Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1032/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 282 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A.P. i A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2275/13 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.O., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach:

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] , na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), odmówił J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W., uznając, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu S.M..

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. O.., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. odpowiada prawu, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia tejże decyzji.

Organ II Instancji wskazał, że § 34 ust. 8 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S.M. określa, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (obejmującego również działkę nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W.), zasady ochrony dóbr kultury, tak wpisanych do rejestru zabytków, jak i chronionych planem. Stosownie do § 34 ust. 8.1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., nieruchomość położona przy ul. K. w W. jest obiektem chronionym przez wpis do rejestru zabytków (nr rejestru [...]), na skutek decyzji [...] Konserwatora Zabytków w W. nr [... ]z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...]. Na mocy tejże decyzji do rejestru zabytków nieruchomych Województwa [...] wpisano architekturę zewnętrzną (elewacje frontową i południową wraz z rozwiązaniem południowo-zachodniego narożnika) willi wzniesionej wg. projektu W. W. w 1935 r., położonej w W. przy ul. K. oraz wyznaczono strefę ochrony tegoż zabytku – w granicach działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W.. Organ zauważył, że stosownie do art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r. nr 162, poz. 1568 ze zm.), otoczenie zabytku to teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Zgodnie zaś z art. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie. Ponadto, zgodnie z regulacją prawną art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia.

W ocenie organu, analiza wskazanych wyżej przepisów prowadziła do wniosku, że dobrem kultury podlegającym ochronie, na podstawie § 34 ust. 8 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. są zgodnie z zakresem decyzji [...] Konserwatora Zabytków w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., elewacje budynku przy ul. K. w W., zaś dla zapewnienia tej ochrony cała działka nr ew. [...] z obrębu [...] stanowi strefę otoczenia zabytku, do której zastosowania będą miały unormowania § 34 ust. 8.3 i 8.5 wskazanego planu miejscowego. W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie (poprzez dobudowę nowego skrzydła do zachodniej ściany budynku) i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W., nie jest zgodna z § 34 ust. 8.3 pkt 3 i 4 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., z uwagi na fakt, że przepisy te wprowadzają zasady kształtowania zabudowy dotyczące obiektów chronionych planem, poprzez nakazanie zachowania obecnego układu zabudowy oraz zakazanie wprowadzania nowej zabudowy. Odnosząc się do stanowiska inwestora, że obiekty wpisane do rejestru zabytków nie są obiektami chronionymi planem, organ wskazał, że systematyka § 34 ust. 8 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. jednoznacznie wskazuje, iż ustanowione w nim zasady ochrony dóbr kultury odnoszą się tak do obiektów w rejestrze zabytków (§ 34 ust. 8.1), jak i do obiektów chronionych planem (§ 34 ust. 8.2).

Wojewoda [...] wskazał także, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest również zgodny z § 34 ust. 8.5 pkt 1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S.M., który określa szczegółowe zasady realizacyjne dla obiektów objętych ochroną w tym obowiązek zachowania wyglądu ich elewacji. Dobudowa nowego skrzydła do zachodniej ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W., spowoduje bowiem zmianę wyglądu jego frontowej (północnej) elewacji.

Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, iż uzyskanie przez inwestora decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], zezwalającej J. O. na rozbudowę zabytkowego obiektu budowlanego, zlokalizowanego przy ul. K. w W., oznacza, że w sprawie wypowiedział się organ kompetentny w zakresie sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z zasadami ochrony konserwatorskiej, Wojewoda [...] zaznaczył, że pozostaje to bez wpływu na kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej do oceny zgodności inwestycji z zasadami ochrony dóbr kultury, określonymi w uchwale w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., co wynika wprost z unormowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. nie narusza art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto, organ odwoławczy uznał, że projekt zagospodarowania działki dotyczący przedmiotowej inwestycji nie jest zgodny z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133 ze zm.), albowiem nie został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany, nie jest zgodny z § 34 ust. 8.3 pkt 3 i 4 oraz § 34 ust. 8.5 pkt 1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., co czyni koniecznym utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. O..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez nierzetelne sprawdzenie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. i poczynienie błędnych ustaleń w tym zakresie;

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowej analizy zatwierdzonego projektu budowlanego;

- art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez skarżącego wszelkich wymagań określonych w przepisach prawa;

- § 34 ust. 8.3 punkt 3 i 4 oraz § 34 ust. 8.5 punkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., poprzez błędne uznanie, że inwestycja jest z nimi niezgodna;

- § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462), poprzez błędne uznanie, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, a dokładnie zawarty w nim projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z tym przepisem;

-art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w tym bezzasadne pominięcie materiałów zgromadzonych w aktach sprawy;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 8 i art. 12 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w dacie wpływu przedłożonej przez skarżącego naukowej ekspertyzy prawnej;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia,

- art. 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy organ powziął wątpliwość co do zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;

- art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufania (nieuzasadnioną zmianę stanowiska w toku postępowania);

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że prawodawca lokalny zakazał w § 34 ust. 8.3. punkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. wprowadzania nowej zabudowy, przy czym wyraźnie zaznaczył w § 2 ust. 2 punkt 19 tego planu, że nową zabudową nie jest "rozbudowa, modernizacja, odbudowa oraz remonty istniejących budynków". Stąd też, na podstawie wnioskowania o contrario, należy wywieść, że prawodawca lokalny dopuszcza możliwość rozbudowy obiektu wpisanego do rejestru zabytków, z uwzględnieniem § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., który stanowi, że w odniesieniu m.in. do obiektu położonego przy ul. K. konieczne jest, co do wszystkich przekształceń istniejącego zagospodarowania, uzgodnienie z właściwym konserwatorem zabytków. Nadto, inwestycja zachowuje obecny układ zabudowy, rozumiany jako zabudowa wolnostojąca z elewacją frontową w pierzei ul. K.. Inwestycja jest zatem zgodna z § 34 ust. 8.3. punkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M.. Za całkowicie błędne należy więc uznać ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] odnośnie do braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z § 34 ust. 8.3 punkt 3 i 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S.M..

Za całkowicie bezpodstawny także uznał zarzut, jakoby inwestycja była niezgodna z § 34 ust. 8.5 punkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., nawet jeżeli przyjmie się, że przepis ten znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Inwestycja nie będzie bowiem wbrew twierdzeniom Wojewody [...] prowadziła do zmiany wyglądu elewacji północnej (frontowej) budynku. Po pierwsze, elewacja północna nie jest elewacją frontową budynku przy ul. K. (jest to elewacja od strony budynku sąsiedniego). Po drugie, elewacja północna nie zostaje zmieniona, tylko rozbudowana w kierunku zachodnim (w głąb działki własnej skarżącego), z zachowaniem przepisowych odległości od granicy działki. Skarżący podniósł, iż ochronie konserwatorskiej w ramach wpisu indywidualnego do rejestru zabytków podlega elewacja frontowa (wschodnia) i południowa wraz z rozwiązaniem południowo-zachodniego narożnika. W ostatecznej decyzji [...] Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., wprost wskazano, że "Projekt rozbudowy budynku przy ul. K. nie obejmuje elewacji wpisanych do rejestru zabytków, nie ingeruje w ich strukturę". Skarżący zauważył również, że w wyniku inwestycji nie ulegną zmianie żadne elementy kubaturowe i detale budynku. Jedyną zmianą jest powiększenie tarasu od strony południowej. Korekcie będzie podlegać wypełnienie otworów okiennych w postaci wymiany stolarki okiennej. W pomieszczeniu dawnego garażu drzwi garażowe wymieniono na okno. Wszystkie ww. zmiany zostały zaaprobowane przez [...] Konserwatora Zabytków. Zachowano istniejące balkony i balustrady (przewidziano rekonstrukcję ich elementów aktualnie zniszczonych). Podobnie, zachowany zostanie charakter i materiał dotychczasowej stolarki okiennej, jako że zostanie ona wymieniona na stolarkę tego samego typu (drewnianą, malowaną na biało). Inwestycja jest zatem zgodna z § 34 ust. 8.5. punkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., przy założeniu, że w ogóle znajduje on zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Skarżący wskazał także, że zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. potwierdza przedłożona do akt niniejszej sprawy Opinia prof. UG T. B.. Wojewoda [...] w ogóle nie ustosunkował się do treści tej Opinii. Co więcej, zaskarżona decyzja została wydana w dacie jej złożenia do akt sprawy i to pomimo że skarżący określił wcześniej ramowy termin przedłożenia (i nie wykluczał możliwości wysłania Opinii pocztą). W tym kontekście, w ocenie strony należało uznać działanie Wojewody [...] za istotne naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Strona skarżąca nie zgodziła się również z oceną dokonaną w sprawie w kontekście § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zaznaczając, że w ww. przepisie brak jest wymogu, by kopia mapy była poświadczona za zgodność z oryginałem, a tym bardziej była poświadczona za zgodność z oryginałem w sposób urzędowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jest ona zasadna. Wskazał, że istotne znaczenie miał fakt, iż wskazany budynek, będący willą wzniesioną wg projektu W. W. w 1935 r., na mocy decyzji [...]Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych, przy czym wpisem objęto jedynie architekturę zewnętrzną – tj. elewację frontową i południową, wraz z rozwiązaniem południowo-zachodniego narożnika wskazanego budynku, nadto wyznaczono strefę ochrony tego zabytku w granicach działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W.. Stąd też, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. (obejmującego ww. nieruchomość), uwzględniono ochronę wskazanego zabytku i jego otoczenia. Wyrazem tego jest treść § 7 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...][...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M., ustalającego zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Nadto, zasady ochrony dóbr kultury odnoszące się do ww. nieruchomości, zostały przewidziane także w § 34 ust. 8 planu.

Sąd uznał, że ocena organów orzekających w sprawie, dokonana w kontekście zapisów planu tj. § 34 ust. 8.3 pkt 3 i 4 oraz z § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jest nierzetelna i wadliwa, oparta na błędnej interpretacji planu lub błędnych ustaleniach faktycznych, a jako taka nie mogła zostać zaakceptowana. Z uwagi zaś na to, iż przedmiotem zainteresowania organów w sprawie pozostawała w istocie tylko ta kwestia, dotycząca zgodności inwestycji z planem miejscowym, nie podzielenie stanowiska organów w tym zakresie, w ocenie Sądu, powodowało konieczność uchylenia w całości decyzji organów obu instancji wydanych w sprawie.

Sąd wskazał, że organ II instancji zajmując stanowisko w sprawie nie tylko pominął obszerne wyjaśnienia kilkakrotnie składane w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika skarżącego, ale także nie przedstawił własnej argumentacji, a ograniczył się wyłącznie do wskazania na przepisy planu miejscowego, nie biorąc przy tym pod uwagę definicji w tym planie zawartych oraz systematyki planu, a to doprowadziło ten organ do błędnej oceny sprawy. Sąd podkreślił, że nie sposób jest zgodzić się z Wojewodą [...] , iż projekt budowlany nie jest zgodny z § 34 ust. 8.3 pkt 4 planu, jak i z § 34 ust. 8.5 pkt 1 tego planu. W tym też kontekście Sąd w całości podzielił stanowisko skarżącego, że decyzje wydane w sprawie zapadły z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 34 ust. 8.3 pkt 4 oraz § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego.

I tak, Sąd zauważył, że ww. § 34 ust. 8 planu miejscowego przewiduje zasady ochrony dóbr kultury dla terenu oznaczonego w planie symbolem [...], i zgodnie z ust. 8.1 dotyczy obiektu w rejestrze zabytków, wskazując w tym miejscu na "ul. K. – dom, wpisany pod Nr [...] z dn. [...].08.2005". Z powyższego wynika, iż zapisy § 34 ust. 8.3 – Zasady kształtowania zabudowy, odnoszą się do ww. obiektu, przy czym jako obiekt należy traktować jedynie elewacje budynku przy ul. K. w W. , objęte ochroną na mocy ww. decyzji o wpisie do rejestru zabytków (a nie cały budynek, bo nie cały jest przedmiotem tej ochrony). Wskazany § 34 przewiduje więc ochronę, ale tylko obiektu wpisanego do rejestru zabytków. W ust. 8.3 pkt 4 § 34, plan wprowadza zakaz wprowadzania nowej zabudowy. Stosując ten przepis należało przede wszystkim wyjaśnić, jak pojęcie "nowej zabudowy" winno być traktowane na użytek niniejszego planu. Tym samym nie można było pominąć (a tak uczyniono) § 2 ust. 1 pkt 19 planu miejscowego, zgodnie z którym ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o nowej zabudowie – należy przez to rozumieć wykonanie nowego budynku lub zespołu budynków, rozbudowa, modernizacja, odbudowa oraz remont istniejących budynków nie są traktowane jako wprowadzanie nowej zabudowy. W konsekwencji, w świetle takiej definicji "nowej zabudowy" zawartej w planie, jak i zakresu robót przewidziany w projekcie budowlanym, przewidującym rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku, nie sposób było, w ocenie Sądu, podzielić stanowiska organu o naruszeniu ww. zapisu planu dotyczącego zakazu wprowadzania nowej zabudowy.

Nadto, wobec okoliczności sprawy, Sąd uznał, że nie sposób jest zgodzić się także z organem, iż projekt budowlany poprzez rozbudowę budynku, powoduje zmianę elewacji objętej wpisem do rejestru zabytków. Takiej oceny dokonano w kontekście ust. 8.5 pkt 1 § 34 planu miejscowego, przewidującego szczegółowe zasady realizacyjne dla obiektów objętych ochroną (tj. tych chronionych planem, jak i tych chronionych z uwagi na wpis do rejestru zabytków), i wprowadzającego wymóg zachowania wyglądu elewacji, dachów obiektów chronionych planem. Biorąc pod uwagę ten zapis planu miejscowego, w ocenie Sądu, dostrzec trzeba było, iż zupełnie nie zwrócono uwagę na jego literalne brzmienie, a wynika z niego, że znajduje on zastosowanie jedynie "do obiektów chronionych planem". Dokładnie takiego sformułowania użyto w § 34 ust. 8.5 pkt 1, co oznacza, iż ten punkt ust. 8.5 ma zastosowanie wyłącznie do obiektów wymienionych w § 34 ust. 8.2 – "Obiekty chronione planem", i nie odnosi się do przedmiotowego w sprawie obiektu. Niemniej, nawet przy założeniu, że powyższa interpretacja zapisów planu jest wadliwa, w ocenie Sądu, w kontekście § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego, nie sposób jest pominąć (a tak uczyniono), ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą zezwolono inwestorowi na rozbudowę budynku przy ul. K. w W., a w uzasadnieniu wskazano, iż "Projekt rozbudowy budynku przy ul. K. nie obejmuje elewacji wpisanych do rejestru zabytków, nie ingeruje w ich strukturę. Planowane prace polegające na rozbudowie budynku przy ul. K. nie wpłynął negatywnie na walory zabytkowe obiektu wpisanego do rejestru zabytków". Wobec takiej treści wskazanej decyzji organu konserwatorskiego, odnoszącej się do materii objętej w istocie zapisem § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu, nie można było, zdaniem Sądu, przyjąć, iż rozbudowa budynku zmienia wygląd elewacji prawnie chronionej. W tym kontekście organ architektoniczno-budowlany powinien był uznać, iż jest związany oceną organu konserwatorskiego, dokonaną dla potrzeb niniejszej sprawy i w oparciu o ten sam projekt budowlany.

Oceniając sprawę w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 34 ust. 8.3 pkt 3 planu miejscowego Sąd uznał, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona, a odmowa udzielenia pozwolenia na budowę wobec sprzeczności z ww. zapisem planu, jest co najmniej przedwczesna.

Ponadto, Sąd wskazał, że w ww. § 34 ust. 8.3 pkt 3 planu wprowadzono wymóg zachowania obecnego układu zabudowy. Dostrzec należało, iż wymóg ten w niniejszej sprawie może odnosić się tylko do obiektu wpisanego do rejestru zabytków, a więc do architektury zewnętrznej objętej wpisem. Żaden przepis prawa, w tym również omawiany plan miejscowy, nie przewiduje definicji pojęcia "układ zabudowy". W toku postępowania, jak i w skardze skarżący konsekwentnie podnosił, iż układ zabudowy przy realizacji inwestycji jest zachowany, pozostaje nienaruszony. Podkreślał bowiem, iż inwestycja zachowuje obecny układ zabudowy, rozumiany jako zabudowa wolnostojąca z elewacją frontową w pierzei ul. K.. Organ nie wyjaśnił swojego stanowiska w tej kwestii, nie odniósł się także do stanowiska przedstawionego w sprawie przez skarżącego, i nie podał przyczyn, dla których uznał, iż jest ono wadliwe. Wobec zbyt ogólnikowego uzasadnienia tak faktycznego, jak i prawnego zaskarżonej decyzji w tej części, Sąd uznał, iż decyzja ta w ww. zakresie wymyka się spod kontroli. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w kontekście przywołanego zapisu planu, zapadła ona z istotnych naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a to z uwagi na brak wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w tym pominięcie materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, a pochodzących od strony postępowania.

Nadto, Sąd zgodził się ze skarżącym, iż wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji błędnie przyjął, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, nie spełnia wymogów, co stanowi niezależną i dodatkową okoliczność przemawiającą za wydaniem negatywnej dla inwestora decyzji. W ocenie Sądu, uchybienie tego rodzaju, w kontekście § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, mogłoby być skutecznie podniesione przez organ architektoniczno-budowlany tylko po uprzednim wyczerpaniu trybu z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że wskazany przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego został zastosowany, ale w postanowieniu wydanym na jego podstawie w dniu [...] listopada 2010 r. na ww. uchybienie nie wskazano i nie wzywana inwestora do jego usunięcia. Stąd też, uchybienie to nie mogło stanowić jedynej przyczyny, dla której uzasadnione byłoby wydanie decyzji odmownej dla inwestora.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. A. P. i A.i P. wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, podając jako podstawę art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.).

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, a następnie o uchylenie zaskarżonych decyzji organu II i I instancji.

Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., wskazali, że o wydaniu wyroku objętego niniejszą skargą dowiedzieli się w dniu 19 maja 2014 r. podczas publicznej dyskusji nad założeniami projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. M. w kwartale [...]), która odbyła się w Urzędzie [...] Wydział Architektury i Budownictwa. Skarżący zostali poinformowani przez występującego publicznie pełnomocnika reprezentującego J.O. - właściciela nieruchomości przy ul. K. w W. o wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, uchylającego decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego w W. przy ul. K..

A. P. i A. P. powołali się na następujące okoliczności faktyczne:

Postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku przy ul. K. zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia [...] września 2010 r. Skarżący zostali poinformowani o wszczęciu tego postępowania, a także umożliwiono im czynny udział w postępowaniu.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] , odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku objętego wnioskiem. Od decyzji tej odwołanie złożył inwestor.

W wyniku rozpoznania odwołania inwestora, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] w całości, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Również na etapie tego postępowania skarżący byli uznani za stronę oraz umożliwiono im czynny udział w postępowaniu.

Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, skarżący nie zostali zawiadomieni w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Skarżący nie zostali również zawiadomieni o złożeniu przez inwestora odwołania od decyzji organu I instancji, nie umożliwiono im zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się w trybie art. 10 k.p.a., jak również nie zostali poinformowani o wyniku postępowania przed organem II instancji.

Skarżącym nie doręczono również skargi złożonej przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu II instancji. Sąd administracyjny nie zawiadomił skarżących o terminie rozprawy, ani nie doręczył skarżącym odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Równolegle, skarżący w dniu 21 stycznia 2013 r. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], zaskarżając tą decyzję w części dotyczącej uzasadnienia, w którym organ I instancji odmówił skarżącym przymiotu stron y postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku przy ul. K..

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte w wyniku odwołania skarżących.

W dniu 6 września 2013 r. skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2255/13, uchylił ww. decyzję Wojewody [...] stwierdzając, iż skarżący winni byli zostać uznani za stronę postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku przy ul. K..

Skarżący stwierdzili, że jako strony powinni oni mieć zapewnioną możliwość czynnego udziału zarówno w postępowaniu administracyjnym przed organami wszystkich instancji, jak i posiadać możliwość działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że udział skarżących w postępowaniu w charakterze strony jest uzasadniony zakresem przewidzianych w projekcie prac budowlanych oraz sposobem usytuowania budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę i wynika z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie skarżących, na tle materiału dowodowego sprawy nie ulega wątpliwości, że nie zapewniono im możliwości realizacji tych praw zarówno w postępowaniu przed organami I i II instancji, jak i przed sądem administracyjnym w postępowaniu ze skargi inwestora na decyzję organu II instancji. Z uwagi jednak na to, że skarżony wyrok sądu administracyjnego jest wyrokiem prawomocnym (a także był prawomocny w dniu powzięcia przez skarżących wiadomości o jego wydaniu) i na jego podstawie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów I i II instancji, skarżący mają prawną możliwość żądania wznowienia wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym.

A. P. i A. P. stwierdzili, że będąc pozbawionymi możliwości działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pozbawieni zostali możliwości przedstawienia własnej argumentacji w kwestii wykładni przepisów miejscowego planu i tym samym wpływu na treść orzeczenia. Skarżący pozbawieni zostali również możliwości poddania wyroku, a tym samym przyjętej w nim wykładni m.in. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kontroli instancyjnej przez sąd administracyjny II instancji. Skarżący nie mogą również, poprzez czynny udział w ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organy I i II instancji, w sposób skuteczny podważyć wykładni zastosowanej przez sąd administracyjny w zaskarżonym wyroku. W tej sytuacji, jedyną drogą wzruszenia wyroku sądu administracyjnego I instancji, a tym samym wyeliminowania wiążącej organy administracji wykładni zapisów miejscowego planu, a także oceny prawnej co do pozostałych naruszeń prawa, jest wniesienie niniejszej skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1255/14, oddalił skargę A. P. i A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, nie stwierdzając ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1702/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P. i A.P., uchylił ww. wyrok z dnia 6 marca 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Sąd II instancji uznał, że w skardze kasacyjnej A. P. i A. P. trafnie zakwestionowali stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pozbawienie ich możności działania nie było skutkiem naruszenia przepisów prawa, a wobec tego trafny jest zarzut naruszenia art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Przede wszystkim należy bowiem mieć na uwadze, że z akt administracyjnych wynika, że w jednej sprawie administracyjnej o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę wszczętej na wniosek inwestora J. O., po wydaniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. przez Prezydenta [...], na skutek odwołań J. O. oraz A. P. i A. P., organ odwoławczy wydał dwie decyzje, jedną utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a drugą umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania A. P. i A. P.. Obie decyzje zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i zostały zarejestrowane jako osobne sprawy w postępowaniu sądowym. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ze skargi J. O. miał wiedzę, że w tej samej sprawie administracyjnej została wniesiona skarga A. P. i A. P., której uwzględnienie spowoduje ten skutek, że organ odwoławczy powinien rozpoznać ich odwołanie jako wniesione przez stronę postępowania. Zostało to potwierdzone później wydanym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2255/13. W takim stanie rzeczy skarga J.O. nie mogła być rozpoznana w oderwaniu od skargi A. P. i A. P., ponieważ w pierwszej kolejności wymagało rozstrzygnięcia to, czy organ odwoławczy zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze wadliwe przyjmując, że nie są oni stroną postępowania. Ponadto Sąd pierwszej instancji pominął także to, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2010 r., decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., a w tej fazie postępowania A. P. i A. P. brali udział. Oznacza to, że brali oni udział w postępowaniu administracyjnym, pomimo że nie została im doręczona decyzja organu pierwszej instancji wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy przez ten organ. W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznanie sprawy ze skargi J. O. bez udziału A. P. i A. P. i wydanie kwestionowanego wyroku z dnia 17 marca 2014 r. po rozprawie, o której nie zostali zawiadomieni, oznacza pozbawienie ich możności działania na skutek naruszenia przepisów postępowania (art. 91 § 2 i art. 109 p.p.s.a.) i stanowi podstawę wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że wnosi o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2014 r. zapadłego w sprawie VII SA/Wa 2275/13, a ponadto o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Wskazał, że samo to, że skarżący nie mogli bronić swoich praw przed sądem administracyjnym skutkuje nieważnością postępowania. Sąd winien uchylić decyzje na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a., a więc zupełnie z innej przyczyny, niż uczynił to Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Dlatego jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały taksatywnie w przepisach art. 271-273 p.p.s.a. Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania. Działanie takie podważyłoby bowiem zasadę stabilności orzeczeń sądowych. Stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl natomiast art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania sądowego z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym z mocy art. 190 p.p.s.a. wyroku z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1702/15, rozpoznanie sprawy ze skargi J. O. bez udziału A.P. i A. P. i wydanie kwestionowanego wyroku z dnia 17 marca 2014 r. po rozprawie, o której nie zostali zawiadomieni, spowodowało pozbawienie ich możności działania na skutek naruszenia przepisów postępowania (art. 91 § 2 i art. 109 p.p.s.a.) i stanowi podstawę wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu II instancji należało bowiem mieć na uwadze, że z akt administracyjnych wynikało, że w jednej sprawie administracyjnej o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę wszczętej na wniosek inwestora J. O., po wydaniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. przez Prezydenta [...], na skutek odwołań J. O. oraz A. P. i A. P., organ odwoławczy wydał dwie decyzje, jedną utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a drugą umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania A. P. i A. P.. Obie decyzje zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i zostały zarejestrowane jako osobne sprawy w postępowaniu sądowym. Oznaczało to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ze skargi J. O. miał wiedzę, że w tej samej sprawie administracyjnej została wniesiona skarga A. P. i A. P., której uwzględnienie spowoduje ten skutek, że organ odwoławczy powinien rozpoznać ich odwołanie jako wniesione przez stronę postępowania. Zostało to potwierdzone później wydanym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2255/13. W takim stanie rzeczy skarga J. O. nie mogła być rozpoznana w oderwaniu od skargi A. P. i A. P., ponieważ w pierwszej kolejności wymagało rozstrzygnięcia to, czy organ odwoławczy zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze wadliwe przyjmując, że nie są oni stroną postępowania.

Zauważyć także należy, iż A.P. i A. P. dochowali terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., albowiem o wydaniu wyroku objętego niniejszą skargą dowiedzieli się w dniu 19 maja 2014 r., skarga o wznowienie postępowania sądowego została zaś złożona w dniu 26 czerwca 2014 r.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego została jednak oddalona, albowiem stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd miał na względzie poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż z treści art. 282 § 2 p.p.s.a. nie wynika, aby sąd właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie był zobligowany do uchylenia własnego orzeczenia (poza przypadkami zaistnienia podstaw do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania) lub jego zmiany. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 494/14 z aprobującą glosą K. S.; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2836/15).

W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie niewątpliwe zaistniały podstawy, tak jak to przyjął Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podstawa prawna rozstrzygnięcia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. nie budzi także żadnych zastrzeżeń.

W tym zakresie niezasadny jest wniosek wnoszących skargę o wznowienie postępowania sądowego zawarty w skardze, ponowiony na rozprawie, iż Sąd winien uchylić decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a więc zupełnie z innej przyczyny, niż uczynił to Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2013 r.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla tą decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w pojęciu "naruszenia prawa", o którym mowa w ww. przepisie mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 1998, s. 364; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 727/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 932/13). Wskazać należy, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zauważyć należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (zob. wyroki NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10). Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

Mając powyższe rozważania na względzie, stwierdzić należy, że skoro A. P. i A.P., nie wnieśli skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], nie mogli się zatem skutecznie powołać na ww. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego i żądać uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

Jak wyżej wskazano, w rozpatrywanej sprawie, niewątpliwe zaistniały podstawy, do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych. Skład orzekający w całości podziela ocenę prawną i rozważania przyjęte przez Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2014 r., przyjmując je także za swoje. I tak wskazuje, że ocena organów orzekających w sprawie, dokonana w kontekście zapisów planu tj. § 34 ust. 8.3 pkt 3 i 4 oraz z § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, była nierzetelna i wadliwa, oparta na błędnej interpretacji planu lub błędnych ustaleniach faktycznych. Nie sposób jest zgodzić się z Wojewodą [...] , iż projekt budowlany nie jest zgodny z § 34 ust. 8.3 pkt 4 planu, jak i z § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego. § 34 ust. 8 planu miejscowego przewiduje zasady ochrony dóbr kultury dla terenu oznaczonego w planie symbolem C5 MW/MN, i zgodnie z ust. 8.1 dotyczy obiektu w rejestrze zabytków, wskazując w tym miejscu na "ul. K. – dom, wpisany pod Nr [...] z dn. [...].08.2005". Z powyższego wynika, iż zapisy § 34 ust. 8.3 – Zasady kształtowania zabudowy, odnoszą się do ww. obiektu, przy czym jako obiekt należy traktować jedynie elewacje budynku przy ul. K. w W., objęte ochroną na mocy ww. decyzji o wpisie do rejestru zabytków (a nie cały budynek, bo nie cały jest przedmiotem tej ochrony). Wskazany § 34 przewiduje więc ochronę, ale tylko obiektu wpisanego do rejestru zabytków. W ust. 8.3 pkt 4 § 34, plan wprowadza zakaz wprowadzania nowej zabudowy. Stosując ten przepis należało przede wszystkim wyjaśnić, jak pojęcie "nowej zabudowy" winno być traktowane na użytek niniejszego planu. Tym samym nie można było pominąć § 2 ust. 1 pkt 19 planu miejscowego, zgodnie z którym ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o nowej zabudowie – należy przez to rozumieć wykonanie nowego budynku lub zespołu budynków, rozbudowa, modernizacja, odbudowa oraz remont istniejących budynków nie są traktowane jako wprowadzanie nowej zabudowy. W konsekwencji, w świetle takiej definicji "nowej zabudowy" zawartej w planie, jak i zakresu robót przewidziany w projekcie budowlanym, przewidującym rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku, nie sposób było podzielić stanowiska organu o naruszeniu ww. zapisu planu dotyczącego zakazu wprowadzania nowej zabudowy. Nadto, nie sposób jest zgodzić się także z organem, iż projekt budowlany poprzez rozbudowę budynku, powoduje zmianę elewacji objętej wpisem do rejestru zabytków. Takiej oceny dokonano w kontekście ust. 8.5 pkt 1 § 34 planu miejscowego, przewidującego szczegółowe zasady realizacyjne dla obiektów objętych ochroną (tj. tych chronionych planem, jak i tych chronionych z uwagi na wpis do rejestru zabytków), i wprowadzającego wymóg zachowania wyglądu elewacji, dachów obiektów chronionych planem. Biorąc pod uwagę ten zapis planu miejscowego, dostrzec trzeba było, iż zupełnie nie zwrócono uwagę na jego literalne brzmienie, a wynika z niego, że znajduje on zastosowanie jedynie "do obiektów chronionych planem". Dokładnie takiego sformułowania użyto w § 34 ust. 8.5 pkt 1, co oznacza, iż ten punkt ust. 8.5 ma zastosowanie wyłącznie do obiektów wymienionych w § 34 ust. 8.2 – "Obiekty chronione planem", i nie odnosi się do przedmiotowego w sprawie obiektu. Niemniej, nawet przy założeniu, że powyższa interpretacja zapisów planu jest wadliwa, w kontekście § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego, nie sposób jest pominąć (a tak uczyniono), ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...]sierpnia 2010 r., którą zezwolono inwestorowi na rozbudowę budynku przy ul. K. w W., a w uzasadnieniu wskazano, iż "Projekt rozbudowy budynku przy ul. K. nie obejmuje elewacji wpisanych do rejestru zabytków, nie ingeruje w ich strukturę. Planowane prace polegające na rozbudowie budynku przy ul. K. nie wpłyną negatywnie na walory zabytkowe obiektu wpisanego do rejestru zabytków". Wobec takiej treści wskazanej decyzji organu konserwatorskiego, odnoszącej się do materii objętej w istocie zapisem § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu, nie można było przyjąć, iż rozbudowa budynku zmienia wygląd elewacji prawnie chronionej. W tym kontekście organ architektoniczno-budowlany powinien był uznać, iż jest związany oceną organu konserwatorskiego, dokonaną dla potrzeb niniejszej sprawy i w oparciu o ten sam projekt budowlany. Ponadto, wskazać należy, że w ww. § 34 ust. 8.3 pkt 3 planu wprowadzono wymóg zachowania obecnego układu zabudowy. Dostrzec należało, iż wymóg ten w niniejszej sprawie może odnosić się tylko do obiektu wpisanego do rejestru zabytków, a więc do architektury zewnętrznej objętej wpisem. Żaden przepis prawa, w tym również omawiany plan miejscowy, nie przewiduje definicji pojęcia "układ zabudowy". W toku postępowania, jak i w skardze skarżący konsekwentnie podnosił, iż układ zabudowy przy realizacji inwestycji jest zachowany, pozostaje nienaruszony. Podnosił bowiem, iż inwestycja zachowuje obecny układ zabudowy, rozumiany jako zabudowa wolnostojąca z elewacją frontową w pierzei ul. K.. Organ nie wyjaśnił swojego stanowiska w tej kwestii, nie odniósł się także do stanowiska przedstawionego w sprawie przez skarżącego, i nie podał przyczyn, dla których uznał, iż jest ono wadliwe.

Wszystkie te naruszenia prowadzą do konstatacji, że decyzje wydane w sprawie zapadły z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 34 ust. 8.3 pkt 4 oraz § 34 ust. 8.5 pkt 1 planu miejscowego, a także prawa procesowego tj. z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Dlatego też Sąd podzielił rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 17 marca 2014 r.

W skardze o wznowienie postępowania sądowego A. P. i A. P. stwierdzili, że będąc pozbawionymi możliwości działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozbawienia zostali możliwości przedstawienia własnej argumentacji w kwestii wykładni przepisów miejscowego planu i tym samym wpływu na treść orzeczenia. Skarżący pozbawieni zostali również możliwości poddania wyroku, a tym samym przyjętej w nim wykładni m.in. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kontroli instancyjnej przez sąd administracyjny II instancji.

Podkreślić jednakże należy, że ani w skardze o wznowienie postępowania sądowego, ani w innym piśmie procesowym, tudzież na rozprawie, nie przedstawili oni własnej argumentacji w kwestii wykładni przepisów planu, która mogłaby w sposób odmienny wpłynąć na podjęte rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy skargę o wznowienie postępowania należało rozpoznać negatywnie, bowiem wznowione postępowanie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, mimo wady nieważności zakończyło się prawidłowym rozstrzygnięciem sądowym. Stąd też przedmiotowa skarga o wznowienie podlegała oddaleniu na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.