Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 561/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 64a, art. 64b § 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Ł. z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z 11 września 2020 r. Gmina Ł. wniosła sprzeciw od powyższej decyzji, uiszczając jednocześnie wpis od sprzeciwu w kwocie [...]zł (k. [...] akt sąd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Na wstępie należy podnieść, że sprzeciw od decyzji wniesiony do Sądu, zanim zostanie poddany merytorycznej kontroli, podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących go do rozpoznania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., niedopuszczalny sprzeciw podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie sprzeciwu nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji po stronie wnoszącego sprzeciw. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem sprzeciw od decyzji został wniesiony przez Gminę Ł. , której Wójt wydał decyzję jako organ pierwszej instancji.

Wyjaśnić należy, że istotę legitymacji wnoszącego sprzeciw od decyzji stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a przyznaje uprawnienie do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie można mówić o interesie prawnym organu administracji pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ administracji, powołany do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w ogóle nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jej rola w postępowaniu kończy się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1211/06, wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, postanowienie WSA w Łodzi z 10 stycznia 2018 r., II SA/Łd 5/18, postanowienie WSA w Poznaniu z 8 października 2019 r., I SA/PO 753/19 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia nsa.gov.pl).

Oznacza to, że na gruncie rozpoznawanej sprawy Gmina Ł. nie posiada legitymacji do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu odwoławczego. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie strona wnosząca sprzeciw - Gmina Ł. , której Wójt wydał decyzję w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze - organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Podmiotem uprawnionym do złożenia sprzeciwu w żadnym wypadku nie jest organ orzekający w sprawie w pierwszej, czy też drugiej instancji. Dopuszczenie możliwości złożenia sprzeciwu przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez złożenia sprzeciwu kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują przepisy P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., postanowił jak w p. I sentencji.

O zwrocie stronie skarżącej wpisu od sprzeciwu Sąd postanowił, jak w p. II sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.