Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 151/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1 pkt 1, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 13 par. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Staż. ref. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.W. (W.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr: [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania J.W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...]r., nr: [...], określającą kwotę podatku od towarów i usług dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] r., w wysokości [...] zł, przyjmując jako podstawę opłaty do wyliczenia podatku kwotę [...] zł (stawka 22%).

W podstawach prawnych swej decyzji organ II instancji powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwana dalej O.p.) art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowy (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.), art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.).

W uzasadnieniu tej decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono stan faktyczny sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w dniu [...] r. na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego SAD nr [...]Pan J.W. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód ciężarowy marki [...], wyprodukowany w [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z [...] r., nr: [...] uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił, na podstawie art. 29 § 1 w zw. z art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 ze zm.), wartość celną pojazdu na kwotę [...] EUR. Decyzja ta następnie została uchylona, po rozpatrzeniu odwołania strony, przez organ odwoławczy (Dyrektora Izby Celnej w C. – decyzja z dnia [...]r., nr: [...]), i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z dnia [...] r., nr: [...] ponownie uznał wyżej wymienione zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej i kwoty cła. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania Strony, decyzją z dnia [...]r., nr: [...]. Ta decyzja stała się następnie przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt 3 I SA/Ka 1181/03, skargę tę oddalił. Wyrok ten strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. NSA wyrokiem z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1414/04 skargę kasacyjną oddalił.

Postanowieniem z dnia [...]r., nr: [...]Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług dla towaru ujętego w decyzji z dnia [...]r. Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] . Następnie organ ten wydał decyzję z dnia [...]r., nr: [...], w której określił kwotę podatku od towarów i usług dla importowanego towaru w wysokości [...] zł, przyjmując jako podstawę opłaty do wyliczenia podatku kwotę [...]zł (stawka 22%). Jednocześnie organ I instancji wezwał Stronę do zapłaty różnicy podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł.

Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem przez Stronę. W tymże odwołaniu Odwołujący się wniósł także o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Decyzją z dna [...]r., nr: [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego była konieczność przeprowadzenia pełnego postępowania w zakresie ustalenia, w jaki sposób zostały przerachowane kwoty uzyskane z licytacji samochodu marki [...] – w przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, w związku z czym nie ustalono, jak stwierdził organ odwoławczy, o zapłatę jakiej kwoty winna być strona faktycznie wezwana. Ponadto w decyzji I instancji w niewłaściwy sposób przyjęto podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem niewłaściwie określono kwotę tego podatku.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie organ I instancji (którym po zmianach we właściwości miejscowej organów celnych stał się z dniem [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w R.) wydał kolejną decyzję z dnia [...]r., nr [...], w której określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług dla importowanego towaru ([...]zł) przyjmując jako podstawę opłaty do wyliczenia podatku kwotę [...]zł (stawka 22%). Od decyzji tej strona wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek ten został rozstrzygnięty postanowieniem z dnia [...]r. k. 65-66 akt adm.) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, z uwagi na fakt, iż decyzja, której dotyczył wniosek została wykonania – należności zostały uiszczone. W odwołaniu podniesiono zarzuty dotyczące głównie postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego w [...] r. w związku z niewykonaniem wcześniejszej decyzji w sprawie celnej. Nadto strona nie zgadzała się z wezwaniem do zapłaty kwoty [...]zł, podnosząc iż kwestionuje tę część podatku, która przewyższa uzyskane z przedmiotu egzekucji należności. Pismem z dnia [...] r. strona przedstawiła dodatkowe zarzuty przeciwko tytułowi egzekucyjnemu objętemu decyzją z dnia [...]r., nr [...] r. W związku z tymi zarzutami dot. postępowania egzekucyjnego odwołanie wraz z pismem z [...] r. zostało przekazane w tej części do odpowiedniej komórki Izby Celnej celem przeprowadzenia odrębnego postępowania, ponieważ postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr: [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania J.W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., nr: [...], określająca kwotę podatku od towarów i usług dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] r., w wysokości [...] zł, przyjmując jako podstawę opłaty do wyliczenia podatku kwotę [...] zł (stawka 22%). Jednocześnie wyjaśniono stronie, iż przedmiotem postępowania była kwestia ustalenia kwoty należnego podatku od towarów i usług dla importowanego przez stronę towaru, a nie okoliczności związane z postępowaniem egzekucyjnym, przeprowadzonym w związku z niewykonaniem wcześniejszej decyzji celnej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że organ I instancji szczegółowo wyjaśnił stronie w jaki sposób była przerachowana kwota uzyskana z licytacji przeprowadzonej w związku z niewykonaniem decyzji w sprawie celnej, tj. decyzji z dnia [...] r., nr [...], tzn. na: cło, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia i postępowania egzekucyjnego. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] r., nr [...]nie dotyczyła podatku od towarów i usług, a zatem podniesione przez stronę okoliczności nie miały związku ze sprawą podatkową.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...]r., nr [...], stała się przedmiotem skargi osobistej strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Katowicach. W skardze wniesiono o jej uchylenie, ponieważ zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił podstawowej kwestii – tzn. czy obowiązek podatkowy wygasł, czy nie wygasł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty stwierdził, iż skoro swoją decyzją utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, to automatycznie oznacza to, iż uznał kwotę określonego w tej decyzji podatku od towarów i usług za prawnie należną, a w zaskarżonej decyzji przedstawiono przesłanki takiego rozstrzygnięcia. Organ II instancji podkreślił, iż w tej sprawie organ podatkowy I instancji był związany wcześniejszą decyzją wydana w sprawie celnej. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej organ odwoławczy przyjął, iż strona formułując w skardze zarzut (cyt.) : "czy obowiązek podatkowy wygasł, czy nie wygasł" ma na myśli zobowiązanie podatkowe. Podniósł, iż niezrozumiałe jest twierdzenie strony na jakiej podstawie (innej niż zapłata podatku) zobowiązanie podatkowe miałoby w niniejszej sprawie wygasnąć. Wskazał na wyczerpujący katalog przesłanek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego zamieszczony w art. 59 § 1 O.p. i skonstatował, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe wygasło z chwilą dokonania zapłaty przez stronę skarżącą przedmiotowego podatku od towarów i usług, co miało miejsce w dniu [...]r.

W piśmie procesowym datowanym na dzień [...]r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zamieszczone w skardze osobistej strony skarżącej i dodał, iż wnosi o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Stwierdził, iż w jego ocenie, podstawą prawną do uchylenia tej decyzji jest art. 59 pkt 6 i pkt 7 O.p. (Cyt): "W wyniku nałożonych na ten samochód [marki [...] – uzup. Sądu] podatków i cła doszło do tego, że wielkość tych ciężarów publicznych przekracza wartość przedmiotu opodatkowania. W tej sytuacji dłużnik tutaj skarżący może za te zobowiązania publiczne odpowiadać tylko do wartości przedmiotu opodatkowania. Jeżeli wartość przedmiotu opodatkowania jest mniejsza niż nałożony na ten obiekt podatek i cło to cała część niezaspokojona w wyniku licytacji długu celnego i długu podatkowego, wygasła na podstawie art. 59 & 6 względnie 7 tego przepisu." Nadto pełnomocnik powołał się na art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: skarga nie okazała się zasadna.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz do uchybienia przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; zatem skargę należało oddalić.

Przedmiotem postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji była kwestia ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwoty należnego podatku od towarów i usług dla importowanego przez skarżącego towaru – tj. samochodu ciężarowego marki [...], wyprodukowanego w [...] r. Art. 6 ust. 7 obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przedmiotowego samochodu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) stanowił, że: "obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 7a". W tej sprawie dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu [...]r. W tymże dniu powstał również obowiązek podatkowy.

Określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług organy I i II instancji dokonały zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który stanowił, iż: "podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło...". Wartość celna importowanego przez stronę skarżącą towaru (tj. samochodu ciężarowego marki [...]) została ustalona wcześniejszą decyzją celną Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...]r., nr [...]na kwotę [...]EUR ([...] zł, po przeliczeni wg obowiązującego w dniu zgłoszenia celnego kursu walut NBP). Stosownie do tej decyzji w sprawie celnej kwota należnego cła wyniosła [...] zł.

Podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług stanowi zatem kwota [...] zł (tj. wartość celna + cło). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Naczelnik Urzędu Celnego w R. zastosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22%, a zatem kwotę podatku od towarów i usług określił na [...]zł. Sąd zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej w K., wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji prawidłowo określił kwotę podatku od towarów i usług. Sąd w niniejszym składzie podziela także pogląd tegoż organu, że strona skarżąca prawidłowo została wezwana do zapłacenia kwoty należnego podatku VAT w wysokości [...]zł, co wykazało przeprowadzone wcześniej postępowanie organu I instancji. Postępowanie to bowiem wykazało, iż uregulowane zostały wyłącznie należności celne związane z importem samochodu ciężarowego marki [...], w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...]r., nr [...]. Organ I instancji (Naczelnik Urzędu Celnego w R.) prawidłowo i dokładnie wyjaśnił skarżącemu w swojej decyzji, w jaki sposób zostały przerachowane kwoty uzyskane z licytacji przedmiotowego samochodu na poczet: należności celnych, odsetek oraz kosztów postępowania celnego i egzekucyjnego. Nadto organy I i II instancji wyjaśniły, iż kwota [...] zł, wpłacona przez skarżącego, a wynikająca z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] r., nr: [...], która następnie została uchylona decyzją z dna [...]r., nr: [...]przez Dyrektora Izby Celnej w K., została następnie zarachowana na poczet decyzji Naczelnika Urzędu celnego w R. z dnia [...] r.

Słuszny jest także pogląd organów podatkowych, iż w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru organ celno-podatkowy związany jest własnymi wcześniejszymi ustaleniami co do elementów stosunku z zakresu prawa celnego ukształtowanego decyzją. Z tychże względów w postępowaniu podatkowym mającym za przedmiot ustalenie podatku od towarów i usług organ ten nie może ponownie dokonywać oceny tych elementów (w przedmiotowej sprawie w zakresie klasyfikacji celnej towaru i określonej kwoty cła). Sąd podziela pogląd wyrażony w, powołanym przez Dyrektora Izby Celnej w K., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Rz 8/07), iż w takiej sytuacji mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług, co jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w R. (jako organ podatkowy) niewątpliwie był związany wcześniejsza decyzją wydaną w sprawie celnej – tzn. decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...]r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...]r., nr [...]. Decyzja w sprawie celnej jest zatem decyzją ostateczną, co potwierdza także prawomocny wyrok sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, wskazany wyżej.

Nie można także uznać za słuszne zarzuty skargi dotyczącymi postępowania egzekucyjnego, ponieważ w sprawie decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie toczyło się żadne postępowanie egzekucyjne, a zatem nie dotyczą one przedmiotowej sprawy. Należy dodać, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawartym w skardze w dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. wydał postanowienie nr [...], którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie, wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...]r., w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego dotyczącego decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., z uwagi na fakt, iż w tej sprawie nie toczyło się postępowanie egzekucyjne (k. 70-72 akt adm.).

Twierdzenie skarżącego, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do jedynego i podstawowego zarzutu odwołania a mianowicie czy obowiązek podatkowy wygasł, czy nie wygasł jest o tyle niezasadne, iż: 1) z samego faktu, że organ ten utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą kwotę podatku od towarów i usług jasno wynika, że zdaniem organu kwota podatku od towarów i usług określona w decyzji organu I instancji była prawnie należna, a w decyzji organ ten szczegółowo przedstawił podstawy i prawne i przesłanki faktyczne takiego rozstrzygnięcia, 2) nie był to jedyny zarzut zawarty przez stronę w odwołaniu.

Odnosząc się do tego pierwszego zarzutu powtórzonego w skardze do sądu administracyjnego należy zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż stosowne do art. 4 O.p. : "Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach". Natomiast zgodnie z art. 5 O.p.: "Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego". Wynika z tego, iż zobowiązanie podatkowe wynika z obowiązku podatkowego. Art. 21 § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że: "Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania". Zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym: "Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 7a".

Art. 59 § 1 O.p., który wskazuje pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] r. normuje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a nie jak błędnie twierdzi skarżący obowiązku podatkowego. Zgodnie z tym przepisem: "Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:

1) zapłaty,

2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta,

3) potrącenia,

4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku,

5) zaniechania poboru,

6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych,

7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym,

8) umorzenia zaległości,

9) przedawnienia,

10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m."

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu podstawowym sposobem realizacji

zobowiązaniowych stosunków prawnych w prawie podatkowym (podobnie jak w prawie cywilnym) jest zaspokojenie wierzyciela prowadzące do ich wygaśnięcia. "Spełnienie świadczenia przez dłużnika powoduje, że cel stosunku zobowiązaniowego zostaje zrealizowany, a to prowadzi do zaniku więzi prawnej łączącej wierzyciela i dłużnika. Poprzez spełnienie świadczenia powinno nastąpić pełne zaspokojenie interesu wierzyciela wynikającego z treści stosunku zobowiązaniowego." (R. Mastalski: [W]: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007. Wrocław 2007, s.327-328).

W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe wygasło z chwilą dokonania zapłaty podatku od towarów i usług przez skarżącego. Zapłata nastąpiła w dniu [...]r. Jak podnosi się w doktrynie i judykaturze nie może być dwóch różnych podstaw wygaśnięcia obowiązku podatkowego w jednej i tej samej sprawie, zaś wygaśnięcie zobowiązania podatkowego określonego decyzją wymiarową nie stanowi przeszkody dla podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym.( wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FSK 732/04 - M. Podat. 2005/7/43; LEX nr 147595). Niezasadnym zatem jest zarzut, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wygasło w oparciu o art. 59 § 1 pkt 6 lub pkt 7 O.p. Należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie nie toczyło się postępowanie egzekucyjne (pkt 7 § 1 art. 59 O.p.), ani nie doszło do zawarcia umowy przenoszącej własność rzeczy (pkt 6 § 1 art. 59 O.p.).

Także wskazanie w piśmie pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...]r. na art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uznać za chybione. Przepis ten, który ma charakter procesowy, stanowi, iż: "Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku." Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest rozpatrzenie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, lecz określenie kwoty podatku od towarów i usług.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), oddalił skargę.