Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1005/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 3, art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z zał. nr 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2 i art. 34 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 915
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie warunków wykonywania przewozu drogowego osób I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. P. kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi BP, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...] (skarżącej/strony skarżącej) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków wykonywania przewozów drogowego osób.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 93 ust. 1, art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 7 w zw. z l.p. 2.2.2 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.).

Uzasadniając wydaną decyzję Marszałek podał, że zgodnie z obowiązującą w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] w [...] procedurą kontroli przedsiębiorcy realizującego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz na podstawie Programu kontroli znak [...] z dnia [...] lutego 2017 r., w dniu 1 marca 2017 r. przeprowadzono kontrolę stacjonarną na linii komunikacyjnej w formie obserwacji na przystanku autobusowym w [...]. Celem kontroli było sprawdzenie czy skarżąca jako przewoźnik realizuje kurs z ww. przystanku autobusowego tj. odjeżdża o czasie, który został ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...]. Organ podał, że wyniki kontroli zostały przedstawione w Sprawozdaniu z kontroli (kontrola pozaplanowa) z dnia 10 marca 2017 r. znak: [...].

Organ I instancji wskazał, że w dniu 1 marca 2017 r. Kontrolujący stwierdzili, że o godz. 10:45 na przystanku w [...] pn.: "[...] oczekiwał już pojazd przewoźnika marki Mercedes o nr rej. [...] z wyświetloną za przednią szybą tablicą kierunkową "[...]". Do ww. pojazdu  przewoźnikawsiadło dwóch pasażerów. Ponieważ pojazd nie odjechał z przystanku zgodnie z zatwierdzonym i obowiązującym rozkładem jazdy do ww. zezwolenia tj. o godz. 10:57, kontrolujący weszli do pojazdu przedstawiając się oraz okazując kierowcy legitymacje służbowe informując jednocześnie, iż zostanie przeprowadzona kontrola ze strony Urzędu Marszałkowskiego w [...]. Organ podał, że kontrolujący wręczyli kierowcy upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, pouczyli kontrolowanego ustnie i przekazali na piśmie prawa i obowiązki przewoźnika podczas kontroli. Kontrolujący poprosili kierowcę przewoźnika o okazanie wypisu z zezwolenia, na podstawie którego aktualnie wykonuje przewóz regularny osób. Kontrolowany kierowca okazał wypis zezwolenia nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...] wraz z aktualnym rozkładem jazdy. Organ I instancji podniósł, że kontrolujący sporządzili "Protokół kontroli drogowej" z dnia 1 marca 2017 r. znak: [...] wraz z "Opisem stwierdzonego naruszenia" stanowiącym załącznik do Protokołu kontroli drogowej. W ramach czynności kontrolnych przesłuchano kierowcę kontrolowanego pojazdu na okoliczność niewykonania planowego kursu z godziny 10:57, który przewiduje obowiązujący rozkład jazdy. Na pytanie kontrolujących dlaczego kierujący nie odjechał o godzinie jaką przewiduje obowiązujący rozkład jazdy odpowiedział, że: "wyjechał z [...] o godz. 10:15, natomiast z [...] odjeżdżam o godz. 11:05". Kierowca podpisał "Protokół kontroli drogowej" bez wnoszenia uwag potwierdzając fakt niezrealizowania kursu z przystanku w [...] pn.: "[...]" o godzinie, którą przewiduje obowiązujący rozkład jazdy.

W ocenie organu należy podkreślić, że zgodnie z zatwierdzonym przez Marszałka Województwa [...] i obowiązującym rozkładem jazdy do zezwolenia nr 0001711 z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...], odjazd z przystanku w [...] pn.: "[...]" powinien odbywać się o godz. 10:57. Tymczasem przewoźnik na ww. przystanku w rozkładzie jazdy podanym do publicznej wiadomości oraz na stronie internetowej prowadzonej pod adresem internetowym (w zakładce rozkład jazdy) informuje, że odjeżdża o godz. 11:05, tj. o godzinie, która nie widnieje w zatwierdzonym rozkładzie jazdy do ww. zezwolenia.

Marszałek Województwa wskazał, że stosownie do art. 90 pkt 1 u.t.d., w związku z naruszeniem art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. wezwał skarżąca w "Wystąpieniu pokontrolnym" z dnia 15 marca 2017 r. znak: [...] do zaprzestania, w terminie 3 dni od dnia otrzymania Wystąpienia pokontrolnego, działania stwierdzonego w trakcie kontroli naruszającego warunki posiadanego zezwolenia, zobowiązując jednocześnie przewoźnika do przedstawienia w formie pisemnej informacji o sposobie wykonania wezwania tj. o podjętych działaniach na rzecz wykonania, bądź o przyczynach niewykonania zaleceń pokontrolnych w terminie 7 dni. Przewoźnik potwierdził odbiór Wystąpienia pokontrolnego w dniu 22 marca 2017 r. Organ wskazał, że przewoźnik w imieniu, oraz na rzecz którego działa adwokat, w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. (data stempla urzędu pocztowego w [...] – 29 marca 2017 r., data wpływu do Urzędu Marszałkowskiego w dniu 30 marca 2017 r.) ustosunkował się do podniesionych w Wystąpieniu pokontrolnym zarzutów oraz odniósł się do pisma w sprawie zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej stwierdzając, iż "podtrzymuje w całości dotychczasowe stanowisko strony w niniejszej sprawie wyrażone w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. stwierdzając jednocześnie brak jakichkolwiek przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika". W dalszej części pisma skarżąca poinformowała, że opisywane postępowanie jest błędne i nie sposób się z nim zgodzić z poniższych względów.

Organ I instancji podał, że zdaniem skarżącej, z analizy obowiązującego rozkładu jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...] wynika, iż kurs z godz. 10:15 rozpoczynający się w [...] do [...] jest kursem przyspieszonym (w legendzie rozkładu jazdy widnieje oznaczenie V - kurs przyśpieszony). Zgodnie z rozkładem jazdy kurs wykonywany jest od poniedziałku do piątku oraz w soboty i niedziele, nie odbywa się w dniach 24 i 25 grudnia oraz w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych. W rzeczonym piśmie skarżąca wskazała, że właściwą godziną odjazdu nie jest godzina 10:57 jak ujęto w obowiązującym rozkładzie jazdy lecz godz. 11:05. Według skarżącej, o godz. 10:57 pojazd przyjeżdża na przystanek w [...] pn.: [...], następnie pojazd ma 8 minut postoju na ww. przystanku po czym odjeżdża o godz. 11:05 do [...]. Organ podniósł, że skarżąca nie wyjaśniła z jakich powodów następuje akurat 8 minutowy postój pojazdu na wspomnianym przystanku i na jakiej podstawie godzinę 10:57 ujętą w obowiązującym rozkładzie jazdy traktuję jako godzinę przyjazdu na przystanek, a nie odjazdu z przystanku. Zdaniem Marszałka, należy podkreślić, że godzina 11:05 nie jest ujęta ww. rozkładzie jazdy.

Organ I instancji podał, że z uwagi na potwierdzone podczas kontroli w naruszenie przez przewoźnika warunków zawartych w udzielonym zezwoleniu (nierealizowanie obowiązującego rozkładu jazdy) nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...], dokonując subsumcji stanu faktycznego do treści art. 18b ust. 1 pkt. 7 u.t.d., pismem z dnia 23 marca 2017 r. znak [...] zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wzywając również, zgodnie z art. 90 pkt 1 u.t.d., do zaprzestania naruszania warunków udzielonego zezwolenia w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia oraz poinformował o przysługującym prawie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że skarżąca odebrała pismo w dniu 27 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru), jednakże do dnia wydania decyzji nie skorzystała z przysługującego jej prawa, zaś termin na zapoznanie sie z aktami sprawy upłynął z dniem 3 kwietnia 2017 r.

W ocenie organu I instancji, w opisywanym przypadku nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 20a ust. 1 u.t.d., wskazujące na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, tj. nie wystąpiły okoliczności niezależne od skarżącej, które by uniemożliwiały wykonywanie kursu w czasie określonym w obowiązującym rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...] (np.: awarie sieci, roboty drogowe, blokady drogowe). Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie, (wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.). Stosownie do przepisu art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Organ podał, że zawarte w "Protokole kontroli drogowej" z dnia 1 marca 2017 r., znak: [...] naruszenie przepisu ustawy polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu - w powyższym przypadku brak odjazdu z przystanku w [...] pn.: [...] o godzinie 10:57, którą przewiduje zatwierdzony i obowiązujący rozkład jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...], nie są skutkiem okoliczności niezależnych, lecz wynikają bezsprzecznie z przyczyn zależnych od skarżącej. W ocenie organu I instancji, skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazała w jakikolwiek sposób, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego podczas kontroli naruszenia warunków zezwolenia. Nie stwierdzono również okoliczności mających wpływ na zaistniałe naruszenie, których skarżąca nie mogła przewidzieć (np. ingerencja osób trzecich, wystąpienie "siły wyższej").

Organ podniósł, że nie mógł dać wiary wyjaśnieniom skarżącej, złożonym w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. Zdaniem organu, podniesiony przez skarżącą argument dotyczący udowadniania jakoby godz. 10:57 wykazana w zatwierdzonym przez organ rozkładzie jazdy nie była godziną odjazdu, nie mógł być wzięty pod uwagę z następujących względów. Skarżąca ubiegająca się o wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym zobowiązana jest do bezwzględnego świadczenia usług zgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia oraz stanowiącym jego integralną część rozkładem jazdy. Strona otrzymując zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania opracowanego przez siebie i zatwierdzonego przez organ rozkładu jazdy. Wobec powyższego przewoźnik musi przestrzegać godzin jakie zostały wskazane w obowiązującym rozkładzie jazdy. Skoro wiec godziny odjazdu zostały ustalone w sposób wskazany przez skarżącą i zatwierdzone później przez organ udzielający stosownego zezwolenia, to jasne jest, że z chwila otrzymania zezwolenia wraz z rozkładem jazdy, skarżąca nie ma już swobody, co do odjazdów o innych godzinach niż te, które zostały bezpośrednio wskazane w obowiązującym rozkładzie jazdy. Zdaniem Marszałka Województwa wynika to wprost z art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., a jedynym odstępstwem od ww. przepisu jest art. 20a ust. 1 u.t.d. Organ wskazał, że stanowisko organu o konieczności bezwzględnego przestrzegania przez przewoźnika zatwierdzonego rozkładu jazdy potwierdzili inspektorzy [...] Wojewódzkiego Transportu Drogowego w [...] przeprowadzając kontrolę skarżącej w dniu 6 marca 2017 r. o godz. 10:50 na przystanku w [...]. Stwierdzono bowiem wówczas, że kierowca kontrolowanego pojazdu wykonując przewóz osób na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia 3 lutego 2016 r. w ramach linii komunikacyjnej [...], naruszył warunki udzielonego zezwolenia dotyczące godzin przyjazdów i odjazdów (protokół kontroli nr [...] z dnia 6 marca 2017 r. znajdujący się w aktach sprawy). Kierowca przesłuchiwany w charakterze świadka oświadczył, że kurs o godz. 11:05 realizował na polecenie szefa.

Organ zwrócił uwagę na fakt, co potwierdzają także inspektorzy PWITD przeprowadzający kontrolę skarżącej, że "w okazanych rozkładach jazdy do zezwoleń nr [...] oraz [...] nie ma godziny odjazdu z ww. przystanku o godz. 11:05. Kierowca nie okazał żadnego innego rozkładu jazdy". Powyższe, zdaniem organu I instancji, stanowi potwierdzenie, że skarżąca była świadoma i co więcej, godziła się na odjazd z rzeczonego przystanku o godzinie nie występującej w rozkładzie jazdy. W ocenie organu I instancji, na uwagę zasługuje fakt, iż skarżąca posługująca się kierowcą w trakcie realizacji przewozu osób na linii regularnej zobowiązana jest do ciągłego nadzorowania poprawności wykonywanych przewozów oraz kontrolowania godzin odjazdów z poszczególnych przystanków autobusowych. Zdaniem Marszałka należy pamiętać, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi – z podmiotowego punktu widzenia jest to zawsze strona. To na niej spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Podkreślenia wymaga fakt, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, jako działalność profesjonalną, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami jakie przewiduje ustawodawca, za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do daty kontroli, jaką przytoczyła w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. skarżąca, tj. 10 marca 2017 r., organ podniósł, że w powyższym przypadku data 10 marca 2017 r. odnosi się do daty sporządzenia "Sprawozdania z kontroli pozaplanowej". Marszałek podał, że kontrolę przeprowadzono w dniu 1 marca 2017 r. i w tym dniu sporządzono "Protokół kontroli drogowej", który został wysłany do skarżącej w dniu 20 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru datowane jest na 22 marca 2017 r.). Organ podał, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej opisanym w ww. piśmie, w którym udowadnia ona, iż właściwą godziną odjazdu jest godzina 11:05. Gdyby tak było oraz idąc za tokiem rozumowania skarżącej należało by przyjąć, iż godzina 10:57 jest godziną przyjazdu a godzina 11:05 jest godziną odjazdu. Zdaniem organu I instancji, trudno zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że godziny ujęte w obowiązującym i zatwierdzonym rozkładzie jazdy są godzinami przyjazdu na przystanek natomiast godziny odjazdu ustalane są przez Stronę według własnego uznania. Organ wskazał, że w art. 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy, w rozkładzie jazdy określa się przynajmniej "godziny przyjazdu lub odjazdu środka transportowego z przystanku komunikacyjnego lub dworca albo określona w minutach częstotliwość jego kursowania". Ustawodawca dopuszcza więc podawanie w rozkładzie jazdy godzinę przyjazdu na przystanek lub godzinę odjazdu z danego przystanku. Jednakże w omawianym przypadku skarżąca podała w rozkładzie jazdy tylko jedną godzinę nie określając czy jest to godzina przyjazdu czy odjazdu z przystanku. Zaproponowany i zatwierdzony przez organ rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach stosownie do art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Wobec powyższego, zdaniem organu I instancji, w rozkładzie jazdy podanym do publicznej wiadomości skarżąca powinna określić oraz dokonać podziału na godziny przyjazdu oraz odjazdu z przystanku. Tymczasem zdjęcie rozkładu jazdy znajdujące się na przystanku autobusowym w [...] wyraźnie pokazuje, że skarżąca wprowadziła tylko jedną godzinę. Przedmiotem kontroli organu jest natomiast rozkład jazdy zatwierdzony a zatem obowiązujący do danego zezwolenia.

Marszałek podniósł, że organ udzielający zezwolenia na przewozy osób nie ingeruje w czas przejazdu jaki podaje strona, gdyż jest to ustalane na etapie składania wniosku o wydanie zezwolenia. W ocenie organu, skoro skarżąca przez cały czas utrzymuje, że właściwą godziną odjazdu z przystanku w [...] jest godzina 11:05 powinna zwrócić się do organu z wnioskiem o zmianę zezwolenia wprowadzając wspomnianą godzinę do rozkładu jazdy. Samowolne wprowadzenie przez przewoźnika do rozkładu jazdy godzin odjazdu, z pominięciem organu, który na mocy art. 18 ust 1 u.t.d. jest uprawniony do jego udzielania, powodowałoby chaos na liniach komunikacyjnych niwecząc przy tym ustalenia zawarte w obowiązującym rozkładzie jazdy. Zdaniem organu, kontrole przeprowadzone z jednej strony przez organ oraz z drugiej przez PWITD w [...] jasno pokazują, iż skarżąca naruszyła warunki posiadanego zezwolenia. Organ podniósł, że potwierdzeniem działania zamierzonego i w złej woli mogą świadczyć wyniki kontroli przeprowadzonej na drugiej linii komunikacyjnej obsługiwanej przez skarżącą tj. [...] do zezwolenia nr [...] z dnia 3 lutego 2016 r. W wyniku kontroli organ stwierdził naruszenie warunków zezwolenia polegające na podaniu do publicznej wiadomości pasażerów rozkładu jazdy niezgodnego z rozkładem jazdy zatwierdzonym przez Marszałka. Skarżąca samowolnie bez powiadomienia organu wprowadziła do rozkładu jazdy dodatkowe kursy, które nie występują w zatwierdzonym rozkładzie jazdy do ww. zezwolenia.

Organ podał, że podsumowując powyższe, w jego ocenie uzasadnione jest nałożenie kary pieniężnej w kwocie 500,00 zł (zał. Nr 3, Lp. 2.2.2. do u.t.d.) na skarżącą za naruszę warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu z uwagi na fakt, iż dowody świadczące o powyższym naruszeniu są kompletne, a ocena dokonana przez organ jest prawidłowa, logiczna, w całokształcie odpowiadająca regułom swobodnej oceny dowodów.

We wniesionym odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1 u.t.d., utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej odwołaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...], stanowi przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 6 u.t.d., "wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.". W myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., "przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 187'’.

Organ odwoławczy podniósł, że przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy skład orzekający stwierdził, iż organ I instancji orzekając w sprawie niniejszej nałożył na skarżącą karę pieniężnej w wysokości 500,00 zł za naruszenia warunków wykonywania przewozów regularnych osób określonych w art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., polegającego na zmianie godzin odjazdu i przyjazdu z przystanku, niezgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. Wskazane powyżej naruszenie stanowiło jednocześnie naruszenia warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...], wydanym w dniu 1 lutego 2016 r. przez Marszałka Województwa.

Organ odwoławczy podniósł, że opis stwierdzonych podczas kontroli naruszeń znalazł się w protokole kontroli, o jakim mowa w art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d., będącym podstawowym dowodem w sprawie. Obecny przy kontroli kierowca, będący przedstawicielem kontrolowanego przewoźnika, nie wskazywał, jakoby w trakcie kontroli doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości i podpisał protokół bez uwag i zastrzeżeń co do treści zawartych w protokole.

Kolegium zauważyło, iż sporządzony przez organ kontrolny, przy udziale kierowcy kontrolowanego przewoźnika, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wizji zaistniałych zdarzeń, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez upoważnionych przedstawicieli powołanego do tego organu administracji publicznej, w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził również, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów k.p.a. i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który nie budzi wątpliwości. W ocenie składu orzekającego dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w pełni potwierdza fakt naruszenia przez adresata decyzji warunków wykonywania przewozów regularnych osób określonych w art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., polegającego na niezgodnym z rozkładem jazy odjazdem z przystanku (zmianie godzin odjazdu i przyjazdu - L.p. 2.2.2. Załącznika Nr 3 do u.t.d.).

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że są one chybione, ponieważ organ I instancji orzekając w sprawie niniejszej nie naruszył przepisów ustawy o transporcie drogowym i przepisów obowiązującej procedury administracyjnej, a zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował go do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł za naruszenia warunków wykonywania przewozów regularnych osób określonych w art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., polegającego na zmianie godzin odjazdu i przyjazdu z przystanku, niezgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości pasażerów i mają oni prawo oczekiwać, że w określonych w tym dokumencie godzinach pojazdy realizujące kursy na danej linii i relacji, będą się znajdowały na określonych przystankach. Publiczny transport zbiorowy odbywa się na zasadach konkurencji regulowanej, przepisy prawa regulujące zasady wykonywania tego transportu mają charakter gwarancyjny, zarówno dla pasażerów jak i innych podmiotów, świadczących podobne usługi tak, aby nie dochodziło do działań naruszających konkurencje, między przedsiębiorcami i wprowadzających pasażerów błąd. W tej sytuacji – w ocenie Kolegium – wniosek odwołującej się o uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji i umorzenie poprzedzającego ją postępowania administracyjnego nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz zgodne z prawem wydanie decyzji, brak było podstaw do jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca – reprezentowana przez adwokata – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:

1. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy, poprzez błędne rozpatrzenie i ocenę przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego a w szczególności wydanie decyzji bez sprawdzenia i ewentualnego uzasadnienia tego, czy godziny umieszczone w rozkładzie jazdy są godzinami przyjazdu czy też odjazdu przewoźnika z konkretnego przystanku co wynika z braku szczegółowego przeanalizowania przez organy obu instancji, godziny przyjazdu, postoju i odjazdu z przystanków autobusowych.

2. art. 18 ust. 1 pkt 7 u.t.d., poprzez bezpodstawne przyjęcie iż przewoźnik wykonuje przewóz osób niezgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu w sytuacji gdy godziny w których przewoźnik wykonuje kursy są zgodne z udzielonym mu zezwoleniem nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach linii regularnej [...] a godziny wykonywanych odjazdów wynikają wprost z w/w zezwolenia i w związku z tym nałożenie na przewoźnika - na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł w sytuacji gdy nie ziścił się warunek konieczny do jej nałożenia.

3. art. 18 ust. 2 pkt 5 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że przewoźnik naruszył warunki przewozu osób określonych w zezwoleniu w sytuacji gdy przewóz osób odbywa się na podstawie udzielonego przewoźnikowi zezwolenia i w tym przedmiocie nie dopuszcza się on żadnych odstępstw co do godziny czy miejsca odjazdu autobusu.

4. § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rozkład jazdy przewoźnika nie określa czy wskazane w nim godziny są godzinami przyjazdu czy odjazdu podczas gdy z treści zatwierdzonych dokumentów wynika wprost, iż godziny wskazane w rozkładzie jazdy są godzinami przyjazdu a godziny odjazdu uzależnione są od czasu, który przewoźnik na danym przystanku przewidziany ma na postój.

Zdaniem skarżącej, zaskarżone decyzje zostały oparte na ustaleniach poczynionych podczas kontroli, której celem było sprawdzenie czy przewoźnik realizuje kurs z w/w przystanku autobusowego tj. odjeżdża o czasie, który został ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. w ramach regularnej linii [...]. W ocenie organu, zgodnie z ww., zatwierdzonym przez Marszałka Województwa [...] w [...], rozkładem jazy dot. powyższego zezwolenia, autobus który odjeżdża z [...] o godz. 10:15 powinien odjechać z przystanku w [...] o godz. 10:57, a odjeżdża o godz. 11:05 i to właśnie ta godzina jest podana przez przewoźnika do publicznej wiadomości. W związku z powyższym organ stwierdził, iż kurs ten odbywa się z naruszeniem obowiązującego rozkładu jazdy a naruszenie to przejawia się w tym, iż autobus odjeżdża o godzinie która nie została wskazana w zatwierdzonym przez organ rozkładzie jazdy tj. o 11:05, zamiast przewidzianej rozkładem godz. 10:57. Odmawiając słuszności przedstawionej przez stronę w trakcie postępowania argumentacji organ I instancji wskazał, że przewoźnik po pierwsze stosuje godziny odjazdów według własnego uznania, a po drugie – z zatwierdzonego rozkładu jazdy nie wynika czy wskazane w nim godziny są godzinami odjazdu czy przyjazdu, przy czym wskazać należy, że organ nie podjął żadnych działań celem wyjaśnienia a następnie uzasadnienia tego czy zawarte w rozkładzie jazdy godziny są godzinami przyjazdu bądź odjazdu.

Zdaniem skarżącej, powyższe stanowisko jest błędne, bowiem wbrew twierdzeniu organu, przewoźnik wykonuje przewozy według udzielonego mu przez organ zezwolenia. Skarżąca podała, że przeprowadzona przez organ kontrola dotyczyła kursu odbywającego się z [...] o godz. 10:15. Zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy (dokument ten znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ I instancji) autobus ten przyjeżdża na przystanek w [...] o godz. 10:15 i odjeżdża o tej samej godzinie gdyż przewidziany postój na tym przystanku wynosi 0 minut (patrz: obowiązujący rozkład jazdy - kolumna pod nazwą: "czas postoju na dworcach [min]"). W związku z powyższym godzina przyjazdu jest tożsama z godziną odjazdu a wskazuje na to brak postoju na ww. przystanku. Skarżąca podniosła, że podobnie przedstawia się sytuacja na kolejnych przystankach znajdujących się na tej trasie między [...] czas postoju wynosi 0 minut w związku z czym i na tych przystankach godzina przyjazdu, wskazana na zatwierdzonym i obowiązującym rozkładzie jazdy) jest tożsama z godziną odjazdu i jest to odpowiednio: 10:23,10:31,10:38 i 10:47. Skarżąca podała, że kolejnym przystankiem na trasie, który to przystanek był przedmiotem kontroli organu, to Dworzec Autobusowy w [...]. Jak wynika z obowiązującego i zatwierdzonego przez Marszałka Województwa [...] rozkładu jazdy, godzina przyjazdu autobusu na ten dworzec to 10:57 a jego odjazd, podobnie jak i na pozostałych przystankach, jest uzależniony od postoju który jest w w/w rozkładzie przewidziany. W odróżnieniu jednak od poprzedzających Dworzec Autobusowy w [...] przystanków, autobus ma tutaj kilkuminutowy postój, który bezpośrednio wpływa na godzinę odjazdu. Postój ten wynosi 8 minut. Zdaniem skarżącej wskazać należy, iż 8-minutowy postój na tym przystanku przewidziany jest dla każdego kursu odbywającego się na podstawie rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia na [...]. Uzasadnione jest to tym, że to właśnie przystanek w [...] jest przystankiem, z którego odjeżdża najwięcej pasażerów. Z powyższym wiąże się konieczność nie tylko sprzedaży na tym przystanku największej liczby biletów ale także zapakowania na część bagażową autobusu największej liczby bagaży pasażerów którzy z tego miejsca podróżują do [...]. Wpływa to więc bezpośrednio na czas jaki potrzebny jest przewoźnikowi do i "obsłużenia" wszystkich klientów wsiadających w tym miejscu. W ocenie skarżącej, nie jest możliwe więc, aby na tym przystanku postój trwał (tak jak w przypadku wcześniejszych miejsc w których przewoźnik się zatrzymywał) 0 minut. Brak postoju na tym przystanku za każdym razem wiązał by się z opóźnieniem wyjazdu z tego miejsca które dla przewoźnika byłoby nieuniknione. Nie za każdym razem liczba podróżujących z [...] uzasadnia odbycie w tym miejscu postoju (są przypadki w których liczba pasażerów jest zdecydowanie mniejsza), jednak mając na uwadze, iż jest to główny przystanek przewoźnika w drodze na [...] oraz fakt, że to właśnie ten przystanek cieszy się zdecydowanie największym zainteresowaniem podróżnych zmierzających do [...], celem profesjonalnej ich obsługi, koniecznym jest chwilowy postój w tym miejscu. Pozwala to przede wszystkim w spokoju przygotować się do dalszej podróży i nie wpływa na ewentualne opóźnienia przewoźnika na kolejnych przystankach związanych z późniejszym odjazdem. Skoro więc autobus ten przyjeżdża na przystanek w [...] o godz. 10:57 (godzina wynikająca wprost z obowiązującego rozkładu jazdy), a jego odjazd odbywa się 8 minut później, to nie powinno być wątpliwości iż przewoźnik odjeżdża z [...] o 11:05. Godzina 11:05 nie wynika bezpośrednio z zatwierdzonego rozkładu jazdy, jednak mając na uwadze godzinę przyjazdu oraz przewidziany w tym miejscu postój jest to godzina oczywista i zdaniem skarżącej nie powinno to budzić żadnych wątpliwości ze strony kontrolującego organu jak i organu odwoławczego rozpatrującego pierwotnie wydaną w sprawie decyzję.

Strona skarżąca podniosła, że godziny 10:57 nie można traktować jako godziny odjazdu z przynajmniej dwóch względów. Po pierwsze, gdyby wskazana w rozkładzie godzina przyjazdu była godziną o której autobus ma odjechać (tj. godz. 10:57), to przewoźnik z przystanku w [...] musiałby przyjechać w 2 minuty, co jest w rzeczywistości niemożliwe. Zakładając, iż przewoźnik wykorzystuje w pełni 8 minut postoju przeznaczonego na obsługę pasażerów, po czym o godz. 10:57 odjeżdża, to godziną jego przyjazdu na przystanek w [...] powinna być 10:49, podczas gdy z [...] przewoźnik odjeżdża o 10:47. Pokonanie tego dystansu tj. trasy pomiędzy przystankiem nr 5 i 6 (wynoszącej wg rozkładu 8 km) w czasie dwóch minut jest niemożliwe do zrealizowania. Po drugie, okolicznością potwierdzającą, iż w świetle obowiązującego przewoźnika rozkładu jazdy powinien on odjechać (co też czynił) z przystanku w [...] o 11:05, jest godzina przyjazdu do przystanku w [...] oraz czasu który jest potrzeby, aby w normalnych warunkach (tj. bez żadnych nieprzewidzianych utrudnień), przejechać ten odcinek. Według rozkładu godzina przyjazdu do przystanku w [...] (która w tym przypadku z racji braku postoju w tym miejscu jest tożsama z godziną odjazdu z tego miejsca) to godz. 11:13, a czas który przewoźnik przewidział na pokonanie tego 6-km odcinka wynosi 8 minut. W związku z powyższym przewoźnik nie może wyjeżdżać z przystanku o godz. 10:57 bowiem wtedy jego przyjazd na kolejny przystanek następowałby o godz. 11:05 (10:57 + 8 min.), a nie tak jak to przewiduje obowiązujący i zatwierdzony rozkład jazdy - godz. 11:13.

Ponadto, zdaniem strony skarżącej, Marszałek Województwa zatwierdzając powyższy rozkład jazdy wiedział, iż przewoźnik planuje na tym przystanku 8 minut postoju (co wprost wynika z zatwierdzonego przez niego dokumentu) i nie zgłaszał jednak w tym przedmiocie żadnych zastrzeżeń. Organ nie kwestionował przedłożonego przez przewoźnika rozkładu jazdy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarga podlegała uwzględnieniu jako uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało bezpośredni i zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków wykonywania przewozu drogowego osób.

W toku przeprowadzonej z urzędu, w pełnym zakresie oraz niezależnie od podniesionych zarzutów i sformułowanych wniosków legalnościowej kontroli kwestionowanych rozstrzygnięć Sąd stwierdził, że kontrolowane organy dokonały wadliwej wykładni i błędnego zastosowania art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z poz. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) oraz w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7, § 6, § 7 i § 21 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy oraz w zw. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe.

Po pierwsze, nie jest przedmiotem sporu, że zezwolenie z dnia 1 lutego 2016 r. na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym zostało udzielone stronie skarżącej pod warunkiem zachowania zatwierdzonego rozkładu jazdy. Zgodnie z art. 20 ust. 1a u.t.d. załącznikiem do zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym jest obowiązujący rozkład jazdy.

Po drugie, nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z poz. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podstawą wymierzenia kary pieniężnej jest wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych w zakresie godzin odjazdu i przyjazdu, które powinny wynikać z zatwierdzonego rozkładu jazdy.

Po trzecie, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.t.d. do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in. proponowany rozkład jazdy (uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy) oraz zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach (pkt 1 i pkt 4).

Po czwarte, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy przed wydaniem zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w transporcie drogowym organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje weryfikacji projektu rozkładu jazdy oraz rozstrzyga w przedmiocie jego zatwierdzenia. Tylko zatwierdzony projekt rozkładu jazdy może być bowiem podstawą udzielenia zezwolenia. Jednocześnie zatwierdzenie projektu rozkładu jazdy przez organ jest równoznaczne z uznaniem, że w ocenie organu rozkład ten został prawidłowo sporządzony co najmniej pod względem formalnym, a więc zawiera wszystkie konieczne elementy.

Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 projekt rozkładu jazdy w regularnym przewozie osób w transporcie drogowym podlega zatwierdzeniu, a przed zatwierdzeniem projektu przeprowadza się jego weryfikację, dokonując oceny prawidłowości jego sporządzenia. Ponadto zgodnie z § 6 ust. 3 weryfikacja projektu rozkładu jazdy w zakresie: 1) przystanków komunikacyjnych oraz dworców polega w szczególności na sprawdzeniu: a) czy przekazane potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych lub dworców obejmują obiekty wskazane w projekcie rozkładu jazdy, b) prawidłowości określenia w projekcie rozkładu jazdy przystanków komunikacyjnych lub dworców zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym; 2) proponowanej drogi przejazdu oraz proponowanych dni, godzin przyjazdu lub odjazdu środków transportowych danego przewoźnika na poszczególnych przystankach komunikacyjnych albo częstotliwości ich kursowania polega na sprawdzeniu: a) poprawności przyjętych odległości między przystankami komunikacyjnymi i długości linii komunikacyjnej, b) prawidłowości obliczenia czasu jazdy i przejazdu między przystankami komunikacyjnymi i dworcami, z uwzględnieniem obowiązujących ograniczeń w ruchu drogowym na danej drodze, c) prawidłowości obliczenia czasu jazdy i przejazdu dla poszczególnych kursów, z uwzględnieniem obowiązujących ograniczeń w ruchu drogowym na danej drodze i czasu postoju środka transportowego na przystankach komunikacyjnych niezbędnego do wsiadania i wysiadania pasażerów, oraz d) prawidłowości obliczenia prędkości technicznej. Jakkolwiek zgodnie z § 21 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w regularnym przewozie osób w transporcie drogowym przepisy § 3 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 oraz § 6 ust. 3 pkt 2 stosuje się do rozkładów jazdy oraz do zmian rozkładów jazdy, które zaczną obowiązywać od dnia 1 stycznia 2018 r., to jednak odroczenie obowiązku, o którym mowa § 6 ust. 3 pkt 2, nie ma zastosowania do weryfikacji rozkładu w zakresie zamieszczenia w jego treści koniecznych elementów wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że właściwy organ, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, powinien – także w odniesieniu do rozkładów jazdy obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2018 r. – dokonać weryfikacji projektu rozkładu w zakresie zamieszczenia w nim obligatoryjnych elementów, to jest m.in. godzin przyjazdu lub odjazdu środka transportowego z przystanku komunikacyjnego lub dworca albo określonej w minutach częstotliwość jego kursowania (§ 3 ust. 1 pkt 7).

Jeżeli w ocenie organu przedłożony projekt rozkładu jazdy nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, należy wdrożyć tryb przewidziany w § 7 rozporządzenia. Zgodnie z § 7 ust. 1 w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w § 6, lub stwierdzenia braku możliwości dotrzymania terminów, o których mowa w § 13 ust. 1 i 3, właściwy organ powiadamia przewoźnika o możliwości dokonania odpowiednich modyfikacji proponowanego rozkładu jazdy w terminie 7 dni od dnia otrzymania powiadomienia, o ile ich dokonanie jest możliwe. Natomiast w przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w § 6, właściwy organ zatwierdza rozkład jazdy poprzez złożenie podpisu, postawienie pieczęci i wpisanie daty zatwierdzenia oraz nadaje numer linii komunikacyjnej.

Z powyższych przepisów oraz z art. 20 ust. 1a u.t.d. wynika zatem, że czynność zatwierdzenia rozkładu jazdy staje się następnie przesłanką wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób, natomiast akt odmowy zatwierdzenia rozkładu jazdy – przesłanką wydania decyzji o odmowie udzielenia powyższego zezwolenia. Zatwierdzenie rozkładu jazdy przez organ skutkuje jednak uznaniem, że wynik weryfikacji rozkładu był pozytywny, a zatem w ocenie organu proponowany rozkład spełniał co najmniej warunki prawidłowości formalnej.

Po piąte, jedną z ustawowych zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym jest nałożony na przewoźnika obowiązek podawania zatwierdzonego rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d.). Z powyższą zasadą został skorelowany obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym zobowiązania wnioskodawcy do zamieszczenia informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach (art. 22 ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy). Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.

Odnosząc powyższe ramy normatywne do stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt administracyjnych, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie naruszyła przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób w zakresie określonych w udzielonym zezwoleniu warunków dotyczących godzin odjazdów i przyjazdów wyznaczonych w zatwierdzonym przez organ pierwszej instancji rozkładzie jazdy.

Z zatwierdzonego przez organ pierwszej instancji (czynność zatwierdzenia z dnia 1 lutego 2016 r.) rozkładu jazdy komunikacji autobusowej przyspieszonej na linii: [...] wynika, że w miejscowości [...]) przewidziano wynoszący 8 minut czas postoju pojazdu na dworcu. Z treści rozkładu wynika, że w przypadku kursu rozpoczynającego się o godz. 10.15 w [...] pojazd powinien być obecny na przystanku autobusowym w [...] o godz. 10.57. Jednocześnie z rozkładu wynika, że przejazd pomiędzy poprzednim przystankiem (w miejscowości: [...]) ma zajmować 10 minut i zgodnie z rozkładem wyjazd z tej miejscowości następuje o godz. 10.47, a więc 10 minut wcześniej. Jest to skorelowane z treścią rozkładu, gdyż na przystanku w [...] nie przewidziano postoju, a więc godzina 10.47 jest godziną odjazdu. Można zatem powiedzieć, że w tym wypadku godziny przyjazdu i odjazdu pokrywają się. Inaczej przedstawia się sprawa z godzinami przyjazdu i odjazdu do [...]. W tym wypadku przewidziano przyjazd o godz. 10.57 (co wynika z 10-minutowego, planowanego przejazdu pomiędzy [...]), ale jednocześnie zastrzeżono 8-minutowy postój na dworcu. Należy zatem przyjąć, że odjazd autobusu następuje o godz. 11.05 i – wbrew twierdzeniom organów – godzina ta jest zgodna z zatwierdzonym rozkładem jazdy. Potwierdza to także kolejna pozycja rozkładu, która przewiduje, że czas przejazdu pomiędzy [...] wynosi 8 minut, a godzina przyjazdu do tej miejscowości to 11.13, a zatem czas 8 minut został doliczony do godz. odjazdu (11.05), a nie godz. przyjazdu (10.57) do [...].

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji prawnych dotyczących zatwierdzania projektów rozkładu jazdy, należy wyraźnie wskazać, że jeśli organ pierwszej instancji miał wątpliwości co do charakteru godzin wskazanych w rozkładzie (czy we wszystkich rubrykach wskazano godziny odjazdu, czy też w niektórych z nich zamieszczono godziny przyjazdu), powinien był wyjaśnić te wątpliwości w toku weryfikacji projektu rozkładu jazdy. Jeśli natomiast wynik weryfikacji projektowanego rozkładu jazdy okazał się pozytywny, to nie jest dopuszczalne późniejsze podważanie zatwierdzenia rozkładu jady poprzez czynienie zarzutu przewoźnikowi, że narusza on zatwierdzony i obowiązujący rozkład jazdy ze względu na następcze wątpliwości organu co do prawidłowości tego rozkładu. Należy również zauważyć, że z przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy wynika, że projekt rozkładu jazdy podlegający zatwierdzeniu powinien zawierać godziny przyjazdu lub odjazdu środka transportowego z przystanku komunikacyjnego lub dworca, co należy interpretować jako dopuszczenie możliwości wskazywania w określonych sytuacjach godzin odjazdu i przyjazdu, tylko godzin odjazdu, albo tylko godzin przyjazdu.

Nie wyklucza to oczywiście wszczęcia odpowiedniego postępowania mającego na celu usunięcie braków rozkładu jazdy niedostrzeżonych pierwotnie przez organ. Tego rodzaju postępowanie powinno jednak zmierzać do wezwania przewoźnika do ewentualnej modyfikacji obowiązującego rozkładu jazdy i ponownej weryfikacji zmodyfikowanego rozkładu przez organ (zob. § 9 ust. 3 w zw. z § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy). Zatwierdzenie zmodyfikowanego rozkładu jazdy skutkuje w takiej sytuacji obowiązkiem zgłoszenia organowi zmiany danych, o których mowa w art. 22 u.t.d., oraz może skutkować koniecznością wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów drogowych (art. 22b u.t.d.).

Odrębną sprawą jest natomiast podniesiona wyżej kwestia zobowiązania przewoźnika do zamieszczenia informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach (art. 22 ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy), nawet jeśli w zatwierdzonym rozkładzie jazdy wskazano jedynie godzinę przyjazdu oraz – pośrednio – godzinę odjazdu w związku z wyznaczeniem okresu postoju na dworcu.

Z akt sprawy administracyjnej (k. 4) wynika – co nie zostało dostrzeżone przez strony postępowania – że skarżąca będąca przewoźnikiem zamieściła na tablicy przystankowej na dworcu autobusowym w [...] rozkład jazdy, który zawierał zarówno godzinę przyjazdu autobusu (10.57) w ramach kursu z godz. 10.15, jak również – odrębnie – godzinę odjazdu (11.05). Tym samym również zarzut niedochowania obowiązku podawania do publicznej wiadomości informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach musi zostać oceniony jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd, stwierdzając istnienie podstawy do umorzenia postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z poz. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które zostało wszczęte pomimo braku właściwej podstawy faktycznej i w związku z tym jest pierwotnie bezprzedmiotowe, orzekł o umorzeniu powyższego postępowania, które zostało zakończone zaskarżoną decyzją (art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.).