Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 4430/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 i 2a
journal: Dz.U. 1990 nr 79 poz 464
law: Ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 567/18 w sprawie ze skargi M. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o. o. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z [...] grudnia 1994 r. Wojewoda W. stwierdził, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, że przedsiębiorstwo państwowe "P." z mocy prawa nabyło, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawo użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w W. przy ul. B., o pow. 17398 m2, obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] oraz prawo własności budynku oraz urządzeń znajdujących się na ww. gruncie.

Decyzją z [...] grudnia 1998 r. Wojewoda [...], zmienił w trybie art. 155 kpa decyzję W. z [...] grudnia 1994 r. w części dotyczącej pkt. I, III i IV i stwierdził nabycie przez przedsiębiorstwo państwowe "P." z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu, zabudowanego budynkiem mieszkalnym, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w W. przy ul. B., o pow. 18171 m2, obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...].

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. wystąpiła M. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. wskazując na brak przymiotu strony po stronie wnioskodawcy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż stronami postępowania uwłaszczeniowego zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. byli P. S. A. z siedzibą w W. (dawniej przedsiębiorstwo państwowe pn. P.) oraz Prezydent W. reprezentujący Skarb Państwa. W ocenie organu, dokumenty, na które powołuje się wnioskodawczyni, tj. umowa z [...] grudnia 1986 r. pomiędzy Centralną Dyrekcją Okręgową K. a Przedsiębiorstwem T. "P.", umowa z [...] grudnia 1991 r., Rep. [...] pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Przemysłu i Handlu a M. oraz umowa z [...] grudnia 1996 r. pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Przemysłu i Handlu a M., nie dają podstawy do uznania wnioskodawczyni za stronę przedmiotowego postępowania. Przymiotu strony nie można wywieść bowiem z prawa do "korzystania" z działki czy też z przysługującego roszczenia o przeniesienie własności mienia Skarbu Państwa. Minister wskazał również, iż okoliczność braku tytułu prawnorzeczowego po stronie wnioskodawczyni do lokalu usługowego nr [...] znalazła potwierdzenie w wyroku Sądu Okręgowego z [...] września 2013 r., sygn. akt [...]. Zdaniem Ministra, z podnoszonego przez M. faktu finansowania z własnych środków budowy lokalu użytkowego nr [...] i [...] w budynku znajdującym się przy ul. B. w W. może być wywodzony jedynie interes faktyczny do dokonania rozliczeń nakładów. Nie następuje to jednak w postępowaniu uwłaszczeniowym, a może być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do WSA w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku wskazał, że postępowanie nieważnościowe, o którego przeprowadzenie wystąpiła skarżąca, dotyczyło decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r., którą w trybie art. 155 K.p.a., zmieniono w części decyzję z [...] grudnia 1994 r. w przedmiocie uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego P. gruntem Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Sąd I instancji podzielił wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że stronami postępowania uwłaszczeniowego są podmiot reprezentujący Skarb Państwa oraz przedsiębiorstwo państwowe lub jego następca prawny. Inny podmiot może uczestniczyć w tym postępowaniu jeśli wykaże, że przysługują mu prawa rzeczowe (własność lub użytkowanie wieczyste) do przedmiotowej nieruchomości lub też inne prawa oparte na przepisach powszechnie obowiązujących, które uwłaszczenie mogło naruszać.

W ocenie Sądu I instancji, źródła interesu prawnego skarżącej do bycia stroną postępowania uwłaszczeniowego nie można wywodzić z umowy z [...] grudnia 1986 r. zawartej pomiędzy Centralną Dyrekcją Okręgową K. a Przedsiębiorstwem T. "P.", umowy z [...] grudnia 1991 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Przemysłu i Handlu a M. oraz umowy z [...] grudnia 1996 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Przemysłu i Handlu a M. Treść ww. umów nie potwierdza aby na ich podstawie skarżąca nabyła jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy do spornego lokalu użytkowego w dacie uwłaszczenia lub obecnie. Zdaniem Sądu I instancji, interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu nie uzasadnia również okoliczność sfinansowania ze środków własnych budowy lokalu użytkowego nr [...] i [...] w budynku przy ul. B. Z tej okoliczności może być wywodzony co najwyżej interes faktyczny do dokonania rozliczeń nakładów. Nie następuje to jednak w postępowaniu uwłaszczeniowym, a może być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym. W ocenie WSA, interesu prawnego skarżącej nie uzasadnia również podnoszona w skardze okoliczność prowadzenia przed Sądem Rejonowym dla W. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia udziału w spornej nieruchomości przy ul. B. w udziale związanym z korzystaniem z lokali użytkowych nr [...] i nr [...] wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku z dniem 19 grudnia 2011 r. Także i ta okoliczność może świadczyć co najwyżej o przysługującym skarżącej interesie faktycznym wywodzonym z faktu władania określonym mieniem bez tytułu prawnego, który jednak, z przyczyn wskazanych powyżej, nie daje skarżącej przymiotu strony postępowania nieważnościowego. Sąd I instancji nie uwzględnił również zarzutów dotyczących wad postępowania uwłaszczeniowego zakończonego kwestionowaną decyzją z [...] grudnia 1998 r. oraz zarzutu naruszenia art. 157 § 2 K.p.a., poprzez niewszczęcie postępowania nieważnościowego przez organ z urzędu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka wnosząc o jego uchylenie w całości i o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez utrzymanie rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Budownictwa, pozostającego w oczywistej sprzeczności z poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w uchwałach składu 7 sędziów o sygn. I OPS 2/16 oraz I OPS 5/17, godzącego w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa, wymagającą urzeczywistniania zasady sprawiedliwości i działania w granicach prawa,

2) art. 32 § 1 Konstytucji RP poprzez brak równego traktowania skarżącej Spółki i .uczestnika - PKP SA i akceptację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odmowy skarżącej przymiotu strony postępowania administracyjnego, mimo że zgodnie z protokołem przekazania lokali z czerwca 1990 r., poprzednik prawny skarżącej był posiadaczem samoistnym lokali oraz związanych z własnością lokali części wspólnych w nieruchomości;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, a nie zastosowanie art. 145 § 1 lit. a), c) P.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy Minister Infrastruktury i Budownictwa naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego skutkujące przyjęciem, iż poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki nie przysługiwał status strony postępowania administracyjnego prowadzonego przed Wojewodą W. w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zakończonego wydaniem decyzji z [...] grudnia 1998 r., mimo że poprzednik prawny skarżącej korzystał z lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. B. w W., jako posiadacz samoistny, a więc nie dysponował "gorszym prawem" do gruntu niż uwłaszczone przedsiębiorstwo państwowe PKP, a tym samym utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego, to jest:

1) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 172 Kc poprzez uznanie, że skarżącej Spółce nie przysługuje interes prawny do występowania w postępowaniu nieważnościowym mimo toczącego się postępowania o zasiedzenie udziału we własności nieruchomości związanego z własnością lokali nr [...] i [...] i stwierdzenie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do prowadzenia postępowania, mimo że poprzednik prawny skarżącej był, na mocy protokołu przekazania lokali z 13 czerwca 1990 r., samoistnym posiadaczem wyżej wskazanych lokali, a dodatkowo, przed Sądem Rejonowym dla W. toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia udziału we własności gruntu związanego z własnością lokali przez Skarżącą Spółkę w drodze zasiedzenia;

2) art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej wbrew literalnej treści cytowanego przepisu, to jest mimo braku posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe P. tytułu prawnego w postaci zarządu przysługującego państwowej osobie prawnej do gruntu;

3) art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191);

4) art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.), poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji rażąco naruszającej wymienione przepisy.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła też niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo obowiązku stania na straży praworządności, jak również nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarządzeniem z 1 października 2021 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842) skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia lub zmiany.

Istotą niniejszego postępowania było wyjaśnienie, czy wnioskujący o stwierdzenie nieważności miał przymiot strony, uprawniający go do wszczęcia postępowania.

O tym kto jest stroną postępowania rozstrzyga art. 28 k.p.a., z którego wynika, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istoty interesu prawnego należy zatem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji, stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Zaznaczyć należy, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., sygn. II OSK 889/12). Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., aby jednak pozwalał uznać osobę za stronę postępowania administracyjnego, musi być normatywny, obiektywny, aktualny, własny, indywidualny, realny i konkretny (por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2010, s. 271;). Stosownie do utrwalonego orzecznictwa stronami postępowania nieważnościowego są strony postępowania zwykłego oraz inne podmioty, mające interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2910/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 358/13, publ. CBOSA). Przyjmuje się więc, że prawo strony służy także innym podmiotom, które wykażą taki przymiot, w szczególności tym, które roszczą sobie prawo do gruntu objętego dotychczasową decyzją (przykładowo komunalizacyjną - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1716/10, publ. jw.). Interes prawny może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążącym się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (porównaj .m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1957/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 74/12, i cytowane tam orzecznictwo, dostępne jw.). Dlatego zagadnienie interesu prawnego, którego legitymacja procesowa jest pochodną, powszechnie w doktrynie i orzecznictwie uważane jest za zagadnienie o charakterze materialnoprawnym, bowiem warunkujący przymiot strony w postępowaniu administracyjnym interes prawny, zależny jest od istnienia przepisu materialnoprawnego, z którego można go wywieść (p. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1220/11 i z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 176/11, publ. jw.).

Postępowanie nieważnościowe, którego przeprowadzenia żądał skarżący dotyczyło decyzji Wojewody W. nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Decyzja została wydana na podstawie art. 155 K.p.a. w związku z art. 200 ust.1 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, dalej: u.g.n.). Przepis art. 200 u.g.n. nawiązuje do regulacji art. 2 i 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 494), która z dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami utraciła moc. W myśl jego postanowień grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stawały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, o ile nie naruszało to praw osób trzecich. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw do uznania podmiotu za stronę należy upatrywać w przepisach art. 2 ust 1 – 3 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W sposób jednoznaczny wynika z nich, że stroną postępowania uwłaszczeniowego jest podmiot reprezentujący Skarb Państwa bądź Gminę oraz przedsiębiorstwo, które jest uwłaszczane.

Między innymi w oparciu o powołane unormowania Wojewoda W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., która poprzedzała kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzję, wydaną na podstawie art. 155 K.p.a.

Organ prawidłowo więc ustalił, że skarżący nie wykazał aby posiadał interes prawny do wszczęcia kontrolowanego postępowania, nie mógł w związku z tym być uznany za jego stronę. Nie wskazał na istnienie normy prawnej, która regulowałaby aktualny i realny interes prawny skarżącego do wszczęcia postępowania nieważnościowego względem przywołanej decyzji Wojewody W. z dnia [...] grudnia 1998 r.

W konsekwencji, Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanej powyżej decyzji Wojewody W.

O naruszeniu prawa osoby trzeciej, które wskazywałoby na konieczność uznania podmiotu skarżącego za stronę można byłoby mówić wówczas, gdyby przy zbiegu uprawnień państwowych osób prawnych z uprawnieniami związanymi z prawem do tego gruntu innych osób, pierwszeństwo uzyskiwałyby uprawnienia osób z art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami, pozbawiając przez to osoby trzecie uprawnień związanych z gruntem.

Stwierdzenie w art. 2 ust. 1 ustawy, że uprawnienia tego przepisu nie naruszają praw osób trzecich, oznacza bowiem danie przez ustawodawcę pierwszeństwa uprawnieniom osób trzecich, ale takim, które legitymują się prawem rzeczowym do tej nieruchomości. Inaczej mówiąc wymóg posiadania interesu prawnego byłby spełniony wówczas, gdyby skarżący legitymował się prawem rzeczowym do nieruchomości, która wchodziłaby w skład nieruchomości gruntowej podlegającej uwłaszczeniu.

Skarżący natomiast powołał się na uprawnienia wynikające z faktu posiadania nieruchomości bez uregulowania tego w sposób skutkujący powstaniem prawa rzeczowego Skarżący nie legitymuje się również orzeczeniem sądu powszechnego stwierdzającym zasiedzenie udziału w prawie własności, co stanowiłoby potwierdzenie tytułu prawnego do zajmowanej części nieruchomości. Także poczynienie nakładów na nieruchomość nie kreuje legitymacji procesowej w kontrolowanym postępowaniu nadzwyczajnym.

Nie ma zatem racji autor skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmowę uznania statusu strony skarżącego kasacyjnie, co w konsekwencji spowodowałoby umorzenie postępowania nieważnościowego.

Wbrew kasacji, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o charakterze proceduralnym, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. W sposób wszechstronny rozważono materiał dowodowy w kontekście istotnych dla sprawy okoliczności.

Kontrolowanego wyroku nie mogły podważyć również zarzuty naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191) oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.) mogące stanowić wzorce kontroli, ale dla oceny prawidłowości nabycia użytkowania wieczystego gruntu przez P., co nie było przedmiotem kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji.

Identycznie ocenić należało wskazanie w kasacji na związanie uchwałami składu 7 sędziów NSA, podjętymi w sprawach I OPS 2/16 i I OPS 5/17. Uchwały te odnoszą się do sposobu udokumentowania prawa zarządu P.

Wzorca kontroli nie mógł także stanowić przepis art. 32 Konstytucji RP w sytuacji gdy ocena legitymacji P. dokonana przez Wojewodę W. w ramach postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 1998r. oparta była na innym zdarzeniu prawnym aniżeli powoływane w przedmiotowym sporze dla przyjęcia interesu prawnego skarżącej kasacyjnie Spółki. Kontrola decyzji Wojewody wykraczała poza ramy niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.