Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 30/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 par. 1 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 04 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania decyzji o nakazie rozbiórki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A F w dniu 26 listopada 2007r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania decyzji z dnia (...) nakazującej U i T M rozbiórkę ogrodzenia działki nr (...) od strony drogi gminnej w miejscowości R wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W skardze A F wskazał, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 2 lutego 2005r., sygn. akt SA/Sz 1618/03 oddalającego skargę U i T M na decyzję organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki ww. obiektu. Nadto skarżący podał, że Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał Jego jako strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wyegzekwowania obowiązku rozbiórki wskazanego obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Jak wynika z akt sądowych sprawy SA/Sz 1618/03, dołączonych do niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lutego 2005r. wydanym w sprawie ze skargi U i T M na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą wyżej wymienionym osobom rozbiórkę ogrodzenia działki nr (...) w R – oddalił skargę.

A F zarzuca organowi I instancji bezczynność w podjęciu działań mających na celu wyegzekwowanie od U i T M obowiązku nałożonego ww. decyzją tego organu, w tym zarzuca również niezastosowanie się organów administracyjnych, orzekających w sprawie, do orzeczenia Sądu w tym przedmiocie. W istocie rzeczy, skarżący domaga się podjęcia przez organ I instancji czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w sprawie wykonania przez zobowiązanych ww. decyzji.

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm) w art. 6 § 1 a przewiduje skargę na bezczynność wierzyciela, polegającą na braku czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku. Skarga ta służy podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony, w wyniku niewykonania obowiązku postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.

W postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania nakazu rozbiórki nałożonego decyzją organu I instancji z dnia (...) dotyczącą wyżej opisanego obiektu stronami będą zobowiązani U i T M oraz wierzyciel, czyli Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zatem skarżący, chcąc skutecznie wnieść skargę na bezczynność, o której mowa w jego skardze, powinien skierować skargę do właściwego organu wyższego stopnia, czyli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i dopiero na postanowienie tego organu oddalające skargę na bezczynność i wyczerpaniu trybu zażaleniowego przewidziano skargę do sądu administracyjnego.

Wskazać jednocześnie należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W świetle ww. przepisu oraz stosownie do art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego, polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wniesiona przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym – jest niedopuszczalna.

W tej sytuacji wniesienia skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne, dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a., przedmiotową skargę odrzucił.