Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 501/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 85,  art. 87 par. 2,  art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi E. W., A. B., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, wniosku skarżącej E. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę skargi E. W., A. B., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry z powodu nieuiszczenia wpisu i nieuzupełnienia braku formalnego w postaci przedłożenia pełnomocnictwa dla adw. K. A.

Pismem z dnia [...] r. skarżąca E. W. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że skargę do Sądu wniosła – w jej imieniu – adw. K. A., która to została wezwana przez Sąd do uiszczenia brakującego wpisu i przedłożenia oryginału pełnomocnictw. Po otrzymaniu wezwania adw. K. A. przesłała do skarżącej - dwukrotnie w dniach [...] - [...] r. - maila z informacją o konieczności wpłaty wskazanej w wezwaniu kwoty. Niestety skarżąca – jak wskazała – nie odczytała wysłanych do niej wiadomości, gdyż zostały one przekierowane do spamu. W dniu [...] r. skarżąca otrzymała ponowną wiadomość od pełnomocnika, aczkolwiek ona również została przekierowana do spamu.

W dniu [...] r. skarżąca – jak podała – w wyniku przypadkowej weryfikacji skrzynki mailowej, dostrzegła wiadomości przesłane przez pełnomocnika, w tym informującą ją o odrzuceniu skargi przez Sąd z uwagi na nieuzupełnienie w terminie opłaty sądowej oraz nieprzedłożenie pełnomocnictwa. Tego samego dnia skarżąca – jak wskazała – skontaktowała się z panią mecenas telefonicznie i została wówczas poinformowana, że A. B., która również jest stroną postępowania (z którą poprzednio prowadziła działalność gospodarczą, w formie spółki cywilnej, a z którą obecnie nie utrzymuje kontaktu) także nie uiściła wpisu sądowego i nie dosłała pełnomocnictwa.

Skarżąca podniosła nadto, że w dniu [...] r. cofnęła adw. K. A. pełnomocnictwo. Do wniosku skarżąca przedłożyła korespondencję mailową z adw. K. A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a).

Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260).

W ocenie Sądu, skarżąca - wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a. - nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków (fiskalnego i formalnego) skargi, to jest aby po jej stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie powyższego terminu.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącą skutecznie doręczono wezwania do uzupełnia złożonej skargi poprzez uiszczenie wpisu i złożenie pełnomocnictwa odpowiednio w dnach [...]r. i [...] r. Tym samym termin do uzupełnienia braków upływał odpowiednio w dniach [...] r. (poniedziałek) oraz [...] r (piątek). Pełnomocnik ten poinformował natomiast skarżącą – jedynie drogą mailową, bez upewnienia się czy informacja do skarżącej rzeczywiście dotarła - o konieczności uzupełniania wskazanych braków skargi w dniach [...] i [...] r. i [...] r., a zatem jeszcze przed upływem terminu do ich uzupełnienia. Skarżąca jednakże braków tych nie uzupełniła tłumacząc, że informacje wysłane zostały przez pełnomocnika drogą mailową i jako takie zostały przekierowane do spamu. To z kolei spowodowało, że skarżąca informacji tych nie odczytała.

W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia, ponieważ nie sposób uznać - przekazania informacji przez pełnomocnika o treści wezwania Sądu w formie mailowej, przekierowanej (jak podaje skarżąca) do spamu - za przeszkodę do uzupełniania braków skargi.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżąca decydując się na udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania jej przez tutejszym Sądem przez adw. K. A. z pewnością ustalała z pełnomocnikiem formę i sposób kontaktu w sprawach zawiązanych w wniesieniem skargi do Sądu – w tym przypadku dopuszczając najwyraźniej drogę mailową. Skoro tak, to skarżąca winna – konsekwentnie – ze szczególną uwagą przeglądać "całą" pocztę elektroniczną, licząc się z możliwością przekierowania jej do spamu. Brak dołożenia w tym zakresie należytej staranności nie może być zatem przesłanką usprawiedliwiającą brak winy skarżącej w uzupełnieniu braków skargi.

Pełnomocnik natomiast bezspornie winien upewnić się, czy korespondencja, którą do skarżącej wysyła drogą mailową rzeczywiście skutecznie do niej dochodzi. Należy bowiem mieć na uwadze, że przy ocenie działań pełnomocnika zawodowego, przyjmuje się szczególny miernik staranności, wymagający od niego zachowania szczególnej staranności przy reprezentowaniu mocodawcy w postępowaniu sądowym. W szczególności dotyczy to tych czynności, które wywołują istotne skutki procesowe. Do takich czynności niewątpliwie należy natomiast zaliczyć uzupełnienie braków skargi, których nieuzupełnienie w terminie powoduje odrzucenie skargi (zamknięcie stronie drogi sądowej).

Ponadto pochylając się nad okolicznościami niniejszej sprawy trzeba podkreślić, iż pełnomocnik skarżącej również nie tylko nie dochował należytej staranności, ale wykazał się daleko idącą niefrasobliwością nie sprawdzając (chociażby telefonicznie), czy korespondencja mailowa, którą kierował do skarżącej (wprawdzie w terminie umożliwiającym uzupełnienie braków skargi) rzeczywiście do niej dotarła. Tymczasem na gruncie p.p.s.a. wskazuje się, że zgodnie z art. 95 § 2 k.c. wszelkie czynności prawne dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego mu umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, a tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę. Wobec czego zaniedbania osób (pełnomocników), którymi posłużyła się strona, w pełni ją obciążają.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.