Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4379/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Ł.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą E. (dalej: "Skarżący" lub "Strona"), jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC" lub "Organ") nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. (dalej: "Naczelnik UC") nr [...] z [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych:

W dniu 25 września 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. ujawnili w sklepie "M." znajdującym się w P. przy ul. K. włączony do zasilania i gotowy do eksploatacji automat do gier o nazwie HOT SPOT nr [...]. W wyniku przeprowadzonych na miejscu oględzin automatu, przesłuchania świadka oraz utrwalonego nagraniem video eksperymentu procesowego w postaci gier kontrolnych, funkcjonariusze doszli do przekonania, że urządzenie stanowi automat do gier losowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 – 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540, dalej przywoływanej jako: "u.g.h.") i urządzane są na nim gry poza kasynem gry. Automat został zatrzymany na potrzeby postępowania karnego-skarbowego. Na podstawie zgromadzonych materiałów, w szczególności umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z [...] września 2014 r., ustalono, że właścicielem automatu jest Ł.W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą E. Z tych przyczyn Naczelnik UC [...] marca 2015 r. wszczął z urzędu wobec Skarżącego postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Następnie postanowieniem z [...] marca 2015 r., poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku przedmiotowego postępowania.

Naczelnik UC decyzją nr [...] z [...] maja 2015 r. wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie HOT SPOT nr [...]poza kasynem gry.

We wniesionym od tego rozstrzygnięcia odwołaniu Strona sformułowała zarzuty naruszenia przepisów:

1). art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 8 i art. 1 pkt 11) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej przez Polskę normy art. 14 ust. 1 u.g.h. jako stanowiącej podstawę wymierzenia kary pieniężnej w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., która to norma została w sposób wiążący uznana przez TSUE za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej;

2). art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry;

3). art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez prowadzenie ustaleń w zakresie posiadania przez urządzenia typu Hot Spot cech określonych w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. oraz oparcie się przez Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz sprawozdaniach z badań przeprowadzonych przez Izbę Celną Wydział Laboratorium Celne, podczas gdy ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą losową oraz grą na automacie przysługuje wyłącznie Ministrowi Finansów, a nie organom prowadzącym postępowanie;

4). art. 191 O.p. w zw. art. 180 O.p. w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na zakwalifikowaniu urządzeń typu Hot Spot jako urządzeń w rozumieniu art. 2 u.g.h., podczas gdy materiał dowodowy w postaci wyników eksperymentu nie pozwalał na taką ocenę, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, który polegał na nieprawidłowym ustaleniu, że odwołujący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy odwołujący takich gier nie urządzał;

5) art. 210 § 1 pkt 5 i 6 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie zaskarżonej decyzji zawierającej sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a treścią uzasadnienia decyzji w odniesieniu do wysokości nałożonej kary pieniężnej, co nie pozwala na uznanie, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Postanowieniem z [...] lipca 2015 r., poinformowano Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Na etapie postępowania odwoławczego organy celne dołączyły do akt sprawy opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w T. mgr inż. J.S. z [...] kwietnia 2015 r. dotyczącą spornego urządzenia. W jej wnioskach wskazano, że w wyniku ustaleń dokonanych podczas badania automatu, stwierdzono, że prowadzenie gier na urządzeniu umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej lub rzeczowej w postaci przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze lub na wprowadzeniu nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach. Przebieg gier ma przy tym charakter losowy, a uzyskiwane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od zręczności grającego. Rozpoczęcie rozgrywania gier uzależnione jest od uiszczenia opłaty ("zakredytowania" urządzenia). Gry prowadzone na urządzeniu mieszczą się w definicji gier na automatach w rozumieniu u.g.h.

Dyrektor Izby Celnej w W. obecnie kontrolowaną nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. Zaakceptował ją zarówno w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych jak i pod względem prawnym. Wyjaśnił w szczególności, że wskazanie wadliwej kwoty (36.000 zł zamiast 12.000 zł) w końcowej części uzasadnienia decyzji, w której to części wskazano Stronie nr rachunku do uiszczenia kary pieniężnej, stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Dopiero doręczenie Stronie decyzji ostatecznej skutkować będzie obowiązkiem uiszczenia kary.

Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Dyrektora IC pismem z 6 października 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1). art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 w zw. z art. 6 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h., poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez zastosowanie ustawy, która nie została uprzednio notyfikowana, przez co narusza przepisy prawa europejskiego, Konstytucji RP i umów międzynarodowych, a przy tym oparcie rozstrzygnięcia na przepisach, które nie powinny być stosowane i w konsekwencji tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p.;

2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 197 § 1 O.p. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak pozyskania w toku postępowania opinii upoważnionej przez Ministra Finansów jednostki badającej, jako jedynego podmiotu ustawowo umocowanego do przeprowadzenia badań urządzeń do gier i oparcie się na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, podczas gdy ocena tak przeprowadzonego eksperymentu wymaga posiadania wiadomości specjalnych, których funkcjonariusze nie posiadają i w konsekwencji przeprowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p.;

3) art. 191 O.p. w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h. poprzez błędne przyjęcie, że urządzenie typu HOT SPOT spełnia warunki przewidziane w art. 2 ust. 5 u.g.h. w zakresie losowego charakteru, podczas gdy urządzenie to oferuje możliwość rozegrania gier o charakterze zręcznościowym, gdzie podstawową cechą gry jest sprawdzenie refleksu i ćwiczenie koordynacji zręcznościowej grającego i w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, tj. z naruszeniem art. 121 O.p.;

4) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że przepis art. 89 ustawy znajduje zastosowanie także do urządzania gier na symulatorze zręcznościowym, nie objętym przepisami art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczył możliwości nałożenia przez Organ na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Sąd rozstrzyga sprawę na podstawie całości akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.).

Na wstępie wywodu wskazać należy, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16. Z uchwały tej wynika po pierwsze, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h.

Po wtóre NSA wskazał, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie."

W ocenie NSA, nie jest więc, tak że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., (sygn. akt P 4/14), wynika, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania.

Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Z tej przyczyny - skład Sądu orzekający w tej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale w całości podziela, zaś zarzuty Skarżącej w omawianym zakresie uznaje za niezasadne.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h. "wygraną rzeczową" w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.

Przenosząc przywołane unormowania na grunt sprawy wskazać należy, że zabezpieczony automat spełnił przesłanki wynikające ze wskazanych przepisów, co oznaczało, że urządzanie na nich gier powinno nastąpić w kasynie gry.

Bezsporne jest również to, że gry na przedmiotowym automacie urządzane były przez Skarżącego poza kasynem gry.

Ponieważ okoliczność ta była w sprawie sporna, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h., wskazać należy, że co do braku decyzji Ministra Finansów rozstrzygającej, czy gry na spornym automacie są grami losowymi Organ prawidłowo uznał, że uprawnienie Ministra Finansów do rozstrzygania w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., nie oznacza, iż w każdym przypadku Minister Finansów ma obowiązek wydać decyzję, o której mowa w tym przepisie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt II GSK 887/14), zgodnie z którym, w toku postępowania, czy to o nałożenie stosownej kary pieniężnej, czy też cofnięcie zezwolenia, organ celny nie ma możliwości skutecznego domagania się od Ministra Finansów wszczęcia odrębnego postępowania zmierzającego do przesądzenia charakteru prawnego danej gry losowej. Wskazać należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) służbie tej, na podstawie poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 2 tej ustawy, powierzono kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). Brak jest zatem argumentów prawnych dla przyjęcia stanowiska, że efekt tych czynności, tym bardziej potwierdzony opinią biegłego sądowego, nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h., czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na co wskazywał wynik eksperymentu.

Normy prawne obowiązującej ustawy o grach hazardowych wskazują, jakie cechy danej gry na automatach pozwalają je zakwalifikować jako gry w rozumieniu przepisów i to do organu prowadzącego postępowanie należy ustalenie, czy skontrolowane urządzenie jest automatem do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Materiał zebrany w toku postępowania był przy tym w oczywisty sposób wystarczający do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Organ wydający decyzję, dysponując dowodem w postaci eksperymentu przeprowadzonego w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy zasadnie nie miał wątpliwości co do charakteru gier na spornym automacie. Jednoznacznie ustalono, że skontrolowane urządzenie jest automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Tym samym w ocenie Sądu orzekającego w sprawie nie zachodzą przesłanki do wystąpienia do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Przeprowadzony (i utrwalony nagraniem) eksperyment, (potwierdzony znajdującą się w aktach sprawy opinią biegłego), oceniany także w powiązaniu z oględzinami urządzenia i treścią zeznań świadka jednoznacznie wskazuje, iż gry prowadzone na spornym urządzeniu posiadają cechy wymienione w art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h., a więc są grami na automatach w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu braku wystarczających dowodów na uznanie spornego urządzenia za automat do gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych a nie urządzenia do gier na symulatorze zręcznościowym Sąd wskazuje, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo został uznany za wystarczający do stwierdzenia, że gry prowadzone na spornym automacie wypełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h.

Rozpoczęcie gry odbywało się poprzez bezpośrednie zasilenie urządzenia pieniędzmi, w wyniku gry możliwe było uzyskanie także wygranej rzeczowej. Przeprowadzony eksperyment pozwolił ustalić, że gry na przedmiotowym automacie mają charakter losowy, końcowy układ symboli nie zależy od zręczności gracza, oprogramowanie urządzeń zawiera generator losowy. Ponadto gry mają charakter komercyjny, rozpoczęcie gry wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, a po wyczerpaniu wszystkich posiadanych środków automat uniemożliwiają dalszą grę. Świadczy to o tym, że urządzenie Hot Spot nr [...] posiada cechy, które kwalifikują przeprowadzane na nim gry do gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h., tj. są grami na urządzeniu elektronicznych (komputerowych), o wygrane pieniężne lub rzeczowe oraz zawierają element losowości.

W ocenie Sądu poczynione ustalenia wskazują, że gra na przedmiotowym urządzeniu ma bez wątpienia "charakter losowy", nie zaś zręcznościowy, ponieważ wygrana punktowa (lub pieniężna) nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych, skoro po uruchomieniu jej przez grającego odpowiednim przyciskiem, wyklucza się jakikolwiek inny udział gracza. Wynik gry uzyskiwany jest przypadkowo w efekcie działania losowego algorytmu programu sterującego grą. Zarówno przebieg gry, jak i jej wynik ma charakter losowy - po uiszczeniu opłaty, wynik zależy od przypadku. Ustalenia Organu w tej kwestii nie zostało skutecznie podważono przez Stronę. Nie wykazała ona bowiem jakie to szczególne predyspozycje, sprawności czy umiejętności pozwoliłyby mu ewentualnie osiągać powtarzalność wygranej lub chociaż zwiększyć prawdopodobieństwo sukcesu.

Wskazać także należy, że przepisy u.g.h. nie podają definicji pojęcia "urządzający grę"; stanowią jedynie, iż urządzający grę podlega ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie budzi zatem wątpliwości sankcyjny charakter powyższej normy, jak i to, że urządzającym, w myśl tej normy może być każda osoba, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji w której osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski. Ustawodawca na podstawie powyższej normy penalizuje zachowanie polegające na "urządzaniu gry".

Zatem uznanie w każdej sprawie, że Skarżący był podmiotem urządzającym grę powinno nastąpić na podstawie analizy zebranego w prawidłowy sposób materiału dowodowego, co też uczyniły Organy obu instancji. Organy wykazały bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, iż Skarżący był właścicielem automatów, które umieścił w kontrolowanym miejscu celem urządzania na nich gier hazardowych, czerpiąc z nich zyski.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 121 O.p. wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Niemniej jednak nie oznacza to, że organ podatkowy jest w obowiązku przyjmować za właściwą interpretację przepisów wskazaną przez stronę postępowania. Przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę samo w sobie nie stanowi podstawy do uznania iż organ podatkowy uchybił zasadzie zaufania, w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy oraz przepisy prawa potwierdzają prawidłowość stanowiska organu.

Sąd wskazuje, iż w sprawie Naczelnik UC oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym oraz szczegółowo wskazał i wyjaśnił zarówno podstawę prawną jak i zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadniając rozstrzygnięcie Organ wskazał, że zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy pozwolił ustalić, iż wygląd i działanie spornego automatu świadczą także o tym, że jest to urządzenia elektroniczne (komputerowe), co spełnia kolejną przesłankę określoną w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ponadto gry na wskazanym urządzeniu wypełniają określoną w art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., definicję gier na automatach w części dotyczącej określenia występujących w nich wygranych pieniężnych i rzeczowych.

Mając na uwadze ustalony na podstawie zgromadzonych dowodów stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu prawidłowo Organ stwierdził, że Skarżący urządzał gry na automatach, na których prowadzone gry spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 - 5 u.g.h.

W toku postępowania Organy nie dopuściły się przy tym takiego rodzaju uchybień procedury, które nakazywałyby usunięcie kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego.

Reasumując stwierdzić należy, iż postępowanie podatkowe zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji oparte zostało na materiale dowodowym potwierdzającym, że urządzenia o nazwie Hot Spot Admiral nr [...] jest automatem do gier hazardowych, wykorzystywanym przez Skarżącego do urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Tym samym zasadne było wymierzenie Skarżącemu, kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.