Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 661/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1, art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 93, art. 94, art. 95, art. 96
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Dnia 4 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 roku sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej spółki komandytowej z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działający z upoważnienia Ministra Finansów, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 14h w związku z art. 221 i art. 239 o.p. (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia A S.A. Sp. k. w [...] na postanowienie nr [...] z dnia [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy:

Strona skarżąca zwróciła się do organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie ustalenia czy napój produkowany przez wnioskodawcę jest wyrobem pośrednim w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Organ I instancji pismem z dnia 10 marca 2014 r. wezwał stronę do doprecyzowania opisu zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.

W piśmie z dnia 19 marca 2014 r. wnioskodawca wskazał, że przedstawiony stan faktyczny jest kompletny.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek z uwagi na fakt, że w piśmie z dnia 19.03.2014 r. nie uzupełniono wniosku o elementy przedstawione przez w wezwaniu i zaniechano przedstawienia jasnego i niebudzącego wątpliwości opisu sprawy. W ocenie organu wniosek nie spełnia formalnych przesłanek do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie ustalenia czy napój produkowany przez wnioskodawcę jest wyrobem pośrednim w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Z uwagi na to, że opis sprawy przedstawiony we wniosku, wobec nieuzupełnienia o elementy wskazane w wezwaniu, nie jest wyczerpujący i nie umożliwia wydania interpretacji indywidualnej, organ postanowił o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W zażaleniu strona zarzuciła naruszenie art. 14 g § 1 w zw. art. 14b § 3 o.p. poprzez niezasadne przyjęcie, iż Spółka nie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji poprzez nieuzasadnione pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że udzielenie interpretacji podatkowej opiera się na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym we wniosku o jej wydanie (art. 14b § 3 o.p.) co oznacza, że granice tego postępowania są określane przez stronę w zapytaniu skierowanym do organu. Podatnik składając wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy oraz do własnego stanowiska w sprawie.

W razie wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu

faktycznego/zdarzenia przyszłego, wzywa on wnioskodawcę - w trybie art. 169 § 1

w zw. z art. 14h o.p. o sprecyzowanie opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Organ wskazał, że dokonuje jedynie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, bez możliwości jego modyfikowania czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów Ordynacji podatkowej. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) przedstawionego przez wnioskodawcę.

Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. Stosownie do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

W ocenie organu Spółka nie opisała dokładnie w odniesieniu do jakiego stanu faktycznego żąda wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, lecz w istocie żądała ustalenia poszczególnych elementów tego stanu, do czego organ wydający interpretacje przepisów prawa podatkowego - jako organ niewyposażony przez ustawodawcę w kompetencje do prowadzenia postępowań podatkowych i kontrolnych - nie jest uprawniony.

We wniosku przedstawiono etapy produkcji napoju, to jest:

Fermentację nastawu na napój winny owocowy;

Odwirowanie nastawu (obciąg);

Stabilizację (klarowanie);

Kupażowanie i doprawianie kupażu;

Proces alkoholizacji aromatyzowanego napoju winnego;

Filtrację kupażu;

Rozlew i przekazanie do magazynu.

Ponadto wskazano, że produkowany przez Spółkę napój powstaje na skutek wzmocnienia alkoholem etylowym aromatyzowanego napoju winnego, zgodnie z przepisami ustawy winiarskiej oraz, że w końcowym wyrobie większość alkoholu pochodzi z fermentacji (napój zawiera ok. 21 % obj. alkoholu, z czego ok. 11%-13% pochodzi z procesu fermentacji, a ok. 8%-10% obj. zostaje dodana na skutek alkoholizacji). Organ zaznaczył, że nie wskazano jaki jest kod CN wyprodukowanego napoju winnego po jego alkoholizacji, to jest po dodaniu do napoju winnego (w którym cała zawartość alkoholu pochodzi z fermentacji owoców) alkoholu etylowego destylowanego oraz aromatów. Zatem nie wskazano, czy w wyniku dodania alkoholu i aromatów napój wykazuje bądź nie wykazuje cech wyrobów objętych m.in. pozycjami:

• 2204 - Wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi; moszcz gronowy, inny niż ten objęty pozycją 2009;

2205 - Wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub

substancjami aromatycznymi;

2206 00 - Pozostałe napoje fermentowane (na przykład cydr (cidr), perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone.

W ocenie organu nie wskazano również w opisie sprawy, że dodanie do napoju alkoholu i aromatów nie skutkuje lub nie będzie skutkować zmianą klasyfikacji i objęciem napoju pozycją CN 2208 w wyniku utraty smaku, zapachu lub wyglądu napoju wytwarzanego z określonych owoców lub produktów naturalnych, tj. napoju fermentowanego objętego pozycją 2206.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, wyrobami pośrednimi w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 22% objętości, objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, z wyjątkiem wyrobów określonych w art. 94-96 czyli z wyjątkiem piwa, wina i napojów fermentowanych w rozumieniu ustawy. Aby możliwe było wydanie przez indywidualnej interpretacji przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, spełniającej funkcję ochronną i gwarancyjną wobec Spółki, w opisie sprawy winny znaleźć się informacje wskazujące pozycję CN napoju oraz określające czy ww. napój nie stanowi piwa, wina i napojów fermentowanych w rozumieniu ustawy. Ponadto, Spółka winna opisać wyczerpująco stan sprawy, tak aby z opisu jednoznacznie wynikało, że dodanie alkoholu destylowanego i aromatów do napoju fermentowanego, nie spowoduje, że wyrób końcowy utraci smak, zapach lub wygląd napoju fermentowanego objętego pozycją CN 2206, a będzie już stanowił wyrób objęty pozycją CN 2208. czyli alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe. W ocenie organu powyższe informacje są istotne dla określenia i zastosowania przez Spółkę prawidłowej stawki podatku akcyzowego dla produkowanego przez Spółkę napoju. Powyższe dane o napoju posiada podmiot produkujący ww. napój oraz - w przypadku prowadzenia kontroli podatkowej przez uprawnione organy - organ prowadzący postępowanie podatkowe. Organ wydający interpretację nie jest organem uprawnionym do prowadzenia postępowania podatkowego w tym zakresie, zatem nie posiada innych możliwości pozyskania informacji dotyczących konkretnego stanu faktycznego, jak tylko z wyczerpująco przedstawionego przez wnioskodawcę opisu zaistniałego stanu faktycznego i/lub zdarzenia przyszłego.

Organ I instancji wezwał Spółkę o wskazanie kodu CN wg Nomenklatury Scalonej, do jakiego wnioskodawca klasyfikuje wyroby gotowe będące przedmiotem pytania oraz o wskazanie czy wyroby gotowe będące przedmiotem wniosku nie stanowią /nie będą stanowić alkoholu etylowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, piwa w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, wina w rozumieniu art. 95 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, napojów fermentowanych w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Zatem pytania organu I instancji zmierzały do takiego uzupełnienia przez Spółkę wniosku, które umożliwiałoby wydanie interpretacji przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w zakresie ustalenia czy napój produkowany przez Spółkę jest wyrobem pośrednim w rozumieniu ww. przepisu.

Organ zaznaczył, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych, zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania wyrobów akcyzowych.

Organ odwoławczy podkreślił, że za prawidłową klasyfikację wyrobu odpowiedzialny jest wnioskodawca. Stwierdził, że to Spółka ma wiedzę, jakiego rodzaju napój produkuje, jakie są jego cechy i, co za tym idzie, do jakiego kodu CN jest zaklasyfikowany. W odpowiedzi na wezwanie Spółka nie dokonała uzupełnienia opisu sprawy o elementy wskazane w punkcie 1 wezwania. Zatem organ I instancji, zgodnie z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pozostawił ww. wniosek bez rozpatrzenia. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji.

W skardze z dnia 8 lipca 2014 r. A S.A. sp. kom. w [...] zarzuciła naruszenie art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez niezasadne przyjęcie, ze skarżąca nie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji nieuzasadnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Spółka wniosła o uchylenie postanowień I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Spółka zgodziła się z Ministrem Finansów, że dla udzielenia odpowiedzi na pytanie ujęte we wniosku należy się odnieść do klasyfikacji Napoju na gruncie Nomenklatury Scalonej, niemniej jednak kwestia ta stanowi element oceny prawnej odnośnie opisanych okoliczności faktycznych, a nie element stanu faktycznego. Zdaniem Spółki kwestia do jakiej pozycji CN powinien być przyporządkowany Napój nie odnosi się do faktów, a do interpretacji przepisów. Przez próbę włączenia powyższych pytań do stanu faktycznego Minister próbował przerzucić na Spółkę swój ustawowy obowiązek udzielenia interpretacji. Art. 97 § 1 ustawy o podatku akcyzowym jest przepisem prawa podatkowego, a co za tym idzie , podlega interpretacji w trybie art. 14b o.p. Organ powinien wypowiedzieć się w kwestii czy Napój jest wyrobem pośrednim w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy, a zatem zinterpretować przepisy Nomenklatury Scalonej, a więc stwierdzić czy opisany stan faktyczny objęty jest zakresem określonej pozycji CN czy Napój powinien być zaklasyfikowany do pozycji Nomenklatury Scalonej CN 2206.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, że w związku z brakiem uzupełnienia wniosku przez Skarżącą o elementy wskazane w wezwaniu, jako konieczne do wydania interpretacji przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, organ nie miał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku.

W dniu 14 października 2014 r. pełnomocnik Spółki złożył pismo procesowe i załączył do niego kopie dwóch interpretacji indywidualnych dnia 24 czerwca 2014r. , w których w analogicznych, jego zdaniem, sprawach Minister Finansów dane przedstawione w stanach faktycznych wniosków uznał za wystarczające i wydał interpretacje podatkowe na rzecz głównego konkurenta strony.

W odpowiedzi z dnia 30 października 2014r. Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że przedstawione interpretacje dotyczą konkretnych stanów faktycznych. Interpretacje zostały wydane w oparciu o podobne, lecz nie tożsame opisy stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), (dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną..

Jak stanowi art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa , Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego ( § 2.i § 3.)

Zgodnie z art. 14b§ 4 O.p. wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

Interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który powinien być przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji. Podatnik składając wniosek ma obowiązek wyczerpującego przestawienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie Organ podatkowy jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały bądź przyszły stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Gdy organ, tak jak w rozpoznawanej sprawie, uznaje, że przedstawiony stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", wzywa na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 14 g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14 b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. ( art. 14g § 3 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie problem sprowadza się do oceny, czy organ trafnie uznał, że strona skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie przedstawiła zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, umożliwiający wydanie interpretacji i w rezultacie, czy trafnie pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia. Dokładniej określając przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że rozbieżność stanowisk dotyczy tego czy, kwestia do jakiej pozycji CN powinien być przyporządkowany napój alkoholowy produkowany przez A SA sp. k. stanowi element oceny prawnej czy element stanu faktycznego. Zdaniem Spółki kwestia ta nie należy do okoliczności faktycznych, które powinna podać we wniosku, a w tym wypadku powinna być wskazana przez organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego. Dlatego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka przedstawiła szczegółowo opis produkcji wytwarzanego przez nią napoju alkoholowego powstałego na skutek wzmocnienia alkoholem etylowym aromatyzowanego napoju winnego, w którym, co podkreślała, większość alkoholu pochodzi fermentacji (11%-13% obj.), a około 8%-10% obj. zostaje dodane na skutek alkoholizacji. Napój zawiera w sumie ok. 21% obj. alkoholu. Równocześnie Spółka wskazywała, że produkuje także aromatyzowane napoje winne owocowe, które nie są wzmacniane alkoholem etylowym, w których całość alkoholu pochodzi z procesu fermentacji. Istotą różnicy między napojem wzmacnianym a niewzmacnianym jest tylko dodatek alkoholu. We wniosku o wydanie interpretacji zapytała, czy w świetle art. 97 ust. 1 ustawy akcyzowej opisany przez nią napój jest wyrobem pośrednim i przedstawiła argumenty przemawiające za takim stanowiskiem.

Spółka nie wskazała natomiast we wniosku, mimo skierowanego do niej wezwania, do jakiego kodu CN według Nomenklatury Scalonej klasyfikuje wyroby gotowe będące przedmiotem pytania, a także nie podała czy wyroby gotowe będące przedmiotem pytania zawartego we wniosku nie stanowią / nie będą stanowić alkoholu etylowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, piwa w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, wina w rozumieniu art. 95 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, napojów fermentowanych w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie strony skarżącej skierowane do niej pytania dotyczyły nie sfery faktów, ale sfery interpretacji regulacji prawnych. Podkreślała, że jej zdaniem, produkowany przez nią napój na gruncie przepisów akcyzowych powinien być zaklasyfikowany do pozycji CN 2206 Nomenklatury Scalonej, a zastrzegała również, że powyższa ocena będąca elementem stanowiska Spółki nie może być przez organ traktowana jako element przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego. Wezwanie skierowane do niej oceniła jako próbę przerzucenia na Spółkę ciężaru udzielenia interpretacji w przedmiocie uznania Napoju za wyrób pośredni. Stwierdziła, że udzielenie odpowiedzi na pytania, jako powinien być kod CN produkowanego przez nią napoju oraz czy stanowi on wyroby określone w art. 93-96 ustawy wykraczało poza uprawnienia organu związane z możliwością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego.

Stanowisko skarżącej Spółki nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 752) do napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy zalicza się alkohol etylowy, piwo, wino, napoje fermentowane oraz wyroby pośrednie.

W kolejnych przepisach (art. 93 – art. 96 ustawy) ustawodawca określił jakie wyroby i napoje zalicza się do alkoholu etylowego, jakie wyroby są piwem, jakie wyroby są winem, a jakie wyroby stanowią w rozumieniu ustawy napoje fermentowane.

Art. 93 ust 1.stanowi, że do alkoholu etylowego w rozumieniu ustawy zalicza się:

1) wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, objęte pozycjami CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego działu Nomenklatury Scalonej;

2) wyroby objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 22% objętości;

3) napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony alkohol etylowy.

W myśl art. 94. ust 1. piwem w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych wyrobach przekracza 0,5% objętości.

Zgodnie z art. 95 ust. 1. winem w rozumieniu ustawy jest:

1) wino niemusujące - wszelkie wyroby objęte pozycjami CN 2204 i 2205, z wyjątkiem wina musującego określonego w pkt 2:

a) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 15% objętości, pod warunkiem że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji, albo

b) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 15% objętości, lecz nieprzekraczającej 18% objętości, pod warunkiem że nie zawierają żadnych dodatków wzbogacających oraz że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji;

2) wino musujące - wszelkie wyroby oznaczone kodami CN 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10 oraz objęte pozycją 2205, które łącznie spełniają następujące warunki:

a) znajdują się w butelkach zaopatrzonych w korek w kształcie grzybka, umocowany za pomocą węzłów lub spinek, albo cechują się ciśnieniem wynoszącym co najmniej 3 bary, spowodowanym obecnością dwutlenku węgla w roztworze,

b) mają rzeczywistą objętościową moc alkoholu przekraczającą 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającą 15% objętości,

c) cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji.

Stosownie do art. 96 ust 1. napojami fermentowanymi w rozumieniu ustawy są:

1) musujące napoje fermentowane - wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2206 00 oraz wyroby oznaczone kodami CN 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10 i objęte pozycją 2205, niewymienione w art. 95, które znajdują się w butelkach zaopatrzonych w korek w kształcie grzybka, umocowany za pomocą węzłów lub spinek, albo cechują się ciśnieniem wynoszącym co najmniej 3 bary, spowodowanym obecnością dwutlenku węgla w roztworze, oraz:

a) mają rzeczywistą objętościową moc alkoholu przekraczającą 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającą 13% objętości, albo

b) mają rzeczywistą objętościową moc alkoholu przekraczającą 13% objętości, lecz nieprzekraczającą 15% objętości

- pod warunkiem że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji;

2) niemusujące napoje fermentowane - niebędące musującymi napojami fermentowanymi określonymi w pkt 1 - wszelkie wyroby objęte pozycjami CN 2204 i 2205, z wyjątkiem wyrobów określonych w art. 95 ust. 1, oraz wyroby objęte pozycją CN 2206 00, z wyjątkiem wszelkich wyrobów określonych w art. 94 ust. 1:

a) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 10% objętości, albo

b) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 10% objętości, lecz nieprzekraczającej 15% objętości

- pod warunkiem że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji.

Wniosek o wydanie interpretacji dotyczył art. 97 ust 1. ustawy, który stanowi, że wyrobami pośrednimi w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 22% objętości, objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, z wyjątkiem wyrobów określonych w art. 94-96.

Z zacytowanego przepisu wynika, że aby wyrób mógł być uznany za wyrób pośredni musi spełniać trzy warunki w tym dwa pozytywne tj:

- może zawierać od 1,2 % do 22% objętości alkoholu i ma być objęty jedną z pozycji CN 2204,2205 i 2206 oraz jeden warunek negatywny tj. nie może stanowić wyrobu, który spełnia przesłanki z art. 94-96 ustawy, a więc nie może być ani piwem, ani winem ani napojem fermentowanym.

W tym stanie rzeczy, skoro produkowany napój, którego dotyczy wniosek, zawiera ok. 21% obj. alkoholu, nie ulega wątpliwości, że klasyfikacja tego napoju dla celu podatku akcyzowego zależy o przyporządkowania go do określonej pozycji CN.

Pozycja 2204 Nomenklatury Scalonej ( Dz. U UE.L. 1987.256. 1) obejmuje wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi; moszcz gronowy, inny niż ten objęty pozycją 2009.

Pozycja CN 2205 obejmuje wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub substancjami aromatycznymi.

Pozycja CN 2206 00 obejmuje pozostałe napoje fermentowane ( na przykład cydr (cidr), perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone.

Opisanie produkowanego napoju przez przypisanie go do określonej pozycji CN jednej z wyżej wymienionych bądź innej np. do pozycji CN 2208 ( alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki , likiery i pozostałe napoje spirytusowe:) należało do Spółki.

W ocenie Sądu, trafne jest wobec tego stanowisko organu, że określenie kodu CN wyrobu produkowanego przez Spółkę stanowi element stanu faktycznego, o który wniosek o wydanie przez organ indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. powinien być uzupełniony w wyznaczonym terminie, aby możliwe było jego rozpatrzenie.

Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku był istniejący, nie zaś hipotetyczny stan faktyczny, gdyż napój jest produkowany. Należy więc tym bardziej zgodzić się ze stanowiskiem organu, że tylko Spółka ma wiedzę jakie cechy posiada napój i do jego kodu CN może być zaklasyfikowany.

Za prawidłową klasyfikację wyrobu odpowiedzialny jest zainteresowany podmiot, który sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty ( wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania według m.in. Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (CN) zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi ul. Suwalska 29 ,93-176 Łódź, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych ( Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych ( Dz. Urz. GUS z dnia 24 stycznia 2005r.).

O tym, że o klasyfikacji napoju na bazie alkoholu pochodzącego decyduje szereg cech w tym obiektywne właściwości i cechy wynikające z opisu procesu produkcyjnego ale także cechy organoleptyczne i ich przeznaczenie świadczy także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 maja 2009 r. ( C-150/08) , który stwierdził, że "napoje na bazie alkoholu pochodzącego z procesu fermentacji, odpowiadające początkowo pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne, zmienionego rozporządzeniem nr 2587/91, do którego dodano pewną ilość alkoholu destylowanego, wody, syropu cukrowego, aromatów i barwników, a w przypadku niektórych z nich bazy śmietankowej, w wyniku czego napoje te straciły smak, zapach lub też wygląd napoju wytwarzanego z określonych owoców lub produktów naturalnych, nie są objęte zakresem pozycji 2206 , lecz pozycji 2208 Nomenklatury Scalonej, ze względu na, po pierwsze, ich zasadnicze obiektywne właściwości i cechy, zwłaszcza objętościową zawartość alkoholu destylowanego, oraz, po drugie , ich cechy organoleptyczne i wreszcie ich przeznaczenie jako napojów spirytusowych."

W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazywał, że decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów.

W orzecznictwie podkreśla się, że istotą interpretacji jest jej informacyjny i gwarancyjny charakter. Interpretacja rodzi skutki prawne jedynie w odniesieniu do wnioskodawcy i wyłącznie do przedstawionego przez niego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i ten stan faktyczny musi być przedstawiony wyczerpująco, gdyż organ nie ma żadnej możliwości prowadzenia postępowania dowodowego i analizować może jedynie okoliczności podane we wniosku. To jaki wyrób jest przedmiotem pytania objętego wnioskiem o wydanie interpretacji, stanowi element stanu faktycznego i powinien być określony przez stronę. Brak w opisie stanu faktycznego kodu CN wyprodukowanego napoju oznacza, że Spółka nie wskazała czy w wyniku dodania alkoholu i aromatów napój ma lub nie cechy wyrobów z pozycji 2204,2205, 2206 lub innej np. 2208, nie złożyła też oświadczenia, że po dodaniu do napoju fermentowanego alkoholu destylowanego i aromatów nie nastąpi zmiana klasyfikacji o objęcie napoju pozycją CN 2208 w wyniku utraty smaku, zapachu czy wyglądu napoju wytwarzanego z określonych owoców lub produktów naturalnych tj. napoju fermentowanego objętego pozycją 2206 ( pkt 27 uzasadnienia wyroku TS cyt.wyżej). W ocenie Sądu, to strona wie jaki produkt wytwarza i do niej należy określenie kodu CN dla tego wyrobu. Oczekiwanie, że to organ na podstawie opisu procesu produkcyjnego ustali istotne cechy produktu i przyporządkuje go do określonej pozycji CN Nomenklatury Scalonej, nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach, a wręcz jest nimi sprzeczny. Z treści art. 14b § 1 O.p. wynika bowiem jednoznacznie, że minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje /.../ wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, a więc zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p. przepisów ustaw podatkowych, postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Interpretacja nie może obejmować klasyfikacji produktu do określonego kodu Nomenklatury Scalonej, gdyż w istocie taka klasyfikacja określa (opisuje) cechy danego produktu (wyrobu) przez przypisanie do określonego kodu CN. Określenie prawidłowego kodu CN dla produkowanego przez stronę wyrobu nie może więc być uznane za dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. I FSK 864/12 i z dnia 9.10. 2013 r. sygn. I FSK 1501/12 wskazał , że "we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis sprawy poddawanej ocenie podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio Ordynacji podatkowej, powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samo obliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym." Stanowisko takie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela . W ocenie Sądu stan faktyczny wskazany we wniosku nie był wystarczający do dokonania oceny prawnej, o którą wnioskowała Spółka. W takiej sytuacji, gdy stan faktyczny nie odpowiadał wymogom z art. 14 b § 3 O.p. wydanie indywidualnej interpretacji stanowiłoby naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał interpretacje indywidualne w podobnym stanie faktycznym. Interpretacje te nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, a przede wszystkim stany faktyczne w nich podane są jedynie podobne, a nie identyczne. Ponadto należy zauważyć, że wnioski dotyczyły zdarzenia przyszłego, a wnioskodawca, jak wynika z uzasadnienia interpretacji wskazał, że wyrób, który będzie produkowany będzie mieścił się w grupowaniu CN 2206.

Z powyższych względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 14g § 1 w zw. art. 14 b § 3 O.p. Sąd skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.

ab/