Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 480/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. i A. J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

L. S. i A. J. S. wnieśli do Wojewody w dniu [...] r. (data stempla pocztowego, k.3) pismo ze wskazaniem, że dotyczy ono decyzji Starosty [...] z dnia [...]., nr [...] Podnieśli, że "skarżą Starostę [...] za działanie w złej wierze na ich szkodę oraz wprowadzenie Urzędu Wojewody w błąd w procedurze administracyjnej poprzez całkowite wyłączenie ich stanowiska zawartego w odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...] r. (...) z dnia [...] r.).

P. zostało słusznie potraktowane przez Wojewodę jako skarga na jego decyzję z dnia [...] r., znak: [...]- [...] utrzymującą w mocy kwestionowaną przez skarżących decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wraz odpowiedzią na skargę i wnioskiem o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Rację ma Wojewoda, że pismo skarżącej z dnia [...] r. należało potraktować jako skargę do tut. Sądu na decyzję tego organu oraz, że skarga ta podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie.

W piśmie tym skarżący niewątpliwie kwestionują rozstrzygnięcie Starosty [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących, które to rozstrzygnięcie podzielił następnie Wojewoda wydając jako organ odwoławczy decyzję z dnia [...] r. Decyzja Wojewody została doręczona skarżącym z pouczeniem o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem tegoż organu w terminie 30 dni od doręczenia. Należy także wyjaśnić, że co do zasady przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być tylko orzeczenia wydawane przez organy odwoławcze (II instancji), nie jest zaś dopuszczalna skarga na orzeczenia (decyzje, postanowienia) organów I instancji. Wynika to z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej "p.p.s.a.", który przewiduje, że skargę można wieść (dopiero) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m.in. odwołanie.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący w piśmie z dnia [...] r. kwestionują ograniczenie sposobu korzystania z ich nieruchomości, które było przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., a od decyzji tego organu przysługiwało skarżącym odwołanie do Wojewody, który ich odwołania nie uwzględnił wydając decyzję z dnia [...] r.

W związku z powyższym Wojewoda zasadnie potraktował pismo skarżących z dnia [...] r. jako skargę na tę decyzję i mając na względzie zasadę czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, wyrażoną w art. 9 k.p.a., przekazał to pismo (skargę) tut. Sądowi.

Badając tę skargę pod względem formalnym należy stwierdzić, że jest ona niedopuszczalna jako wniesiona po upływie terminu.

Stosownie do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie.

Decyzja Wojewody z dnia [...] r. została doręczona skarżącym w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru), a więc 30 - dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem [...] r. Skarga wniesiona w dniu [...] r. jest zatem spóźniona, co oznacza, że nie może być merytorycznie rozpatrzona i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z uchybieniem terminu, Sąd nie badał innych wymogów formalnych skargi (m.in. nie wzywał skarżących do złożenia odpisów skargi dla uczestnika).

Ubocznie zwrócić należy uwagę, że w skardze objętej pismem z dnia [...] r. skarżący (k.7 akt) wnosili również o "ponowne wszczęcie procedury administracyjnej", a gdy "wznowione zostanie postępowanie administracyjne, skarżący będą zgodnie z KPA traktowani podmiotowo oraz informowani o sprawie". Do obowiązków właściwego organu administracyjnego należy zatem rozważenie, czy pismo to nie zawiera (poza skargą do tut. Sądu) także żądania wznowienia postępowania.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.