Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 89/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 12 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 51, art. 81a
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 20 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi K. S. i Cz. S. na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 3 października 2007 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i S. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w G., o murowany taras od strony ogrodu.

Organ I instancji ustalił, że inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, szeregowego, polegającej na realizacji tarasu murowanego od strony ogrodu w G. – W. przy ul. [...], na działce nr [...] obr. [...]. Do wniosku dołączony został projekt budowlany wykonany przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane oraz dokumenty wymagane przepisami szczególnymi.

W toku postępowania swe zastrzeżenia wniósł sąsiad twierdząc, że taras realizowany będzie na istniejących fundamentach, a jego wbudowanie spowoduje przekroczenie istniejącej linii zabudowy i będzie umożliwiało wgląd w okno sąsiedniego budynku.

Organ I instancji, odnosząc się do wskazanych zarzutów podał, że projektowany taras przewidziany jest w miejscu istniejącego pierwotnie tarasu drewnianego wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę łącznie z budynkiem mieszkalnym. Analiza, które części z istniejących wcześniej tarasów winny ulec rozbiórce nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2007 r. Nr [...] przylegający do ściany przedmiotowego budynku taras został rozebrany, tym samym wykonana została decyzja nakazującą rozbiórkę tarasu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia.

W ocenie organu I instancji budowa tarasu na granicy działki jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., Nr 75 poz. 690, ze zm.), bowiem dopuszcza się realizację inwestycji na granicy działki ze względu na jej rozmiary. Szerokość działki wynosi ok. 5,3 m. Organ przytoczył stanowisko Ministerstwa Infrastruktury z pisma z dnia 22 sierpnia 2005 r., w którym wyjaśnia się, że "przepisy § 12 ust.4 pkt 2 stanowią, iż ściana projektowana ma przylegać do ściany istniejącej nie określając gabarytów budynku projektowanego w stosunku do istniejącego ani tez nie narzuca zakresu przylegania ścian, zatem dopuszcza się, aby ściana budynku projektowanego była wyższa lub szersza od ściany budynku istniejącego bezpośrednio przy granicy". Z uwagi na fakt, że ściana budynku przy ul. [...] wybudowana została na granicy z działką budynku nr [...], to istnieje możliwość wybudowania ściany tarasu na granicy na szerokość zgodną z zamierzeniem inwestora. Nadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z kartą terenu [...] obowiązującego planu miejscowego linie zabudowy określone zostały wzdłuż ulic, nie określono linii zabudowy od strony ogrodów, zatem projektowany taras nie narusza linii zabudowy określonej planem miejscowym. Odnosząc się do zarzutów właścicieli budynku sąsiedniego K. i C. S. organ I instancji wyjaśnił, że właściciel domu w zabudowie szeregowej decydując się na taką zabudowę, podobnie jak zbliżając okno na odległość 1,5 m od granicy, wiedział, że ograniczona będzie strefa intymności korzystania ze swego budynku, uznając powyższe za czynnik obiektywny przy tego rodzaju zabudowie.

Od powyższej decyzji odwołali się K. i C. S., domagając się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta , odwołując się do obrony praw obywatelskich wynikających z istoty własności. Zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości projektowanego tarasu od granicy z ich działką, oraz zakwestionowali wykonanie przez inwestorów ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego wcześniej tarasu.

Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 2007 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) utrzymał w mocy opisana wyżej decyzję Prezydenta Miasta .

Odwołując się do treści art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ustalił organ odwoławczy, że inwestorzy złożyli wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę o taras istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej zlokalizowanego na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w G., cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sprawdzając zgodność planowanego zamierzenia z przepisami prawa Prezydent Miasta w szczególności powinien był sprawdzić spełnienie warunków określonych art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.

Na tej podstawie sprawdzono zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1), wskazując, iż plan ten nie ustala linii zabudowy w części ogrodowej działek przeznaczonych pod zabudowę szeregową, a jedynie linię zabudowy obowiązującą od frontu działki od linii rozgraniczającej drogę. Stwierdzono także zgodność planowanego zamierzenia z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (art. 35 ust. 1 pkt 2). Oceniono także, iż dokumentacja projektowa pozostaje kompletna, co powoduje spełnienie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Niestwierdzenie przez organ I instancji naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oznacza, że nie można odmówić wydania przedmiotowej decyzji. Według organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodziła również sytuacja przewidziana w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, ponieważ orzeczony wcześniej nakaz rozbiórki samowolnie wzniesionego tarasu, zgodnie z dokumentacją organu nadzoru budowlanego, został wykonany. Wojewoda wskazał, że organ I instancji odniósł się do uwag stron postępowania wniesionych w toku postępowania poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji. Wojewoda wyjaśnił, że ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego pozostają wiążące dla organów administracji architektoniczno - budowlanej. Dla spraw związanych z samowolą budowlaną i nakazami rozbiórki części obiektów wzniesionych na podstawie pozwoleń na budowę organami właściwymi pozostają organy nadzoru budowlanego. Prawo nie pozwala Prezydentowi Miasta działającemu jako organ I instancji administracji architektoniczno budowlanej na nieuznanie potwierdzonej przez organy nadzoru budowlanego rozbiórki uprzednio samowolnie wzniesionego tarasu żelbetowego. Wyjaśniono skarżącym, że w zakresie kompetencji przynależnych organom nadzoru budowlanego organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają prawa podejmowania żadnych działań, a nadto ustawa Prawo budowlane w żadnym swoim przepisie nie uprawnia organów administracji architektoniczno - budowlanej do przeprowadzenia wizji lokalnej w terenie, na którą organy te mogłyby się powoływać. Organami uprawnionymi do sprawdzania stanu fizycznego obiektów pozostają organy nadzoru budowlanego. Wielkość i posadowienie uprzednio zatwierdzonego pozwoleniem na budowę tarasu drewnianego, jak i wielkość i posadowienie tarasu żelbetowego, który zgodnie z dokumentacją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego został rozebrany nie mają znaczenia w sprawie. W niniejszym postępowaniu wszczętym wnioskiem inwestorów z dnia 8 sierpnia 2007 r., który wpłynął do Urzędu Miejskiego w dniu 10 sierpnia 2007 r., o pozwolenie na budowę tarasu, rozpatruje się jedynie, czy planowane zamierzenie pozostaje zgodne z obecnie obowiązującymi przepisami prawa. Organ wskazał, że w przedmiotowej sytuacji nie zachodzi sytuacja opisana w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, gdyż orzeczony przez organ nadzoru budowlanego nakaz rozbiórki został wykonany (dokumenty nadzoru budowlanego potwierdzają wykonanie rozbiórki). W przypadku, gdy skarżący zarzucają wadliwość przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania, która to wadliwość zostałaby udowodniona przed sądem, wówczas wobec nowych faktów skarżącym będzie przysługiwało prawo złożenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, a w toku postępowania wznowieniowego możliwe będzie, jeśli potwierdzą to dowody, uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnosi się jedynie do odległości ścian budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Wskazany przez odwołujących § 12 ust. 5 tego rozporządzenia, dotyczący pomniejszania przez tarasy odległości wskazanych ust. 1 tego paragrafu, dotyczy budynku oddalonego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi o 4 m od granicy działki z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras, bądź budynku oddalonego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych o 3 m od granicy z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras. W przypadku zabudowy szeregowej w stosunku do działek sąsiednich mających ściany w granicy działki, tak jak w przedmiotowym przypadku posesje przy ul. [...], [...] i [...], nie można odnieść się do przepisu § 12 ust. 5 tego rozporządzenia. Odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia mierzy się do otworów okiennych tub drzwiowych w budynku sąsiednim pod katem prostym mierzonym do granicy pomiędzy działkami. W zabudowie szeregowej możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki do granic z sąsiednimi działkami, ze względu na rozmiary (szczupłość) działki, zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych płyta stropowa tarasu nie jest równoważna, jak sugerują skarżący, z pojęciem ściany z otworami okiennymi, czy drzwiowymi lub bez. Ponadto brak jest przepisów prawa regulujących strefę intymności właścicieli sąsiednich działek w stosunku do działki inwestowanej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie kierują się subiektywnymi odczuciami stron, mają jedynie obowiązek stosowania istniejących przepisów prawa. Każdy właściciel ma prawo do zabudowy swojej działki w sposób zgodny z prawem, a co za tym idzie skarżący nie mają prawa ograniczania sąsiadom możliwości zabudowy działki, o ile sąsiedzi (inwestorzy) działają zgodnie z literą prawa.

Na powyższą decyzję K. i C. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący domagają się uchylenia decyzji organu II instancji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący wskazują na naruszenie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez niepotwierdzenie przez organ administracji istnienia na terenie, którego dotyczy przedmiotowy projekt, obiektu budowlanego, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, mimo że w aktach sprawy znajduje się dowód na istnienia samowoli budowlanej (m.in. zatwierdzony projekt architektoniczno-budowlany, zdjęcia itp.). Dodatkowo organ odwoławczy nie odniósł się do tych dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podano również, co stanowi za dowód przyjęcia, że obowiązek rozbiórki wynikający z decyzji z dnia 3 października 2007r. Nr [...] został wykonany. Tym samym w ocenie skarżących organ II instancji nie przeprowadził prawidłowego postępowania wyjaśniającego. Skarżący zarzucają ponadto naruszenie: § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że w zabudowie szeregowej możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki: § 12 ust. 5 rozporządzenia, poprzez wskazanie, że w przedmiotowej sprawie w stosunku do działek sąsiednich mających ściany w granicy działki nie można zastosować tego przepisu. Skarżący podali, że sąsiednie posesje (przy ul. [...] nr [...] i nr [...]) nie mają ścian w granicy działki (na działce o nr 15 istnieje ściana z oknem). Ponadto organ II instancji nie wskazał podstawy prawnej na podstawie, której stwierdził, że części budynku takie jak tarasy nie mogą pomniejszać o więcej niż 1,3 m wymaganych przepisami odległości od granicy działki budowlanej. Zdaniem skarżących doszło także do naruszenia

§ 12 ust. pkt 1 tego rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że odległości przewidziane w tym przepisie mierzy się pod kątem prostym mierzonym do granicy pomiędzy działkami. Skarżący podnieśli ponadto, że inwestorzy wykonując betonowy mur fundamentowy tarasu, przylegający do ściany budynku znajdującego się przy ul. [...], usunęli ocieplenie ściany budynku skarżących, co spowodowało przerwanie warstwy izolacji termicznej budynku i w to miejsce pokryli betonem – powodując powstanie mostka energetycznego. Wykonując częściową rozbiórkę inwestorzy odsłonili ponadto drewniane belki konstrukcyjne budynku, które od lipca 2006 r. narażone są na działanie czynników atmosferycznych. Skarżący podali, że tylko prawidłowe wykonanie rozbiórki samowoli budowlanej pozwoli im prawidłowy remont ich budynku – odbudowę zniszczonej ściany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

W piśmie procesowym z dnia 1 września 2008 r. skarżący opisują zniszczenia i uszkodzenia elewacji oraz uniemożliwienie jej naprawy na skutek wybudowanego przez inwestorów E. i S. C. tarasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Skarga K. i C. S. podlegała zatem oddaleniu jako bezzasadna.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu oraz akt sprawy, inwestorzy E. i S. C. złożyli do organu architektoniczno - budowlanego wniosek o pozwolenie na budowę, polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego szeregowego o taras murowany od strony ogrodu, na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w G.. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego wykonanego przez osobę posiadającą stwierdzone zaświadczeniami, właściwe uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (vide: wniosek z załącznikami k. 7 akt administracyjnych I instancji). Zastrzeżenia do wniosku zgłosili właściciele działki sąsiedniej oraz sąsiedniego budynku w zabudowie szeregowej przy ul. [...], K. i C. S.. Wskazali na niewykonanie przez inwestora decyzji rozbiórkowej dotyczącej poprzednio wybudowanego tarasu oraz budowę przy granicy działek i przekroczenie linii fasady szeregu (vide: pismo z dnia 10.09.2007r. k. 14 akt administracyjnych I instancji). Jak wynika z akt administracyjnych, na wezwanie organu I instancji do wyjaśnienia zapisu w projekcie budowlanym, odnoszącego się do pozostających na działce resztek rozkutych elementów konstrukcyjnych, inwestorzy dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie projektanta wyjaśniające błędny zapis w projekcie jako powtórzenie wcześniejszego zapisu z dokumentacji z początku roku 2007 (vide: postanowienie z dnia 14.09.2007r. k. 13, projekt budowlany z datą 1.08.2007r. z wyjaśnieniem, w aktach administracyjnych I instancji). Ponadto w aktach sprawy znajdują się fotokopie dokumentów pochodzących od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu egzekucyjnego, odnoszące się do wykonania przez małżonków C. rozbiórki tarasu przylegającego do ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w ., zgodnie z decyzją PINB z dnia 23 lutego 2005 r. Nr [...] (vide: postanowienie PINB z dnia 25.04.2007r. oraz protokół oględzin z 5.04.2007r. k. 16-19 akt administracyjnych I instancji). W postanowieniu PINB z dnia 25 kwietnia 2007 r. Nr [...] o umorzeniu grzywny nałożonej na małżonków C. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za niewykonanie rozbiórki tarasu (przylegającego do ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego) ustalono na podstawie oględzin w dniu 5 kwietnia 2007 r., że "pozostawiony po rozbiórce tarasu niewielki fragment murku betonowego (...) został przez E. i S. C. rozebrany. Natomiast gruz po rozbiórce został usunięty i wywieziony". Wskazać również należy, że do projektu budowlanego z 1 sierpnia 2007 r. dołączone zostały fotokopie fotografii przedstawiające widok budynku od strony ogrodu, stan z sierpnia 2007 r., z widocznym ziemnym nasypem osłoniętym folią.

Wojewoda decyzją z dnia 23 listopada 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 października 2007r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. C. i S. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej zlokalizowanego na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w G. o murowany taras od strony ogrodu.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia przez Wojewodę ego stanowił min. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ust. 3 podano, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Ustęp 4 przewiduje, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ustęp 5 zawiera regulację, że właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Przytoczony wyżej przepis art. 35 Prawa budowlanego reguluje ogół kwestii podlegających sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno – budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W omawianym artykule został określony obligatoryjny zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej rozpatrując wniosek E. C. i S. C. prawidłowo zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły inwestorom pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, dokonując przy tym trafnej oceny co do zgodności planowanej inwestycji z zapisem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Prawidłowo przywołane przez oba organy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 26 kwietnia 2007 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. D., rejonu K. Ż. i K. U. w Mieście G. (dla karty terenu nr [...]), nie przewidują linii zabudowy dla działek pod zabudowę szeregową w części ogrodu, przewidziano jedynie linię zabudowy po licach istniejących budynków, obowiązującą od frontu działki od linii rozgraniczającej drogę (vide: karta terenu pkt 7.1 – k. 12 akt administracyjnych organu I instancji). Tym samym zarzuty skarżących składane w postępowaniu administracyjnym odnośnie wysunięcia projektowanego tarasu poza lico elewacji tylnej słusznie uznane zostały przez organ odwoławczy za niezasadne, bowiem projekt również w tej mierze nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Prawidłowo również organy oceniły, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi – rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie podziela tym samym stanowiska skarżących dotyczącego naruszenia § 12 wskazanego rozporządzenia. W § 12 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

W ustępie 2 podano, że odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu.

Ustęp 3 przewiduje, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

W ust. 5. przewidziano, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m.

Treść przytoczonego wyżej ust. 5 § 12 odwołuje się do ust. 1 wskazanego powyżej paragrafu i dotyczy budynku oddalonego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi o 4m od granicy działki z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras, bądź budynku oddalonego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych o 3 m od granicy z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras.

Natomiast, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, w przypadku zabudowy szeregowej, w stosunku do działek sąsiednich mających ściany w granicy działki, tak jak w przedmiotowej sprawie budynki przy ul. [...], [...] i [...], nie można zastosować się do przepisu z § 12 ust. 5 omawianego rozporządzenia, dotyczącego pomniejszania przez projektowane tarasy wyznaczonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia odległości wymaganych dla ścian budynku. Oznacza to, że w zabudowie szeregowej możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki, ze względu na rozmiary działki - § 12 ust. 3 pkt 2 powyższego rozporządzenia (w przedmiotowym przypadku od strony ogrodowej). Nie sposób odmówić trafności takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy jak ustalił organ, szerokość przedmiotowej działki wynosi 5,3 m.

Sąd nadto wskazuje, że inwestorzy przedłożyli kompletną dokumentację projektową, tym samym spełnili przesłankę przewidzianą w art. 35 ust. 1 pkt 3 omawianego przepisu.

Zdaniem Sądu, organu obu instancji prawidłowo stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawa budowlanego, tym samym nie mogły odmówić wydania przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. C. i S. C. pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Nietrafny jest również zarzut skargi co do tego, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 35 ust. 5 ustawy oraz że w związku z tym organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego. Jest w sprawie niesporne, że w stosunku do uprzednio, samowolnie wybudowanego przez inwestorów małżonków C. tarasu, orzeczony został nakaz rozbiórki ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2005 r. Nr [...]. Następnie wymieniony organ, działający jako organ właściwy w postępowaniu egzekucyjnym, przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości, stwierdzając wykonanie rozbiórki tarasu przylegającego do ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], co stało się podstawą umorzenia grzywny nałożonej na E. i S. C., decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2007 r. Nr [...]. W tych okolicznościach sprawy organ architektoniczno – budowlany I instancji był uprawniony do oceny, że nakaz rozbiórki został wykonany, a zatem na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki inwestorów nie znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, że opis stanu działki co do wykonania obowiązki rozbiórki, wynikający z protokołu PINB sporządzonego w dniu 5 kwietnia 2007 r., odpowiada stanowi opisanemu w zatwierdzonym decyzją Prezydenta projekcie budowlanym, wykonanym w sierpniu 2007 r. Tym samym organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, w związku z czym zarzut skarżących, podnoszony również w toku postępowania administracyjnego, prawidłowo oceniły jako bezzasadny. Sąd wskazuje, że dla spraw związanych z samowolą budowlaną (art. 48-51 ustawy – Prawo budowlane) organami właściwymi pozostają organy nadzoru budowlanego (art. 83 Prawa budowlanego). Organ nadzoru budowlanego I instancji, który orzekł o rozbiórce, jest również organem egzekucyjnym, stosownie do treści art. 20 § 1pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm.). Wydanie przez PINB, będącego jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, na wniosek małżonków C., opisanego wyżej postanowienia w sprawie umorzenia grzywny (art. 125 postępowania egzekucyjnego w administracji) oznacza, że wykonany został przez dłużników obowiązek określony w tytule wykonawczym - decyzji nakazującej rozbiórkę. Tym samym trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że brak jest podstaw do kwestionowania przez organ I instancji administracji architektoniczno budowlanej potwierdzonej przez organ nadzoru budowlanego (organ egzekucyjny) rozbiórki uprzednio samowolnie wzniesionego tarasu żelbetowego. Uprawnienie do zakwestionowania stwierdzonego stanu przysługiwałoby wierzycielowi, ale nie w kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym. Wskazać trzeba także, że organami uprawnionymi do czynności kontrolnych dotyczących obiektów budowlanych, stosownie do treści art. 81a ustawy – Prawo budowlane pozostają organy nadzoru budowlanego i organ ten, w okolicznościach niniejszej sprawy kontroli takiej dokonał. Wobec tego organ odwoławczy uprawniony był do oceny, że stwierdzenie przez właściwy organ wykonania rozbiórki wraz z dowodami zawartymi w projekcie budowlanym, umożliwia zatwierdzenie złożonego projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 35 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących głównie kwestii uszkodzeń ściany budynku skarżących i brakiem możliwości ich usunięcia Sąd wskazuje, że dochodzenie ewentualnych roszczeń powstałych z tego tytułu pozostaje poza kognicją organów administracji publicznej oraz sądu administracyjnego. Roszczenia wynikłe na tle sporów sąsiedzkich podlegają regulacji Kodeksu cywilnego, a dochodzone są na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

Mając na względzie powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.