Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 192/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Gminy Opole od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Op 192/09 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Opola z dnia 25 stycznia 2001 r. , nr XXXVI/491/01 w przedmiocie wprowadzenia opłat, ustalenia stawek i sposób pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Opola z dnia 25 stycznia 2001 r., nr XXXVIU/491/01 w sprawie wprowadzenia opłat, ustalenia stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta Opola.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na piśmie został doręczony pełnomocnikowi organu – Gminie Opole, radcy prawnemu J. R.-O. w dniu 31 sierpnia 2009 r., a w dniu 25 września 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wniosła ona w imieniu skarżącej Gminy do tut. Sądu skargę kasacyjną na ten wyrok.

Jednocześnie do skargi kasacyjnej dołączono dowód uiszczenia przez skarżący organ – opłaty za skargę kasacyjną w kwocie 100 zł na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną należało odrzucić.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 523/05, System Informacji Prawnej Lex nr 198193), że aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowo-administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-zwana dalej P.p.s.a.), 2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 P.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 P.p.s.a.).

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 P.p.s.a.).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym środkami odwoławczymi są: skarga kasacyjna i zażalenie. Na podstawie art. 230 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, jakimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Zgodnie z art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ), wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 złotych.

Dla określenia zatem charakteru i wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, należało odwołać się do przepisów dotyczących wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Według art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały. W przedmiotowej sprawie przedmiotu zaskarżenia nie stanowiła należność pieniężna. Wpis od skargi kasacyjnej wynosi zatem stosownie do cyt. § 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł i jest wpisem stałym.

Ponieważ w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 300 zł (§ 2 pkt 3 przywołanego wyżej rozporządzenia – takiej opłacie podlegają bowiem skargi na akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), to wpis od skargi kasacyjnej wynosi150 zł i jest wpisem stałym.

W ocenie Sądu, nie można przyjąć, że niniejsze postępowanie sądowe jest wolne od opłat po myśli art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), albowiem w przepisie tym ustawodawca postanowił jedynie, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi organu nadzoru na uchwałę lub zarządzenie organu gminy (art. 93), a także postępowanie ze skargi gminy wniesionej na rozstrzygnięcie organu nadzorczego na podstawie art. 98 cytowanej ustawy jest wolne od opłat sądowych. Tymczasem przedmiotowe postępowanie sądowe o stwierdzenie nieważności przepisów prawa miejscowego, jakim była zaskarżona uchwała zostało zainicjowane przez Prokuratora Okręgowego w Opolu na podstawie legitymacji przysługującej temu organowi stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a.

Jednocześnie wskazać przyjdzie, że na podstawie regulacji zawartej w art. 239 pkt 2 P.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych: prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich.

Natomiast, co do tego, jaka opłata ma charakter opłaty w wysokości stałej wypowiedział się Sąd Najwyższy, wskazując, że "opłata w wysokości stałej to taka opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. Takiemu kryterium odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo (...), lecz także taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty,. Ma zawsze taką sama wysokość" (uchwała SN z 13 września 2000 r., III CZP 34/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 4, patrz też: [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 609).

Organ udzielił pełnomocnictwa wraz z umocowaniem do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, powinien on zatem, stosownie do cyt. art. 221 P.p.s.a., stanowiącym, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, odrzuca się bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej, uiścić wpis stały od skargi kasacyjnej bez wezwania i w odpowiedniej wysokości.

W literaturze przedmiotu istnieje następujący pogląd "Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jak i opłaceniu jej w znakach opłaty sądowej." (patrz: [w:] B. Dauter. B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 547).;

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1970 r., sygn. akt III CZP 58/70, uiszczenie przez adwokata wpisu stałego od pisma podlegającego opłacie stałej po jego wniesieniu, ale przed upływem terminu do jego wniesienia, jest prawnie skuteczne (patrz: OSNCP 1971, nr 9, poz. 146). A zatem w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego winien prawidłowo i w należnej wysokości uiścić wpis sądowy od skargi kasacyjnej najpóźniej w dniu 30 września 2009 r., a więc do dnia kiedy organowi przysługiwał termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Taka okoliczność nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym skargę kasacyjną, jako nieopłaconą, na podstawie art. 221 P.p.s.a. w związku z art. 219 § 2 P.p.s.a., należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia.