Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 804/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 . nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 804/10

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. S.A. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z [...].07.2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Decyzja ta została wydana w następującym stanie prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy kotłowni opałowej na działce nr 2052 w obr. [...] w R. przy ul. P. Postępowanie to wszczęto w następstwie czynności kontrolnych przeprowadzonych na powyższej działce należącej do firmy F. S.A., na działce ten zlokalizowano obiekt budowlany w postaci kontenera grzewczego na płycie betonowej o wymiarach 2,45 m na 6,06 m, kontener o takich samych wymiarach ma wysokość 2,5 m, wykonany jest z konstrukcji stalowej posiada instalację elektryczną wewnętrzna, zasilana policznikowo z węzła betoniarskiego oraz instalację wodociągową. Płyta betonowa posiada grubość 20 cm. W toku przeprowadzonej rozprawy z udziałem pełnomocników spółki F. S.A. ustalono, że kontener grzewczy został zrealizowany w listopadzie 2003 r., pełnomocnicy nie byli w stanie okazać dowodów, z których wynikałoby, że wówczas dokonane roboty budowlane poprzedzone były pozwoleniem na budowę względnie zgłoszeniem zamiaru ich wykonania.

Postanowieniem z [...].06.2009 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy obiekcie budowlanym – kontenerze kotłowni opałowej na działce nr 2052 w R. przy ul. P. oraz nałożył na firmę F. S.A. obowiązek przedstawienia w terminie do 31.12.2009 r. zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego z treścią planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami. Postanowienie wydano na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm., zwane dalej Upb). Poinformowano także Prokuraturę Rejonową w R. o popełnieniu przestępstwa z art. 90 Upb.

Pismem z 20.01.2009 r. firma A. S.A. jako następca prawny firmy F. S.A. poinformowała PINB, że dokonała demontażu kontenera grzewczego na terenie działki nr 2052 w R. PINB przeprowadził oględziny działki nr 2052 przy ul. P. w R. W wyniku oględzin stwierdzono, że na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót w postaci budynku gospodarczego parterowego z 30.10.2009 r. na działce tej wykonano dodatkową płytę żelbetową o szerokości 155 cm od strony południowej, przylegającą do już istniejącej. Na nowej płycie oraz w części na istniejącej uprzednio zlokalizowano kontener grzewczy, olejowy. Obiekt ten został przesunięty w stosunku do poprzedniej lokalizacji o obrys nowo wykonanej płyty żelbetowej.

Decyzją z [...].05.2010 r. PINB nakazał spółce A. S.A. rozbiórkę obiektu budowlanego – kotłowni opałowej zlokalizowanej na działce nr 2052 w R. przy ul. P. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na dyspozycję art. 104 ustawy z 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art. 48 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 Upb. W uzasadnieniu przywołano ustalenia poczynione w toku czynności kontrolnych oraz w trakcie wszczętego postępowania administracyjnego. Ujawniono, że na działce nr 2052 zlokalizowany został bez pozwolenia na budowę obiekt budowlany, opisano szczegółowo jego konstrukcję, budowa zakończyła się w dniu 3.11.2003 r. Przytaczając stosowne przepisy Upb w aspekcie legalności podjęcia robót budowlanych, organ wykluczył, aby realizacja przedmiotowego obiektu mogła mieć znamiona budowy tymczasowej, dochodząc do przekonania, że obiekt jest samowolą budowlaną. Przywołano treść art. 48 ust. 2 i 3 Upb w aspekcie możliwości tzw. legalizacji samowoli budowlanej. Przywołano fakt nałożenia na stronę – spółkę F. S.A. obowiązków, wymienionych w postanowieniu z [...].06.2009 r. Przytoczono informację od spółki A. S.A., z której wynikać miało, że nastąpiło przejęcie przez tę firmę spółki F. S.A., zaistniał demontaż kotła grzewczego, a działkę dzierżawić ma B. sp. z o.o. Przytoczono także ustalenia zawarte w protokole oględzin z 17.03.2010 r. wyprowadzając z nich wniosek, że nie nastąpiła rozbiórka samowoli budowlanej. Legitymowanie się zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci budynku parterowego, gospodarczego w ocenie organu nie uprawniało do realizacji kotłowni w postaci wykonania nowej płyty żelbetowej i przesunięciu kontenera w porównaniu do poprzedniej lokalizacji. Powołując się na fakt przejęcia praw i obowiązków po przejętej formie F. S.A. przez firmę A. S.A. PINB stwierdził, że strona nie wykonała obowiązków w terminie wynikających z postanowienia opartego na dyspozycji art. 48 ust. 3 Upb, co uzasadnia w takiej sytuacji wyrzeczenie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. S.A. zarzucając naruszenie art. 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez powołanie w uzasadnieniu decyzji na s. 2 fragmentów wywodów odnoszących się do zupełnie innej sprawy administracyjnej, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez powołanie się na treść postanowienia z 29.06.2010 r., które nie jest znane stronie oraz na działanie w sprawie pełnomocnika spółki F. S.A. – S. S., który nie jest znany stronie. W uzasadnieniu odwołania spółka A. S.A. wskazuje, że w doręczonej jej decyzji s. 2 uzasadnienia odnosiła się do zupełnie innej sprawy administracyjnej, co rodzi podejrzenie, iż organ prowadził postępowanie nierzetelnie. Co do postanowienia to data jego wydania jest datą z przyszłości, postanowienie jak i działanie osoby reprezentującej poprzednika prawnego odwołującej się nie są jej znane. W konkluzji odwołania wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania we własnym zakresie. W piśmie przekazującym akta sprawy ponownie przywołano ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, przywołano obecność "S. S." w trakcie oględzin działki w dniu 17.03.2010 r., z których wynika, że kontener grzewczy przesunięto nieco w inne miejsce na działce nr 2052. Organ I instancji przyznał, że w egzemplarzu decyzji wysłanym na adres spółki doszło do omyłki poprzez błędny wydruk s. 2 uzasadnienia z innej sprawy, akta sprawy zawierają jednak prawidłową treść decyzji. Omyłkowo powołano również datę postanowienia wydanego w trybie art. 48 ust. 3 Upb, a skierowanego do spółki F. S.A., pomyłka dotyczyła błędnie wskazanego roku wydania tego postanowienia.

Rozpoznając powyższe odwołanie WINB opisaną na wstępie decyzją orzekł o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy zrekapitulował stan faktyczny sprawy eksponując, że wobec F. S.A., poprzednika prawnego odwołującej się firmy, zostało wydane postanowienie w trybie art. 48 ust. 3 Upb zobowiązujące do przedłożenia w określonym terminie pewnych dokumentów. Dokumenty takie nie zostały przedłożone, zaś odwołująca się spółka informowała, że dokonała rozbiórki kontenera. Przeprowadzone oględziny nie potwierdziły tego faktu. Przytoczono zarzuty odwołania, wskazując następnie, iż organ odwoławczy dokonuje kontroli w całokształcie sprawy administracyjnej. Wydany nakaz rozbiórki uznano za uzasadniony. Za prawidłowe uznano działanie organu I instancji, który podjął działania w kierunku zalegalizowania samowoli budowlanej, a wobec braku przedłożenia wymaganych w świetle art. 48 ust. 2 Upb dokumentów trafne było wyrzeczenie o rozbiórce. Uzasadnienie prawne decyzji uznano za prawidłowe w zakresie adresata obowiązku, którym jest odwołująca się spółka jako następca prawny F. S.A.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. S.A. reprezentowana przez radcę prawnego J. S. zarzucając brak rozpoznania sprawy co do istoty, brak odniesienia się do zarzutów odwołania, wnosząc o uchylenie decyzji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ten ostatni wniosek Sąd uwzględnił postanowieniem z 13.10.2010 r. Skarga zawiera przytoczenie zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wskazanie, że zarzutów tych nie rozpoznał organ odwoławczy. Skarżąca spółka wywodzi, że wadliwie organ odwoławczy utrzymuje, że w sprawie doszło do samowoli budowlanej, w tym aspekcie eksponuje błędne uzasadnienie decyzji organu I instancji. Fakt ten ma uniemożliwiać merytoryczne rozpoznanie stanowiska strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej płyta betonowa nie została posadowiona przez stronę skarżącą, skarżąca postawiła tylko kontener kotłowni, kontener ten odsunęła od "mediów", wykonując tym samym zalecenia organu nadzoru budowlanego, organ nie ustalił, kto wybudował płytę żelbetową, zatem brak jest informacji czy podmiot ten nie posiadał pozwolenia na budowę w tym zakresie. W dalszej części skargi sformułowany jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie tej kwestii, nadto zarzucono naruszenie art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, uznając że w postępowaniu odwoławczym wyeliminowano wszystkie uchybienia popełnione przez organ I instancji, w tym błędy uzasadnienia, które "nie wymagały przeprowadzenia postępowania w trybie instancji", zaś zarzuty nie wnoszą nowych okoliczności do sprawy, które miałaby wpływ na jej wynik.

Tuż przed rozprawą pełnomocnik skarżącej spółki powiadomił telefonicznie, że uległ awarii jego samochód, w ocenie Sądu okoliczność ta nie stanowiła przesłanki do odroczenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Kontroli Sądu podlega decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję o nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w postaci – kotłowni opałowej skierowana do strony skarżącej. W myśl art. 48 ust. 1 Upb właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sprawie postępowanie toczyło się początkowo z poprzednikiem prawnym skarżącej spółki – firma F. S.A. Czynności procesowe zdziałane z udziałem poprzednika strony skarżącej były prawnie skuteczne wobec strony skarżącej, z tego względu zarzut skargi rozumiany jako chęć uchylenia się od skutków prawnych wydanych poprzednio rozstrzygnięć wobec poprzednika prawnego skarżącej spółki, jest chybiony. Wobec F. S.A. wydano postanowienie w trybie art. 48 ust. 3 Upb nakładające obowiązek przedstawienia w określonym czasie dokumentów, które pozwalałyby na tzw. legalizację samowoli budowlanej. Organ II instancji prawidłowo przywołał datę wydania powyższego postanowienia, w uzasadnieniu decyzji organu I instancji omyłkowo powołano w dacie inkryminowanego postanowienia rok 2010, skoro data taka byłaby datą "w przyszłości" oczywiste było, że to omyłka pisarska. Bezsporne jest, że dokumentów wskazanych w postanowieniu PINB z [...].06.2009 r. w wyznaczonym terminie nie przedstawiono. Jest także oczywiste, że stan faktyczny na nieruchomości po wydaniu tego zobowiązania został ujawniony w protokole oględzin z 17.03.2010 r. Z oględzin tych wynika, że kontener kotłowni nadal zlokalizowany jest na działce nr 2052, został jedynie nieco przesunięty w porównaniu do lokalizacji zastanej w momencie wszczęcia postępowania. Trafnie zatem organ I instancji uznał, że uzasadnione było nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 4 Upb w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Zgodzić należy się z zarzutami skargi, iż decyzja organu I instancji w części dotyczącej jej uzasadnienia zawierała błędy i pomyłki. Omyłką było przez organ I instancji przekręcenia imienia osoby występującej w imieniu F. S.A. w postępowaniu, chodziło o J. S., a nie o "S. S.". Skarżąca eksponując tę wadliwość nie wskazuje zarazem, aby zatrudnione były u strony skarżącej, względnie poprzednio w F. S.A. inne osoby noszące nazwisko S. Również to uchybienie usunął organ odwoławczy prawidłowo powołując nazwisko osoby reprezentującej stronę w postępowaniu.

Sąd zgadza się z wywodami strony skarżącej kwestionującej prawidłowość działania organu I instancji, który wadliwie dołączył do tekstu wydanej przez siebie decyzji fragment uzasadnienia z innej sprawy administracyjnej. Godzi się zauważyć, że organ I instancji nie przeprosił strony skarżącej za swą wadliwą działalność, nadto nie ponowił doręczenia treści decyzji zawierającej całościowe i prawidłowe uzasadnienie. Sam ten fakt nie może jednak, biorąc pod uwagę podstawy uwzględnienia skargi ujęte w ramy art. 145 § 1 Ppsa, prowadzić do uwzględnienia skargi. Sprawę z odwołania strony skarżącej rozpatrzył organ odwoławczy i utrzymał w mocy decyzję I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy przewidziane dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji administracyjnej najistotniejszym elementem jest jej rozstrzygnięcie. To rozstrzygnięcie, które zostało doręczone stronie skarżącej było jednoznaczne, pominięcie strony 2 uzasadnienia decyzji organu I instancji, choć wadliwe, to jednak w ocenie Sądu nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy polegającego na nakazie usunięcia samowoli budowlanej. Brakujące wywody uzasadnienia, które jak wynika z egzemplarza decyzji zalegającego w aktach sprawy koncentrowały się na treści przepisów prawa, mających mieć zastosowanie w sprawie, w ocenie strony skarżącej "nie pozwalały uzyskać od organu rzetelnej informacji na temat swojej sytuacji prawnej". Te braki, w ocenie Sądu, zostały zrekompensowane wywodami, zawartymi w uzasadnieniu organu odwoławczego. Strona skarżąca koncentrując się na niedostatkach i omyłkach decyzji organu I instancji, zdaje się zapominać, że przedmiotem skargi czyni decyzję II instancji, ta zaś decyzja wszechstronnie i poprawnie wyłuszcza stan faktyczny i prawny w sprawie.

Wbrew wywodom strony skarżącej zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie jest zasadny, akta zawierają taki materiał dowodowy, który przekonuje, że obiekt samowolnie wybudowany nie został z terenu działki usunięty. Ponieważ nakaz rozbiórki nie obejmuje płyty betonowej znajdującej się pod spornym obiektem, przeto brak jest podstaw czynić zarzuty organom, aby wyjaśnienia kwestii pochodzenia tej płyty miały dla rozstrzygnięcia znaczenie.

Z tych względów skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 151 Ppsa.