Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 287/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi H. Z., A. Z. i J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania [...] , [...] i [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek ww. osób nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]– utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] i [...] pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] , os. [...] , gm. [...] .

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] wystąpili: [...],[...] i [...] (dalej: "skarżący").

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] uznając, że nie jest ona obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący podnosząc, że wybudowanie obiektu budowlanego na sąsiadującej z ich posesją działce w znaczący sposób ograniczyło możliwość dalszego jej zagospodarowania. Wskazali, że Starosta pominął w sprawie przepisy o "zwiększeniu wymaganych odległości", dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto decyzja Starosty obarczona jest wadą polegającą na tym, że realizując przedmiotową inwestycję, a następnie ją użytkując, inwestor skazany jest na działania łamiące postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja wymusza bowiem ruch samochodowy po ciągu o nawierzchni gruntowej i preferowanej funkcji obsługi ruchu pieszego.

Po rozpoznaniu odwołania GINB decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na orzecznictwo sądowe i przepisy dotyczące instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie wyjaśnił, że działka nr ewid. [...], na której zrealizowano budynek gospodarczo – garażowy znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 67-72 MN, U - obszar o podstawowej funkcji mieszkalno-usługowej z dopuszczeniem usług uciążliwych o uciążliwości nie obejmującej terenu zabudowy budynkami mieszkalnymi (§ 5 ust. 5) z możliwością lokalizacji zabudowy gospodarczej o wysokości jednej kondygnacji (§ 5 ust. 8). Tym samym zdaniem organu odwoławczego, sporna inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu w zakresie przeznaczenia terenu.

GINB wskazał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący pozostałych ustaleń planu miejscowego dotyczących kąta nachylenia połaci dachowej (wymagany - dach stromy o kącie nachylenia do 110 %; projektowany - dach o kacie nachylenia 32° tj. ok. 62%), powierzchni zabudowy (ogólna powierzchnia zabudowy wszystkich obiektów nie może przekraczać 40% powierzchni działki; projektowane - powierzchnia działki 1855,00 m² przy czym łączna powierzchnia zabudowy wynosi 262,18 m² (172 m² - istniejący budynek mieszkalny i 90,18 m² projektowany budynek gospodarczo-garażowy).

W ocenie organu odwoławczego sporna inwestycja, wbrew argumentacji odwołania, nie narusza postanowień miejscowego planu w zakresie dotyczącym komunikacji. Wjazd do projektowanego budynku gospodarczo-garażowego przewidziano od strony działki nr ewid. [...], która wg ustaleń planu oznaczona jest symbolem KP - ciągi pieszo - jezdne o nawierzchni gruntowej i preferowanej funkcji obsługi ruchu pieszego. Organ odwoławczy wskazał, że § 7 miejscowego planu nie zakazuje używania ciągu pieszego między obszarami 61-66 MN, U i 67-72 MN, U jako ciągu o charakterze pieszo-jezdnym. Zapisy planu nie precyzują wprost zakazu korzystania z ww. ciągu przez pojazdy. W opinii GINB brak jednoznacznego zakazu uprawnia do uznania, że takie usytuowanie nie jest niedopuszczalne, zaś w przypadku gdy interpretacja zapisów planu miejscowego prowadzi do rozbieżnych lub też niejasnych rezultatów, należy wybrać ten, który mniej godzi w prawo do swobodnej zabudowy nieruchomości (postanowienie TK z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt P 13/06).

Za niezasługujący na uwzględnienie GINB uznał zarzut, że kontrolowana decyzja narusza przepisy planu miejscowego, gdyż skarżący nie mogą zrealizować na swojej nieruchomości obiektów budowlanych. Fakt, że sporna inwestycja ogranicza właścicieli działki nr ewid. [...] w jej zagospodarowaniu, nie powoduje braku możliwości realizacji na niej obiektów budowlanych. Powyższe powoduje jedynie, że właściciele tej działki chcąc zrealizować na swojej nieruchomości pewne kategorie obiektów budowlanych, aby zachować 8-metrową odległość od budynku (tj. odległość przewidzianą w § 271 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) musieliby odsunąć projektowany obiekt od granicy z działką o nr ewid. [...] na odległość większą, aniżeli 3,00 i 4,00 m dopuszczalne na mocy przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Kwestia ta w ocenie GINB nie ma jednak pływu na ocenę prawidłowości decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2010 r., która nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Dalej organ odwoławczy, odwołując się do przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyjaśnił, że projektowany budynek został usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 9 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Zatem decyzja Starosty [...] nie narusza w sposób rażący § 12 ust. 1 rozporządzenia, jak i innych przepisów techniczno – budowlanych.

Odnosząc się do kwestii zgodności spornej inwestycji z wymogami przeciwpożarowymi, organ odwoławczy wskazał, że kwestie dotyczące prawidłowości przyjętych rozwiązań technicznych stanowią element projektu architektoniczno-budowlanego, przy czym organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji rozwiązań technicznych przyjętych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. Kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ ma charakter wyłącznie formalny.

W związku z powyższym GINB stwierdził, że decyzja Starosty, nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Natomiast w ocenie GINB decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. narusza art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., (Dz. U. z 120, poz. 1133), bowiem projekt budowlany zatwierdzony nią przewidywał lokalizację, na terenie działki nr ewid. [...] miejsc parkingowych, jednakże w projekcie zagospodarowania terenu spornej inwestycji zarówno w części rysunkowej jak i w części opisowej brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących ilości projektowanych miejsc postojowych, ich dokładnego usytuowania, w tym usytuowania względem nieruchomości sąsiednich, a także ich parametrów. Niemniej jednak zdaniem GINB nie jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając bowiem na uwadze wymiary działki oraz przybliżoną lokalizację parkingu oznaczoną na projekcie zagospodarowania terenu, parking nie obejmuje więcej niż 10 miejsc postojowych. Skoro zaś w aktualnym stanie prawnym budowa miejsc postojowych w ilości mniejszej niż 10 nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej, braki projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji odnośnie precyzyjnego usytuowania parkingu nie wywołują skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa.

GINB nie podzielił także zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji Starosty.

Podsumowując wskazał, że decyzja Starosty [...] , nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej. Ponadto nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli: [...] , [...] i [...]domagając się jej uchylenia w całości.

W obszernym uzasadnieniu skargi podobnie jak w odwołaniu podnieśli, że decyzja Starosty [...] rażąco narusza ich prawa jako właścicieli działki nr ewid. [...] poprzez naruszenie przepisów "odległościowych i przeciwpożarowych", które są bezwzględnie obowiązujące, czytelne i nie wymagające interpretacji. Zdaniem skarżących oczywistość naruszenia przepisów "odległościowych i przeciwpożarowych" została potwierdzona w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 497/16. Skoro zatem decyzja Starosty [...] godzi w ocenie skarżących bez wątpliwości w ochronę ich praw własności oraz ochronę bezpieczeństwa, to wywołuje ona skutki społeczno – gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Zarzucili, że decyzja Starosty [...] nie traktuje bezwzględnie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., naruszając ten przepis rażąco, ponieważ winna była uwzględnić charakter inwestycji oraz to, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miała ona być zrealizowana w strefie zabudowy warsztatowej, gdzie dodatkowo z uwagi na przeznaczenie, sposób użytkowania i strefy pożarowe koniecznym było zbadanie zgodności projektu budowlanego z § 12 rozporządzenia przez pryzmat § 271 tego rozporządzenia w zakresie odległości przeciwpożarowych.

Skarżący podnieśli, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] zawęża im wynikającą z przepisów prawa linię zabudowy, tym samym nie mają oni już możliwości, jaką mieli przed wydaniem tej decyzji, wybudowania budynku o gabarytach dopuszczonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez naruszenia linii zabudowy.

Wskazali, że Starosta [...] wydając pozwolenie na budowę naruszył również przepisy procesowe, bowiem nie poinformował skarżących o wszczęciu postępowania, jak i jego zakończeniu, przez co odebrał skarżącym prawo do wypowiedzenia się i wniesienia uwag do planowanej inwestycji.

Skarżący zakwestionowali stanowisko GINB, jakoby organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji projektu architektoniczno-budowlanego, celem zbadania wadliwości danej decyzji i negatywnych skutków, jakie może ona wywoływać, bądź wywołuje. Stanowisko GINB w tym przedmiocie w zaskarżonej decyzji, kłóci się zdaniem skarżących z jego oficjalnym stanowiskiem, podanym do publicznej wiadomości na stronie internetowej.

W ocenie skarżących skoro GINB w zaskarżonej decyzji potwierdził, że w projekcie zagospodarowania terenu spornej inwestycji zarówno w części rysunkowej jak i w części opisowej brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących ilości projektowanych miejsc postojowych, ich dokładnego usytuowania, w tym usytuowania względem nieruchomości sąsiednich, a także ich parametrów, to oznacza, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego tj., sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami prawa i ochrony środowiska, niezbędnych do dokonania prawidłowej oceny faktycznego oddziaływania miejsc parkingowych na środowisko i sąsiednie działki, oraz sprawdzenia i wyegzekwowania od inwestorów kompletności projektu budowlanego i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Skarżący zarzucili ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żadnym miejscu nie odnosi się do zgłaszanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] kwestii ujęcia wody pitnej, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie zrealizowanej inwestycji na działce nr ewid[...] oraz istniejącego z tego tytułu ryzyka skażenia wody użytkowanej dla celów spożywczych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy przypomnieć, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, że z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Wojewoda [...] dokonali prawidłowej oceny decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] i [...] pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] , os. [...] , gm. [...] w kontekście zaistnienia którejkolwiek z wad opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Z treści powyższego przepisu wynika, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub gdy w przypadku jego braku wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami prawa miejscowego, bądź też decyzji o warunkach zabudowy.

Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, gdyż plan lub decyzja określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (planu czy też decyzji o warunkach zabudowy).

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący zapisów uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu. Działka nr ewid. [...] , na której wybudowano sporny budynek gospodarczo - garażowy znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 67-72 MN, U. Z § 5 ust. 5 planu wynika, że są to obszary o podstawowej funkcji mieszklano – usługowej z dopuszczeniem usług uciążliwych o uciążliwości nie obejmującej terenu zabudowy budynkami mieszkalnymi. Plan dopuszcza możliwość zabudowy gospodarczej o wysokości jednej kondygnacji (§ 5 ust. 8) i taka została zaprojektowana na działce nr ewid. [...]. Z analizy planu miejscowego wynika, że powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 40% powierzchni działki, a minimum 25% powierzchni należało przeznaczyć na zieleń. Powierzchnia działki nr ewid. [...]wynosi 1855 m². Według bilansu terenu znajdującego się w projekcie budowlanym, tereny zielone zajmują 1342,82 m² działki, a powierzchnia zabudowy wraz z terenami utwardzonymi zajmuje 512,18 m².

Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie narusza w powyższym zakresie zapisów planu miejscowego, podobnie jak i w zakresie dotyczącym skomunikowania działki nr ewid. [...] . Dojazd do budynku gospodarczo – garażowego przewidziano od strony działki nr ewid. [...]. Działka ta w planie miejscowym (zgodnie z § 7) oznaczona jest symbolem KP – ciągi pieszo – jezdne o nawierzchni gruntowej z preferowaną funkcją ruchu pieszego. Podzielić zatem należy stanowisko organu odwoławczego, że zapisy planu nie zawierają wprost zakazu korzystania z ciągu pieszo – jezdnego przez pojazdy, a brak takiego zakazu pozwala na uznanie dopuszczalności w tym miejscu ruchu samochodowego. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania działki nr ewid. [...]wynika, że działka nr ewid. [...]stanowiąca ciąg – pieszo jezdny ma szerokość 6 m, a zatem wystarczającą dla zapewnienia dojścia i dojazdu do działki o parametrach wymaganych przepisami § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), który zastrzega minimalną szerokość ciągu pieszo-jezdnego na 5 m.

Rozważając sprawę w kontekście przywołanych ustaleń planu miejscowego, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja opierała się na wadliwej ich interpretacji, czy błędnej ocenie stanu sprawy.

Niezasadne pozostają także zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2010 r. rażąco narusza przepisy planu miejscowego, gdyż skarżący nie mogą zrealizować na własnej działce obiektów budowlanych. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, czym innym jest ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, a czym innym zgodność inwestycji z prawem budowlanym. Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że budynek gospodarczo – garażowy został usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką skarżących nr ewid [...], co jest zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który przewiduje, że budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Takie usytuowanie natomiast, ze względu na przepisy przeciwpożarowe, może mieć wpływ na ewentualną zabudowę na działce skarżących, co oznacza tyle, że gdyby skarżący zamierzali wybudować na własnej działce budynek z dachem rozprzestrzeniającym ogień, to odległość planowanego budynku od spornego budynku gospodarczo – garażowego musiałaby wynosić 12 m (§ 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Powyższe w żadnym razie nie stanowi o tym, by decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszała ww. przepisy rozporządzenia, a tym samym art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skarżący nie mają racji kwestionując stanowisko GINB, co do tego, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mają prawa ani obowiązku dokonywania weryfikacji rozwiązań technicznych przyjętych przez projektanta (kwestia zgodności spornej inwestycji z wymogami przeciwpożarowymi). Należy bowiem wyraźnie podkreślić, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 Prawa budowlanego). Sąd podziela wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 listopada 2012 r., VII SA/Wa 1200/12 (Legalis) pogląd, że "Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno - budowlany - art. 20, art. 93 pkt. 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.)". Należy jednocześnie podkreślić, że to projektant odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżących, że naruszenie w sprawie przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie wymogów przeciwpożarowych potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 497/16. Otóż wyjaśnić należy, że w wyroku tym Sąd podzielił ocenę GINB, że działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji (budynku gospodarczo – garażowego) i dlatego mają oni prawo domagania się, by ich wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. został merytorycznie rozpoznany. Natomiast w żadnym miejscu uzasadnienia tego wyroku Sąd nie stwierdził "oczywistości" – jak sugerują skarżący, naruszenia powyższą decyzją przepisów techniczno – budowlanych.

Na marginesie jedynie zaznaczyć w tym miejscu należy, że w dacie wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. na działce skarżących w linii zabudowy budynku gospodarczo - garażowego nie istniał żaden inny budynek, co wzmacnia argumentację o dopuszczalnej lokalizacji budynku gospodarczo – garażowego w odległości 3 m od granicy z działką skarżących.

Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. mimo stwierdzonego naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133). Powtórzyć za organem odwoławczym należy, że zatwierdzony ww. decyzją projekt budowlany przewidywał lokalizację na terenie działki nr ewid. [...] miejsc parkingowych. Będący częścią projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją, projekt zagospodarowania terenu zakładał parking dla samochodów osobowych znajdujący się na wewnętrznym terenie objętym opracowaniem, jednakże w żadnym miejscu nie zawiera on informacji dotyczących ilości projektowanych miejsc postojowych, ich usytuowania i parametrów, w tym usytuowania względem nieruchomości sąsiednich, co jest bezspornym naruszeniem powyższych przepisów.

To niewątpliwe uchybienie wskazujące na wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być jednak, jak słusznie przyjął organ odwoławczy, zakwalifikowane jako naruszenie o charakterze rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a tylko takie stanowi przyczynę dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, bowiem jak zostało to wyżej podkreślone, ten nadzwyczajny tryb postępowania nie stanowi trzeciej, dodatkowej instancji administracyjnej, w której kontrolowane są wszelkie naruszenia przepisów prawa. Uchybienia projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji odnośnie braku precyzyjnego usytuowania parkingu, słusznie organ odwoławczy ocenił, jako niewywołujące skutków społeczno – gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa.

Przypomnieć należy, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10 - Lex nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołała negatywnych skutków społeczno-prawnych i gospodarczych, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Ten aspekt sprawy w ocenie Sądu został rozważony przez GINB.

Zarzuty skargi nie wykazały, aby badana decyzja dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa, a to w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i konkretnymi, wskazanymi zapisami planu miejscowego.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7, 8, 77 i 80, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie. Organ odwoławczy wprawdzie nie odniósł się do podnoszonej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (nie sygnalizowanej w odwołaniu) kwestii zanieczyszczenia ujęcia wody pitnej na działce nr ewid. [...], jednak naruszenie to nie było istotne i nie miało wpływu na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, że sporna inwestycja zaprojektowana i przedstawiona do zaakceptowania Staroście [...] nie dopuszczała powstania zanieczyszczeń wód powierzchniowych i podziemnych (pkt 1.6.5. opisu do projektu zagospodarowania terenu). Ewentualne nieprawidłowości w tym względzie mogące powstać po zrealizowaniu inwestycji, podlegają jednak kontroli organów nadzoru budowlanego i ochrony środowiska w wypadku gdy dochodzi do jego zanieczyszczenia. Stawianie zatem w tym zakresie zarzutów decyzji o pozwoleniu na budowę jest nieuprawnione.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji poza tym zasługuje na aprobatę, jest prawidłowe zarówno pod względem zachowania zasad procesowych jak i merytorycznej treści zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem organu, uzasadnioną interesem skarżących.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).