Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1302/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 1, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją wydaną w dniu [...] r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na [...] Spółkę [...] kary pieniężnej w kwocie [...]zł za odbieranie odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, w okresie od [...] r. do [...] r.

Opisaną decyzję organu odwoławczego [...] Spółka [...], zwana dalej "Spółką", zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie wiąże się dla Spółki z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Konieczność zapłaty kary w wysokości [...] zł stanowi dla niej istotne obciążenie, ponieważ aktualnie nie dysponuje sumą wystarczającą na zapłatę tak wysokiej kary. Taki wydatek w istotny sposób wpłynie na sytuację finansową Spółki. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że Spółka w rzeczonym okresie nie dokonywała czynności odbierania odpadów, a okoliczność ta de facto nie jest kwestionowana przez organy. Tym bardziej nałożenie na Spółkę kary pieniężnej, w wysokości [...] zł stanowi przejaw nieuprawnionego naruszenia interesów Spółki, który wymaga ingerencji Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z treści powyższego przepisu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Jednakże do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej lub majątkowej (vide: J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, str.206). Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ/661/14, Lex nr 1479276).

Z treści wniosku skarżącej Spółki wynika, że zasadność żądania wstrzymania wykonania decyzji, opiera na braku środków pieniężnych na uiszczenie nałożonej kary oraz powstaniu po jej stronie szkody majątkowej, spowodowanej zapłatą rzeczonej kary pieniężnej.

Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, nie są wystarczające, by ocenić skutki wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącej, w świetle przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W aktach sprawy brak bowiem dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia strony skarżącej, że nie dysponuje środkami pieniężnymi oraz, że uiszczenie nałożonej kary doprowadzi Spółkę do utraty płynności finansowej. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących posiadanego majątku, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, bilansów księgowych, rachunku zysków i strat.

Podkreślić należy, że bez tego rodzaju dokumentacji Sąd nie jest w stanie dokonać oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skutkiem uiszczenia kary niewątpliwie będzie uszczuplenie w majątku skarżącej, być może i utracone zyski. Jest to jednak naturalna konsekwencja wypłaty ze środków zobowiązanego, nie świadczy jednak o powstaniu szkody, czy o wystąpieniu nieodwracalnych skutków w rozumieniu powołanego przepisu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II GSK 2129/14). W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty.

Podsumowując, nie można przyjąć aby skarżąca wykazała, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Również subiektywne przeświadczenie skarżącej Spółki jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bowiem Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. Dlatego też, powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).

W związku z powyższym, na podstawie z art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.