Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 256/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 7, art. 14, art. 16, art. 19
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ozimka z dnia [...], Nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. S., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ozimka z dnia [...], nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2009 r. A. S., powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), wystąpił do Burmistrza Ozimka o przesłanie na płycie CD lub DVD nagrania z sesji Rady Miejskiej w Ozimku, która odbyła się w dniu 30 marca 2009 r.

W wyniku rozpatrzeniu powyższego wniosku, Burmistrz Ozimka decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 K.p.a., odmówił udostępnienia informacji publicznej, podając, że nie dysponuje już wskazanym we wniosku nagraniem i wyjaśniając, że wszystkie nagrania po napisaniu protokołów i po ich zatwierdzeniu przez radnych są kasowane. Ponadto podkreślił, że przepisy nie zobowiązują do przechowywania nagrań z zapisami obrad Rady, a nagrywanie nie jest obligatoryjne, zostało zaś wprowadzone przez Radę wyłącznie w celu sporządzenia protokołu stanowiącego urzędowe potwierdzenie przebiegu obrad.

Decyzję tę zakwestionował A. S., wnosząc od niej odwołanie, w którym zarzucił sprzeczność jej rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, wywodząc, że w przypadku braku informacji publicznej brak jest podstaw prawnych do odmowy jej udzielenia poprzez wydanie decyzji administracyjnej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na wstępie na wynikające z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo obywateli do uzyskania informacji o działalności m.in. organów władzy publicznej, obejmujące dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku i obrazu. Dalej, powołując przepisy art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ podkreślił, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, w tym m.in. poprzez jej ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnienie na wniosek lub poprzez opublikowanie w miejscach ogólnodostępnych, poprzez zapewnienie możliwości wstępu na posiedzenia określonych ustawą organów i udostępnienie materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia. Po myśli art. 14 ust. 1 omawianej ustawy, udzielenie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Z istoty tych regulacji wynika, że organ może udostępnić informację, którą posiada. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że statut określa zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich, w tym protokołów posiedzeń organów i komisji rady gminy, a stosownie do zapisów § 35 Regulaminu Rady Miejskiej w Ozimku, stanowiącego załącznik nr 8 do Statutu Gminy Ozimek, z każdej sesji Rady sporządza się protokół, który stanowi urzędowe potwierdzenie przebiegu obrad i który jest zatwierdzany na kolejnej sesji. Natomiast w myśl § 1 załącznika nr 6 do Statutu Gminy, określającego zasady dostępu i korzystania przez obywateli z wykonywania przez organy Gminy zadań publicznych, za udostępnienie protokołów posiedzeń Rady odpowiada burmistrz. Ponadto Kolegium wywiodło, że objęty żądaniem protokół z sesji Rady dostępny jest w Biuletynie Informacji Publicznej, natomiast Statut nie przewiduje nagrywania obrad Rady Miejskiej za pomocą urządzeń służących do rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym w okolicznościach niniejszej sprawy nagranie z posiedzenia Rady z 30 marca 2009 r. zostało sporządzone i pomocniczo wykorzystane przy tworzeniu protokołu sesji. Rejestracja posiedzenia wynikała jednak z przyjętej praktyki, a nie z obowiązku nałożonego przepisami prawa. Kolegium wskazało też na wyrok tut. Sądu z dnia 12 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 216/09, w którym wyrażono pogląd o obowiązku udostępnienia nagrania z sesji rady, jeśli zostało ono faktycznie sporządzone, po czym stwierdziło, że Burmistrz Ozimka jest obowiązany do udostępnienia informacji o przebiegu sesji Rady, w tym informacji zawartych w nagraniu sporządzonym z tego posiedzenia, jeśli je posiada. Zdaniem Kolegium, skoro przedmiotowe nagranie nie zostało zachowane, to odmowa udostępnienia żądanego nagrania była uzasadniona, gdyż organ pierwszej instancji nie mógł udostępnić informacji w sposób i w formie wskazanej przez wnioskodawcę, bowiem decydujące znaczenie w tej mierze ma stan faktyczny istniejący w dacie orzekania. Poza tym Kolegium stwierdziło, że prawidłową formą załatwienia sprawy było podjęcie decyzji, gdyż informacja o przebiegu posiedzenia Rady jest informacją publiczną, zatem zastosowanie znajduje art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazujący wyraźnie, że odmowa udostępnienia takiej informacji, niezależnie od jej powodów, następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie.

We wniesionej skardze A. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że skasowane nagranie stanowi informację publiczną. Wywiódł, że w świetle art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej skasowane nagranie nie spełnia wymagań definicji informacji publicznej i nie jest taką informacją, gdyż nie zawiera żadnej informacji, a tym bardziej informacji o sprawach publicznych. Podał, że w dniu złożenia wniosku Burmistrz nie posiadał żądanego nagrania, gdyż wcześniej zostało ono skasowane, w związku z czym nie było podstaw prawnych do odmowy udzielenia takiej informacji w formie określonej w ustawie, czyli poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Powołując się na wcześniej prezentowane w decyzji z dnia [...] stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wskazał, że w razie gdy informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, taka sprawa winna zostać załatwiona w drodze pisma zawierającego stanowisko organu. Zaznaczył, że Burmistrz Ozimka skorygował swe stanowisko w przypadku braku informacji żądanej wnioskiem z dnia 27 stycznia 2010 r., gdyż nie dysponując wnioskowanymi nagraniami z roku 2007, poinformował skarżącego o niemożliwości ich udostępnienia w drodze pisma z dnia 8 lutego 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosło, że o publicznym charakterze informacji nie decyduje forma nośnika, na którym informacja się znajduje czy też ma być udostępniona.

W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić, jednak z innych przyczyn niż w niej wywiedzione.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Ostatnio poczyniona uwaga jest konieczna zważywszy, że przez skarżącego podniesione zostały także zarzuty niedotyczące przedmiotu oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, a zmierzające do wykazania różnic - na tle różnych postępowań - w stosowaniu przez organy administracji obu instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej ustawą, w szczególności dotyczących trybu załatwiania spraw. Ze wskazanych wyżej względów zarzuty te pozostawały poza sferą sądowej oceny legalności wydanych w sprawie decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 15 grudnia 2009 r., poprzez doręczenie kopii nagrania przebiegu sesji Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 30 marca 2009 r.

Przeprowadzona według wskazanych na wstępie kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, objętej oceną Sądu z mocy art. 135 P.p.s.a., wykazała, że wydane zostały z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co uzasadniało ich uchylenie..

Punktem wyjścia rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiego przekonania jest stwierdzenie, że podstawę prawną podjętych w sprawie aktów stanowił przepis art. 16 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przywołany przepis przewiduje decyzyjny sposób zakończenia procedury udostępnienia informacji publicznej w dwóch przypadkach, tj. gdy następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej lub gdy następuje umorzenie postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 ustawy. Podkreślić również trzeba, że w obu wskazanych przypadkach dochodzi do wydania decyzji, o ile żądanie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. W tym zakresie podzielić należy stanowisko organów orzekających w sprawie, że nagranie obrad sesji rady gminy (w przedmiotowej sprawie - Rady Miejskiej w Ozimku), dokumentujące przebieg posiedzenia organu władzy publicznej pochodzącego z wyborów powszechnych, dotyczyło informacji posiadającej wszelkie cechy informacji publicznej. W tym miejscu zgodzić należy się ze stanowiskiem, wyrażonym w wyroku tut. Sądu z dnia 12 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 216/09, wskazanym przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, a wydanym w innej sprawie zainicjowanej przez skarżącego, że w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, a więc także organów gmin. W tym kontekście, wobec wyraźnej kwalifikacji informacji do kręgu informacji publicznej z uwagi na jej przedmiot, nie jest trafna argumentacja skargi, zmierzająca w istocie do udowodnienia tezy przeciwnej, a opierająca się na twierdzeniu, że skasowane nagranie nie jest informacją publiczną, gdyż jej nie zawiera. Podstawą tego twierdzenia jest całkowicie nieuprawnione utożsamienie pojęcia informacji z jego źródłem. Z tego względu na aprobatę zasługuje stanowisko organu, zawarte w odpowiedzi na skargę, że o charakterze informacji nie decyduje forma nośnika, na którym się ona znajduje. Niewątpliwie, informacją publiczną w niniejszej sprawie jest informacja o przebiegu posiedzenia Rady Miejskiej w Ozimku w dniu 30 marca 2009 r. i bez znaczenia dla tej oceny pozostaje metoda, jaką zastosowano dla jego utrwalenia. Przepis art. 7 ustawy określa sposoby realizacji prawa dostępu do informacji publicznej, wskazując m.in. na możliwość wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i na udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia (ust. 1 pkt 3). Na tle tej regulacji, w powołanym wyżej wyroku tut. Sądu zasadnie wywiedziono, że przewidziane ustawą prawo "dostępu" oznacza obowiązek udostępnienia wszelkich materiałów dokumentujących sesje rady gminy, w tym nagrań CD bądź DVD, o ile także w ten sposób utrwala się przebieg posiedzenia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że obrady sesji Rady Miejskiej w Ozimku w dniu 30 marca 2009 r. były nagrywane, zatem - co do zasady - żądane nagranie winno podlegać udostępnieniu, z tym jednak zastrzeżeniem, że o faktycznej możliwości realizacji tego obowiązku decyduje ostatecznie to, czy zobowiązany organ dysponuje jeszcze nagraniem, czy też - tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - nastąpiło jego skasowanie. W tym miejscu odnotować przyjdzie, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane są poglądy, wedle których realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje przez dostęp do protokołów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 1153/05 oraz wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 852/09, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). We wskazanym ostatnio wyroku, dokonując wykładni art. 19 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadę sporządzenie i udostępnienie protokołu z przebiegu obrad organu kolegialnego pochodzącego z powszechnych wyborów, wskazując jednocześnie, że materiały audiowizualne lub teleinformatyczne powinny być udostępnione "o ile nie został sporządzony protokół i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady". W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, z literalnego brzmienia art. 19 ustawy, stanowiącego, że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady, należy wyprowadzić zasadę, wedle której organy kolegialne sporządzają z przebiegu obrad protokół lub stenogram, które należy udostępnić na żądnie uprawnionego podmiotu. Z tego punktu widzenia protokoły bądź stenogramy stanowią podstawowe źródło informacji o obradach, a z obowiązku ich sporządzenia i udostępnienia organ jest zwolniony, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Z treści analizowanego przepisu nie sposób jednak wywieść normy zakazującej udostępnienia materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych w sytuacji sporządzenia protokołu z obrad (podobnie: wyrok WSA w Opolu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 333/09, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 554925). Przeczy temu wykładnia logiczna i językowa przedmiotowego przepisu. Takiego zakazu nie można także doszukać się w innych przepisach ustawy, a pamiętać należy, że konstytucyjne prawo do informacji o sprawach publicznych jest zasadą, natomiast wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opubl. LEX nr 144641). Zdaniem składu orzekającego, przepis art. 19 ustawy powinno się wykładać z uwzględnieniem art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, przyznającym uprawnienie do dostępu do dokumentów oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i wskazującym na możliwość rejestracji dźwięku lub obrazu. Te konstytucyjne gwarancje, dotyczące dostępu do informacji publicznej w omawianym zakresie, konkretyzuje przywołany już wcześniej art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, który wprost stanowi o prawie zapoznania się z materiałami dokumentującymi posiedzenia organów kolegialnych, w tym audiowizualnymi i teleinformatycznymi, i nie wynika z niego, aby dostęp do tych materiałów podlegał ograniczeniom innym niż wynikające z wyraźnych uregulowań ustawowych, a w szczególności, aby zależał od faktu dysponowania protokołem obrad. Zaznaczyć dodatkowo trzeba, że to wnioskodawca określa pożądane przez siebie źródło informacji publicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej we wskazanej formie może nastąpić jedynie w prawem przewidzianych przypadkach. Regułą jest także możliwie najpełniejszy dostęp do informacji publicznej, zaś materiały audiowizualne lub teleinformatyczne, które rejestrują obrady, stanowią o dochowaniu tejże reguły, gdyż niewątpliwie najwierniej dokumentują przebieg tych obrad. W świetle tej argumentacji skonkludować przyjdzie, że sformułowanie zawarte w art. 19 ustawy nie posiada wcale tak jednoznacznego wydźwięku, jaki wywiedziony został w wyrokach WSA w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2006 r. i NSA z dnia 24 listopada 2009 r., że realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje tylko przez dostęp do protokołów, i że sam fakt istnienia takiego protokołu wyklucza uprawnienie do zapoznania się z innymi materiałami rejestrującymi przebieg posiedzenia.

Wracając do głównego nurtu rozważań podkreślić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie ma przepis art. 14 ust. 1 ustawy, wedle którego udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z regulacji tej wynika m.in., że to właśnie osoba wnioskująca określa, w jaki sposób i w jakiej formie chce się zapoznać z informacją publiczną. Z kolei, zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Dopełnieniem przytoczonych unormowań w ujęciu procesowym jest art. 16 ust. 1 ustawy, który określa wymóg decyzyjnej formy negatywnego załatwienia wniosku.

W ocenie Sądu, rozwiązania prawne przyjęte w art. 14 ust. 2 ustawy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ pierwszej instancji posiada żądaną informację publiczną, jednak nie jest możliwe jej udostępnienie w takiej formie, jaka została określona we wniosku. A. S. domagał się wszak wydania kopii nagrania obrad sesji Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 29 czerwca 2009 r., utrwalonej na płycie CD lub DVD, podczas gdy przebieg posiedzenia Rady dokumentuje jedynie protokół, zaś zapis dźwiękowy obrad tejże sesji, wykorzystany pomocniczo przy sporządzaniu protokołu, został skasowany z uwagi na brak obowiązku jego sporządzania i przechowywania. W tym stanie faktycznym, stosownie do nakazów płynących z art. 14 ust. 2 ustawy, organ winien powiadomić skarżącego o przyczynach braku możliwości realizacji jego żądania oraz wskazać sposób w jaki informacja publiczna może być niezwłocznie udostępniona, tj. poprzez wgląd do protokołu zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej. Dopiero brak reakcji skarżącego na powiadomienie w zakreślonym, 14-dniowym terminie, upoważniłby organ do podjęcia decyzji, jednak winna być to decyzja o umorzeniu postępowania, a nie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem z nadesłanych akt administracyjnych nie wynika, aby Burmistrz Ozimka zastosował tryb przewidziany w powyższym przepisie, gdyż po stwierdzeniu przeszkody w udostępnieniu informacji publicznej w formie podanej we wniosku nie poinformował A. S. o braku nagrania, które pozwoliłoby na przeniesienie tej informacji na wskazany przez niego nośnik. Nie pouczył również wnioskodawcy, w jakiej formie informacja publiczna może zostać niezwłocznie udostępniona. Opisanych wadliwości postępowania, polegających na braku dokonania opisanych czynności, nie dostrzegł też organ odwoławczy, który - podobnie, jak organ pierwszej instancji – całkowicie pominął omawiany przepis art. 14 ust. 2 ustawy, przyjmując w sposób nieuprawniony, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do podjęcia decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Zdaniem składu orzekającego, wskazane wyżej niedochowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy świadczy o naruszeniu tego przepisu, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trudno obecnie spekulować, jak zachowałby się skarżący, jeśli zostałby prawidłowo poinformowany o zaistniałej sytuacji, tj. o nieistnieniu nagrania z obrad Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 30 marca 2009 r. Nie można wykluczyć, że odstąpiłby od żądania zawartego we wniosku, poprzestając na zapoznaniu się z protokołem obrad.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 oparto o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast orzeczenie w punkcie 3, o kosztach postępowania, uzasadnia przepis art. 200 tej ustawy.

Konsekwencją niniejszego kasacyjnego rozstrzygnięcia Sądu jest obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego przez organ pierwszej instancji, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a.