Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1075/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2, art. 77 ust. 2a pkt 2, art. 31 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta Gliwice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1378/19 w sprawie ze skargi Miasta Gliwice na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 czerwca 2019 r. nr BON.III.5225.13.8.2016.AC/EC/MW w przedmiocie odmowy wypłaty rekompensaty utraconych dochodów z tytułu ustawowych zwolnień 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta Gliwice na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1378/19, oddalił skargę Miasta Gliwice na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z 7 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wypłaty rekompensaty utraconych dochodów.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 22 marca 2016 r. Miasto Gliwice zwróciło się do Oddziału Śląskiego PFRON z wnioskami o przekazanie kwoty w wysokości 240 963,00 zł, rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji). Wnioski uzasadnione były utratą dochodu, wynikającą ze zwolnień podatkowych (podatek od nieruchomości) [A] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i dotyczyły lat 2011-2014.

Decyzją z 16 czerwca 2016 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty rekompensaty utraconych dochodów z tytułu ustawowych zwolnień w ww. kwocie. Organ wyjaśnił, że uprawnienie Miasta do złożenia poszczególnych wniosków za lata 2011-2014 wygasło – zgodnie z art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji:

z upływem 25 marca 2012 r. (dla wniosku za 2011 rok),

z upływem 25 marca 2013 r. (dla wniosku za 2012 rok),

z upływem 25 marca 2014 r. (dla wniosku za 2013 rok),

z upływem 25 marca 2015 r. (dla wniosku za 2014 rok),

zatem nadesłanie przez stronę w dniu 22 marca 2016 r. wniosków za lata 2011-2014, nie wywołuje skutków prawnych i stanowi podstawę do odmowy wypłaty wnioskowanej kwoty.

Od powyższej decyzji Miasto Gliwice złożyło odwołanie, zarzucając naruszenie art. 47 ust. 2a ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu ustawowych zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji z przyczyn niezależnych od Strony powoduje utratę prawa otrzymania kwoty rekompensującej.

Decyzją z 16 czerwca 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu PFRON.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść art. 47 ust. 2a ustawy o rehabilitacji, wyjaśniając, że termin określony w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji ma charakter materialny, a w związku z tym nie podlega przywróceniu.

Wobec powyższego, jak wyjaśnił Minister wniosek:

- za rok 2011, sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 2011 roku, winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 25 marca 2012 r.,

- za rok 2012, sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 2012 roku, winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 25 marca 2013 r.,

- za rok 2013, sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 2013 roku, winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 25 marca 2014 r.,

- za rok 2014, sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 2014 roku, winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 25 marca 2015 r.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że pomimo iż spółka składała deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości (za 2014 r. data wpływu 3 luty 2014, za 2013 r. data wpływu 18 marzec 2013 r., za 2012 r. data wpływu 23 marzec 2012r.), skarżąca nie zwróciła się do PFRON w terminach określonych w art. 47 ust. 2a pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji z żadnym wnioskiem o wypłatę kwot rekompensujących utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie za lata 2011-2014. Dodatkowo zaznaczono, że z decyzji Prezydenta Miasta Gliwice z [...] września 2015 r., z [...] listopada 2015 r., z [...] listopada 2015 r., z [...] grudnia 2015 r., wydanych wobec Spółki wynika, iż określają one wysokości zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r., 2012 r., 2013 r., 2014 r. w zakresie, w którym spółka nie jest zwolniona z tego podatku, tj. łącznie w kwocie głównej 47 650,00 zł. Powyższe decyzje nie określają natomiast wysokości podatku od nieruchomości, z którego ww. spółka była zwolniona na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji, a który jak podaje strona wynosi łącznie 240 963,00 zł.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie, oddalając skargę na powyższą decyzję, wyjaśnił, że zgodnie z art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji Gminy składają do Funduszu wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień w terminach do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym – wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzony jest wniosek.

Dalej WSA wskazał, że o charakterze tego terminu wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt U 2/08.

W wyroku tym Trybunał uznał za niezgodny z art. 47 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92, Nr 227, poz. 1505 i Nr 237, poz. 1652 oraz z 2009 r. Nr 6, poz. 33), a przez to niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 166, poz. 1616 oraz z 2004 r. Nr 174, poz. 1811). Termin ten był bowiem początkowo umieszczony w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy i dopiero po wyroku Trybunału dodany do ustawy.

W ww. orzeczeniu Trybunał wskazał, że termin do złożenia wniosku "rozliczeniowego" ma charakter materialnoprawny, a jego uchybienie powoduje utratę prawa do rekompensaty. Stanowisko to zachowuje w pełni aktualność w obecnym stanie prawnym, gdyż rozwiązania z ww. rozporządzenia zostały po wyroku Trybunału w wersji niemalże identycznej przeniesione do ustawy o rehabilitacji.

Taka sytuacja, jak wskazał WSA ma miejsce w przypadku niezłożenia wniosku w terminie określonym w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Wniosek złożony po upływie terminu nie wywołuje żadnych skutków, nie ma żadnego prawnego znaczenia.

Mając zatem na uwadze, że wnioski skarżącej o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień za lata 2011-2014 zostały złożone w dniu 22 marca 2016 r., zasadnie odwołano się do treści art. 47 ust. 2b ww. ustawy.

Przepis ten stanowi, że w przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 a pkt 2, gmina zwraca do Funduszu otrzymane środki wykazane we wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 1 wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty od dnia jej otrzymania w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, iż Miasto Gliwice składając wnioski o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień ustawowych w dniu 22 marca 2016 r. zachowało ustawowy termin na ich złożenie, dlatego że Spółka uiściła należność podatkową dopiero w 2015 r., co powoduje, iż faktyczne pomniejszenie w dochodach podatkowych budżetu gminy za lata 2011-2014 nastąpiło w roku 2015, Sąd I instancji stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia bowiem odwołując się do treści art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, zdaniem WSA termin określony w tym przepisie nie odnosi się do daty uiszczenia należności podatkowej.

Miasto Gliwice skargą kasacyjną zaskarżyło w całości opisany na wstępie wyrok WSA w Warszawie wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 czerwca 2019 r. a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jednocześnie zrzekając się rozprawy.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. :

1) art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "faktyczne roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji [...] oraz deklaracji" mogą dotyczyć jedynie podatku od nieruchomości należnego za poprzedni rok kalendarzowy, podczas gdy decyzja określająca wysokość podatku za dany rok może zostać wydana do upływu okresu przedawnienia, zatem w roku poprzedzającym rok, w którym istnieje obowiązek złożenia wniosku, mogą powstać faktyczne skutki" zwolnień dotyczących wszystkich nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych.

2) art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca złożyła wniosek o rekompensatę z uchybieniem terminu, w związku z czym prawo do rekompensaty wygasło.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.

W tym stanie rzeczy kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach kasacyjnych.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie sformułowano natomiast zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a to oznacza, że stan faktyczny stanowiący podstawę orzekania nie jest przedmiotem sporu. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie wskazuje się, iż brak zarzutów natury procesowej oznacza, że przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej w pełni miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku.

Natomiast prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie NSA skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z treści art. 47 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych wynika, że środki Funduszu przeznacza się również na zrekompensowanie gminom dochodów utraconych na skutek zastosowania ustawowych zwolnień, o których mowa w art. 31 ust.1 pkt 1 ustawy, w wysokości utraconych dochodów. Innymi słowy środki, których gmina nie otrzymała tytułem wpływu podatków są jej przekazywane przez Fundusz, a szczegółowe zasady obliczania i przekazywania gminom tej dotacji ma określić właściwy minister w porozumieniu z dwoma innymi podmiotami. Musi on przy tym uwzględnić wnioski gmin zawierające dane o rocznych skutkach zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy, mając na względzie zrekompensowanie im utraconych dochodów (art. 47 ust 7 ustawy o rehabilitacji). Natomiast przepis art. 47 ust. 2 a pkt 1 i 2, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw wskazuje, że wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu ustawowych zwolnień gminy składają dwukrotnie w odniesieniu do jednego roku podatkowego. W pierwszej kolejności w terminie do dnia 31 lipca roku podatkowego, gmina składa wniosek, wykazując w nim przewidywane roczne skutki zwolnień wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych, według stanu na dzień 30 czerwca roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek (art. 47 ust. 2a pkt 1 ustawy o rehabilitacji). Oznacza to, że na podstawie sprawdzalnych danych z pierwszego półrocza gmina szacuje pełne roczne skutki zwolnień. Następnie zaś – w terminie do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym – gmina składa drugi wniosek, wykazując w nim faktyczne roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek (art. 47 ust.2a pkt 2). W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy (tzw. wniosku "rozliczeniowego"), gmina jest zobowiązana do zwrotu Funduszowi otrzymanych środków wykazanych we wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 1 ustawy (tzw. wniosku "szacunkowego") wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy (art. 47 ust. 2b ustawy). Na marginesie należy zauważyć, że jeśli gmina nie złoży wniosku "szacunkowego", złoży zaś wniosek "rozliczeniowy" (oparty na danych z całego roku), to otrzyma kwotę rekompensującą utracone dochody w pełnej wysokości. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że skarżąca za lata 2011-2014 nie składała wniosków "szacunkowych".

Sąd I instancji zasadnie wskazał, że termin, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy jest terminem materialnoprawnym, co skutkuje tym, że po jego bezskutecznym upływie wygasają uprawnienia gminy do realizowania swoich uprawnień w obszarze wnioskowania o zrekompensowanie utraconych dochodów z tytułu ustawowych zwolnień. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 kwietnia 2009 roku sygnatura akt U 2/08, w którym Trybunał Konstytucyjny zakwestionował rozwiązania w zakresie konsekwencji prawnych związanych z niedochowaniem materialnoprawnego terminu, do złożenia wniosku o wypłatę rekompensaty z tytułu utraconych dochodów na skutek zwolnień ustawowych, zamieszczonego w akcie wykonawczym.

W sprawie niniejszej skarżące Miasto Gliwice nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, z którego wynika, że wnioski o wypłatę kwot rekompensujących dochody utracone za lata 2011-2014 zostały złożone w dniu 22 marca 2016 r. jednakże w jego ocenie przedmiotowe wnioski ("rozliczeniowe"), o których mowa w przepisie art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy, wykazywały dochody faktycznie utracone w 2015 r., a zatem wnioski te zostały złożone w terminie ustawowym.

Miasto twierdzi, iż w przypadku zwolnień podatkowych, które skutkowały utraceniem przez gminę dochodu w wysokości 240 963,00 zł. ustalenie powyższej kwoty rekompensującej mogło nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, po tym jak decyzje Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...] września 2015 r., [...] listopada 2015 r., [...] listopada 2015 r. i [...] grudnia 201 r. wydane wobec [A] Sp. z o.o. określające wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 r. w jakiej spółka nie była zwolniona z tego podatku na rzecz Gminy, stały się ostateczne.

Zdaniem skarżącego w przypadku podatku od nieruchomości od osób prawnych możliwe jest powstanie dwóch różnych dokumentów, z których wynika wysokość podatku: deklaracji i decyzji.

Skarżący wskazuje, że przepis art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji odwołuje się do obu tych rodzajów dokumentów, nie wykluczając sytuacji, w której faktyczne skutki zwolnień mogą wynikać najpierw z deklaracji, a następnie z decyzji. W tym zakresie możliwa jest zarówno sytuacja, w której podatnik w deklaracji wskaże niższą kwotę podatku błędnie deklarując jako zwolnione dane przedmioty, jak i sytuacja w której w toku postępowania podatkowego okaże się, że zadeklarował do opodatkowania przedmioty zwolnione z podatku, w związku z czym z decyzji będzie wynikała niższa kwota podatku od zadeklarowanej.

W ocenie skarżącego Miasta z przepisu art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji nie wynika, że dotyczy on faktycznych skutków zwolnień wyłącznie w zakresie podatku należnego za zeszły rok. Przepis ten wiąże powstanie tych skutków m.in. z deklaracjami i decyzjami. Do upływu okresu przedawnienia podatnik może skorygować deklarację (i to wielokrotnie), a organ podatkowy może wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej kwocie, niż zadeklarowana. Oznacza to, że "faktyczne skutki" zwolnienia z podatku od nieruchomości za dany rok mogą się ujawnić w tym roku, ale także w kolejnych latach, aż do przedawnienia. Zatem, zdaniem skarżącego gmina ma prawo wystąpić z wnioskiem o wypłatę kwoty rekompensującej do 25 marca kolejnego roku również w zakresie "faktycznych skutków" zwolnień w podatku za lata poprzednie, jeśli deklaracje (korekty deklaracji) lub decyzje, z których skutki te wynikają powstały w roku poprzednim.

Odnosząc się do wyżej przedstawionej przez kasatora wykładni art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a w konsekwencji sformułowanego we wniesionym środku prawnym zarzutu błędnego rozumienia tego przepisu przez Sąd I instancji, wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.) zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że w odniesieniu do podatnika będącego osobą prawną zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania, zatem prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2011-2014 wynikała z przepisów prawa, a decyzja organu podatkowego mogła mieć wyłącznie charakter deklaratoryjny — określający. Zobowiązanie do zapłaty podatku od nieruchomości za wnioskowane lata nie powstało więc dopiero z chwilą wydania decyzji, bowiem powstało "z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania". Zasadą zaś jest, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2019, poz. 1170 ze zm.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy uznać pogląd, że złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości za dany rok, podobnie jak deklaracja złożona na ten podatek za okres wcześniejszy, jest formą oświadczenia wiedzy. Dokumenty te służą przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji wskazując, że z treści art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji wynika, że termin określony w tym przepisie nie odnosi się do daty uiszczenia należności podatkowej. Wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień należy złożyć w ściśle określonym ustawowym terminie tj. do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym - wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzony jest wniosek, a to oznacza, iż wnioski "rozliczeniowe" za lata 2011- 2014 złożone przez Gminę w 2016 r., a więc z uchybieniem terminu materialnego okazały się bezskuteczne. Ustawa o rehabilitacji stanowiąc o rocznych skutkach zastosowanych zwolnień przewiduje zrekompensowanie gminom utraconych dochodów w przypadku terminowego złożenia drugiego wniosku ("rozliczeniowego") na dany rok podatkowy według stanu na ostatni dzień tego roku, za który sporządzony jest wniosek, co oznacza, że złożony wniosek dotyczy podatku od nieruchomości należnego za poprzedni rok kalendarzowy. Tym samym nie sposób uznać, że Miasto Gliwice, w świetle zapisów ustawy o rehabilitacji - art. 47 ust. 2a pkt 2, wnioskiem z 2016 r. mogło ubiegać się zrekompensowania zwolnień w podatku w podatku od nieruchomości za lata poprzednie 2011-2014. Natomiast jak wynika z rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków PFRON (Dz.U. 2003.166. 1616), wydanego na podstawie art. 47 ust 7 ustawy o rehabilitacji, gmina ma prawo do złożenia korekty wniosku w terminie 14 dni od dnia wyjścia na jaw okoliczności uzasadniających złożenie korekty, nie później jednak niż w terminie określonym w § 4 pkt 2 (tj. do 31 maja roku następującego po roku podatkowym).

Gminie, która złoży korektę wniosku, z której wynika, że otrzymała kwotę rekompensującą dochody utracone z tytułu zwolnień wyższą od należnej, Prezes Zarządu Funduszu zmniejszy kwotę rekompensującą, zmniejszając lub wstrzymując przekazanie kolejnej kwoty rekompensującej, oraz zobowiąże gminę do zapłaty odsetek od nienależnej kwoty, w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że gmina dokona wcześniej zwrotu nadmiernie pobranej kwoty rekompensującej wraz z odsetkami w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatkowych ( § 5 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego).

Podsumowując zarzut błędnej wykładni art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji przedstawiony we wniesionym środku prawnym nie zasługuje na uwzględnienie, co w konsekwencji oznacza również niezasadność zawartego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu w sprawie niniejszej.

Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznając, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika organu nie występującego w I instancji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).