Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 8/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych 1) oddala skargę 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu K. D. kwotę zł 240 (dwieście czterdzieści zł) powiększoną o kwotę 52, 80 (pięćdziesiąt dwa zł, osiemdziesiąt gr) tytułem 22 % podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] r. nr [...], którą to decyzją odmówiono uwzględnienia wniosku A. L. w sprawie przetwarzania jego danych osobowych przez Burmistrza Miasta i Gminy N..

W uzasadnieniu organ wskazał i ustalił, iż Burmistrz Miasta i Gminy N. ogłosił nabór na stanowisko podinspektora ds. kontroli w Urzędzie Miasta i Gminy N. i do tego postępowania konkursowego przystąpił skarżący A. L., wyrażając zgodę na przetwarzanie jego danych osobowych zawartych w ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji. Podał, że złożone przez skarżącego, dokumenty nie zawierały opinii z poprzednich zakładów pracy, więc Burmistrz zwrócił się do poprzednich pracodawców o "udostępnienie dokumentów osobowych skarżącego, dotyczących jego pracy na stanowisku księgowego" (k-8). Wskazał, że zostały zebrane dokumenty z dwóch placówek organizacyjnych, w których pracował skarżący, tj. Zespołu Szkół w C. i Zespołu Szkół w J.. Po zapoznaniu się ze zgromadzonymi materiałami, z których wynikało, że skarżący - jako główny księgowy - niewłaściwie wywiązywał się ze swoich obowiązków, Burmistrz w oparciu o art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych nie zakwalifikował skarżącego do dalszego postępowania konkursowego.

Organ podał, że skarżący wniósł skargę na działania Burmistrza związane z procesem jego rekrutacji, a następnie pismem z 3 lutego 2006 r. zwrócił się do Burmistrza z żądaniem "pilnego dostępu do wyczerpujących informacji o zbiorze danych osobowych dotyczących jego osoby, w tym treści informacji i źródeł ich pochodzenia". W odpowiedzi na powyższe żądanie, pismem z 27 lutego 2006 r., Burmistrz, wskazując jako podstawę przepis art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych, poinformował skarżącego o przysługujących mu prawach i możliwościach zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi dla celów postępowania konkursowego.

Dokonując oceny prawnej, GIODO wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy N. był nie tylko uprawniony, ale również zobowiązany do zebrania informacji o przebiegu kariery zawodowej skarżącego. Wyjaśnił, iż stosownie do art. 221 § 4 Kodeksu pracy, pracodawca może żądać podania innych danych osobowych niż określone w § 1 i 2, jeżeli obowiązek ich podania wynika z odrębnych przepisów, a tym odrębnym przepisem jest art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych, który stanowi, iż pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym może być osoba, która m. in. cieszy się nieposzlakowaną opinią. Organ wywodził, że na Burmistrzu spoczywał zatem obowiązek zbadania, czy kandydat na pracownika samorządowego spełnia wszystkie ustawowe wymogi, w szczególności, czy cieszy się nieposzlakowaną opinią. GIODO stwierdził nadto, że Burmistrz jako potencjalny pracodawca skarżącego miał obowiązek ocenić jego kwalifikacje jako kandydata na stanowisko podinspektora ds. ochrony w Urzędzie Miasta i Gminy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, tj. naruszenia art. 25 u.o.d.o., organ wyjaśnił, że przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli dane osobowe są przetwarzane przez administratora, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.d.o., a Burmistrz należy do tych podmiotów. Na koniec organ wyjaśnił, że aktualnie dane osobowe skarżącego są przetwarzane na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych, które w § 34 ust. 1 stanowi, że akta spraw załatwionych przechowuje się w wydziałach i archiwach zakładowych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uznanie postępowania Burmistrza Miasta i Gminy N. za niezgodne z prawem w świetle u.o.d.o., o nakazanie natychmiastowego wstrzymania przetwarzania jego danych, usunięcia ze zbioru danych osobowych tzw. dokumentów finansowo-księgowych z 1996 r. Alternatywnie żądał ponownego rozpatrzenia swojej skargi na działania Burmistrza przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Skarżący zarzucił nadto naruszenie Konstytucji RP - tj. art. 7, 30, 32, 42 ust. 3, art. 51, 60, naruszenie przepisów k.p.a. - art. 7, 8, 9, 11 oraz naruszenie przepisów u.o.d.o.

W uzasadnieniu podniósł, że dokumenty finansowo-księgowe z 1996 r. zostały przetworzone niezgodnie z przepisami prawa, tj. z art. 26 u.o.d.o. oraz że zarzuty podniesione w tych dokumentach nie znalazły potwierdzenia w postanowieniu Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. Podniósł też, że zbieranie dodatkowych danych o osobie ubiegającej się o zatrudnienie w trybie art. 221 § 4 Kodeksu pracy winno odbywać się z poszanowaniem art. 221 § 5 tegoż przepisu.

Wyjaśnił, że dokumenty, które pozyskał Burmistrz są dokumentami "wyprodukowanymi", a zawarte w nich informacje nie znajdują pokrycia w faktach ani w ocenie Sądu. Twierdził, że dokument ten nie stał się nigdy podstawą do podjęcia czynności przewidzianych Kodeksem karnym, ustawą o rachunkowości, o finansach publicznych lub Kodeksem cywilnym.

Podniósł, że Burmistrz, przetwarzając jego dane osobowe, naruszył prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Na koniec wniósł o skierowanie przez Sąd pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności przepisu art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych. Twierdził, że przepis ten jest nieprecyzyjny, bowiem zawiera on nieostre sformułowanie "cieszy się nieposzlakowaną opinią".

W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że przetwarzanie danych skarżącego zawartych w dokumentach finansowo-księgowych z 1996 r., pochodzących ze szkół podstawowych w C. i J. znajduje uzasadnienie w przepisach prawa, a tym samym spełniona została przesłanka przetwarzania danych określona w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. W myśl tego przepisu przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, jeżeli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Organ podkreśli, iż wskazana przesłanka (art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.), przesłanka legalizująca przetwarzanie danych nie zawiera ograniczenia dotyczącego praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Wyjaśnił, że w sytuacjach, kiedy przetwarzanie danych ma oparcie w przepisach prawa, nie dochodzi do naruszenia praw i wolności osób, których dane dotyczą. Wywodził, że oparcie takie Burmistrz miał w przepisach art. 23 ust. 1 u.o.d.o. w związku z art. 221 Kodeksu pracy i art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych, które stanowią przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola

ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając skargę, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zadaniem ustawy 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Naczelną zasadą ustawy nie jest zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. Omawiana ustawa w art. 1 u.o.d.o. stwierdza, że dane osobowe mogą być przetwarzane, jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich. Ochrona danych osobowych na podstawie przepisów u.o.d.o. nie powinna być zatem absolutyzowana i oderwana od przepisów służących ochronie innych wartości.

Stosownie do art. 12 pkt 1 i 2 u.o.d.o., do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy kontrola legalności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych.

W ocenie Sądu, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo uznał i stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki legalizujące działania Burmistrza w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego.

Trafnie organ wskazuje, że legalność przetwarzania danych osobowych skarżącego znajduje oparcie w treści art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593) w zw. z art. 221 Kodeksu pracy.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Uprawnienie Burmistrza do przetwarzania danych osobowych wynikało z przepisu art. 221 § 4 Kodeksu pracy, który stanowi, że "pracodawca może żądać podania innych danych osobowych niż określone w § 1 i 2, jeżeli obowiązek ich podania wynika z odrębnych przepisów".

Uprawnienie Burmistrza do przetwarzania danych osobowych wynikało również z przepisu art. 3 ust. 3 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o pracownikach samorządowych, który stanowi, że "pracownikiem samorządowym może być osoba, która cieszy się nieposzlakowaną opinią". Trafnie twierdzi organ, że obowiązkiem Burmistrza było więc ustalenie, zbadanie opinii kandydata na stanowisko samorządowe.

Podkreślić w tym miejscu jednoznacznie i wyraźnie należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania i oceny organu nie była zawartość akt osobowych skarżącego - prawdziwość lub brak prawdziwości danych w nich zawartych. Przedmiot niniejszej sprawy ograniczał się do ustalenia i stwierdzenia, czy Burmistrz miał prawo do ich wglądu, posiadania i przetwarzania, tj. czy w sprawie zaistniała jedna z samodzielnie określonych przesłanek legalizujących przetwarzanie danych (art. 23 u.o.d.o.).

Zawartość akt osobowych wytworzonych przez poprzednich pracodawców skarżący może kwestionować w innym odrębnym postępowaniu.

Przedmiotowe postępowanie, co już podkreślono, ograniczało się jedynie do badania uprawnień Burmistrza do przetwarzania wytworzonych przez byłych pracodawców akt osobowych skarżącego. Przy czym stwierdzić i przypomnieć w tym miejscu należy, iż skarżący wyraził zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w postępowaniu konkursowych na stanowisko podinspektora ds. kontroli w Urzędzie Miasta i Gminy N..

Reasumując, organ trafnie i zasadnie uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki usprawiedliwiające - legalizujące przetwarzanie danych osobowych skarżącego w związku z prowadzonym postępowaniem konkursowym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, jeszcze raz stwierdzić należy, iż w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie może kwestionować treści swoich akt osobowych, nie może polemizować z jego zawartością, nie może również odnosić się do kwestii zasadności lub braku zasadności niezakwalifikowania go na kandydata do pracy w prowadzonym przez Burmistrza postępowaniu kwalifikacyjnym.

Podnoszone zarzuty w tym zakresie nie mieszczą się w przedmiocie niniejszej sprawy - tj. oceny legalności przetwarzania danych osobowych. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze jako bezprzedmiotowe nie mogły zostać uwzględnione.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.