Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 67/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wyższej Szkoły w L. i Wyższej Szkoły w J. w likwidacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1907/15 w sprawie ze skarg Wyższej Szkoły w L. i Wyższej Szkoły w J. w likwidacji na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej oraz nakazania jej likwidacji 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Wyższej Szkoły w L. i Wyższej Szkoły w J. w likwidacji solidarnie na rzecz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2016 r., II SA/Wa 1907/15 oddalił skargę Wyższej Szkoły w L. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej oraz nakazania jej likwidacji i odrzucił skargę Wyższej Szkoły w J. w likwidacji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skargę Wyższej Szkoły w J. w likwidacji Sąd uznał za niedopuszczalną, bo wniesiona została przez osobę nieuprawnioną. Skargę podpisał likwidator WSM w J. w likwidacji. Tymczasem, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 572 ze zm., dalej "p.s.w."), to rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz. Likwidator powołany przez założyciela prowadzi zaś likwidację uczelni niepublicznej. Otwarcie likwidacji, co w niniejszej sprawie nastąpiło 3 września 2015 r., a zatem przed wniesieniem skargi, powoduje – stosownie do art. 27 ust. 4 pkt 1 p.s.w., że kompetencje organów uczelni w zakresie dysponowania jej majątkiem przejmuje likwidator. Likwidator nie przejmuje zatem kompetencji organów w pełnym zakresie, ale wyłącznie w zakresie dysponowania majątkiem. Także zapisy statutu WSM w J. (§ 76) przyznają likwidatorowi uprawnienia wyłącznie w zakresie dysponowania jej majątkiem. Rektor nie traci swych uprawnień z chwilą otwarcia likwidacji uczelni. Skoro brak formalny skargi nie został na wezwanie Sądu uzupełniony w wyznaczonym terminie, skargę Wyższej Szkoły w J. w likwidacji jako niedopuszczalną, Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a." ).

W ocenie Sądu Minister prawidłowo zastosował w tej sprawie art. 37 ust. 3 w zw. z art. 30 p.s.w. w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2014 r. w zw. z art. 47 pkt 3 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1198). Za nietrafny Sąd uznał tym samym zarzut skargi w tym zakresie. Nadto, art. 26 ust. 2 p.s.w. nie miał w tej sprawie zastosowania. W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli wszczętych przed 1 października 2014 r., w których nie została wydana decyzja w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postępowania są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, tj. Wyższej Szkoły w J., zostało wszczęte 22 maja 2014 r. i nie zostało zakończone przed 1 października 2014 r., a zatem zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe.

W sprawie nie jest kwestionowane spełnienie przesłanek z art. 37 ust. 3 p.s.w. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2014 r.), stanowiących podstawę cofnięcia przez ministra pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej oraz nakazania założycielowi likwidacji Wyższej Szkoły w J. Powołany przepis zobowiązuje Ministra do nakazania likwidacji uczelni przez założyciela "w wyznaczonym terminie". Nakaz taki Minister wystosował, wskazując w pierwszej decyzji (z [...] maja 2015 r.), że nakazuje likwidację do 30 września 2015 r. Po rozpoznaniu zaś wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchyleniu własnego rozstrzygnięcia w tym zakresie, organ orzekając ponownie co do istoty, nakazał likwidację uczelni do 31 marca 2016 r. Wobec treści art. 37 ust. 3 p.s.w. za niezasadny Sąd uznał zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, w tym także w zakresie wyznaczenia terminu. Zarówno z samej decyzji, jak i akt postępowania administracyjnego wynika, że organ zebrał pełen materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia tej sprawy, wszechstronnie go rozważył i dokonał prawidłowej jego oceny. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., jak też art. 75 § 1 k.p.a., albowiem w sprawie tej nie było konieczne przeprowadzanie żadnych dodatkowych dowodów w postaci zeznań świadków.

W sprawie tej, zarówno pełnomocnik Wyższej Szkoły w L., jak i organ – co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – błędnie traktują wskazany w decyzji termin "do 31 marca 2016 r." jako termin zakończenia likwidacji uczelni. Nakaz likwidacji przez założyciela uczelni "w wyznaczonym terminie" – w stanie prawnym przed 1 października 2014 r. – nie oznacza, że do tego wyznaczonego dnia ma nastąpić zakończenie likwidacji uczelni, albowiem proces likwidacji obfituje w rozliczne czynności prawne, często zależne od wielu podmiotów i nie jest możliwe określenie daty, w której ta likwidacja faktycznie zostanie zakończona.

Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej i związany z tym nakaz likwidacji uczelni w wyznaczonym terminie nie służy ustalaniu przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego m.in. listy wierzycieli, badaniu zasadności ich roszczeń, czy przewidywaniu terminów rozpoczęcia i zakończenia postępowań sądowych w tych sprawach. Tym samym, żądanie przez WSM w L. od Ministra przeprowadzenia jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie, jest nieuzasadnione.

Ustawodawca mówiąc o nakazie likwidacji "w wyznaczonym terminie" ma na myśli termin, w którym należy przystąpić do likwidacji uczelni. Takie rozumienie wskazanego zwrotu znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 37 ust. 4 p.s.w. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2014 r.), jeżeli założyciel uczelni niepublicznej nie przystąpi w wyznaczonym terminie do likwidacji uczelni zgodnie z nakazem, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego powołuje likwidatora uczelni oraz wyznacza termin zakończenia likwidacji. Koszty likwidacji uczelni i wynagrodzenia likwidatora są pokrywane z majątku uczelni. Dopiero wówczas, gdyby założyciel uczelni nie przystąpił w wyznaczonym terminie do likwidacji, Minister miałby uprawnienie do powołania likwidatora i wyznaczenia takiemu powołanemu przez siebie likwidatorowi terminu zakończenia likwidacji.

Z akt sprawy wynika, że założyciel Wyższej Szkoły w J. przystąpił do jej likwidacji 3 września 2015 r., a zatem w terminie wyznaczonym przez Ministra już w pierwszej decyzji z [...] maja 2015 r., (akt notarialny Rep. A nr [...] – oświadczenie założyciela uczelni niepublicznej o otwarciu likwidacji Wyższej Szkoły w J.). Aktem tym powołano także likwidatora uczelni.

Likwidacja uczelni niepublicznej polega na zadysponowaniu składnikami materialnymi i niematerialnymi jej majątku po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli, w szczególności pracowników i studentów. Nadto, ustawodawca zdecydował, że studia prowadzone w dniu otwarcia likwidacji mogą być kontynuowane nie dłużej niż do końca roku akademickiego, w którym nastąpiło otwarcie likwidacji (art. 27 ust. 5 p.s.w.). Stosownie zaś do art. 27 ust. 7 p.s.w. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2014 r.), likwidator zawiadamia niezwłocznie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego o zakończeniu likwidacji. Z dniem zakończenia likwidacji uczelnia niepubliczna zostaje wykreślona z rejestru, o którym mowa w art. 29 ust. 1.

Powyższe wskazuje jednoznacznie, że skierowanego do założyciela nakazu likwidacji uczelni niepublicznej do 31 marca 2016 r. (tj. w wyznaczonym terminie) nie należy utożsamiać z nakazem zakończenia likwidacji uczelni do tego dnia. Tym samym, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wątpliwości podmiotu, do którego decyzja była skierowana, co do treści tej decyzji mogły być w tej sprawie wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodły Wyższa Szkoła w J. i Wyższa Szkoła w L., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego w postaci art. 66 ust. 1 i art. 27 ust. 4 p.s.w. przez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu że likwidator przejmuje kompetencje organów uczelni wyłącznie w zakresie dysponowania jej majątkiem, nawet gdy uczelnia nie ma innego organu;

oraz

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.), przez niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji i zaniechanie jej uchylenia, w sytuacji gdy Sąd przyznał stronom skarżącym że organ błędnie zastosował art. 37 ust. 3 p.s.w. (w brzmieniu do 1 października 2014) – wyznaczając termin zakończenia likwidacji Uczelni – słusznie twierdząc – jednak wbrew treści zaskarżonej decyzji – że ..."W ocenie Sądu, w sprawie tej zarówno pełnomocnik Wyższej Szkoły w L., jak i organ – co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – błędnie traktują wskazany w decyzji termin [do 31 marca 2016 roku] jako termin zakończenia likwidacji uczelni...";

2) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 10 w zw. z art. 97 § 1 pkt 3 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd właściwej kontroli zaskarżonej decyzji, pomimo że w toku postępowania administracyjnego Wyższa Szkoła w J. została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu z powodu utraty zdolności do czynności prawnych, zaniechania przez organ zawieszenia postępowania w tej sytuacji, a w konsekwencji zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

3) art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez zaniechanie zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego w sytuacji gdy Wyższa Szkoła w J. nie posiadała organu umożliwiającego jej działanie, co w konsekwencji doprowadziło do nieważności postępowania;

4) art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo że zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na brak organu Wyższej Szkoły w J.

III. Nadto, na podstawie art. 183 § 1 i 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a. zarzucono nieważność postępowania z powodu procedowania w sytuacji braku organu powołanego do reprezentowania Wyższej Szkoły w J., co w konsekwencji pozbawiło tę stronę możności obrony swych praw.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wykładnia, jakoby likwidator przejmuje kompetencje organów uczelni wyłącznie w zakresie dysponowania jej majątkiem jest błędna i pomija dyspozycję art. 27 ust. 7 p.s.w. Zgodnie z tym przepisem likwidator zawiadamia niezwłocznie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego o zakończeniu likwidacji. Tak więc jest on podmiotem, który z mocy ustawy ma prawo do dokonania czynności prawnej, która niewątpliwie wykracza poza czynności dotyczące wyłącznie "dysponowanie majątkiem", a jest to czynność prawna, która ma być dokonana wobec organu władzy publicznej, aby ten wykreślił uczelnię z Rejestru. Ponadto, wiele czynności likwidatora wcale nie dotyczy dysponowania majątkiem, jak np. przekazanie do archiwum dokumentacji, której także nie można uznać za majątek. Sąd I Instancji nie uwzględnił takiej sytuacji jaka wynika z materiału dowodowego i faktów przyznanych przez organ, o czym szerzej w pkt II, co w sytuacji, gdy uczelnia w likwidacji nie posiada żadnego innego organu. W takiej sytuacji, ustanowiony przez Założyciela Likwidator jest uprawniony do reprezentacji uczelni w likwidacji w jej sprawach. Zdaniem skarżącej wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez likwidatora nie stanowiło braku formalnego, albowiem był to jedyny organ Wyższej Szkoły w J. W tej sytuacji, przedstawiona w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 66 ust. 1 i art. 27 ust. 4 jest błędna, gdyż pomija wyjątkowy kontekst stanu faktycznego oraz inne przepisy ustawy – a zwłaszcza art. 27 ust. 7 p.s.w. Niezależnie od tego, z ostrożności Założyciel Wyższej Szkoły w J., po 11 października 2016 r., tj. po przedstawieniu przez Sąd ustnych motywów zaskarżonego wyroku, powołał dr hca. W. D. na pełniącego obowiązki Rektora tej Uczelni (Dowód – akt powołania zał. 1)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził błędne zastosowanie przez organ art. 37 ust. 3 p.s.w. – w brzmieniu do 1 października 2014 r. "w sprawie tej, zarówno pełnomocnik Wyższej Szkoły w L., jak i organ – co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – błędnie traktują wskazany w decyzji termin [do dnia 31 marca 2016 roku] jako termin zakończenia likwidacji uczelni. Nakaz likwidacji przez założyciela uczelni [w wyznaczonym terminie] – w stanie prawnym przed 1 października 2014 roku – nie oznacza, że do tego dnia ma nastąpić zakończenie likwidacji uczelni, albowiem proces likwidacji obfituje w rozliczne czynności prawne, często zależne od wielu podmiotów i nie jest możliwe określenie daty, w której ta likwidacja faktycznie zostanie zakończona". Wobec takiego ustalenia Sądu, oddalenie skargi jest zupełnie niezrozumiałe. Skoro Sąd stwierdził, że stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest błędne co do treści zastosowanego przepisu prawa materialnego, to powinien był skargę uwzględnić. Zaniechanie uchylenia decyzji, z której jednoznacznie wynika obowiązek zakończenia likwidacji do w/w daty pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyrażonym w art. 1 § 2 p.u.s.a. obowiązkiem dokonania kontroli pod względem zgodności z prawem. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż utrzymuje ono w mocy wadliwą decyzję, która ma z jednej strony nieprecyzyjną sentencję (nakazuję likwidację do 31 marca 2016 r.) – co zdaniem Sądu wbrew stanowisku organu nie stanowi wyznaczonej daty zakończenia likwidacji oraz uzasadnienie prawne, które narusza art. 37 ust. 3 p.s.w., albowiem z treści tego uzasadnienia wynika jednoznacznie, że organ nakazał założycielowi likwidację uczelni do tego dnia zakończyć.

Wyższa Szkoła w J. nie posiadała w dniu wydania zaskarżonej decyzji organu w postaci Rektora, gdyż organ kwestionował nominacje dokonane po śmierci dr W. M. – co znajduje odzwierciedlenie nie tylko w materiale dowodowym – ale i aktualnie w Rejestrze Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Taki stan istniał także w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. (Dowód – Odpis pełny WSM w J. z Rejestru MNISW)

Powyższa okoliczność stanowi, że w niniejszej sprawie zaistniała wada kwalifikowana o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. w postaci braku organu powołanego do działania po stronie Wyższej Szkoły w J. Zgodnie z art. 124 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był z urzędu zawiesić postępowanie sądowe, albowiem Wyższa Szkoła w J. nie posiadała Rektora ani innego organu (wg Sądu I Instancji), który mógłby ją reprezentować w toku tego postępowania, albowiem działania Likwidatora tej uczelni zostały zakwestionowane w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Zaniechanie zawieszenia postępowania w zaistniałej sytuacji doprowadziło do wydania niekorzystnego wyroku, a jednocześnie pozbawiło to Wyższą Szkolę w J. możności obrony swych praw i stanowi to na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. o zaistnieniu kolejnej przesłanki nieważności postępowania.

Trzeba wskazać, że zarzuty naruszenia art. 97 § 1 i 3 kpa zostały podniesione w toku postępowania administracyjnego przed organem – a organ potwierdził ten fakt w decyzji z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...], cytat: "Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Minister po powzięciu informacji od rektora Wyższej Szkoły w J. – Pana dr inż. W. M. o złożeniu rezygnacji z funkcji rektora ww. uczelni oraz wypowiedzeniu umowy o pracę z dniem 30 września 2013 roku wystąpił (...) o przekazanie stosownych informacji i dokumentów wskazujących na powołanie rektora Wyższej Szkoły w J." – s. 8 decyzji. W kolejnym akapicie tej decyzji organ przyznaje fakt, że Założyciel Wyższej Szkoły w J. przekazał informację o powołaniu z dniem 23 listopada 2013 r. na rektora WSM w J. dr R. S. Niemniej jednak organ zakwestionował ten akt i nie dokonał wpisu w Rejestrze, a stanowi o tym Odpis z Rejestru tej Uczelni. Zatem stwierdzenie Organu na s. 9 w/w decyzji jak i w odpowiedzi na skargę, że nie kwestionował samego faktu powołania rektora jest zupełnie niezrozumiałe i sprzeczne z treścią prowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w/w Rejestru, gdyż rektor bez wpisu do Rejestru to jak człowiek bez aktu urodzenia. Okoliczności te zostały pominięte przez Sąd podczas wyrokowania, Sąd wprawdzie dostrzegł ten problem, jednak wnioski były zupełnie sprzeczne z przepisami prawa, albowiem brak należytej reprezentacji strony zobowiązywał do zawieszenia postępowania sądowego, co miało wpływ na treść orzeczenia także i w tym aspekcie – zawieszenie postępowania w trybie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wobec tego, należy stwierdzić, iż Wyższa Szkoła nie posiadała organu, co doprowadziło do pozbawienia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zakwestionowanie przez Sąd I Instancji kompetencji Likwidatora do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia stwierdzenie nieważności tego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

Zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 i art. 27 ust. 4 p.s.w. przez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że likwidator przejmuje kompetencje organów uczelni wyłącznie w zakresie dysponowania jej majątkiem nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z zestawienia treści tych dwóch przepisów płynie jednoznaczny wniosek, że likwidator przejmuje jedynie kompetencje organów uczelni w zakresie dysponowania jej majątkiem, co trafnie zinterpretował Sąd I instancji. Ponadto, przysługują mu jedynie takie uprawnienia i obowiązki, które wprost zostały wymienione w innych przepisach ustawy, np. w art. 27 ust. 7 p.s.w., zgodnie z którym likwidator zawiadamia niezwłocznie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego o zakończeniu likwidacji. Należy jednak podkreślić, że jest to obowiązek, który nie wchodzi w skład kompetencji organów uczelni, a więc wprowadzenie takiego rozwiązania do ustawy nie może być argumentem dowodzącym zasadności zarzutu skarżącego kasacyjnie. Trafnie więc przyjął Sąd I instancji, że skargę Wyższej Szkoły w J. w likwidacji jako niedopuszczalną należało odrzucić, skoro brak formalny skargi nie został na wezwanie Sądu uzupełniony w wyznaczonym terminie.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 10 w zw. z art. 97 § 1 pkt 3 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd właściwej kontroli zaskarżonej decyzji, pomimo że w toku postępowania administracyjnego Wyższa Szkoła w J. została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu z powodu utraty zdolności do czynności prawnych, zaniechania przez organ zawieszenia postępowania w tej sytuacji, a w konsekwencji zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] sierpnia 2015 r. ("Organ nie kwestionował samego faktu powołania rektora" i "Zastrzeżenia Ministra budziła jedynie dokumentacja potwierdzająca ww. fakt", "Z uwagi na powyższe, jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 kpa, gdyż rektor został powołany, jednakże z uwagi na brak stosownej dokumentacji fakt te nie został odnotowany w rejestrze" – s. 9 uzasadnienia) organ nie zakwestionował faktu nominacji dokonanych po śmierci dr W. M., a jedynie wskazał na pewne uchybienia, które towarzyszyły tej nominacji i wskazywał na konieczność ich usunięcia. Tym samym nie było powodów do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ Wyższa Szkoła w J. nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu z powodu utraty zdolności do czynności prawnych z powodu nieposiadania rektora.

Z tych samych powodów jest niezasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji nie zaistniały przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 183 § 1 i 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a.

Wreszcie za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., przez niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji i zaniechanie jej uchylenia w sytuacji, gdy Sąd przyznał stronom skarżącym, że organ błędnie zastosował art. 37 ust. 3 p.s.w. (w brzmieniu do 1 października 2014) – wyznaczając termin zakończenia likwidacji Uczelni, bo nie znajduje on uzasadnienia w aktach sprawy. Jak to jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd trafnie zinterpretował rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] sierpnia 2015 r., że wskazany w nim termin ("do 31 marca 2016 r.") należy rozumieć jako termin, w którym należy przystąpić do likwidacji uczelni. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca stanowiąc w art. 37 ust. 3 p.s.w. o nakazie likwidacji "w wyznaczonym terminie" ma na myśli termin, w którym należy przystąpić do likwidacji uczelni, ponieważ takie rozumienie wskazanego zwrotu znajduje potwierdzenie w treści art. 37 ust. 4 p.s.w. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2014 r.). Z przepisu tego wynika bowiem jednoznacznie, że minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego obowiązany jest do powołania likwidatora uczelni oraz do wyznaczenia terminu zakończenia likwidacji dopiero w sytuacji, gdy założyciel uczelni niepublicznej nie przystąpi do likwidacji uczelni w terminie wyznaczonym zgodnie art. 37 ust. 3 p.s.w. Jeżeli znaczenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] sierpnia 2015 r. było dla Wyższej Szkoły w L. niejasne (budziło jej wątpliwości), to mogła ona żądać ich wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.