Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 257/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 11 ust. 1, art. 4 pkt 9 b1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 8 ust. 1 i ust. 3, art. 2, art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 16, art. 17
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.), Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Wiesław Morys, Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1520/12 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. S. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1520/02 oddalił skargę S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

Przedstawiając w uzasadnieniu okoliczności faktyczne i prawne sprawy

Sąd wskazał, że nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

W dniu 21 listopada 1945 r. tj. z dniem wejścia w życie ww. dekretu grunt przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisu art. 1 dekretu przeszedł na własność Gminy m. st. Warszawy, a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa.

Obecnie przedmiotowa nieruchomość hipoteczna ozn. nr [...] znajduje się w obrębie [...] i stanowi działki ewidencyjne nr [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...]. Działki nr [...] stanowią własność Skarbu Państwa, natomiast działka ewidencyjna nr [...] własność m.st. Warszawy.

Wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej wpłynął do Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie w dniu 13 października 1948 r. Złożony został przez adwokata N.S. - pełnomocnika K. i W. małż. S..

Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1953 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie odmówiło przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości małżeństwu K. i W. S..

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Gospodarski Komunalnej decyzją z dnia

[...] września 1953 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone przez małżeństwo S. orzeczenie administracyjne z dnia [...] kwietnia 1953 r.

Protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia 27 czerwca 1996 r. przedmiotowa nieruchomość przekazana została przez Stołeczny Zarząd Infrastruktury do zasobu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia

1999 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1953 r. w części dotyczącej sprzedanego lokalu nr [...] oraz udziałów przypadających właścicielowi tego lokalu w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcy tego lokalu, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność.

Następnie decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia

[...] października 1999 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1953 r. w części dotyczącej sprzedanego lokalu w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcy tego lokalu, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność.

Decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] uchylono ww. orzeczenie administracyjne z dnia

[...] kwietnia 1953 r. w całości w zakresie dotyczącym nieruchomości nieobjętej aktem notarialnym mocą którego sprzedano lokal mieszkalny w budynku usytuowanym na gruncie przedmiotowej nieruchomości oraz oddano grunt w użytkowanie wieczyste nabywcy tego lokalu i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ

pierwszej instancji.

Prezydent m.st. Warszawy, jako organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek dawnego właściciela hipotecznego z dnia 13 października 1948 r. do części nieruchomości stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość spełnia warunki określone w art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent przyznał prawo użytkowania wieczystego do działki nr [...] z obrębu [...] w udziale wynoszącym 0,2460 oraz umorzył postępowanie o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego, położonego w Warszawie, przy ul. [...] o powierzchni 253 m2 oznaczonego w KW Nr [...] cz. w udziale wynoszącym 0,0145. W punkcie XV decyzji organ I instancji postanowił dodatkowo, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej w stosunku do gruntu zabudowanego, położonego w Warszawie, przy ul. [...] o powierzchni 253 m2, ozn. jako cześć działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], KW Nr [...] cz., w udziale wynoszącym 0,7395, który został oddany w użytkowanie wieczyste właścicielom wykupionych lokali nr [...] znajdujących się w budynku mieszkalnym posadowionym na przedmiotowym gruncie, zostanie rozpoznany odrębną decyzją.

Od powyższej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy odwołanie złożył dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., wnosząc o jej uchylenie w całości.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia

[...] czerwca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa uzyskała prawo władania nieruchomością położoną przy ul. [...] w Warszawie, stanowiącą m.in. działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 253 m2 w roku 1996 r. Dowody, stwierdzające powyższe ustalenie nadesłał Oddział Regionalny Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., przy piśmie z dnia 18 stycznia 2008 r., znak: [...]. Wynika z nich, że protokołem zdawczo - odbiorczym, sporządzonym w dniu 27 czerwca 1996 r. w Szefostwie Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu Stołecznego w Warszawie Komisja (przekazująca) - powołana rozkazem Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu Stołecznego w Warszawie Nr [...] z dnia [...]stycznia 1996 r., przekazała Komisji (przejmującej) powołanej przez Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie, na podstawie § 20 Statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Nr 2 z dnia 2 stycznia 1996 r., między innymi działkę gruntu zabudowaną nr [...] z obrębu [...], położoną przy ul. [...] w Warszawie, Przekazanie przedmiotowej nieruchomości Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nastąpiło na zasadzie art. 14 ust. 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wynika z odpisu z Księgi wieczystej KW Nr [...], prowadzonej dla nieruchomości zabudowanej, oznaczonej jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...], jako współwłaściciel wpisany został Skarb Państwa reprezentowany przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w udziale 2605/1000. Stan prawny nieruchomości, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] potwierdza dodatkowo treść informacji z rejestru budynków, znajdującego się w aktach sprawy .

Pozostałymi współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...] pozostają zgodnie z informacją z rejestru budynków z dnia 16 czerwca 2011 są osoby fizyczne: I. G., E.G., S.C., B. W., F. J., S.M., H. M. i J. M..

Wojewoda wskazał, że co do zasady, podstawę właściwości (kompetencji) organów do rozstrzygania wniosków złożonych przez byłych właścicieli nieruchomości warszawskich, stanowią obecnie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 102, poz. 651 ze zm.), a w szczególności, w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa - art. 4 pkt 9 i 9 b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9a tej ustawy.

Z dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy tj. dniem 21 listopada 1945 r., przedmiotowa nieruchomość, na podstawie art. 1 ww. dekretu przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie, zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz.130) wskazana wyżej nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa który dokonał dalszej dyspozycji na rzecz organów wojskowych.

Wojewoda [...] podkreślił, że skoro według danych z ewidencji gruntów Wojskowa Agencja Mieszkaniowa jest podmiotem władającym przedmiotowym gruntem, będącym własnością Skarbu Państwa, to przysługuje jej wykonywanie w imieniu właściciela i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do tejże nieruchomości, w tym także uprawnień w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przyznania prawa rzeczowego do nieruchomości w postaci użytkowania wieczystego.

Zestawiając treść art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami

z dyspozycją art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.), Wojewoda [...] doszedł do wniosku, iż kompetencja do orzekania w przedmiocie wniosku dekretowego dotyczącego przedmiotowej nieruchomości przysługuje dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W..

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, że Prezydent m.st. Warszawy naruszył przepisy prawa, regulujące kwestię właściwości do orzekania w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego na zasadzie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy do gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, w imieniu którego prawa własności do nieruchomości wykonuje WAM na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP, tj. art. 19 i 20 k.p.a. w związku z art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. ust.2 a pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz art. art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9 a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S..

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że argumentację, co do właściwości organu w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] oparł między innymi na stanowisku wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2010 r., I SA/Wa 1196/10, wydanym w podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych.

W wyroku tym Sąd stwierdził między innymi, że co do zasady właściwość organów do rozstrzygania wniosków złożonych przez byłych właścicieli nieruchomości warszawskich, w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, określają obecnie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9a tej ustawy. Jak ujął to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 kwietnia 1996 r. OPK 9/96 (ONSA 1997/1/7) "...logiczna i systemowa wykładnia przepisów dekretu nakazuje uznać, że konsekwencją tytułu prawnego gminy do gruntów uzyskanych mocą art. 1 dekretu były jej władcze uprawnienia do decyzyjnego rozstrzygania w przedmiocie tego gruntu. Rozerwanie tej tożsamości podmiotowej po stronie imperium i dominium w zakresie uprawnień do gruntu [stanowiącego własność Skarbu Państwa], przy braku w samym dekrecie uregulowań dotyczących właściwości organu i w sytuacji utraty przez gminę jej uprawnień właściciela, nakazuje poszukiwać rozwiązań w zakresie kompetencji organów w systemie obowiązujących przepisów rozstrzygających o uprawnieniach gminy i uprawnieniach organów administracji rządowej w sprawach gospodarki gruntami" [obecnie ustawy o gospodarce nieruchomościami]. Za słuszny należy zatem uznać pogląd, że w sytuacji, gdy grunt stanowi własność Skarbu Państwa i zostanie powierzony Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), ta ogólna reguła odnosząca się do właściwości organów w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa z art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9a u.g.n. zostaje zmodyfikowana przez przepisy szczególne, zawarte w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zgodnie z art. 14 ust. 2 i 2a tej ustawy "Agencja gospodaruje nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości, oraz z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy. W zakresie gospodarowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, przysługują: 1) Prezesowi Agencji – uprawnienia wojewody; 2) dyrektorom oddziałów regionalnych Agencji – uprawnienia starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z wyjątkiem uprawnień dotyczących wywłaszczania nieruchomości".

Sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, w całości podziela powyższy pogląd.

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, obejmując we władanie składniki mienia skarbowego stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wstąpiła w prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do Skarbu Państwa i osób trzecich . Dotyczy to również praw i obowiązków z zakresu prawa publicznego, dotyczących gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, o czym może świadczyć przykładowo oddawanie nieruchomości w trwały zarząd (art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zatem w zakres gospodarowania nieruchomościami, o jakim mowa w art. 14 ust. 2 i 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wchodzi również ustanawianie użytkowania wieczystego, na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu. Gdyby działania w sferze władczej (publicznoprawnej), miały być wyłączone z zakresu zadań Agencji, to wyjątek zawarty w przepisie art. 14 ust. 2 ustawy, iż "Agencja gospodaruje nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości", nie miałby racji bytu. Tym bardziej, że tylko Agencja może sprzedawać nieruchomości jej powierzone i ustanawiać na nich ograniczone prawa rzeczowe (art. 17 ust. 1 pkt 2).

Sąd podał, że art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z odrębnych ustaw, starosta jest reprezentantem Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami. Jedną z takich odrębnych ustaw jest ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, która posługuje się tym samym pojęciem co u.g.n. – "gospodarowania nieruchomościami" – tyle że w odniesieniu do nieruchomości powierzonych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Zatem przy tożsamości zakresu pojęciowego gospodarowania nieruchomościami, "z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości", w stosunku do nieruchomości powierzonych Agencji (art. 14 ust. 1), właściwość organów określa przepis art. 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Odnośnie zarzutu zawartego w treści skargi, że postępowanie toczące się w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu jest postępowaniem "dotyczącym wywłaszczenia", w związku z czym objęte jest wyłączeniem (wyjątkiem), o jakim mowa w art. 14 ust. 2 i 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Sąd wskazał, iż w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. I SA/Wa 1802/12. W jego uzasadnieniu podkreślono, że w art. 14 ust. 2 jest mowa o gospodarowaniu "zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości". Wyjątek dotyczy zatem tylko wywłaszczania w rozumieniu u.g.n., a skoro wyjątku nie można interpretować rozszerzająco to tym samym odnosić go do konstytucyjnego rozumienia wywłaszczenia. Po drugie, nawet jeśli wywłaszczenie rozumieć szeroko i odnosić to pojęcie także do przejęcia mienia z mocy prawa, to w takim znaczeniu "wywłaszczenia" nieruchomości [...] dokonał art. 1 dekretu, a niniejsze postępowanie, prowadzone w oparciu o art. 7 ust. 1 i 2 dekretu zmierza do, wprawdzie niepełnej, ale restytucji mienia przejętego z mocy prawa. Niewiele ma to też wspólnego z postępowaniem dotyczącym zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, niewykorzystanej na cel wywłaszczenia. Postępowania dotyczącego spełnienia bądź nie przesłanek do niepełnej restytucji mienia przejętego z mocy prawa nie można utożsamiać z wywłaszczeniem.

Mając te okoliczności na uwadze Sąd uznał, że nie ma uzasadnionych podstaw do wyłączenia od załatwienia sprawy w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art.

7 ust. 1 i 2 dekretu organów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. S..

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ drugiej instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a., a także art. 138 § 2 k.p.a. przez uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji pomimo, iż nie stało się ono bezprzedmiotowe, a sprawa wymaga wyjaśnienia i rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że jeśli istnieje sprawa administracyjna wymagająca rozpoznania, to stwierdzenie niewłaściwości rzeczowej nie może prowadzić do wniosku o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i umorzenia postępowania. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji w postępowaniu przed organem pierwszej instancji sprawa powinna zostać przekazana do organu właściwego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. W skardze kasacyjnej podniesiono, że stwierdzenie w toku kontroli odwoławczej, iż organ pierwszej instancji rozpoznał sprawę z naruszeniem właściwości rzeczowej powinno skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z tym, że właściwemu do jej rozpoznania.

Autor skargi kasacyjnej zwrócił również uwagę, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skoro, zdaniem organu odwoławczego, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., to w przypadku uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej temu organowi sprawa powinna zostać przekazana do rozpoznania.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie wskazane naruszenie przepisów postępowania powinno zostać dostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który zgodnie z art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie skarżącego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jego stwierdzenie winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji Wojewody [...]. Zaakceptowanie przez Sąd umorzenia postępowania oznacza bowiem w świetle przytoczonych wyżej poglądów zakończenie sprawy.

W następstwie umorzenia postępowanie nie będzie mogło być ono już kontynuowane, w konsekwencji czego sprawa pozostanie bez rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej podkreślono, że decyzja o umorzeniu postępowania oznacza dla skarżącego unicestwienie złożonego wniosku, którego ze względu na nieprzywracalny termin określony w art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, nie będzie mógł złożyć ponownie.

Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oświadczył, że popiera skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach naruszeń prawa przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Skarga kasacyjna analizowana w tych granicach zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, oparte na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a., dotyczyły naruszenia przepisów postępowania i zmierzały do wykazania, że brak było podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zarzuty i odnoszącą się do nich argumentację skoncentrował na braku podstaw do umorzenia postępowania, to przy rozpoznawaniu tak sformułowanych zarzutów należy jednak w pierwszej kolejności rozważyć, czy zachodziły podstawy do uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z powodów podanych przez Sąd I instancji.

W zaskarżonym wyroku Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego dotyczy gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, w imieniu którego prawo własności do nieruchomości wykonuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, to organem właściwym do rozpoznania tego wniosku nie jest Prezydent m.st. Warszawy, lecz Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy Prezydent m.st. Warszawy, jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie art.7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, zwanego dalej "dekretem warszawskim" w sytuacji, gdy grunt stanowi własność Skarbu Państwa, a wykonywanie własności tego gruntu zostało powierzone Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Przypomnieć należy, że w myśl art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, zwanego dalej "dekretem warszawskim" wszelkie grunty na obszarze m. st. Warszawy przechodzą z dniem wejścia w życie niniejszego dekretu na własność gminy m. st. Warszawy ( czyli z dniem 21 listopada 1945 r.). Zgodnie zaś z treścią art.7 ust.1 i 2 dekretu: dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną ( ust.1). Gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej ( ust.2).

Z przytoczonego przepisu można wywieść dwa wnioski. Po pierwsze, że kompetencje do rozpoznania wniosku o ustanowienie wieczystej dzierżawy ( prawa użytkowania wieczystego) ustawodawca przyznał Gminie. Po drugie, że przesłanki ustanowienia użytkowania wieczystego wedle art.7 dekretu – użytkowanie gruntu da się pogodzić z przeznaczeniem według planu zabudowania ( planu zagospodarowania przestrzennego) są szczególne, charakterystyczne i związane z realizacją roszczeń dekretowych, odmienne od wymogów przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Powracając jednak do organu właściwego do rozpoznania wniosków dekretowych przypomnieć trzeba, że w sprawach dotyczących nieruchomości warszawskich przedmiotem zainteresowania orzecznictwa sądowoadministracyjngo były między innymi kwestie statusu prawnoustrojowego i właściwości organów orzekających w toku instancji w postępowaniach zwyczajnych i nadzwyczajnych, w sprawach załatwionych na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

Problemy na tle stosowania przepisu art. 7 ust. 2 dekretu wynikały z tego, że dekret bez większych zmian obowiązywał, mimo dokonujących się w Polsce w latach 1945-2002 zmian przepisów prawa i przemian ustrojowych. Warto zwrócić uwagę, że omawiany akt prawny wszedł w życie w okresie, w którym istniał samorząd terytorialny jako właściciel gruntów warszawskich, a na szczeblu wojewódzkim funkcjonowała jednocześnie w warunkach tzw. dualizmu administracja terenowa - samorządowa i państwowa. Po likwidacji w 1950 r. samorządu terytorialnego i własności komunalnej grunty warszawskie stały się własnością państwową, a w sprawach tego rodzaju orzekał terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. W dniu 27 maja 1990 r. przywrócono samorząd terytorialny na szczeblu gminy i własność komunalną. Miasto Stołeczne Warszawa nie stało się jednak właścicielem wszystkich gruntów warszawskich, ale tylko tych, w stosunku do których legitymowało się ostateczną decyzją komunalizacyjną. Ustrój Miasta st. Warszawy podlegał przy tym radykalnym zmianom w latach 1990-2002. Wątpliwości na tle stosowania dekretu warszawskiego miały swe źródło również w tym, że przepisy tego aktu prawnego nie zawierały i nie zawierają przepisów wskazujących organ pierwszej instancji właściwy rzeczowo w sprawach o przyznanie prawa użytkowania wieczystego oraz organ, który byłyby organem wyższego stopnia w tych sprawach.

Brak precyzyjnych przepisów pozwalających organom administracji na określenie swej właściwości rzeczowej i instancyjnej w sprawach dekretowych załatwianych w postępowaniach zwyczajnych i nadzwyczajnych, pojawiające się na tym tle wątpliwości w stosowaniu przepisów procedury administracyjnej, przepisów ustrojowych i materialnych z zakresu gospodarki gruntami i ich wzajemnej relacji do przepisów dekretu oraz dualizm w zakresie stanu własnościowego gruntów położonych na obszarze Miasta st. Warszawy doprowadził do wypracowania przez judykaturę reguł jakie w tej kwestii obowiązują.

Odnośnie organu właściwego do rozpoznania wniosku dekretowego dotyczącego gruntu stanowiącego własność gminy wątpliwości nie zachodziły i nie zachodzą, gdyż orzeka organ gminy. Jedyne wątpliwości dotyczyły kwestii, który organ gminy burmistrz, czy zarząd był w 1992 r. właściwy do rozpoznania wniosków dekretowych. W tym przedmiocie Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 11 grudnia 1995 r. uchwałę w sprawie sygn. VI SA 9/95, publ. ONSA 1996, Nr 1, poz. 7, wskazując burmistrzów gmin ( dzielnic), jako organ właściwy. W kwestii właściwości organu właściwego do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego, gdy grunt stanowi własność gminy wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 5 czerwca 2000 r., OPS 7/00, publ.ONSA 2000/4/139.

Odnośnie zaś organu właściwego do rozpoznania wniosków dekretowych dotyczących mienia Skarbu Państwa rozstrzygające znaczenie ma uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 15 kwietnia 1995 r., OPK 9/96, publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 7. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy podziału kompetencji między organy samorządu terytorialnego a organy administracji rządowej z wyszczególnieniem spraw, które stanowią zadania własne gminy, według ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198) oraz dostrzegając, że do spraw, które zostały wyłączone z kognicji organów gminy, należą - zgodnie z obowiązującym w dacie podejmowania uchwały, przepisem - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - sprawy dotyczące gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, wywiódł, że do zadań własnych gminy nie należy rozpoznawanie wniosków w sprawach wieczystego użytkowania na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu w odniesieniu do gruntów, które nie stały się ponownie własnością komunalną.

Od czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższej uchwały w sprawach wniosków dekretowych dotyczących gruntów Skarbu Państwa orzekały organy administracji rządowej. Zgodnie o obecnie obowiązującą ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U.tj.2014, poz.518 ze zm.), zwaną dalej, "u.g.n", organem właściwym w sprawach rozstrzygania w przedmiocie wniosków dekretowych jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej ( art.11 ust.1 u.g.n.), zaś na podstawie art.4 pkt 9 b1 u.g.n. - prezydent miasta na prawach powiatu, czyli jest nim Prezydent m.st. Warszawy. Taka praktyka orzecznicza jest już od wielu lat ugruntowana, oparta na wskazanych przepisach i uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosiła się także do wniosków dekretowych dotyczących mienia Skarbu Państwa powierzonego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od 1996 r., które rozpatrywał do tej pory starosta.

Zachodzi zatem pytanie, czy istotnie są podstawy w regulacjach prawnych, które w tej kwestii nie uległy zmianie przynajmniej od daty powołania Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ustawą z dnia 26 czerwca 1995 r., do odstąpienia od utrwalonej praktyki orzeczniczej.

Według organu odwoławczego i Sądu I instancji kompetencje do orzekania w przedmiocie wniosku dekretowego dotyczącego gruntu powierzonego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej posiada dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie na podstawie art.11 ust.1 u.g.n. i art.14 ust.2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Argumentacja przytoczona przez organ odwoławczy i Sąd I instancji opiera się na stwierdzeniu, że starosta powiatu uzyskał status statio fisci Skarbu Państwa, jako właściciela nieruchomości do gospodarowania nimi, jednakże z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z odrębnych ustaw, a taką jest ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Posługuje się ona tym samym pojęciem gospodarowania nieruchomościami w odniesieniu do nieruchomości powierzonych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Organ odwoławczy, a ocenę tę podzielił Sąd Wojewódzki, wywiódł zatem, że przy tożsamości zakresu pojęciowego gospodarowania nieruchomościami właściwość organów określa art.14 ust.2 a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Przepis ten stanowi, że w zakresie gospodarowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, przysługują : 1) Prezesowi Agencji - uprawnienia wojewody; 2) dyrektorom oddziałów regionalnych Agencji - uprawnienia starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z wyjątkiem uprawnień dotyczących wywłaszczania nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego stanowiska z kilku istotnych powodów.

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa jest państwową jednostkę organizacyjną, państwową osobą prawną podległą Ministrowi Obrony Narodowej, zaś nieruchomości Skarbu Państwa otrzymała w trwały zarząd ( art.8 ust.1 i 3 i art.2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych), jednostką organizacyjną działającą na podstawie ustawy i statutu ( art.9 ust.1 wskazanej ustawy). Wojskowa Agencja Mieszkaniowa powołana została do realizacji zadań związanych z zakwaterowaniem Sił Zbrojnych, które – jak stanowi art.1 ustawy polega na stałym, tymczasowym lub przejściowym rozmieszczeniu: a) żołnierzy i innych osób określonych w ustawie, b) jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, 2) magazynowaniu lub przechowywaniu urządzeń, uzbrojenia, środków materiałowych i sprzętu wojskowego - w budynkach i lokalach oraz na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w trwałym zarządzie organów wojskowych lub powierzonych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, uzyskanych czasowo na te cele od właściwych organów administracji rządowej, jednostek samorządu terytorialnego, osób prawnych lub fizycznych.

W rozdziale III ustawa określa sposób gospodarowania zasobami mieszkalnymi i internatowymi. W art. 16 ust.1 ustawy wskazano, że zadaniami własnymi Agencji są w szczególności: 1) gospodarowanie powierzonym mieniem Skarbu Państwa, w trybie określonym w art. 17; 2) obrót nieruchomościami, o których mowa w art. 14 ust. 1, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; 3) przejmowanie i nabywanie nieruchomości; 4) dokonywanie remontów budynków i lokali mieszkalnych oraz internatów, a także związanej z nimi infrastruktury; 5) prowadzenie działalności gospodarczej; 6) sporządzanie projektu trzyletniego planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego, i przedstawianie Ministrowi Obrony Narodowej do zatwierdzenia.

Według zaś art.17 ust.1 ustawy Agencja gospodaruje mieniem w szczególności przez: 1) sprzedaż lokali mieszkalnych na zasadach określonych w rozdziale 6 oraz sprzedaż, najem, dzierżawę i użyczenie niezamieszkałych lokali mieszkalnych; 2) sprzedaż nieruchomości, oddawanie ich w trwały zarząd, najem, dzierżawę, użyczenie albo ich zamianę oraz ustanawianie i nabywanie ustanowionych na nich ograniczonych praw rzeczowych; 3) nieodpłatne przekazywanie jednostkom samorządu terytorialnego nieruchomości gruntowych, budynków i lokali oraz budowli i urządzeń infrastruktury; 4) nieodpłatne przejmowanie od Skarbu Państwa nieruchomości, które mogą być zagospodarowane lub przeznaczone do obrotu w celu realizacji zadań Agencji; 5) zlecanie osobom prawnym lub fizycznym zarządzania lub administrowania mieniem albo wykonywania innych czynności wynikających z zadań Agencji, na podstawie umowy, za wynagrodzeniem, przez czas oznaczony, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, Nr 161, poz. 1078 i Nr 182, poz. 1228); 6) (uchylony); 6a) budowanie domów mieszkalnych; 7) sprzedaż jednostkom samorządu terytorialnego, a także samorządowym jednostkom organizacyjnym, na ich wniosek, nieruchomości lub ich części stanowiących przedmiot najmu przez te podmioty, jeżeli nieodpłatne przekazanie, o którym mowa w pkt 3, jest ekonomicznie nieuzasadnione. Z kolei ust.2 i 3 art.17 przewiduje, że Agencja może nabywać nieruchomości, tworzyć i przejmować na podstawie przepisów odrębnych spółki i towarzystwa budownictwa społecznego, wnosić mienie, w tym także jako wkład niepieniężny do tych spółek i towarzystw budownictwa społecznego, a także nabywa nieruchomości na własność albo w użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa. Przepisy art. 14 i art. 15, w zakresie wykonywania przez Agencję praw i obowiązków z nimi związanych w stosunku do Skarbu Państwa i osób trzecich, stosuje się odpowiednio.

Obszerne przytoczenie powyższych regulacji było niezbędne dla wykazania, że gospodarowanie mieniem - w sposób określony w art.16 i 17 ustawy - służy realizacji zadań Wojskowej Agencji Mieszkaniowej związanych z zakwaterowaniem żołnierzy Sił Zbrojnych, nie zaś wydawaniu rozstrzygnięć w sprawach o ustanowienie użytkowania wieczystego na podstawie art.7 dekretu warszawskiego. Wyliczenie sposobu gospodarowania mieniem jest wprawdzie przykładowe, bowiem ustawodawca określając sposoby gospodarowania mieniem użył słowa "w szczególności", to jednak rozstrzyganie w sprawach reprywatyzacyjnych z pewnością nie należy do zadań Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Rozszerzająca wykładnia przypisanych organom Agencji zadań obejmująca także orzekanie w sprawach gruntów warszawskich jest niezgodna z celami określonymi w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, a także realizowanymi przez Agencję Wojskową zadaniami.

Jak wynika z art.8 ust.3 omawianej ustawy Agencja jest państwową osobą prawną podległą Ministrowi Obrony Narodowej. Stosownie zaś do art.19 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej ( Dz.U. tj. 2007 r., Nr 65, poz.437 ze zm.) - Dział obrona narodowa obejmuje, w czasie pokoju, sprawy: 1) obrony Państwa oraz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej "Siłami Zbrojnymi", 2) udziału Rzeczypospolitej Polskiej w wojskowych przedsięwzięciach organizacji międzynarodowych oraz w zakresie wywiązywania się z zobowiązań militarnych, wynikających z umów międzynarodowych; 3) umów offsetowych - chyba że na mocy odrębnych przepisów określone sprawy należą do zakresu zadań i kompetencji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej lub innych organów państwowych.

Organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej realizujące zadania związane z zakwaterowaniem Sił Zbrojnych a podległe Ministrowi Obrony Narodowej nie mają w zakresie swoich kompetencji orzekania w sprawach osób cywilnych z zakresu reprywatyzacji.

Wymaga także zwrócenia uwagi, że podnoszona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność tożsamości pojęć gospodarowania nieruchomościami w ujęciu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest argumentem pozwalającym na przyjęcie odmiennej od dotychczasowej praktyki orzeczniczej w sprawach dekretu warszawskiego, gdyż inne zadania wykonują organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, inne zaś są zadania starosty, jako organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej.

Omawiane zagadnienie było również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1361/13. Stanowisko wyrażone we wskazanym wyroku w pełni podziela Sąd Orzekający w niniejszej sprawie.

Powyższe prowadzi do wniosku, że nie było podstaw do przyjęcia tezy o braku właściwości Prezydenta m.st. Warszawy do rozstrzygania w sprawach z wniosku dekretowego.

Trafnie także w skardze kasacyjnej wskazano, że nie było podstaw do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art.138 §1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Wskazany przepis nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji. Należy zatem uznać, że kwestia umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem pierwszej instancji nie została uregulowana w komentowanym przepisie i przyjąć, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji, czyli przepis art. 105 k.p.a. W piśmiennictwie i orzecznictwie, zgodnie przyjęto, że organ odwoławczy może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe ( por.M. Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz do znowelizowanego Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.2015). Według przywołanego przez autorów W. Dawidowicza (Zarys procesu, 1989, s. 167) - zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych.

W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stwierdzenie niewłaściwości rzeczowej organu nie mogło prowadzić do wniosku o bezprzedmiotowości postępowania, jako że przedmiot tego postępowania istnieje. Jednakże wobec uznania, że nie było podstaw do przyjęcia przez organ odwoławczy braku właściwości Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku dekretowego, tracą na znaczeniu rozważania dotyczące umorzenia postępowania.

W tym stanie sprawy, wskazując na wyżej wykazaną wadliwość wniosków wyprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku z niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uchylając zaskarżony wyrok, za zasadną uznał również konieczność rozpoznania wniesionej skargi. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, a co Sąd rozpoznający niniejszą sprawę także podziela, wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z: dnia 25 marca 2004 r., sygn. II OSK 81/04, publ. Lex nr 125617 oraz z dnia 16 lutego 2009 r., II OSK 193/08, publ. www.nsa.gov.pl).

Z przyczyn wyżej opisanych skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu z uwagi na błędne przyjęcie przez organ odwoławczy braku właściwości organu pierwszej instancji do rozpoznania sprawy.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu odwoławczego Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.