Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 343/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152 art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 i 4, art. 41 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 237 poz 1656
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych
article: art. 11a
journal: Dz.U. 2012 poz 404
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 140
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 22d ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr rej.: [...], Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy - Oddział w K. na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 i art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89 poz. 589 z późn. zm.) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) odmówił nakazania umieszczenia Z. M. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. nr 237 poz. 1656).

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie wszczęto na skutek skargi Z. M. z dnia [...] lutego 2010 r. Decyzją Inspektora Pracy w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr rej. [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] maja 2010 r., znak [...], umorzono postępowanie. Niemniej rozstrzygnięcia te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010 r., sygn. IV SA/Po 657/10. Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji wskazał, że zdaniem skarżącego wykonuje on czynności dyżurnego ruchu transportu kolejowego, tj. prace spełniające kryteria z pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Organ I instancji ustalił, że Z. M. jest zatrudniony na stanowisku sztygara zmianowego transportu w dziale logistyki w Kopalni Soli "K.". Obowiązki realizowane na tym stanowisku określone zostały w dokumentach "Zakres czynności sztygara zmianowego" oraz "Taryfikator kwalifikacyjny pracowników Kopalni Soli K. S.A. (dalej: "KSK")". Z dokumentów tych wynika, że sztygar zmianowy transportu organizuje i nadzoruje prace na zmianie w zakresie: (1) terminowego podstawiania wagonów pod punkty za- i wyładunkowe, (2) terminowego obrotu wagonami próżnymi i ładowanymi między Kopalnią Soli K. a Polskimi Kolejami Państwowymi (dalej: "PKP"), (3) prawidłowej eksploatacji taboru szynowego trakcyjnego, jego konserwacji i przeglądów, (4) bieżącej konserwacji torów i rozjazdów oraz (5) utrzymania w sprawności technicznej eksploatowanego taboru kolejowego. W wymaganiach kwalifikacyjnych wskazano wprawdzie na konieczność znajomości przepisów regulujących przewozy przesyłek towarowych przez PKP oraz prawa przewozowego i regulaminu transportu kolejowego na bocznicy KSK, nie nałożono jednak na sztygara zmianowego obowiązku posiadania specjalnych kwalifikacji kolejowych, przewidzianych dla dyżurnego ruchu i stacji w rozumieniu § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kojowe (Dz. U. z 2007 r. nr 170 poz. 1204). Z przeprowadzonych czynności wynika, że wewnętrzny transport kolejowy związany jest z funkcjonowaniem w KSK bocznicy kolejowej obejmującej niewielką sieć kolei wąskotorowej (technologicznej) oraz sieć normalnotorową, stanowiącą odgałęzienie torowe od stacji PKP K. Bocznica kolejowa KSK przeznaczona jest na własne potrzeby przewozowe, a jej eksploatacja odbywa się w oparciu o regulamin pracy transportu kolejowego bocznicy KSK. Z opisu bocznicy oraz z dokonanych oględzin wynika, że tory kolejowe bocznicy są bardzo prostymi układami rozjazdowymi o małej częstotliwości manewrów. W charakterystyce technicznej bocznicy kolejowej zamieszczonej w regulaminie wskazano, że układy rozjazdowe ciągów torowych nie są wyposażone w żadne urządzenia srk (systemy regulacji kolejowej) takie jak semafory, tarcze manewrowe, a samo sterowanie zwrotnicami odbywa się w sposób ręczny. Jazdy manewrowe składów odbywają się bezpośrednio na podstawie sygnałów manewrowych, podawanych przez drużynę manewrową przy pomocy sygnalizacji kolejowej lub za pomocą łączności radiowej. Pracą manewrową na bocznicy kieruje bezpośrednio ustawiacz bocznicy, wchodzący w skład drużyny manewrowej. Zasadnicza szybkość jazd manewrowych nie powinna przekraczać 15 km /h, a przy dojazdach do ramp i magazynów oraz przejazdów niestrzeżonych ograniczona została do 5 km/h. Przejazd składu manewrowego z wydzielonej i zamkniętej bocznicy KSK do stacji PKP K. odbywa się wyłącznie po uzgodnieniu oraz zezwoleniu wydanym przez dyżurnego ruchu stacji PKP K. Z prowadzonego zestawienia ruchu wagonów na bocznicy KSK wynika, że faktyczne natężenie transportowego ruchu kolejowego jest stosunkowo niewielkie i w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. nadano łącznie 88 wagonów, co daje odpowiednio średnią 4 wagonów na dniówkę roboczą (praca bocznicy prowadzona jest na dwie zmiany). W poszczególnych miesiącach analizowanego okresu ilość odprawionych wagonów wynosiła: listopad 2009 r. – 22 szt., grudzień 2009 r. – 185 szt., styczeń 200 r. – 342 szt., luty 2010 r. – 157 szt. Ilość odprawianych wagonów na bocznicy KSK w K. w kolejnych miesiącach 2011 r. wynosiła: w styczniu – 25 szt., w lutym – 97 szt., w marcu – 83 szt., w kwietniu – 6 szt. Nie można zatem przyjąć, że praca sztygara zmianowego transportu kolejowego w KSK spełniała przesłanki właściwe dla pracy wykonywanej bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów i pojazdów kolejowych na stanowisku dyżurnego ruchu. Ponadto z powołanego rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. wynika, że za osobe pełniącą funkcje dyżurnego ruchu można uznać pracownika zajmującego się kierowaniem ruchu pociągów na stacji i sąsiednich szlakach, zarządzaniem, nadzorowaniem i wykonywaniem innych czynności związanych z ruchem pociągów i pracą manewrową stacji. Bocznica kolejowa KSK nie jest stacją kolejową, lecz stanowi obszar zamknięty, o bardzo ograniczonym ruchu kolejowym i pełnienie funkcji nadzorczej na wykonywanymi pracami transportu kolejowego nie jest tożsame z tak rozumianym stanowiskiem dyżurnego ruchu. Poza tym zakres obowiązków, odpowiedzialności i wykonywanych czynności na stanowisku sztygara zmianowego nie spełnia kryteriów wskazanych w załączniku nr 2 do powołanej ustawy o emeryturach pomostowych, wobec czego brak jest podstaw do nakazania umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Z. M. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i błędnie ocenił zakresu obowiązków związanych z zajmowanym przez niego stanowiskiem, wynikających w szczególności z protokołu kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] i [...] maja 2011 r. w KSK. Z. M. podniół, że w jego aktach osobowych były i są dokumenty potwierdzające uprawnienia do nadzorowania i prowadzenia ruchu kolejowego, tj. świadectwo dyżurnego ruchu i wieloletni staż na tym stanowisku na PKP. Skarżący podkreślił, że w zakładzie pracy wskazywał na nieprawidłowości w zapisach dotyczących oceny ryzyka związanego z zajmowanym przez niego stanowiskiem. Niezrozumiałe jest zatem działanie organu I instancji, który dostrzegając nieprawidłowość tych zapisów, nie nakazuje jednak usunięcia tej nieprawidłowości. Z. M. podniósł, że do lipca 2006 r. przyjmował i wysyłał na bocznicy KSK: (1) bezpośrednie pociągi relacji M.-KSK, (2) bezpośrednie i pośrednie pociągi relacji T. M.-KSK, (3) składy wagonów w formie wahadeł na terenie Czechosłowacji i (4) składy wahadeł na terenie Niemiec. Jednocześnie w związku z nagromadzeniem się pracy manewrowej, ważeniem wagonów i formowaniem składów pociągowych i manewrowych, były uruchamiane dwie lokomotywy manewrowe na jednej zmianie. Opisane czynności miały przy tym potwierdzenie w dokumentacji zakładowej i były zgodnie z instrukcją o prowadzeniu ruchu pociągów. Ze względu na wykonywane obowiązki i ponoszoną odpowiedzialność skarżący został skierowany na egzaminy sprawdzające i kontrolne na dyżurnego ruchu. Tym samym nałożono na niego szczególną odpowiedzialność i obowiązki, które wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie można zatem oceniać całokształtu obowiązków i odpowiedzialności omawianego stanowiska, uwzględniając tylko ostatni okres zmniejszonego natężenia ruchu kolejowego i niwecząc 15-letni okres pracy skarżącego; tym bardziej, że pracował on w charakterze dyżurnego ruchu przez okres 11 lat na PKP. Poza tym skarżący zaznaczył, że wewnętrzny transport kolejowy bocznicy KSK związany jest z funkcjonowaniem sieci kolei wąskotorowej. Nadzór i bieżąca kontrola nad właściwą eksploatacją transportu wąskotorowego wykonuje dozór o stwierdzonych kwalifikacjach średniego dozoru ruchu o specjalności technicznej mechanicznej – transport koleją na powierzchni w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel kamienny. Tym samym skarżący był również objęty powyższym obowiązkiem. Praca transportu kolejowego wąskotorowego na powierzchni dotyczy: (1) transportu materiału wybuchowego, (2) przewozu pustych wozów kopalnianych i innych specjalistycznych z okolic budynku nadszybia pod punktu załadowcze, (3) przewozu wozów kopalnianych pod materiały do działów ruchowych i (4) przewozu wozów kopalnianych pod punkty załadowcze nadszybia. Ponadto dokonuje się także zabezpieczenia ruchu kolejowego wąskotorowego i eksploatację dwóch lokomotyw. Skarżący wskazał również, że pracując na stanowisku sztygara zmianowego transportu kolejowego kieruje pracą ludzi (maszynista, ustawiacz, manewrowy, maszynista lokomotywy wąskotorowej, konwojent), którzy zostali wpisani przez pracodawcę do ewidencji wykonujących pracę o szczególnym charakterze. Tymczasem dokonania takiego wpisu odmówiono dla stanowiska skarżącego. Wbrew twierdzeniom organu I instancji ustawiacz nie kieruje pracą drużyny manewrowej, gdyż zadania do wykonania otrzymuje od sztygara zmianowego, który z kolei otrzymuje zadania od kierownika działu logistyki.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr ej. [...], Okręgowy Inspektor Pracy w Poznani na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w zw. z art. 3 ust. 3 i pkt 24 załącznika nr 2 do cytowanej ustawy o emeryturach pomostowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając zarazem w pełni ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu stwierdził, że wywody skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Praca, którą wykonuje Z. M., została szczegółowo opisana w protokole z kontroli inspektora pracy oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji. Z dokumentów tych nie wynika by spełnione zostały kryteriach, konieczne do jej zakwalifikowania jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Brak jest bowiem w zadaniach wykonywanych przez skarżącego takich obowiązków, które bezpośrednio wiązałyby się z ustawianiem drogi pociągów. Z ustaleń w protokole z kontroli wynika, że pracami manewrowymi na bocznicy KSK kieruje bezpośrednio ustawiacz bocznicy, wchodzący w skład drużyny manewrowej. Skarżący wykonuje natomiast zadania związane z nadzorem nad wykonywanymi pracami manewrowymi, wobec czego nie można uznać, że bezpośrednio wykonuje prace związane z ruchem składów pociągów. Poza tym zgodnie ze stanowiskiem Ministra Pracy i Polityki Społecznej prace wymienione w pkt 6 załącznik nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, jeżeli wykonywane są w ramach wewnątrzzakładowego transportu kolejowego, nie spełniają warunków wymaganych do zakwalifikowania ich jako prace o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach pomostowych. Tym samym pkt 6 załącznika nr 2 do wymienionej ustawy adresowany jest do pracowników kolei.

Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Z. M. zaskarżył powyższą decyzje z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 3 powołanej ustawy o emeryturach pomostowych poprzez uznanie, że praca wykonywana przez skarżącego na stanowisku sztygara zmianowego nie jest pracą o szczególnym charakterze, (2) art. 41 ust. 6 cytowanej ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, (3) art. 105 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji opiera się na decyzji organu I instancji, nie ustosunkowując się argumentacji skarżącego. Tymczasem w ocenie Z. M. uprawnienie do emerytury pomostowej powinno przysługiwać nie tylko osobom wprost wymienionym w pkt 6 załącznika nr 2 do powołanej ustawy o emeryturach pomostowych, lecz także osobom, którym wyznaczono identyczny zakres obowiązków, odpowiedzialności i wykonywanych czynności. Zajmowane przez skarżącego stanowisko sztygara zmianowego odpowiada przy tym zakresowi obowiązków dyżurnego ruchu, co potwierdza "Zakres obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień sztygara zmianowego transportu powierzchniowego, podległego głównemu specjaliście ds. logistyki". Do obowiązków tych należy: koordynacja i bezpośrednie nadzorowanie prac na zmianie w zakresie: podstawiania wagonów, obrotu wagonami między kopalnią a PKP, koordynacja odpowiedniej eksploatacji taboru szynowego trakcyjnego, bieżącej konserwacji torów i rozjazdów, odstawy pulpy i materiałów do nadszybia szybu nr 1, bezpiecznego prowadzenia wszelkich prac związanych z ruchem kolejowym zgodnie z obowiązującym regulaminem pracy transportu, prawidłowego gospodarowania mieniem kopalnianym i jego zabezpieczeniem, przestrzeganie tajemnicy służbowej i państwowej, przeprowadzanie kontroli funkcyjnej, prac zleconych przez przełożonych. Zakres odpowiedzialności obejmuje odpowiedzialność za prawidłowe wykonywanie wymienionych obowiązków, w szczególności za zapewnienie bezpiecznych warunków pracy zgodnie z obowiązującymi Regulaminami pracy transportu kolejowego dla podległego personelu łącznie z transportem wąskotorowym wewnątrzzakładowym oraz grupą załadowczą i wyładowczą, zatrudnianie pracowników zgodnie z obowiązującymi kwalifikacjami, prawidłowe gospodarowanie i zabezpieczenie mienia kopalnianego. Skarżący podniósł, że dyżurnych ruchu dzielimy na dyżurnych ruchu dysponujących, odcinkowych, pomocniczych, peronowych i manewrowych. Zgodnie z "Instrukcją o prowadzeniu pociągów Ir-1", posterunki dyspozytorów, dyżurnych peronowych i manewrowych oraz starszych ustawiaczy należą do posterunków technicznych – dyspozytorskich. Z. M. argumentował, że Okręgowy Inspektor Pracy uznał, iż wykonywał on zadania związane z nadzorem nad wykonywanymi pracami manewrowymi, ale nie uznał, ze bezpośrednio wykonywał prace związane z ruchem składu pociągów. Tymczasem skarżący przyjmował na bocznicy KSK bezpośrednie pociągi relacji M.-KSK, T. M. – KSK, na teren Czech i Niemiec oraz wysyłał w odwrotnej relacji kilkadziesiąt składów pociągowych. Skarżący podniósł, że w okresach nagromadzenia pracy manewrowej uruchamiane były dwie lokomotywy manewrowe na jednej zmianie i wówczas podział prac manewrowej odbywał się na dwóch grupach torów. W takiej sytuacji sztygar zmianowy kieruje na bocznicy KSK pracą manewrową, natomiast ustawiacz kieruje pracą drużyny manewrowej, co ma odzwierciedlenie w dokumentacji zakładowej. Skarżący wskazał ponadto, że w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. w KSK przeprowadzona była kontrola przez Urząd Transportu Kolejowego. Zarówno zakres tej kontroli, jak i poczynione w jej trakcie ustalenia potwierdzają, że wyprawiane były bezpośrednie pociągi na obszar kraju i poza jego granicę. Bocznica kolejowa KSK nie jest więc obszarem zamkniętym, natomiast natężenie ruchu zależne jest od sytuacji na rynku i potrzeb klientów. Skarżący podał, że nadzór i właściwą eksploatację transportu wąskotorowego wykonuje dozór o stwierdzonych kwalifikacjach średniego dozoru ruchu o specjalności technicznej mechanicznej – transport koleją na powierzchni w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel kamienny. Tym samym i skarżącego objął obowiązek posiadania tych kwalifikacji. Z. M. wskazał, że warunki pracy na jego stanowisku wiążą się bezpośrednio z bezpieczeństwem publicznym (załoga pociągu oraz otoczenie), co łącznie ze szczególną odpowiedzialnością powierzonych mu obowiązków uzasadniaj umieszczenie go w wykazie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace o szczególnym charakterze. Podniósł, że nie można oceniać całokształtu jego obowiązków i odpowiedzialności na stanowisku uwzględniając tylko ostatni okres zmniejszonego natężenia ruchu kolejowego. Wyjaśnił, że na obecnym stanowisku pracuje od 15 lat, wcześniej przez 11 lat pracował w PKP w charakterze dyżurnego ruchu pociągów. Zdaniem skarżącego organy inspekcji pracy naruszyły również przepis art. 6 ustawy o emeryturach pomostowych, bowiem choć przepis ten stanowi o stanowiskach pominiętych w ewidencji, to jednak należy przez to rozumieć takich pracowników, których stanowisko nie znalazło się w sporządzonym przez pracodawcę wykazie. Skarga pracownika winna zatem spowodować nakazanie pracodawcy umieszczenie stanowiska zajmowanego przez skarżącego w wykazie stanowisk pracy o szczególnym charakterze.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 19 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Z. M. z dnia [...] czerwca 2012 r.

W uzasadnieniu sąd I instancji wyjaśnił, że przepisy powołanej ustawy o emeryturach pomostowych definiują zwroty "prace w szczególnych warunkach" i "prace o szczególnym charakterze", a ich wykaz zawierają załączniki nr 1 i nr 2 przedmiotowej ustawy. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny organów inspekcji pracy była praca o szczególnym charakterze, wymieniona w pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. W ocenie sądu I instancji zakres obowiązków na zajmowanym przez skarżącego stanowisku sztygara zmianowego transportu w dziale logistyki KSK nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 3 ust. 3 powołanej ustawy o emeryturach pomostowych, a określonych w pkt 6 załącznika nr 2 do tej ustawy. W myśl powołanych kryteriów pracy o szczególnym charakterze, rozumianej w omawianym przypadku jako wykonywanej bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów i pojazdów kolejowych, nie sposób uznać, że wykonywana przez niego praca powyższe przesłanki spełnia. Pełnienie przez skarżącego funkcji nadzorczej nad wykonywanymi pracami transportu kolejowego na tej bocznicy oraz na odprawianiu i przyjmowaniu wagonów do stacji PKP K. i dalej, nie jest tożsame ze stanowiskiem dyżurnego ruchu w rozumieniu pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Analizując zakres czynności sztygara zmianowego transportu kolejowego KSK na podstawie charakterystyki stanowiska pracy, zgodnie z "Taryfikatorem kwalifikacyjnym pracowników Kopalni Soli K. S.A.", ustalenia kontroli zawarte w Protokole kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy oraz załączone do akt sprawy zestawienia liczby wagonów odprawianych w poszczególnych miesiącach 2009-2011 r., Sąd uznał, że zakres obowiązków, odpowiedzialności i wykonywanych czynności na zajmowanym przez skarżącego stanowisku, nie spełnia kryteriów określonych w powołanej ustawie jako praca o szczególnym charakterze. Skarżący jest zatrudniony w transporcie zakładowym kopalni i jego praca wykonywana jest w obszarze bocznicy KSK. Tory kolejowe bocznicy są prostymi układami rozjazdowymi o małej częstotliwości manewrów. Układy rozjazdowe ciągów torowych nie są wyposażone w żadne urządzenia srk, tj. systemy regulacji kolejowej - semafory, tarcze manewrowe, a samo sterowanie zwrotnicami odbywa się ręcznie. Jazdy manewrowe składów odbywają się na podstawie sygnałów manewrowych podawanych przez drużynę manewrową przy pomocy sygnalizacji kolejowej (dźwiękowej i podawanej ręcznie) lub za pomocą łączności radiowej. Zasadnicza szybkość jazd manewrowych nie powinna przekraczać 15 km/h, a przy dojazdach do ramp i magazynów oraz przejazdów niestrzeżonych – 5 km/h. Przejazd składu manewrowego z bocznicy kolejowej KSK do stacji PKP odbywa się wyłącznie po uzgodnieniu oraz zezwoleniu wydanym przez dyżurnego ruchu stacji PKP K. Nie można zatem przyjąć, iż realizowana w przedstawionych warunkach praca sztygara zmianowego transportu kolejowego w KSK spełnia wymagane przesłanki. Powyższe stanowisko potwierdza analiza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz. U. nr 212 poz. 2152 z późn. zm.). Wskazane rozporządzenie określa m.in. wykaz stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, w tym prowadzących pojazdy kolejowe. Analiza tego aktu wykonawczego wskazuje, że za osobę pełniącą funkcję dyżurnego ruchu na stanowisku bezpośrednio związanym z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego można uznać pracownika zajmującego się kierowaniem ruchu pociągów na stacji i sąsiednich szlakach, zarządzaniem, nadzorowaniem i wykonywaniem innych czynności związanych z ruchem pociągów i pracą manewrową stacji. Wobec wykazania w toku postępowania, że bocznica kolejowa KSK K. nie jest stacją kolejową, lecz jest obszarem zamkniętym o bardzo ograniczonym ruchu kolejowym, sąd I instancji uznał, że pełnienie funkcji nadzorczej nad wykonywanymi pracami transportu kolejowego na tym obszarze nie jest tożsame ze stanowiskiem dyżurnego ruchu w rozumieniu pkt 6 załącznika nr 2 do wymienionej ustawy o emeryturach pomostowych. Z ustaleń w protokole kontroli wynika ponadto, że pracami manewrowymi na bocznicy w KSK w K. kieruje bezpośrednio ustawiacz bocznicy, wchodzący w skład drużyny manewrowej. Skarżący wykonuje zadania związane z nadzorem nad wykonywanymi pracami manewrowymi, zatem bezpośrednio nie wykonuje prac związanych z ruchem składów pociągów. Wskazane w skardze czynności, właściwe dla dyżurnego ruchu, są tylko w niewielkim stopniu wykonywane przez skarżącego. Zaznaczyć należy, że podstawowym kryterium ustalania charakteru pracy jest w tym przypadku wymóg zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu i wykonywanie w takim wymiarze pracy opisanej w wykazie prac o szczególnym charakterze, na stanowisku tam wymienionym. Jednocześnie wykonywanie pracy o szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy, względnie periodycznie, wyklucza dopuszczalność uznania tak wykonywanej pracy, jako pracy o szczególnym charakterze. W takim przypadku nie jest bowiem spełniony warunek stałego i znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia. Oceny tej nie zmienia obowiązek podlegania przez skarżącego szkoleniom organizowanym zgodnie z wytycznymi Urzędu Transportu Kolejowego (z tej przyczyny za nieistotny dla sprawy sąd I instancji uznał zarzut skargi o braku przeprowadzenia postępowania na okoliczność szkoleń, którym skarżący podlega). W świetle powyższego także z faktu przeprowadzania przez ten Urząd kontroli w KSK nie można skutecznie wywodzić, że praca wykonywana przez skarżącego jest tożsama z pracą wykonywaną przez dyżurnych ruchu na PKP.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Z. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 19 października 2012 r., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie (1) prawa materialnego: (a) art.3 ust. 3 i ust. 5 powołanej ustawy o emeryturach pomostowych oraz załącznika nr 2 poz. 6 do tej ustawy przez ich błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że praca wykonywana przez skarżącego nie jest pracą o szczególnym charakterze i nie spełnia kryteriów do nakazania umieszczenia go w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze; (b) cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. przez powołanie się na przepis nie obowiązujący w chwili orzekania; (2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) w związku z art. 232 zdanie drugie, art. 233 § 1, art. 236, art. 244 § 2 i art. 248 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43 poz. 296 z późn. zm.) przez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów – protokołu z kontroli prowadzone w KSK przez Urząd Transportu Kolejowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. oraz dokumentu potwierdzającego, że skarżący posiada kwalifikacje odpowiadające kwalifikacjom dyżurnego ruchu na kolei oraz szkolenia tożsame z przeprowadzanymi dla pracowników PKP, z kontroli, regulaminów, instrukcji; art. 133 § 1 p.p.s.a. przez orzeczenie (wydanie wyroku) nie na podstawie całości akt sprawy, w szczególności przez pominięcie części zakresu obowiązków i odpowiedzialności skarżącego, zawierającego obowiązki i zakres odpowiedzialności przeczące ustaleniom Sądu; art. 145 § pkt 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto uzasadnienie poszczególnych zarzutów, podkreślając, że skarżący wykonuje obowiązki odpowiadające stanowisku dyżurnego ruchu. Nie zgodzono się także ze stanowiskiem sądu I instancji, w świetle którego z wykazu prac o szczególnym charakterze wynika, że chodzi w tym przypadku o pracę bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów. Gdyby tak było dyżurny ruchu nie znalazłby się w tym wykazie, ponieważ nie przestawia on własnoręcznie zwrotnic. Dlatego oprócz dyżurnego ruchu wymienieni są tam: nastawniczy, manewrowy, ustawiacz, zwrotniczy, itd. Sformułowanie "prace bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów", w szczególności w połączeniu z wymienionymi dalej stanowiskami dyżurnego ruchu, nie może być więc rozumiane tak ściśle.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 20913 r., sygn. akt I OSK 133/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 19 października 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu niezasadnie oddalił skargę, gdyż powinien ją uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję. Oddalając skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., sąd I instancji nie dostrzegł uchybień, w świetle których zaskarżona decyzja była przedwczesna wobec niedostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności. Znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja wskazywała bowiem na zasadność zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oparcie wyroku na niekompletnym materialne sprawy. W aktach tych brak jest dokumentu "Zakres obowiązków i odpowiedzialności uprawnień sztygara zmianowego transportu powierzchniowego, podległego bezpośrednio Głównemu Specjaliście ds. logistyki", do treści którego odwołały się organy. Z. M., żądając umieszczenia go w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, powoływał się na wykonywanie czynności dyżurnego ruchu transportu kolejowego, tj. prace spełniające kryteria wskazane w pkt 6 załącznika nr 2 do powołanej ustawy o emeryturach pomostowych. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący domagał się przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z protokołu kontroli przeprowadzonej w KSK przez Urząd Transportu Kolejowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] października 2011 r., a także z innych dokumentów. Pomijając te dowody, w oparciu o niepełny materiał znajdujący się w aktach administracyjnych, sąd I instancji przedwcześnie uznał, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona i podzielił stanowisko organów. WSA w Poznaniu powołał się Taki na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz. U. nr 212 poz. 2152 ze zm.). Tymczasem w dniu 25 marca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych oraz pojazdów kolejowych metra (Dz. U. nr 59 poz. 301). Powyższa ocena wyrażona więc została w oparciu o przepisy nieobowiązującego już w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia, co przeoczył sąd I instancji. W tym zakresie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się zatem trafne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną.

Należy przy tym zaznaczyć, że w niniejszej sprawie został już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 657/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1223/11, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 133/13. W wymienionych orzeczenia przesądzono, że przedmiotem kontrolowanego postępowania jest umieszczenie Z. M. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a skarżący jest stroną tego postępowania. Ponadto organy administracji publicznej zostały zobowiązane do merytorycznej oceny pracy skarżącego na stanowisku sztygara zmianowego transportu w Kopalni Soli K. S.A. Poddano im również pod rozwagę możliwość zasięgnięcia opinii biegłego. Wreszcie w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. wskazano na uchybienia w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz powoływanego aktu wykonawczego.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że także w rozpatrywanej sprawie Sąd związany jest stanowiskiem zawartym w powołanych wyżej orzeczeniach: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 657/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 133/13.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. nr 237 poz. 1656 z późn. zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 4 powołanej ustawy, płatnik składek jest obowiązany prowadzić: (1) wykaz stanowisk, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oraz (2) ewidencję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których przewidziany jest obowiązek opłacania składek na Funduszu Emerytur Pomostowych. Jak wynika przy tym z art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404), właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika we wspomnianej ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, wykreślenia go z ewidencji oraz do sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji. Organy inspekcji pracy nie mogą natomiast orzekać co do samego wykazu stanowisk pracy, o jakich mowa w powołanych wyżej przepisach (zob. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1969/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy ponadto zauważyć, że zwroty "praca w szczególnych warunkach" i "praca o szczególnym charakterze" zostały zdefiniowane odpowiednio w art. 3 ust. 1 i 4 powołanej ustawy o emeryturach pomostowych. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, "prace w szczególnych warunkach" to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Natomiast w świetle drugiego z tych przepisów "prace o szczególnym charakterze" to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, Z. M. wnosił o nakazanie pracodawcy przez organy inspekcji pracy wpisania go do ewidencji osób wykonujących pracę o szczególnym charakterze, wymienioną w pkt 6 załącznika nr 2 do powołanej ustawy o emeryturach pomostowych, tj. wykonywaną bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów i pojazdów metra (dyżurny ruchu, nastawniczy, manewrowy, ustawiacz, zwrotniczy, rewident taboru bezpośrednio potwierdzający bezpieczeństwo pociągu, dyspozytor ruchu metra, dyżurny ruchu i stacji metra). Tym samym organy administracji publicznej powinny były zbadać, czy zakres pracy wykonywanej przez skarżącego odpowiadał powyższemu opisowi. Należy mieć przy tym na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 4/12 (zob. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą w postępowaniu o umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze za pracownika wykonującego prace o szczególnym charakterze może być uznany pracownik, który wykonując prace o szczególnym charakterze, wykonuje także inne dodatkowe czynności wskazane przez pracodawcę, w ramach "świadczenia pracy".

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw wskazać, że wydając decyzję z dnia [...] maja 2011 r., nr rej. [...] (k. nienumerowane akt adm.) i określając zakres i charakter pracy wykonywanej przez skarżącego Inspektor Pracy w K. oparł się na dokumentach, tj. "Zakres czynności sztygara zmianowego" i "Taryfikator kwalifikacyjnym pracowników Kopalni Soli K. S.A." (k. 24-26 akt adm.), oraz protokole kontroli, jaką organ ten przeprowadził w dniu [...] maja 2010 r. (k. 13-19 akt adm.). Trzeba jednak od razu zaznaczyć, że w aktach sprawy brakuje dokumentu "Zakres czynności sztygara zmianowego", co niewątpliwie stanowi istotne uchybienie, gdyż uniemożliwia dokonanie pełnej weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Wprawdzie we wspomnianym protokole kontroli z dnia [...] maja 2010 r. wskazano w szczególności, że zakres obowiązków i odpowiedzialności z listopada 2001 r. załączony do akt osobowych skarżącego odpowiada postanowieniom wymienionego Taryfikatora kwalifikacyjnego pracowników Kopali Soli K. S.A., lecz niemniej stwierdzenie to ma charakter ogólnikowy i zostało uczynione jedynie w tym protokole. Następnie organ I instancji nie porusza już tego zagadnienia, ani nie wyjaśnia treści dokumentu "Zakres czynności sztygara zmianowego transportu powierzchniowego, podległego bezpośrednio Głównemu Specjaliście ds. logistyki" (dalej: "Zakres czynności sztygara zmianowego").

Nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji naruszył przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności art. 77 § 1 Kodeksu.

Opisana wyżej wada nie została przy tym usunięta przez organ II instancji. Co więcej, Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr rej. [...] (k. nienumerowane akt adm.), stwierdził, że " [praca], którą wykonuje skarżący, a której sposób wykonywania został szczegółowo opisany w protokole z kontroli inspektora pracy oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [organu I instancji], nie wskazuje by praca ta spełniała kryteria określone powyżej dla pracy w szczególnych warunkach". Tym samym organ odwoławczy nie rozpatrzył samodzielnie całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, lecz poprzestał jedynie na przejęciu ustaleń poczynionych w tej mierze przez organ I instancji. W szczególności Okręgowy Inspektor Pracy nie zbadał, jaka jest treść dokumentu "Zakres czynności sztygara zmianowego" i czy wywody Inspektora Pracy w K. znajdowały swoje potwierdzenia w rzeczywistości. Uchybienie to miało tymczasem istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że w myśl art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ II instancji powinien rozpatrzyć ponownie całość sprawy, a nie tylko ograniczyć się do ogólnej kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Potwierdzeniem tej konkluzji jest m.in. art. 140 k.p.a., według którego w postępowaniu odwoławczym w sprawach nieuregulowanych odmiennie odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu przed organem I instancji.

Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący w toku postępowania powoływał się w szczególności na protokół kontroli przeprowadzonej przez Urząd transportu Kolejowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. Wspomniany dokument miał w ocenie Z. M. potwierdzać jego wywody co do rzeczywistego zakresu i chrakteru wykonywanych zadań i ponoszonej przez niego odpowiedzialności. Tym samy wskazany protokół mógł stanowić istotny dowód w sprawie i jako taki powinien być zbadany przez organy administracji publicznej. Organy inspekcji pracy powinny w szczególności rozważyć, czy dokument ten zawiera informacje ważne dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jeśli tak zestawić te dane z całością materiału dowodowego. Jednocześnie należy wyjaśnić przyczyny, dla których wymieniony protokół kontroli zostanie ostatecznie uwzględniony lub nieuwzględniony w ustalony stanie faktycznym. Podobnie należy również postąpić w przypadku innych dokumentów wnioskowanych przez skarżącego jako dowody w sprawie.

Sąd pragnie zarazem wskazać, że organy administracji publicznej powoływały się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz. U. nr 212 poz. 2152 z późn. zm.). Tymczasem rozporządzenie to nie obowiązywało w dacie wydawania zaskarżonych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. nr 214 poz. 1658 z późn. zm.), wspomniane rozporządzenie w zakresie dotyczącym maszynistów zachowuje moc nie dłużej niż do dnia 29 października 2018 r., a w pozostałym zakresie do dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 22d ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. nr 16 poz. 94 z późn. zm.), ale nie dłużej niż do dnia 3 grudnia 2010 r. Trzeba przy tym zauważyć, że w dniu 25 marca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych oraz pojazdów kolejowych metra (Dz. U. nr 59 poz. 301). Tym samym ten ostatni akt wykonawczy powinien być przywołany przez organy administracji publicznej.

Podsumowując, należy zatem stwierdzić, że organy administracji publicznej w niniejszej sprawie nie zgromadziły w sposób należyty materiału dowodowego i nie rozważyły go jako całości. Pominięto bowiem dokumenty, które mogły mieć istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ odwoławczy nie rozpatrzył całości sprawy, poprzestając jedynie na przyjęciu ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżoną decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawę należy pozyskać dokument "Zakres czynności sztygara zmianowego" i poddać go analizie. Zbadania wymagają ponadto także inne dokumenty wnioskowane przez skarżącego, w tym m.in. protokół z kontroli Urzędu Transportu Kolejowego, jaka miała miejsce w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. Ponadto zastosowanie znaleźć powinno obowiązujące, powołane wyżej, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lutego 2011 r.

Sad orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349).

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.