Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 28/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 48 ust 3 i 4, art 49 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art 134 par 1, 141 par 4, 145 par 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot -Mładanowicz Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Po 477/09 w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Po 477/09 oddalił skargę A. T. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu

z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanowieniem

z dnia [...] grudnia 2004 r. wydanym na podstawie art. 49 ust.1 i 2, art.59f, art. 59g ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 kpa ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości

15.000, 00 zł związaną z samowolną budową drogi (nawierzchni i chodnika na odcinku ul. [...] w Poznaniu od posesji nr 1 do 51) i zobowiązał Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu do uiszczenia ustalonej opłaty legalizacyjnej w terminie 7 dni.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że postępowanie administracyjne

w sprawie legalności tej drogi toczy się od 1995 roku i w tym czasie wydano szereg rozstrzygnięć. W tej sprawie m.in. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 lutego 2003 r., syn. akt II SAB/Po 116/02, zobowiązał PINB do wydania w terminie 1 miesiąca decyzji administracyjnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 10 września 2003r. nałożył na miasto Poznań - Zarząd Dróg Miejskich obowiązek wykonania określonych czynności w celu legalizacji ww. obiektu budowlanego. Organ wskazał, że zobowiązany w dniu 11 listopada 2004 r. przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, takie jak: zaświadczenie właściwego organu o zgodności obiektu

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potraktowano jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót. Warunkiem uzyskania takiej decyzji jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej, którą określono w kwocie 15 tyś. zł zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132).

Zażalenie na to postanowienie złożyła A. T., domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej, PINB nie wziął pod uwagę, że postanowienie z dnia [...] września 2003 r. nie jest prawomocne, ponieważ zostało zaskarżone do Sądu. Wydanie postanowienia przy braku wniosku stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżąca zarzuciła, iż organ zaniechał wdrożenia konsekwencji wynikającej z art. 49b ust. 3 Prawa budowanego, mimo że w zakreślonym terminie Zarząd Dróg Miejskich nie złożył niezbędnych dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia 10 września 2003 r. Zdaniem skarżącej organ nadzoru budowlanego powinien również wdrożyć postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie pozostałych dróg osiedlowych, oraz objąć postępowaniem całą ulicę [...] od nr 1 do 96, a nie tylko do nr 51.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, postanowienie z dnia [...] września 2009 r. jest prawomocne, bowiem jej zażalenie na to postanowienie zostało postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2003 r. uznane za niedopuszczalne, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 21 października 2005 r. sygn. akt II SA/Po 2799/03 umorzył postępowanie wobec cofnięcia przez nią skargi. Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 oraz art. 59f ust.1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu, że w zakreślonym terminie nie złożono wymaganych dokumentów, organ podniósł, że słuszny interes stron postępowania oraz interes społeczny przemawiał za przyjęciem dokumentacji przedłożonej przez Zarząd Dróg Miejskich. Przedłożone dokumenty, określone we wcześniejszym postanowieniu traktuje się zgodnie z art. 48 ust.5 jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy Prawa Budowlanego nie przewidują w takim przypadku konieczności składania odrębnego wniosku w tym przedmiocie.

W skardze na powyższe postanowienie A. T. wniosła o jego uchylenie i zwrot kosztów postępowania. Skarżąca ponowiła te same argumenty co w zażaleniu, podniosła również, że organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, opinia eksperta z zakresu ruchu drogowego wskazuje na konieczność rozbiórki podbudowanej drogi, gdyż narusza ona jej interes jako strony, a wyjazd z garażu budynku jest niebezpieczny.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. T., uznając ją za niezasadną.

Sąd wskazał, iż przedmiotem postępowania jest ustalenie opłaty legalizacyjnej związanej z samowolną budową drogi – nawierzchni i chodnika na odcinku od posesji nr 1 do nr 51 – na ulicy [...] w Poznaniu. Tylko tego zakresu robót dotyczy postępowanie, które toczy się od 1995 roku i w toku którego skarżąca skarży wydawane na różnym etapie decyzje. Dlatego zarzut skargi, że organy nie wypowiedziały się co do dalszego odcinka drogi i pozostałych dróg osiedlowych nie mogły być rozpatrywane w tym postępowaniu przez organy nadzoru budowlanego. Prawidłowo, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowienie z dnia [...] września 2003r. jest prawomocne, pozostaje ono w obrocie prawnym, zatem wykonanie przez Zarząd Dróg Miejskich obowiązków nałożonych tym postanowieniem zobowiązywało organ do rozpatrzenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót. Koniecznym warunkiem było uiszczenie opłaty legalizacyjnej, którą organ, w ocenie Sądu pierwszej instancji, określił prawidłowo na podstawie art. 59f ust.1 w zw. z art. 49 ust.2. Sąd wskazał, że postępowanie niniejsze było zawieszone do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące art. 59f ust.1. W wyroku z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt P64/07 Trybunał wyjaśnił, że zakres stosowania wymienionego przepisu pozostaje w zgodzie z Konstytucją, co umożliwiło podjęcie zawieszonego postępowania i merytoryczne jego rozpoznanie.

Sąd Wojewódzki stwierdził, iż w istocie skarga sprowadza się do kwestionowania zastosowania procedury legalizacyjnej, gdyż zobowiązany we wskazanym terminie 90 dni nie dopełnił ciążących na nim obowiązków to nie można było kontynuować procedury legalizacyjnej. Organy prawidłowo przyjęły, że do zaistniałej sytuacji faktycznej należało zastosować przepis art. 48 w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718), gdyż do postępowania w zakresie samowoli budowlanej wszczętej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy tej właśnie tej ustawy, dającej możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obecna regulacja zawarta w art. 48 Prawa budowlanego ma na celu umożliwienie odstąpienia od obowiązku orzekania nakazu bezwarunkowej rozbiórki obiektu budowlanego samowolnie pobudowanego, który swoim istnieniem nie narusza przepisów.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż faktycznie Zarząd Dróg Miejskich nie zmieścił się w zakreślonym terminie 90 dni do przedłożenia wymaganych do legalizacji dokumentów, lecz nie było to przez niego zawinione. Inwestor dokumenty te mógł dopiero złożyć po umorzeniu przez WSA postanowieniem z dnia 21 października 2005 r. postępowania w przedmiocie dokonania oceny legalności postanowienia z dnia [...] września 2003r. Sąd wskazał, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że termin, który organ wyznacza do wykonania nałożonych obowiązków w ramach procedury legalizacyjnej jest terminem instrukcyjnym, może być przedłużany, skracany i zawieszany, jeżeli są ku temu powody. Nie można inwestora - zobowiązanego, obciążać negatywnymi skutkami niewykonania w terminie nałożonych na niego obowiązków, jeśli przyczyny tego były od niego niezależne (wyrok NSA z dnia 28.03.2008 r., II OSK 308/07). Zdaniem Sądu dokładnie taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż ZDM występował o przedłużenie terminu w związku z procedurą związaną z rozpatrywaniem zażaleń skarżącej. Wniosek ten nie został formalnie pozytywnie załatwiony, zatem miało to wpływ, na ocenę związaną z uchybieniem terminu przez uznanie, że zobowiązany nie miał możliwości w dotrzymaniu zakreślonego terminu 90 dni.

W ocenie Sądu, ze względu na to, że sankcja rozbiórki obiektu wybudowanego w ramach samowoli budowlanej jest sankcją najsurowszą, organy nadzoru budowlanego zasadnie i zgodnie z prawem rozważyły możliwość doprowadzenia do legalizacji. Sąd stwierdził, iż nie można zgodzić się z poglądem, że przekroczenie terminu o charakterze instrukcyjnym miałoby skutkować najdalej idącą sankcją nakazującą rozbiórkę. Odnośnie zarzutu skarżącej wskazującym na niebezpieczeństwo przy wyjeżdżaniu z garażu, Sąd pierwszej instancji podniósł, że inwestor dostrzegając ten problem, w projekcie budowlanym przewidział częściową przebudowę ulicy. Nie jest rolą Sądu w tym postępowaniu dokonanie oceny skuteczności tej przebudowy.

A. T. od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

Skargę oparto na art. 174 ust.1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając naruszenie:

1.prawa materialnego:

– art. 48 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż termin wyznaczony przez organ ma charakter instrukcyjny,

– art. 48 ust.3 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skoro inwestor spełnił obowiązki nałożone przez niego przez PINB to art. 48 ust. 3 ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania,

– art. 49 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu za zgodne z prawem postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej i zobowiązaniu do jej uiszczenia w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie można uznać, że ZDM skutecznie złożył wymagane dokumenty,

2.przepisów postępowania – art. 134 § 1, 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, zawartą w kpa, a w szczególności nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez pominięcie opinii nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego, sporządzonej przez mgr inż. Zdzisława Arnold – biegłego sądowego w zakresie pojazdów mechanicznych, techniki samochodowej i ruchu drogowego, w tym technicznej i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych oraz błędnym ustaleniu, że przedłożony przez inwestora projekt budowlano - wykonawczy niweluje niebezpieczeństwo ludzi przy wyjeżdżaniu z garaży przy ul. [...].

Na tych podstawach skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak

i procesowego nie zasługiwały na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli dokonanej zaskarżonym wyrokiem było ostateczne postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu o ustaleniu na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego opłaty legalizacyjnej związanej z samowolą budowlaną, polegającą na budowie nawierzchni i chodnika na odcinku od posesji nr 1 do 51 na ulicy [...] w Poznaniu. Ustalenie tej opłaty legalizacyjnej wiąże się z wydanym wcześniej przez ww. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia 10 września 2003 r. nakładającym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego na Zarząd Dróg Miejskich

w Poznaniu obowiązek do przedłożenia wskazanych w nim dokumentów w terminie 90 dni, liczonym od dnia, w którym postanowienie to stało się ostateczne.

Chybiony jest podniesiony w skardze kasacyjne zarzut błędnej wykładni

art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego polegającej na przyjęciu, że termin wyznaczony przez organ ma charakter instrukcyjny.

Wymaga w związku z tym zarzutem podkreślenia, iż z treści art. 48 ust.3 Prawa budowlanego wyraźnie wynika, że termin przedłożenia dokumentów wyznacza organ. Wprawdzie termin ten zamieszczony jest w prawie materialnym, to z uwagi na to, że ustawodawca określenie terminu w jakim powinny być przedstawione wymagane dokumenty pozostawił uznaniu organu, nie można przyjąć, że jest to termin o charakterze materialnym. Zakres i bieg terminu nie wynika wprost z powołanego przepisu, gdyż w tym zakresie z woli ustawodawcy organ dysponuje tzw. luzem decyzyjnym. Zatem termin ten, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, jest terminem instrukcyjnym ( procesowym), a więc może być przez organ ustalony stosownie do okoliczności sprawy, może też być przedłużany, skracany

i zawieszany przez organ, jeżeli są ku temu powody. Pogląd ten prezentowany jest zarówno literaturze przedmiotu (Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, 2 wydanie, wydaw. C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 508), jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r., II OSK 308/07, lex nr 468750; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2009 r., II SA/Rz 117/09, lex nr 553185). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela.

Wobec tego podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że inwestor – Zarząd Dróg Miejskich wywiązał się z obowiązków nałożonych ostatecznym postanowieniem z dnia [...] września 2003 r., aczkolwiek nie uczynił tego w terminie wskazanym w tym postanowieniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Słusznie uznał Sąd Wojewódzki, iż w okolicznościach tej sprawy niezachowanie zakreślonego terminu 90 dni nie było zawinione przez inwestora.

Po pierwsze dlatego, że - dopiero po dacie uprawomocnienia się wyroku WSA

w Poznaniu z dnia 21 października 2005 roku sygn. akt. II SA/Po umarzającym postępowanie sądowe ze skargi skarżącej na wskazane powyżej postanowienie

z dnia [...] września 2003 r. zobowiązany (Zarząd Dróg Miejskich ) mógł wykonać nałożony obowiązek, polegający na przedłożeniu wymaganych dokumentów.

Po drugie – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpoznał wniosku inwestora o przedłużenie terminu do dostarczenia dokumentów, z którym, jak wynika z akt administracyjnych, wystąpił do organu w dniu 19 grudnia 2003 r. To wszystko sprawiło, że nie było podstaw do przyjęcia przez organy administracyjne obu instancji, jak również Sąd Wojewódzki, innego stanowiska niż takiego, że zobowiązany nie miał możliwości w dotrzymaniu zakreślonego terminu 90 dni. Strona postępowania nie może bowiem ponosić negatywnych skutków z powodu niedopełnienia obowiązku z wyznaczonym terminie, jeżeli na przeszkodzie stały okoliczności obiektywne, na które nie miała ona wpływu, jak również z powodu zaniechania organów w podjęciu stosownych czynności administracyjnych, co nie ulega wątpliwości miało miejsce w tym konkretnym przypadku.

W świetle tych rozważań jako nieuprawniony jawi się zarzut naruszenia art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że skoro inwestor spełnił obowiązki nałożone na niego obowiązki, to art. 48 ust. 4 nie miał zastosowania. Nieusprawiedliwiony w kontekście powyższego pozostaje również zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że ZDM skutecznie złożył wymagane dokumenty.

Chybiony jest zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., mający polegać na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z procedurą zawartą w kpa, a w szczególności na niepodjęciu wszelkich kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez pominięcie opinii nr [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego z dnia [...] lipca 2002 r., oraz błędnym ustaleniu, że przedłożony projekt budowlano-wykonawczy inwestora niweluje niebezpieczeństwo ludzi przy wyjeżdżaniu z garaży przy ul. [...]. Tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania ściśle wiąże się z podniesionym w pkt 3 skargi kasacyjnej zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego.

Stosownie do art. 49 ust. 1 właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane – oraz w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

Z treści tego przepisu wynika, że w postępowaniu legalizacyjnym zadaniem właściwego organu jest jedynie sprawdzenie pod względem formalnym czy inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty oraz czy dokumenty te spełniają wymogi dla nich określone. Stwierdzenie przez organ, że warunki zostały spełnione daje podstawę do wydania postanowienia o ustaleniu na podstawie art. 49 ust. 2 opłaty legalizacyjnej. Uiszczenie przez inwestora tej opłaty otwiera drogę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego w przypadku budowy zakończonej lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych gdy budowa jest w toku.

W niniejszej sprawie organy administracyjne, jak i Sąd uznały, że inwestor spełnił wszystkie nałożone na niego obowiązki, tym samym zachodziła podstawa do naliczenia opłaty legalizacyjnej. Sąd Wojewódzki stwierdził nadto, że inwestor w przedłożonym projekcie budowlanym przewidział częściową przebudowę ulicy, mając na względzie problem związany niebezpieczeństwem wyjazdu z garażu skarżącej. Ocena skuteczności przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym, jak słusznie stwierdził Sąd, nie jest możliwa w postępowaniu legalizacyjnym. Projekt budowlany w tym postępowaniu podlega ocenie na podstawie art. 34 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133).

W tym kontekście niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i jako taki nie mógł być uwzględniony. Chybiony jest też zarzut art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia określone w nim wymogi w zakresie zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. to autor kasacji nie wskazał na czym naruszenie tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji miałoby polegać. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę, tak jak nakazują przepisy p.p.s.a., oceniając zaskarżony akt i postępowanie administracyjne, zaś przesłanki oddalenia skargi zamieszczone w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały prawidłowo i w sposób jednoznaczny przedstawione. Odmienna ocena skarżącego w sprawie nie oznacza, iż Sąd naruszył przepisy postępowania.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mniemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.