Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 41/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a ust 1 i 6
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w C. w likwidacji w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 112 zł (słownie: sto dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] nakładającą na ,,A’’ S.A. w C. w likwidacji (dalej: strona skarżąca, skarżąca Spółka, przewoźnik) karę pieniężną w wysokości 2800 zł z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 22b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej: u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni.

W podstawie prawnej powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 570 ze zm.).

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Marszałek Województwa [...] w dniu [...] r. udzielił skarżącej zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] C.

W dniu 26 kwietnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęła skarga pasażerki M. S. z 18 kwietnia 2019 r., z której wynikało, że kursy zaplanowane na 21 i 22 kwietnia 2019 r. zostały zawieszone, o czym przewoźnik nie poinformował na wszystkich przystankach na trasie przejazdu. Informację taką opublikował natomiast na swojej stronie internetowej z datą 5 kwietnia 2019 r. Kolejnym pismem z 8 maja 2019 r. pasażerka poinformowała organ, że w dniach 1-3 maja 2019 r. przewoźnik dokonał zmian w rozkładzie jazdy, o czym również poinformował na stronie internetowej w dniu 29 kwietnia 2019 r. Zmiany te polegały na wprowadzeniu w dniach 1 i 3 maja 2019 r. komunikacji takiej jak w niedzielę, natomiast 2 maja 2019 r. takiej jak w sobotę.

Ustalenia dokonane przez organ w zakresie naruszenia warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym stanowiły podstawę faktyczną do wydania [...] r. decyzji przez Marszałka Województwa [...] o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w kwocie łącznej 2800 zł na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 22b oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d.

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie nałożonej kary oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie nałożonej kary i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędne posłużenie się niniejszymi przepisami, a także naruszenie przepisów tj. art. 7 i 80 kpa poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego.

W uzasadnianiu skarżąca argumentowała, że w sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienia. Podkreśliła, że Spółka boryka się z trudnościami finansowymi oraz personalnymi, pomimo aktywnego poszukiwania nowych pracowników. Występujące braki kadrowe spowodowały konieczność niespodziewanego zawieszenia kilku kursów obsługiwanych przez przewoźnika w okresie świątecznym, co jednak z uwagi na informację skierowaną do pasażerów oraz znikomy w tych dniach ruch, nie spowodowało realnej szkody dla pasażerów.

Skarżąca podniosła także, że nałożona kara jest niewspółmierna i naraża Spółkę na dużą stratę finansową, a w konsekwencji tylko pogorszy trudną sytuację Spółki.

Organ odwoławczy nie podzielił zasadności powyższej argumentacji i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. Powołując się na art. 22b ust. 1 u.t.d. wskazał, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 22b ust. 2 tej ustawy jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Stosownie zaś do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Organ podkreślił, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip, 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z pkt 2.9 załącznika nr 3 do cyt. ustawy w związku z art. 92a ust. 7 u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 u.t.d., w wymaganym terminie obwarowane jest karą grzywny w wysokości 800 zł. Stosownie zaś do pkt 2.2. ppkt 1. załącznika nr 3 do cyt. ustawy w związku z art. 92a ust. 7 cyt. ustawy - wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni obwarowane jest karą grzywny w wysokości 2000 zł.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie wystąpiła podstawa do wymierzenia przewoźnikowi drogowemu kary na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z pkt 2.2. pkt 1 oraz pkt 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że z dołączonego do zezwolenia rozkładu jazdy wynika, iż przewoźnik założył w rozkładzie jazdy prowadzenie przewozów pasażerskich w kursie odjeżdżającym z C. o godz. 21:00 w następujących terminach kursowania środków transportowych: "B" – kursuje od poniedziałku do piątku oraz w niedzielę, "a" – nie kursuje w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych oraz 25 grudnia; "m" – nie kursuje 24 i 31 grudnia; rozkład jazdy nie przewidywał odrębnego sposobu prowadzenia przewozu w dniu 2 maja.

Z akt sprawy, na co w dalszych motywach zwrócił uwagę organ odwoławczy, wynika tymczasem, że przedsiębiorca w dniach 21 i 22 kwietnia 2019 r. zaniechał wykonywania jakichkolwiek przewozów w publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z udzielonym mu zezwoleniem, o czym poinformował na swojej stronie internetowej w dniu 5 kwietnia 2019 r. Ponadto dokonał zmian w rozkładzie jazdy z dnia 1 - 3 maja 2019 r., o czym również poinformował na swojej stronie internetowej w dniu 29 kwietnia 2019 r. Zmiany te polegały na wprowadzeniu w dniach 1 i 3 maja komunikacji takiej jak w niedzielę, natomiast 2 maja takiej jak w sobotę. Przewoźnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 22b u.t.d. i wykonywał przewóz regularny z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Faktom tym przedsiębiorca nie zaprzeczył w trakcie postępowania przed organem I instancji, wskazując w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r., że nie obsłużenie kursów w okresie 21-22 kwietnia 2019 r. i 2 maja 2019 r. wynikało z przyczyn niezależnych od Spółki.

W ocenie organu odwoławczego wskazane w odwołaniu argumenty, że w sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienia, a wynikających z trudności finansowych oraz braków kadrowych, nie zasługują na uwzględnienie. Organ podkreślił, że wydana decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana na podstawie przepisów u.t.d. ma charakter decyzji związanej i organ nie ma tu swobody w orzekaniu, w konsekwencji nie mógł uwzględnić okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i odstąpić od wydania decyzji o wymierzeniu kary. Odnosząc się natomiast do wniosku o zmiarkowanie kary organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec sztywno określonej w przepisach u.t.d. wysokości kar za poszczególne naruszenia nie jest możliwe ustalenie kary w innej wysokości aniżeli wynika to ze wskazanych przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie tak prawa materialnego jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędne posłużenie się niniejszymi przepisami,

2. art. 7 i art. 80 kpa poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego.

Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji pierwszej instancji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie nałożonej kary i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W motywach skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że pomimo literalnego brzmienia przepisów w zakresie konieczności nałożenia kary, organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę zasady współżycia społecznego i chociażby fakt, że nałożenie kary może spowodować niewypłacenie wynagrodzenia pracownikom. Skarżąca bowiem w celu zapewnienia zabezpieczenia wynagrodzeń pracowników oraz możliwości pokrycia istniejących zobowiązań podejmuje działania polegające na wyprzedawaniu majątku Spółki.

Ponadto zdaniem skarżącej, nałożona w niniejszej sprawie kara jest niewspółmierna i naraża Spółkę na znaczną stratę finansową tym bardziej, że skarżąca boryka się już z dużymi problemami finansowymi, a kara ta nie jest jednostkowym przypadkiem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.).

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy i w istocie skuteczne nie podważonego przez skarżącą Spółkę wynika, że korzysta ona z zezwolenia nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa [...] na wykonywanie regularnego przewozu w krajowym transporcie drogowym w ramach regularnej linii nr [...] C. Załącznikiem do udzielonego zezwolenia był proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej podaną w kilometrach i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów. Przewoźnik ten w dniach 21 i 22 kwietnia 2019 r. zaniechał wykonywania jakichkolwiek przewozów w publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z udzielonym mu zezwoleniem, a ponadto dokonał zmian w rozkładzie jazdy z dnia 1 - 3 maja 2019 r. Zmiany te polegały na wprowadzeniu w dniach 1 i 3 maja komunikacji takiej jak w niedzielę, natomiast 2 maja takiej jak w sobotę. O wprowadzonych zmianach skarżąca nie poinformowała organu wydającego zezwolenie, a jedynie zamieściła stosowną informację na swojej stronie internetowej. Okoliczności tych nie kwestionuje sama skarżąca tłumacząc swoje decyzje trudnościami finansowymi oraz brakami kadrowymi. Powyższe naruszenia skutkowały nałożeniem na skarżącą kary z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 22b u.t.d. oraz wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących dni, których wysokość została określona na podstawie załącznika nr 3 lp. 2.2 i 2.9. do ustawy o transporcie drogowym.

Kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w związku z popełnieniem przez nią wskazanych naruszeń. Nadmienić należy, że podobne sprawy Skarżącej były już przedmiotem rozważań tut. Sądu, a skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyrokach z dnia 6 października 2020r. o sygn. akt III SA/Gl 40/20 czy z 14 października 2020r. o sygn. akt III SA/Gl 39/20.

Przechodząc do oceny legalności spornej decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania zezwolenia. Po jego otrzymaniu przewoźnik winien stosować się do określonych w nim warunków (art. 18b ust. 1 pkt 7 oraz art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d.). Wedle art. 20 ust. 1 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów (pkt 1), przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; (pkt 2), miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3).

Stosownie do treści art. 22 u.t.d. jednym z załączników do wniosku o wydanie zezwolenia jest proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (art. 22b u.t.d.).

Natomiast w myśl właściwej dla okoliczności faktycznych treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń i związane z nimi sankcje w postaci kar pieniężnych określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. I tak według lp. 2.2. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł. Natomiast zgodnie z lp. 2.9. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 u.t.d., w wymaganym terminie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł.

Mając więc na uwadze przedstawione ustalenia faktyczne oraz obowiązujące przepisy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w tej części, która dotyczy orzeczonej kary w wysokości 800 zł określonej w lp. 2.9. załącznika do u.t.d. z tytułu niewypełnienia obowiązku zgłoszenia zmiany danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych (art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22b u.t.d.). Sąd nie podziela jednocześnie dokonanej przez organ w tym zakresie wykładni.

W tym miejscu podkreślić należy, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 22b u.t.d. ma charakter czynności materialno-technicznej, której celem jest uaktualnienie akt sprawy znajdujących się w organie udzielającym zezwolenia. W ocenie Sądu oznacza to, że obowiązkiem zgłoszenia zmian w rozkładzie jazdy organowi udzielającemu zezwolenia, nie są objęte jakiekolwiek zmiany, a jedynie tylko te, które mają charakter trwały, i będą obowiązywały w dłuższym czasie, a w konsekwencji będą prowadzić do modyfikacji dotychczasowego rozkładu jazdy stanowiącego integralną część zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.

Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika natomiast, by intencją skarżącej było dokonanie trwałych zmian w załączonym do zezwolenia rozkładzie jazdy, wprost przeciwnie, skarżąca wskazuje, że dokonane zmiany miały charakter incydentalny, stanowiły jednorazowe odstępstwo i podyktowane były problemami kadrowymi i finansowymi przewoźnika.

W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo dopatrzyły się natomiast wystąpienia ustawowej przesłanki do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących dni. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt, że kursy wyznaczone na dzień 21 i 22 kwietnia 2019 r. nie odbyły się, zaś w rozkładzie jazdy z dnia 1-3 maja 2019 r. przewoźnik dokonał samodzielnych zmian. Nałożenie kary w tym wypadku jest obligatoryjne, a jej wysokość określa załącznik nr 3 lp. 2.2. do ustawy o transporcie drogowym. Decyzja o nałożeniu kary ma bowiem charakter decyzji związanej, a organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracyjny nie ma możliwości chociażby miarkowania nałożonej kary. Jednocześnie z uwagi na treść ustawy o transporcie drogowym, która zawiera kompletną regulację w zakresie wysokości kary i przesłanek odstąpienia od jej nałożenia, wyłączone jest zastosowanie Działu IVa kpa (art. 189 a § 2 kpa). Stąd też znikoma waga naruszenia (w ocenie skarżącej), nie mogła uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary.

Należy również podkreślić, że podnoszone przez stronę, okoliczności związane z problemami finansowymi oraz brakami kadrowymi nie uzasadniały ani nie wszczynania, ani też odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z mocy art. 92c ust. 1 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem przedsiębiorca może uwolnić się od odpowiedzialności w wyniku wskazania, że okoliczności sprawy i dowody świadczą o tym, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zastosowanie powyższej normy prawnej wymaga zaistnienie obydwu przesłanek łącznie. Skoro zatem Spółka, jak sama przyznaje, boryka się z problemami finansowymi i kadrowymi od dłuższego czasu to nie można uznać, że naruszenie powstało na wskutek okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć.

Konkludując należy stwierdzić, że skoro przewoźnik nie zrealizował wyznaczonych na 21 i 22 kwietnia 2019 r. kursów objętych zezwoleniami oraz nie dokonał formalnie poprawnych zmian w rozkładzie jazdy na okres 1-3 maja 2019 r., a jednocześnie nie zostały stwierdzone żadne okoliczności wyłączające odpowiedzialność, to ziściły się przesłanki z art 92 a ust. 1, 6 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 lp. 2.2. u.t.d.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokonaną powyżej wykładnię prawa oraz stanowisko Sądu odnośnie zasadności nałożenia kary z tytułu niewypełnienia obowiązku zgłoszenia zmiany danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.