Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 816/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 par.2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO), po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2018 r. nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla inwestycji polegającej na realizacji podświetlanej dwutablicowej konstrukcji reklamowej o wymiarach ekranów 12x4m wraz z przyłączem energetycznym na działce ew. nr [...] obręb [...] przy [...] / [...] na terenie Dzielnicy [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco.

Zarząd Dzielnicy [...] ustalił, że teren inwestycji będący przedmiotem wniosku znajduje się przy samej granicy działki ew. nr [...], wyznaczonej ogrodzeniem przylegającym do pasa drogowego [...] po południowej stronie działki będącej w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. i służącej jako baza parkingowo-naprawcza dla autobusów dalekobieżnych tego przewoźnika. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem, zgodnie z opisem zamieszczonym przez inwestora wynosi 140 m². Na wskazanym terenie inwestycji centralnie usytuowany jest nośnik reklamowy stanowiący przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, a zachodnią część tego terenu zajmuje fragment konstrukcji informatora ledowego firmy [...] S.A. Inwestor – J. sp. z o. o. zrealizował dwutablicowy nośnik reklamowy o wysokości 18 m, z tablicami reklamowymi usytuowanymi wobec siebie pod kątem 30° i o powierzchni ekspozycyjnej każdej tablicy wynoszącej 12m x 4m.Tablice reklamowe zostały zainstalowane na słupie stalowym o średnicy 0,5 m, mocowanym do stopy fundamentowej podziemnej, o wymiarach 5m x 6,90m i wysokości 1,40m. Dla rozpatrzenia sprawy wykonano analizę obszarową dla zrealizowanej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem gabarytów i wyglądu architektonicznego obiektów reklamowych usytuowanych w obszarze. Wykazała brak możliwości ustalenia warunków zabudowy. Jak zaznaczyła I. instancja, wynikało z niej, że w wyznaczonym obszarze analizowanym znajduje się 16 nośników reklamowych o różnorodnych kształtach i gabarytach. Dla 15 urządzeń reklamowych toczą się postępowania legalizacyjne, prowadzone przez [...] Inspektorat Nadzoru Budowlanego na wnioski właścicieli tych nośników. Teren inwestycji znajduje się więc w sąsiedztwie nośników reklamowych, które w świetle przepisów prawa nie mogą posłużyć za wzorzec dla wyznaczenia istniejących w obszarze analizowanym warunków zabudowy, ponieważ budowle te zostały wybudowane w warunkach samowoli budowlanej. Jedynym legalnym urządzeniem reklamowym jest usytuowany po zachodniej stronie, w narożniku działki ew. nr [...] nośnik reklamowy J. Sp. z o.o. Sp.k., o wymiarach tablicy reklamowej 12m x 4m i wysokości całej konstrukcji 13m. Szerokość elewacji ekspozycji tablicy nośnika reklamowego (nie stanowiącego samowoli budowlanej) wynosi ok.10m. Rozpiętość dwóch połączonych tablic reklamowych usytuowanych w stosunku do siebie pod kątem 30° w odniesieniu do frontu działki wynosi ok.7m. Różnica w rozpiętości elewacji obydwu nośników wynosi ok.3m. Ta różnica – zdaniem Organu - ma znaczenie, ponieważ legalny nośnik posiada jedną elewację, zaś przedmiotowy składa się niejako z dwóch elewacji, co wpływa na niespełnienie warunku dostosowania "nowej" zabudowy do zastanych warunków w obszarze. W wyniku przeprowadzonej analizy Organ I. instancji stwierdził, że pomimo, iż niektóre z cech zrealizowanego nośnika (wysokość i szerokość tablicy ekspozycyjnej) odzwierciedlają cechy sąsiedniego jednotablicowego nośnika reklamowego usytuowanego na obszarze analizowanym, a wskaźnik powierzchni zabudowy terenu nieruchomości dz. ew. nr [...] zmienił się minimalnie o 0,72% i nie narusza ładu przestrzennego w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym, to na tym obszarze nie ma istniejących obiektów budowlanych (nośników reklamowych) o podobnej formie architektonicznej, tj. nośnika o wysokości całkowitej 18m, dwutablicowego z tablicami zamontowanymi względem siebie nierównolegle. Odnośnie przedmiotowej budowli – jak podkreśliła I. instancja - nie jest możliwe nałożenie w decyzji o warunkach zabudowy warunku np. innej wysokości sposobu zamocowania tablic reklamowych oraz obniżenia wysokości tego nośnika w celu "dopasowania" istniejącej budowli do wymagań ładu przestrzennego na obszarze, gdyż w związku ze zrealizowaniem budowli w jego konkretnych gabarytach decyzja taka byłaby niewykonalna, ponieważ jest to legalizacja. Poza tym przedmiotowy wolnostojący dwutablicowy nośnik reklamowy został zrealizowany bez nawiązania do linii zabudowy wynikających z usytuowania budynków obsługi transportowej autobusów, nie nawiązuje do linii zabudowy, którą można wyznaczyć w oparciu o usytuowanie istniejącego nośnika reklamowego zrealizowanego na terenie dz. ew. nr [...] zgodnie z przepisami prawa. Teren inwestycji położony jest w znacznym oddaleniu od krawędzi jezdni, a lokalizacja obiektu nie narusza przepisów ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych. Miejsce posadowionego dwutablicowego nośnika reklamowego nie spełnia wymagań § 4 ust.1 i 3 rozporządzenia wykonawczego. Z analizy sposobu zagospodarowania obszaru nie wynika uzasadnienie do wyznaczenia linii zabudowy w sposób odrębny, na podstawie § 4 ust. 4 tego rozporządzenia. Na skutek wywiedzionego odwołania, prawidłowość poczynionych ustaleń potwierdziła II. instancja. Zarzucono zaś naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nowa zabudowa nie może w żaden sposób odbiegać od zastanej na danym terenie, podczas gdy istnieje możliwość, aby nowa zabudowa posiadała odmienne od zastanych parametry, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. SKO stwierdziło, że analiza przeprowadzona na wyznaczonym obszarze w zakresie kontynuacji funkcji nie budzi zastrzeżeń. Nadmieniło też, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego nośnika reklamowego otworzyłoby drogę do wprowadzania do przestrzeni nowych elementów, niepożądanych z uwagi na istniejące uwarunkowania i nie do pogodzenia z potrzebą ochrony układu urbanistycznego i architektonicznego. Podano, że obszar analizowany wyznaczony został z uwzględnieniem specyfiki obszaru, a dokonując analizy Organ uwzględnił wyłącznie te obiekty reklamowe, które zostały posadowione zgodnie z prawem. We wniesionej skardze J. sp. z o. o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zarzuciła naruszenie:

1) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wydanej decyzji i brak odniesienia się do zarzutów wskazanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji Organu I. instancji; 2) art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nowa zabudowa nie może w żaden sposób odbiegać od zastanej na danym terenie, podczas gdy treść wymienionej normy dopuszcza możliwość, aby nowa zabudowa posiadała odmienne od zastanych parametry; 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji I. instancji, pomimo że decyzja Organu I. instancji została nienależycie uzasadniona, zawierała błędne ustalenia stanu faktycznego oraz zostały zastosowane niewłaściwe normy prawa materialnego. Pełnomocnik Skarżącej wniósł też o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztu opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł), według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO pominęło wiele zarzutów Skarżącej. W szczególności wyznaczony przez Organ obszar analizowany uwzględniał tylko fragmenty działek. Doszło więc do błędnego ustalenia frontu działki i obszaru analizowanego, poprzez brak wskazania w jaki sposób Organ I. instancji wyznaczył granice obszaru analizowanego. SKO nie wyjaśniło też, które nośniki reklamowe wskazane przez Organ I. instancji zostały uznane za nielegalne. W skardze podkreślono, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do twierdzeń Skarżącej wskazanych w odwołaniu, ograniczył się jedynie do zacytowania przepisów ustaw. SKO w treści uzasadnienia na stronach 3-5 poza zacytowaniem przepisów, nie dokonał żadnej merytorycznej analizy, odnosząc przedmiotowe przepisy do stanu faktycznego. Organ nie odniósł się do zarzutów formułowanych przez Skarżącą, w tym w szczególności dotyczących prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego (Skarżąca podnosiła i uzasadniała, że został przyjęty błędny front i zakres działek podlegających analizie), czy też brak uwzględnienia innych istniejących obiektów reklamowych (Organy jedynie skrótowo stwierdzały, że są to samowole budowlane, nie podając żadnych rozstrzygnięć, ani nawet informacji o toczących się postępowaniach, które mogłyby na to wskazywać). Skarżąca zaś podkreślała, że w obszarze znajdują się 2 inne jej nośniki, wobec których nie toczy się żadne postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu nie wyjaśnił też kwestii, co jego zdaniem należy uważać za kontynuację funkcji i gabarytów, pomimo szerokiego przytoczenia aktualnej linii interpretacyjnej, że nie należy jedynie zero / jedynkowo podchodzić do naniesień. Zarzucono również, że Organy nie uzasadniły, dlaczego funkcja reklamowa w danym miejscu, w ramach istniejących gabarytów nośnika, zaburzałaby porządek planistyczny. Większość twierdzeń SKO, na podstawie, których zostało wydane rozstrzygnięcie powinno być należycie udowodnione. SKO wskazując, że na obszarze analizowanym znajduje się 16 nośników reklamowych, z czego legalną inwestycją jest tylko jeden nośnik, winien przedstawić dowody potwierdzające ustalony stan faktyczny. Z wydanej decyzji, jak podniesiono w skardze, wynikają jedynie stwierdzenia, nie poparte zebranym materiałem dowodowym. SKO – jak zarzucono - wskazało wyłącznie, że pozytywne rozstrzygniecie na rzecz Skarżącej "otworzyłoby drogę do wprowadzania do przestrzeni nowych elementów, niepożądanych z uwagi na istniejące uwarunkowania". Nie podało jednak, jakie lokalne uwarunkowania zostałby naruszone. Okolica, gdzie posadowiony jest obiekt jest dużym skrzyżowaniem komunikacyjnym, ze znaczną ilością terenów po kolejowych i baz logistycznych oraz dominantą w postaci dworca autobusowego i kolejowego. Całokształt okolicy ma charakter industrialny i komunikacyjny, dlatego też Skarżąca nie widzi, jakie uwarunkowania jej nośnik posadowiony w danym miejscu mógłby naruszać. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga J. sp. z o. o. jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że do wniosku o legalizację złożona została decyzja Wojewody [...] z [...].11.2010 r. nr [...], uchylająca sprzeciw wniesiony przez Prezydenta [...] decyzją z [...].08.2010 r. do zgłoszenia robót budowlanych, polegających na zamontowaniu przedmiotowego urządzenia reklamowego dwutablicowego w tej lokalizacji na wniosek Skarżącej i umarzająca postępowanie przed I. instancją. W świetle tej decyzji sprzeciw był spóźniony (wniesiony po upływie ustawowych 30 dni od dokonania zgłoszenia), co czyniło złożone zgłoszenie skutecznym. Nieskorzystanie w terminie z prawa do wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu stanowi zgodę organu na wykonanie objętych zgłoszeniem robót budowlanych. Organ nadzoru budowlanego mógł więc jedynie skontrolować zgodność tej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, w tym z treścią zgłoszenia, ale nie poprzez uzyskanie legalizacji w drodze ustalenia warunków zabudowy. Skoro zatem zgłoszenie tych robót budowlanych było skuteczne (Organy obu instancji przy ustalaniu legalizujących warunków zabudowy zupełnie nie analizowały tej kwestii), to bezprzedmiotowe stawało się uzyskanie dla niej warunków zabudowy celem legalizacji. Z akt sprawy nie wynika, by przedmiotowa decyzja Wojewody [...] z [...].11.2010 r. została wycofana z obrotu prawnego. Poza tym w aktach administracyjnych tej sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że przed [...] Inspektorem Nadzoru Budowlanego prowadzone jest postępowanie legalizacyjne, w tym w szczególności brak postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Organ zaś tylko w wypadku istnienia obiektu budowlanego zrealizowanego w ramach samowoli budowlanej bez uzyskania stosownych decyzji, może wydać decyzję o warunkach zabudowy. Chociaż we wniosku oraz w decyzji Organu I. instancji mówi się, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w celach legalizacji samowoli budowlanej, to jednak w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu wydanego przez PINB. Czyni to tym bardziej wątpliwym, na jakiej podstawie przedmiotowa legalizacja poprzez uzyskanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji podświetlanej dwutablicowej konstrukcji reklamowej o wymiarach ekranów 12x4m wraz z przyłączem energetycznym na działce ew. nr [...] obręb [...] przy [...] / [...] na terenie Dzielnicy [...] - miałaby być dokonywana. Ta tak ważka kwestia w rozpatrywanej sprawie, pozostała całkowicie poza rozważaniami Organów obu instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiło naruszenie art. 7, art. 8, art. art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Jeśli okazałoby się jednak, że decyzja Wojewody [...] z [...].11.2010 r. nr [...] nie figuruje już w obrocie prawnym, przyznać należy rację Skarżącej, że Organy obu instancji twierdząc, iż z 16 nośników reklamowych znajdujących się w obszarze analizowanym, tylko jeden jest legalny, winny to wykazać, tak aby twierdzenie to mogło podlegać weryfikacji przez Stronę skarżącą. Skarżąca bowiem te ustalenia Organu zakwestionowała.

Brak legalnie wybudowanego obiektu reklamowego na danym terenie stanowi zazwyczaj o braku kontynuacji funkcji i możliwości ustalenia parametrów wnioskowanej inwestycji. Takie stanowisko prezentują Organy obu instancji i ze wskazanym stanowiskiem co do zasady należy się zgodzić. Nie jest bowiem możliwe ustalenie warunków zabudowy w oparciu o analizę obiektów wybudowanych samowolnie (nielegalnie). Przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie sposób w jaki planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt będzie się komponował z dotychczasową zabudową terenu. Podstawę rozważań dla ustalenia owych warunków zabudowy stanowił wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia wykonawczego obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 u.p.z.p. Skarżąca zarzuciła w tym zakresie, że obszar analizowany został wyznaczony przez Organ w sposób błędny i niezgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – dalej: rozporządzenie wykonawcze), gdyż jej zdaniem organy winny wziąć pod uwagę długość frontu całej działki ewidencyjnej, na której planowana jest inwestycja, co wskazuje, że granice obszaru analizowanego winny być wytyczone w odległości większej, niż miało to miejsce w niniejszej sprawie. Sąd podziela to stanowisko Skarżącej. Wytyczając obszar podlegający analizie należało uwzględnić trzykrotność frontu działki, na której planowana jest inwestycja. Ustawodawca nie mówi bowiem we wskazanym przepisie o fragmencie frontu działki, na której inwestor planuje inwestycję lecz o froncie działki objętej wnioskiem, a zatem trzykrotności całego frontu (por. m. in. wyroki NSA: z 27 marca 2019 r., sygn. akt. II OSK 1205/17; z 5 kwietnia 2017r., sygn. akt II OSK 2012/15; z 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 16/06). Trafne są także twierdzenia Skarżącej, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest przepisów, które mogłyby uzasadnić tezę o dopuszczalności realizacja nośników reklamowych tylko o parametrach ściśle odpowiadających tablicom już zrealizowanym legalnie. Tablice reklamowe, co do zasady nie są obiektami, które kreują samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają specyficzną funkcję. Stanowią często element uzupełniający istniejącego zagospodarowania. A zatem Organ winien rozważyć również czy gdy na danym terenie występuje funkcja np. usługowa, bo z taką funkcją zgodna jest ewentualna lokalizacja urządzenia służącego reklamie. Okoliczności te powinny przy tym zostać w sposób wyczerpujący uzasadnione. Obowiązkom ustalenia wskazanych okoliczności uchybił zarówno Organ I. instancji, jak i zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie na podstawie art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Organy te nie przeanalizowały w sposób prawidłowy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym przez siebie obszarze analizowanym. Brak jest bowiem podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, jako możliwość powstawania obiektów tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, jak już istniejące, bądź też ściśle odpowiadających zabudowaniom zrealizowanym na nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących. Kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy (por. m. in.: wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 298/14; z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 247/13; w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 634/13; w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1371/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 295/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 7/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 986/13). Wobec przytoczonych ustaleń, o ile owa legalizacja przez uzyskanie warunków zabudowy byłaby uprawniona, Organ odwoławczy przez pominięcie naruszenia przez Organ I. instancji przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sam dopuścił się naruszenia tych przepisów, uchybiając przy tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W efekcie konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I. instancji. Ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się należy wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu tego wyroku. Organ powinien przede wszystkim ustalić czy dla obiektu reklamowego, którego dot. wniosek inwestora wydane zostało postanowienie przez PINB w ramach postępowania sanacyjnego i czy decyzja Wojewody [...] z [...].11.2010 r. nr [...] nadal pozostaje w obrocie prawnym. Jeśli decyzja Wojewody [...] z [...].11.2010 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, Organy winny przeanalizować szczegółowo funkcje oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym w sposób zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia obszarze analizowanym w kontekście spełnienia warunku kontynuacji funkcji. Szczegółowa analiza sprawy i motywy podjętego rozstrzygnięcia powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu zawierającym wyczerpującą argumentację na poparcie przyjętego stanowiska, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organy winny przy tym mieć na względzie losy uchwały nr [...] Rady [...] z [...].01.2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów malej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, która wprawdzie uchylona została w całości rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] [...].04.2020 r., ale do WSA w Warszawie wniesiona została skarga Miasta na to rozstrzygniecie nadzorcze.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 500 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – w kwocie 17 zł.