .

Po czwarte, zdaniem organu, skarżące błędnie interpretują ustalenia planu miejscowego, gdyż dopuszczenie lokalizacji infrastruktury technicznej, nie musi oznaczać akceptacji stacji telefonii komórkowej. Nawiązanie w odwołaniach do daty uchwalenia planu i jego późniejszych nowelizacji zdaje się przy tym sugerować, że w tamtym czasie nie było jeszcze mowy o telefonii komórkowej. Jednak zdaniem organu II instancji dla terenów oznaczonych symbolem 1 RP, plan przewiduje funkcję upraw polowych, a więc nie dopuszcza na tych terenach żadnych inwestycji czyniąc wyjątek tylko dla jednego rodzaju działalności budowlanej – urządzeń infrastruktury technicznej. Jednak plan nie definiuje tego pojęcia i nie precyzuje, jakie konkretnie urządzenia techniczne zalicza do takich urządzeń. Dla ustalenia znaczenia tak sformułowanej normy prawnej należy zatem posłużyć się powszechnie akceptowanymi regułami interpretacyjnymi.

Orzecznictwo jednolicie interpretuje to zagadnienie od momentu jego pojawienia się w życiu społecznym, akceptując zaliczenie takich stacji również do kategorii "usług" (uchwała składu pięciu sędziów NSA z 15 lutego 1999r., CASUS nr 13). Dlatego też budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie upraw polowych, w którym dopuszczalne jest lokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej, jest zgodna z planem, a zarzuty skarżących, w tym zwłaszcza zarzuty M.P., odmiennie oceniających taki stan rzeczy, nie zasługują na uwzględnienie .

Ponadto organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do uznania słuszności zarzutów skarżących R.W., M.Ł. i A.C. dotyczących nie zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Materiał dowodowy prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, gdyż wszystkie skarżące, podobnie jak i wielu innych właścicieli nieruchomości położonych w rejonie inwestycji, zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie. Dowodem skutecznego powiadomienia tych osób są zwrotne poświadczenia odbioru (należy zauważyć, że organ I instancji przyjął bardzo szeroką formułę pojęcia strony postępowania, znacznie szerszą niż powszechnie akceptowana, a sprowadzająca się do stanowiska, że stronami są właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji (ten warunek spośród skarżących spełnia wyłącznie A. C.), a mogą być właściciele nieruchomości dalej położonych jeśli znajdują się one w zasięgu oddziaływania inwestycji. Zawiadamiając skarżące o wszczęciu postępowania w sprawie organ I instancji zapewnił im prawo czynnego w nim uczestniczenia wyczerpując tym samym dyspozycję z art. 10 k.p.a. Oceniając materiał dowodowy organ stwierdził, że aktywnie i czynnie w czynnościach procesowych uczestniczyła M. Ł., występując też jako swoista reprezentantka społeczności lokalnej (przewodnicząca komitetu protestacyjnego). Jednak tego rodzaju forma organizacyjna nie może być traktowana jako organizacja społeczna ani innego tego rodzaju podmiot nie będący osobą fizyczną (art. 29 k.p.a.). Okoliczność reprezentowania przez nią innych stron postępowania można byłoby oceniać w kategoriach pełnomocnictwa (art. 33 k.p.a.), chociaż ułomnego, ponieważ nie wyrażonego wprost i w formie pisemnej albo oświadczonego ustnie ale przed organem administracyjnym (do protokołu). Forma reprezentacji innych osób jest natomiast całkowicie wystarczająca do uznania M. Ł. za osobę upoważnioną do odbioru pism (art. 40 § 3 k.p.a.). Dlatego też, występując w roli reprezentantki społeczności lokalnej, w tym stron postępowania, skarżąca M. Ł. złożyła wniosek o udostępnienie kopii raportu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz kopii uzgodnień z organami współdziałającymi i dokumenty te, co potwierdza treść jej pisma z 18 grudnia 2002 r. zostały jej przekazane w dniu poprzednim. Ponadto postępowanie prowadzone w trybie przepisów Prawa ochrony środowiska cechuje się całkowitą jawnością, a o dostępie do publicznego wykazu danych, społeczność lokalna była informowana w sposób należyty (m.in. obwieszczeniem z 28 listopada 2002r. , a więc już po przedłożeniu raportu), to o aktach administracyjnych wydanych w toku postępowania (uzgodnieniach) jego strony dowiedziały się w tym właśnie dniu. Stąd, zdaniem organu, dzień 17 grudnia 2002r. można uznać za datę doręczenia stronom (art. 40 § 2 i 3 k.p.a.) postanowień organów współdziałających. Oznacza to również, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji upłynęły już terminy na wdrożenie ewentualnego trybu weryfikacji uzgodnień. Z kolei odrębnymi, indywidualnie adresowanymi wezwaniami, a także poprzez obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty, organ I instancji powiadomił strony i innych mieszkańców wsi Przychody o rozprawie administracyjnej, zarządzonej w trybie art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wyznaczonej na dzień 8 stycznia 2003r. Zawiadomienie o rozprawie doręczył drogą pocztową również mieszkającej w N. A. C. Z tych względów, zdaniem organu II instancji prowadzi to do wniosku, że wbrew zarzutom, strony miały zapewnione czynne uczestnictwo w każdym stadium postępowania. Dlatego też, organ II instancji, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czyli nie ma podstaw prawnych do wzruszenia skarżonej decyzji, zaś zarzuty skarżących są tego rodzaju, że nie mogą skutecznie podważyć tej konkluzji. Ponadto brak jest także uchybień procesowych, które miałyby wpływ na byt zaskarżonej decyzji, stwierdził organ odwoławczy.

W skardze do Sądu wszystkie strony skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W treści skargi podniosły następujące zarzuty.

Po pierwsze, naruszenie art. 107§ 1 k.p.a. – poprzez nie podpisanie decyzji przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu.

Po drugie, art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. – poprzez wzięcie udziału w wydaniu decyzji odwoławczej przez pracownika organu I instancji – B.B.B.

Po trzecie, art. 48 prawa ochrony środowiska, poprzez nie uzgodnienie w sposób prawem przewidzianym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. brak wydania decyzji uzgodnieniowych, o których stanowi przepis art. 48 prawa ochrony środowiska.

Po czwarte, podniosły sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dodał, że powyższy pierwszy jak i drugi zarzut zostały już rozpatrzone i zapadły w tej kwestii prawomocna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2003r. (Nr [...]karta Nr 209–211) oraz prawomocne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]sierpnia 2003r. (Nr [...] - karta Nr 219).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod katem zgodności z prawem. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - przy zakazie reformationis in peius.

W przedmiotowej sprawie, co wynika z ustaleń postępowania dowodowego, brak jest przesłanek do twierdzenia, że każde z tzw. uzgodnieniowych postanowień wydanych w ramach tej sprawy w trybie art. 106 § 5 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji zostało prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania. Potwierdziła to także podczas rozprawy przed sądem M.Ł. (dowód: protokół z rozprawy). W żadnym przypadku nie można uznać, że realizacja powyższego obowiązku została zrealizowana w ten sposób, że "swoista reprezentantka społeczności lokalnej" – jak nazwał skarżącą M. Ł.– organ II instancji – otrzymała kopię (ksero) raportu oddziaływania na środowisko, a następnie kopię (ksero) uzgodnień z organami współdziałającymi. Nie jest to bowiem tzw. inwestycja liniowa , stąd powyższe tzw. postanowienia uzgodnieniowe muszą być przesłane odrębnie każdej ze stron postępowania z pouczeniem, że zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. przysługuje na nie zażalenie, gdyż w przeciwnym przypadku strony pozbawione byłyby możliwości ich kontroli w drodze wniesienia zażalenia. W tym zakresie nie może właściwy organ orzekać na zasadzie domniemania ich doręczenia w trybie art. 40 § 2 i 3 k.p.a. i to w sytuacji faktycznej, gdy nawet nie zbadał czy zostały one doręczone wszystkim stronom postępowania występującym na obszarze oddziaływania danej inwestycji, którego zasięg terytorialny wynika z raportu oddziaływania na środowisko. Dlatego też właściwy organ ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę musi zbadać tę kwestię pod katem ustalenia czy przedmiotowe postanowienia dotyczące uzgodnienia, zostały przesłane wszystkim stronom postępowania. Wynika to także z dyspozycji art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ,ust. 2 i 3 cyt. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska oraz poglądów doktryny prawa ochrony środowiska (J.Jendrośka, komentarz do art.: 46, 51 i 57 (w:) Ustawa – Prawo ochrony środowiska, Komentarz pod red. J.Jendrośki, Wyd. Centrum Prawa Ekologicznego, Wrocław 2001, s. 271 – 279, s.288 – 290 oraz s. 298). W tym zakresie Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 maja 2003r. (sygn. akt II SA/Lu 1881/01).

Oznacza to, że skarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, naruszyły przepisy prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tejże ustawy.