Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 282/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Policji w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Komendy Rejonowej Policji W., nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nakładającą na P.U.H.P. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona, skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] ([...] tysięcy) złotych.

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej [...] listopada 2006 r. w W. fakt wykonywania transportu drogowego, z naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe i używania taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczonymi na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którego kierującym był Pan P. B. Przedmiotowa kontrola została udokumentowana protokółem kontroli nr [...] z [...] listopada 2006 r. oraz sporządzoną dokumentacją fotograficzną i kserograficzną.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia był przepis art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm. dalej – u.t.d.) oraz l.p. 2.9 załącznika do ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości decyzji nakładającej karę. Podniósł, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, przy czym niektóre z wad decyzji wypełniają przesłanki, o których mowa w art. 156 k.p.a. W jego ocenie fakt, iż w sprawie zgodności z konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym została złożona skarga do Trybunału Konstytucyjnego, winien skutkować zawieszeniem postępowania administracyjnego, gdyż podstawą nałożenia kary na stronę jest przepis zaskarżony do Trybunału. Decyzja jest także obarczona wadą nieprawidłowego doręczenia. Decyzja I instancji była bowiem doręczona stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Pełnomocnik strony zarzucił także naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż w jego ocenie zakazy określone w tym przepisie nie dotyczą przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Podniósł nadto, iż zmiana przedmiotowego przepisu nastąpiła na mocy nowelizacji ustawy u.t.d. z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1497), z naruszeniem zasady lex retro non agit. Wprowadzone zmiany nie mogą bowiem kształtować uprawnień uprzednio określonych, ukształtowanych w wydanych licencjach. Wskazał na niezgodne z zasadami rzetelnej legislacji oraz zasadami techniki legislacyjnej sformułowania zawarte w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d.

Podkreślił, iż norma zawarta w ww. przepisie jest sprzeczna zarówno z zakazem ograniczania podaży usług transportowych oraz narzucania nierównych warunków świadczenia równoważnych usług transportowych wynikającym z Rozporządzenia Rady Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej – Dz. Urz. Wspólnot Europejskich 175/1, jak i z Konstytucją – w szczególności art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzone z niej bardziej szczegółowe zasady legislacji i ochrony interesów w toku oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej) oraz przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Nadto pełnomocnik zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie. Według prezentowanego w odwołaniu poglądu – organ błędnie przyjął, że na pojeździe samochodu umieszczono nazwę przedsiębiorcy i telefon. Umieszczony napis: "E." nie jest nazwą przedsiębiorcy, lecz nazwą własną radia taxi, która jest częścią przedsiębiorstwa.

Decyzja I instancji została, zdaniem pełnomocnika skarżącej, "wydana na rzecz osoby nie będącej stroną postępowania co wypełnia przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 4".

Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 4 u.t.d. przedsiębiorca posiadający licencję na krajowy przewóz osób może powierzyć wykonywanie przewozu osobom trzecim wykonującym przewozy we własnym imieniu ale na rzecz licencjobiorcy. W przedmiotowej sprawie E. Sp. z o.o. zawarła stosowną umowę cywilno-prawną na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przejazdy we własnym imieniu, ale na rzecz E. Sp. z o.o.

Równocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 a także 80 k.p.a.

Komendant Policji nie podzielił argumentacji pełnomocnika strony, utrzymując w mocy decyzję I instancji. Ustosunkowując się w uzasadnieniu decyzji II instancji do podniesionych zarzutów, wskazał, iż do wydania decyzji doszło po zgromadzeniu "niepodważalnych materiałów dowodowych". Wyjaśniono w sprawie – zdaniem organu – wszelkie okoliczności niezbędne dla jej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji Komendant Policji podkreślił, iż została ona doręczona prawidłowo – na adres pełnomocnika strony.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji uznał, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że w pojeździe nie będącym taksówką osobową umieszczony jest taksometr. Fakt ten potwierdza zgromadzona w aktach dokumentacja zdjęciowa, wykonana podczas kontroli drogowej.

Ponadto, organ II instancji stwierdził, że firma "E." jest firmą pod którą działa spółka z o.o., a więc niewątpliwie służy do jej identyfikacji jednocześnie oznaczając tę, a nie inną spółkę. Natomiast numer telefonu [...], znajdujący się na kontrolowanym pojeździe, należy do spółki "E." co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy paragon fiskalny którego kopia znajduje się w aktach sprawy i na którym widnieje identyczny numer telefonu [...].

Umieszczanie numeru telefonu przedsiębiorcy pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym.

Z dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w dniu kontroli i znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie również wynika, że na dachu pojazdu został umieszczony podświetlany baner reklamowy, co pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym.

Komendant Policji, po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie, uznał, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, kto winien być stroną niniejszego postępowania. W powyższej sytuacji P.U.H.P. E. Sp. z o.o. wykonywało transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, związanym z kierującym tylko umową o współpracy, o której mowa w odwołaniu. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem było przedsiębiorstwo P.U.H.P. E. Sp. z o.o., które wykonywało odpłatnie przewóz osób i ewidencjonowało przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe.

Najistotniejszym dowodem wskazującym stronę niniejszego postępowania jako podmiotu wykonującego transport osób we własnym imieniu jest wydruk z urządzenia rejestrującego – paragon fiskalny z dnia kontroli, tj. [...] listopada 2000 r. na którym widnieją dane strony: "P.U.H.P. E. Sp. z o.o. [...] W. ul. [...], tel. [...]".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik "E." Sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 z późn. zm.)

2. naruszenie przepisów postępowania art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Podniósł, iż organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Wyjaśnił, iż oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy, które brzmi: "P.U.H.P. E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" – takiego zaś oznaczenia na pojeździe nie było.

Nadto podkreślił, iż zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. nie dotyczą przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Przeciwna interpretacja prowadzi do pogwałcenia zasad wolności i konkurencji przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne na podstawie posiadanych licencji. Brak stosownego okresu dostosowawczego w przepisach przejściowych do nowelizacji ustawy u.t.d. z dnia 29 lipca 2005 r. narusza "interesy w toku" przedsiębiorcy, zaś stosowanie tej nowelizacji do podmiotów posiadających już przed jej wejściem w życie licencje przewozowe jest natomiast sprzeczne z zasadą lex retro non agit.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i 77 i 107 k.p.a. podkreślił, iż organ I instancji nie dochował wymogów działania na podstawie przepisów prawa, czym naruszył dodatkowo ogólną zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.).

Wskazał, iż organ wymierzając karę nie wyszczególnił za co i w jakiej wysokości kara jest nakładana, orzekając wyłącznie o karze łącznej; nadto w jego ocenie zarówno organ I instancji jak organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wydając decyzje oparł się wyłącznie na protokole przeprowadzonej przez funkcjonariuszy kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez stronę w toku postępowania.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organ I instancji nie zapewnił czynnego udziału strony, co dyskwalifikuje tę decyzję jako wydaną zgodnie z przepisami k.p.a. Strona w złożonych organowi obszernych wyjaśnieniach dokonała szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz wyjaśniła, że naruszenie prawa nie ma miejsca z uwagi na wyjątkową niedookreśloność zakazów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji o nałożeniu kar pieniężnych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik skarżącej złożył w dniu [...] września 2008 r. pismo procesowe, w którym sformułował dodatkowo zarzut nieważności decyzji Komendanta Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji polegające na:

1. wydaniu i utrzymaniu w mocy decyzji skierowanej do podmiotu nie będącego stroną ;

2. wydaniu decyzji i utrzymaniu jej w mocy w przedmiocie nałożenia kary nieznanej ustawie;

3. utrzymaniu w mocy decyzji wydanej bez podstawy prawnej;

4. utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji nieznanego ustawie.

Ad 1. Pełnomocnik wyraził pogląd, iż stroną postępowania (adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej) winna być osoba kierująca pojazdem, a nie skarżący. W niniejszej sprawie kierowca P. B. był jedynie związany z firmą skarżącego umową współpracy, prowadząc własną działalność gospodarczą.

Ad 2. Zdaniem pełnomocnika kara została nałożona bez podstawy prawnej, gdyż w osnowie decyzji I instancji "nakłada się karę pieniężną w kwocie [...] zł", zaś kary jednostkowe (po [...] zł za każde z naruszeń przewidzianych w art. 92 ust. 2 u.t.d.) zostały podane w treści uzasadnienia tej decyzji.

Ad 3. Zdaniem pełnomocnika – z literalnego brzmienia art. 92 ust. 2 u.t.d. wynika, iż karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej. W niniejszej sprawie – z kontroli został sporządzony protokół, natomiast decyzja została wydana w terminie późniejszym. Oznacza to nałożenie kary bez "ustawowego upoważnienia", a zatem bez podstawy prawnej.

Ad 4. Pełnomocnik skarżącej przywołał treść przepisu art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który stanowi, iż "w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji (...) organem właściwym (...) na obszarze m.st. Warszawy jest komendant rejonowy Policji", gdy tymczasem decyzję I instancji wydał w niniejszej sprawie Komendant Komendy Rejonowej Policji W., a zatem – zdaniem pełnomocnika – organ nieznany ustawie.

Powyższe zarzuty winny – zdaniem pełnomocnika skarżącego – skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P.U.H.P. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Policji nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] .oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Komendy Rejonowej Policji W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych unormowaniach wspólnotowych regulujących wykonywanie transportu drogowego, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu - nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości [...] - złotych organy Policji obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] listopada 2006 r. strona skarżącą wykonywała transport drogowy pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w l.p. 2.9. załącznika z dnia 29 lipca 2005 r. do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu organy administracyjne w sposób właściwy zastosowały przepisy prawa materialnego regulujące przedmiotową materię. Zarzuty podniesione przez stronę w skierowanej do sądu skardze uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...] września 2008 r. są bezzasadne i nie znajdują oparcia w obowiązującym w dacie rozstrzygnięcia przez organ administracji stanie prawnym.

Zarzut sprowadzający się do błędnej wykładni zakazów ustawowych zawartych w przepisie art. 18 ust 5, penalizowanych na mocy art. 92 ust. 1 i 4 oraz l. p. 2.9. załącznika z dnia 29 lipca 2005 r. do ustawy o transporcie drogowym, polegający na uznaniu za bezpodstawne odniesienie tej regulacji do przewoźnika posiadającego ważną licencję przewozową jest nietrafny z tej przyczyny, że wykładnia wyżej powołanych norm prawa w sposób proponowany przez pełnomocnika skarżącego prowadziłaby do rezultatów sprzecznych z podstawowymi zasadami podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. Zakazy, o których mowa w wyżej powołanych przepisach, dotyczą wszelkich podmiotów wykonujących krajowy przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Nie dotyczą wyłącznie przedsiębiorców posiadających licencję zezwalającą na wykonywanie transportu drogowego taksówką – udzieloną na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. Skarżącemu przysługują natomiast uprawnienia wynikające z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej na podstawie art. 12 ust 1 u.t.d. Treść art. 18 ust. 5 u.t.d. precyzyjnie określa krąg adresatów, których dotyczy, jak również enumeratywnie wymienia te czynności, których realizacja jest zabroniona (umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczanie na dachu lamp oraz innych urządzeń technicznych). Wysokość nakładanych kar za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Na tle powyższego unormowania nie budzi wątpliwości, iż jego celem jest eliminacja zjawiska niepożądanego, jakim jest posługiwanie się przez przedsiębiorców nie posiadających licencji zezwalającej na wykonywanie transportu drogowego taksówką elementami o charakterystycznych cechach zewnętrznych, zarezerwowanymi dla działalności tego właśnie rodzaju. Należy mieć na względzie fakt, iż dla uzyskania omawianej licencji wymogi ustawowe są znacznie wyższe, aniżeli dla uzyskania licencji przewozowej. Obejmują one m. in. wymóg niekaralności, jak też ukończenia szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką potwierdzonego zdanym egzaminem.

Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy-przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6a ustawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt: VI SA/Wa 315/07 LEX nr 342125).

W rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż kierowca P. B., wykonując własną działalność gospodarczą jedynie na podstawie zawartej ze skarżącą umowy o współpracę – czynił to na własną odpowiedzialność, poza kontrolą przedsiębiorcy, co miałoby uzasadniać nałożenie kary na niego osobiście. Paragon fiskalny pozyskany w dniu kontroli, t.j. [...] listopada 2005 r. znajdujący się w aktach sprawy (k. 4) stanowi wystarczający dowód, iż kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącego. Zapłata za usługi następowała bowiem na rzecz podmiotu wymienionego jako jej dostawca: P.U.H.P. E. Sp. z o.o. Prawidłowo w tej sytuacji organ uznał, iż podmiotem podlegającym karze jest przedsiębiorca.

Nie można podzielić argumentów skarżącego dotyczących naruszenia fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji (art. 2, 20 i 22 Konstytucji RP oraz przepisami ("ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również zakazem ograniczania podaży usług transportowych wynikającym z Rozporządzenia Rady Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r.). Wyżej wymienione akty prawne stanowią ogólne zasady obowiązujące w ramach szeroko rozumianej działalności gospodarczej, jednak mogą one podlegać ograniczeniom, uzasadnionym ważnym interesem publicznym art. 22 Konstytucji RP. Interes publiczny wymaga dbałości ze strony organów państwa o to, aby określona – licencjonowana działalność gospodarcza wykonywana była faktycznie przez podmioty spełniające kryteria określone ustawowo dla działalności danego rodzaju. W przypadku niniejszej sprawy licencja udzielana na przewozy taksówką wymaga spełnienia kryteriów podwyższonych w stosunku do pozostałych licencji przewozowych. Używanie zewnętrznych elementów charakterystycznych dla taksówek przez podmioty nieposiadające wymaganej dla tego rodzaju działalności licencji byłoby mylące w odbiorze potencjalnych pasażerów i z tego względu zostało zakazane przepisami będącymi podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Zdaniem Sądu wystarczające do przyjęcia, iż nastąpiło naruszenie powyższego zakazu sankcjonowanego w l.p. 2.9.2. załącznika do u.t.d. jest ustalenie, iż umieszczony na pojeździe napis zawiera bądź adres, bądź telefon przedsiębiorcy. Wskazuje na to użycie łącznika "lub" w redakcji tego przepisu (alternatywa rozłączna). Nie jest zatem konieczne ustalenie spełnienia obu przesłanek równocześnie. W niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że numery telefonów umieszczone na pojeździe należały do skarżącego, gdyż wskazuje na to treść dokumentu – paragonu fiskalnego znajdującego się w aktach administracyjnych. Numer telefonu: [...] widnieje zarówno na skontrolowanym pojeździe, ja i na przedmiotowym dokumencie. Powyższe ustalenie jest wystarczające do nałożenia kary z tytułu wymienionego naruszenia. Niezależnie od powyższego należy na marginesie zauważyć, że organ prawidłowo ustalił, że nazwa "E." jest firmą, pod którą działa skarżący i służy do identyfikacji tej firmy, nie jest natomiast nazwą własną kontrolowanego pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącego.

Nie można podzielić również zarzutu dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej, poprzez nałożenie kary w wysokości [...] złotych w jej osnowie, zaś wyszczególnienie kar za poszczególne naruszenia w ramach uzasadnienia. Z uwagi na penalizacyjny charakter omawianych norm prawnych zasadnicze znaczenie ma określoność naruszeń oraz sankcji karnych mających zastosowanie w konkretnym przypadku. Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do u.t.d. Należy przy tym wskazać, iż przepis art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. posługuje się pojęciem "suma kar", organizując kwotowo kary wymierzone podczas jednej kontroli drogowej do [...] zł. jest to zatem pojęcie ustawowe. Prawidłowe w ocenie Sadu jest nałożenia w części dyspozycyjnej decyzji "sumy kar", przy szczegółowym wyodrębnieniu kar za poszczególne naruszenia w uzasadnieniu.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, uchybienia nie stanowi również okoliczność, iż decyzja I instancji została wydana przez organ określony w jej nagłówku jako "Komendant Komendy Rejonowej Policji W.", co miało stać w sprzeczności z art. 6a Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który w ust. 1 stanowi: "1. W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy - komendant rejonowy Policji.". Należy jednakże zauważyć, iż decyzja została podpisana przez "Komendanta Rejonowego Policji KRP W.", a zatem organ wymieniony we wskazanej normie kompetencyjnej. Drobna modyfikacja nazwy tego organu w nagłówku decyzji nie ma wpływu nie stanowi podstawy stwierdzenia jej nieważności.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.