Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 905/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48, art. 49b, art. 59
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kantecka Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki części budynku oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 października 2006 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał W.D. rozbiórkę wykonanej bez wymaganego pozwolenia rozbudowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego, położonego na działce "[...]". W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 grudnia 2006 r., utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Obie powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 349/07, wydanym po rozpoznaniu skargi W.D.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., decyzją z dnia 8 listopada 2007 r. nakazał W.D. rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji podał, że w trakcie oględzin w dniu 27 września 2007 r. ustalono, że inwestorka rozbudowała budynek mieszkalny dwurodzinny o wymiarach ok. 3,20 x 6,10 m. Rozbudowana część obiektu posiada piwnicę, parter i poddasze. Ściany fundamentowe wykonane zostały z bloczków betonowych, a ściany parteru i poddasza - z betonu komórkowego. Dach jest drewniany dwuspadowy, kryty papą, a stropy nad piwnicą i parterem są betonowe. Wymiary starej sieni na szkicu wykonanym w 1972 r. wynoszą natomiast 2,15 x 5,20 m i nie są zgodne z wymiarami istniejącego obiektu. Według oświadczenia współwłaścicielki przedmiotowego budynku, wybudowano w nim nowy ganek (sień).

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 stycznia 2008 r. uchylił to rozstrzygnięcie, obligując organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego.

Kolejny raz rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 29 maja 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.)- zwanej dalej Prawem budowlanym, nakazał W.D. wstrzymać roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego oraz nałożył na nią obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni określonych dokumentów. Z uwagi na to, że strona tego obowiązku nie wykonała, decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r., organ pierwszej instancji nakazał inwestorce rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane

w mocy przez W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r.

Wyrokiem z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 616/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił powyższe decyzje zarzucając, że organy obu instancji zrealizowały jedynie niewielką część zaleceń, zawartych w wyroku Sądu z dnia 11 kwietnia 2007 r.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania, decyzją z dnia 26 lipca 2011 r., organ pierwszej instancji, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, nakazał inwestorce "rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego" na przedmiotowej działce, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu podał, że inwestorka nie skorzystała z możliwości legalizacji samowolnej rozbudowy i nie dostarczyła ekspertyzy wykonania bezpiecznej rozbiórki przedmiotowej rozbudowy. Zaznaczył ponadto, że z opinii technicznej jednoznacznie wynikało, że elementy starej części budynku i nowej nie oddziałują na siebie, stanowią dwa oddzielne układy konstrukcyjne, a rozbiórka rozbudowy nie wpływa na konstrukcję starej części budynku i nie stanowi dla niej zagrożenia.

Decyzją z dnia 10 listopada 2011 r. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynikało, że dokonano rozbiórki części obiektu (sieni), a następnie wykonano rozbudowę (dobudowę do istniejącego obiektu), polegającą na wykonaniu piwnicy, parteru i poddasza. Dobudowa posiada inne parametry (długość, szerokość, ilość kondygnacji) niż poprzednio. Wygląd więźby dachowej wskazuje na rozbiórkę dachu, a następnie jego odbudowę. Ponadto, zestawiając sytuowanie obiektu i jego wymiary po aktualizacji mapy zasadniczej z 1997 r., która nastąpiła w dniu 6 listopada 2006 r. ze stanem, jaki obrazuje ta mapa, aktualnym na dzień 19 sierpnia 2002 r. i 9 września 2003 r. organ odwoławczy stwierdził, że dobudówka na mapach z 2002 r. oraz 2003 r. jest inna niż naniesiona po dniu 6 listopada 2006 r. Powyższe potwierdzały również zeznania świadków. Organ dodał, że odwołująca się zeznała, że przy budynku była sień murowana w złym stanie technicznym, który groził zawaleniem i w 2006 r. wyremontowała ją. Prace polegały na zastąpieniu pokruszonej cegły nowymi bloczkami. Wskazując na powyższe, organ odwoławczy przyjął, że zakres robót musiał polegać na całkowitej rozbiórce obiektu, a następnie z jego odbudowie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska inwestorki, że przeprowadziła remont. Z uwagi na powyższe stwierdził, że w sprawie miało miejsce samowolne wykonanie robót budowlanych, odpowiadające definicji budowy (art. 3 pkt 6 Prawie budowlanym), na które nie uzyskano pozwolenia na budowę. Uchybienie temu obowiązkowi w myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i brak woli inwestora na ich legalizację, wiązało się z koniecznością zobowiązania inwestora do rozbiórki obiektu wykonanego w warunkach samowoli budowlanej. Organ zaznaczył, że rozbiórka rozbudowy nie wpłynie na konstrukcję starej części budynku i nie stanowi dla niej zagrożenia.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 51/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W.D., wniesioną na powyższą decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2074/12, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W.D. od powyższego wyroku, uchylił ten wyrok oraz decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2011 r. i zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 1.100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznał zarzuty odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i nie podzielił twierdzeń strony skarżącej, iż po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 696/10, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do usunięcia nieprawidłowości wskazanych mu przez Sąd w wydanych wcześniej sprawie wyrokach. Ponadto za nieskuteczne NSA uznał próby podważenia sporządzonej w sprawie opinii inż. W.Z. Wyjaśnił, że opinia ta została sporządzona w sprawie jedynie na okoliczność ustalenia, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej części bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego i tylko w takim zakresie została ona wykorzystana przez organ. Opinia ta stanowiła realizację wskazań, zawartych w zapadłych uprzednio w sprawie wyrokach. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił ponadto, że przyczyną wydania nakazu rozbiórki było to, iż skarżąca, jako inwestor dobudowanego obiektu, uchybiła wymogowi posiadania pozwolenia na jego budowę. Konsekwencją wybudowania przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nieskorzystania z procedury legalizacyjnej, jest natomiast zawsze orzeczenie nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalony w sprawie zakres przeprowadzonych prac budowlanych, w efekcie których doszło do zmiany przedmiotowej sieni (ganku) w zakresie jej położenia oraz użytych materiałów do jej budowy, nie pozostawiał wątpliwości, że przedmiotowe roboty budowlane nie stanowiły remontu, ale rozbudowę istniejącego już obiektu. Uznał ponadto za zasadne stanowisko tut. Sądu dotyczące ustalenia, że rozbiórka części drewnianego budynku i wykonanie w tym miejscu części murowanej nie stanowi remontu istniejącego obiektu budowlanego, lecz jest budową.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił natomiast zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Podkreślił, że orzekając nakaz rozbiórki organ nadzoru budowlanego winien w rozstrzygnięciu precyzyjnie określić jej przedmiot, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości co do zakresu rozbiórki. Obowiązany był tym samym szczegółowo opisać w wydanym orzeczeniu obiekt podlegający rozbiórce, co jest szczególnie istotne w przypadku skierowania nakazu rozbiórki do części obiektu. W przypadku nakazu rozbiórki części obiektu rozstrzygnięcie winno określać parametry techniczne elementów objętych tym nakazem, takie jak chociażby ich wymiary i usytuowanie. Tych warunków nie spełniała decyzja organu pierwszej instancji, a uchybienie to nie zostało poprawione przez organ odwoławczy. Wadliwość ta uszła także uwadze Sądu pierwszej instancji.

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 7 lipca 2014 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i nakazał W.D. wykonać, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz spełniającej wymagania określone w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, rozbiórkę rozbudowanej murowanej części budynku mieszkalnego w "[...]", o powierzchni zabudowy 19,24 m² (tj. 3,20 m x 6,20 0,86 m x 0,7 m) składającej się z: fundamentów, części podpiwniczonej, części parterowej, poddasza użytkowego, dachu drewnianego dwuspadowego krytego papą na deskowaniu, instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) oraz schodów zewnętrznych z balustradami, wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Wskazał ponadto na ustalone na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wymiary przedmiotowej rozbudowy i stwierdził, że bez wątpienia nie stanowiła ona remontu, lecz budowę wymagającą uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy rozważył również kwestię technicznej możliwości dokonania rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku i stwierdził, że istniejący budynek o konstrukcji drewnianej i samowolnie dokonana rozbudowa nie są związane konstrukcyjnie. Powyższe ustalił na podstawie sporządzonej w sprawie opinii rzeczoznawcy budowlanego oraz ustaleń organu pierwszej instancji, poczynionych w toku oględzin w dniach 25 października 2011 r. i 8 listopada 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia biegłego w kwestii powiązania konstrukcyjnego między obiema częściami obiektu zostały potwierdzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nie było zatem podstaw do podważenia wniosków zawartych w pkt. VII opinii, że rozbiórka rozbudowy nie wpływa na konstrukcję starej części budynku i nie stanowi dla niej zagrożenia. Stwierdził, że poza wszelką wątpliwością jest fakt rozbiórki uprzednio istniejącego ganku, a następnie wykonanie dobudowy części obiektu z wykorzystaniem technologii robót i wyrobów budowlanych innych, niż w istniejącym budynku, z naruszeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Niewykorzystanie przez inwestora z możliwości legalizacji budowy, obligowało organy nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki części obiektu wykonanej w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję WINB z dnia 7 lipca 2014 r., E.D. zarzuciła, że w sprawie nieprawidłowo ustalono stan faktyczny. W zaskarżonej decyzji błędnie podano bowiem wymiary rozbudowy, które wynoszą 3,20 m x 6,10 m oraz pominięto, że do budynku prowadzą schody z trzech stron obiektu, a ponadto nie ustalono ostatecznie stanu, w jakim się one znajdują i stanu ścian sieni. Skarżąca zaprzeczyła, jakoby zeznała, że odbudowała sień, podczas gdy miała wówczas na myśli remont domu. Podkreśliła, że na przeprowadzenie tych robót uzyskała zgodę Kierownika Wydziału Budownictwa w O. Zarzuciła też, że organy nadzoru budowlanego dały wiarę sprzecznym zeznaniom świadków co do wielkości sieni i jej stanu. Ponadto, wbrew wytycznym Sądu zawartym w wyroku z dnia 25 września 2009 r., uwzględniły zeznania W.K. W ocenie skarżącej opinia, ustalenia której uwzględniono w zaskarżonej decyzji, jest nierzetelna, sprzeczna z treścią opinii innego biegłego, a ponadto została sporządzona po przeprowadzeniu wadliwych oględzin. Skarżąca zarzuciła, że organy nadzoru budowlanego nie zrealizowały wytycznych sądów administracyjnych, zawartych w wydanych w tej sprawie wyrokach i ograniczyły się do zgromadzenia materiału niezbędnego w celu wydania nakazu rozbiórki. Podniosła ponadto, że uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób naruszający art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a., gdyż "gmatwa" ono i przedłuża postępowanie w sprawie. Zdaniem skarżącej, organy nadzoru budowlanego winny ustalić datę modernizacji lub odbudowy sieni, charakter wykonanych robót budowlanych, a następnie ewentualnie rozważyć techniczną możliwość rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Podkreślił, że wydal zaskarżone rozstrzygnięcie stosownie do zaleceń, zawartych w wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn.. akt II OSK 2074/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy podnieść, że sprawa będąca przedmiotem kontroli tut. Sądu, była przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2074/12, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W.D. od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 51/12, uchylił ten wyrok oraz decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" z dnia 10 listopada 2011 r.

Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności

z prawem zaskarżonego aktu. Kontrola ta dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia tego aktu. Przyjęte założenie ma istotne znaczenie, gdyż w przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, zmianie może ulec związanie przyjętą oceną prawną. Przy czym zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, dotyczyć będzie istotnych jego elementów (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny

w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

W orzecznictwie podkreśla się również, że ocena prawna może także dotyczyć stanu faktycznego, a w szczególności poprawności lub wadliwości określonych, poczynionych w sprawie przez organy administracji (podatkowe) ustaleń faktycznych. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby

w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10).

Z uwagi na powyższe, rozpoznając przedmiotową skargę tut. Sąd jest związany oceną stanu prawnego i faktycznego, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2074/12.

W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zaznaczył, że ustalenia w sprawie zostały poczynione na podstawie obszernego materiału dowodowego, w tym kilkukrotnych oględzin i zeznań świadków oraz obszernego materiału dowodowego w postaci map i zdjęć. Wobec powyższego, bezskuteczne są zarzuty skargi dotyczące błędniej oceny zgromadzonych

w sprawie dowodów, w tym zeznań świadków i map, prowadzącej do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, polegającego szczególności na nieprawidłowym ustaleniu wymiarów sieni po jej dobudowie oraz stanu technicznego schodów i ścian. Bezzasadny jest też w konsekwencji zarzut zaniechania realizacji zaleceń tut. Sądu, zawartych

w wydanych wcześniej wyrokach, wskazujących na konieczność dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Nie można też uwzględnić zarzutu dotyczącego nieobiektywizmu inż. W.Z. i wadliwości sporządzonej przez niego "Opinii technicznej dotyczącej możliwości wykonania rozbiórki rozbudowy bez naruszenia konstrukcji starej części budynku" z maja 2011 r., w tym nieprawidłowego przeprowadzenia oględzin spornej dobudowy. W powołanym wyżej wyroku, NSA za bezskuteczne uznał podważanie prawidłowości tej opinii i bezstronności jej autora. Wyjaśnić ponadto za NSA należy, że opinia ta została sporządzona w sprawie wyłącznie na okoliczność ustalenia, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej części bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego i tylko w takim zakresie została ona wykorzystana przez organ. Bez znaczenia jest zatem fakt, że w "Opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego w miejscowości "[...]"", sporządzonej w listopadzie 2007 r. przez inż. N.W. stwierdzono zły stan techniczny tego budynku. Obie opinie techniczne zostały bowiem sporządzone na inne okoliczności i nie wykluczają się wzajemnie.

Podnieść ponadto należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przyczyną wydania w sprawie nakazu rozbiórki nie był ani stan dobudowanego obiektu budowlanego, ani stan budynku istniejącego już wcześniej, ale to, że skarżąca jako inwestor dobudowanego obiektu, uchybiła wymogowi posiadania pozwolenia na jego budowę. Konsekwencją wybudowania przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nieskorzystanie z procedury legalizacyjnej, było podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki. Sąd ten stwierdził również, że ustalony w sprawie zakres przeprowadzonych prac budowlanych, w efekcie których doszło do zmiany przedmiotowej sieni (ganku) w zakresie jej położenia oraz użytych materiałów do jej budowy nie pozostawiał wątpliwości, że przedmiotowe roboty budowlane nie stanowiły remontu, ale rozbudowę istniejącego już obiektu. Podzielił stanowisko tut. Sądu, że rozbiórka części drewnianego budynku i wykonanie w tym miejscu części murowanej nie stanowi remontu istniejącego obiektu budowlanego, lecz jest budową.

Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował wyłącznie brak precyzji sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę, zarzucając, że nie zostały spełnione warunki skutecznego orzeczenia nakazu rozbiórki. Rozstrzygnięcie to nie zawierało bowiem określenia parametrów technicznych elementów objętych nakazem rozbiórki, takich jak ich wymiary

i usytuowanie.

W zaskarżonej decyzji, powyższe uchybienie zostało usunięte. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 7 lipca 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i nakazał skarżącej wykonać, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz spełniającej wymagania określone w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, rozbiórkę rozbudowanej murowanej części budynku mieszkalnego w miejscowości "[...]" o powierzchni zabudowy 19,24 m² (tj. 3,20 m x 6,20 0,86 m x 0,7 m) składającej się z: fundamentów, części podpiwniczonej, części parterowej, poddasza użytkowego, dachu drewnianego dwuspadowego krytego papą na deskowaniu, instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) oraz schodów zewnętrznych z balustradami, wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Tym samym, organ odwoławczy zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2074/12.

Nie można również podzielić zarzutu skargi, dotyczącego wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił dowody, na podstawie których ustalił istotne w sprawie okoliczności faktyczne (fakt samowolnej rozbudowy sieni i techniczną możliwość wykonania jej rozbiórki bez naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego)

i prawidłowo je ocenił. Organ odwoławczy wyjaśnił również podstawę prawną rozstrzygnięcia, prawidłowo wskazując na wynikające z art. 48, art. 49b i art. 59 Prawa budowlanego przypadki zaistnienia samowoli budowlanej i wyjaśniając sposób postępowania organów nadzoru budowanego w takiej sytuacji, a także odnosząc obowiązujące regulacje prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Odnosząc się natomiast do argumentacji, dotyczącej uzyskania przez skarżącą zgody kierownika Wydziału Budownictwa na wykonanie rozbudowy wyjaśnić należy, że

w przypadku zaistnienia – tak, jak w niniejszej sprawie - przesłanek warunkujących orzeczenie nakazu rozbiórki samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego nie mają prawnej możliwości odstąpienia od wydania tego nakazu. Przepisy Prawa budowanego nie zawierają bowiem regulacji, które z uwagi na zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), dopuszczałyby możliwość odstąpienia od orzeczenia lub modyfikacji nakazu rozbiórki. Ustawodawca przewidział jedynie możliwość wyboru sprawcy samowoli, czy będzie kontynuowane postępowanie legalizacyjne, czy też dojdzie do wydania nakazu rozbiórki i w ten sposób zostanie usunięte naruszenie bezwzględnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca nie skorzystała jednak z możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Ponadto dodać należy, że z protokołu przesłuchania podejrzanego z dnia

27 grudnia 2006 r. wynika, że skarżąca uzyskała ustne wyjaśnienie od pracownika Starostwa, że może przeprowadzić remont rozwalającej się sieni, a nie rozbudowę budynku, na wykonanie której ubiegała się wcześniej bezskutecznie o uzyskanie pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.