Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 122/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz -Ślusarczyk Sędziowie: WSA Maria Zawadzka (spr) WSA Anna Znamiec (spr) Protokolant: Bożena Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007r. spraw ze skarg A. N.-Firma "[...]" w [...] na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] 2005r. nr [...] z dnia [...] 2005r. od nr [...] do nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2003r. - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] 2005 roku od Nr [...] do Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity, Dz. U. Nr 8 z 2004 r., poz. 65, z pózn. zm.), art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. Nr 8 z 2005 r., póz. 60, z pózn. zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 z 1993 r., poz. 50, z pózn. zm.), określił firmie "[1]" A. N. z siedzibą w [...]

za miesiąc kwiecień 2003: roku zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł,

za miesiąc maj 2003: roku zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł,

za miesiąc czerwiec 2003 roku: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł,

za miesiąc lipiec 2003 roku wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł,

za miesiąc sierpień 2003 roku: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie w wysokości [...] zł,

za miesiąc wrzesień 2003 roku: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie w wysokości [...] zł,

za miesiąc październik 2003 roku: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie w wysokości [...] zł,

za miesiąc listopad 2003 roku: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie w wysokości [...]zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, iż Firma "[1]" A. N. odliczyła w miesiącu kwietniu 2003 r. podatek w wysokości [...] zł, naliczony od nabytych usług budowlanych o wartości netto [...] zł, wynikający z faktury VAT Nr [...] z [...] 2003, wystawionej przez J. N. Tymczasem na podstawie kontroli przeprowadzonej w w/w firmie oraz w firmie "[2]" J. N. (przekształconej następnie w firmę "[1]" J. N., po likwidacji działalności gospodarczej firmy męża), w szczególności na podstawie dokumentacji dotyczącej zatrudnienia pracowników w obydwóch firmach, przesłuchania świadków oraz stron ustalono, że usługę tą wykonywała w rzeczywistości firma A. N. z własnego materiału i przy użyciu własnego sprzętu. W okresie od [...]do [...] 2003 r. firma ta zatrudniała [...] pracowników, zwiększając zatrudnienie, podczas gdy firma J. .N zatrudniała wówczas maksymalnie 2 pracowników na umowę o pracę, przy czym jeden z tych pracowników przebywał stale na urlopie wychowawczym, a drugi zatrudniony był na umowę zlecenie. Z okoliczności sprawy wynika, iż w tak krótkim czasie przy tak niskim poziomie zatrudnienia firma "2" nie mogła wykonać przedmiotowej usługi (całego odcinka robót montażowych i przygotowawczych przy budowie wodociągu [...] [...] -[...]). W tym samym okresie za pomocą własnego sprzętu firma "2" wykonywała bowiem usługi na rzecz Przedsiębiorstwa Rejonowego Dróg i Mostów w [...]. Organ dokonując oceny materiału dowodowego doszedł do wniosku, że J. N. nie posiada ponadto wiedzy wystarczającej do samodzielnego prowadzenia zadeklarowanej działalności gospodarczej, gdyż nie ma nawet rozeznania, co do zatrudnionych u siebie osób jak i wykorzystywanego do robót sprzętu. Bez pracowników i bez fachowego nadzoru firma ta nie była w stanie wykonać jakichkolwiek robót specjalistycznych. Uznano zatem, że przedmiotowa faktura nie przedstawia rzeczywistego przebiegu operacji i została wystawiona przy wykorzystaniu powiązań rodzinnych, o których mowa w art. 25 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity, Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176, z pózn. zm.), a to w celu zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w firmie A. N., ponieważ firma żony podlegała korzystniejszemu, zryczałtowanemu systemowi opodatkowania. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt. 3 powołanej ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Na podstawie stawki z umowy zawartej pomiędzy firmą "1" A. N., jako wykonawcą robót publicznych i gminą [...], po odliczeniu kosztów materiałów, ustalono wartość prac wykonanych przez firmę "2" na [...]zł, różnicę na [...] zł, zaś zawyżoną kwotę podatku od towarów i usług naliczonego do odliczenia na [...] zł. Zatem zamiast nadwyżki do przeniesienia na miesiąc następny podatnik został zobowiązany do zapłacenia [...] zł nadwyżki podatku należnego nad naliczonym.

Nadto organy podatkowe ustaliły, iż w kolejnym miesiącu A. W. wystawił firmie skarżącej firmie pustą fakturę VAT Nr [...] z dnia [...].2003 na usługi w rzeczywistości niewykonane. Firma "1" odliczyła dzięki temu za miesiąc maj 2003 r. podatek naliczony w wysokości [...] zł od nabytych usług na wartość netto [...] zł. Ponadto według umowy czwór-stronnej z dnia [...].2003 pomiędzy inwestorem tj. gminą [...], wykonawcą robót na potoku [...] tj. Spółdzielnią [...] "[...]", firmą "1" A. N. jako podwykonawcą oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] podatnik otrzymał do inwestora wynagrodzenie w postaci surowców budowlanych o wartości netto [...] zł, od którego podatek należny wynosił [...] zł. Tymczasem A. N. nie wykazał powyższego wynagrodzenia w naturze jako przychodu, lecz wykazał je w kosztach uzyskania przychodu i nie refakturował tego zakupu na rzecz gminy [...] zgodnie z w/w umową. W ten sposób wykazał nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia w kwocie [...] zł zamiast nadwyżki podatku należnego nad naliczonym w wysokości [...] zł. W pozostałych miesiącach dokonano jedynie korekty rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług o w/w różnicę [...] zł w podatku naliczonym do odliczenia.

W odwołaniach od tych decyzji, firma "1" A. N. z siedzibą w [...], domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji, zarzucając każdej z nich naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 120, art 122, art. 123 § 1, art. 180 § 2, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej tj. przede wszystkim naruszenie reguł dotyczących postępowania dowodowego i oceny dowodów oraz udziału strony w tym postępowaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] oraz decyzjami z dnia [...] 2005 roku od Nr [...] do Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I-instancji, i stwierdził, że J. N. w okresie od [...].2003 do [...].2003 nie prowadziła wydzielonej organizacyjnie firmy, zaś jedynym powodem założenia dwóch firm rodzinnych na wykonanie zlecenia Urzędu Gminy w [...] była chęć obniżenia podatku dochodowego, bowiem przy pomocy faktury VAT Nr [...] z [...].2003 małżeństwo N. tak pokierowali swoimi działaniami, że prawie wszystkie koszty związane z wykonaniem prac sprzedanych przez Panią J. N. powstały w firmie męża, zmniejszając tym samym jego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (40% wg stanu prawnego do końca 2003 roku). Tymczasem J. N. zapłaciła od kwoty faktury [...] zł podatek dochodowy w wysokości 5,5% przychodu tj. kwotę [...] zł. Organ odwoławczy oparł się na następujących ustaleniach:

z kosztorysu powykonawczego wynika, iż firma "2" miała zakupić i zużyć materiały o wartości [...] zł, podczas gdy wg wyników kontroli z tej firmy w okresie od dnia [...] 2003 roku do dnia wystawienia spornej faktury nie zakupiono żadnych materiałów na budowę [...], co potwierdzają ponadto zeznania samej J. N. z dnia [...] 2005 roku, A. S., zajmujący się organizacją pracy przy budowie [...][...]-[...], zeznał, iż całość robót wykonywała firma A. Ni.

liczba roboczogodzin, jakie mogli przepracować dwaj pracownicy firmy J. N., jest kilkanaście razy mniejsza od liczby roboczogodzin wykazanych w kosztorysie powykonawczym,

J. N. jako dowód rzeczywistego wykonania prac przedstawiła dwóch świadków. Nie potrafili oni jednak wskazać, jaki odcinek wodociągu miała rzekomo wykonywać firma "2", poza faktem wykonania tzw. przyłączy bocznych, a wg zeznań jedynym sprzętem wykorzystywanym przez nich była koparka, nie będąca własnością J. N. Materiały i paliwo do koparki dostarczały nieznane świadkom osoby. Tymczasem wg kosztorysu do prac miał być wykorzystywany sprzęt specjalistyczny (np. ubijak elektryczny, walec statyczny - łącznie 19 sztuk sprzętu),

J. N. do dnia zakończenia postępowania dowodowego nie określiła, którą część wodociągu miała wykonywać jej firma, ani nie wynika to z przedstawionej przez nią w/w umowy z firmą męża. Ponadto raz zeznała, iż zatrudniała brygadę podwykonawców, a innym razem, iż jedynymi pracownikami byli A. M. i M. M. Nadto J. N. nie orientowała się w posiadanym sprzęcie ani też w działalności firmy do tego stopnia, że nie mogła jej samodzielnie prowadzić, a nie zatrudniała w tym czasie nikogo do pomocy ani jako pełnomocnika.

Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 190 § l Ordynacji jest częściowo zasadny i dlatego organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, w trakcie którego przesłuchano świadka A. W. Oświadczył on, iż podtrzymuje wszystkie swoje wcześniejsze zeznania. Strona skarżąca, ani jej pełnomocnik nie zadawali świadkowi żadnych pytań. Nie próbowali również wykazać, że pracownicy tego świadka pracowali na budowie przedmiotowego wodociągu. Gdyby tak było w rzeczywistości, to dowiedzenie tego w drodze zeznań świadków, na których można było powołać własnych pracowników, nie stanowiłoby żadnego problemu. Milczeli również w sprawie zeznań związanych z wystawieniem pustej faktury i fałszerstwem rejestru sprzedaży. Zeznania A. W. uznano, zatem za wiarygodne, a wg Dyrektora Izby Skarbowej w [...] sprawa ewentualnego popełnienia przestępstwa poprzez sfałszowanie podpisu odbiorcy faktury nie miała wpływu na wynik sprawy, bowiem dla pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku VAT z pustej faktury nie ma znaczenia, czy jej wystawca sfałszował podpis odbiorcy faktury na kopii znajdującej się u niego. Dlatego organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom Pana A. W.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie firma "1" A. N. z siedzibą w [...], domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji, zarzucając zaskarżonym decyzją dotyczącym podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień i maj 2003 roku:

1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,

2) oraz naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 180 § 2, art. 188, art. 191, i art. 210 § 4, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie zarzutów dotyczących pozostałych zaskarżonych decyzji strona skarżąca domagała się ich uchylenia w całości, wywodząc, iż są one konsekwencja wydania błędnych decyzji za miesiące kwiecień i maj 2003 roku.

Zdaniem skarżącego iż uzasadnienie decyzji jest wewnętrznie sprzeczne z rozstrzygnięciem, bowiem organ I instancji w decyzji za kwiecień 2003 roku uznał, że J. N. wykonywała działalność gospodarczą w 2003 roku oraz była podwykonawcą zlecenia wykonywanego przez skarżącego, a jedynie wykonała usługę na rzecz firmy "1" A. N. w mniejszym zakresie, niż wskazano w fakturze. Natomiast organ II instancji utrzymując w całości powyższą decyzję w mocy podał w uzasadnieniu, "iż podatniczka działalności gospodarczej nie prowadziła". Tym samym decyzja organu II instancji jest wewnętrznie sprzeczna. Ponadto przedmiotowej decyzji zarzucono niewłaściwa ocenę dowodów. W szczególności:

1. Fakt, iż zakupu materiałów budowlanych na rzecz prac przy wodociągach nie ma w ewidencji podatniczki nie przesądza o tym, że takich zakupów nie było. Podlegając ryczałtowej formie opodatkowania "nie miała potrzeby gromadzenia faktur, bowiem i tak nie były jej potrzebne do udokumentowania kosztów uzyskania przychodu.

2. Zeznania świadka A. S. o tym, że całość robót przy wodociągu wykonywała firma A. N., nie są wiarygodne i nie przesądzają, że na innych odcinkach budowy wodociągu, na których on bezpośrednio nie pracował, nie wykonywały prac inne ekipy. Zresztą ten sam świadek sprostował następnie, iż na innym odcinku wodociągu pracowały inne nieznane mu osoby.

3. Ilość roboczogodzin z kosztorysu nie przesądza, iż tego samego zakresu robót nie można było wykonać w mniejszej liczbie roboczogodzin. Dlatego też potrzebny był dowód z opinii biegłego, którego organ nie przeprowadził wbrew wnioskowi strony.

4. Dwóch świadków A. M. i M. M. zatrudnionych w firmie "2" zeznało, iż rzeczywiście pracowali przy spornej budowie wodociągu. Tylko biegły mógłby ocenić, czy wykonanie tych prac wymagało specjalistycznego sprzętu, którego brak zarzuca organ podatniczce. Organ podatkowy odmówił jednak dopuszczenia tego dowodu.

5. J. N. zgodnie z przyjęta praktyką zwróciła dokumentację inwestorowi, zaś organ podatkowy nie zwrócił się do Gminy o wydanie w/w dokumentacji, tylko bezpodstawnie założył, iż usługi nie wykonano.

6. Brak jest sprzeczności w zeznaniach podatniczki, iż nie zatrudniała innych osób. Pani J. N. mogła "zatrudnić" inną firmę jako podwykonawcę, a ta z kolei mogła świadczyć na jej rzecz usługi.

7. Podatniczka nie jest zobowiązana do posiadania wiedzy o marce samochodu, który posiadała ponad 2 lata wcześniej.

8. Zeznania podatniczki potwierdzają, że firmę prowadziła osobiście. Wiedzy specjalistycznej w tym kierunku posiadać nie musiała, bowiem zatrudniała w tym celu pracowników.

Tym samym nie było podstaw do zastosowania art. 10 Ust. 2 Ordynacji oraz naruszono art. 191, który narzuca organowi orzekanie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Poza tym pominięto zeznania czterech świadków zeznających na korzyść strony, a w uzasadnieniu decyzji nie wskazał, dlaczego tym dowodom odmówił wiary, pomimo iż prowadziły do wniosków odmiennych niż przyjęte przez organ, co narusza przepis art. 210 §4 Ordynacji.

Strona podtrzymała wcześniejszy zarzut, iż na dzień wydania zaskarżonych decyzji nie została zakończona kontrola w firmie Pani J. N., a zatem nie ustalono ostatecznie uchybień, co ma uniemożliwić ustalenie, iż w firmie "1" A. N. doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wobec podatniczki wszelkie wnioski organu w sprawie skarżącego są przedwczesne. Na koniec wskazano, że nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy popełnienia przestępstwa przez A. W. stanowi naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji (rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Sąd bądź inny organ), zaś zaskarżoną decyzję wydano przed uprawomocnieniem się postanowienia w kwestii odmowy zawieszenia postępowania, co samo w sobie ma stanowić przesłankę wystarczającą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nadto (odnośnie decyzji dotyczącej maja 2003 roku) skarżący podniósł, iż organ podatkowy oparł się jedynie na zeznaniach jednego świadka - A. W., - który twierdził, iż nieznanej sobie wcześniej osobie tj. skarżącemu wystawił na jej żądanie pustą fakturę. Przeczy temu oświadczenie strony oraz rzeczona faktura VAT nr [...], uwzględniona w ewidencji firmy "1" A. N. Podkreślenia wymaga fakt, iż świadek ten przyznał się do fałszerstwa dokumentów tj. wykonania własnej kopii faktury VAT oraz przepisania ewidencji sprzedaży, bowiem faktury tej nie zaksięgował ani nie odprowadził należnych od niej podatków. Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 191 Ordynacji, nie oceniając sprawy na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, a dając wiarę jedynie zeznaniom świadka, które wiarygodność jest wielce wątpliwa. Co więcej ów świadek nie stawiał się 3-krotnie na wezwania organu II instancji i próbował ten organ oszukać usprawiedliwiając się rozprawą sądową, w której nie brał udziału. Ponadto nie wyjaśnił on większości okoliczności w trakcie przesłuchania, a swych deklaracji, iż przedstawi odpowiedzi na piśmie w ciągu 7 dni, nie zrealizował. Organ nie wezwał go ponownie do złożenia wyjaśnień, czym naruszył art. 122 Ordynacji.

Ponadto organ podatkowy nie udowodnił w żaden inny sposób, iż to firma A. N. przeprowadziła owe prace. Strona ani jej pełnomocnik nie zadawali świadkowi żadnych pytań, gdyż uznali, że jest to osoba całkowicie niewiarygodna, która na dodatek zasłaniała się niepamięcią co do wszystkich kluczowych kwestii. "Z niewykorzystania przez stronę przysługującego prawa nie można czynić stronie zarzutu, a w szczególności wysnuwać wnioski dla strony niekorzystne". Oprócz tego ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie zawiadomiły prokuratury lub policji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Pana W. poprzez wystawienie pustej faktury i fałszerstwo ewidencji sprzedaży, do czego są zobowiązane na zasadzie art. 304 § 2 k.p.k.. Natomiast nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy popełnienia przestępstwa przez A. W. stanowi naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji (rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Sąd bądź inny organ), zaś zaskarżoną decyzję wydano przed uprawomocnieniem się postanowienia w kwestii odmowy zawieszenia postępowania, co samo w sobie stanowi przesłankę wystarczającą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienia, podczas gdy organ odwoławczy w dzień po ich wydaniu wydał również ostateczną decyzję w sprawie, co stanowi rażące naruszenie zasad postępowania.

W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje wcześniejsze zarzuty, argumentację i ocenę materiału dowodowego oraz uznając zarzuty skargi w całości za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku, Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, póz. 1269/ Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Oceniając zaskarżone decyzje z punktu widzenia tego kryterium należy stwierdzić, iż nie naruszają one prawa w zakresie zarzucanym w skardze. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że J. N. w okresie od [...] do [...] 2003 roku "nie pracowała w wydzielonej organizacyjnie Firmie", a zatem wystawiona przez nią faktura na [...] zł nie przedstawia rzeczywistego przebiegu operacji, gdyż została wystawiona przy wykorzystaniu powiązań rodzinnych. Organy podatkowe w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego wykazały, iż to firma A. N. wykonała całość robót przy budowie wodociągu [...] [...] - [...], a nie firma jego żony J. N. Świadczy o tym, jak słusznie stwierdziły organy podatkowe między innymi fakt, iż J. N. nie zatrudniała wystarczającej liczby pracowników by wykonać takie prace, nie orientowała się, jakie dokładnie prace mała wykonać jej firma przy przedmiotowej budowie ani jaki sprzęt budowlany był wykorzystany do tych robót. Nadto, nie dysponowała żadnymi dowodami zakupu koniecznego do wykonania robót materiałów, (za kwotę netto [...] zł) choć pomimo tego, że opłacała podatek ryczałtowy, w myśl art. 15 ust. l ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne, miała ona obowiązek przechowywania dowodów zakupu towarów, tym bardziej, że w okresie od stycznia do grudnia 2003 roku była czynnym podatnikiem VAT, a zatem miała prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących zakup materiałów. Należy też podkreślić, że zeznania J. N., są ze sobą sprzeczne. Najpierw zeznała, iż zatrudniała zupełnie innych pracowników (B. W., s J.) i wykonywała jedynie roboty dla Przedsiębiorstwa Rejonowego Dróg i Mostów w [...]. Następnie twierdziła, że wykonywała roboty przy wodociągu w [...], ale nie pamięta zleceniodawcy tych robót i zatrudniała podwykonawców, których w ogóle nie potrafiła bliżej określić. Na koniec zeznała, że pracowali u niej jedynie A. M. i M. och i przez cały sporny okres żadnych innych osób nie zatrudniała. Wszystkie powyższe okoliczności wskazują na to, że J. N. nie prowadziła firmy wydzielonej organizacyjnie od firmy męża A. N.

Organy podatkowe wykazały również, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek VAT z faktury Nr [...], wystawionej przez A. W., prowadzącego firmę "3" w [...], z uwagi na fakt, iż czynność, którą dokumentowała ta faktura nie została wykonana przez wystawcę. A. W., przesłuchany przez organ odwoławczy w obecności skarżącego i jego pełnomocnika, w całości podtrzymał swoje dotychczasowe zeznania i zeznał, że na prośbę A. N. wystawił fakturę na wykonanie przyłączy, bez świadczenia tej usługi, w zamian, za co A. N. obiecał mu zlecenie na wykonanie robót budowlanych. Zaznania te słusznie, zdaniem Sądu zostały przez organy podatkowe ocenione, jako wiarygodne, tym bardziej, że A. N. nie potrafił w sposób wiarygodny wykazać, w jaki sposób zapłacił A. W. za "wykonane" roboty i w tej kwestii wielokrotnie zmieniał swoje zeznania. Przyznać jednak należy, iż faktu nie zadawania przez skarżącego lub jego pełnomocnika pytań nie możne obciążać skarżącego, ponieważ zadawanie pytań świadkowi należy do praw, a nie obowiązków skarżącego. Natomiast słusznie organy podatkowe stwierdziły, iż nieistotna jest okoliczność, kto faktycznie wykonał przedmiotową usługę, ponieważ w świetle art. 19 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Słusznie również organy podatkowe odmówiły pełnomocnikowi skarżącego zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez uprawnione do tego organy ścigania faktu popełnienia przestępstwa przez A. W., ponieważ nie wskazano podstawy do zawieszenia postępowania. Dlatego nawet, jeżeli przedmiotowe decyzje zostały wydane przed ich uprawomocnieniem, to nie jest to uchybienie, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 Ordynacji podatkowej), a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.

Mając to na uwadze Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.