Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 547/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. e, art. 33 ust. 1,3 i 6, art. 8 ust. 3 pkt 4 i 5, art. 5c ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 75 ust. 5 i 7, art. 73 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 1 ust. 5 lit. d
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 33 poz 1 art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. a
law: Rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru  Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia na przewozy drogowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. e) i lit. 1), art. 33 ust. 1, 6 i 8 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.), art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 1 dyrektywy nr 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy (Dz.U.UE.L.2006 nr 33 str. 82), po rozpoznaniu zażalenia E. sp. z o.o. utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2019 r. odmawiające wydania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wnioskiem z dnia 15 maja 2019 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy u. P. zwróciła się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym. Do tego wniosku pełnomocnik przedsiębiorcy dołączyła wykaz pojazdów niezarejestrowanych w Polsce. Pismem z dnia 21 maja 2019 r. organ wezwał przedsiębiorcę do przedłożenia wykazu pojazdów zarejestrowanych w Polsce. Zarówno w piśmie przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej z dnia 29 maja 2019 r. jak i w piśmie z 03 czerwca 2019 r. pełnomocnik przedsiębiorcy podkreśliła, że złożony wniosek jest kompletny, a dołączony do niego wniosek o wydanie ww. zaświadczenia jest wystarczający do wydania tego zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wydania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym.

W części prawnej uzasadnienia Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 22 lit. e) i lit. 1), art. 33 ust. 1 i ust. 6. art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 4 i 5, art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, art. 2 ust. 1 lit. a), art. 3 ust. 1 dyrektywy 2006/1 /WE, art. 73 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Wskazał, że w przypadku wykonywania przez przedsiębiorcę przewozów drogowych pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorca jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, jeżeli spełnia warunki do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne określone w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, które to warunki muszą być spełnione łącznie. Warunki te dotyczą kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i przedmiotu działalności gospodarczej. Ponadto przewozy te nie mogą być wykonywane odpłatnie, ponieważ służą wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Do wykonywania przewozów określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wymagane jest tylko zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne potwierdzające zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie jest wydawane na wniosek przedsiębiorcy. Organem właściwym do wydania zaświadczenia na międzynarodowe niezarobkowe przewozy drogowe jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Organ podkreślił, że zarówno przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym jak i przepis art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 określają również jakimi pojazdami mogą być wykonywane przewozy drogowe na potrzeby własne. Z treści tych przepisów jednoznacznie wynika, że do dysponowania pojazdami, którymi przedsiębiorca wykonuje niezarobkowe przewozy drogowe, musi posiadać tytuł prawny. Takim tytułem prawnym jest umowa własności czy umowa najmu pojazdu. Wymienione przepisy nie określają innych warunków jakie muszą spełniać pojazdy wykorzystywane do wykonywania niezarobkowych przewozów drogowych. Jednak warunki te określają dyrektywy 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy, do której odsyła przepis art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Na podstawie przepisu art. 3 ust. I tejże dyrektywy można stwierdzić, że pojazdy wykorzystywane do niezarobkowych przewozów drogowych muszą być zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, na tych samych warunkach, co pojazdy będące własnością przedsiębiorcy. Natomiast przepisy krajowe regulujące warunki dopuszczania pojazdów do ruchu i ich rejestrowania nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że zarówno pojazdy zakupione przez przedsiębiorcę jak i powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną polskiemu podmiotowi muszą być zarejestrowane na terytorium Polski. Tę kwestię regulują art. 71 ust. 5 i 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Obowiązkowi zarejestrowania w Polsce podlega także pojazd sprowadzony do kraju przez jego właściciela, co potwierdza art. 71 ust. 7 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Z treści art. 71 ust. 5 tej ustawy wynika, że dopuszcza się do ruchu pojazd, który został zarejestrowany za granicą, jeżeli odpowiada wymaganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich. Natomiast art. 73 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazuje że przedsiębiorca nie może wykonywać swojej działalności przy pomocy pojazdu zarejestrowanego w innym państwie, niż to, w którym posiada swoją siedzibę. Zgodnie z tym przepisem w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

W ocenie organu zarówno art. 3 ust 1 dyrektywy 2006/1/WE jak i art. 73 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazują, że pojazd, którym przedsiębiorca będzie wykonywał niezarobkowe przewozy drogowe, powinien być zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami państwa, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, a nie jakiegokolwiek innego państwa. Przepisy dyrektywy 2006/1/WE, w tym przepis art. 2 ust. 1 lit. a) i przepis art. 3 ust. 1 zezwalają przedsiębiorcom na użytkowanie pojazdów wynajętych, ale wskazują również, że pojazdy te mogą być użytkowane zgodnie z warunkami określonymi w ustawodawstwie krajowym. Polskie ustawodawstwo te warunki określa w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Przepisy art. 71 ust. 5 i 7 oraz art. 73 ust. 5 tej ustawy nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że polski przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego nie ma możliwości wykorzystywania do prowadzenia tej działalności pojazdów zarejestrowanych za granicą.

Spółka składając wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym, do którego dołączyła wykaz pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim nie spełnia wymogów do wydania jej takiego zaświadczenia. Strona posiada siedzibę w Polsce, więc do wykonywania niezarobkowych przewozów drogowych może wykorzystywać tylko pojazdy samochodowe zarejestrowane w Polsce. Mimo wezwań organu spółka nie przedłożyła wykazu pojazdów zarejestrowanych w Polsce.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie organ uznał je za bezzasadne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła odniósł zarzut naruszenia :

1. Art. 64 par. 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, związku z art.8 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz ust. 3 pkt 4-5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez zastosowanie procedury wezwania o uzupełnienie braku formalnego podania, oraz merytoryczną ocenę wniosku i załączników na tym etapie, w przypadku, w którym wniosek oraz załączniki zawierały wszystkie, wymagane przepisami prawa elementy, przewidziane w ustawie o transporcie drogowym dla tego rodzaju wniosku.

2. Art. 8 ust. 2 pkt 1 4-6 oraz ust. 3 pt 4-5 oraz art. 33 ustawy o transporcie drogowym, w związku z art. 73 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017.1260. t.j.) poprzez błędną interpretację, polegającą na:

- przyjęciu, iż przesłanką do uzyskania zaświadczenia na potrzeby własne jest dołączenie wykazu zawierającego listę pojazdów zarejestrowanych w Polsce, pomimo, iż przesłanki do wydania zaświadczenia określone zostały w Ustawie o transporcie drogowym i są one jednoznaczne i klarowne i nie zawierają takiego wymogu

- uznaniu, iż aby uzyskać zaświadczenie na przewozy własne pojazdy muszą zostać zarejestrowane w Polsce, co zdaniem organu jest warunkiem sine qua non do dopuszczenia do ruchu na terenie RP oraz wydania zaświadczenia na przewozy własne,

3. zasady praworządności i legalizmu tj. art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, poprzez działanie organu bez podstawy prawnej (odmowa wydania zaświadczenia na podstawie okoliczności nie przewidzianych w przepisach prawa) oraz przyznanie sobie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kompetencji do weryfikacji wniosku o wydanie zaświadczenia na potrzeby własne, nie wynikających z przepisów ustawy lub innych przepisów prawa.

4. art. 33 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, poprzez odmowę wydania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przesłanek niezbędnych do uzyskania takiego zaświadczenia

5. art. 2 ustęp 1 ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych( wersja przekształcona)(Tekst mający znaczenie dla EOG) - poprzez jego pominięcie.

6. art. 1,2 i 3 Dyrektywy 2006/1 /WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy (Wersja ujednolicona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) - poprzez ich pominięcie.

7. art. 71 ust. 5 Ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 3 ust 1 Dyrektywy 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy - poprzez jego pominięcie i uznanie, że najmowany pojazd wymaga rejestracji, aby został dopuszczony do ruchu na terenie RP, pomimo, iż wskazane przepisy dopuszczają do ruchu takie pojazdy.

8. art. 71 ust. 7 Prawa o ruchu drogowym - poprzez jego zastosowanie jako podstawy prawnej dla obowiązku rejestracji pojazdu najmowanego na terenie Polski, w przypadku w którym w niniejszej sprawie nie znajdzie on zastosowana, gdyż dotyczy pojazdu sprowadzonego i "właściciela"

9. art. 73 ust. 5 Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, iż przepis ten kształtuje obowiązek podmiotu, rejestracji pojazdu powierzonego przez podmiot zagraniczny, kiedy to rzeczywistości jest przepisem stricte kompetencyjnym tj. rozstrzygającym jaki organ jest właściwy w danej sprawie.

10. art. 11 w związku z art. 124 par. 2 KPA, poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego postanowienia, nie odniesienie się do wszystkich powołanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów oraz brak wykazania przesłanek dlaczego odmówiono wydania zaświadczenia.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W rozpoznawanej sprawie należało rozstrzygnąć, czy konieczne było przedkładanie przez skarżącą wykazu pojazdów, które podlegają rejestracji według miejsca zamieszkania (siedziby) podmiotu polskiego, jako załącznika do wniosku o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w międzynarodowym transporcie drogowym. W konsekwencji, czy słusznie organ administracji domagał się od skarżącej powyższego wykazu w ramach postępowania o usunięcie braków formalnych wniosku z art. 64 § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu działanie organu w ww. zakresie było prawidłowe.

Jak stanowi art. 4 pkt 22 lit. e) i lit. 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Unz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 72, ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Przepisy art. 33 ust. 3 i 6 u.t.d. precyzują treść zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, treść wniosku o jego wydanie oraz wymieniają dokumenty, które należy załączyć do wniosku. Jak stanowi bowiem art. 33 ust. 6 wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5.

Stosownie do art. 8 ust 2 pkt 1-4 ww. ustawy, wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego taksówką - także obszaru wykonywania przewozu.

6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego, w przypadku transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku dołącza się:

4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4;

5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj /przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

W myśl art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, następujące rodzaje przewozu i przejazdów bez ładunku dokonywanych w powiązaniu z takim przewozem nie wymagają posiadania licencji wspólnotowej oraz są zwolnione z wszelkich zezwoleń przewozowych - przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, jeśli spełnione są następujące warunki:

(i) przewożone rzeczy są własnością przedsiębiorstwa lub zostały sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo;

(ii) celem przejazdu jest przewiezienie rzeczy z lub do przedsiębiorstwa, lub przemieszczenie ich do przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwo, na jego własne potrzeby;

(iii) pojazdy silnikowe wykorzystywane do takiego przewozu są prowadzone przez personel zatrudniony lub pozostający do dyspozycji tego przedsiębiorstwa na mocy zobowiązania umownego;

(iv) pojazdy przewożące rzeczy są własnością przedsiębiorstwa, zostały przez nie zakupione na warunkach odroczenia płatności lub są przedmiotem najmu, pod warunkiem że w tym ostatnim przypadku spełniają warunki dyrektywy 2006/1 /WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy;

(v) taki przewóz musi być jedynie działalnością pomocniczą w stosunku do całości działalności przedsiębiorstwa.

Art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/1/WE, stanowi, że każde Państwo Członkowskie zezwala na użytkowanie w obrębie swojego terytorium w celu ruchu drogowego między Państwami Członkowskimi pojazdów najmowanych przez przedsiębiorstwa mające siedzibę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że pojazd jest zarejestrowany lub został włączony do ruchu zgodnie z prawem innego Państwa Członkowskiego. W myśl art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by ich przedsiębiorstwa mogły użytkować najmowane pojazdy, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zgodnie z ich ustawodawstwem, do celów drogowego transportu towarów na tych samych warunkach, co pojazdy będące własnością tych przedsiębiorstw, pod warunkiem że spełniają warunki ustanowione w art. 2.

Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

W przypadku wykonywania przez przedsiębiorcę przewozów drogowych pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorca jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia i licencji, jeżeli spełnia warunki określone w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Pojazdy którymi mogą być wykonywane przewozy drogowe na potrzeby własne zostały określone w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Z ich treści wynika, że do dysponowania pojazdami, którymi przedsiębiorca wykonuje niezarobkowe przewozy drogowe, musi posiadać tytuł prawny. Pozostałe warunki jakie muszą spełniać pojazdy wykorzystywane do wykonywania niezarobkowych przewozów drogowych określa dyrektywa 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy, która w art. 3 ust. 1 stwierdza, że Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by ich przedsiębiorstwa mogły użytkować najmowane pojazdy, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zgodnie z ich ustawodawstwem, do celów drogowego transportu towarów na tych samych warunkach, co pojazdy będące własnością tych przedsiębiorstw.

Warunki dopuszczania pojazdów do ruchu i ich rejestrowania regulują przepisy krajowe w art. 71 ust. 5 i 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast w myśl art. 73 ust. 5 w/w ustawy przedsiębiorca nie może wykonywać swojej działalności przy pomocy pojazdu zarejestrowanego w innym państwie, niż to, w którym posiada swoją siedzibę.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że art. 3 ust 1 dyrektywy 2006/1/WE jak i art. 73 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazują, że pojazd, którym przedsiębiorca będzie wykonywał niezarobkowe przewozy drogowe powinien być zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami państwa, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność gospodarczą. Prawidłowo organ wywiódł, że przepisy dyrektywy 2006/1/WE, w tym przepis art. 2 ust. 1 lit. a) i przepis art. 3 ust. 1 zezwalają przedsiębiorcom na użytkowanie pojazdów wynajętych, ale wskazują, że pojazdy te mogą być użytkowane zgodnie z warunkami określonymi w ustawodawstwie krajowym ( Prawo o ruchu drogowym).

Sąd nie dostrzega w takim podejściu zagrożenia dla unijnej wartości, jaką jest swoboda przedsiębiorczości (z art. 49 TFUE, poprzednio art. 43 TWE) skoro jest ono uzasadnione ww. regulacjami prawa wspólnotowego.

Taki kierunek rozumienia ww. przepisów uwzględnienia istnienie w systemie prawa regulacji o przewozie kabotażowym. Stosownie bowiem do definicji legalnej zawartej w ustawie o transporcie drogowym za przewóz kabotażowy uważa się przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przewóz kabotażowy jest także instytucją prawa wspólnotowego (por. z art. 2 pkt 6 rozporządzenia 1072/2009). Wykorzystywanie więc przez skarżącą pojazdów zarejestrowanych za granicą mogłoby w niektórych przypadkach spełniać warunki przewozu kabotażowego, podlegającego odrębnym rygorom, i - w konsekwencji - wywoływać istotne wątpliwości co do charakteru konkretnego przewozu. Taka zaś sytuacja byłaby nie do pogodzenia z przyczyn aksjologicznych, tj. z uwagi na obowiązujące domniemanie spójności systemu prawa. Domniemanie to zakłada zupełność oraz brak wewnętrznej sprzeczności norm prawnych tworzących ten system. Pamiętać przy tym należy, że przyjęcie dorobku prawnego Wspólnoty wiąże się z zasadniczymi zmianami w kształcie systemu prawa skutkującymi poszerzeniem spektrum odniesień w ramach wykładni prawa. Podmiot stosujący prawo musi więc dostosować metody interpretacji oraz czynności związane ze stosowaniem prawa do miejsca źródła prawa w systemie źródeł, następnie zaś także do charakteru tekstu konkretnego źródła prawa. Stąd też przyjęcie dorobku prawnego Wspólnoty towarzyszące wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej wywiera tak istotny wpływ na stosowanie prawa (por. D. Antonów, Wykładnia systemowa prawa podatkowego w realiach członkostwa Polski w Unii Europejskiej, PP 2008/2/15-20)..

Tak więc uwzględniając powyższe wskazać należy, że jeżeli skarżąca w prowadzonej przez siebie działalności chce wykorzystywać pojazdy powierzone jej przez podmiot zagraniczny, to zobowiązana będzie dokonać ich rejestracji w kraju. W tym zakresie organ prawidłowo odwołał się do art. 73 ust 5 p.r.d., zgodnie z którym w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę), podmiotu polskiego. Wbrew poglądowi skarżącej brzmienie ww. przepisu ani nie świadczy, ani nie decyduje o jego wyłącznie kompetencyjnym charakterze. Fakt zaś, że zdanie, za pomocą którego zbudowano normę wysłowioną w tym przepisie nie zawiera słowa "musi" - tj. szczególnie sugestywnej formy wyrażenia obowiązku - także nie jest argumentem przemawiającym za stanowiskiem skarżącej. Rolę sformułowania normy może też pełnić - tak jak w rozpoznawanej sprawie - zdanie oznajmujące (informujące).

Wobec powyższego słusznie organ zwrócił się do skarżącej o w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o usunięcie braków wniosku poprzez złożenie wykazu pojazdów, o którym była wyżej mowa. W zakreślonym zaś w wezwaniu terminie skarżąca nie uczyniła zadość temu wezwaniu, ograniczając się do polemiki z organem, co do konieczności złożenia wymaganego dokumentu,

Odnosząc się natomiast do przywołanego przez skarżącą wyroku WSA w Krakowie o sygn. III SA/Kr 711/17 należy zauważyć, że wyrok ten jest nieprawomocny.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

4