Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 333/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36 a
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Bogusław Wolas Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. P., B. P. i D. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących K. P. i B. P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) oraz na rzecz D. C. 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 9 sierpnia 2016 r. (WAU.RAB.6740.364.2016.JP) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) Prezydent Miasta N. S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. P. pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego na działce [...] w obr. [...] wraz z przyłączem wodociągowym, prądu, wewnętrzna linią zasilającą, wewnętrzna instalacją gazu, wewnętrzna instalacją hydrantową, zjazdem publicznym z ul. [...] i M. D. w N. S. na działkach nr [...], [...], [...] w obr. [...] (kategoria obiektu XVII).

Decyzją z dnia 7 listopada 2017 r. ([...]) na podstawie art. 28, 34 ust. 4, 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) Prezydent Miasta N. S. zmienił decyzję z dnia 9 sierpnia 2016 r. ([...]) w zakresie rozwiązań architektoniczno-konstrukcyjnych budynku obejmujących rozwiązania projektowe w poziomie poddasza oraz zatwierdził zmiany do projektu budowlanego.

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r. ([...]) na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4, art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 roku, póz. 1332 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku S. P. Prezydent Miasta N. S. zmienił ww. decyzję z dnia 9 sierpnia 2016 r. oraz decyzję z dnia 7 listopada 2017 r. w zakresie zmiany funkcji poddasza na pomieszczenia handlowo-usługowe (sklep spożywczo-przemysłowy oraz pomieszczenia małej gastronomii na potrzeby sklepu spożywczego), zmiany zagospodarowania terenu poprzez wykonanie dodatkowego utwardzenia i zmiany układu miejsc postojowych oraz zatwierdził zmiany do projektu budowlanego. Pozostałe warunki ww. decyzji pozostawiono bez zmian.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wchodzący w skład projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli D. C., K. P.

i B. P..

Odwołujący się podnieśli, że kwestionowana decyzja została wydana

z naruszeniem norm określonych przepisami obowiązującego prawa, bowiem:

- nieprawidłowo obliczono ilość miejsc parkingowych dla projektowanego budynku;

- stanowiska postojowe mają nieprawidłowe wymiary;

- usytuowanie parkingu na 14 miejsc postojowych jest niezgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzją z dnia 30 stycznia 2019 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 82 ust. 3 ustawy 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, na podstawie art. 136 kpa przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające i uzupełniające zgromadzony dotychczas materiał dowodowy.

Ustalono, że inwestor wprowadził korekty w układzie miejsc postojowych oraz ich liczbie tj. 24 stanowiska. Wprowadzono korekty do części opisowej projektu budowlanego oraz uzupełniono projekt o wymiary dotyczące usytuowania miejsc postojowych od granicy z nieruchomością odwołujących się. Jednocześnie ustalono, że na nieruchomości sąsiedniej nie istnieje "budynek szklarni".

W odpowiedzi na zarzut odwołujących się, że długość granicy działki równoległej do ul. [...] wynosi 25,50 m (według odwołujących się), a suma wymiarów miejsc postojowych oraz odległość od granic wynosi 27 m, jak również zarzut dotyczący zwymiarowania miejsc postojowych od strony ul. [...] i zarzut dot. lokalizacji kontenerowego budynku gospodarczego, organ odwołał się do treści wyjaśnień inwestora oraz projektanta (pismo z dnia 30 listopada 2018 r.), wskazał na mapę geodezyjną w skali 1:25 z naniesionymi wymiarami całej działki inwestycyjnej; lokalizacją istniejących miejsc postojowych na tej mapie oraz projekt zagospodarowania działki ze skorygowanymi odległościami miejsc postojowych od granicy działki sąsiedniej.

Organ stwierdził, że projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta N. S. z 18 sierpnia 2015 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy (zwanej dalej WZ) dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa budynku handlowo-usługowego (sklep spożywczo-przemysłowy) wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w N. S. przy ul. [...] oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] w obr. [...]. Zakres zmiany pozwolenia na budowę obejmuje zmianę funkcji poddasza na pomieszczenia handlowo-usługowe (sklep spożywczo-przemysłowy oraz pomieszczenia małej gastronomii na potrzeby sklepu spożywczego), zmianę w zagospodarowaniu terenu poprzez wykonanie dodatkowego utwardzenia i zmianę układu miejsc postojowych

Zmiana funkcji poddasza na pomieszczenia handlowo-usługowe (sklep spożywczo-przemysłowy oraz pomieszczenia małej gastronomii na potrzeby sklepu spożywczego) jest zgodna z funkcją obiektu określoną w decyzji WZ tj. budowa budynku handlowo-usługowego (sklep spożywczo-przemysłowy) wraz z infrastrukturą techniczną. Stosownie do zmiany w zagospodarowaniu działki wszystkie rozwiązania zostały pokazane na rysunku projektu zagospodarowania działki z zachowaniem wystarczającej wielkości powierzchni biologicznie czynnej wskazanej w decyzji WZ tj. - wskaźnik wielkości - powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni działki/terenu: co najmniej 0,20 (20 %) powierzchni terenu inwestycji oraz z zapewnieniem odpowiedniej ilości miejsc postojowych tj. 3 miejsca postojowe na 100 m2 usług. Tak więc powierzchnia biologicznie czynna obecnie wynosi 677,04 m2 tj. 26,16 % powierzchni terenu inwestycji. Według projektu budowlanego w budynku zaprojektowano: salę sprzedaży o powierzchni 360 m2 (parter), sklep spożywczo-przemysłowy o powierzchni 244,90 m2 (poddasze), małą gastronomię o powierzchni 161,40 m2 (poddasze), usługi krawieckie o powierzchni 25,60 m2 (poddasze). Razem powierzchnia użytkowa usług wynosi 791,90 m2. Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano (po korektach) łącznie 24 miejsca postojowe.

Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb i sporządzony został przez osoby uprawnione legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany został wykonany zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Projektant zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 c Pb określił obszar oddziaływania obiektu.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów odwołania i pisma z 17 grudnia 2018 r. wyjaśnić należy, że z załączonych przez projektanta fotografii szklarni odwołujących wynika, że to co pozostało z budynku szklarni - nie jest budynkiem, ponadto odwołujący nie przedłożyli do wglądu pozwolenia na jego budowę. Z kolei w związku z zarzutami zawartymi w piśmie z 7 listopada 2018 r. uprawniony geodeta sporządził mapę z pomiarami geodezyjnymi gdzie zwymiarowano również miejsca postojowe w liczbie 17 sztuk. Wskaźniki miejsc postojowych określone w decyzji WZ odnoszą się do powierzchni użytkowej usług, a nie powierzchni użytkowej budynku.

Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane - każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami

Również projekt zagospodarowania działki spełnia wymagania zawarte w obowiązujących przepisach, w tym przepisach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zmianami). W szczególności zachowane zostały (stosownie do zakresu zmiany pozwolenia na budowę) przepisy § 18 ust. 1 i ust. 2 ww. aktu dotyczące obowiązku urządzenia stanowisk postojowych w liczbie dostosowanej do wymagań ustalonych w decyzji WZ; § 19 ust. 1 pkt 1b) i ust. 2 pkt 1 b) - dot. zachowania odległości 10 m od okien w budynku mieszkalnym, w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie, oraz zachowania odległości 6 m od granicy, w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie; § 21 ust. 1 pkt 1) - dot. wymiarów stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, które powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m; oraz § 23 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) - dot. obowiązku zachowania 10 m odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, oraz zachowania 3 m odległości tych miejsc od granicy działki budowlanej.

Postępowanie odwoławcze przeprowadzono z uwzględnieniem przepisów dotyczących poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich – art. 5 ust. 1 pkt 9b, w szczególności odpowiedniego usytuowania miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, odpowiedniego usytuowania miejsc postojowych od granicy działki, usytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych, odpowiednio do zakresu zmiany pozwolenia.

Na powyższe rozstrzygnięcie K. P., B. P. i D. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów:

- art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa w zw. z art. 78 §1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków (skarżących), przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygniecie;

- ustawy prawo budowlane;

- Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący podnieśli, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r. projektant poświadczył nieprawdę, gdyż w legendzie w pkt 20 zapisano "istniejąca cieplarnia w trakcie rozbiórki". Obiekt ten będący ich własnością nie jest w trakcie rozbiórki, przewidywany jest jej remont. Jest to obiekt związany z gruntem, posiada fundamenty i konstrukcję szkieletową oraz stalowa ścian i dachu. Według skarżących odległość zrealizowanego budynku przekracza wyznaczoną decyzją o warunkach zabudowy, wydaną dla przedmiotowej inwestycji, nieprzekraczalną linię zabudowy, którą ww. decyzja wyznacza na 6 m od krawędzi jezdni. Projektant nie przedstawił dostatecznego dowodu na prawidłowość wymiarów stanowisk oraz odległości od granic działek sąsiednich. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji, parkingi na przedmiotowej inwestycji zostały zrealizowane niezgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Stanowiska postojowe wykonano bowiem w miejscach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń, nie zachowano wymaganego przepisami trójkąta widoczności na skrzyżowaniu ulic [...] i [...]; odległość miejsc postojowych wynosi 5 m od dz. nr [...] i [...] zamiast 6 m wymaganych przepisami, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego.

Podniesiono, że aktualnie samochody parkują w miejscach niewyznaczonych pod parking w ilości znacznie przekraczającej ilość wyznaczonych miejsc, co powoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców domów jednorodzinnych sąsiadujących z przedmiotową inwestycją przy czynnym parterze budynku. Zmiana sposobu użytkowania poddasza spowoduje jeszcze większy ruch samochodów, który już aktualnie narusza spokój mieszkańców.

Decyzji Wojewody zarzucono nadto, że zbyt ogólnikowo przeanalizowano i określono stan faktyczny, bez uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Ponadto w postępowaniu administracyjnym nie umożliwiono stronie skarżącej przedstawienia stanowiska, nie sporządzono notatki służbowej przedstawiającej to stanowisko pomimo prób strony ustalenia spotkania w tym przedmiocie.

Zarzucono, że w decyzji posłużono się pojęciem niedefiniowanym żadnym przepisem tj. "małą gastronomią", a to oznacza możliwość dowodnego sposobu wykonania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie sądowej skarżący podali, że obecnie w obiekcie prowadzona jest restauracja w odległości 3 m od ich posesji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że ocenie Sądu podlega tylko druga z w/o decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a nie decyzja o pozwoleniu na budowę. W zakresie, w jakim o kształcie i przeznaczeniu obiektu oraz o zagospodarowaniu terenu przesądziła ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę i pierwsza jej zmiana, rozstrzygnięcie organu administracji nie podlega weryfikacji w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji też wszystkie zarzuty skargi dotyczące tego zakresu nie mogą być badane. Podobnie rzecz ma się ze sposobem wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę (i ew. decyzji o jej zmianie). Rozstrzyganie co do nieprawidłowości tego etapu procesu budowalnego należą do organów nadzoru budowlanego. Tak więc w rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu nie podlega to, czy zachowana została prawidłowa odległość budynku projektowanego od granicy działek skarżących, w tym podnoszona w skardze kwestia "cieplarni", czy w pierwotnej wersji zaprojektowano odpowiednią ilość miejsc postojowych i prawidłowo je ulokowano oraz czy obecnie samochody parkują w miejscach do tego nieprzeznaczonych.

Kontroli natomiast podlega zgodność z prawem zaskarżonej decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. 2019/1186) istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jest oczywiste, że z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego wystąpić można dopóki budowa nie została zakończona. Chodzi bowiem o umożliwienie inwestorowi dokonania korekt projektu możliwych do zrealizowania w trakcie budowy (por wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r. II OSK 921/17), a nie o realizację zmian w obiekcie, którego budowę zakończono. Te ostatnie wymagają uzyskania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę (ew. zgłoszenia). W rozpoznawanej sprawie w przedłożonym projekcie zamiennym odnotowano, że parter budynku tj. sklep spożywczo-przemysłowy został oddany do użytku w dniu 26 stycznia 2018 r. Ta informacja nie jest jednoznaczna ze stwierdzeniem, że budowa obiektu nie została zakończona. Ta okoliczność wymagała ustalenia zważywszy, że parter nie mógł oddany do użytkowania bez dachu, a wg. pierwotnego projektu większość poddasza miała mieć charakter nieużytkowy.

Decyzja taka musi odpowiadać wszystkim wymogom, które prawo przewiduje dla decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pokrywającej się z zakresem przewidzianych i projektowanych zmian. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że "zmiana funkcji poddasza na pomieszczenia handlowo-usługowe (sklep spożywczo-przemysłowy oraz pomieszczenia małej gastronomii na potrzeby sklepu spożywczego) jest zgodna z funkcją obiektu określoną w decyzji WZ tj. budową budynku handlowo-usługowego (sklep spożywczo-przemysłowy) wraz z infrastrukturą techniczną". Tezy tej w żaden sposób nie uzasadniono. Przyjąć należy, że, skoro organ uznał za konieczne porównanie zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę z warunkami decyzji wz, to jednocześnie przyjął konieczność ustalenia warunków dla takiego zakresu inwestycji (w tym zmiany sposobu użytkowania). Rzecz w tym, że w decyzji wz z dnia 18 sierpnia 2015 (nr [...]) inwestycja, do której ustalane warunki się odnoszą została precyzyjnie i szczegółowo określona. Nawet bez szerszej interpretacji oczywiste jest to, że w ramach inwestycji "budynek handlowo-usługowy (sklep spożywczo-przemysłowy)" nie mieści się "mała gastronomia na potrzeby sklepu spożywczego" i to o dużej stosunkowo powierzchni. Podzielić przy tym należy zastrzeżenia skarżących co do tego, że posłużenie się niedefiniowanym pojęciem dla określenia przeznaczenia części obiektu budowalnego otwiera możliwość dowolnej jego interpretacji. Organ zaś w ogóle nie rozważył, w jakiej relacji do przepisu art. 3 pkt 6 Prawa budowalnego (posługującego się odrębną kategorią "budynku gastronomii") pozostaje przedmiotowe zamierzenie, przy uwzględnieniu choćby tylko przedstawionego w projekcie zamiennym "programu użytkowego".

Lokal "małej gastronomii" ma powstać w miejscu, które w pierwotnym projekcie określane było jako poddasze nieużytkowe, a taki stan w zupełności odpowiada kategorii zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U.2018/1945), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Organ nie dokonał oceny wniosku i przedłożonego projektu zamiennego w kontekście tego przepisu, jednocześnie też nie wskazał, czy zachodzą (i jakie) ewentualne podstawy do uznania, że ustalenie warunków zabudowy dla tej zmiany nie jest wymagana.

Opisane uchybienia przepisom art. 7, 77 i 107 § 3 kpa mają charakter istotne i jako takie powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dopiero odpowiednie ustalenia w opisanym wyżej zakresie pozwolą na ostateczne stwierdzenie, czy decyzja – także co do liczby zaplanowanych miejsc postojowych jest zgodna z prawem.

Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że zatwierdzony przez organ I instancji projekt zamienny różni się od projektu znajdującego się w aktach, w postępowaniu odwoławczym bowiem w projekcie naniesione zostały liczne poprawki. Mimo to organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, co w efekcie doprowadziło do stanu, w którym projekt zamienny stanowi załącznik do decyzji z dnia 9 kwietnia 2018 r., a jego zmiany noszą datę późniejszą. Prowadzi to do niedopuszczalnej rozbieżności pomiędzy treścią decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji utrzymującej tę pierwszą w mocy, co narusza przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Mając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ppsa należało uchylić zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.