Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1441/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2722/12 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2722/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie warunków odprowadzania ścieków.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta Krośnieński, działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 , art. 128, art. 135 pkt 1, art. 138 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. udzielił [...] Sp. z o.o. w L., Oddział we W. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do wód powierzchniowych rzeki Morwawy (Tabor) wód chłodniczych pochodzących z chłodzenia hermetycznie uszczelnionych skraplaczy przeponowych w ilości Qmax.d.=100,00 m3/d o temperaturze nie wyższej niż 35°C. Termin ważności decyzji wyznaczono do dnia 15 listopada 2013 r.

W dniach od 13 do 24 czerwca 2011 r. została przeprowadzona przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Rzeszowie – Delegatura w J. kontrola w [...] Sp. z o.o., która wykazała, że strona nie prowadziła pomiarów jakości wód chłodniczych, odprowadzanych do wód powierzchniowych rzeki Morwawy (Tabor). Ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniach od 13 do 24 czerwca 2011 r., udokumentowane zostały protokołem kontroli Nr [...], podpisanym bez zastrzeżeń w dniu 24 czerwca 2011 r.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] r. zawiadomił Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w L. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z przekroczeniem stanu ścieków, tj. wód chłodniczych pochodzących z chłodzenia hermetycznie uszczelnionych skraplaczy przeponowych, odprowadzanych do rzeki Morwawy (Tabor), określonego w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty Krośnieńskiego z dnia [...] r., wyznaczając na dzień [...] r. termin rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

Na rozprawie strona wyjaśniła, że od listopada 2009 r. do dnia rozprawy Zakład prowadzi automonitoringowe pomiary temperatury odprowadzanych z terenu zakładu wód chłodniczych z przeznaczeniem do własnych celów technologicznych. Pomiary te, zakład prowadzi z częstotliwością raz w tygodniu (w terminie od listopada 2009 r. do 13 czerwca 2011 r. natomiast od dnia 14 czerwca 2011 r., tj. od dnia kontroli WIOŚ, pomiary te prowadzone są z częstotliwością 2-3 razy w tygodniu). Pomiary dokonywane są przez pracowników Zakładu Utylizacyjnego we W., za pomocą legalizowanego przyrządu. Strona wniosła również do protokołu, że do chwili obecnej żaden z przeprowadzonych przez Zakład pomiarów temperatury odprowadzanych z zakładu wód chłodniczych nie przekroczył 35°C.

Ponadto, na rozprawie administracyjnej strona złożyła pisemne wyjaśnienie informujące o tym, że udzielone spółce przez Starostę Krośnieńskiego pozwolenie wodnoprawne znak: [...] z dnia [...] r. nie określa w sposób jednoznaczny obowiązku prowadzenia monitoringu jakości wód chłodniczych odprowadzanych z terenu zakładu, a jedynie ich ilość.

Zdaniem strony, z uwagi na to, że Zakład Utylizacyjny we W. nie pracuje cała dobę, tym samym nie jest możliwym pobranie średniodobowej próbki ścieków zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Obowiązujące pozwolenie wodnoprawne nie określa sposobu prowadzenia pomiarów ilości i jakości wód chłodniczych odprowadzanych z terenu zakładu.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy organ uznał, iż Zakład nie prowadził automonitoringowych pomiarów jakości odprowadzanych wód chłodniczych w 2010r.

Decyzją z dnia [...] r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 104 k.p.a., 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2, art. 305a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz.U. z 2005 r. Nr 260, poz. 2177 ze zm.), obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 23 października 2009 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, na rok 2010 (M.P. z 2009 r. Nr 69, poz. 893) wymierzył [...] Sp. z o.o. w L. administracyjną karę pieniężną w wysokości 44 248 zł za przekroczenie stanu ścieków, tj. wód chłodniczych pochodzących z chłodzenia hermetycznie uszczelnionych skraplaczy przeponowych, odprowadzanych do rzeki Morwawy (Tabor), określonego w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty Krośnieńskiego znak: [...] z dnia [...] r., stwierdzone w roku kalendarzowym 2010.

Organ pierwszej instancji, analizując treść art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) uznał, że wyniki prowadzonych przez Zakład pomiarów jakości odprowadzanych wód chłodniczych prowadzonych przez pracowników Zakładu Utylizacyjnego we W. do własnych celów technologicznych nie mogą stanowić dokumentu potwierdzającego wywiązanie się Strony z obowiązku wykonania samokontrolnych pomiarów, z uwagi na fakt, że pomiary nie spełniają wymagań określonych w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie podzielił również argumentacji strony zawartej w pisemnym wyjaśnieniu. Zdaniem tego organu, w przypadku okresowego zrzutu ścieków próbę średniodobową stanowi próbka średnia zlewana z próbek ścieków pobieranych proporcjonalnie do przepływu w czasie trwania wszystkich zrzutów ścieków w ciągu doby. W takim przypadku, próbkę taką należy traktować jako średniodobową, zgodnie z warunkami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego.

Organ wskazał ponadto, że z ustaleń prowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że strona w 2011 r. prowadziła okresowe pomiary jakości wód chłodniczych odprowadzanych z terenu Zakładu Utylizacyjnego we W. (próbki pobrane w dniach: 14 czerwca 2011 r., 5 lipca 2011 r., 1 sierpnia 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r.), pomimo iż w tym czasie obowiązujące pozwolenie wodnoprawne nadal nie określało sposobu prowadzenia pomiarów.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenie prawa organ wskazał, że zachodziła podstawa do wymierzenia kary administracyjnej, której sposób obliczenia organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji.

Pismem z dnia [...] r. spółka [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o. o. w L. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] r., znak: [...], w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków odprowadzania ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym w 2010 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Pismem z dnia [...] r. spółka [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R. lub uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust 1 pkt 2, art. 305a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska poprzez błędne przyjęcie że korzystający ze środowiska nie prowadził wymaganych pomiarów wielkości emisji, wobec czego warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w decyzji Starosty Krośnieńskiego [...] z dnia [...] r. dla każdego z pomiarów wielkości emisji zostały przekroczone.

Skarżąca podniosła, iż w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] r. nie został określony obowiązek prowadzenia monitoringu jakości wód chłodniczych odprowadzanych z terenu zakładu, a jedynie ich ilość. Ponadto w decyzji Starosty Krośnieńskiego nie wskazano jako podstawy prawnej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, zmienionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 28 stycznia 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. W ocenie strony skarżącej nie jest możliwe stosowanie powyższych przepisów dotyczących mierzenia wartości temperatury, albowiem zakład nie pracuje 24 godziny, a ponadto oprócz wód chłodniczych tym samym kolektorem zrzucane są ścieki przemysłowe.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2013 r., IV SA/Wa 2722/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jak i utrzymana nią w mocy decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie naruszają prawa. W przekonaniu Sądu, podstawą dla wydania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji była wszechstronna analiza materiału dowodowego sprawy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych na terenie zakładu prowadzonego przez skarżącą spółkę w dniach od 13 do 24 czerwca 2011 r. ustalono, że strona nie wykonała w 2010 r. pomiarów temperatury odprowadzanych ścieków chłodniczych w sposób zgodny z wymogami art. 147a Prawa ochrony środowiska. Wobec wskazanych okoliczności Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w R. zobowiązany był wymierzyć spółce [...] z siedzibą w L. pieniężną karę administracyjną.

Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi wskazujące na to, że spółka nie była zobowiązana do dokonywania powyższych pomiarów, albowiem obowiązek dokonywania pomiarów temperatury odprowadzanych ścieków chłodniczych nie wynikał z treści decyzji Starosty Krośnieńskiego z dnia [...] r. udzielającej [...] Sp. z o. o. w L., Oddział we W. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do wód powierzchniowych rzeki Morwawy (Tabor) wód chłodniczych pochodzących z chłodzenia hermetycznie uszczelnionych skraplaczy przeponowych w ilości: Qmax.d. = 100,00 m3/d o temperaturze nie wyższej niż 35°C.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym analiza treści art. 128 ust. 1 pkt 9 Prawa wodnego pozwala stwierdzić, że w pozwoleniu wodnoprawnym na odprowadzanie ścieków nie określa się sposobu i zakresu prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile nie wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3, albo z przepisów odrębnych. Oznacza to, że zarówno obowiązek pomiarów jakości i ilości odprowadzanych ścieków jak i sposób realizacji tego obowiązku wynika w przedmiotowej sprawie wprost z przepisów. W opinii Sądu bezpośrednie zastosowanie w sprawie powinno znaleźć rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984) zmienione rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 28 stycznia 2009 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 169).

Wody chłodnicze są w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne ściekami, konsekwentnie zaś podlegają obowiązkowi okresowych pomiarów ich ilości i jakości.

Nie sposób jest uznać za zasadny zarzut skargi dotyczący tego, że skoro Zakład nie pracuje w systemie 24- godzinnym to uznać należy, że nie ma zastosowania art. 128 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego.

Organ odwoławczy słusznie powołał treść § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, który nakazuje dokonywać pomiarów stanu ścieków w odstępach czasu najwyżej dwu godzinnych w przekroju doby. Nie oznacza to jednak w przekonaniu Sądu, że o ile ścieki nie są odprowadzane przez całą dobę to zwalnia to z obowiązku prowadzenia tych pomiarów w ogóle.

Strona skarżąca podniosła, że tym samym kolektorem oprócz wód chłodniczych pochodzących z chłodzenia hermetycznie uszczelnionych skraplaczy przeponowych, okresowo zrzucane są ścieki przemysłowe z zakładowej oczyszczalni ścieków.

Sąd wskazał jednak, że w zaskarżonej decyzji słusznie podniesiono, iż w pozwoleniu wodnoprawnym jednoznacznie określono sposoby odprowadzania ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych i wód chłodniczych. Z uregulowań zawartych w pkt III 1 c) jak i z treści uzasadnienia wynika, że odprowadzanie ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych nie odbywa się i nie może odbywać się w jednym czasie z odprowadzaniem ścieków chłodniczych. Nic nie stoi więc, w przekonaniu sądu, na przeszkodzie aby prowadzić pomiary stanu(temperatura) wód chłodniczych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] Sp. z o.o. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 107 k.p.a., a także 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 ust. 1 Prawa ochrony środowiska przez przyjęcie, że w rozpatrywanym przypadku organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz, że dokonały ich właściwej oceny, co doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego;

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię:

1. art. 128 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) w związku z art. 45 ust. 1 pkt 3 tego aktu prawnego w związku z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984 ze zm.) przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia postanowień pozwolenia wodnoprawnego, przez brak właściwego wywiązania się z obowiązków pomiarowych;

2. art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w zw. z art. 305a ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska przez przyjęcie, że wystąpiły podstawy do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków wynikających z wydanego pozwolenia wodnoprawnego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie można podzielić poglądu wyrażonego w pkt 1 skargi kasacyjnej, iż zostały naruszone wymienione tam przepisy przez błędną ich wykładnię, gdyż z brzmienia art. 128 ust. 1 pkt 9 Prawa wodnego wynika, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków, o ile wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 tej ustawy. W pozostałych przypadkach wynikających z ww. przepisów warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków, a także miejsce i minimalną częstotliwość pobierania próbek ścieków i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom itp. ustawodawca odsyła do regulacji podstawowych, udzielając w tych przepisach upoważnień dla ministrów do wydania stosownych rozporządzeń.

Szczegółowe zasady pobierania próbek ścieków i dokonywania pomiarów temperatury wynikają z § 7 i § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego.

Wydane pozwolenie wodnoprawne jak wynika z analizy powyższych przepisów, nie musiało określać wszystkich szczegółów dotyczących sposobu prowadzenia pomiarów, gdyż to wynika z przepisów powszechnie obowiązujących, które też obowiązują podmiot odprowadzający ścieki.

W związku z tym, że zakład (strona skarżąca) nie pracuje w systemie całodobowym, to nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia wcześniej wymienionych przepisów Prawa wodnego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ wyjaśnił, jak należało dokonywać pomiarów, zgodnie z warunkami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. Przepis § 8 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia nakazuje pomiar temperatury odprowadzanych ścieków dokonywać w okresie doby, z częstotliwością nie większą, niż co dwie godziny i ten przepis powinien mieć odpowiednie zastosowanie w przypadku skarżącej.

Jak wynika z odpowiedzi Głównego Inspektora Ochrony Środowiska problem jak należy dokonywać pomiarów, kiedy ścieki nie są odprowadzane w sposób ciągły przez całą dobę był już skarżącej wyjaśniony wcześniej – w decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z [...] r.

Wody chłodnicze są w rozumieniu przepisów prawa wodnego ściekami.

Zgodnie z art. 46 ust. 2 Prawa wodnego obowiązki w zakresie pomiarów ilości i jakości ścieków – określają przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia stosownie do art. 147 ust. 1 Prawa ochrony środowiska są obowiązani do określonych pomiarów. Takim urządzeniem jest wylot urządzeń kanalizacyjnych (art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. f/ Prawa wodnego). Przepis art. 147a p.o.ś. nakłada na prowadzących instalację oraz użytkownika urządzenia obowiązek zapewnienia pomiarów zgodnie z określonymi tam warunkami. Jak wynika z ustaleń organów, skarżąca w 2010 r. nie wykonywała pomiarów zgodnie z wymaganiami ww. art. 147a p.o.ś.

W takiej sytuacji jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów zastosowanie mają przepisy art. 298 ust. 1 pkt 2 oraz art. 299 ust. 1 pkt 2 i art. 305a Prawa ochrony środowiska.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy powyżej powołane przepisy miały zastosowanie i nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej aby zostały naruszone przez błędną ich wykładnię, jak podnosi się w skardze kasacyjnej.

Przepis art. 7 ust. 1 p.o.ś. nie ma zastosowania w stanie faktycznym tej sprawy i nie zwalnia organu z obowiązku wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, skoro skarżąca nie prowadziła wymaganych pomiarów.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, nie wynika na czym by miało polegać naruszenie wskazanych tam przepisów w tej sprawie, gdyż odwołanie się do szeregu różnych orzeczeń sądów administracyjnych, czy też odwołanie się do poglądów doktryny nie może zastąpić uzasadnienia, o którym mowa w art. 176 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżanym wyrokiem nie zostały również naruszone przepisy postępowania wskazane w skardze kasacyjnej. Za zgodnością z prawem zaskarżanego wyroku przemawia również uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 17 grudnia 2014 r., II OPS 1/14, w której wyjaśniono, iż stosownie do art. 305a ust. 2 Prawa ochrony środowiska, jeżeli nie jest spełniony warunek prowadzenia pomiarów przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 tej ustawy, jest to wystarczająca podstawa stosowania, do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, art. 305a ust. 1 tej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.