Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 14/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Określono, że decyzja II instancji nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie : NSA Jan Zimmermann AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. L. i K. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 14/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy i Miasta M. na podstawie art. 28, art. art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t Dz. U. Nr 106 z 2000r. poz. 1126 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. póz. 1071 z późn. zm.) oraz na mocy porozumienia zawartego w M. w dniu 27 sierpnia 1990 roku pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w M. a Zarządem Gminy i Miasta w M. reprezentowanym przez Burmistrza Gminy i Miasta i aneksów do w/w porozumienia nr [...] z dnia 29 grudnia 1994 roku w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej, oraz nr [...] z dnia 28 listopada 1997 r., a także na mocy art. 89 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z dnia 29.10.1998r.) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla A.L. na budowę budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze w granicy z działką nr ew. "1" z przyłączeni energetycznym o kubaturze 160,00 m3, o pow. zabudowy 43,24 m2 i o pow. użytkowej 36,56 m2 na działce nr "1" w M. przy ul. K. W jej uzasadnieniu organ l instancji stwierdził, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znak:[...] z dnia 21-05-2003r., że inwestor wykazał prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością, że lokalizacja obiektu jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta M. zatwierdzonym Uchwałą RN Miasta i Gminy M. z dnia 27.04.1989r. nr [...] oraz oceną aktualności zatwierdzoną uchwalą nr [...] RGiM w M. z dnia 14.07.1993r. oraz ze zmianami uchwalonymi uchwałą Nr [...] RGiM w M. z dnia 09.02.1994r. i uchwałą nr [...] w M. z dnia 30.11.1994r., a także wymogami ochrony środowiska. Organ wskazał także, iż przedmiotowy projekt budowlany został wykonany przez osobę uprawnioną i posiada wymagane uzgodnienia tj. opinię Nr [...] z dnia 03-07-2003r. Powiatowego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w M.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.L. i K.L. zarzucili, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z treścią i uzasadnieniami wcześniejszych decyzji, które podkreślały ograniczoną możliwość rozbudowy i usytuowania budynków na działce inwestora, że wcześniej wybudowany został na przedmiotowej działce budynek mieszkalny trzykondygnacyjny w sposób sprzeczny z istniejącym porządkiem architektonicznym, cztery metry w głąb istniejącej linii zabudowy oraz zarzucili, że przedmiotowa inwestycja spowoduje zacienienie działki i budynku, których są właścicielami od strony południowo-wschodniej, a nadto, że inwestycja ta zaburzy istniejące stosunki wodne oraz będzie stanowiła zagrożenie pożarowe dla ich budynku.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.J. zarzuciła, że już wybudowanie przez inwestora budynku mieszkalnego prowadzi do systematycznego niszczenia budynku stanowiącego jej własność, że planowana inwestycja spowoduje dalsze zaciemnienie budynku znajdującego się na jej działce, podkreśliła też, ze inwestor nie posiada gruntów rolnych, natomiast trudni się usługowo obróbką drewna, a zatem budowa budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze stanowi fikcję.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. znak [...] na podstawie art. 81 ust. l oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) i art. 138 § l pkt. l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks Postępowania Administracyjnego (j-t. z 2000r. - Dz.U. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż analiza akt sprawy wykazała, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...] z dnia 27.04.1989r. Rady Narodowej Miasta i Gminy M. i znajduje się na działce o nr ewid. "1", położonej w obszarze B.9-MN , który jak wynika z treści planu stanowi teren istniejącej zabudowy jednorodzinnej, z dopuszczeniem uzupełnienia na działkach o wielkościach normatywnych, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wyczerpuje wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ wskazał także, iż zatwierdzony projekt budowlany nie narusza warunków decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest kompletny i wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, co zostało potwierdzone zaświadczeniami wydanymi przez Okręgową Izbę Architektów oraz S. Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa oraz , że projekt zagospodarowania terenu, zawarty w zatwierdzonym projekcie budowlanym, spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość projektowanego budynku od innych obiektów jest zgodna z wymogami § 13 ww. rozporządzenia i nie stwarza zagrożenia zaciemnienia sąsiednich budynków, odprowadzenie wód opadowych jest zaprojektowane, zgodnie z § 28 ww. rozporządzenia, na teren działki inwestora, ze spadkiem w kierunku zachodnio-północnym.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące prawidłowości wydania i realizacji wcześniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wydanej inwestorowi A.L. mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, zaś zarzut dotyczący zmiany przeznaczenia projektowanego budynku nie może być rozpatrzony w przedmiotowym postępowaniu, bowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekając w sprawie o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę bierze pod uwagę stan projektowany obiektu, a ewentualne przyszłe zmiany podlegać powinny odrębnym rozstrzygnięciom administracyjnym. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że za bezzasadne uznał zarzuty zawarte w odwołaniach dotyczące niezgodności przedmiotowej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, domniemanych zmian warunków wodnych i stopnia zacienienia budynku oraz zagrożenia pożarowego.

W skardze od powyższej decyzji M.L. i K.L. zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 4, 5 i 6 prawa budowlanego poprzez usytuowanie obiektu budowlanego w sposób niezapewniający formy architektoniczne dostosowanej do otaczającej zabudowy (projektowana budowla zmienia układ urbanistyczny budynków usytuowanych wzdłuż ulicy, gdyż w ciągu domów mieszkalnych zaprojektowany został budynek składowe - gospodarczy przylegający do budynku mieszkalnego), zarzucili także, iż projektowany obiekt budowlany łącznie z istniejącym na działce nr "2" budynkiem mieszkalnym trzech-kondygnacyjnym pozbawił dopływu światła dziennego do pomieszczeń w budynku mieszkalnym stanowiącym ich własność, a charakter użytkowy tego budynku (handel maszynami rolniczymi i przemysłowymi, wykonywanie usług) nie zapewnia ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje i inne, jak również przed zanieczyszczeniem powietrza i jednocześnie spowoduje dalsze zanieczyszczenia rzeki M. oraz zmianę stosunków wodnych przez zwiększone zalewanie wodami gruntowymi i opadowymi naszej działki. Skarżący zarzucili również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w szczególności co do zarzutów, że dotychczasowa zabudowa działki nr "2" położonej w M. spowodowała podwyższenie położenia gruntu i w związku z tym działka nr "3" jest zalewana wodami opadowymi z działki nr "2", a dotychczasowe częściowe odprowadzenie wody z działki nr "2" w czasie realizacji budowy musi być zlikwidowane. Wskazali także, iż brak opracowania szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr "2" przez jej zagospodarowanie jako działki stanowiącej siedlisko gospodarstwa rolnego (budowa budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze) podczas gdy działki budowlane przy ulicy K. w M. zostały przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a wszystkie istniejące budynki mieszkalne są usytuowane w jednym szeregu wzdłuż ulicy K. (z wyjątkiem trzykondygnacyjnego domu A.L. na działce nr "2") co wskazuje na jednoznaczne założenia planu zagospodarowania przestrzennego, że tereny zostały przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe, a nie budownictwo zagrodowe. Skarżący stwierdzili nadto, że w projekcie technicznym występują braki dotyczące szczegółowego opisu funkcji projektowanego budynku, gdyż skoro parter budynku mieszkalnego inwestora wykorzystywany jest dla celów prowadzenia działalności gospodarczej to jest oczywistym, że prowadzenie inwestycji ma na celu zwiększenie intensywności tej działalności, a zatem ocena poziomu uciążliwości winna być dokonana, stwierdzili również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do faktu samowoli budowlanej na działce nr "2", tj. wybudowania budynku mieszkalnego niezgodnie z typowym projektem [...] który był podstawą pozwolenia budowlanego, co spowodowało zmianę zagospodarowania przestrzennego działki i doprowadzenie do zacienienia nieruchomości stanowiącej ich własność i zaciemnienia budynku skarżących przez samowolne wzniesienie trzeciej kondygnacji budynku mieszkalnego. Skarżący podkreślili nadto, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do stanowiska zawartego w decyzji z dn. [...] marca 1988 roku nr [...] w uzasadnieniu której stwierdzono, iż "następuje odstępstwo od usytuowania go w ramach uzupełnienia istniejącej zabudowy poprzez przesunięcie tego budynku na skarpę, gdyż działki położone przy ulicy K. w M. są bardzo wąskie i posiadają bardzo zróżnicowane ukształtowanie terenu oraz ograniczoną możliwość rozbudowy, nie ma innej możliwości usytuowania budynku Ob. L., a ponieważ działka Ob. E.L. (działka nr "3") jest niżej położona w stosunku do działki inwestora". Zd. skarżących przedstawiona w cyt. decyzji interpretacja planu zagospodarowania przestrzennego winna mieć także zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.

Skarga została uwzględniona, z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane. W dniu wydania zaskarżonej decyzji podstawy prawne udzielania pozwoleń na budowę i zatwierdzanie projektów budowlanych regulowała znowelizowana ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 207, póz. 2016 ze zm.). Prawo budowlane zostało bowiem znowelizowane ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 7 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ -wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego zostało wszczęte na wniosek A.L. z dnia 18 lipca 2003r., a zatem po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. W konsekwencji sprawa podlegała rozpoznaniu według znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 znowelizowanego Prawa budowlanego pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pod pojęciem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r., a zwłaszcza nie wchodziło w grę stosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.)., która to ustawa utraciła moc z dniem 10 lipca 2003 r. na podstawie art. 88 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego, że traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Podkreślić przy tym należy, że art. 1 pkt 25a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw zmienił brzmienie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w ten sposób, że przesłankę wydania pozwolenia na budowę "wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym" zastąpił regulacją, zgodnie z którą pozwolenie na budowę mogło być wydane "wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Na gruncie niniejszej sprawy nie było zatem podstaw do odwoływania się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. decyzji z dnia [...] maja 2003r. znak:[...]. Okoliczność, że termin ważności tej decyzji ustalono do dnia 31 grudnia 2003 r., a zatem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie- miał w niniejszej sprawy znaczenia. Nie o tego rodzaju decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mówi bowiem art. 32 ust. 4 pkt 1 znowelizowanego Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawaną pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzją o warunkach zabudowy) wydawaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Różnica ta polega na tym, że rozstrzygnięcia określone w art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pełnią - jak to czyniły wcześniejsze decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - funkcji aktu indywidualizującego ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, albowiem w przypadku obowiązywania planu na danym terenie decyzji takich się nie wydaje. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu regulowana ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. określała rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji (art. 42 ust. 1), a organ administracji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 ustawy (art. 43). Natomiast decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu regulowane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. określają rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 w związku z art. 64 ust. 1), organ administracji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 w związku z art. 64 ust. 1), a wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1). Uzasadniony jest zatem prezentowany w literaturze pogląd, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znają decyzji o wz i zt w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. (zob. Z. Niewiadomski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 573). Na organach administracji ciążył zatem w niniejszej sprawie obowiązek ustalenia, czy na terenie objętym przedmiotową inwestycją istniał w chwili podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o jakim stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zależności od dokonanych ustaleń w tym zakresie możliwe było dopiero stwierdzenie, czy konieczne było uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według bowiem treści art. 4 ust. 2 tej ustawy określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności poprawna realizacja wymogów art. 35 ust. 1 pkt 1 a-b znowelizowanego Prawa budowlanego powinna polegać na sprawdzeniu przez organy administracji właściwe w niniejszej sprawie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem, że chodzi o plan miejscowy bądź decyzję o warunkach zabudowy podjęte zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć należy, że również z art. 34 ust. 1 znowelizowanego Prawa budowlanego wynika obowiązek dokonywania stosownych ustaleń w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy podjętą zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro zgodnie z tym przepisem projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy obydwu instancji nie wyjaśniając powyższych kwestii naruszyły przepisy postępowania - zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. - w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro ustalenia te w sposób bezpośredni determinują merytoryczną treść decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Art. 35 ust. 4 znowelizowanego Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że spełnienie tych wymagań musi być przez organy zweryfikowane. Organy administracji przyjmując, że w sprawie dopuszczalne jest odwoływanie się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. dopuściły się również naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 znowelizowanego Prawa budowlanego, a naruszenie to determinując treść rozstrzygnięcia również miało wpływ na wynik sprawy. Podjęcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie należy w takiej sytuacji ocenić jako przedwczesne i z tego względu w momencie podejmowania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na zasadzie art. 145§1 pkt 1/ a/ i c/ oraz art. 135 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polecając by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy dokonały jej rozstrzygnięcia po przeprowadzeniu postępowania w sposób wyżej przedstawiony, na zasadzie art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 200 cyt. ustawy.