Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 365/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z  art. 144,  art. 6 i 156,  art. 124 par. 1 i 2;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.  art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ustalającą wysokość niewykorzystanych dotacji oraz określającą terminy naliczania należnych odsetek. oddalono skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] ([...]), po rozpatrzeniu wniosku B. Ch. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: SKO, Kolegium) z [...] (nr [...]), w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO z [...] (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z [...] (nr [...]) w przedmiocie:

1. ustalenia wysokości niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji, przekazanej w [...] r. tytułem wyrównania dotacji należnej za [...] r. dla organu prowadzącego [...] [...] "A" z siedzibą przy ul. [...] w P. – B.Ch., przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy P., na kwotę ogółem [...] zł;

2. określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 1, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia [...] r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie;

3. ustalenia wysokości niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji, przekazanej w [...] r. tytułem wyrównania dotacji należnej za [...] r. dla organu prowadzącego [...] [...] "A" z siedzibą przy ul. [...] w P. – B.Ch., przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy P., na kwotę ogółem [...] zł;

4. określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 3, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia [...] do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie;

5. ustalenia wysokości niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji przekazanej w roku [...] tytułem wyrównania dotacji należnej za rok [...] dla organu prowadzącego [...] [...] "A" z siedzibą przy ul. [...] w P. – B. Ch., przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy P., na kwotę ogółem [...] zł;

6. określenia terminu naliczenia odsetek należnych od kwoty z pkt 5, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia [...] r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie

- SKO postanowiło utrzymać w mocy wydane przez siebie w I instancji postanowienie. Jako podstawę prawną postanowienia wskazało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że ww. decyzja ostateczna SKO, tj. decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się strona, została przez stronę pierwotnie

- skutecznie - zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Postanowieniem z [...] r. - właściwe w sprawie - SKO odmówiło wznowienia postępowania. Wskazało, że strona zażądała wznowienia postępowania

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, na którą złożyła już skargę do sądu administracyjnego. Stwierdziło, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie (powołało konkretne przykłady stanowiska doktryny i orzeczeń sądowych) jednolicie przyjmuje się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest m.in. tryb wznowieniowy. Wywiodło, że powyższe wynika z konieczności zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowodministracyjnego w stosunku do tych samych decyzji ostatecznych. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej ocenie, stanowisko SKO

w kwestii wystąpienia w sprawie przesłanki uzasadniającej odmowę wznowienia postępowania jest błędne, bowiem przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. jest decyzja uznająca, że kwoty wypłacone na mocy wyroku sądowego oraz jako wyrównanie dotacji, są dotacją oświatową, określoną w art. 90 ust. 2b i 2d ustawy o systemie oświaty. Tymczasem, przedmiotem wniosku

o wznowienie postępowania nie jest ocena prawna charakteru dokonanych przez Gminę P. wypłat, ale fakt dokonania przez stronę rozliczenia wydatkowania tych wypłat, bez względu na ich prawny charakter, tj. bez względu na uznanie, czy

- w świetle prawa - stanowiły one dotacje podlegające rozliczeniu, czy też nie miały takiego charakteru. Oznacza to, zdaniem strony, że - po wznowieniu - postępowanie toczyłoby się w zakresie stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Dalej podniesiono, że wznowienie postępowania - oparte na fakcie dokonania rozliczenia wydatkowania - jest możliwe bez względu na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, jak i wynik tego postępowania, gdyż wyrok sądu dotyczyć będzie oceny prawnej wypłaconych kwot, nie zaś stanu faktycznego, czyli dokonania bądź niedokonania rozliczenia ich wydatkowania. W tym stanie rzeczy - w opinii strony - SKO jest władne do wznowienia postępowania, gdyż nie stoi temu na przeszkodzie fakt wniesienia skargi co do prawa, a nie co do faktu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, SKO utrzymało pierwotnie wydane przez siebie postanowienie w mocy. Odwołując się do treści wywiedzionej w uzasadnieniu tego postanowienia stwierdziło, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę dla wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Uznało, że nie można podzielić poglądu strony co do zakresu przyszłej oceny przez sąd sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Dowodziło, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i badają legalność skarżonego aktu administracyjnego i że w sprawowaniu tej kontroli sąd nie jest związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami ani powołaną podstawą prawną. Wyłożyło, że kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego prawo do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowanie administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 i 2 u.p.p.s.a.). Zauważyło, że sąd ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony. W skardze na oba postanowienia SKO, strona wniosła o uchylenie tych postanowień oraz zasądzenie kosztów. Zarzuciła:

1) wydanie postanowień bez podstawy prawnej, co narusza normę art. 6 i 156 K.p.a.;

2) naruszenie reguł z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. poprzez brak wskazania i uzasadnienia podstawy prawnej i faktycznej, co w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy;

3) naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a. polegające na rozstrzygnięciu sprawy

w oparciu o podstawę spoza art. 87 Konstytucji RP, przez co organ nie uczynił zadość zasadzie legalizmu i prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania;

4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania, gdy tymczasem zachodzą przesłanki do jego wznowienia;

5) naruszenie art. 170 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie wiąże wyrok sądu administracyjnego, podczas gdy nie został wydany żaden wyrok;

6) naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

i prawnego sprawy oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania do władz publicznych, polegające na niepodjęciu wszelkich wymaganych od organu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i na działaniu w sposób rażąco naruszającym zaufanie do władzy publicznej;

7) naruszenie art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło organ do poczynienia całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych. Uzasadniając, strona dowodziła, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka przemawiająca za odmową wznowienia postępowania ze względu na wniesioną skargę. Podała, że przedmiotem skargi jest decyzja uznająca, że kwoty wypłacone na mocy wyroku sądowego, jako "wyrównanie" dotacji, są dotacją oświatową. Wskazała, że

- tymczasem - przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania nie jest ocena prawna charakteru dokonanych na jej rzecz wypłat, ale wyłącznie fakt dokonania przez nią rozliczenia wydatkowania wypłat, bez względu na ich prawny charakter, tj. bez względu na uznanie, czy w świetle prawa stanowiły one dotacje podlegające rozliczeniu, czy też nie miały takiego charakteru. Uznała, że oznacza to, że po wznowieniu postępowanie toczyłoby się w zakresie stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Strona dowodziła, że wznowienie postępowania oparte na fakcie dokonania rozliczenia wydatkowania jest możliwe bez względu na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, jak i na jego wynik, gdyż wyrok sądu administracyjnego dotyczyć będzie oceny prawnej wypłaconych stronie kwot, a nie stanu faktycznego, czyli dokonania bądź niedokonania rozliczenia ich wydatkowania. W tym stanie rzeczy - zdaniem strony - Kolegium jest władne wznowić postępowanie, gdyż nie stoi temu na przeszkodzie fakt wniesienia skargi co do prawa,

a nie co do faktu. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.)]. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zastrzec na wstępie trzeba, że decyzja ostateczna, tj. kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się strona, została przez stronę pierwotnie - skutecznie - zaskarżona do WSA we W. (okoliczność niesporna między stronami). Rozstrzygnięcie sprawy uzależnione było od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wniesienie na decyzję ostateczną organu administracji prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego taką decyzją. Na tak postawione pytanie - za Naczelnym Sądem Administracyjnym /NSA/ (wyrok z 18 lutego 2015 r., II GSK 2476/13, dostępny: CBOSA) - udzielić należy odpowiedzi negatywnej, a mianowicie, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Tezy ww. wyroku, jako szczególnie trafne i uznane przez Sąd

w składzie orzekającym w niniejszej sprawie za własne, powołane zostaną niżej bez wskazywania źródła ich pochodzenia. Jakkolwiek z treści art. 56 u.p.p.s.a. wynika, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu, co wobec braku na gruncie regulacji procesowej unormowań odnoszących się do sytuacji odwrotnej - a więc takiej, jak ta w rozpatrywanej sprawie - mogłoby prowadzić do wniosku o dopuszczalności wszczęcia wskazanego postępowania nadzwyczajnego, to jednak - według Sądu - wniosek tego rodzaju nie byłby uprawniony. W tej mierze, nie można bowiem tracić z pola widzenia celu przywołanego przepisu, którym - zgodnie z wyraźną i jednoznaczną intencją ustawodawcy - było i jest zapobieżenie dwutorowości postępowań administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Skoro tak, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że ustanowiony na gruncie przywołanego przepisu instrument musi i powinien działać w obydwie strony. W tym też kontekście, nie sposób nie zwrócić uwagi na swoistego rodzaju konsekwencję ustawodawcy w podejściu do eliminowania ryzyka dwutorowości wskazanych postępowań. Miały one bowiem tożsamy w swej treści i istocie charakter, zarówno na gruncie przepisów Działu III² K.p.a. "Zaskarżanie decyzji do sądu administracyjnego",

w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, jak i na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ocena ich wysokiej skuteczności, a tym samym ich dostateczności

z punktu widzenia realizacji zamierzonego celu, niewątpliwie skutkowała trwałością przyjmowanych przez ustawodawcę w tym względzie rozwiązań prawnych, o czym świadczy treść przywołanego powyżej art. 56 p.p.s.a. Powyższe nie pozostawało bez wpływu na ukształtowanie się, tak w doktrynie (por. np.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, red. R. Hauser,

M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 335; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat,

M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 224; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 184), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np.: uchwała 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99; wyrok NSA z 7 czerwca 2006 r., II OSK 50/06; wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., I FSK 1470/06; wyrok NSA z 26 maja 2009 r., I FSK 485/09; wyrok NSA z 8 lutego

2012 r., II FSK 2292/10; wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., II GSK 680/13; wyrok NSA

z 20 lutego 2014 r., I FSK 530/13), jednolitego podejścia odnośnie do rozumienia normatywnej treści przywołanych przepisów obowiązujących na gruncie powyższych unormowań, zwłaszcza, że w swej treści oraz w zakresie odnoszącym się do celu, który miały realizować, były one tożsame. W świetle przywołanego podejścia do omawianego zagadnienia, które WSA w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie podziela, za niedopuszczalne uznać należy wszczęcie przez organ administracji postępowania

w celu wznowienia postępowania po wniesieniu skargi w tej sprawie do sądu administracyjnego, tj. gdy wznowienie odnosi się do postępowania zakończonego decyzją ostateczną, co do której wniesiono skargę. O zasadności oraz aktualności tego poglądu na gruncie obowiązującego stanu prawnego przekonuje i to, że wraz ze skutecznym zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego dochodzi do powstania ex lege nowego stosunku prawnego, w którym organ administracji publicznej staje się tylko przeciwnikiem procesowym strony i traci kompetencje do weryfikacji stosunku prawnego, ukształtowanego wcześniej przez wydanie decyzji administracyjnej, co odnosi się zarówno do kompetencji autokontrolnych, albowiem może z nich korzystać do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 3 u.p.p.s.a.), jak i możliwość załatwienia sprawy w postępowaniu mediacyjnym, albowiem jego wniosek w tym przedmiocie może być złożony do dnia wyznaczenia rozprawy (art. 115 § 1 u.p.p.s.a.). Zasadności przedstawionego podejścia do omawianej kwestii, według Sądu,

w żadnym stopniu nie podważa podniesiony w skardze argument strony skarżącej - dla potrzeb uzasadnienia stanowiska o dopuszczalności wszczęcia w sprawie postępowania w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym) - że przedmiotem skargi wniesionej do WSA we W. jest decyzja SKO uznająca, że kwoty wypłacone na mocy wyroku sądowego oraz jako "wyrównanie" dotacji, są dotacją oświatową, określoną w art. 90 ust. 2b i 2d ustawy o systemie oświaty, tymczasem przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania nie jest ocena prawna charakteru dokonanych przez Gminę wypłat, ale wyłącznie fakt dokonania przez stronę rozliczenia wydatkowania tych wypłat, bez względu na ich prawny charakter, tj. bez względu na uznanie, czy w świetle prawa stanowiły one dotacje podlegające rozliczeniu, czy też nie miały takiego charakteru (według strony oznacza to, że - po wznowieniu - postępowanie toczyłoby się w zakresie stanu faktycznego, a nie stanu prawnego). Nie podziela Sąd także stanowiska strony, że wznowienie postępowania oparte na fakcie dokonania rozliczenia wydatkowania jest możliwe bez względu na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, jak i na jego wynik, gdyż wyrok sądu administracyjnego dotyczyć będzie oceny prawnej wypłaconych stronie kwot, a nie stanu faktycznego, czyli dokonania bądź niedokonania rozliczenia ich wydatkowania. Zdaniem Sądu, stwierdzona wyżej niemożność wszczęcia postępowania wznowieniowego, jako konkurencyjnego, w sytuacji, kiedy decyzja ostateczna kończąca to postępowanie - w wyniku wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego - stała się przedmiotem kontroli sądowej, dotyczy decyzji ostatecznej "jako takiej", bez względu na jej treść i argumenty wywiedzione we wniosku o wznowienie. Podkreślenia wymaga, że - ewentualnie - wznowione w niniejszej sprawie postępowanie toczyłoby się w granicach tej samem sprawy, której dotyczyła zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja ostateczna. Dalej, za NSA zauważyć trzeba, po pierwsze, że na gruncie obowiązującej

w postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulacji pozostawiono stronie możliwość wyboru drogi weryfikacji skarżonego aktu, czego dowodzi zagwarantowanie stronie prawa do cofnięcia skargi wniesionej do sądu administracyjnego I instancji albo złożenia wniosku o umorzenie postępowania. Tym samym, z punkt widzenia przedstawionych powyżej argumentów odnośnie braku dopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania wznowieniowego po wniesieniu skargi w tej sprawie do sądu administracyjnego, decyzja strony o wyborze trybu administracyjnego postępowania nadzwyczajnego poprzedzona winna być stosownym rozporządzeniem odnośnie środka prawnego, z którym wystąpiła ona wcześniej do sądu administracyjnego. Wszak przecież chodzi o skuteczność tych środków, a nie

o mnożenie postępowań wywoływanych korzystaniem z nich. Po drugie, jakkolwiek cofnięcie skargi wniesionej do sądu administracyjnego I instancji, wiążąc ten sąd, podlega jednak jego kontroli (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 u.p.p.s.a.), to jednak

z okoliczności tej nie można wywodzić ograniczenia uprawnienia strony do wyboru trybu weryfikacji decyzji, odnośnie do której twierdzi ona - zmierzając do jej wzruszenia - że narusza jej prawa. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.), stosując przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych

w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.p.s.a.). Operując w tak określonych granicach, sąd administracyjny jest zobowiązany do uchylenia kontrowanego aktu, m.in., gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd uznał, że wydane przez SKO - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - postanowienie jest prawidłowe co do rozstrzygnięcia odnośnie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego. Odnośnie poszczególnych zarzutów skargi, stwierdzając ich niezasadność, Sąd zauważa j/n. Ad. 1 i 2 (wydanie postanowień bez podstawy prawnej, czym naruszono art. 6

i 156 K.p.a.; naruszenie reguł z art. 124 § 1 i 2 K.p.a.). W ocenie Sądu, wydając skarżone postanowienie wskazano wystarczającą podstawę prawną, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 144 K.p.a. (w wydanym w I instancji postanowieniu podstawę tę stanowiły powołane tam przepisy art. 149 § 3 i art. 150 § 1 K.p.a.). Podano także podstawę faktyczną, dowodząc, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego (co w niniejszej sprawie miało miejsce) stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Podniesiono, że ewentualne naruszenia prawa - dające podstawę do wznowienia postępowania - Sąd uwzględni w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Ad. 3 (naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a. polegające na rozstrzygnięciu konkretnej sprawy w oparciu o podstawę spoza art. 87 Konstytucji RP, przez co organ nie uczynił zadość zasadzie legalizmu, wskutek czego prowadził postępowanie

w sposób nie budzący zaufania). W kwestii tego zarzutu, Sąd podtrzymuje stanowisko prezentowane wyżej. Sąd zauważa, że do pełnej realizacji zasad wynikających z ww. przepisów zabrakło w skarżonym postanowieniu - ewentualnie - powołania, wykładni

i zastosowania (adresowanej zasadniczo do sądu administracyjnego) normy art. 56 u.p.p.s.a., co jednak nie ma wpływu na wynik sprawy. Ad. 4 (naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania, gdy zachodzą przesłanki do jego wznowienia). Sąd wskazuje, że brak możliwości wszczęcia w sprawie postępowania wznowieniowego "jako takiego", co przesądzono wyżej, zwalniał organ z analizy przesłanek wznowienia. Ad. 5 (naruszenie art. 170 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie wiąże wyrok sądu administracyjnego, podczas gdy nie został wydany żaden wyrok). Sąd zauważa, że brak możliwości uruchomienia trybu wznowieniowego wynika z samego faktu wniesienia od - kończącej postępowanie, którego wznowienie dotyczy - decyzji ostatecznej skargi do sądu administracyjnego, co wywiedziono także w treści skarżonych postanowień (SKO nie traktuje o związaniu wyrokiem). Ad. 6 i 7 (naruszenie art. 7 i 8 oraz art. 80 K.p.a.). Sąd stwierdza, że w sprawie nie było potrzeby prowadzenia postępowania i ustalania stanu faktycznego, ponadto, że w sprawie skutecznie wniesiono skargę na decyzję, która zakończyła postępowanie objęte żądaniem strony o jego wznowienie (okoliczność ustalona niespornie). Sąd uznał zatem, że SKO - dwukrotnie - w sposób prawidłowy odmówiło stronie wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.