Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1118/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie zarządzeniem z 1 października 2009 r. Zarządzenie to zostało uznane za doręczone skarżącej – w wyniku dwukrotnego awizowania w dniach [...] i [...] – w dniu [...]. W zakreślonym przez Sąd siedmiodniowym terminie, który upłynął w dniu [...] skarżąca nie uiściła wpisu, co stało się przyczyną odrzucenia skargi postanowieniem z 23 listopada 2009 r.

W dniu [...] (Data koperty nadawczej) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, uiszczając rzeczony wpis. W uzasadnieniu wskazała, że nie otrzymała ani pierwszego ani drugiego awiza, dlatego też nie zgłosiła się pod odbiór przesyłki.

W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia reklamacji, skarżąca w kolejnym piśmie procesowym wyjaśniła, że nie dokonała reklamacji, ponieważ nie była do niej upoważniona. W dalszym ciągu podtrzymała pogląd, iż żadne awizo do niej nie dotarło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – przewiduje, że "jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". W myśl art. 87 P.p.s.a "pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu" (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiąjącej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.

W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek w dniu [...], natomiast – jak wynika z treści wniosku – o fakcie niezachowania terminu dowiedziała się z postanowienia odrzucającego skargę, które odebrał jej niepełnoletnia córka w dniu [...]. Ponieważ doręczenie to naruszyło przepis art. 72 P.p.s.a., zatem Sąd nie mógł przyjąć daty [...] jako daty początku biegu terminu do złożenia wniosku. Ponieważ, aby wniosek można było uznać za spóźniony i odrzucić na mocy art. 88 P.p.s.a., fakt złożenia go po terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. nie może budzić wątpliwości. Tym samym Sąd nie dysponując dokładną wiedzą odnośnie daty ustania przyczyny uchybienia terminu uznać należało wniosek za złożony z zachowaniem wskazanego terminu.

Wobec powyższego oceny wymaga zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że cytowany przez skarżącą art. 61 ust. 1 ustawy z 12 czerwca 2003 r. –Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. nr 189, poz. 1159) rzeczywiście uzależnia uprawnienie adresata do reklamacji przesyłki od zrzeczenia się tego prawa na jego rzecz przez nadawcę, ale jedynie w sytuacji gdy przesyłka nie została w ogóle doręczona adresatowi. W przedmiotowej sprawie do skutecznego doręczenia przesyłki doszło na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru. Wynika z niego, że prawidłowo zastosowano art. 73 p.p.s.a. dwukrotnie awizując przesyłkę, co więcej z oświadczenia doręczyciela wynika, że pozostawił przesyłkę w skrzynce przeznaczonej do odbierania korespondencji. Przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu [...] a więc już po upływie terminu przewidzianego na jej odbiór w urzędzie pocztowym. W tym stanie rzeczy Sąd jako nadawca nie miał powodów do reklamacji przesyłki. Jeśli natomiast skarżąca neguje – pomimo dość jednoznacznych informacji zawartych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru – fakt prawidłowego działania poczty to ona powinna przedstawić jakieś inne dowody poza swoim oświadczeniem. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu winny być uprawdopodobnione, nie zaś wykazane. Aby przywrócić termin wystarczy zatem nie pewność, że strona nie zachowała go bez swojej winy, ile prawdopodobieństwo, że mogła go nie zachować. Jednak prawdopodobieństwo to musi wynikać z pewnych obiektywnych przesłanek, których w bieżącej sprawie brak. Skarżąca swoje przekonanie o zasadności przywrócenia terminu opiera wyłącznie na przypuszczeniu, że "awiza zostały prawidłowo złożone przez pocztę a następnie zabrane przez osobę trzecią albo też w ogóle nie zostały doręczone przez pocztę". Są to jedynie luźne spekulacje, które nie wystarczą do podważenia zwrotnego potwierdzenia odbioru, mającego moc dokumentu urzędowego.

Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.