Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1334/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 97a
journal: Dz.U. 2014 poz 1414
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Komendanta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2, 6 i 9 art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 87 ust. 1,3 i 4, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5, art. 96 ust. 10, art. 97, 97a, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014r. poz. 1414 j.t. ze zm.), § 2 ust. 1, § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz.U. z 2014r. poz. 355), § 2 i § 4 ust. 2 i 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2014r. poz. 411), Komendant [...] orzekł o przyznaniu mjr W. F. następujących należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej:

1) odprawę w wysokości 600 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. w kwocie [...] zł;

2) ekwiwalent pieniężny za 23 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2014r., 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2015r., 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2016r. w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego, tj. łącznie 120 dni w kwocie [...] zł;

3) dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku 2015 tj. w kwocie

[...] zł;

4) dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku 2016 tj. w kwocie

[...] zł;

5) gratyfikacje urlopowe za 2016r. na trzech członków rodziny tj. w kwocie

[...] zł;

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że W. F. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...]. na podstawie rozkazu personalnego Nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] r. pełnił nieprzerwanie czynną służbę wojskową od dnia [...] do dnia

[...] r. przez okres 30 lat 5 miesięcy i 26 dni. Stosownie do art. 97a w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Uposażenie zasadnicze ww. oficera wraz z dodatkami o charakterze stałym należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym wynosiło [...] zł.

Organ wskazał, że w związku z powyższym, na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 9,

art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz jest uprawniony do odprawy w wysokości 600 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. w kwocie [...] zł.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że W. F. nie wykorzystał przysługującego 23 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2014r., 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2015r., 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w 2016r. Wobec powyższego na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 9,

art. 95 pkt 2 i art. 97 przywołanej ustawy, żołnierzowi przysługuje ekwiwalent pieniężny za 120 dni urlopu wypoczynkowego w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym tj. w kwocie [...] zł.

Organ podał również, że na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 2 pkt 2,

art. 95 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy, żołnierzowi przysługuje dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku 2015 tj. w kwocie [...] zł oraz dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku 2016 tj. w kwocie [...] zł. Na podstawie art. 73 ust. 1 pkt. 6 i 9, art. 87 ust. 1,3 i 4 oraz art. 95 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy, żołnierzowi przysługuje gratyfikacja urlopowa za 2016r. na trzech członków rodziny, tj. w kwocie [...] zł.

Opisana wyżej decyzja została wydana po tym, jak decyzją z dnia [...] r., nr [...], Komendant [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] r., nr [...], Komendanta [...], którą organ ten przyznał W. F. należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przyczyną stwierdzenia nieważności było ustalenie, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Od decyzji z dnia [...] r. W. F. wniósł odwołanie podnosząc, że po ponownym przeliczeniu należności Komendant [...], wydał decyzję zmieniającą wysokość należności z różnicą w wysokości [...] zł na jego niekorzyść. Po sprawdzeniu podanych stawek stanowiących podstawę do naliczeń różnica według wyliczeń skarżącego wynosi tylko [...] zł. Zdaniem skarżącego ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop nalicza się z ostatniej otrzymanej pensji, art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma zastosowania.

Decyzją z dnia [...] r. Komendant [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji i które nie są sporne, a następnie dokonał analizy przepisów prawa i wyjaśnił, że stosownie do art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Wydając więc i ustalając należności w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji za podstawę obliczeń przyjął uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

W ocenie organu odwoławczego, wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy i wziął pod uwagę okoliczność, iż W. F. wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej (w dniu 11 sierpnia 2015r.) w okresie nieprzekraczającym dwunastu miesięcy od dnia objęcia (w dniu 16 marca 2015 r.) przez niego stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym (major) lecz z wyższą grupą uposażenia (U 14B -uprzednio U 14).

Nie zgadzając się z decyzją Komendanta [...] W. F., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W skardze podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego - § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2015r., poz. 2213) poprzez wadliwe niezastosowanie wyrażające się w ustaleniu należności przysługujących skarżącemu w oparciu o stawki ujęte w Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2006r., nr 59, poz. 423 ze zm.), w sytuacji, gdy z uwagi na datę wejścia w życie powołanego rozporządzenia MON z dnia 18 grudnia 2015 r., to wskazany akt prawny powinien znaleźć zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że analizując stanowisko organu II instancji nie sposób czynić zarzutu co do interpretacji art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w konsekwencji kwestionować przyjęcia za podstawę obliczeń grupy uposażenia według poprzednio zajmowanego stanowiska. Co jednak, zdaniem skarżącego istotne, organ II instancji najwyraźniej pominął fakt wadliwego posłużenia się w rzeczonych kalkulacjach stawkami ujętymi w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

Skarżący przypomniał, że został zwolniony ze służby wojskowej rozkazem z dnia [...] r. Na dzień zwolnienia ze służby, a nadto na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, powołane rozporządzenie z dnia 25 maja 2004 r. nie dysponowało już zatem mocą obowiązującą. Skarżący zaznaczył, że w dniu 1 stycznia 2016r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015r., które wprowadziło nowe stawki uposażenia zasadniczego dla poszczególnych grup uposażenia (§ 21), stwierdzając przy tym utratę mocy wskazanego rozporządzenia z dnia 25 maja 2004 r. (§ 3). Co istotne, wymieniony akt prawny nie zawiera przepisów intertemporalnych, co pozwala stwierdzić, że znajduje on zastosowanie także w odniesieniu do spraw pozostających w toku. W tym stanie rzeczy organ, w momencie wejścia w życia rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r.

i jednoczesnej utraty mocy obowiązującej przez rozporządzenie z dnia 25 maja 2004 r. organ powinien zastosować aktualnie obowiązujące stawki uposażenia i w oparciu o ich wysokość dokonać stosownych kalkulacji. Brak zastosowania regulacji ujętych

w obowiązującym akcie prawnym i posłużenie się stawkami, co do których stwierdzono utratę mocy obowiązującej decyduje, w ocenie skarżącego, o wadliwości zarówno decyzji organu I jak i II instancji. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem załącznik do rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r. określa wyższą stawkę uposażenia dla grupy U14 (kwota [...] zł). W konsekwencji ogólna kwota należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, ujęta w decyzji nr [...] z dnia [...] r., oparta o nieobowiązującą i co znaczące odmienną co do wysokości stawkę, nie może zostać uznana za adekwatną.

W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] wniósł

o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu skargi organ odwoławczy podniósł, że nie jest w jego ocenie, dopuszczalne przyjmowanie jako podstawy wymiaru wymienionych świadczeń, uposażenia oraz dodatków w kwotach, jakie nigdy żołnierzowi zawodowemu nigdy nie zostały wypłacone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd, zgodnie z art. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę według powyższego kryterium należało uznać, że skarga jest niezasadna, a podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja, którą skarżącemu zostały przyznane należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje zarówno sam fakt zwolnienia, jak

i to, że skarżący został zwolniony z zasadniczej służby wojskowej przed upływem jednego roku od dnia, w którym objął inne stanowisko służbowe i w konsekwencji otrzymywał uposażenie według stawki U 14B.

Nie jest również kwestionowane zastosowanie w niniejszej sprawie art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Osią sporu pozostaje natomiast zastosowanie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r.

w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, zamiast obowiązującego w dacie wydania decyzji rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi w pierwszej kolejności podkreślić należy, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd, rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zatem badanie zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji objęło również prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W szczególności sąd podzielił stanowisko organu, iż zastosowanie w niniejszej sprawie miał art. 97a tej ustawy, bowiem w świetle akt postępowania nie ulega wątpliwości, że skarżący został rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] r. wyznaczony z dniem 2 marca 2015 r. na stanowisko służbowe kierownik składu z uposażeniem w grupie U 14B. Na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym skarżący otrzymywał uposażenie w grupie U 14.

Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 29 lutego 2016 r., a więc w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia stanowiska z wyższą grupą uposażenia. Zasadnie zatem za podstawę wymiaru należności związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej organ I instancji przyjął uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, wypełniając tym samym dyspozycję art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, co w niniejszej sprawie należy rozumieć pod pojęciem "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym". W ocenie sądu jest to uposażenie, które przysługiwało żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku, w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z grupą uposażenia określoną odrębnymi przepisami i zostało mu wypłacone.

Nie sposób się zgodzić z zaprezentowaną w skardze wykładnią przepisów, która zmierza do wykazania, że w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, która nastąpiła po objęciu przez skarżącego nowego stanowiska służbowego i związanej z tym zmiany grupy uposażenia zastosowanie w niniejszej sprawie powinny mieć przepisy rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r.

Taki sposób rozumowania musiałby doprowadzić do wniosku,

że wypłacone skarżącemu w oparciu o poprzednio obowiązujące rozporządzenie uposażenie powinno ulec przeliczeniu według nowych stawek. Tymczasem skarżący nigdy nie otrzymywał uposażenia w grupie U 14 w wysokości określonej

w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r., bowiem

w dacie, gdy uposażenie w tej grupie uposażenia mu przysługiwało, obowiązywało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. i otrzymywał je w wysokości określonej przepisami tego rozporządzenia.

Jak słusznie zauważył skarżący przepisy rozporządzenia z dnia 18 grudnia

2015 r. weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. a akt ten nie zawiera przepisów przejściowych. Oznacza to, że nowe przepisy znajdą zastosowanie do obliczenia uposażenia żołnierzy pozostających w służbie zawodowej w dacie jego wejścia w życie. Działanie nowych przepisów nie rozciąga się jednak wstecz, co oznacza, że należne i wypłacone przed dniem 1 stycznia 2016 r. uposażenie nie zostanie przeliczone według nowych stawek, żołnierze nie otrzymają również wyrównania za okres przed wejściem w życie wskazanych przepisów.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę oddalił.