Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1909/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. M. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia

2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), w pkt 1) uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], w pkt 2) nakazał Gimnazjum [...] z siedzibą w K. usunięcie danych osobowych M. M. w zakresie imienia i nazwiska zawartych w oryginale wypracowania znajdującego się w zabezpieczonej dokumentacji szkoły dotyczącej procesu cywilnego przed Sądem Rejonowym, Wydziałem Cywilnym w K. (sygn. akt [...]), w pkt 3) w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, iż M. M. wniósł do biura organu skargę na przetwarzanie jego danych osobowych przez Gimnazjum [...] w K., w której zakwestionował legalność przetwarzania przez to Gimnazjum jego danych osobowych zawartych w jednym ze sporządzonych przez niego w czasie, gdy uczęszczał do tej placówki, wypracowań szkolnych, mimo, iż od trzech lat nie jest już uczniem tej szkoły oraz legalność udostępnienia tychże danych osobowych przez Gimnazjum na rzecz Sądu Rejonowego w K. do sprawy o sygn. [...]. W związku z powyższym skarżący wniósł o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w celu zbadania sprawy, a w przypadku stwierdzenia, że miało miejsce bezprawne działanie administratora danych podjęcie kroków zmierzających, do pociągnięcia dyrektora ww. szkoły do odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2012 r. skarżący zwrócił się z prośbą o zarządzenie zwrotu oryginału jego dokumentu szkolnego przez dyrektora Gimnazjum [...] w K. wskazując, iż dokument ten (charakterystyka ucznia) zawiera wszystkie jego podstawowe dane osobowe, a nie ma on pewności, czy nadal ten dokument nie jest rozpowszechniany.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., mocą której odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie skargi M. M. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Gimnazjum [...] w K., wobec nieistnienia stanu naruszenia na dzień wydania decyzji.

W wyniku rozpoznania wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 28 czerwca 2013 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga M. M. na decyzję z dnia [...] maja 2013 r. Pełnomocnik strony w przedmiotowej skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2, art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez wydanie decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku w sytuacji, gdy Gimnazjum w dalszym ciągu przetwarza dane osobowe zawarte w wypracowaniu sporządzonym przez skarżącego;

2) art. 27 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, poprzez uznanie, że wypracowanie sporządzone przez skarżącego nie zawiera danych osobowych podlegających szczególnej ochronie.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił ww. decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawcy, a także z przesłuchania świadków M. J., M. O., M. N., dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w K., sygn. akt [...];

2) art. 80 k.p.a. (naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów), poprzez przyjęcie, iż Gimnazjum nie przetwarza danych osobowych zawartych w wypracowaniu sporządzonym przez skarżącego.

Z powyższych względów pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty skargi, pełnomocnik skarżącego nie podzielił poglądu Generalnego Inspektora, jakoby brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 18 ust. 1 ustawy i wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, gdyż Gimnazjum nie przetwarza danych osobowych skarżącego, gdy w rzeczywistości jest inaczej. Gimnazjum w dalszym ciągu przetwarza dane osobowe skarżącego. Z chwilą zakończenia obrony w postępowaniu cywilnym przed Sądem Okręgowym w K. [...] Wydziałem Cywilnym (odwoławczym), okoliczność usprawiedliwiająca przetwarzanie danych osobowych przez Gimnazjum wygasła. Nadto, Generalny Inspektor błędnie uznał jakoby przedmiotowe wypracowanie nie zawierało danych osobowych podlegających szczególnej ochronie, tzw. "wrażliwych", tym samym naruszono art. 27 ust. 1 i 2 powołanej ustawy.

Po przeanalizowaniu argumentów podniesionych w wyżej wskazanej skardze Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał rozstrzygnięcie autokontrolne w oparciu o przepis art. 54 § 3 p.p.s.a.

W motywach rozstrzygnięcia organ Ochrony Danych Osobowych podniósł, iż po ponownej analizie materiału dowodowego, w szczególności pisma Dyrektora Gimnazjum z dnia [...] września 2012 r., stanowisko Generalnego Inspektora uległo zmianie w zakresie twierdzenia organu jakoby ww. placówka nie przetwarzała aktualnie danych osobowych skarżącego. W treści rzeczonego dokumentu Gimnazjum wskazało bowiem, iż oryginał dokumentu wypracowania, w którym znajdują się przedmiotowe dane (jak i pozostałe, złożone jako środki dowodowe), znajduje się w zabezpieczonej dokumentacji szkoły, dotyczącej procesu, który toczył się przed Sądem Rejonowym w K., Wydziałem Cywilnym pod sygn. akt [...]. Biorąc pod uwagę treść art. 18 usta. 1 pkt 1-6 ustawy o ochronie danych osobowych organ uznał za zasadne nakazanie Gimnazjum usunięcia danych osobowych skarżącego znajdujących się jego w wypracowaniu w zakresie imienia i nazwiska.

Niezależnie od powyższego niezmienionym pozostało stanowisko Generalnego Inspektora dotyczące przetwarzania, w rzeczonym wypracowaniu, danych osobowych skarżącego podlegających szczególnej ochronie. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy wyraźnie określa katalog danych, które powinny być uznane za dane "wrażliwe". Po analizie zaś przedmiotowego wypracowania, organ stwierdził brak przesłanek do uznania informacji się tam znajdujących za dane "wrażliwe". Stąd też zasadnym było stwierdzenie, iż w wypracowaniu zawarte były jedynie dane osobowe skarżącego zwykłe, a zatem ocena legalności procesu ich przetwarzania przez Gimnazjum powinna być dokonana jedynie przez pryzmat art. 23 ust. 1 ww. ustawy, co też organ uczynił.

Generalny Inspektor za nietrafny uznał zarzut strony skarżącej w zakresie udostępniania przedmiotowych danych do mediów, ponieważ to twierdzenie nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Mając na względzie treść art. 54 § 3 p.p.s.a. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych skorzystał z możliwości samokontroli i uchylił w całości swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., wydając w ich miejsce decyzję wyrażającą odmienne stanowisko.

Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, które stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności (art. 145 1 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w trybie tzw. samokontroli w sytuacji, gdy w nowej decyzji organ administracji nie uznał całości wniosków i zarzutów skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2013 r. i decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., a także nie stwierdził w wydanej decyzji, czy decyzja z dnia [...] maja 2013 r. została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), tj. art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 ust 2, art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez uznanie, że wypracowanie sporządzone przez skarżącego nie zawiera danych osobowych podlegających szczególnej ochronie, takich jak pochodzenie rasowe lub etniczne, a także przekonania religijne lub filozoficzne, dane o stanie zdrowia i brak jest podstaw do wydania nakazu zwrotu przedmiotowego wypracowania, ewentualnie jego zniszczenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił również naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.), tj.:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskodawcy, a także z przesłuchania świadków M. J., M. C., M. N., dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...];

2) art. 80 k.p.a. (naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów), poprzez przyjęcie, iż Gimnazjum [...] w K. nie udostępniło dziennikarzom przedmiotowego wypracowania i zostało ono dopuszczone przez Sąd Rejonowy w K. jako dowód.

Z podanych powodów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł m.in., iż warunkiem skorzystania z instytucji samokontroli, jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie przez organ, że zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazana w treści skargi podstawa prawna są uzasadnione. Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a., to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony wynikającymi z treści skargi. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia (por. wyrok. WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 7/10, publik. Legalis). W niniejszej zaś sprawie organ administracji tylko w niewielkim zakresie podzielił stanowisko skarżącego, wyrażone zarówno we wniosku o wszczęcie postępowania, w dalszych pismach procesowych, jak i w skardze na decyzję z dnia [...] maja 2013 r. Nie uznał natomiast wniosków, zarzutów i twierdzeń skarżącego w zakresie udostępniania danych osobowych do mediów, a także, iż przedmiotowe wypracowanie nie zawiera danych osobowych, tzw. wrażliwych, wskazanych w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Organ nie uwzględnił także żądania skarżącego, by nakazać Gimnazjum [...] w K. zwrot oryginału wypracowania. Ponadto organ administracji nie stwierdził w wydanej decyzji, czy decyzja z dnia [...] maja 2013 r. została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że Gimnazjum [...] w K. w dalszym ciągu przechowuje oryginał wypracowania, co oznacza, iż nadal przetwarza dane osobowe. Do przywrócenia stanu zgodnego z prawem nie wystarczy samo usunięcie imienia i nazwiska skarżącego. Niezbędny jest także zwrot oryginału wypracowania, by doszło do zaprzestania przetwarzania danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż w sytuacji, gdy organ w trybie autokontroli uchyla swoją wcześniejszą decyzję, nie wypowiadając się wprost odnośnie okoliczności określonych w art. 54 § 3 zd. 2 p.p.s.a., należy przyjąć, że organ uznał, iż jego wcześniejsze działanie nie było obarczone brakiem podstawy prawnej albo działaniem z rażącym naruszeniem prawa, w przeciwnym bowiem razie stwierdziły jego nieważność. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stwierdził, iż na podstawie akt sprawy zakończonych decyzjami z dnia [...] maja 2013 r. oraz z dnia

[...] lutego 2013 r., brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a., poprzez wydanie decyzji w trybie samokontroli w sytuacji, gdy w nowej decyzji organ administracji nie uznał całości wniosków i zarzutów skargi na decyzję z dnia [...] maja 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...] organ powołał się na wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1249/11, w którym Sąd stwierdził, że: "Przez użyte w art. 54 § 3 p.p.s.a. sformułowanie <> należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy". W ocenie organu decyzja autokontrolna z dnia [...] sierpnia 2013 r. uwzględnia skargę co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie organ poprzez nakazanie Gimnazjum usunięcia danych osobowych skarżącego znajdujących się jego w wypracowaniu w zakresie imienia i nazwiska, rozstrzygnął sprawę co do jej istoty i pierwotnego żądania, które zostało sprecyzowane w piśmie skarżącego z dnia 26 sierpnia 2012 r. Zawarte w ww. piśmie żądanie nakazania usunięcia danych osobowych skarżącego poprzez zwrot przedmiotowego wypracowania - co zostało ponowione przez pełnomocnika skarżącego w skardze z dnia 30 sierpnia 2013 r. - nie mieści się w zakresie kompetencji Generalnego Inspektora. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy organ ochrony danych osobowych może nakazać "usunięcia danych osobowych". Zatem Generalny Inspektor stosując ten przepis nie określa formy działania podmiotu, który jest adresatem powyższego nakazu. Forma "usunięcia danych" pozostawiona jest do wyboru administratora danych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę wg powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą zaś Sądu jest kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności zastosowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych trybu autokontroli w sytuacji, gdy po rozpoznaniu skargi uchylił w całości obie zaskarżone decyzje i orzekł o częściowym uwzględnieniu wniosku strony, poprzez nakazanie usunięcia danych osobowych w zakresie imienia i nazwiska zawartych w oryginale wypracowania znajdującego się w zabezpieczonej dokumentacji Gimnazjum [...] w K. oraz odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 u.p.p.s.a., organ nie uwzględnił żądania strony w części odnoszącej się do całkowitego zaprzestania przetwarzania przez ww. Gimnazjum danych osobowych skarżącego zawartych w wypracowaniu (poprzez zwrot wypracowania lub jego zniszczenie, a nie anonimizację). Nie stwierdził, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Generalnego Inspektora, wydanie kasatoryjnego rozstrzygnięcia i wydanie w to miejsce orzeczenia rozstrzygającego co do istoty sprawy oznacza, że skarga została uwzględniona w całości.

Pełnomocnik skarżącego wywodzi zaś, że organ bezpodstawnie, naruszając art. 54 § 3 u.p.p.s.a., wydał zaskarżoną decyzję w trybie autokontroli, albowiem działał kasatoryjnie i nie uwzględnił żądania strony w całości oraz nie podzielił wszystkich zarzutów i wniosków skargi (odnoście kwalifikacji danych osobowych w wypracowaniu, będących w ocenie skarżącego danymi wrażliwymi).

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 54 § 3 u.p.p.s.a., w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pomijając wniosek skarżącej o nakazanie Gimnazjum [...] w K. całkowitego zaprzestania przetwarzania danych osobowych w przedmiotowym wypracowaniu, gdy pierwotny wniosek skarżącego i następnie ponowiony w skardze na decyzje z dnia [...] maja 2013 r. i z dnia [...] lutego 2013 r., dotyczył zwrotu wypracowania jego autorowi, w istocie nie uwzględnił skargi w całości. Nakaz organu wydany w tym zakresie zobowiązuje do anonimizacji wypracowania, podczas gdy wnioskodawca dąży do uzyskania takiego rozstrzygnięcia, które pozbawi szkołę posiadania wszystkich informacji o skarżącym zawartych w jego wypracowaniu (charakterystyce swojej osoby), w tym w ocenie strony danych wrażliwych. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż nie został uznany przez Generalnego Inspektora zarzut skargi wskazujących na przetwarzania przez Gimnazjum danych wrażliwych skarżącego. Organ analizując treść wypracowania doszedł do odmiennych niż skarżący wniosków i nie stwierdził naruszenia art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, o co postulowano w skardze z dnia 28 czerwca 2013 r. W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania przez organ trybu autokontroli. Warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest bowiem uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, a także wniosków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r., II OSK 810/10; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA", adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Generalny Inspektor obowiązany był przekazać sprawę do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i oczekiwać rozstrzygnięcia sporu. Prawidłową decyzję autokontrolą mógł on wydać tylko wówczas, gdy wniosek strony zostałby uwzględniony w całości i przy akceptacji zasadniczych zarzutów skargi. Tymczasem z treści uzasadnia decyzji autokontrolnej, jak i odpowiedzi na skargę wynika, iż organ w całości zarzutów skargi nie podziela i nie dostrzega podstaw prawnych pozwalających uwzględnić w całości żądań strony.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołał w sposób nieprecyzyjny treść art. 54 § 3 u.p.p.s.a., gdyż przytoczył tylko część treści omawianej regulacji. W konsekwencji nie wypowiedział się, czy jego działanie miało miejsce bez podstawy pranej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko to przedstawił dopiero w odpowiedzi na skargę. Przedmiotowe uchybienie ma jednak drugorzędne znaczenie w świetle wyżej wskazanego naruszenia art. 54 § 3 u.p.p.s.a.

Sąd nie dopatrzył się kwalifikowanej postaci naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a., co obligowało do uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc jednak pod uwagę, że w sprawie ze skargi na ostateczną decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maj 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1537/13) nie zapadło prawomocne rozprzęgnięcie kończące postępowanie sądowoadminstracyjne w sprawie, albowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

3 października 2013 r. o umorzeniu postępowania zostało skutecznie zaskarżone skargą kasacyjną, Sąd nie objął swym rozstrzygnięciem wszystkich decyzji wydanych w granicach sprawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2027/11 (publik. LEX nr 1354923), iż: "W przypadku gdy na skutek decyzji wydanej przez organ odwoławczy w trybie autokontroli uchylona zostaje decyzja będąca przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego, to umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję ostateczną powinno nastąpić dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania toczącego się w przedmiocie decyzji podjętej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Jeżeli nastąpiło prawomocne umorzenie postępowania zainicjowanego skargą na decyzję ostateczną, to w sprawie prowadzonej w przedmiocie decyzji wydanej przez organ odwoławczy w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. - sąd administracyjny powinien stosownie do treści art. 135 p.p.s.a. objąć rozstrzygnięciem nie tylko decyzję autokontrolą, ale też wszystkie decyzje wydane w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Nieskorzystanie przez sąd administracyjny ze środków przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. i wydanie wyroku rozstrzygającego tylko o uchyleniu decyzji autokontrolnej skutkuje tym, że odzyskuje byt decyzja ostateczna i skarga na nią złożona". W niniejszej jednak sprawie postanowienie Sądu z dnia

3 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1537/13o umorzeniu postępowania nie jest prawomocne, albowiem będzie poddane kontroli instancyjnej.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 u.p.p.s.a.