Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 111/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za marzec 2012r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. (dalej jako skarżący, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z 28 listopada 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za marzec 2012r. Wartość przedmiotu zaskarżenia opiewa na kwotę 1325 zł. W związku z powyższym, skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest- zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193)- do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się: opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku- stosownie do treści § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministarcyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192)- w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (data wpływu 28 stycznia 2015 r.) skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jednocześnie przedłożył do tut. Sądu urzędowy formularz, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) dalej jako [p.p.s.a.].

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie uiścić wymaganych wpisów od 74 skarg wniesionych do tut. Sądu (w łącznej wysokości ok. 12.500 zł) ze względu na prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne, w toku których organy egzekucyjne (Dyrektor Izby Celnej w Opolu i Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu) dokonały zajęcia rachunków bankowych na poczet dochodzonych zaległości podatkowych, w tym należności objętych zaskarżoną decyzją. W związku z powyższym strona nie ma możliwości pobrania gotówki i należytego opłacenia skarg. Nie posiada przy tym oszczędności, które pozwoliłby na opłacenie kosztów sądowych. Skarżący oświadczył, że w ramach gospodarstwa domowego, w którym pozostaje wspólnie z niepracującą żoną i córką, uzyskiwane są miesięczne dochody w wysokości 11.248,09 zł (skarżącego z prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 9.648,09 zł, jego córki ze stosunku pracy w kwocie 1.600 zł), oraz że majątek gospodarstwa domowego obejmuje dom mieszkalny o powierzchni 200 m² i nieruchomość rolną o powierzchni 6 ha.

W załączeniu do wniosku pełnomocnik skarżącego przekazał uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kopie: dwóch zawiadomień Dyrektora Izby Celnej w Opolu o zajęciach wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 16 grudnia 2014 r. na kwoty odpowiednio 14.259,90 zł i 368.811,90 zł, zawiadomienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 8 grudnia 2014 r. na kwotę 40.853,02 zł, tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 5.12.2014r. przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu oraz zlecenia wykonania usługi transportowej.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 lutego 2015 r. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik strony wskazał dodatkowo, że posiadana przez skarżącego nieruchomość rolna nie przynosi żadnych dochodów, że poza dochodami pozyskiwanymi z prowadzenia działalności gospodarczej strona nie posiada innych źródeł dochodów, zaś córka skarżącego nie przyczynia się do zaspokojenia potrzeb wspólnego gospodarstwa domowego. Wyjaśnił również, że skarżący i jego córka nie posiadają lokat bankowych, oraz że wszystkie środki zgromadzone na rachunku bankowym strony zostały zajęte w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, na dowód czego wskazał na znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienia Dyrektora Izby Celnej w Opolu o zajęciach wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 16 grudnia 2014 r. oraz zawiadomienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 8 grudnia 2014 r. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego zamieścił również zestawienie miesięcznych kosztów dotyczących zakupu żywności (stanowiących wielkość rzędu 2.000 zł), utrzymania domu mieszkalnego (opiewających na kwotę 1.383 zł, związanych z zakupem środków czystości, gazu, węgla na opał, energii elektrycznej, a także odnoszących się do podatku od nieruchomości, opłat komunalnych, za zużycie wody, media i odprowadzenie ścieków) oraz zakupu lekarstw, ubrań, paliwa do samochodów, odzieży roboczej, ubezpieczenia na życie (łącznie w kwocie 2.112 zł). Zatem łącznie koszty bieżącego utrzymania rodziny, zgodnie z oświadczeniem, wynoszą ok. 5.495 zł miesięcznie. Wraz z wymienionym pismem pełnomocnik skarżącego przekazał uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kopie następujących dokumentów (załączonych do akt sprawy I SA/Op 46/15 tut. Sądu): faktur dotyczących zakupu artykułów spożywczych, opłat za usługę telekomunikacyjną, energię elektryczną, zużytą wodę, odprowadzenie ścieków, gospodarowanie odpadami, dowodów wpłaty dobrowolnego ubezpieczenia na życie skarżącego i jego żony, decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego (podatek od nieruchomości i podatek rolny) na rok 2015, zeznań o wysokości dochodów (PIT-36L i PIT-37) osiągniętych przez skarżącego w latach 2013 i 2014, zeznań o wysokości dochodów (PIT-37) osiągniętych przez córkę skarżącego M. S. za lata 2013 i 2014, załącznika PIT-11 do zeznania podatkowego za 2014 r., deklaracji podatkowych VAT-7 za okres od sierpnia 2014 r. do stycznia 2015 r., podsumowania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za styczeń 2015 r., wyciągów z rachunków bankowych skarżącego i jego córki.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2015r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż zapłata przez skarżącego kosztów sądowych wymaganych zarówno w niniejszej sprawie jak i w innych zawisłych przed tut. Sądem nie przekracza jego możliwości finansowych, bowiem jak wynika z przedłożonych dokumentów skarżący w 2014 r. uzyskał przychody w wysokości 709.980,24 zł, zaś w miesiącach sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r. z tytułu sprzedanych towarów i usług pozyskał środki finansowe w wysokości 317.456 zł. Również prowadzenie egzekucji pieniężnej nie pozbawiało skarżącego możliwości obracania, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, znacznymi środkami finansowymi, skoro skarżący w grudniu 2014 r. i styczniu 2015 r. (a więc w okresie kiedy prowadzono egzekucję pieniężną) dokonał sprzedaży towarów i usług na kwotę 102.497 zł, wydatkując zarazem środki finansowe na zakup towarów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na kwotę 100.816 zł (brutto).

We wniesionym od orzeczenia referendarza sprzeciwie pełnomocnik wskazał, że w ramach prowadzonej działalności skarżący obraca znacznym kapitałem, jednak obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne całkowicie uniemożliwia mu dysponowanie chociażby częścią tych środków ze względu na zajęcie rachunków bankowych. Podobnie, skarżący nie ma możliwości dysponowania bieżącymi przychodami z działalności gospodarczej, bowiem spodziewane przelanie tych środków na konto będzie skutkowało ich automatycznym zajęciem. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił, że ujęty w przedłożonych deklaracjach PIT przychód osiągnięty w roku 2014 w wysokości 709.980,24 zł, nie jest wielkością miarodajną do oceny możliwości finansowych strony w sytuacji, gdy faktyczny dochód wyniósł jedynie 8.279,98 zł. Natomiast deklarowany w formularzu PPF dochód w wysokości 11.248,09 zł miesięcznie skarżący określił na podstawie przychodów z roku poprzedniego (2013). Wyjaśnił w tym aspekcie, że łączny dochód gospodarstwa domowego strony w latach 2013- 2014 w rzeczywistości wyniósł 129.057,03 zł, co daje miesięczny dochód rzędu 5.416,54 zł (na trzy osoby), a zatem nie było zatem możliwości gromadzenia oszczędności na poczet postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik podkreślił, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego względem skarżącego uniemożliwiło mu funkcjonowanie w obrocie gospodarczym i rozliczanie się z kontrahentami, na dowód czego przedłożył skierowany przez skarżącego do organów egzekucyjnych "wniosek o odblokowanie kont bankowych".

Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego przedłożył dodatkowo aktualne wyciągi z kont bankowych za okres od momentu ich zajęcia egzekucyjnego, przy czym wyjaśnił, że jeden z tych rachunków został założony przez skarżącego doraźnie (ze względu na blokadę pozostałych rachunków), a kwoty z niego wypłacone przeznaczone zostały na zapłatę wynagrodzeń pracowników, opłacenie składek na ZUS, zakup środków niezbędnych dla prowadzenia firmy transportowej oraz dokonanie rozliczeń (dołączono je do akt I SA/Op 45/15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 259 § 1 i art. 260 p.p.s.a. postanowienie referendarza sądowego, skutecznie zaskarżone sprzeciwem traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jej przedmiotem do właściwości Sądu. Zatem po wniesieniu sprzeciwu sąd nie ocenia poprawności rozstrzygnięcia wydanego przez referendarza sądowego lecz rozstrzyga wniosek od nowa, korzystając z całości dowodów zgromadzonych we wcześniejszym postępowaniu i dokonując oceny tych dowodów w kontekście przesłanek zawartych w art. 246 § 1 p.p.s.a.

Wniosek strony o przyznanie prawa pomocy dotyczy częściowego zwolnienia od kosztów postępowania, tj. w zakresie kosztów sądowych. Wskazać zatem należy, że zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak zaś wynika z przepisu art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W przedmiotowej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W związku z powyższym wskazać należy, że celem instytucji prawa pomocy, która w istocie oznacza dofinansowanie strony postępowania przez Skarb Państwa, jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Poza tego rodzaju wypadkami strony postępowania sądowoadministracyjnego muszą samodzielnie ponieść ciężar uiszczenia kosztów sądowych oraz ewentualnie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.

Tak sformułowana treść powyższego przepisu wskazuje, że instytucję prawa pomocy należy stosować w wyjątkowych sytuacjach. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 22 maja 2013 r. (sygn. akt II OZ 383/13, LEX nr 1319081) podkreślił bowiem, iż "prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe". Podobny pogląd co do stosowania instytucji prawa pomocy wyrażono w szeregu innych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8; postanowienie z 10 stycznia 2005 r., FZ 478/04 – dostępne, podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie z 29 maja 2013 r., II OZ 419/13, LEX nr1319097).

Jednocześnie należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienia pełnych kosztów postępowania (zob. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205; postanowienie NSA z 9 maja 2013 r., I FZ 125/13, LEX nr 1318594; postanowienie NSA z 16 maja 2013 r., II OZ 364/13, LEX nr 1319071; postanowienie NSA z 4 czerwca 2013 r., II GZ 260/13). Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających wobec niej zastosowanie prawa pomocy oraz dowodów na ich poparcie umożliwi wówczas sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny jej sytuacji majątkowej. Nastąpić to może tylko w przypadku, gdy strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy przedstawi w sposób przekonywujący, tj. spójny, nie budzący wątpliwości, że znajduje się w sytuacji umożliwiającej zasadność zastosowania wobec niej instytucji prawa pomocy.

Zaznaczyć należy, że przezorności i zapobiegliwości w zakresie zdobycia środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym należy przy tym szczególnie wymagać od osób biorących udział w postępowaniach sądowych w związku z prowadzoną przez siebie profesjonalną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszelkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów sądowych (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 589, postanowienia NSA z 24 czerwca 2008 r., l GZ 147/08, LEX nr 479137 oraz z 9 lipca 2008 r., l FZ 265/08, LEX nr 494324). W orzecznictwie utrwalony jest także pogląd, że podmiot, który nie wykazał, iż utracił płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinien partycypować w kosztach postępowania sądowego (zob. postanowienie NSA z dnia 1.04.2008r., sygn. akt I OZ 208/08).

W ocenie Sądu przedstawione przez stronę okoliczności nie uzasadniają przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (w tym wymagalnych na obecnym etapie postępowania wpisów od skargi w sprawie niniejszej jak i w pozostałych sprawach toczących się przed tut. Sądem, w łącznej kwocie ok. 12.500 zł), bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a).

Zgodnie z oświadczeniem zawartym w formularzu PPF, skarżący prowadzi wraz z niepracującą żoną i córką wspólne gospodarstwo domowe, które utrzymywane jest z dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 9.648,09 zł brutto miesięcznie. Córka osiąga dochody z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.600 zł brutto miesięcznie, jednak nie przyczynia się do zaspokojenia potrzeb wspólnego gospodarstwa domowego. Majątek skarżącego stanowi dom o wielkości 200 m² oraz nieruchomość rolna o powierzchni 6 ha. Comiesięczne wydatki związane z utrzymaniem trzyosobowej rodziny wynoszą 5.495 zł. Przy czym skarżący pierwotnie (pisma z dnia 29.12.2014r. i z dnia 19.02.2015r.) wskazał, że ze względu na zajęcia egzekucyjne jego rachunków bankowych, nie może dysponować zgromadzonymi na nich środkami, w związku z czym nie jest w stanie uiścić wpisów od 74 skarg wniesionych do tut. Sądu. Natomiast w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego, skarżący zmienił swoje wcześniejsze oświadczenie o wysokości miesięcznego dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2014, wskazując, że kwota 9.648,09 zł odnosi się do dochodów osiąganych w 2013r., z kolei z zeznania podatkowego za 2014 rok, wynika, że skarżący osiągnął dochód w wysokości 8.279,98 zł, a w przeliczeniu na jeden miesiąc 698,99 zł. Zatem przy uwzględnieniu również dochodów córki rodzina skarżącego musiała utrzymywać się ze środków finansowych w kwocie 380,45 zł miesięcznie na osobę, co jednak stoi w sprzeczności z wysokością stałych miesięcznych wydatków (5.495 zł). Tym bardziej, że strona we wniosku nie wskazała, że posiada oszczędności, które przeznacza na bieżące utrzymanie. Dopiero w sprzeciwie skarżący podniósł, iż na bieżące koszty utrzymania w 2014r. przeznaczone zostały środki finansowe zgromadzone w 2013r. (115.777,05 zł), nie wyjaśnił przy tym czy oszczędności te zostały już w całości skonsumowane. Nadto skarżący wskazał, że ponosi wydatki na zakup paliwa, natomiast nie wykazał w złożonym oświadczeniu żadnego pojazdu, do którego paliwo miałoby być nabywane. Powyższe budzi wątpliwości co do wiarygodności przedstawianych danych dotyczących dochodów skarżącego i jego majątku.

Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą uzyskując z tego tytułu przychody, które jak wynika z przedstawionych zeznań podatkowych, w 2014 r. wyniosły 709.980,24 zł, a w 2013 r. 776.120,79 zł. Natomiast dochód z prowadzonej działalności wyniósł w 2014 r. 8.279,98 zł, a w 2013 r. 115.777,05 zł. Wskazać należy, że stosunkowo niski dochód wykazany w zeznaniu podatkowym za 2014r., przy wysokich kosztach jego uzyskania (701.200,26 zł) nie przesądza, że strona nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi. Odróżnić bowiem należy dochód podatkowy, od faktycznego dochodu osiąganego z działalności gospodarczej będącego w dyspozycji podatnika. Zatem pomijanie wielkości obrotów/przychodów, jak chce skarżący, i dokonywanie oceny jego sytuacji materialnej wyłącznie poprzez pryzmat dochodu ustalonego na użytek podatku dochodowego, jest niezasadne.

Stwierdzić bowiem należy, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, to przychody obrazują jego zdolność finansową. Jak bowiem zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 czerwca 2008 r. (I FZ 260/08) strata jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami i nie oznacza braku środków finansowych (zob. też postanowienie NSA z 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13). To przede wszystkim przychody obrazują rozmiar prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej i jego zdolność finansową.

O skali prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej świadczą informacje zawarte w deklaracjach VAT – 7 za okres od sierpnia 2014r. do stycznia 2015r., z których wynika, że skarżący dokonał dostawy towarów oraz świadczenia usług a także nabycia towarów i usług na kwoty odpowiednio: w sierpniu 2014r. – 51.173 zł i 58.456 zł brutto, we wrześniu 2014r. – 55.130 zł i 58.054 zł brutto, w październiku 2014r. – 50.205 zł i 46.910 zł brutto, w listopadzie 2014r.- 58.451 zł i 42.718 zł brutto, w grudniu 2014r.- 51.610 zł i 59.535 zł brutto oraz w styczniu 2015r.- 50.887 zł i 41.281 zł brutto. Pomimo prowadzonego postępowania egzekucyjnego osiągał stabilne i regularne obroty.

Również z przedłożonego podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od 01.01.2015r. do 31.01.2015r., a zatem już w trakcie postępowania egzekucyjnego, wynika, że skarżący uzyskał w tym czasie przychód w wysokości 50.887,45 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły 40.051,57 zł a dochód 10.835,88 zł. W ocenie Sądu świadczy to o posiadaniu przez stronę środków finansowych i możliwości dysponowania nimi. Skoro bowiem skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której dokonuje m.in. zakupów towarów i usług, to nie można uznać, że nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi z uwagi na dokonane zajęcia rachunków bankowych. Nie wykazał też, by zgromadzone w 2013 r. środki finansowe w kwocie 115.777,05 zł zostały w całości skonsumowane, przy ustalonych miesięcznych kosztach utrzymania jego rodziny w kwocie 5.500 zł.

Z rachunków bankowych skarżącego w listopadzie i grudniu 2014r. wielokrotnie wypłacane były środki w wysokości od 1000 zł do 3000 zł, nadto już po wydaniu (28.11.2014r.) zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji małżonka skarżącego dokonała w dniu 11.12.2014r. wypłaty kwoty 20.000 zł, zaś w dniu 15.12.2014r. kwoty 21.795 zł, z czego wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącego dysponował on w tym czasie znacznymi środkami, z których mógł poczynić oszczędności na opłacenie kosztów sądowych. Również analiza wyciągu z rachunku w A (zajętego przez organ egzekucyjny w dniu 9.03.2015r.), założonego przez stronę doraźnie w celu prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej nie potwierdza, że postępowanie egzekucyjne uniemożliwiło prowadzenie działalności gospodarczej, skoro w dniach 12.02.2015r. i 18.02.2015r. na rachunek ten wpłynęły należności od kontrahenta w kwotach odpowiednio: 15.790,64 zł i 27.196,36 zł, które następnie zostały wypłacone przez skarżącego. Skarżący nie wykazał, że całość kwot podjętych przez niego z konta, była przeznaczona na wskazane przez pełnomocnika cele: wynagrodzenia pracowników, opłacenie składek na ZUS i zakupu środków niezbędnych dla prowadzenia firmy transportowej.

Zaznaczyć dodatkowo należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 27.04.2015r. w sprawie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu (obejmujące również należności wynikające z zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji) zostało zawieszone w dniu 23.03.2015r. Co więcej, jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia z dnia 27.04.2015r., odmowa uchylenia czynności egzekucyjnych tj. zajęcia rachunków bankowych, spowodowana była brakiem odpowiedzi skarżącego na wezwanie organu egzekucyjnego do przedłożenia dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku, świadczących o aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy oraz wskazania majątku mogącego stanowić zabezpieczenie dochodzonych należności pieniężnych. Nie można zatem uznać, że strona podejmuje wszelkie działania zmierzające do uzyskania środków potrzebnych na opłacenie wpisów.

Odnośnie natomiast postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu, Sąd z urzędu powziął wiadomość o umorzeniu postępowań sądowoadministracyjnych ze skarg strony na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom określającym zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. Wynikało to z faktu, że Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, uwzględniając skargę w całości wyeliminował zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, co skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Na marginesie wskazać należy, że w związku z umorzeniem postępowań sądowoadministracyjnych skarżący otrzyma zwrot wpisów od wniesionych w tych sprawach skarg.

Reasumując, w ocenie Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Konfrontacja oświadczeń skarżącego z informacjami wynikającymi ze zgromadzonego materiału dowodowego nasuwa wątpliwości czy skarżący rzetelnie wykazał swoją rzeczywistą sytuację majątkową, w tym możliwości zarobkowe. Te zaś okoliczności, które zostały wyżej przedstawione, nie wskazują, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.