Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 977/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.S. i J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 365/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.S. i J.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 365/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E.S. i J.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych.

Sąd I instancji wskazał, iż skarżący w skardze na ww. decyzję wydanej w w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, polegających na doprowadzeniu przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. B. w Warszawie do stanu zgodnego z przepisami oraz przedłożenia aktualnej opinii kominiarskiej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący podnieśli, iż ww. decyzja została skierowana osoby zmarłej – M.S., zatem nie może być ona wykonana bez uszczerbku majątkowego dla pozostałych stron. Ponadto dodano, że "skarga jest oczywiście uzasadniona".

W odrębnym piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. podnieśli, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie również z tego powodu, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "k.p.a.").

Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem stwierdził, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") wyjaśnił, że argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa ww. przepisie. Dodatkowo wskazał, że przywołane przez skarżących w treści wniosku okoliczności, tj. skierowanie decyzji do osoby zmarłej, i tym samym niemożność wykonania decyzji bez uszczerbku majątkowego dla pozostałych zobowiązanych, czy nieważność zaskarżonej decyzji nie uzasadniają jej wstrzymania wykonania. Sąd wskazał, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, nie dokonuje oceny zawartości skargi. Nadto Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, a zatem organ nakładając obowiązki określone w zaskarżonej decyzji kierował się zapewnieniem bezpieczeństwa w użytkowaniu przedmiotowego budynku. W ocenie Sądu I instancji ochrona bezpieczeństwa ludzi nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a skarżący nie wykazali potrzeby ochrony dóbr wyżej sklasyfikowanych niż zdrowie i życie ludzkie.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyli E.S. i J.S. reprezentowani przez adwokata. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, w której zachodziły ku temu przesłanki w postaci zarówno niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Należy zauważyć, że oceniając okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ważąc przedstawione przez skarżących wnioski oraz przedmiot zaskarżonego postanowienia należy dojść do wniosku, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wstrzymanie wykonania tej decyzji może potencjalnie zagrażać nadrzędnemu dobru chronionemu jakim jest zdrowie ludzkie, ponieważ zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję nakazującą wykonanie robót budowlanych polegających na doprowadzeniu przewodów kominowych w budynku mieszkalnym przy ul. B. w Warszawie do stanu zgodnego z przepisami, poprzez udrożnienie i uszczelnienie przewodów kominowych zgodnie z opinia kominiarską nr 1357 z dnia 27 marca 2012 r. przedłożenie aktualnej opinii Kominiarskiej potwierdzającej prawidłowość funkcjonowania przewodów kominowych po wykonaniu ww. zakresu robót. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Nadto stwierdzić należy, iż ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej skarżących spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji nie stanowi w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanki do jej wstrzymania, gdyż obciążenia finansowe związane z wykonaniem decyzji nie powodują nieodwracalnego skutku z samej swej istoty, zawsze bowiem możliwe jest ustalenie ich kwoty i wartości oraz zasad zwrotu. Ewentualne zaś ustalenie, że przedmiotowe prace budowlane winien przeprowadzić inny niż skarżący podmiot, będzie mogło być podstawą do ewentualnego roszczenia regresowego. Zauważyć jednocześnie należy, że dalsze opóźnianie wykonania obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją może spowodować pogorszenie stanu technicznego budynku i inne jeszcze zagrożenia.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.