Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3238/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 6 ust. 1; art. 12 ust. 3; art. 16
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
article: art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 125
law: Ustawa z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] lipca 2021 r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 104 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 60 ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), art. 5 ust. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 57 ust. 1 lit. a) i f) oraz art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE RODO (Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021):

- udzielił upomnienia Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...], w związku z nieuprawnionym udostępnieniem danych osobowych D. T., które nastąpiło wskutek przesłania korespondencji zawierającej jego dane osobowe na adres osoby nieuprawnionej w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] grudnia 2019 r.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ nadmienił, iż do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga D. T. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w [...].

W treści skargi podniesiono, że przesyłką nadaną w placówce pocztowej w [...].[...] bez liczby dziennika, Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] przesłała zawiadomienie o zmianie wysokości opłat na adres inny niż adres zamieszkania skarżącego. Stwierdził, że nie wyrażał zgody w formie oświadczenia, które pozwalałoby administratorowi danych na przetwarzanie jego danych osobowych w tym danych wrażliwych takich jak: imię i nazwisko, adres lokalu, wysokość opłat związanych z eksploatacją i funduszem remontowym. Podkreślił, że jego dane osobowe, w tym dane wrażliwe zostały przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej [...] ujawnione poprzez przesłanie dokumentów osobie nieuprawnionej. Podkreślił, że administrator danych nie posiada zgody skarżącego na przesyłanie wszelkiej korespondencji na podany w zawiadomieniu o zmianie wysokości opłat adres korespondencyjny R. Z. ul. [...]. Nadmienił, że sytuacja taka powtórzyła się również w grudniu 2018 r. (datownik [...] grudnia 2018 r.). Podniósł, iż przetwarzanie jego danych osobowych jest niezgodne z prawem. W roku 2015 administrator danych otrzymał upoważnienie od skarżącego do odbioru wszelkich pism i dokumentów zarówno Zarządu jak i Rady Nadzorczej kierowanych do skarżącego na okres od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r.

Skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wniósł o nakazanie administratorowi danych osobowych dostosowanie operacji przetwarzania danych do przepisów RODO oraz: nakazanie sprostowania i ograniczenia przetwarzania danych osobowych. Wskazał, iż jedynym adresem korespondencyjnym jest ten uwidoczniony w rejestrze członków Spółdzielni Mieszkaniowej [...], tj. ul: [...]. Jedynie na ten adres winna być przekazywana wszelka korespondencja wychodząca od administratora.

W kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżący podniósł, że składa kolejną skargę na niezgodne z przepisami przetwarzanie jego danych osobowych przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...]. Podniósł, że jego dane osobowe, w tym dane wrażliwe dotyczące wysokości opłat zostały przez administratora tych danych ujawnione poprzez przesyłanie różnych dokumentów osobie nieuprawnionej. Administrator danych osobowych nie posiada jego zgody na przesyłanie wszelkiej korespondencji na podany w zawiadomieniu o zmianie wysokości opłat adres korespondencyjny: Z. R. ul. [...]. Stwierdził, że w roku 2015 - z powodu trudnej sytuacji rodzinnej związanej ze stanem zdrowia - administrator danych otrzymał upoważnienie na przesyłanie wszelkiej korespondencji na okres od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. na adres: Z. R. ul. [...].

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że w wyjaśnieniach z dnia [...] kwietnia 2019 r. Spółdzielnia wskazała, że po [...] grudnia 2015 r. przekazywała korespondencję do D. T., z uwagi na jego częste pobyty w szpitalu, na adres wskazany przez skarżącego lub wręcz na ręce wskazanej przez niego osoby, w oparciu o jego ustne wyrażenie takiej woli w sposób dostateczny w rozumieniu art. 60 i art. 65 Kodeksu cywilnego oraz zasady współżycia społecznego i utrwalone zwyczaje. Forma pisemna tych uzgodnień czynionych z administracją Spółdzielni nie była wówczas możliwa z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Po wyglądzie i zachowaniu skarżącego widoczne było, że jest osobą cierpiącą. Czasami podczas pobytu w siedzibie Spółdzielni dochodziło do omdleń D. T. i konieczności udzielenia mu pomocy. Spółdzielnia nie miała jednak podstaw do stwierdzenia wadliwości takich oświadczeń w rozumieniu art. 82 Kodeksu cywilnego. Spółdzielnia przyjęła ostatnie dyspozycje skarżącego co do sposobu doręczania korespondencji. Osobą wskazaną była R. Z. i jej adres zamieszkania, tj. [...]. W dniu [...] lutego 2015 r. D. T. złożył pismo z dnia [...] lutego 2015 r. oznaczone przy wpływie nr [...] upoważniające R. Z. do odbioru korespondencji skarżącego. Upoważnił nim R. Z. do odbioru wszelkich pism i dokumentów kierowanych do skarżącego zarówno przez Zarząd, jak i Radę Nadzorczą Spółdzielni. Spółdzielnia przy piśmie z dnia [...] marca 2015 r. poinformowała stronę, że treść upoważnienia budzi jej wątpliwości co do rodzaju dokumentów i pism, którego ma dotyczyć. W dniu [...] marca 2015 r. wpłynęło pismo D. T., objaśniające treść udzielonego R. Z. upoważnienia. Skarżący oświadczył, że upoważnienie dotyczy wszelkiej możliwej korespondencji. Wskazał, że upoważniona do odbioru wszelkich pism i dokumentów do niego adresowanych R. Z. może je odbierać nawet w sprawach dotyczących jego zadłużenia (pismo z dnia [...] marca 2015 r.). Przy złożeniu drugiego oświadczenia D. T. nie określił daty końcowej wspomnianej korespondencji, którą Spółdzielnia miała wysyłać do osoby upoważnionej. Od tamtej pory D. T. nie żądał usunięcia nieprawidłowości, o których napisał w skardze do PUODO. Nie kwestionował sposobu kierowania korespondencji do niego na adres zamieszkania R. Z.. Brak reakcji skarżącego na przesyłaną do niego korespondencję na adres R. Z. potwierdził, w ocenie Spółdzielni, iż skarżący akceptował podjęte ustnie w tym zakresie ustalenia i przesyłanie korespondencji na adres, pod którym zamieszkuje R. Z. Zdaniem Spółdzielni w przeciwnym przypadku reakcja skarżącego powinna nastąpić znacznie wcześniej. D. T. bardzo często występował w korespondencji do Spółdzielni razem w jednym piśmie z R. Z.. Powyższe, w ocenie Spółdzielni, świadczy o wzajemnym, wspólnym akceptowaniu i udostępnianiu swoich danych osobowych.

Przy piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżący przedłożył korespondencję Spółdzielni zawierającą Książeczkę opłat nadaną w dniu [...] grudnia 2019 r., która została przesłana do skarżącego na adres: ul. [...],[...].

W wyjaśnieniach z dnia [...] marca 2020 r. Spółdzielnia wskazała, że z kopii koperty dołączonej przez D. T. do skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2019 r. wynika wprost, poza wszelką wątpliwość, iż korespondencja została wysłana nie w standardowej kopercie z okienkiem adresowym, lecz w zwykłej kopercie zaadresowanej na nazwisko D. T. na adres [...]. Spółdzielnia tę korespondencję wysłaną na ww. adres, adresowała na D. T. Korespondencja wysłana celowo w odrębnie zaadresowanej kopercie nie była skierowana do R. Z. Nie mogła ona zatem być dysponentką zawartej w kopercie, przeznaczonej dla D. T., korespondencji. Poczta zgodnie z treścią przepisu art. 37 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe w takich przypadkach nie ma podstawy do wydania przesyłki. W przypadku przekazania listu do skrzynki pocztowej listy takie powinny być zwracane z adnotacją, iż taki adresat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe przesyłka pocztowa niewłaściwie doręczona do oddawczej skrzynki pocztowej z powodu mylnego adresu może być zwrócona operatorowi pocztowemu poprzez m.in. wrzucenie przesyłki do skrzynki na zwroty. R. Z. nie zastosowała się do tych dyspozycji zawartych w przepisach prawa, chyba że posiadała upoważnienie D. T. do dostępu do treści kierowanej do niego korespondencji, co wyłącza podstawy skargi.

Spółdzielnia nie otrzymała pisemnego upoważnienia do przesyłania korespondencji na kwestionowany adres. Podstawą faktyczną i prawną do przesyłania tam korespondencji były dyspozycje ustne D. T., które w oparciu o art. 60 i art. 65 Kodeksu cywilnego musiała zrealizować Spółdzielnia. Zwłaszcza w sytuacji gdy skarżący odmówił Spółdzielni składania wniosków w formie pisemnej. Spółdzielnia przesyła korespondencję i przetwarza jego dane osobowe w celu wykonania zadań dotyczących zarządzania nieruchomościami w oparciu o ustawę o spółdzielniach mieszkaniowych. D. T. jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej [...], mieszka w zasobach przez nią administrowanych i posiada prawo wglądu do rejestru członków. R. Z. również jest członkiem Spółdzielni i zamieszkuje w jej zasobach i posiada prawo wglądu do rejestru członków. Obydwu wymienionym osobom przysługuje prawo dostępu do rejestru członków Spółdzielni, wzajemnie wobec swoich danych osobowych, jak również wszystkich innych danych członków Spółdzielni. D. T. był aktywnym członkiem Spółdzielni, jednak pomimo tego nie sygnalizował na bieżąco niewłaściwego wysyłania korespondencji.

Spółdzielnia na podstawie doświadczenia powziętego z innych spraw strony wysnuła przypuszczenie, że dokonuje on wobec Spółdzielni czynności i dyspozycji w sposób utrudniający ich wykonanie, a następnie przeważnie R. Z. skarży się na to do m.in. Ministra Infrastruktury, krajowego i regionalnego związku rewizyjnego spółdzielni mieszkaniowych, Okręgowej Izby Radców Prawnych, Prokuratury, Policji.

Pomimo tego Spółdzielnia nie ma podstawy do zaniechania respektowania art. 60 i art. 65 Kodeksu cywilnego względem skarżącego. Celem wykluczenia możliwości postawienia przez stronę zarzutów takich jak stawiane obecnie, realizowała te dyspozycje adresowe z zachowaniem osoby właściwego adresata, tj. D. T. Zdaniem Spółdzielni w procesie przetwarzania danych osobowych D. T. nie doszło do naruszeń skutkujących koniecznością ich odnotowania w rejestrze naruszeń.

Do wyjaśnień z [...] marca 2020 r. Spółdzielnia dołączyła oświadczenie Administratora Rejonu [...] J. S., w którym wskazano, że Administrator Rejonu [...] w związku ze skargą D. T. na niewłaściwe stosowanie adresu korespondencyjnego potwierdza swoje oświadczenie z dnia [...] kwietnia 2019 r., które dotyczyło upoważnienia D. T. udzielonego R. Z. do odbioru wszelkiej korespondencji dotyczącej lokalu mieszkalnego D. T. (opłaty za mieszkanie, rozliczenie zużycia wody i wszelkie pisma).

Od czasu złożenia pism z dnia [...] lutego 2015 r. i [...] marca 2015 r. D. T. wielokrotnie przebywał w siedzibie Spółdzielni, załatwiając różne sprawy, udzielając ustnych dyspozycji o sposobie powiadamiania go o ich przebiegu, w tym również wskazania aktualnego adresu korespondencyjnego na adres R. Z. Administrator Rejonu [...] J. S. stwierdziła, że na jej wielokrotne prośby odmawiał składania pisemnych wniosków w tej sprawie i wielu innych.

W wyjaśnieniach z dnia [...] grudnia 2020 r. Spółdzielnia wskazała, że podstawę przetwarzania danych osobowych członków Spółdzielni stanowią przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, a w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach - ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze, a zwłaszcza przepisów art. 1 ust. 3 oraz art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i art. 1 § 1 oraz art. 30 ustawy – Prawo spółdzielcze. Przetwarzając dane osobowe, Spółdzielnia korzysta z przesłanki wskazanej w art. 6 ust. 1 lit. c) oraz w związku z przepisem tego artykułu opisanym literą f) RODO. Przed wejściem tych przepisów w życie Spółdzielnia korzystała przy wykonywaniu swoich statutowych obowiązków wobec członków spółdzielni wynikających z ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (...) i ustawy Prawo spółdzielcze (...) z przesłanki zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W celu spełnienia powyższych wymogów ustawowych, aktualnie w zakresie adresu, Spółdzielnia przetwarza następujące dane: – adres lokalu: [...], ul. [...], – adres do korespondencji: bez zmian, jw. Podstawą faktyczną i prawną do przesyłania korespondencji na kwestionowany przez skarżącego adres były dyspozycje ustne D. T. skierowane do administratorki rejonu, w którym zamieszkuje.

PUODO stwierdził, że z materiału zgromadzonego w toku postępowania wynika, że Spółdzielnia wykorzystywała błędny adres jako adres do korespondencji skarżącego w okresie od ustania pełnomocnictwa, tj. od [...] stycznia 2016 r. do dnia wysłania ostatnio błędnie zaadresowanej korespondencji, tj. do [...] grudnia 2019 r. Jednocześnie brak jest dowodów, że ta praktyka jest nadal kontynuowana.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych podniósł, iż przedmiotem postępowania jest zarzut udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Spółdzielnię na rzecz osoby nieuprawnionej, a także zarzut przetwarzania przez Spółdzielnię niepoprawnych danych osobowych skarżącego w zakresie informacji o jego adresie korespondencyjnym. Skarżący domagał się wydania decyzji administracyjnej nakazującej Spółdzielni sprostowanie jego danych osobowych w zakresie informacji o adresie, na który Spółdzielnia powinna dostarczać do niego korespondencję. Do nieuprawnionego udostępnienia danych osobowych Skarżącego miało dojść wskutek przesłania korespondencji pod niewłaściwy adres. Jak wynika ze zgromadzonego materiału, skarżący w dniu [...] lutego 2015 r. złożył do Spółdzielni pismo, z którego wynika, że upoważnił on R. Z. do odbioru wszelkich pism i dokumentów tak Zarządu, jak i Rady Nadzorczej. Jednocześnie skarżący w tym piśmie wskazał, że upoważnienie ważne jest do [...] grudnia 2015 r.

Spółdzielnia w celu wyjaśnienia występujących, jej zdaniem, wątpliwości skierowała pismo do skarżącego z prośbą o sprecyzowanie przedmiotowego upoważnienia. W piśmie z dnia [...] marca 2015 r. skarżący wskazał, że jego upoważnienie z dnia [...] luty 2015 r. jest precyzyjne i dookreślone. Jest to upoważnienie na R. Z. - członka SM [...] do odbioru wszelkich pism i dokumentów zarówno Zarządu, jak i Rady Nadzorczej kierowanych do niego. Podstawą wydania pism i dokumentów jest wola skarżącego. Sprecyzował, że wszelkie dokumenty i pisma to także informacje na temat ewentualnego zadłużenia, które pani R. Z. może odebrać.

Prezes UODO stwierdził, że - w opinii Spółdzielni - pismo skarżącego z [...] marca 2015 r. nie wskazywało jednoznacznie przedziału czasowego, w którym upoważnienie jest ważne. Prezes UODO stwierdził, że nie jest organem właściwym do oceny prawidłowości i skuteczności upoważnień. Jednakże stanowisko Spółdzielni nie tylko przeczy literalnemu brzmieniu dokumentu upoważnienia, lecz również jest sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w piśmie Spółdzielni z dnia [...] kwietnia 2015 r. wysłanym do skarżącego. W tym bowiem piśmie Spółdzielnia poinformowała, że przyjmuje do realizacji upoważnienie, jakie skarżący nadał R. Z. do odbioru wszelkiej korespondencji od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. Korespondencja kierowana do strony będzie przesyłana na adres: ul. [...],[...].

Z pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika, że Spółdzielnia uznała, iż upoważnienie dla R. Z. do obioru korespondencji kierowanej do skarżącego obowiązuje w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r.

Jednocześnie Spółdzielnia wyjaśniła, że skarżący swoją wolę przesyłania korespondencji wyrażał także ustnie. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie z art. 65 § 1 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Spółdzielnia powołując się na powyżej wskazane przypisy prawa zawarte w k.c., stoi na stanowisku, że wolą skarżącego było to, by korespondencja Spółdzielni nadal była kierowana na adres R. Z.

Z oświadczenia pracownika Spółdzielni wynika, że w niesprecyzowanym czasie, skarżący "wielokrotnie" składał ustne dyspozycje dotyczące adresu korespondencyjnego, a zarazem odmawiał ich potwierdzenia w formie pisemnej. Zgodnie z tym oświadczeniem zwracano się do skarżącego z prośbą o wyrażenie w formie pisemnej jego aktualnej woli co do adresu korespondencyjnego, który Spółdzielnia będzie wykorzystywała dla potrzeb przysłania do niego korespondencji, która zawierać może jego dane osobowe.

Zdaniem PUODO przedstawiony przez Spółdzielnię dokument w postaci kopii oświadczenia jej pracownika odnośnie ww. kwestii nie może zostać uznany za dowód udzielenia przez skarżącego jednoznacznej dyspozycji odnośnie adresu korespondencyjnego. Oświadczenie to nie pozwala jednoznacznie ustalić daty rzekomego udzielenia dyspozycji odnośnie jego adresu korespondencyjnego, ani czasu jego obowiązywania. Organ podniósł, iż skarżący kategorycznie zaprzecza, że takie oświadczenie w jakiejkolwiek formie złożył.

W ocenie Prezesa UODO stanowisko Spółdzielni polegające na uznawaniu nieaktualnego pełnomocnictwa skarżącego i przekazywanie jego korespondencji na adres osoby nieuprawnionej argumentowane tym, że D. T. bardzo często występował w korespondencji do Spółdzielni razem, łącznie w jednym piśmie z R. Z., nie może zostać uznane za zasadne. Fakt, że skarżący wraz z inną osobą występował ze wspólnym wnioskiem do Spółdzielni nie oznacza, że jego wolą było przekazywanie korespondencji na adres osoby trzeciej.

Ponadto w nagłówku pisma, na które powołuje się Spółdzielnia, tj. pisma z dnia [...] grudnia 2018 r., skarżący oraz R. Z. wskazali odrębne adresy do korespondencji. Ponadto, z treści rzeczonego pisma nie wynika, że wolą skarżącego jest dalsze przesyłanie jego korespondencji zgodnie z upoważnieniem, które obowiązywało do dnia [...] grudnia 2015 r. Przesyłanie korespondencji na adres zawarty w nieaktualnym upoważnieniu Spółdzielnia argumentowała tym, że skarżący wcześniej wielokrotnie przybywał w siedzibie Spółdzielni i nie sprzeciwiał się takiemu działaniu. Zdaniem PUODO brak sprzeciwu skarżącego na praktykę Spółdzielni nie może zostać uznany za tożsamy z jego zgodą na przetwarzanie jego danych osobowych w ten sposób.

Odnosząc się do żądania Skarżącego dotyczącego nakazania Spółdzielni sprostowania jego danych osobowych w zakresie jego adresu korespondencyjnego, organ wskazał, że zgodnie z art. 16 RODO, osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego sprostowania dotyczących jej danych osobowych, które są nieprawidłowe. Z uwzględnieniem celów przetwarzania, osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania uzupełnienia niekompletnych danych osobowych, w tym poprzez przedstawienie dodatkowego oświadczenia.

Realizacja przez Prezesa UODO uprawnienia do sprostowania danych w ramach postępowania skargowego wymaga wcześniejszego działania osoby, której dane dotyczą. W pierwszej kolejności ze stosownym żądaniem osoba, której dane dotyczą powinna zwrócić się do administratora. Administrator – Spółdzielnia, zgodnie z art. 12 ust. 3 RODO, bez zbędnej zwłoki – a w każdym razie w terminie miesiąca od otrzymania żądania – udziela osobie, której dane dotyczą, informacji o działaniach podjętych w związku z żądaniem na podstawie art. 15-22. W razie potrzeby termin ten można przedłużyć o kolejne dwa miesiące z uwagi na skomplikowany charakter żądania lub liczbę żądań. W terminie miesiąca od otrzymania żądania administrator informuje osobę, której dane dotyczą, o takim przedłużeniu terminu, z podaniem przyczyn opóźnienia.

Z art. 16 RODO jednoznacznie wynika, że osoba, której dane dotyczą, aby skorzystać z prawa do sprostowania danych osobowych jej dotyczących, powinna w pierwszej kolejności zwrócić się do administratora, który określone dane osobowe przetwarza. Dopiero gdy administrator żądania nie spełni, osoba ta może zwrócić się do Prezesa UODO o interwencję w danej sprawie. To osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora podjęcia stosownych czynności, organ nadzorczy zaś monitoruje i egzekwuje wykonanie tego żądania.

Zdaniem PUODO w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił Prezesowi UODO jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że zwracał się on do administratora z żądaniem sprostowania swoich danych osobowych w kwestionowanym przez niego zakresie.

Organ administracji publicznej może uznać stan faktyczny rozpatrywanej sprawy za ustalony jedynie na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów i nie może poprzestać w tym zakresie na uprawdopodobnieniu, chyba, że przepisy k.p.a. stanowią inaczej.

Organ wskazał, że obecnie Spółdzielnia nie przetwarza błędnego adresu korespondencyjnego skarżącego. Prezes UODO w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do nakazania sprostowania kwestionowanych danych nie tylko z powodu braku dowodów potwierdzających, że skarżący zwrócił się do administratora o sprostowanie rzeczonych danych, ale przede wszystkim z uwagi na fakt, że aktualnie Spółdzielnia przetwarza prawidłowe dane osobowe skarżącego w zakresie jego adresu do korespondencji.

Zarzuty inicjującej postępowanie koncentrowały się na błędnym wykorzystywaniu danych osobowych skarżącego w okresie po ustaniu upoważnienia do korzystania z określonego adresu korespondencyjnego od [...] stycznia 2016 r. Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że to bezzasadne dalsze kierowanie korespondencji adresowanej do skarżącego na nieaktualny już adres było realizowane do dnia [...] grudnia 2019 r. (data nadania na nieaktualny adres ostatniego pisma).

W ocenie Prezesa UODO wyżej opisana, niekontynuowana już praktyka Spółdzielni, naraziła skarżącego na udostępnienie jego danych osobowych osobie nieuprawnionej, stanowiąc działanie naruszające przepisy o ochronie danych osobowych.

Zdaniem organu z przepisów prawa dotyczących ochrony danych osobowych wynika, że wszelkie przetwarzanie danych osobowych powinno być zgodne z prawem i rzetelne (motyw 39 RODO). Praktyka Spółdzielni będąca przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej decyzji doprowadziła do nierzetelnego i niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego (art. 5 ust. 1 lit. a) RODO). Spółdzielnia nie dołożyła należytej staranności w celu ochrony interesu strony, narażając na ujawnienie osobie postronnej informacji, które jego dotyczyły. Ponadto przetwarzanie danych osobowych w kwestionowany sposób było niezgodne z prawem, tzn. nie została spełniona żadna przesłanka dopuszczająca przetwarzanie danych osobowych skarżącego w ten sposób.

Przepisem uprawniającym administratorów danych do przetwarzania danych osobowych jest art. 6 ust. 1 RODO, zgodnie z którym, przetwarzanie danych osobowych (w tym ich udostępnianie) jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona jest jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie. W niniejszej sprawie nie została spełniona przez Spółdzielnię żadna z przesłanek określonych w tym przepisie prawa uzasadniająca kwestionowane działanie Spółdzielni. Spółdzielnia nie dysponowała zgodą skarżącego na takie działanie, więc podstawy przedmiotowego udostępnienia nie stanowił art. 6 ust. 1 lit. a) RODO. Nie zachodzi również sytuacja określona w art. 6 ust. 1 lit. b) RODO, bowiem Spółdzielnia nie wykazała, aby udostępnienie to było niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. Na Spółdzielni nie ciążył również obowiązek prawny, dla którego wypełnienia konieczne było udostępnienie danych osobowych skarżącego w kwestionowany sposób (art. 6 ust. 1 lit. c) RODO). W niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania również przesłanki określone w art. 6 ust. 1 RODO lit. d) i e), ponieważ przetwarzanie to nie było niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej, ani do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Udostępnienie danych osobowych skarżącego, w sposób opisany w skardze, nie mogło dokonać się także na podstawie przesłanki wskazanej w art. 6 ust. 1 lit. f) RODO, ponieważ administrator nie wykazał interesu prawnego, który uzasadniałby przetwarzanie danych we wskazany sposób.

W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia nie przedstawiła dowodów jednoznacznie potwierdzających, że kwestionowane jej działania były zgodne z dyspozycją skarżącego (czemu skarżący kategorycznie zaprzeczył), a w konsekwencji zgodne z przepisami o ochronie danych osobowych. Przetwarzanie danych osobowych skarżącego doprowadziło do udostępnienia jego danych osobowych osobie nieuprawnionej. Uwagę organu zwróciło stanowisko Spółdzielni, która deklaruje, że mimo doświadczenia w związku z niniejszą skargą nie zamierza zmienić swojej praktyki w obszarze dokumentowania dyspozycji dotyczących przekazywania korespondencji do skarżącego. Spółdzielnia umniejsza zatem znaczenie stwierdzonych nieprawidłowości, deklarując podobną strategię działania w przyszłości.

Wyjaśnienia Spółdzielni, zgodnie z którymi realizuje ona ustne dyspozycje skarżącego, nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na brak jednoznacznych dowodów potwierdzających, że skarżący rzeczywiście takie dyspozycje ustne składał. Istotą statuowanej w art. 5 ust. 2 RODO zasady rozliczalności jest zaś konieczność udowodnienia, że dane osobowe są przetwarzane zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 1 RODO. W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia nie spełniła tego wymogu.

Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółdzielnia nie kontynuuje aktualnie kwestionowanego procesu przetwarzania rzeczonych danych osobowych skarżącego, nie przesyła adresowanej do niego korespondencji na nieaktualny już adres korespondencyjny. Administrator dopuścił się w przeszłości do działań, które - w ocenie Prezesa UODO - stanowiły naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, nie realizuje tych działań według stanu na dzień wydania niniejszej decyzji. Jednocześnie kwestionowane działanie podjęte w przeszłości są nieodwracalne w tym sensie, że nie sposób cofnąć ich konsekwencji sprowadzających się do umożliwienia zapoznania się z danymi osobowymi skarżącego zawartymi w adresowanej do niego korespondencji przez osoby postronne.

Mając na uwadze fakt i wagę stwierdzonego naruszenia w obszarze przypisów o ochronie danych osobowych, jego nieodwracalność, a zarazem potrzebę egzekwowania zapisów RODO (por. motyw 148 RODO) organ uznał za zasadne skorzystanie w niniejszej sprawie z instrumentu przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit. b) RODO.

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzuciła:

1. naruszenie art. 16 RODO przez błędną wykładnię tego przepisu, a także błędne zastosowanie;

2. naruszenie art. 12 ust. 3 RODO poprzez jego niezastosowanie lub pominięcie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy i wydawaniu decyzji;

3. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie.

Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia nadmieniła, iż realizacja przez Prezesa UODO uprawnienia do sprostowania danych w ramach postępowania skargowego wymaga wcześniejszego działania osoby, której dane dotyczą. Osoba, której dane dotyczą, powinna zwrócić się do administratora danych o zaprzestanie naruszenia.

Po takim żądaniu, administrator działając zgodnie z art. 12 ust. 3 RODO, bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w terminie miesiąca od otrzymania żądania, udziela osobie, której dane dotyczą, informacji o działaniach podjętych w związku ze zgłoszonym żądaniem.

Zdaniem Spółdzielni Prezes UODO pominął przepis art. 12 ust. 3 RODO. D. T. nie wykazał, aby zwracał się do administratora danych z żądaniem sprostowania swoich danych osobowych w kwestionowanym przez siebie zakresie.

Jak wykazało postępowanie przeprowadzone przez UODO, D. T. żądania sprostowania nie złożył do administratora, a zatem z pewnością nie wyczerpał drogi prawnej koniecznej do skutecznego wniesienia skargi do PUODO.

D. T. wniósł skargę do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych bez wcześniejszego wyczerpania koniecznego nakazanego prawem postępowania. Tym samym uniemożliwił Spółdzielni naprawienie ewentualnych nieprawidłowości.

Prezes UODO winien na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na fakt, iż postępowanie z wyżej wymienionych przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości. Za takim rozstrzygnięciem przemawia także fakt, iż Spółdzielnia skorygowała postępowanie, nie dochodzi zatem do naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych powyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej P.p.s.a.).

Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć krajowych organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

Wyjaśnienia wymaga, że w dniu 25 maja 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781 ze zm.), ponadto, od dnia 25 maja 2018 r. bezpośrednie zastosowanie w polskim porządku prawnym mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej "RODO"). Stosownie bowiem do przepisu art. 99 ust. 1 RODO, wchodzi ono w życie dwudziestego dnia po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, która nastąpiła w dniu 4 maja 2016 r. (Dz.U.UE.L2016.119.1), natomiast zastosowanie w państwach członkowskich wspomniane rozporządzenie ma od dnia 25 maja 2018 r. (art. 99 ust. 2 RODO).

Zgodnie z art. 51 ust. 1 RODO, każde państwo członkowskie zapewnia, by za monitorowanie stosowania RODO odpowiadał co najmniej jeden niezależny organ publiczny w celu ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem oraz ułatwiania swobodnego przepływu danych osobowych w Unii. W związku z powyższym, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych (2018 r.) organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych jest w Polsce obecnie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, zasadnym jest przytoczenie treści niektórych przepisów z RODO, które miały w sprawie zastosowanie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 str. 2 ze zm.), przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

a) osoba, której dane dotyczą, wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów;

b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy;

c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze;

d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;

e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;

f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.

Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań.

Natomiast art. 57 ust. 1 lit. f) rozporządzenia stanowi, że bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia każdy organ nadzorczy na swoim terytorium rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym.

Zgodnie za art. 4 pkt 1-3 RODO, "dane osobowe" oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. "Przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. "Ograniczenie przetwarzania" oznacza oznaczenie przechowywanych danych osobowych w celu ograniczenia ich przyszłego przetwarzania.

W analizowanej sprawie nie została spełniona przez Spółdzielnię żadna z przesłanek określonych w tym przepisie prawa uzasadniająca kwestionowane działanie Spółdzielni. W szczególności, co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Spółdzielnia nie dysponowała zgodą D. T. na takie działanie, więc podstawy przedmiotowego udostępnienia nie stanowił art. 6 ust. 1 lit. a) RODO. Nie zachodzi również sytuacja określona w art. 6 ust. 1 lit. b) RODO, bowiem Spółdzielnia nie wykazała, aby udostępnienie to było niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. Na Spółdzielni nie ciążył również obowiązek prawny, dla którego wypełnienia konieczne było udostępnienie danych osobowych Skarżącego w kwestionowany sposób (art. 6 ust. 1 lit. c) RODO). W niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania również przesłanki określone w art. 6 ust. 1 RODO lit; d) i e), ponieważ przetwarzanie to nie było niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej, ani do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Udostępnienie przez Spółdzielnię danych osobowych Skarżącego, w sposób opisany w skardze, nie mogło dokonać się także na podstawie przesłanki wskazanej w art. 6 ust. 1 lit. f) RODO, ponieważ administrator nie wykazał interesu prawnego, który uzasadniałby przetwarzanie danych we wskazany sposób.

Jak trafnie przyjął organ w zaskarżonej decyzji, Spółdzielnia nie przedstawiła w toku postępowania dowodów jednoznacznie potwierdzających, że przesyłanie korespondencji skierowanej do D. T. na adres korespondencyjny: R. Z., ul. [...], [...]. począwszy od dnia [...] stycznia 2016 r. było zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych. Niewątpliwie pisemne upoważnienie z dnia [...] lutego 2015 r. upoważniało Spółdzielnię do przesyłania korespondencji skierowanej do D. T. na ww. adres korespondencyjny jedynie do dnia [...] grudnia 2015 r. Brak jest natomiast kolejnego pisemnego upoważnienia, które dawałoby podstawę do takich działań po dniu [...] grudnia 2015 r.

Wyjaśnienia Spółdzielni, zgodnie z którymi realizowała ona ustne dyspozycje D. T. nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na brak jednoznacznych dowodów potwierdzających, że ww. rzeczywiście takie dyspozycje ustne dotyczące przekazywania jego korespondencji w kwestionowany sposób składał. Istotą statuowanej w art. 5 ust.2 RODO zasady rozliczalności jest zaś konieczność udowodnienia, że dane osobowe są przetwarzane zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust.1 RODO. W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia nie spełniła tego wymogu.

Fakt, że D. T. wspólnie z inną osobą występował ze wspólnym wnioskiem do Spółdzielni nie oznacza, że jego wolą było przekazywanie korespondencji na adres osoby trzeciej (współautora wniosku). W nagłówku pisma z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz R. Z. wskazali odrębne adresy zamieszkania i korespondencji (k. 24-25 akt administracyjnych sprawy). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż z pisma tego wynika upoważnienie dla Spółdzielni do kontynuowania przesyłania korespondencji na sporny adres korespondencyjny.

Godzi się też przypomnieć, iż jako odpowiedź na naruszenie rozporządzenia 2016/679 prawodawca unijny przewiduje reżim odpowiedzialności administracyjnej, cywilnoprawnej, a także dopuszcza wprowadzenie dodatkowych sankcji, np. karnych, w porządkach krajowych państw członkowskich. W systemie tym instytucja wniesienia skargi do organu nadzorczego, przewidziana także w dyrektywie 95/46/WE3, pozostaje szczególnie istotnym narzędziem ochrony praw podmiotów danych. Podkreślić należy, że skorzystanie z prawa do wniesienia skargi nie wyłącza możliwości skorzystania przez osoby, których dane dotyczą, z innych, zarówno administracyjnych, jak i sądowych środków ochrony prawnej. Przewidziane w rozdziale VII rozporządzenia mechanizmy mają zatem wobec siebie charakter komplementarny, a nie konkurencyjny.

Skarga do organu nadzorczego, jako środek wnioskowy, wymaga określonej aktywności podmiotów uprawnionych do jej złożenia. Ich krąg prawodawca europejski określił szeroko – prawo to przysługuje każdej osobie, której dane dotyczą, i może być zrealizowane w każdym czasie. Legitymacja do złożenia skargi, zarówno w imieniu osoby fizycznej, jak i z własnej inicjatywy, została także przyznana podmiotom, organizacjom lub zrzeszeniom, które spełniają następujące kryteria:

a) zostały należycie ustanowione, zgodnie z prawem państwa członkowskiego;

b) ich cele statutowe leżą w interesie publicznym;

c) działają w obszarze ochrony praw i wolności podmiotów danych;

d) nie mają charakteru zarobkowego (zob. komentarz do art. 80).

Podkreślić należy, że skorzystanie z prawa do wniesienia skargi nie musi być poprzedzone wdaniem się w spór z administratorem bądź złożeniem przez podmiot danych jakiegokolwiek żądania (Tak: Joanna Łuczak (w:) Edyta Bielak-Jomaa (red.) i Lubasz Dominik (red.), "RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz", WKP 2018, komentarz do art. 77).

W świetle powyższych wywodów uzna należało, iż zarzuty naruszenia art. 16 i art. 12 ust.3 RODO poprzez iż błędna wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie wskutek pominięcia przez organ tego, iż warunkiem koniecznym do złożenia skargi do administratora danych jest uprzednie skorzystanie przez osobę, która uznała, że naruszono jej prawa w zakresie przetwarzania danych osobowych, z żądaniem sprostowania tych danych skierowanego do ich administratora, nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący był bowiem uprawniony do wniesienia skargi na – jego zdaniem wadliwe przetwarzanie jego danych osobowych przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] z siedzibą w [...] do Prezesa UODO, a skarga ta nie musiała być poprzedzona złożeniem przez skarżącego jakiegokolwiek żądania skierowanego do administratora tych danych, skarga na przetwarzanie danych przez ich administratora, tj. Spółdzielnię Mieszkaniową [...] skierowana do PUDO wniesiona została zatem skutecznie.

Mając na względnie powyższe, z uwagi na fakt, iż udzielony Spółdzielni środek naprawczy w postaci upomnienia jest adekwatny do rodzaju stwierdzonych naruszeń, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.