Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1796/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 46
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1245/16 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 20 grudnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Gd 1245/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. P. (dalej: "skarżący") złożoną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, iż Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 – dalej: "O.p."), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 25 lutego 2016 r., którą określono skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 55.542,00 zł i określił wysokość tego zobowiązania w kwocie 50.120,00 zł.

Organy podatkowe ustaliły, iż skarżący w 2010 r. świadczył pracę na rzecz [...] i [...] sp. z o.o., gdzie 100% wartości projektów realizowanych przez U. było finansowane ze środków grantu [...], a 75% wartości projektów realizowanych przez [...] było finansowane przez [...]. Jednakże organy uznał, że przychody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy – jakie uzyskiwał skarżący - nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.f.").

Ponadto organy podatkowe wskazały, iż Minister Finansów w dniu 14 grudnia 2010 r., na wniosek skarżącego, wydał interpretację indywidualną dotyczącą zwolnienia z opodatkowania dochodów na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. uzyskiwanych z [...] w związku z realizacją projektu badawczego o akronimie [...]. Następnie w dniu 25 maja 2015 r. Minister Finansów zmienił tą interpretację indywidualną wskazując, iż do dochodów skarżącego nie ma zastosowania wskazane zwolnienie. Zatem jako zwolnione z opodatkowania uznano tylko wynagrodzenie skarżącego zyskane od [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż środki finansowe z [...] kierowane są bezpośrednio do [...] oraz [...], które są beneficjentami tych środków. Zatrudnieni przez nich pracownicy, co prawda wykonują czynności związane z realizacją prac wyszczególnionych w harmonogramie załączonych do umów grantowych zawartych pomiędzy tymi podmiotami a [...], jednakże robią to na zlecenie i dla podmiotów bezpośrednio realizujących cel tego programu (na mocy zawartej umowy o pracę) i przy wykorzystaniu środków od nich otrzymanych. Pracownicy tych podmiotów realizują cel programu, jednak nie realizują programu bezpośrednio, ale pośrednio poprzez wykonanie zadań powierzonych przez pracodawcę. W ocenie organu, przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. wskazuje, iż podatnikiem realizującym bezpośrednio cel programu może być jedynie podmiot, któremu powierzono w sensie ekonomicznym i technicznym realizację konkretnego projektu i który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe jego wykonanie, a tym podmiotem jest [...] oraz [...] Sp. z o.o., a nie zatrudnione przez nich osoby.

Korekta wysokości zobowiązania podatkowe z kwoty 55.542,00 zł do kwoty 50.120,00 zł podyktowana była uwzględnieniem przez organ odwoławczy odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne oraz od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne, których nie uwzględnił organ I instancji powołując się na fakt, że dotyczą one dochodu, od którego brak jest obowiązku zapłaty podatku.

Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 14b § 1, art. 14k § 1 i 2 oraz art. 14m § 1 i 2 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że wydanie przez Ministra Finansów zmiany interpretacji indywidualnej pozostaje bez wpływu na ustalenia dotyczące wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 z uwagi na fakt, iż Minister Finansów dokonał zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 14 grudnia 2010 r., a ponadto organ zobowiązany jest zastosować obowiązującą wykładnię przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., mimo iż jest ona odmienna od wykładni skarżącego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podatnik zarzucił powyższej decyzji naruszenie:

- art. 14k § 1 oraz art. 14m § 1 O.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów prawa w stosunku do skarżącego i rozciągnięcie skutków dokonanej przez Ministra Finansów w dniu 25 maja 2015 r. zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej na wniosek skarżącego - na okres sprzed dokonania tej zmiany, czego konsekwencją było określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 50.120,00 zł, pomimo tego, że zgodnie ze wskazanymi przepisami późniejsza zmiana interpretacji nie może szkodzić wnioskodawcy;

- art. 14b § 1, art. 14k § 1 oraz art. 14m § 1 i 2 O.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów prawa w stosunku do skarżącego i bezzasadne określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 50.120,00 zł, pomimo tego, że na wniosek skarżącego Minister Finansów wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., zgodnie z którą dochód podatnika jest zwolniony od opodatkowania, a stan faktyczny będący przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją jest analogiczny do stanu faktycznego objętego tą interpretacją przepisów prawa podatkowego;

- art. 210 § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia przyczyn, z powodu których organ drugiej instancji odmówił zasadności zarzutom skarżącego naruszenia art. 14b § 1, 14k § 1, 14m § 1 i 2 O.p.;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu odwołania, co doprowadziło organ drugiej instancji do określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 50.120 zł, pomimo iż decyzja ta pozostaje w sprzeczności z powołanymi wyżej interpretacjami podatkowymi wydanymi w stanach faktycznych tożsamych do przedmiotowej sprawy;

- art. 191 O.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez błędne ustalenie, iż skarżący nie realizował bezpośrednio celu projektu realizowanego przez [...] z o.o. we W.;

- art. 121 § 1 O.p. poprzez niezastosowanie, tj. nieuzasadnione pominięcie interpretacji indywidualnej wydanej przez Ministra Finansów, zgodnie z którą dochód skarżącego jest zwolniony od opodatkowania, mimo że stan faktyczny będący przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją jest analogiczny do stanu faktycznego objętego interpretacją przepisów prawa podatkowego, co narusza zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, że skarżący w związku z zawarciem umowy o pracę z [...] sp. z o.o., pomimo wykonywania czynności związanych z realizacją programu, nie realizował celu programu bezpośrednio, lecz pośrednio poprzez pracodawcę, tj. C.i w konsekwencji błędne uznanie, że środki otrzymane przez skarżącego od tych podmiotów nie podlegały zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w roku 2010, co doprowadziło do błędnego naruszenia przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istota sporu dotyczy możliwość skorzystania przez skarżącego ze zwolnienia dochodu od podatku przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., który to przepis określa, iż wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli:

a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra, agencje rządowe lub agencje wykonawcze, w tym również w przypadkach gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz

b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, aby dochód mógł podlegać zwolnieniu od opodatkowania muszą być spełnione łącznie obie przesłanki wymienione w ww. przepisie, a więc środki bezzwrotnej pomocy otrzymane przez podatnika powinny pochodzić z międzynarodowych instytucji finansowych lub od rządów obcych państw oraz podatnik musi bezpośrednio realizować cel programu. W ustalonym stanie faktycznym nie było sporne, że dochód skarżącego w omawianym zakresie finansowany był ze środków unijnych. Jednakże skład orzekający uznał, że powierzenie innym podmiotom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w ramach realizowanego programu wykonania poszczególnych czynności składających się na pewną całość, nie można utożsamiać z bezpośrednią realizacją programu przez te podmioty. Podkreślono też, że powyższe stwierdzenie, iż zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. nie obejmuje pracowników jednostek będących beneficjentami pomocy, zatrudnionych w tych jednostkach na podstawie jakichkolwiek umów (o pracę, zlecenie, o dzieło), znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący wykonywał czynności związane z realizacją projektu na podstawie umowy o pracę. Dawało to podstawę do uznania, że podmiotem zwolnionym z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. jest jedynie beneficjent pomocy, czyli w realiach rozpoznawanej sprawy [...] z o.o., a nie skarżący będący pracownikiem tego podmiotu.

WSA w Gdańsku wskazał następnie, że funkcja ochronna (zabezpieczająca) interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie określonym w art. 14k-14n O.p. dotyczy wyłącznie wnioskodawcy, tj. podmiotu, który wystąpił z wnioskiem o udzielenie tej interpretacji i wyłącznie w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie tej interpretacji. Skarżący nie był wnioskodawcą w sprawie, w której wydano interpretację indywidualną z dnia 17 maja 2011 r. Nr ILPB1/415-197/11-2/AMN (wnioskodawcą interpretacji było [...]. z o.o.). W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie były zatem związane wskazaną interpretacją, nawet jeżeli pośrednio dotyczyły one sytuacji prawnej skarżącego. Jak podkreślono, organ pierwszej instancji uwzględnił natomiast interpretację indywidualną z dnia 14 grudnia 2010r., nr ITPB2/415-893/10/ENB, wydaną na wniosek R. P. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego w odniesieniu do przychodów uzyskanych od płatnika [...] z tytułu realizacji projektu badawczego [...]. Zastosowanie w odniesieniu do tych przychodów zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. nie było konsekwencją odmiennej oceny materiału dowodowego, czy też niekonsekwencji organu, lecz właśnie wyrazem poszanowania dla wynikającej z art. 14k § 1 O.p. funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek skarżącego. Ochrona ta jednak nie rozciąga się na pozostałe przychody uzyskane przez skarżącego, które nie były objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Zmiana tej interpretacji, jaka została dokonana przez Ministra Finansów pismem z dnia 25 maja 2015 r., nie miała wpływu na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, bowiem organ pierwszej instancji w wydanej decyzji zastosował zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku przewidziane w art. 14k § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 O.p. w odniesieniu do przychodów uzyskanych od płatnika [...] z tytułu realizacji projektu badawczego [...]. Natomiast zarówno interpretacja indywidualna z dnia 14 grudnia 2010r., jak i jej zmiana z dnia 25 maja 2015 r., nie dotyczyły przychodów uzyskiwanych przez skarżącego we [...] z o.o., a tym samym skarżący w tym zakresie nie mógł korzystać z ochrony wynikającej z zastosowania się do interpretacji indywidualnej określonej w art. 14k § 1 O.p., jak i zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku przewidzianego w art. 14m § 1 O.p.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji; przeprowadzenie rozprawy; oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Powołując art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") zarzucono wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisów art. 14b § 1, art. 14k § 1 oraz art. 14m § 1 i 2 O.p., poprzez ich błędną wykładnię, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż na wniosek podatnika Minister Finansów nie wydał interpretacji przepisów prawa materialnego odnoszących się do stanu faktycznego analogicznego (takiego samego), jak stan faktyczny podlegający ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji nakładającej na skarżącego zobowiązanie podatkowe, pomimo tego, że na wniosek skarżącego Minister Finansów wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą ten dochód podatnika jest zwolniony od opodatkowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż interpretacja indywidulana z dnia 17 maja 2011 roku nie została wydana na wniosek skarżącego, a została wydana na wniosek płatnika, tj. spółki [...] z o.o. Jednak – jak podkreślono - w/w interpretacja została wydana co do tych samych dochodów, które zostały zakwestionowane przez organy podatkowe w ramach postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, co - mając na uwadze zasadę określoną przepisem art. 121 § 1 O.p. - winno być uwzględnione w niniejszym postępowaniu na korzyść skarżącego.

Skarżący nie zgodził się też z oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, która jest wydawana na podstawie przepisu art. 14b O.p. ma zastosowanie jedynie w tej sprawie (stanie faktycznym), która podlegała ocenie w takiej interpretacji i nie ma ona zastosowania do takiego samego (analogicznego) stanu faktycznego. W ocenie skarżącego, ochrona wynikająca z interpretacji indywidualnej odnosi się do skutków prawnych wynikających z takiego samego stanu faktycznego jaki był przedmiotem interpretacji indywidualnej. Nieracjonalnym byłoby zmuszanie podatników, aby za każdym razem kierowali takie same wnioski o wydanie interpretacji indywidualnej, a Minister Finansów udzielał na nie odpowiedzi, jeżeli odnoszą się one do takiego samego, analogicznego stanu faktycznego co wcześniej złożone wnioski, wyłącznie po to aby uzyskać ochronę.

W odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione.

Podkreślić należy, iż w analogicznym stanie faktycznym sprawy i tożsamych zarzutach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 794/15 wypowiedział się już w kwestii zwolnienia podatkowego (na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.) w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych przez skarżącego w 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie orzekającym w pełni podziela argumentację przedstawioną w powyższym wyroku, gdzie wskazano, że interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolita i utrwalona (por. wyroki tego Sądu z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 256/10, z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt II FSK 720/10, z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 720/13, z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3848/13, z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 3431/14). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnikiem bezpośrednio realizującym cel programu finansowego z bezzwrotnej pomocy może być uznany wyłącznie podmiot, który wykonuje czynności z tym programem związane, otrzymał na ten cel środki od podmiotu wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., a więc jest bezpośrednim beneficjentem tych środków. Nie są zwolnione z opodatkowania na podstawie tego przepisu przychody pracowników, czy też osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych u tychże podmiotów. Osoby te otrzymują wynagrodzenie za pracę, które ze swej natury są uzależnione od rodzaju wykonywanej przez świadczącego działalności oraz źródeł jej finansowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f. zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem.

Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut odnoszący się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 14b § 1, art. 14k § 1 oraz art. 14m § 1 i 2 O.p.

Wyjaśnić należy, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego ma znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy. Wydanie interpretacji jest załatwieniem dla określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Wykładnia prawa dokonana w danej sprawie nie posiada formalnej mocy prawnej w innych postępowaniach. Nawet porównywalny pozytywnie podatkowy stan faktyczny nie uzasadnia odniesienia go oraz przekazywanych na jego podstawie informacji o ocenie możliwości zastosowania i wykładni prawa w relacji do innych podmiotów. Interpretacja indywidualna nie jest prawem ani źródłem prawa, a z racji zawarcia jej w piśmie administracyjnym w indywidualnej sprawie, jest prawnie znacząca tylko dla jej adresata, to znaczy - wnioskodawcy i organu, który ją wydał (por. J. Brolik - Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis, Wydanie 1, 2013 r., str. 85).

Także w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż zastosowanie się podmiotu prawa do treści wydanej interpretacji, a nie jej udzielenie i wydanie, tworzy związaną z nią ochronę prawną oraz, że inne osoby, które nie były wnioskodawcą i adresatem interpretacji indywidualnej, chociażby się z nią zapoznały, nie korzystają z ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się do jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., II FSK 1755/14). W niniejszej sprawie zatem to spółka jako płatnik, który zastosował się do interpretacji korzystała z ochrony, a nie podatnik, który nie był jej adresatem, a jednocześnie nie legitymował się w tym zakresie własną interpretacją indywidualną (por. wyrok WSA w Lublinie z 5 grudnia 2018 r. o sygn. akt I SA/Lu 525/18).

Z powyższych względów powoływanie się przez skarżącego na interpretację indywidualną z dnia 17 maja 2011 r., wydaną na wniosek [...] z o.o., mimo tego że dotyczyły one sytuacji prawnej podatnika, było bezzasadne.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.