Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SO/Wa 21/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych i ustanowić na jego rzecz doradcę podatkowego-


UZASADNIENIE

Skarżący – A. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzją Starosty L. z [...] kwietnia 2013 r. uznano go za osobę bezrobotną oraz odmówiono prawa do zasiłku. Aktualnie Skarżący pozostaje na utrzymaniu żony. Żona Skarżącego uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości ok. 1.300 zł netto miesięcznie. Powyższe wynagrodzenie przeznaczane jest w całości na utrzymanie i opłaty. Skarżący podniósł, że w zaistniałej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego, który reprezentowałby go przed Sądem. Z oświadczenia Skarżącego wynika, że nie posiada on żadnego majątku ani oszczędności.

Do wniosku załączono zeznanie PIT-37 za 2012 r. żony Skarżącego, decyzję o przyznaniu Skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, potwierdzenie wysokości wynagrodzenia żony Skarżącego.

W odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz złożenia wyjaśnień Skarżący oświadczy, że ma ogromne problemy ze znalezieniem pracy i jest na utrzymaniu żony. Żyją bardzo skromnie. Często zmuszeni są prosić o pomoc znajomych. Skarżący oświadczył również, że nie posiada rachunku bankowego. Do pisma załączono kopie rachunków i potwierdzenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez jego żonę.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika, że sytuacja finansowa Skarżącego jest trudna. Skarżący wraz z żoną utrzymują się jedynie z jej wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 1.300 zł netto miesięcznie. Osiągany dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego i jego żony. Skarżący nie posiada oszczędności ani majątku.

W związku z powyższym, zasadne jest zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz doradcy podatkowego. Taki właśnie zakres udzielenia prawa pomocy podyktowany jest faktem aktualnie trudnej sytuacji materialnej Skarżącego.

Jednocześnie jednak referendarz sądowy zauważa, że zgodnie z art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.