Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 472/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 1, par. 13 ust. 1, par. 60, par. 272 ust. 3, par. 235
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skarg D. J. i I. J. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargi


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. G. pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę z przebudową budynku gospodarczego, zlokalizowanego po granicy z działkami o nr ew. [...], przewidzianej do realizacji na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości K., gm. J. Decyzja ta stała się ostateczna.

Współwłaścicielki sąsiedniej działki budowlanej o nr ew. [...] – Z. I. w imieniu własnym i w imieniu I. J. wniosły o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak [...] Starosta Powiatu B. wznowił postępowanie w sprawie a następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2010 r. Jednak Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2011 r. wskazując, że organ l instancji nie wykazał winy strony, a jedynie podjął próbę wyjaśnienia błędu proceduralnego organu administracji.

Starosta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Z. G. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę

z przebudową budynku gospodarczego zlokalizowanego na jego działce po granicy

z działkami nr ew. gr. [...].

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak [...] ponownie uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala stwierdzić zgodności projektu zagospodarowania działki nr ew. [...]1 w zakresie spełnienia przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej powoływane jako: "Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych"); ponadto organ l instancji nie wyjaśnił jednoznacznie, dlaczego w obszarze oddziaływania obiektu znalazła się działka nr [...].

Następnie Starosta Powiatu B. postanowieniem z dnia [...] października 2012r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Z. G. złożył pismo wraz z kopią postanowienia Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2013r. znak: [...] udzielającego zgody na odstępstwo od przepisu określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych i umożliwiającego wykonanie ściany bez otworów okiennych

i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku gospodarczego na działce budowlanej nr ew. [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ew. [...]

Starosta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] uchylił we wznowionym postępowaniu decyzję Starosty B. z dnia [...] września 2010 r. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. G. pozwolenia na budowę budynku.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] uchylił w/w decyzję Starosty Powiatu B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu, inwestor nie przedłożył projektów budowlanych zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462). Ponadto organ stwierdził, że we wniosku do Ministra o upoważnienie do udzielenia odstępstwa od warunków technicznych powinny znaleźć się informacje, że roboty budowlane zostały rozpoczęte i wystąpienie o odstępstwo ma miejsce podczas toczącego się trybu wznowieniowego. Wojewoda P. podniósł też, że ustalenia opinii ppoż sporządzonej przez rzeczoznawcę powinny znaleźć odzwierciedlenie w projekcie budowlanym.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] Starosta Powiatu B. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

Starosta Powiatu B. po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. G. pozwolenia na budowę.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak

[...] Wojewoda P. utrzymał decyzję Starosty B. z dnia [...] stycznia 2015 r. w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie, jak też ustalił zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. że doszło do pominięcia strony w postępowaniu zwykłym. Zdaniem organu, usytuowanie i kształt nieruchomości inwestycyjnej wskazywały na potrzebę zbadania, czy zachowane zostały wymagane przepisami wykonawczymi odległości pomiędzy zaprojektowaną rozbudową budynku gospodarczego w narożniku działki po granicy z sąsiednią działką nr ew. gr. [...] stanowiącą własność M. M.

i [...] stanowiącą współwłasność Z. I., D. J., I. J. i A. W. Już sama ta okoliczność uzasadniała przyjęcie, że działki sąsiednie są objęte obszarem oddziaływania obiektu a ich właściciele posiadają przymiot strony.

Organ odwoławczy zauważył, że zasadniczy spór koncentruje się wokół rozbudowy budynku gospodarczego po granicy działki nr ew. [...] należącej do Skarżących. Organ przytoczył treść § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych

a następnie zauważył, że nie we wszystkich przypadkach będzie możliwe spełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Na odstępstwo pozwala przepis art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Oceniając, czy w sprawie zaszły przesłanki do zastosowania tego przepisu organ zauważył, że Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia [...] września 2014r. znak: [...] upoważnił Starostę Powiatu B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo a następnie Starosta Powiatu B. postanowieniem z dnia [...] września 2014r. znak: [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych i umożliwił inwestorowi wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku gospodarczego. Ponadto organ odwoławczy wskazał też na szczególne uwarunkowania działki inwestora i stwierdził, że przyjęta przez Inwestora propozycja rozbudowy jest wariantem korzystnym pod względem zachowania układu komunikacyjnego na działce nr [...], inna lokalizacja ten ład zakłóci i utrudni dostęp do drogi publicznej.

Organ odwoławczy podzielił oceny organu I instancji odnośnie nasłonecznienia, zauważając, że ze względu na minimalną, wynoszącą 3,78 m, odległość pomiędzy budynkiem z otworem okiennym na działce Skarżących nr [...]

a budynkiem bez okien na działce inwestycyjnej nr [...], przy projektowanej rozbudowie o wysokości przesłaniania 2,27 m nie będzie miało miejsce przesłanianie budynku odwołujących się stron, ponieważ wysokość przesłaniania, o której mowa

w § 13 ust 1 pkt 1a jest mniejsza od odległości pomiędzy tymi budynkami. Po dokonanej analizy organ uznał, że planowana inwestycja zapewnia naturalne oświetlenie w pomieszczeniach znajdujących się w budynku należącym do Skarżących. W sprawie zostały spełnione wymogi przepisu § 13 ust. 1 pkt 1a i 2.

Następnie organ odwoławczy odniósł się do ekspertyzy technicznej budynku znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...], a także ekspertyzy dot. oceny technicznej budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] z dnia

[...] stycznia 2014r. Organ zauważył że osoba sporządzająca te ekspertyzy mgr. inż. D. P. posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, upoważniające m.in. do oceniania i badania stanu technicznego wszelkich budynków (nr upr. [...]) a organ - Wojewoda P. nie ma podstaw, aby kwestionować rzetelność ich sporządzenia.

Organ wskazał następnie, że do sprawy została dołączona opinia z zakresu ochrony przeciwpożarowej dotycząca lokalizacji rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego w narożniku działki nr ew. [...] po granicy z działkami nr ew. [...]

i [...], z której wynika, że rozwiązania projektowe ścian po granicy działki spełniają postanowienia § 272 ust. 3 i § 235 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ uznał, że opinia, ekspertyzy oraz przyjęte w projekcie rozwiązania projektowe, w tym zaprojektowane ściany oddzielenia przeciwpożarowego dowodzą, że sposób usytuowania rozbudowanej części obiektu po granicy z działką Skarżących, nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem (groźbą pożaru, choroby, uszkodzenia mienia). Przyjęte zbliżenie nie narusza także przepisów dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania obiektów.

Odnosząc się do zarzutów Skarżących dotyczących rzetelności oceny sporządzonej przez inż. W. B. organ stwierdził, że autor tej oceny spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa warunki niezbędne do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie w rozumieniu art. 12 ustawy Prawo budowlane. Chcąc podważyć wiarygodność tej oceny strona skarżąca winna przedłożyć stosowną kontrekspertyzę, która by w jakiś sposób podważała ustalenia organu.

Organ nie uznał za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia interesów osób trzecich tj bezpieczeństwa w związku z usytuowaniem rozbudowywanego budynku po granicy działki sąsiedniej stanowiącej współwłasność Skarżących (nr. ew. [...]). Organ zauważył ponadto, że każdy właściciel ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. W sytuacji ustalenia, że projektowany obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, to, co do zasady, nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, poszanowania których wymaga art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Organ uznał, że projekt budowlany jest w pełni kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, został sporządzony zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 20102r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r. poz. 462 ze zm.). Do projektu budowlanego dołączona została informacja, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b omawianej ustawy, dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego.

Wątpliwości Wojewody P. nie wzbudziły również przyjęte przez organ l instancji ustalenia odnoszące się do spełnienia wymogów art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. wyprowadzony przez Starostę Powiatu B. wniosek, że kryterium oceny zgodności pozwolenia na budowę z uwarunkowaniami przestrzennymi, w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu nie jest w niniejszej sprawie plan miejscowy, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody P. złożyły I. J., Z. I., A. W. i D. J., przy czym skarga Z. I. i A. W. została odrzucona z powodu nieuiszczenia przez nie wpisu sądowego. Skarżące wskazały, że całkowicie się nie zgadzają z decyzją organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia [...] października 2016 r. D. J. zwróciła się

o odroczenie rozprawy sądowej wyznaczonej na dzień [...] listopada 2016 r. na co najmniej dwa miesiące z powodu choroby i planowanej hospitalizacji. Wniosek ponowiła w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., dołączając zaświadczenie lekarskie nr [...] (k. 231 akt sprawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Na wstępie Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej D. J. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień

[...] listopada 2016 r. U podstaw odmowy uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy legło przekonanie Sądu, że uprawnienia procesowe Skarżącej nie zostaną uszczuplone, mimo jej nieobecności na rozprawie. Podkreślić bowiem należy, że stawiennictwo strony w sądzie administracyjnym nie jest obowiązkowe. Jak stanowi art. 107 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. W przypadku ich niestawiennictwa, wnioski, twierdzenia i dowody nieobecnych stron lub ich pełnomocników, są przedstawiane przez sędziego sprawozdawcę (art. 108 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nadto skarżącej D. J. został przyznany pełnomocnik ustanowiony z urzędu. Odmawiając odroczenia rozprawy Sąd wziął pod uwagę także to, że zawarty w piśmie z dnia 25 października 2016 r. wniosek

o odroczenie rozprawy był kolejnym takim wnioskiem strony. Skargi D. J. i I. J. (reprezentowanej przez D. J.) wpłynęły do Sądu w czerwcu 2015 r. Dla ich rozpatrzenia Sąd wyznaczał rozprawy aż czterokrotnie (21 kwietnia, 6 września, 6 października i 8 listopada 2016 r.), z czego trzykrotnie nie odbywały się one w następstwie uwzględniania próśb o odroczenie ich terminu. Zważywszy zatem na całokształt opisanych wyżej okoliczności oraz mając na uwadze fakt, że odroczenie rozprawy z powodu nieobecności strony może być następstwem wyłącznie nadzwyczajnego wydarzenia lub przeszkody, której się nie da przezwyciężyć (art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz że Skarżąca miała wyznaczonego profesjonalnego pełnomocnika, Sąd odmówił uwzględnienia kolejnego wniosku o nieprzeprowadzanie rozprawy pod nieobecność D. J.

Spór w sprawie dotyczy kwestii dopuszczalności lokalizacji budynku gospodarczego przy granicy z działką Skarżących. Strona skarżąca wyraża obawę, że zostaną naruszone jej prawnie chronione interesy.

W pierwszej kolejności w sprawie wymagają rozważenia przepisy regulujące tą kwestię. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek na działce budowlanej należy, co do zasady, sytuować

w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m

w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi

w stronę tej granicy (§12 ust. 1 pkt 1) oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 2). Jak zasadnie zauważył organ, ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady. Pozwala na nie przepis art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. W myśl art. 9 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane - właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że ze względu na użycie w przepisie art. 9 ust. 1 klauzuli generalnej opartej na zastosowaniu pojęcia nieostrego, wypełnienie jej treścią następuje przez organ stosujący prawo na gruncie ustalonego stanu faktycznego. Organ stosujący prawo ma więc obowiązek wyjaśnić okoliczności sprawy i ocenić, czy może je uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Musi przy tym brać pod uwagę, że celem art. 9 jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie do nich, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności, ogólnie obowiązujących przepisów. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki szczególnie uzasadniony przypadek, należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które powinny dokonać tego na podstawie analizy materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowania nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, oceny proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej i tym podobnych okoliczności. Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12, LEX nr 1358525).

Odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych może być udzielone jedynie

w przypadkach szczególnie uzasadnionych, a więc mających w sobie element wyjątkowości. Wobec tego organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien brać pod uwagę charakter przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. W sytuacjach szczególnych wynikających z warunków lokalnych, takich jak kształt i wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiadujących, istnieje potrzeba wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, która uzasadniałaby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno-budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., VII SA/Wa 431/07, LEX nr 338565; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r., II SA/Sz 734/06, LEX nr 510937, A. Despot Mładanowicz, w: A. Gliniecki, A. Despot Mładanowicz,, Z. Kostka, A. Ostrowska, W. Piątek, Prawo budowlane. Komentarz do art. 9 ustawy Prawo budowlane, pkt II, opubl. w LEX).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że w sprawie została dochowana nakazana prawem procedura, tj. Starosta Powiatu B. zwrócił się do Ministra z prośbą o zajęcie stanowiska

w kwestii udzielenia upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo. Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia [...] września 2014r. znak: [...] upoważnił Starostę Powiatu B. do wyrażenia zgody na takie odstępstwo. W związku z tym Starosta Powiatu B. postanowieniem z dnia [...] września 2014r. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i umożliwił wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi.

W ocenie Sądu rozpoznając niniejszą sprawę organ wyczerpująco

i przekonująco wyjaśnił, dlaczego przyjął, że w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. że zachodzi sytuacja szczególna, uzasadniająca odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wskazując, że działka inwestycyjna o nr ew. [...] ma nieregularny kształt, jej niezabudowany fragment jest wąski i dodatkowo ograniczony liniami zabudowy. Zauważono, że budynek gospodarczy podlegający rozbudowie zlokalizowany jest po granicy

z działką nr ew. [...], na której znajduje się budynek również położony bezpośrednio po granicy z działką nr ew. [...] i jak i działką Skarżących o nr ew. [...]. Organ uznał, że przyjęta przez Inwestora propozycja rozbudowy jest wariantem korzystnym pod względem zachowania układu komunikacyjnego na działce nr [...], inna lokalizacja zakłóciłaby ten ład i utrudniłaby dostęp do drogi publicznej.

Następnie organ dokonał analizy pod kątem sprawdzenia, czy sporna inwestycja jest zgodna z przepisami Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analiza ta doprowadziła do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszenia tych regulacji. Należy zauważyć, że strona skarżąca nie podważyła tych ustaleń.

W szczególności organ rozważył i ocenił kwestię nasłonecznienia. Stwierdził, że po zrealizowaniu rozbudowy obiektu spełnione będą wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia kwalifikowanych pomieszczeń. Organ wyjaśnił, że ze względu na minimalną, wynoszącą 3,78 m, odległość pomiędzy budynkiem z otworem okiennym na działce Skarżących nr [...] a budynkiem bez okien na działce inwestycyjnej nr [...], przy projektowanej rozbudowie o wysokości przesłaniania 2,27 m nie będzie miało miejsce przesłanianie budynku Skarżących, ponieważ wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości pomiędzy tymi budynkami. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na spełnienie wymagań przepisu § 13 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dla hipotetycznie powstającego okna w budynku na działce nr [...] z poziomem dolnej krawędzi okna przy poziomie gruntu.

Organ rozważył też skutki inwestycji w kontekście przepisu § 13 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem, odległość budynku

z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 60 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7°-17°. Ze sporządzonej w przedmiotowej sprawie analizy zacieniania wynika, że cały budynek mieszkalny istniejący na działce nr [...] nie znajduje się w strefie cienia rzucanego przez rozbudowany budynek gospodarczy na działce nr [...], co oznacza, że wskazane przepisy nie zostały naruszone.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w sprawie uprawniony był wniosek, że planowana inwestycja zapewnia naturalne oświetlenie w pomieszczeniach znajdujących się w budynku należącym do skarżących.

W sprawie organy pozyskały ponadto ekspertyzy techniczne wykonane przez osoby właściwych specjalności, dotyczące budynku znajdującego się na działce nr [...]. Wynika z nich, że budynek gospodarczy położony na działce nr [...] może zostać rozbudowany w bezpośrednim sąsiedztwie budynku na działce nr [...], przy czym stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania obiektu na działce nr [...] pozostanie bez zmian w związku z planowaną rozbudową. Odnośnie zaś budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] mgr. inż. D. P. stwierdził, że budynek może zostać rozbudowany, a projektowane elementy nie wpłyną na zmianę układu konstrukcyjnego budynku, a ich stan i sposób rozwiązania pozwala na wykonanie rozbudowy.

Z kolei z opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej dotyczącej lokalizacji rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego w narożniku działki nr ew. [...] po granicy z działkami nr ew. [...] wynika, że rozwiązania projektowe ścian po granicy działki spełniają warunki § 272 ust. 3 i § 235 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych.

W tych zbadanych przez organy w sposób wnikliwy okolicznościach Sąd przyjmuje, że w sprawie zasadnym był wniosek, iż sposób usytuowania rozbudowanej części obiektu po granicy z działką Skarżących, nie wiąże się

z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem (groźbą pożaru, choroby, uszkodzenia mienia). Strona skarżąca nie podważyła skutecznie faktów wynikających z opinii ekspertów w tym zakresie.

Sąd stwierdza, że wobec rozważenia w sprawie poszczególnych kwestii,

w tym bezpieczeństwa, zasadnie przyjęto, że w okolicznościach tej sprawy możliwe było usytuowanie spornego budynku przy granicy z działką Skarżących, zaś formułowany w postępowaniu administracyjnym zarzut naruszenia interesów osób trzecich tj bezpieczeństwa, należało uznać za bezzasadny.

Z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wynika, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze odziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Ustawodawca nie określił, na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich". Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (wyrok WSA

w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., II SA/Ol 597/10, LEX nr 753998). Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyroki NSA z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, LEX nr 198341, oraz z dnia 24 czerwca 2010 r., II OSK 960/09, LEX nr 649107), w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego (wyrok NSA z dnia 16 listopada 2004 r., OSK 786/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 86), prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (wyroki NSA

w Warszawie z dnia 13 października 2003 r., IV SA 456/02, IV SA 457/02, IV SA 458/02, LEX nr 1694551; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., II OSK 794/05, LEX nr 209453). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że

w tej sprawie organ zasadnie przyjął, że skoro badany projekt budowlany respektuje przepisy prawa, w tym przepisy techniczne, to nie można uznać, że planowana inwestycja narusza interesy Skarżących.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł

o oddaleniu skargi.