Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1280/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 161 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], na podstawie której utrzymano w mocy rozstrzygniecie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w W. z dnia [...]r., nr [...] zatwierdzające projekt budowlany zamienny i udzielające pozwolenia na kontynuację robót budowlanych związanych z realizacją budynku letniskowego na nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...], a także nakładające na E. C. i K. C. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu budowlanego. Po uzupełnieniu braków formalnych skargi wyznaczony został termin rozprawy na dzień 30 stycznia 2014 r. Natomiast w dniu 13 stycznia 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe z dnia 8 stycznia 2014 r., w którym strona skarżąca oświadcza, że cofa skargę z dnia 5 czerwca 2013 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. uczestnicy postępowania W. B. i J. K. zawnioskowali o merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie skarżącej stanowi wyraz zasady dyspozycyjności postępowania sądowadministracyjnego, umożliwiającej rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących tej stronie praw procesowych. Dalej powyższy przepis stanowi, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Regulacja ta ustanawia wyjątek od ogólnej zasady związania sądu oświadczeniem skarżącego, zatem aby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wymagane jest pozytywne ustalenie przez sąd istnienia przesłanek w niej wymienionych. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zarówno wnioski uczestników postępowania o merytoryczne rozpoznanie sprawy, jak

i powody, jakimi kieruje się skarżący cofając skargę, nie mają znaczenia dla podejmowanego przez Sąd rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 8 stycznia 2014 r. cofnął skargę z dnia 5 czerwca 2013 r., a żądanie to zostało sformułowane w sposób jednoznaczny. Badając istnienie przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi wskazać należy, że czynnościami mającymi na celu obejście prawa są czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Do grupy takich czynności będą zaliczane te, których treść nie zawiera wprawdzie elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które przez te czynności mają być wywołane, w tym przypadku przez cofnięcie skargi, naruszają zakazy lub nakazy wynikające z dyspozycji ustawowych

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 312/12, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o obejściu prawa w powyższym rozumieniu. Jednocześnie Sąd oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem istnienia przesłanek nieważności nie dopatrzył się tego typu naruszeń. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - zwanej dalej KPA) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że pozostawienie w obrocie prawnym skarżonej decyzji nie będzie stanowić obejścia prawa, jak również nie będzie miała miejsca sytuacja powodująca dotknięcie aktu wadą nieważności, dlatego też oświadczenie złożone przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia

2014 r. było skuteczne i Sąd jest nim związany.

W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.,

orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.