Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 88/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 1-3 i pkt 7, art. 12 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 22 poz 91
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Rady Izby Notarialnej we [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy własną

decyzję nr [...] z dnia [...] października 2010 roku o powołaniu A.C. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...].

Decyzją z dnia [...] października 2010 roku Minister Sprawiedliwości powołał A.C (dalej: kandydatka, zainteresowana) na stanowisko notariusza i wyznaczył siedzibę kancelarii notarialnej w [...] uznając, że kandydatka spełnia wymogi określone w art. 11 pkt 1-3 i 7 w zw. z art. 12 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie (t.j. Dz. U. 2008 r., Nr 189, poz. 1158 ze zm.).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rada Izby Notarialnej w [...]. wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości.

Rada Izby Notarialnej w [...] (dalej jako: skarżąca, Rada) zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o notariacie, a zwłaszcza:

- art. 11 pkt 2 ustawy Prawo o notariacie w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez powołanie na stanowisko notariusza osoby, co do której istnieją jednoznaczne dowody, iż nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza oraz nie jest osobą nieskazitelnego charakteru i tym samym dopuszczenie do wykonywania "zawodu zaufania publicznego" osoby, która nie gwarantuje prawidłowości wykonywania zawodu notariusza;

- art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sprzeczność ustaleń Ministra Sprawiedliwości z treścią istniejącego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu wniosku Rada podniosła, że w przedmiotowej sprawie Minister Sprawiedliwości de facto podjął decyzję uznaniową tylko i wyłącznie po stwierdzeniu spełnienia przez kandydatkę przesłanek formalnych, a zlekceważył całkowicie fakty, świadczące jednoznacznie o tym, że A.C. nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza i nie jest osobą nieskazitelnego charakteru. Takie postępowanie organu w sprawie doprowadziło w rezultacie do wydania decyzji naruszającej art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie, poprzez powołanie na stanowisko notariusza osoby, co do której istnieją dowody, iż nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza i nie posiada przymiotu nieskazitelnego charakteru.

W ocenie Rady, nie sposób zgodzić się z poglądem, jakoby poprawne wypełnianie obowiązków radcy prawnego samo przez się dowodziło, że osoba kandydatki spełnia przesłanki określone w art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie. Nie można bowiem przyjąć, iż osoba, która poprawnie wykonywała zawód radcy prawnego może zostać notariuszem, pomimo iż poprzednio wykazała że nie spełnia podstawowych wymogów stawianych notariuszom. Powyższe zarzuty w ocenie Ministra Sprawiedliwości nie są zasadne.

Zarzut naruszenia art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie jest zdaniem organu chybiony. Minister Sprawiedliwości zbadał i ocenił, czy kandydatka spełnia warunki przewidziane ustawą Prawo o notariacie, w szczególności - czy daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Podkreślił, iż przepisy ustawy Prawo o notariacie przewidują dwie równorzędne drogi dostępu do zawodu notariusza. Jedna polega na odbyciu aplikacji notarialnej, zdaniu egzaminu notarialnego i odbyciu asesury. Drugą drogą (z której skorzystała zainteresowana) jest przejście z innego zawodu prawniczego: sędziego i prokuratora, adwokata oraz radcy prawnego. Kandydatka odbyła aplikację notarialną, zdała egzamin notarialny na ocenę dobrą, została powołana na stanowisko notariusza. Następnie prowadziła kancelarię notarialną od [...] września 2001 roku. Prawo wykonywania zawodu notariusza utraciła z dniem [...] maja 2003 roku wobec wyroku NSA, u podstaw którego legły nieważne uchwały Rady Izby Notarialnej w [...]. Po tym orzeczeniu popełniła faktycznie błędy, co do których organ stwierdził, że nie mogą automatycznie świadczyć o braku jej profesjonalizmu i rzetelności. Mianowicie kandydatka dopuściła do sporządzania aktów notarialnych przez bezpodstawne wyznaczenie zastępcy. W związku z tym, w okresie od [...] do [...] maja 2003 roku dokonanych zostało [...] wadliwych czynności notarialnych. Organ podkreślił , iż omawiane zdarzenia miały miejsce ponad 7 lat temu i były wynikiem błędnej interpretacji wyroku NSA z dnia 16 maja 2003 r. przez zainteresowaną. Organ negatywnie ocenił zachowanie kandydatki w przeszłości, w tym także polegające na nieterminowym przekazaniu dokumentów do archiwum sądu. Mianowicie - w dniu [...] czerwca 2003 r. została ona pisemnie wezwana przez Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w [...]. do złożenia repertoriów i zbiorów dokumentów w archiwum sądu oraz pieczęci urzędowej. Dopiero po upływie 9 miesięcy otrzymała pismo ponaglające w tej sprawie. Wszystkie dokumenty przez ten cały czas były przechowywane przez kandydatkę w siedzibie jej kancelarii notarialnej w oczekiwaniu na pozytywne zakończenie sprawy związanej z jej powołaniem na stanowisko notariusza. Żądane dokumenty kandydatka przekazała w dniu [...] kwietnia 2004 r. Organ zaakcentował długi okres czasu, jaki upłynął od tych zdarzeń. Podkreślił, iż późniejsza droga zawodowa kandydatki pokazała, że jest zdolna do prawidłowego, rzetelnego i godnego wykonywania profesji prawniczej. Wskazał, iż kandydatka wykonując następnie zawód radcy prawnego przez ponad 3 lata spełnia wymagania określone w art. 11 w zw. z art. 12 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o notariacie. W pracy w charakterze radcy prawnego w sposób odpowiedzialny wywiązywała się ze swoich obowiązków zawodowych. Zajmowała się wieloma dziedzinami prawa, podnosząc w ten sposób swoje kwalifikacje zawodowe. Obiektywnie sprawdzone umiejętności zawodowe kandydatki w powiązaniu z przebiegiem jej dotychczasowej pracy, dają podstawy do twierdzenia, iż gwarantuje ona prawidłowe wykonywanie zawodu także w ramach innej korporacji prawniczej.

Organ stanął na stanowisku, iż w stosunku do osoby, która wykonywała inny zawód prawniczy, wymieniony w art. 12 § 1 pkt 3 Prawa o notariacie, istnieje domniemanie, że daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Ustawodawca uznał bowiem za wystarczające dla wykonywania zawodu notariusza posiadanie kwalifikacji zawodowych przewidzianych w tym przepisie i nie wprowadził obowiązku poddania się dodatkowemu egzaminowi zawodowemu (por. wyrok NSA, sygn. akt II GSK 302/06). Okoliczności takich, jak specyfika zawodu notariusza, pozycja notariusza, jako osoby zaufania publicznego oraz specyfika czynności notarialnych, ustawodawca był świadomy, określając w miarę precyzyjnie sposób naboru do zawodu. Tak też stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt K 4/07, badając zgodność art. 12 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o notariacie z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP.

W świetle zebranych w sprawie dowodów dotyczących postępowania kandydatki w życiu zawodowym, organ doszedł do przekonania, że A.C. posiada przymiot nieskazitelności charakteru i daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Błędy proceduralne popełnione przez kandydatkę przy interpretacji wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego jak i późniejsze działanie polegające na zwłoce w przekazaniu dokumentów do sądu podlegają ocenie negatywnej, jednakże nie mogą automatycznie przesądzać o braku po jej stronie nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Od przedmiotowych zdarzeń upłynął już bowiem bardzo długi okres czasu. Późniejsza droga zawodowa kandydatki pokazuje, że można obdarzyć ją zaufaniem i prezentuje nienaganną postawę etyczną.

Organ ustalił ponadto, iż A.C. studia wyższe w zakresie prawa ukończyła z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł magistra prawa. Odbyła aplikacje notarialną i zdała egzamin notarialny z wynikiem dobrym. Następnie pracowała w charakterze asesora notarialnego. Została powołana na stanowisko notariusza. Z opinii Dziekana Izby Radców Prawnych w [...]. wynika, iż w stosunku do kandydatki nie toczyło się też postępowanie dyscyplinarne. Nie odnotowano też wobec jego osoby żadnych skarg co do naruszenia zasad etyki zawodowej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Rada Izby Notarialnej w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła:

• naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. - Dz.U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej - k.p.a.), a mianowicie:

- art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady działania przez organy administracji publicznej na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie wymogu podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym,

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 roku w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz.U. z 1991 roku Nr 42, poz. 188) poprzez niepodanie przyczyn, dla których Minister Sprawiedliwości uznał, że w O. istnieje zapotrzebowanie na lokalizację nowej kancelarii notarialnej.

• naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku - Prawo o notariacie (tekst jedn. - Dz. U. z 2008 roku. Nr 189, poz. 1158 ze zm.), a mianowicie:

- art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie, poprzez powołanie na stanowisko notariusza osoby, co do której istnieją jednoznaczne dowody, iż nie spełnia przesłanek dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza i nieskazitelności charakteru;

- art. 17 ust. 1 Konstytucji RJP w zw. z art. 11 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie, poprzez dopuszczenie do wykonywania "zawodu zaufania publicznego" osoby, co do istnieją jednoznaczne dowody, iż nie spełnia przesłanek rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu i nieskazitelności charakteru;

- art. 1 § 1 w zw. z art. 2 § 1, art. 10 § 1 i art. 12 § 1 pkt 3 Prawa o notariacie, poprzez powołanie na stanowisko notariusza osoby wykonującej inny zawód prawniczy, a w konsekwencji naruszenie zasady niepołączalności zawodu notariusza z innymi zawodami prawniczymi oraz zasady bezstronności notariusza.

Wskazując na powyższe zarzuty Rada Izby Notarialnej w [...] wniosła o uchylenie w całości wymienionej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o powołaniu A.C. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...] były przepisy art. 10, 11 pkt 1-3 i 7, 12 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie (tekst jednolity z 2008r. Dz. U. Nr 189, poz. 1158)

W myśl art. 10 ustawy Prawo o notariacie do kompetencji Ministra Sprawiedliwości należy zarówno dobór kandydatów do zawodu notariusza, jak też wyznaczenie siedzib ich kancelarii. Decyzja o powołaniu na stanowisko notariusza osoby, która spełnia wymogi określone w art. 11 i 12 ustawy Prawo o notariacie podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, co stwarza organowi możliwość działania na własną odpowiedzialność, jakkolwiek na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie.

Art. 11 ustawy Prawo o notariacie stanowi: "Notariuszem może być powołany ten, kto:

1. posiada obywatelstwo polskie i korzysta w pełni z praw cywilnych i obywatelskich;

2. jest nieskazitelnego charakteru i daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza;

3. ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4. odbył aplikację notarialną;

5. złożył egzamin notarialny;

6. pracował w charakterze asesora notarialnego co najmniej 2 lata;"

natomiast z art. 12 § 1 pkt 3 ww. ustawy wynika, iż wymagania, o których mowa w art. 11 pkt 4-6, nie dotyczą osób, które wykonywały zawód adwokata lub radcy prawnego przez okres co najmniej 3 lat.

Jak wynika z powyższego unormowania, w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawie kandydatka do zawodu notariusza skorzystała z drogi dostępu poprzez praktykę zawodową w innym zawodzie prawniczym – w charakterze radcy prawnego. Bezspornym jest przy tym w sprawie fakt spełniania przez zainteresowaną wszelkich niezbędnych wymogów formalnych. Kwestią problematyczną, pozostającą do oceny i rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest ocena stanowisk stron postępowania dotyczących przesłanki nieskazitelności charakteru uzasadniającej rękojmię niezbędną do wykonywania zawodu notariusza przez kandydatkę. Zdaniem skarżącej – nawet bezspornie poprawne wypełnianie obowiązków radcy prawnego samo przez się nie dowodziło, że osoba kandydatki spełnia przesłanki określone w art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie. Nie można bowiem w ocenie Rady przyjąć, iż osoba, która poprawnie wykonywała zawód radcy prawnego może zostać notariuszem, w sytuacji, gdy poprzednio popełnione przez nią uchybienia dowodzą, że nie spełnia podstawowych wymogów stawianych notariuszom. Minister Sprawiedliwości wyraził natomiast pogląd, zgodnie z którym kandydatka, wykonując zawód radcy prawnego przez ponad 3 lata, spełniła wymagania określone w art. 11 w zw. z art. 12 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o notariacie. W pracy w charakterze radcy prawnego w sposób odpowiedzialny wywiązywała się ze swoich obowiązków zawodowych. Zajmowała się wieloma dziedzinami prawa, podnosząc w ten sposób swoje kwalifikacje zawodowe. Zdaniem organu, obiektywnie sprawdzone umiejętności zawodowe kandydatki w powiązaniu z przebiegiem jej dotychczasowej pracy, dają podstawy do twierdzenia, iż gwarantuje ona prawidłowe wykonywanie zawodu także w ramach innej korporacji prawniczej. Organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym w stosunku do osoby, która wykonywała inny zawód prawniczy, o którym mowa w art. 12 § 1 pkt 3 Prawa o notariacie istnieje domniemanie, że daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Sąd po dokonaniu analizy obydwu prezentowanych w sprawie stanowisk doszedł do przekonania o słuszności poglądu prawnego Ministra Sprawiedliwości, który znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Mianowicie – pozostaje w zgodzie z przyjętą zasadą, stanowiącą, że w stosunku do osoby, która przez czas określony w art. 12 § 1 pkt 3 Prawa o notariacie nienagannie wykonywała inny zawód prawniczy istnieje domniemanie, że osoba ta daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza (vide: wyrok WSA w Warszawie 2007-10-09 sygn. akt: VI SA/Wa 1405/07; LEX nr 395383).

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2007 r. (sygn. akt: II GSK 116/07; LEX nr 368199) wyraził pogląd, znajdujący zastosowanie w stanie faktycznym kontrolowanej niniejszym postępowaniu sprawy, zgodnie z którym:

"Przyznanie, że dana osoba "daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza", albo odmowa takiego przyznania, powinno się opierać na rozważeniu całokształtu cech danej osoby i jej postępowania w życiu zawodowym i osobistym, co do okoliczności, które dają prognozę w kwestii należytego wykonywania obowiązków notariusza, jako zawodu zaufania publicznego. Ograniczenie się do jednostkowych wydarzeń, niewątpliwie nagannych, ale nie mających rozstrzygającego znaczenia, które zdarzyły się prawie 10 lat przed wydawaniem decyzji w sprawie powołania na stanowisko notariusza, z pominięciem postępowania w późniejszym okresie, nie spełnia wymagań prawidłowego zbadania przesłanek z art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 ze zm.)".

Sąd doszedł do przekonania, iż - odmiennie, aniżeli miało to miejsce w sprawie, z której pochodzi powyżej przytoczony cytat – w sprawie dotyczącej powołania na stanowisko notariusza A.C. – Minister Sprawiedliwości w stosowny sposób odniósł się do faktów z przeszłości zawodowej kandydatki, omawiając je i poddając analizie pod kątem przesłanki oceny sylwetki kandydatki w świetle przepisu art. 11 ust. Ustawy – prawo o notariacie. Prawidłowo, zdaniem Sądu - krytycznie - ocenił zachowania kandydatki, które miały miejsce po utracie przez nią prawa wykonywania zawodu notariusza z dniem [...] maja 2003 roku wobec wyroku NSA, u podstaw którego legły nieważne uchwały Rady Izby Notarialnej w [...]. Należały do nich: dalsze wykonywanie czynności zawodowych poprzez zastępcę, nadto – opieszałe zdanie dokumentów i pieczęci do archiwum sądu. Należy podzielić stanowisko organu, zgodnie z którym omawiane fakty miały miejsce ponad 7 lat temu i były wynikiem błędnej interpretacji wyroku NSA z dnia 16 maja 2003 r. przez zainteresowaną. Nie mogą rzutować na ocenę kandydatki w sytuacji ubiegania się przez nią obecnie o stanowisko notariusza na podstawie art. 12 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie – poprzez przejście z zawodu radcy prawnego, przy czym w ciągu trzyletniej praktyki nieskazitelność jej charakteru nie budziła wątpliwości władz samorządowych, co wynika m.in. z wystawionej opinii o kandydatce.

Pozostałe zarzuty Rady również nie zasługują na uwzględnienie. Minister Sprawiedliwości w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonał oceny umiejętności kandydatki niezbędnych dla należytego wykonywania zawodu notariusza, uwzględniając czas trwania aplikacji, zakres przedmiotowy szkolenia oraz fakt profesjonalnego wykonywania zawodu radcy prawnego, eliminując w ten sposób przypadkowość powołania na stanowisko notariusza.

Nadto dokonując oceny osoby kandydatki pod kątem spełniania przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza Minister Sprawiedliwości mając na względzie konstytucyjne zasady równości i równego traktowania, uwzględnił wszystkie dowody zebrane w sprawie, a ocena ta stanowiła wypadkową znanych na podstawie akt sprawy administracyjnej zachowań kandydatki dających obraz osoby rzetelnej.

Należy podnieść, że Minister Sprawiedliwości w decyzji z dnia [...] października 2010 roku dokonał szerokiej analizy strony przedmiotowej wniosku - siedziby kancelarii notarialnej oraz kwestii związanych z lokalem wskazanym przez kandydatkę.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości liczba notariuszy i sporządzonych przez nich aktów notarialnych są jedynie wskazówką określającą lokalne potrzeby w zakresie tworzenia nowych kancelarii notarialnych i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wyznaczenia siedziby zgodnie z wnioskiem kandydatki, która spełnia warunki ustawowe do powołania na notariusza. Odmienne stanowisko upoważniałoby do stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym naruszona została zasad słusznego interesu strony wyrażona w art. 7 kpa ( wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1991 roku, sygn. akt II SA 1200/00).

Minister Sprawiedliwości wykazał, iż w [...]., gdzie dotychczas nie było kancelarii notarialnej, koniecznym jest utworzenie kancelarii notarialnej z uwagi na duże zapotrzebowanie na tego typu usługi.

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu nie została też naruszona zasada swobodnej oceny dowodów, gdyż w sposób logiczny i wyczerpujący dokonana została ocena całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie kompletnego materiału dowodowego sprawy dokonano ustaleń w zakresie możliwości powołania wnioskodawczym na stanowisko notariusza. Zarzut Rady, iż powyższe ustalenia są sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy nie jest słuszny. Przede wszystkim Rada nie wskazała, które z kwestionowanych ustaleń nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Z tego względu zarzut sprzecznych ustaleń, należy uznać za bezzasadną polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Rada Izby Notarialnej w [...]. nie przedstawiła nowych, rzeczowych argumentów, które przemawiałyby przeciwko powołaniu kandydatki na stanowisko notariusza. Z tych względów należy podzielić wszystkie argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do możliwości powołania A.C. na stanowisko notariusza.

Ponieważ Sąd doszedł do wniosku o bezzasadności zarzutów skargi, w związku z tym, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.