Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 622/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 22 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Asesor WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz J. S. kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 622/08

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...]odmawiającą Panu J. S. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 114.812,- zł za miesiąc grudzień 2006 r. oraz określają zobowiązanie podatkowe w tym podatku w wysokości 114.210,- zł.

Podatnik w dniu 16 listopada 2006 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; czy sprzedaż działek budowlanych wyodrębnionych z gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [....] r. uznał, że transakcje sprzedaży takich działek podlegają VAT, co potwierdził również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] r., rozpoznając zażalenie podatnika złożone od postanowienia organu pierwszej instancji.

W dniu [...] r. Pan J. S. złożył korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2006 r., w której wykazał podatek należny z tytułu sprzedaży działek budowlanych wyodrębnionych z gruntów wchodzących w skład jego gospodarstwa rolnego. W dniu 22 października 2007 r. podatnik złożył kolejną korektę tej deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 114.812,- zł. We wniosku tym wskazał, że od 1990 r. wraz z żoną prowadzą gospodarstwo rolne. W 1994 r. grunt wchodzący w skład tego gospodarstwa rolnego został przekwalifikowany, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, na grunty pod zabudowę. W 1996 r. podzielono ten teren na 22 działki budowlane z zamiarem ich sprzedaży. W ocenie podatnika sprzedaż tego gruntu (działek) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z tym w deklaracji VAT-7 pomniejszył obrót o kwotę 518.836 zł i podatek VAT o kwotę 114.144 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia [...]2007 r. wszczął również z urzędu wobec Pana J. S. postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., a następnie decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 114.812,- zł oraz określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. w wysokości 114.210 zł.

Po rozpoznaniu odwołania złożonego od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i stwierdził, iż ustawa ta wprowadziła własną definicje działalności gospodarczej, stanowiącą wyraz zasady powszechności opodatkowania, wynikającą z założeń VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państwa Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa podatku (77/388/EEC) oraz obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Definicja ta nie pokrywa się z definicją wynikającą np. z przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Dla wyjaśnienia zatem kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy przez osobę fizyczną nieruchomości będących jej prywatną własnością istotne znaczenie ma ustalenie, czy osoba fizyczna dokonując tych dostaw działa w okolicznościach, które pozwalają potraktować te czynności jako działalność gospodarcza.

W ocenie organu odwoławczego polski ustawodawca rozszerzył zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług – w stosunku do przepisów unijnych – uznając za działalność gospodarczą również przypadki, gdy wykonywane okazjonalnie lub jednorazowo czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalnością osób wykonujących wolne zawody, jednak jedynie w tedy, gdy okoliczności wykonania tych (tej) transakcji wskazują na zamiar wykonywania ich (jej) w sposób ciągły. Podkreślono przy tym, że działalność rolników została w ustawie o podatku od towarów i usług również zaliczona do działalności gospodarczej.

W odniesieniu do pojęcia "zamiaru wykonywania czynności w sposób częstotliwy" organ odwoławczy wskazał, iż należy przez to rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, przy czym okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy muszą istnieć w chwili ich wykonywania.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał zatem, że w przypadku gdy osoba fizyczna dokonuje dostawy swego prywatnego majątku (np. gruntu) niewykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w warunkach wskazujących, że działania te nie zmierzają do nadania im stałego charakteru, a towary te w szczególności nie były nabywane w celu ich zbycia – to wykonywane przez taką osobę czynności dostawy gruntów nie uznaje się za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wykorzystywanie majątku prywatnego przez osoby fizyczne stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Organ odwoławczy wywiódł zatem, że strona wykorzystywała posiadany grunt do prowadzonej działalności rolniczej. Zatem sprzedawane przez podatnika działki, powstałe w wyniku podziału gruntu, nie służyły potrzebom osobistym, tylko prowadzonej działalności rolniczej (stanowiącej działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a także objętej zakresem przedmiotowym opodatkowania na podstawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.); w związku z tym dostawa posiadanych przez stronę działek gruntu podlega opodatkowaniu na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można uznać aby posiadany przez stronę grunt stanowił majątek osobisty, tj. służył zaspokojeniu potrzeb osobistych.

Podsumowując swoje rozważania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż brak jest możliwości stwierdzenia nadpłaty za miesiąc grudzień 2006 r. w wysokości 114.812 zł, z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z podatkiem zapłaconym w nienależnej wysokości, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej Pan J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwą interpretację art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; oraz nieprzestrzeganie norm wspólnotowego prawa podatkowego zawartego m.in. w Dyrektywie Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości; jak również nieuwzględnienie stanu faktycznego sprawy przy rozpatrywaniu wniosku.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż jest rolnikiem i współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 5 ha położonego na terenie gminy N. Gospodarstwo rolne prowadzi wraz z żoną, która nie jest płatnikiem podatku VAT. On jako prowadzący działalność gospodarczą, jest podatnikiem podatku VAT od 1993 r. Grunty rolne o powierzchni 5 ha kupili kilkanaście lat temu i nadal je użytkują. Z uwagi na to, że wokół ich gruntów zaczęły powstawać osiedla domków w 2006 r., postanowili podzielić ziemię - zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego - na mniejsze działki i sprzedać je, aby za uzyskane pieniądze kupić ziemię orną w innym rejonie, celem kontynuacji działalności rolniczej.

W ocenie skarżącego nie każda czynność, stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Musi być ona objęta zarówno zakresem przedmiotowym, jak również zakresem podmiotowym ustawy o VAT. Przedmiotem działalności rolniczej nie jest sprzedaż gruntów, tylko produktów rolnych. Działalność gospodarcza związana jest z profesjonalnym obrotem i w związku tym powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania. Oznacza to, że celem ustawodawcy było obciążenie podatkiem od towarów i usług, z uwagi na jego charakter, podmiotów profesjonalnych. Podatek VAT jest bowiem szczególną forma podatku obrotowego w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego realizowanego w sposób zorganizowany i ciągły. Okoliczność, że podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o VAT nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania, bowiem musi on działać w charakterze podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne, które takiej działalności nie prowadzą, nawet jeśli dokonują czynności podlegające opodatkowaniu.

Skarżący uważa, iż nie ma podstaw aby stwierdzić, że w przedmiotowym stanie faktycznym strona sprzedając kilka działek dokonuje zorganizowanej dostawy nieruchomości gruntowych, a tym samym występuje w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Podatnik sprzedawał wyłącznie używany przez wiele lat swój majątek osobisty w zmienionej - niezależnie od niego - rzeczywistości gospodarczej. Nie miał również możliwości sprzedaży gruntów w całości z uwagi na brak chętnych do zakupu takiego areału.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Spór między stronami dotyczy interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z póź. zm.) i uznania czy sprzedaż działki rolnej - nabytej przez stronę skarżącą na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U. z 1989 r., Nr 24, poz. 133 z póź. zm.) - w formie kilku pomniejszych działek, może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku VAT z racji dokonywania tych czynności w sposób częstotliwy, oraz uznania skarżącego za podatnika podatku VAT z racji dokonywania tychże czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym pojęcie działalności gospodarczej obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższych uregulowań prawnych wynika zatem, że cel działalności gospodarczej nie jest istotny dla uznania, że podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług – nie ważne jest, czy celem działalności gospodarczej jest osiąganie zysku, czy też jest to działalność niedochodowa (non-profit). Nie jest również ważny rezultat (skutek) prowadzonej działalności gospodarczej – istotny jest sam zamiar osiągania zysku lub osiągnięcia określonego rezultatu; bez znaczenia jest więc, czy w rzeczywistości rezultat ten zostanie osiągnięty.

Oczywiście, aby konkretną osobę uznać za podatnika podatku VAT musi ona prowadzić działalność gospodarczą "samodzielnie". "Słownik współczesnego języka polskiego" (Wydawnictwo Przegląd Reader’s Digest, Warszawa 1998, Tom 2, s. 291) wyjaśnia, że "samodzielnie" tzn. m.in. bez żadnej pomocy lub ulegania czyimś wpływom, czyjejś władzy; samemu, własnoręcznie; niezależnie; osobno, odrębnie samoistnie. Zatem działalność wykonywana samodzielnie, to działalność wykonywana na własne ryzyko gospodarcze.

Ustawa o podatku VAT nie precyzuje także co należy rozumieć pod pojęciem "w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z póź. zm.) w swej definicji podatnika posługiwała się zwrotem "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 1997 r. (sygn. akt SA/Rz 81/96 niepubl.) stwierdził, że nie każda sprzedaż rzeczy ruchomych – dokonana we własnym imieniu i na własny rachunek – podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ale tylko taka, która była jedynie celem uprzedniego ich nabycia.

Zatem pojęcie działalności gospodarczej należy rozumieć całościowo. Uregulowania przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług dotyczą podmiotów, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny. Świadczy o tym użycie m.in. takich sformułowań jak: producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne; handlowiec, tj. osoba zajmująca się handlem działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży, wynajmowania, ich odstępowania za jakąś cenę; usługodawca - podmiot świadczący usługi, tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem itp. Są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy. A zatem podatnikiem VAT jest ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usługi także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności. (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2007 r. o sygn. akt I SA/Wr 1688/06, POP 2007/2/34).

Wobec tego uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych (i instytucji) z grona podatników, nawet gdy wykonują czynności dostawy towarów (tym bardziej gdy sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych przy spełnieniu przesłanki, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. -77/388/EWG. Wśród komentatorów podkreśla się, że jeżeli ustawodawca postanowił, że podlegającą opodatkowaniu VAT jest działalność handlowa (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (...), należy to rozumieć w ten sposób, że opodatkowaniu podlega chociażby jednorazowo czynność spełniająca kryteria zaliczenia jej do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie (zob. J. Zubrzycki - Leksykon VAT 2006). Co do zasady, działalność gospodarcza powinna być prowadzona stale; przypadki, w których sporadycznie przeprowadzane transakcje mogą podlegać opodatkowaniu, są wymienione odrębnie w art. 4 (3) VI Dyrektywy, a contrario należy przyjąć, iż co do zasady warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym zdaje się uzasadnione twierdzenie, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2007, I FSK 603/06, LEX nr 261626).

W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, iż zdaniem komentatorów zarówno z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1) - obowiązującej od 1 stycznia 2007 r., jak i z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wynika, że okazjonalność (sporadyczność) czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku gdy te okazjonalnie lub jednorazowo wykonywane czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalności osób wykonujących wolne zawody; w/w akty prawne nie pozwalają na opodatkowanie czynności, choćby mogła być ona zdefiniowana jako dostawa towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 i 8 VAT-u, jeżeli nie jest ona wykonywana w ramach działalności producentów, handlowców, usługodawców (por. Tomasz Michalik, glosa do wyroku z 20 października 2006 r. w sprawie I SA/Wr 630/06; opubl. Jurysdykcja Podatkowa, Nr 2/2007, strona 66; również Janusz Zubrzycki w: Leksykon VAT 2006; VI Dyrektywa VAT. Komentarz, pod red. Krzysztofa Sachsa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004; por. również Adam Bartosiewicz i Ryszard Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze, 2004, Wojciech Maruchin, VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005; Hanna Lubińska, Paweł Małecki, Ustawa VAT. Komentarz 2005, PAR S.A., W-wa, 2005).

Wobec tego podkreślić należy, iż niezwykle istotne jest to, czy czynność jest wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT, ponieważ tylko w takim przypadku będzie ona opodatkowana tym podatkiem. Osoba dokonująca dostawy towarów lub świadcząca usługi poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 w/w ustawy, nie jest podatnikiem VAT-u w tym zakresie. A zatem czynności te nie podlegają temu podatkowi. Aby uznać też odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług za działalność gospodarczą (z uwagi na wypełnienie definicji zamiaru wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy), należy wykazać, że już w momencie realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie.

Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie strona nabyła w 1990 r. gospodarstwo rolne do majątku osobistego, a przedmiotowe działki budowlane wyodrębniono z gruntów wchodzących w skład tego gospodarstwa rolnego w 2006 r. Nabycie gruntu nie było objęte obowiązkiem podatkowym w podatku VAT. Sprzedaż (dostawa) gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dopiero od dnia 1 maja 2004 r. (od wejścia w życie nowej ustawy o podatku od towarów i usług). Organy podatkowe nie wykazały zatem, że skarżący już w momencie zakupu gruntów rolnych miał zamiar dokonywać wielokrotnie sprzedaży działek budowlanych, wyodrębnionych z tego gruntu.

W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powinien jeszcze raz rozważyć, czy w tej sprawie spełniona została dyspozycja przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z poź. zm.) stanowiącego, że za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

D.T.