Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 26/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 27c
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
article: art. 145 par 1 lit c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. S. K. sp. z o.o. w C. ... . na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia ... października 2021 r. nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz G. S. K. sp. z o.o. w C. ... kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. S. K. sp. z o.o. w C. Ś. (dalej: "Spółka", lub "Skarżąca") jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ II instancji") z ... października 2021 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ regulacyjny" lub "organ I instancji") z ... lipca 2021 r. nr ... o odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy C. Ś. na okres trzech lat. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 27c ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028); dalej: "z.z.w.o.ś." zw. z art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.".

Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 5 marca 2021 r. Spółka wniosła o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy C. Ś. na okres 3 lat.

Pismami z 31 marca, 29 kwietnia oraz 28 maja 2021 r. Spółka została wezwana do przedłożenia dodatkowych informacji i dokumentów. Pismami z 21 kwietnia, 21 maja oraz 17 czerwca 2021 r. Skarżąca przedstawiła dodatkowe informacje i dokumenty.

Decyzją z ... lipca 2021 r. odmówiono zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy C. Ś. na okres trzech lat oraz nałożono na Spółkę obowiązek przedłożenia poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy. W uzasadnieniu organ regulacyjny wskazał, że Spółka nie udowodniła i nie udokumentowała wzrostu cen wody i ścieków w okresie trzech lat. Z załączonych tabel wynika wzrost poszczególnych pozycji kosztowych, jednak na jej podstawie organ nie był w stanie wyciągnąć jednoznacznych wniosków argumentujących i potwierdzających zastosowaną podwyżkę cen w planowanej taryfie.

Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania organ II instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przeanalizował w toku postępowania projekt taryfy w sposób prawidłowy z poszanowaniem obowiązujących przepisów.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu regulacyjnego pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 24c ust. 3 z.z.w.o.ś., a to wobec tego, że decyzja nakłada na Skarżącą obowiązek złożenia poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy, a nie projektu taryfy i wbrew dyspozycji art. 24c ust. 3 z.z.w.o.ś. nie wskazuje elementów projektu taryfy wymagających poprawy;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu regulacyjnego i przyjęcie, że organ ten szczegółowo zbadał zgromadzony materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił w wydanej decyzji przyczyny odmowy zatwierdzenia taryfy, zaś Skarżąca przekazała nieszczegółowe informacje;

- art. 24c ust. 1 pkt 2 z.z.w.o.ś. w zw. z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472, z późn. zm.) poprze uznanie, iż organ regulacyjny postąpił prawidłowo przyjmując, że projekt taryfy został sporządzony z naruszeniem ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc zaś do przyczyn uwzględnienia skargi wskazać należy, że – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja narusza przede wszystkim przepisy art. 7, 80 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z treści art. 20 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy odbiorców usług. Taryfa ta podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedkłada projekt taryfy do zatwierdzenia; do wniosku dołącza się projekt taryfy oraz jego uzasadnienie (art. 24b ust. 1-4 ustawy). Wedle art. 24c ust. 1 tej ustawy organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku: 1) ocenia projekt taryfy oraz uzasadnienie pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę b) przepisami ustawy Prawo wodne, oraz 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 z.z.w.o.ś. pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 ww. ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. W myśl art. 20 ust. 4 z.z.w.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ustala niezbędne przychody, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności: 1) koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w latach obrachunkowych obowiązywania poprzedniej taryfy, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy; 2) zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia; 3) kosztów wynikających z planowanych wydatków inwestycyjnych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Stosownie do art. 20 ust. 5 ustawy, ewidencja księgowa, o której mowa w ust. 4 pkt. 1, powinna w szczególności umożliwiać: 1) wydzielenie kosztów stałych i zmiennych, przychodów związanych z poszczególnymi rodzajami działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a także w odniesieniu do poszczególnych taryf; 2) ustalenie kosztów związanych z działalnością inwestycyjną w poprzednich 3 latach obrachunkowych, z tym że jeżeli okres prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest krótszy niż 3 lata obrachunkowe, ustalenie tych kosztów obejmuje okres liczony od dnia rozpoczęcia tej działalności; 3) dokonanie alokacji niezbędnych przychodów według taryfowych grup odbiorców usług. W art. 23 z.z.w.o.ś. zawarto delegację ustawową do określenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej szczegółowego sposobu ustalania taryf. W oparciu o ten przepis Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wydał rozporządzenie taryfowe.

W ocenie Sądu, organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do wskazanych przez Spółkę w odwołaniu kwestii co powoduje, że zasadniczo zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądu. Nie realizuje też zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu". Wprawdzie organ odwoławczy nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, która korzysta z prawa do obrony swoich interesów, co trafnie zauważono w zaskarżonej decyzji, jednakże do zarzutów takich obowiązany jest się ustosunkować. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji odmownych, gdyż wyjaśnienie stronie zasadności decyzji odmownej może sprzyjać u niej powstaniu przekonania, że decyzja chociaż odmowna – jest zasadna, gdyż w danej sytuacji organ nie mógł postąpić inaczej.

Zdaniem Sądu, lektura zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy ograniczył się do podzielenia stanowiska organu regulacyjnego, a stanowisko Spółki w odwołaniu uznał za nieuzasadnioną polemikę. Tymczasem powinnością organu było rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, stosownie do art. 15 k.p.a., w tym rozprawienia się z argumentacją Spółki przedstawioną w odwołaniu, na zasadność zaprojektowanych cen w taryfie. Zabrakło zatem konkretnej argumentacji potwierdzającej lub negującej przyczyny jakie legły u podstaw decyzji odmownej organu regulacyjnego, a które to przyczyny zwalczała Spółka. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu decyzji brak jest wskazania przyczyn w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dlaczego nie zostały uwzględnione przedstawione przez Spółkę w odwołaniu argumenty. Prowadzone postępowanie nie zostało ukierunkowane na kluczowe okoliczności wymagające wyjaśnienia, a przez to nie obejmowało wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i pominiętych milczeniem argumentów odwołania, na co wskazuje ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym sąd nie mógł prawidłowo ocenić całokształtu sprawy i poddać jej ocenie zgodności z prawem. Tymczasem wskazane okoliczności mogą mieć zasadniczy wpływ na ustalenie taryfy dla zbiorowego odprowadzenia ścieków.

Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Tego w rozpoznawanej sprawie organ II instancji nie uczynił.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji przyczyną odmowy zatwierdzenia taryfy przez organ regulacyjny było przyjęcie, iż Spółka nie udowodniła i nie udokumentowała wzrostu cen wody i ścieków w okresie trzech lat. Z załączonych tabel wynika wzrost poszczególnych pozycji kosztowych, jednak na jej podstawie organ nie był w stanie wyciągnąć jednoznacznych wniosków argumentujących i potwierdzających zastosowaną podwyżkę cen w planowanej taryfie. Wskazano, iż wnioskodawca powinien szczegółowo opisać i przedstawić wyliczenia wartości niezbędnych przychodów oraz metodykę tych wyliczeń, tak aby organ regulacyjny miał możliwość ocenić projekt taryfy i uzasadnienie oraz poddać weryfikacji i analizie koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 z.z.w.o.ś.

Powyższe powoduje, zdaniem organu, że przedstawiona taryfa nie zapewnia ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Oznacza to, w ocenie Organu II instancji, że podstawą odmowy było nie tyle niewłaściwe sporządzenie taryfy, co oparcie jej na nieuzasadnionych i zawyżonych kosztach działalności. W ocenie Sądu, opierając się na treści decyzji zaskarżonej nie sposób przyjąć, iż w sprawie mamy do czynienia ze sporządzeniem taryfy w oparciu o koszty nieuzasadnione czy zawyżone. W tym zakresie zabrakło wywodu organu odnoszącego się w sposób konkretny do argumentacji Spółki zawartej w odwołaniu i znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego. Jak już wyżej wskazano, braki w tym zakresie powodują, że nie jest możliwa ocena trafności rozstrzygnięcia organu II instancji.

Stosownie do § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia taryfowego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę m.in. w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia taryfowego wskazuje zaś, że przedsiębiorstwo ustala niezbędne przychody na podstawie kosztów w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy na potrzeby obliczenia cen i stawek opłat planowanych na 3 lata obowiązywania taryfy, uwzględniając w szczególności: koszty eksploatacji i utrzymania ponoszone w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym: a) amortyzację lub odpisy umorzeniowe ustalane zgodnie z przepisami o rachunkowości od wartości początkowej środków trwałych metodą liniową niezależnie od źródeł ich finansowania, b) opłaty za korzystanie ze środowiska, c) opłaty za usługi wodne (pkt 1), podatki i opłaty niezależne od przedsiębiorstwa (pkt 2), koszty zakupionej przez siebie wody lub wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w jego posiadaniu (pkt 3), spłaty odsetek od zaciągniętych kredytów i pożyczek lub wyemitowanych obligacji (pkt 4), rezerwy na należności nieregularne (pkt 5), spłaty rat kapitałowych ponad wartość amortyzacji lub umorzenia, która została przyjęta do wyliczenia niezbędnych przychodów, o których mowa w pkt 1 lit. a, oraz koszty nabycia własnych akcji lub udziałów w celu umorzenia lub koszty spłaty kredytów i pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania takiego umorzenia (pkt 6) oraz marżę zysku zapewniającą ochronę interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen (pkt 7). Stosownie zaś do § 7 ust. 1 rozporządzenia taryfowego koszty, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1-6, planuje się na podstawie kosztów: 1) poniesionych w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej kosztów sporządzonej zgodnie z przepisami o rachunkowości, z uwzględnieniem planowanych zmian warunków ekonomicznych wpływających na poziom kosztów w latach obowiązywania taryfy; 2) wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych, ochrony środowiska i korzystania z usług wodnych, ustalonych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy, z uwzględnieniem zmian wynikających z planu w latach obowiązywania nowej taryfy.

W odwołaniu – w odniesieniu do wzrostu kosztów wynagrodzeń – Spółka wyjaśniła, że skutki podwyższenia płacy minimalnej dotyczyły zarówno 9 pracowników wykonujących prace związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków, jak i pozostałych pracowników. Okoliczności te nie zostały przez Organ II instancji zweryfikowane. W odwołaniu Spółka podniosła, iż przekazała organowi umowę na zakup energii elektrycznej, potwierdzającą fakt wzrostu cen energii o 50%. Wyjaśniła, iż w celu optymalizacji i ograniczenia wysokich kosztów dokonuje zakupu energii w ramach postępowania przetargowego dla grupy zakupowej G.-Z. Metropolii z siedzibą w K.. Wskazane działanie optymalizacyjne nie zostało poddane ocenie przez organy obu instancji. Skarżąca wyjaśniła również, iż wzrost ceny odbioru i zagospodarowania osadów ściekowych w okresie ostatnich 3 lat wyniósł 323% i był spowodowany m.in. podniesieniem stawki tzw. opłaty marszałkowskiej. Wskazano, iż wzrost ceny zakupu 1m³ wody wynikał z podwyżki wprowadzonej przez producenta wody tj. GPW S.A. oraz przez Miejską Spółkę Komunalną sp. z o.o. w I., która jest jej dostawcą. Argumenty w tym zakresie także zostały przez organ pominięte. Jeśli powyższe wyjaśnienia były niewystarczające, to organ winien wezwać Spółkę do dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie i wskazać jakiego konkretnie stopnia uszczegółowienia poszczególnych kosztów oczekuje.

Również i w odniesieniu do kosztów strat wody organ odwoławczy aprobuje ocenę organu I instancji, pomijając argumentację Spółki wskazującą na przyczyny powstawania strat. Spółka podniosła, że występujące powszechnie na terenie gminy C. Ś. szkody górnicze przyczyniają się w ogromnym stopniu do strat wody poprzez powstające awarie. Usuwanie częstych awarii urządzeń do przesyłu wody powoduje wzrost kosztów Spółki. Również stosowanie, z uwagi na szkody górnicze, technologii odprowadzania ścieków systemem podciśnieniowym i tłocznym powoduje wysokie koszty ze względu na dodatkowy pobór energii elektrycznej.

Skarżąca zasadnie wywiodła w piśmie procesowym z 10 marca 2022 r., że podjęcie przez radę gminy, stosownie do art. 24 ust. 6 z.z.w.o.ś., uchwały w sprawie dopłat dla jednej, kilku lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług, wynika z jej własnej inicjatywy. Uchwalenie dopłat zależy w związku z tym wyłącznie od decyzji rady gminy.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie tych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi samodzielną podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 7 i art. 80 k.p.a., mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie. Tak przeprowadzona analiza dowodów i wnioski z niej płynące powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 § k.p.a. powinno wskazywać na podstawie jakich dowodów organ wydał rozstrzygnięcie oraz powody, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom nieuwzględnionym. Uzasadnienie decyzji powinno wyjaśniać, w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, podjęte rozstrzygnięcie. Organ winien także ustosunkować się do argumentacji Spółki przedstawionej w odwołaniu, z odniesieniem się do przepisów prawa i materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd orzekł jak w sentencji o uchyleniu decyzji zaskarżonej.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.