Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3000/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: z lp. 6.3.9 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M M od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Po 905/15 w sprawie ze skargi M M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] czerwca 2015 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M M na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniach 18 czerwca 2014 r. – 30 czerwca 2014 r. przeprowadzona została kontrola przedsiębiorstwa M M prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą MM.

Zakres kontroli obejmował okres od 18 czerwca 2013 r. do 17 czerwca 2014 r. Przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą dysponował licencją wspólnotową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Średnia liczba kierowców zatrudnionych lub wykonujących przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy na podstawie innych umów w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli wynosiła na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę 5 kierowców.

W protokole kontroli z 30 czerwca 2014 r. nr [...] opisano stwierdzone naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.): przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.1 załącznika nr 3 u.t.d.), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.), skrócenie dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.), skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d.), przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni (lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.), nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d.), udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d.), naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.), naruszenie obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nałożył na MM karę w wysokości 15 000 zł.

Wysokość kary została ograniczona z sumy 24 750 zł. z uwagi na treść art. 92a ust. 2 u.t.d.

Organ stwierdził przy tym, że skarżący miał wpływ na powstałe naruszenia obowiązujących przepisów, gdyż jako właściciel firmy miał obowiązek zapewnienia takiej organizacji pracy, w tym nadzoru nad pracą kierowców, aby nie kolidowało to z obowiązującymi przepisami prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a/ i lit. h/, lit. r/ i lit. s/, art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 5.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.9, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L Nr 102 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 13, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady(EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L Nr 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz. UE L Nr 60, s. 1), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tekst jedn. Dz.Urz. UE L z 2014 r. Nr 60, s. 1 ze zm.).

Organ II instancji odmawiając uwzględnienia odwołania podtrzymał ustalenia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Odnosząc się do treści odwołania przywołał art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 UE i wskazał, że kierowca użytkujący pojazd z tachografem cyfrowym w przypadku oddalenia się od pojazdu a następnie po rozpoczęciu pracy następnego dnia jest obowiązany uzupełnić brakujący wpis na swojej karcie kierowcy poprzez tzw. wpis manualny w którym uzupełni brak danych.

W okresie objętym kontrolą tożsamy obowiązek wynikał z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 EWG. Organ stwierdził, że w przypadku w którym kierowca oddali się od pojazdu wyposażonego w tachograf to po powrocie do kabiny pojazdu i rozpoczęciu nowego dziennego okresu pracy jest obowiązany dokonać wpisu manualnego na swojej karcie kierowcy. Kierowca Radosław Piątek powyższego wpisu nie wprowadził. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zastąpienie wpisu manualnego jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku odpoczynków tygodniowych. Powyższe wynika z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 obowiązującego w okresie objętym kontrolą, który wyraźnie nakazywał by okresy innej pracy, gotowości oraz przerwy i odpoczynki dzienne rejestrować za pomocą wpisów manualnych.

Stwierdzono, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c oraz art. 92b u.t.d.

W skardze na powyższą decyzję skarżący sformułował zarzuty w zakresie naruszeń dotyczących kierowcy Radosława Piątka, określonych w lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zarzucono błędną interpretację art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 polegającą na nieprawidłowym przyjęciu obowiązków kierowcy co do sposobu rejestracji jego aktywności.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.

Odwołując się do art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. Sąd I instancji opisał charakter kar nakładanych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Sąd wskazał m.in., że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków.

Sąd I instancji zauważył, że z treści skargi, jak też złożonego wcześniej odwołania wynika, że skarżący podniósł jedynie zarzuty dotyczące przewinienia przypisanego przez organy do lp. 6.3.9 załącznika nr 3 u.t.d., w zakresie kierowcy Radosława Piątka.

Nie podjęto natomiast żadnej polemiki z ustaleniami, które stały się podstawą faktyczną wymierzenia kar pieniężnych wskazanych w decyzji. Sąd, dokonując z urzędu analizy ustaleń dokonanych przez organy, nie dopatrzył się uchybień przepisom prawa materialnego bądź postępowania mających lub mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podniósł, że w okresie objętym kontrolą obowiązywał przepis art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Odwołując się do treści tego przepisu i poglądów doktryny, Sąd I instancji stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż kierowca Radosław Piątek miał obowiązek manualnego wprowadzenia danych aktywności do urządzenia za czas gdy karta kierowcy była wyjęta z urządzenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie jest zasadne powołanie się przez skarżącego, iż zdarzenie to objęte jest przypadkiem "innego powodu", o którym stanowi przepis art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85. Skoro ogólną normą jest rejestracja wszelkiej aktywności kierowcy po przejęciu pojazdu, to brak jest uzasadnienia dla wyłączenia z tego okresu dziennego odpoczynku. Sąd I instancji zauważył jednak, że stwierdzone przez organ naruszenie nie dotyczy bezpośrednio wyciągnięcia karty kierowcy – jak błędnie interpretuje je skarżący, a jedynie udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Tym samym w ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze pozostają bez związku ze stwierdzonym naruszeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na marginesie dostrzegł, że organ nieprawidłowo powoływał się w decyzji obok art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 EWG dodatkowo na treść art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 UE. Przepis ten bowiem nie obowiązywał w okresie objętym kontrolą. Uchybienie to w oceni Sądu I instancji, pozostało jednak bez wpływu na wynik postępowania.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M M zaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez ustalenie, że kierowca miał obowiązek rejestrowania karcie na kierowcy czasu dziennego odpoczynku w związku z lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i dokonanie niewłaściwej subsumcji naruszenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z wykładni językowej art. 15 ust 2 rozporządzenia 3821/85 wynika, że kierowca ma generalny obowiązek rejestrowania swojej aktywność począwszy od momentu przejęcia pojazdu, do momentu zakończenia dziennego okresu pracy, w tym zaś okresie gdy kierowca w wyniku oddalenia od pojazdu nie mógł rejestrować ww. aktywności automatycznie, które stanowi dozwolone wyciągnięcie karty "z innych powodów" powinien to zarejestrować za pomocą wpisu manualnego. W żadnym wypadku w/w przepisów nie wolno traktować w sposób rozszerzający i rozciągać ich na inne aktywności, wypadające poza okresem gdy na kierowcy ciążył obowiązek użytkowania tachografu, w tym okresy odpoczynku dziennego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

W skardze kasacyjnej nie zostały postawione zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, a więc uznać należy, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania nie jest kwestionowany. Oznacza to, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana na podstawie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.

W związku z powyższym podkreślić należy, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż podczas kontroli przedsiębiorstwa skarżącego przeprowadzonej w dniach 18–30 czerwca 2014 r. na podstawie danych z karty kierowcy Radosława Piątka stwierdzono brak danych o aktywności kierowcy w dniach i godzinach wskazanych szczegółowo w decyzji.

Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady 3821/85 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez ustalenie, że kierowca miał obowiązek rejestrowania na karcie kierowcy czasu dziennego odpoczynku.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a/, h/, r/ i s/ u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155 oraz z 2013 r. poz. 567), ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.).

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a/ pkt i) oraz ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b/, c/ i d/:

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 tiret drugi d/ rozporządzenia Rady 3821/85 kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację okresów przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku pod określonym symbolem graficznym.

Konsekwencją m.in. tych regulacji jest treść art. 92 a u.t.d. oraz załącznika nr 3 do u.t.d. określającego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia.

Zgodnie z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie w postaci udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy wysokość kary określono na 300 zł – za każdy dzień.

Przytoczone przepisy rozporządzenia Rady 3821/85 nie pozostawiają wątpliwość, że kierowcy mają obowiązek stosowania wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Obowiązek ten dotyczy nie tylko samego czasu prowadzenia pojazdu ale też okresów innej pracy, okresów gotowości, okresów dyspozycyjności, a także okresów przerwy w pracy i okresów dziennego odpoczynku (art. 15 ust. 3 tiret drugi rozporządzenia Rady 3821/85).

Procedurę wymaganego zachowania kierowcy w przypadku kiedy w wyniku oddalenia się od pojazdu nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe określa art. 15 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady 3821/85. Przepis ten nakazuje kierowcy w takim przypadku zapisywanie innej pracy, okresów gotowości okresów dyspozycyjności, okresów przerwy w pracy i okresów dziennego odpoczynku ręcznie na wykresówce, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, w sposób czytelny bez zabrudzania wykresówki.

Natomiast jeżeli pojazd jest wyposażony w tachograf cyfrowy, kierowca wprowadza wówczas ww. dane na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, będącego elementem tachografu cyfrowego. Słusznie zatem Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, iż kierowca miał obowiązek manualnego wprowadzenia danych aktywności do urządzenia za czas gdy karta kierowcy była wyjęta z urządzenia. Sąd I instancji słusznie też zauważył, że stwierdzone przez organ naruszenie nie dotyczy bezpośrednio zasadności wyciągnięcia karty kierowcy z urządzenia rejestrującego, a jedynie udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667), zasądzając od skarżącego na rzecz organu 3600 zł. Kwota ta stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem I instancji.