Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 97/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Kazimierz Jarząbek po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 25/04 odrzucające skargę kasacyjną "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004 r. wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2003 r. nr D/007/2003 w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu pracy chronionej postanawia: - oddalić zażalenie - U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 25/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną [...]" Spółki z o.o. z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2003 r. nr D/007/2003. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż skarga kasacyjna, sporządzona przez adwokata, nie została należycie opłacona. Pełnomocnik uiścił wpis sądowy w znakach opłaty sądowej. Zaskarżając w całości powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie, zniesienie postępowania przed Sąd I instancji oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 219 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., poprzez pozbawienie strony możności obrony jej praw, polegające na ustaleniu, iż wpisu sądowego od skargi kasacyjnej nie można uiścić znakami opłaty sądowej, w sytuacji gdy uiszczenie opłaty sądowej w znakach sądowych należy traktować jako uiszczenie wpisu do kasy sądu. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której skarga kasacyjna została opłacona w znakach opłaty sądowej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 45 i art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż niedopuszczalne jest uiszczenie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w znakach opłaty sądowej, a taka wykładnia przepisów art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a, stanowi faktyczną przeszkodę w dostępie do sądu i tym samym narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu i zasadę zaufania obywateli do państwa, wyprowadzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podniósł, że uiszczenie wpisu sądowego w znakach opłaty sądowej poprzez naklejenie ich na odpisie skargi kasacyjnej jest tożsame z uiszczeniem opłaty w terminie, gdyż wynika to z funkcji jaką pełni wpis sądowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zostało wniesione w trybie art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., z którego wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie przymusu adwokacko-radcowskiego ma na celu spowodowanie działań profesjonalnych w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący powinien uiścić wpis sądowy przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z treści przepisów art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. interpretowanych łącznie wynika, że sposób uiszczania opłaty sądowej (§ 2) jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został spełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką w kasie sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Ustawodawca nie przewidział żadnego wyjątku od tej zasady, a wyjaśnienie skarżącej, iż uiszczenie wpisu sądowego w znakach opłaty sądowej jest tożsame z uiszczeniem opłaty w terminie, należy uznać za chybione. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wypowiadał się na temat sposobu uiszczania wpisu sądowego, podkreślając, iż opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych przez treść art. 219 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2004 r., FSK 212/04, M.Podatkowy 2004/7/2; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., FZ 28/04, ONSAiWSA 2004/1/4). Zawarte w art. 219 § 2 uregulowania mają charakter autonomiczny, wobec czego odmienne regulacje dotyczące form uiszczania opłaty w postępowaniu cywilnym nie mają tu zastosowania. Art. 221 p.p.s.a. z mocy samego prawa nakłada na profesjonalnego pełnomocnika skarżącej – adwokata lub radcę prawnego obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. W przypadku nienależytego opłacenia pisma wniesionego przez profesjonalnego pełnomocnika strony, sąd pozostawia je bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie została należycie opłacona przez adwokata zobowiązanego do uiszczenia stałego wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów naruszenia powołanych w zażaleniu przepisów konstytucyjnych art. 45 i art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP. Nie można uznać tych zarzutów za uzasadnione w sytuacji, w której Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w zażaleniu przepisów procesowych – ustawy p.p.s.a. Z wyżej przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 7 września 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Kazimierz Jarząbek

po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu

na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 25/04

odrzucające skargę kasacyjną "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004 r. wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2003 r. nr [...]

w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu pracy chronionej

postanawia:

- oddalić zażalenie -

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 25/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2003 r. nr [...]

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż skarga kasacyjna, sporządzona przez adwokata, nie została należycie opłacona. Pełnomocnik uiścił wpis sądowy w znakach opłaty sądowej.

Zaskarżając w całości powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie, zniesienie postępowania przed Sąd I instancji oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 219 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., poprzez pozbawienie strony możności obrony jej praw, polegające na ustaleniu, iż wpisu sądowego od skargi kasacyjnej nie można uiścić znakami opłaty sądowej, w sytuacji gdy uiszczenie opłaty sądowej w znakach sądowych należy traktować jako uiszczenie wpisu do kasy sądu. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której skarga kasacyjna została opłacona w znakach opłaty sądowej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 45 i art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż niedopuszczalne jest uiszczenie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w znakach opłaty sądowej, a taka wykładnia przepisów art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a, stanowi faktyczną przeszkodę w dostępie do sądu i tym samym narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu i zasadę zaufania obywateli do państwa, wyprowadzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podniósł, że uiszczenie wpisu sądowego w znakach opłaty sądowej poprzez naklejenie ich na odpisie skargi kasacyjnej jest tożsame z uiszczeniem opłaty w terminie, gdyż wynika to z funkcji jaką pełni wpis sądowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zostało wniesione w trybie art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., z którego wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie przymusu adwokacko-radcowskiego ma na celu spowodowanie działań profesjonalnych w postępowaniu kasacyjnym.

Skarżący powinien uiścić wpis sądowy przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z treści przepisów art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. interpretowanych łącznie wynika, że sposób uiszczania opłaty sądowej (§ 2) jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został spełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką w kasie sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Ustawodawca nie przewidział żadnego wyjątku od tej zasady, a wyjaśnienie skarżącej, iż uiszczenie wpisu sądowego w znakach opłaty sądowej jest tożsame z uiszczeniem opłaty w terminie, należy uznać za chybione. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wypowiadał się na temat sposobu uiszczania wpisu sądowego, podkreślając, iż opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych przez treść art. 219 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2004 r., FSK 212/04, M.Podatkowy 2004/7/2; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., FZ 28/04, ONSAiWSA 2004/1/4). Zawarte w art. 219 § 2 uregulowania mają charakter autonomiczny, wobec czego odmienne regulacje dotyczące form uiszczania opłaty w postępowaniu cywilnym nie mają tu zastosowania.

Art. 221 p.p.s.a. z mocy samego prawa nakłada na profesjonalnego pełnomocnika skarżącej – adwokata lub radcę prawnego obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. W przypadku nienależytego opłacenia pisma wniesionego przez profesjonalnego pełnomocnika strony, sąd pozostawia je bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie została należycie opłacona przez adwokata zobowiązanego do uiszczenia stałego wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów naruszenia powołanych w zażaleniu przepisów konstytucyjnych art. 45 i art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP. Nie można uznać tych zarzutów za uzasadnione w sytuacji, w której Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w zażaleniu przepisów procesowych – ustawy p.p.s.a.

Z wyżej przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.