Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1944/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) NSA Piotr Lechowski Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r sprawy ze skargi G. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lipca 2002 r. Nr [...]Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 r. odmawiającą sprostowania świadectwa służby w Policji dot. mł. asp. w stanie spoczynku G.W.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło odwołanie mł. asp. w stanie spoczynku G. W. byłego detektywa Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KPP, od decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 roku, odmawiającej sprostowania świadectwa służby. W odwołaniu wymieniony zarzucił, że dopiero w dniu [...] 2002 r. doręczono mu rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji zwalniający go ze służby z dniem [...] 2002 roku, podczas gdy zgodnie z 110 kpa. decyzja wiąże organ administracji I i II instancji oraz jego, jako stronę dopiero od dnia jej doręczenia. Tym samym uznał, że źle określono datę zwolnienia go ze służby. Ponadto dodał, że wbrew jego żądaniu nie zamieszczono w wydanym mu świadectwie służby faktu ukończenia przez niego 5 semestrów w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie.

Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji stwierdził, że przywołanie przez G. W. art. 110 kpa jako podstawy do kwestionowania nowej daty zwolnienia ze służby tj. dnia [...] 2002 roku, jest bezpodstawne. Przepis ten określa bowiem tylko związanie organu administracji wydaną decyzją od momentu doręczenia lub zapoznania z nią strony, jak też wyznacza datę wejścia decyzji do "obrotu prawnego". Nie warunkuje jednak jej prawomocności. Tym samym należy uznać, iż data zwolnienia policjanta ze służby zawarta w rozkazie personalnym nr [...] została określona prawidłowo i taka data winna być zamieszczona w świadectwie służby. Odnosząc się do następnego zarzutu organ podniósł, że żądanie zamieszczenia w świadectwie służby informacji o ukończeniu 5 semestrów studiów w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie nie znajduje uzasadnienia. Wymieniony nie nabył bowiem z tego tytułu żadnych kwalifikacji. Dopiero ukończenie studiów na wymienionej uczelni jest równoznaczne z nabyciem kwalifikacji zawodowych oficerskich. Ponadto stwierdził organ, że okres pobytu G. W. w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie traktowany jest na równi ze służbą w Policji, w związku z czym wyszczególnianie go w świadectwie służby z tego powodu jest również niezasadne.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. W.

Skarżący podniósł, że błędna jest w opinii data jego zwolnienia ze służby. Nadto podniósł naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez niezawieszenie postępowania do czasu rozpoznania jego skargi na decyzję o zwolnieniu ze służby przez NSA. Zarzucił również, że decyzję wydał pracownik, który winien być wyłączony od rozpoznania sprawy, gdyż był świadkiem w jego sprawie W uzupełnieniu skargi zarzucił, że nieuprawniona osoba wydała decyzję w II instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa nie jest uzasadniony.

Decyzja z dnia [...] 2002 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zwolnieniu ze służby G. W. i ustalająca termin zwolnienia na dzień [...] 2002 r. jest decyzją ostateczną, a zaskarżenie jej do Sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji. Rozstrzygnięcie przez Sąd skargi w przedmiocie zwolnienia ze służby nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla niniejszego postępowania.

Należy podnieść w tym miejscy, że wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie do sygn. II SA/Kr 1260/02 skarga G. W. na decyzję z dnia 25 kwietnia 2002 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby z dniem 25 kwietnia 2002 r. - została oddalona, a więc data zwolnienia wpisana w świadectwie służby jest prawidłowa.

Również kolejny zarzut skarżącego, że w sprawie brał udział pracownik nadkom. M.M., który z mocy art. 24 § 3 kpa winien być wyłączony od rozpoznania sprawy, jest chybiony.

Stosownie do treści art. 24 § 1 kpa Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje zjedna ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki,

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia,

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3,

5) w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji,

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne,

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ l pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ l pkt 3).

§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.

Powołany przepis wymienia taksatywnie przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w sprawie. Żadna z tych przesłanek w sprawie nie zachodziła i nie została przez skarżącego wykazana.

Nadkom. M. M. był przesłuchany w charakterze świadka w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu, a nie w sprawie dotyczącej wydania świadectwa służby, a zatem w zupełnie innym postępowaniu brak zatem przesłanki do jego wyłączenia.

Kolejny zarzut dotyczy braku uprawnień osoby wydającej decyzję w II instancji do wydania takiej decyzji. Decyzja z dnia [...] 2002 r. została wydana i podpisana przez I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji

Zgodnie z treścią art. 6 b pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji "W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta wojewódzkiego Policji, zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta wojewódzkiego Policji ". Zatem I zastępca komendanta wojewódzkiego mógł wydać zaskarżoną decyzję.

Mając powyższe na uwadze, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w sprawie naruszenia prawa przez organy orzekające, należało na mocy art. 151 ppsa orzec jak w sentencji wyroku.