Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 73/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi J. S., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wniosku skarżącej, z dnia [...] r., o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r., skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia skutecznie doręczono w dniu [...] r. dorosłemu domownikowi Z. S. – [...] skarżącej (potwierdzenie odbioru).

W dniu [...] r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi, tłumacząc uchybienie faktem przebywania we wskazanym okresie za granicą i błędnym obliczeniem ustawowego terminu 7 dni przewidzianym do usunięcia braków formalnych skargi. W tym dniu dokonała też w kasie Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłaty w kwocie 100,00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie siedmiu dniu od dnia doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarga podlega odrzuceniu przez Sąd zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako p.p.s.a.).

W wyjątkowych przypadkach możliwe jest jednak przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, gdy wnoszący skargę wykaże, że za uchybienie nie można przypisać mu winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, w tym również do uiszczenia wpisu od skargi, uzależnione jest wszak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej. Zaistnienie pierwszych pozwala na przywrócenie terminu, zaś druga czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Przywróceniu podlegają tylko terminy procesowe. Nie podlegają przywróceniu terminy prawa materialnego, a także terminy instrukcyjne, które w większości wypadków przewidziane są dla czynności sądowych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 s. 213).

Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Konstrukcja normatywna przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi przywrócenie terminu, jeżeli stwierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Omawiany zapis przemawia za tym, że sąd jest związany dokonaną oceną.

W przedmiocie przywrócenia terminu Sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana.

Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia opłaty nie zostały spełnione.

Choć stosowny wniosek został złożony we właściwym terminie, zaś uchybienie terminowi wywołałoby negatywny dla strony skutek w postaci odrzucenia skargi, to jednak, w ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżącą okoliczności, nie można uznać, że nie ponosi ona winy.

Skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazuje, że przebywała za granicą i jednocześnie błędnie obliczyła ustawowy termin 7 dni, który to upłynął w dniu [...] r. tj. w dniu, w którym wróciła do kraju.

W ocenie Sądu nie są to okoliczności, które przesądzałyby o braku winy skarżącej, a tym samym miały pozytywny wpływ na uwzględnienie wniosku.

W doręczonym dorosłemu domownikowi – [...] skarżącej (w trybie art. 72 p.p.s.a.) wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca została prawidłowo pouczona o 7 dniowym terminie do usunięcia braków formalnych, liczonym od dnia otrzymania wezwania. Brak jest zatem usprawiedliwionych podstaw, by uważała, że przedmiotowy termin upływa w dniu [...] r., podczas gdy w rzeczywistości upłynął on w dniu [...] r.

Należy zatem przyjąć, że nieopłacenie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło przez błąd skarżącej, którego jednak nie usprawiedliwiają okoliczności wskazane we wniosku. Skarżąca nie podała żadnych okoliczności świadczących o braku winy w zaniechaniu skutkującym przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia opłaty. Powołując się na zagraniczny wyjazd nie wskazała okresu, w którym przebywała poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Nie można więc nawet stwierdzić, czy ów wyjazd miał w istocie związek uchybieniem.

Należy wyraźnie podkreślić, że błąd, o którym wspomina sama skarżąca w swoim wniosku, nie może być uznany za okoliczność wyłączającą winę, a tym samym usprawiedliwiać przekroczenie terminu. To bowiem na stronie ciąży obowiązek dochowania należytej staranności w dbałości o swoje interesy.

W takim stanie rzeczy, stosownie do przywołanych powyżej przepisów prawa, należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia opłaty.