Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3639/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 345
law: Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych -  tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3305/15 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na refundację leku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. D. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zgody na refundację leku - wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. VI SA/Wa 3305/16 uchylił ją oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.

Orzeczenie to poprzedziły następujące okoliczności faktyczne.

W dniu [...] lipca 2015 r. małoletnia A. D., reprezentowana przez I. D., złożyła do Ministra Zdrowia wniosek o wyrażenie zgody na refundację leku K., A., ampułkostrzykawki, 100 mg/0,67 ml, nazwa wytwórcy: S. O. B., we wskazaniu: [...], w trybie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 345), zwanej dalej "ustawą o refundacji" wraz z zapotrzebowaniem na sprowadzenie z zagranicy produktu niezbędnego dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta dopuszczonego do obrotu bez konieczności uzyskania pozwolenia dla ww. produktu.

Decyzją nr [...] z [...] lipca 2015 r. Minister Zdrowia wydał zgodę na sprowadzenie z zagranicy produktu leczniczego objętego wnioskiem w trybie art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. nr 45, poz. 271, ze zm.). Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., organ ten odmówił A. D. wydania zgody na refundację leku wskazując, że produkt ten posiada od 2002 r. ważne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu. W ocenie organu, nie ma podstaw do wydania decyzji o objęciu leku refundacją w trybie art. 40 ustawy o refundacji. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten ostatni przepis nie jest bowiem adresowane do indywidualnego pacjenta, a jego adresatem jest podmiot odpowiedzialny lub jego przedstawiciel

i wywiera ono skutki erga omnes.

Na skutek wniosku A. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Zdrowia, decyzją z dnia [...] października 2015 r., utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję. Organ ustalił, że produkt leczniczy K., posiada ważne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez Komisję Europejską nr [...], co uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Organ podkreślił, że produkt ten nie spełnia warunków określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o refundacji, gdyż jest produktem leczniczym niedostępnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem podmiot odpowiedzialny za ten lek nie wprowadza go do obrotu na terenie Polski, pomimo posiadania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Zapewnienie dostępności tego leku realizowane jest w trybie art. 4 ust. 9 Prawa farmaceutycznego, dlatego do produktu tego nie mogą mieć zastosowania regulacje określone w wymienionym art. 10 ust. 1 ustawy o refundacji. Minister zaznaczył, że istotne jest rozróżnienie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu od faktycznego wprowadzenia produktu do obrotu. Wydanie pozwolenia nie skutkuje automatyczną obecnością produktu na rynku, gdyż uzyskanie pozwolenia dla danego produktu stanowi jedynie uprawnienie do dokonywania obrotu tym produktem, natomiast pozwolenie nie jest nakazem sprzedaży produktu leczniczego na określonym rynku. Organ podkreślił też, że sprawa ma charakter indywidualny

i nie jest zasadne powoływanie się na jego decyzję wydaną w sprawie innej.

Minister wyjaśnił, że w sprawie nie mógł zostać również zastosowany art. 40 ust. 1 ustawy o refundacji, gdyż stroną takiej decyzji jest podmiot odpowiedzialny lub jego przedstawiciel. Lek objęty decyzją wydaną na podstawie tego przepisu musi być dostępny w aptekach, które podpisały z Narodowym Funduszem Zdrowia umowy na realizację recept, nie zaś sprowadzany w związku z potwierdzeniem zapotrzebowania dla indywidualnego pacjenta. Ponadto, decyzja wydawana jest z urzędu. Na gruncie K.p.a. niedopuszczalne jest mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu.

WSA w Warszawie wymienionym wyżej wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. uchylił obydwa zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, Minister Zdrowia, wydając decyzje dopuścił się, przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a. - z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także na przeprowadzenie wadliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie, zdaniem Sądu, Minister Zdrowia, rozstrzygając w sprawie, naruszył przepis art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu tezy, iż nie daje on podstawy do wydania zgody na refundację spornego leku, ponieważ dotyczy wyłącznie leku nieposiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. WSA uznał, że wbrew deklaracji organu o zapewnieniu równego dostępu do refundacji, wydana decyzja prowadzi do odmiennych wniosków. W przypadku takiego leku jak K. - posiadającego formalnie dopuszczenie do obrotu, lecz na rynku niedostępnego, dla którego brak jest

w Polsce jakiegokolwiek zamiennika i pomimo, że istnieje prawna możliwość objęcia go refundacją - system refundacji leków w praktyce byłby nieskuteczny wobec braku narzędzi do nakłonienia uprawnionego podmiotu do złożenia wniosku o objęcie tego produktu leczniczego refundacją oraz braku instrumentów prawnych, obligujących jakikolwiek podmiot odpowiedzialny do wprowadzania leku na rynek. Przy akceptacji powyższego stanu jako zgodnego z prawem, należałoby zaakceptować przyjętą obecnie przez organ wykładnię ustawy o refundacji - jako systemu refundacji leków nie zapewniającego równego dostępu do leków refundowanych dla wszystkich świadczeniobiorców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacjach, jak w niniejszej sprawie, co oznacza, że niemożliwe jest faktyczne objęcie refundacją leków ratujących życie i zdrowie. Wykładnia spornych kwestii powinna w drodze interpretacji uwzględniać gwarancje zawarte w art. 68 i art. 32 Konstytucji RP. Oznacza to, że system refundacji leków powinien zapewniać nie tylko formalną dostępność do niego, deklarowaną przez przepisy prawne ale dostępność rzeczywistą umożliwiającą, w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, refundację leków dopuszczonych do obrotu, lecz niedostępnych na rynku, gdy żaden podmiot odpowiedzialny nie jest zainteresowany we wprowadzaniu tego leku na rynek i w złożeniu wniosku o objęcie go refundacją.

Zdaniem Sądu, literalne zatem zestawienie art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, odnoszącego się do leku nieposiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, oraz art. 4 ust. 9 ustawy - Prawo farmaceutyczne (dalej: "P.f."), odnoszącego się do leku posiadającego takie pozwolenie, wskazuje na wewnętrzną sprzeczność uregulowania zawartego w art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, która uniemożliwiałaby stosowanie tego przepisu w sytuacjach unormowanych w art. 4 ust. 9 P.f. W konsekwencji, wykluczona jest - zdaniem Sądu - literalna wykładnia art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, w zestawieniu z art. 4 ust. 9 P.f., a normy wynikające z obu przepisów należy interpretować jako normy uzupełniające się, poszerzające katalog sytuacji, w których możliwe jest zastosowanie art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, a nie wzajemnie wykluczające się, uniemożliwiające zastosowanie tego przepisu w sytuacjach wskazanych w art. 4 ust. 9 P.f.

Sąd uznał, że zestawienie przez ustawodawcę obu omawianych przepisów oznacza, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie spójnego, szczególnego instrumentu prawnego w ramach, którego możliwa byłaby indywidualna zgoda Ministra Zdrowia na refundację leku nieposiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przy jednoczesnej zgodzie na docelowy import tego leku, jeżeli zostałyby spełnione pozostałe warunki wymienione w art. 4 ust. 9 P.f., jak również możliwa byłaby indywidualna zgoda Ministra Zdrowia na refundację leku posiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przy jednoczesnej zgodzie na docelowy import tego leku, jeżeli zostałyby spełnione wszystkie warunki wymienione w art. 4 ust. 9 P.f. Mając powyższe na względzie, WSA w Warszawie uznał, że przepis art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie nie tylko w przypadku leku nieposiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, ale poprzez odwołanie do art. 4 P.f.,

a więc również ust. 9 tego artykułu, ma on zastosowanie także w przypadku leku posiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jeżeli spełnione są warunki unormowane w art. 4 ust. 9. Sąd zauważył również, że Minister przekonywująco nie wyjaśnił w wydanych decyzjach, dlaczego podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie jest całkowicie odmienne od innych rozstrzygnięć dotyczących spornego leku, w szczególności wydanej zgody na refundację na rzecz innej pacjentki. Podkreślił, że problem, który ujawnił się w sprawie, nie dotyczy ustaleń faktycznych w indywidualnej sprawie, lecz zastosowania, a dokładniej rzecz ujmując, jednolitości interpretacji przepisu prawa materialnego, co nie jest kwestią indywidualnej sprawy, zależną od ustaleń faktycznych.

Minister Zdrowia złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, kwestionującą go w całości. Zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst ogłoszony w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi na podstawie błędnego przyjęcia, że organ naruszył wskazane przepisy postępowania administracyjnego, podczas gdy właściwie przeprowadzono postępowanie, wyjaśniono wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także przeprowadzono prawidłową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powinno było skutkować oddaleniem skargi,

2) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 i art. 3 § 1 P.p.s.a., gdyż uzasadnienie wyroku zawierając błędne wywody w zakresie naruszeń w postępowaniu dokonanych przez organ, wskazuje na błędną ocenę prawną i niewłaściwe wskazania co do dalszego postępowania w związku ze złożonym wnioskiem strony przeciwnej, jak też nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

II. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji w zw. z art. 4 P.f. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, organ uprawniony jest do wydania zgody na refundację leku sprowadzanego z zagranicy na warunkach i w trybie określonym w art. 4 P.f., posiadającego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy brzmienie art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji nie pozostawia wątpliwości, iż Minister Zdrowia zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji może wydać zgodę na refundację sprowadzanego z zagranicy zgodnie z art. 4 P.f. leku, o ile lek ten nie posiada pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie powyższych zarzutów Minister Zdrowia wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. D. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna wskazuje na obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady, kontrolę zaskarżonego wyroku musi rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero postępowanie przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem i dokonane na jego podstawie ustalenia pozwalają na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie należy wskazać jednak na komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych, co uzasadnia łączne ich rozpatrzenie.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego sprowadzają się do błędnej wykładni art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji. Zasadniczą kwestią prawną, której rozstrzygnięcie pozwoli na określenie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, jest przesądzenie, czy prawidłowe jest uznanie przez Sąd I instancji, że w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji organ uprawniony jest do wydania zgody na refundację leku sprowadzanego z zagranicy na warunkach i w trybie określonym w art. 4 ustawy Prawo farmaceutyczne, posiadającego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie organ wywodzi, że właściwie przeprowadził postępowanie, wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz prawidłowo przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy,

a zatem nie naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. W tym kontekście zarzucono również, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera błędne wywody.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do konieczności interpretacji przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji w ten sposób, że ma on zastosowanie nie tylko w przypadku leku nieposiadającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, ale poprzez odwołanie do art. 4 (w tym ust. 9) ustawy Prawo farmaceutyczne w zw. art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ma on zastosowanie także

w przypadku leku posiadającego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, jeżeli spełnione są warunki unormowane w tym ustępie (tj. ust. 9 art. 4 ustawy Prawo farmaceutyczne). W sytuacji, gdy żaden przedsiębiorca nie jest zainteresowany we wprowadzaniu spornego leku na rynek i w złożeniu stosownego wniosku o objęcie go refundacją, powyższa interpretacja przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji zapewni rzeczywistą, odpowiadającą wymogom art. 68 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, dostępność do systemu refundacji leków umożliwiającą, w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, refundację leków dopuszczonych do obrotu, lecz de facto niedostępnych na rynku. Kierując się wykładnią systemową, celowościową i prokonstytucyjną art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, w oparciu o unormowania art. 68 Konstytucji RP należy uznać, że w przypadkach,

w których ma zastosowanie art. 4 ust. 9 ustawy Prawo farmaceutyczne przepis art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji obejmuje swym zakresem również leki posiadające pozwolenia na dopuszczenie ich do obrotu. Sąd w niniejszym składzie aprobuje prezentowane w tej materii poglądy wyrażone w wyroku z dnia 21 lutego 2017 r., II GSK 4768/16, nie podziela odmiennego w tym zakresie poglądu zaprezentowanego np. w wyroku NSA

z 25 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 1856/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy administracji oraz sądy, powinny dokonywać wykładni przepisów ustawowych z uwzględnieniem wartości i zasad wynikających z przepisów Konstytucji RP. Sprawując wymiar sprawiedliwości (art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych) sąd administracyjny przesądza o tym, że skarga jest zasadna lub też bezzasadna, stosując wykładnię przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Wykładnia musi uwzględniać podstawowy akt prawny jakim jest Konstytucja RP (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 787/12). Wynika z tego, że interpretacji przepisów ustawy o refundacji należy dokonywać przy uwzględnieniu art. 68 w zw. z art. 30 i art. 38 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2185/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rzecznik Praw Obywatelskich w sprawie II GSK 2765/16 stanął na stanowisku, że w procesie wykładni prawa nie należy opierać się wyłącznie na wykładni językowej, ale w oparciu o unormowania art. 30 oraz art. 38 Konstytucji RP należy stosować dyrektywę interpretacyjną zgodnie, z którą wszelkie możliwe wątpliwości co do ochrony życia ludzkiego powinny być rozstrzygane na rzecz tej ochrony – "in dubio pro vita humana". Zastosowanie wskazanej wyżej dyrektywy interpretacyjnej w niniejszej sprawie pozwala na rozstrzygnięcie wątpliwości związanych z wykładnią art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji, w przypadkach, w których ma zastosowanie art. 4 ust. 9 ustawy Prawo farmaceutyczne, a więc w sytuacjach wyjątkowych, tj., w przypadku klęski żywiołowej lub innego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 i 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia,

a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku. Świadczenia dla tych osób mają być więc traktowane w sposób szczególny. Wprawdzie zakresu i formy tej szczególnej opieki Konstytucja nie określa, to nie ma wątpliwości, że na gruncie niniejszej sprawy prokonstytucyjna interpretacja art. 39 ust. 1 ustawy o refundacji prowadzi do jedynego wniosku, że jako produkt medycznie niezbędny i w Polsce niedostępny, wnioskowany lek może być refundowany w trybie określonym w art. 39 ustawy refundacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych

w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionowane uzasadnienie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione

w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawiera też wskazanie co do dalszego postępowania. Opisany wyżej stan sprawy nie uzasadnia również przyjęcia, by przedstawiony w uzasadnieniu Sądu stan sprawy nie odpowiadał stanowi rzeczywistemu. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA

z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy refundacyjnej. To, że strona nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Za pomocą tego zarzutu nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., II FSK 358/12). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które nie zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. Odnosząc się do zarzutu opartego na art. 151

i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 3 § 1 P.p.s.a. należy wskazać, że zastosowanie wymienionych przepisów zależy od wyniku przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego w zakresie zastosowanych przez organ przepisów. Niestwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej skutkować musi stwierdzeniem, że Sąd I instancji nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw.

z art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.