Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 405/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2022 r. J.M. (dalej jako strona, skarżący) złożył skargę na bezczynność Burmistrza Z. (dalej także jako: organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku z 6 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 – dalej jako Konstytucja RP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; art. 10 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej jako udip) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej łub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

W konsekwencji wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 6 lipca 2022 r. dotyczącego udzielenia informacji na temat posiadania projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w rejonie połączenia z drogą wojewódzką [...], na podstawie którego umieszczone zostały znaki D-42 i D- 43 oraz D-40 i D-41, a w przypadku posiadania takiego dokumentu udostępnienia go w wersji elektronicznej poprzez epuap; zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 6 lipca 2022 r. złożył do Urzędu Miasta w Z. wniosek dotyczący udzielenia informacji na temat posiadania projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w rejonie połączenia z drogą wojewódzką [...], na podstawie którego umieszczone zostały znaki D- 42 i D-43 oraz D-40 i D-41, a w przypadku posiadania takiego dokumentu udostępnienia go w wersji elektronicznej poprzez epuap. Podkreślił, że w terminie wynikającym z przepisów art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak i do dnia sporządzenia skargi Burmistrz Z. nie udostępnił ani nie przesłał informacji, o którą wnioskował, jak również nie odpowiedział w żaden inny sposób. W związku z powyższym pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem termin upłynął 20 lipca 2022 r., a Burmistrz Z. jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych oraz dróg położonych na działkach należący do gminy Z.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że załatwienie wniosku Skarżącego nastąpiło po jego myśli w związku z czym sprawa stała się bezprzedmiotowa. Wyjaśnił, że w treści wniosku Skarżący zwrócił się o:

- informacje czy Urząd posiada projekt organizacji ruchu na włączeniu ul. [...] do drogi wojewódzkiej, w przypadku jego posiadania o przesłanie za pośrednictwem epuap;

- weryfikacje zgodności z obowiązującymi przepisami lokalizacji istniejących w terenie znaków D-40, D-41, D-42 i D-43;

- poinformowanie o wynikach weryfikacji za pośrednictwem epuap.

Po przeprowadzonym przeglądzie archiwum nie odnaleziono w nim wnioskowanego projektu stałej organizacji ruchu w związku z czym przeprowadzono oględziny w terenie i dokonano analizy stanu terenowego z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Stwierdzono rozbieżność lokalizacji znaków w terenie z określonymi w ww. aktach prawnych normami, a o treści przeprowadzonych oględzin oraz weryfikacji poinformowano Skarżącego pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Pismo zostało przesłane za pośrednictwem epuap w dniu 8 sierpnia 2022 r.

Dalej organ wyjaśnił, że treść pisma Skarżącego nie wskazywała wprost, że jest to wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Złożona równocześnie prośba o weryfikacje istniejącego oznakowania wymagała dokonania oględzin oraz analizy istniejącego stanu zgodnie z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej k.p.a.). Czynności te wykonywane w okresie urlopowym, przekroczyły nieznacznie termin wyjaśnienia sprawy co spowodowało zwłokę w udzieleniu odpowiedzi nie przekraczającą jednakże okresu 2 miesięcy dla spraw bardziej skomplikowanych.

Zwrócono także uwagę, że Skarżący nie złożył w trakcie postępowania ponaglenia.

W piśmie z 7 października 2022r. Skarżący podtrzymał zarzuty podkreślając odformalizowaną procedurę w u.d.i.p. oraz brak wymogu ponaglenia przy skardze na bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Przenosząc powyższe rozważania na niwę rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten zawiera przykładowy katalog podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, którymi są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

6) organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne;

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p) będąca w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia według art. 4.

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że bezspornie Burmistrz Miasta Z. jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Żądanie podania informacji dot. projektu organizacji ruchu na włączeniu ul. [...] do drogi wojewódzkiej oraz weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami lokalizacji istniejących w terenie znaków D-40, D-41, D-42 i D-43 bezspornie stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Zauważyć jednak należy, że Skarżący na żadnym etapie korespondencji z organem nie wskazał na jakiej podstawie żąda wnioskowanych informacji. W aktach znajduje się pismo z 6 lipca 2022r., w którym Strona dziękuje za udzieloną już odpowiedź na wniosek odnośnie projektu organizacji ruchu i rozszerza swoje żądania, nie wskazując nadal podstawy swego wnioskowania.

W kontekście powyższych regulacji skoro Skarżący nie wskazywał podstawy z u.d.i.p. swego wniosku, a organ udzielił odpowiedzi, przeprowadził czynności wyjaśniające i przedstawił obszerne stanowisko we wnioskowanym zakresie w oparciu o k.p.a. to tym samym w konsekwencji nie pozostawał w bezczynności, którą zarzuca skarżący.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę w całości z mocy art. 151 p.p.s.a.