Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 482/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2,  art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b), art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a pkt 4, art. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200 i art. 205 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 6 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi P. "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 listopada 2012 r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Produkcji i Handlu "E." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwana dalej: "Spółką") w dniu 16 stycznia 2012 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2012 rok.

W deklaracji jako przedmiot opodatkowania Spółka wykazała powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o pow. 103 040 m2, stawkę podatku – 0,80, a kwotę podatku w wysokości [...] zł, w załącznikach, że na działce nr 99, o powierzchni 52 612 m2 znajdują się budynki o powierzchni 8 743,93 m2, przeznaczone pod działalność rolniczą oraz na działce nr 98, o powierzchni 50 428 m2 znajdują się budynki o powierzchni 1 172 m2, przeznaczone pod działalność rolniczą.

Prezydent Miasta S. w piśmie z 24 lutego 2012 r. wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012 rok. Spółka poinformowała, że wartości wykazane w deklaracji są właściwe i zgodne z prowadzoną działalnością. W załącznikach do deklaracji wykazała:

– grunty o powierzchni 103.040 m2 sklasyfikowane według klasyfikacji gruntów jako grunty zabudowane i zurbanizowane o symbolu Ba, opodatkowane stawką 0,80 zł/m2,

– budynki niemieszkalne (budynki magazynowe do przechowywania maszyn

i sprzętu rolniczego oraz przechowywania zbiorów płodów rolnych) przeznaczone pod działalność rolniczą, które na podstawie art. 1a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l." zwolnione są z opodatkowania,

– odnośnie do budowli wyjaśniła, że nie występują.

Odpowiadając na kolejne wezwanie organu, Spółka przedłożyła wypis z KRS-u z oznaczonym przez nią przedmiotem działalności rolniczej prowadzonej przez nią na gruntach działek nr 98 i 99 oraz wypis z ewidencji gruntów i budynków dla ww. działek (nr 98 i 99 - symbol użytku Ba). Jako środki trwałe znajdujące się na terenie Gminy Miasta S. wymieniła budynki magazynowe do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego oraz zbiorów płodów rolnych, położone na obu działkach. Ponadto podtrzymała wcześniejsze wyjaśnienia, że na zabudowanych działkach budowle nie występują.

Postanowieniem z 18 kwietnia 2012 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok, wobec niewykazania do opodatkowania budynków i budowli.

10 maja 2012 r. organ przeprowadził oględziny w celu stwierdzenia istnienia budowli położonych na działkach nr 98 i 99.

W piśmie procesowym z 24 maja 2012 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących wartości budowli wykazanych w protokole oględzin, strona nie zgodziła się z poczynionymi ustaleniami, wskazując, że są to jedynie instalacje i urządzenia budowlane związane z budynkami, nie stanowią one wyodrębnionych środków trwałych, a zatem nie zostały wpisane do ewidencji środków trwałych. Ich wartość jest częścią składową budynku. Całość opisana jako budowle jest nieczynna i nieużytkowana. Dodała również, że portiernia kontenerowa leży na działce nr 100/7, ogrodzenie "nie ma dokonanego odbioru budowlanego" – budowa nie została ukończona.

Organ powołał (28 maja 2012 r.), biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu określenia wartości budowli stanowiących własność strony na dzień 1 stycznia 2012 r. W piśmie z 31 maja 2012 r. Spółka zarzuciła błędną interpretację art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez zakwalifikowanie do budowli przyłączy, instalacji czy sieci, a także istniejących urządzeń budowlanych (wyposażenia) obiektu przez organ podatkowy a nie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, nadzoru budowlanego jak również osoby umocowane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie Zarzuciła także naruszenie przez organ zasad postępowania, w tym art. 120, art. 122, art. 173 § 1, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniosła, że powołany biegły nie posiadał stosownych uprawnień budowlanych w zakresie rzeczoznawcy budowlanego.

Organ I instancji w toku postępowania dopuścił z urzędu jako dowód w sprawie opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego W. G. określającą na dzień 1 stycznia 2012 r. wartość budowli stanowiących własność Spółki; decyzję nr [...] z 10 października 2008 r. w zakresie zmiany zamierzonego sposobu użytkowania części hali produkcyjno - magazynowej do produkcji szampana na halę produkcyjno - magazynową do montażu przyczep i naczep ciężarowych; decyzję nr [...] z 25 maja 2009 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku hali produkcyjnej na działce 99; decyzję nr [...] z 28 października 2010 r. dotyczącą zmiany sposobu użytkowania hali na działce nr 99; zaświadczenie z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o nadanym numerze identyfikacji; opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego W. G. z 18 czerwca 2010 r. w zakresie powierzchni użytkowej hali na działce nr 99 oraz na wniosek strony decyzję nr [...] z 18 marca 2011 r. dotyczącą zmiany sposobu użytkowania hali na działce Nr 98.

Decyzją z 22 listopada 2012 r. znak [...] Prezydent Miasta S. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 rok w wysokości [...] zł.

Organ I instancji, powołując się na treść art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l., art. 2 i art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r.

Nr 220, poz. 1447 ze zm.), wyjaśnił, że warunkiem uznania budynków za gospodarcze służące działalności rolniczej i zwolnienia ich z opodatkowania, jest położenie tych budynków na gruntach gospodarstwa rolnego, a nie na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako "Ba". Organ podniósł, iż do zakresu działalności spółki należą również - inne niż uprawy rolne - rodzaje działalności, wobec czego przyjął, że strona prowadzi działalność gospodarczą, co skutkowało zastosowaniem najwyższych stawek podatku zarówno dla gruntów jak i budynków. Uznanie, iż budowla jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zależy od jej faktycznego wykorzystania na potrzeby związane z działalnością, ale od samego tylko faktu, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i to w sytuacji gdy nie stoją na przeszkodzie względy techniczne taj jak w niniejszej sprawie ma to miejsce (art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) wobec ustaleń dokonanych podczas oględzin z udziałem przedstawiciela strony oraz dokumentacji zdjęciowej.

Dalej organ przytaczając treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3

pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane" oraz objaśnienia do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych – Dz. U. Nr 242, poz. 1622) stwierdził, że Spółka powinna płacić podatek od nieruchomości nie tylko od budynków, ale również od budowli stanowiących obiekty pomocnicze tych budynków (tj. parkingów, dróg, ogrodzenia oraz szamba żelbetowego) oraz od pozostałych budowli, tj. stacji transformatorowej i sieci uzbrojenia terenu. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości tych budowli – jako budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych stanowi ich wartość rynkowa, określona przez Spółkę - na dzień powstania obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. organ uznał, że ogrodzenie spełniło swoją funkcję (mimo braku dokonania jego odbioru), wobec tego podlegało opodatkowaniu jako budowla.

Dalej, organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że z uwagi na odmowę podania przez podatnika wartości budowli, powołał biegłego (posiadającego stosowne uprawnienia zawodowe) do oszacowania wartości budowli, a nie do ustalenia istnienia budowli. Fakt istnienia budowli został bowiem stwierdzony w toku oględzin przeprowadzonych przez organ. Ponadto, wyjaśnił, że z zasady autonomii prawa podatkowego wynika uprawnienia organów podatkowych do samodzielnego stwierdzenia istnienia budowli, określenia i uznania obiektów budowlanych za budowle w rozumieniu u.p.o.l., niezależnie od organów administracyjno-budowlanej, itp. Ponadto w czynnościach oględzin uczestniczył pracownik organu posiadający uprawnienia budowlane.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że wartość budowli znajdujących się na działkach 98 i 99 oraz powierzchni użytkowej hali posadowionej na działce nr 99, przyjęto z operatu szacunkowego sporządzonego odpowiednio przez biegłego 28 czerwca 2012 r. i 18 czerwca 2010 r., powierzchnię hali na działce 98 według deklaracji podatnika. Jednocześnie organ przedstawił wartość poszczególnych obiektów budowlanych.

W dalszej kolejności organ wskazał, że zmiana użytkowania części hali produkcyjno – magazynowej do produkcji szampana na halę produkcyjno – magazynową do montażu przyczep i naczep ciężarowych, jak i wpis do rejestru producentów rolnych przez ARiMR nie zmienia faktu, że budynki stanowiące własność podatniczki nie znajdują się na użytkach rolnych. Podatniczka nie należy do grupy producentów rolnych w rozumieniu ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o z mianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.).

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, Spółka wniosła odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy

do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i określenia wysokości zobowiązania podatkowego zgodnie

z deklaracją podatniczki. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów u.p.o.l. i Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 28 marca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium wskazało, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą, o czym świadczą dane zawarte w wypisie z Krajowego Rejestru Sądowego, należało ją uznać za przedsiębiorcę. Zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące działek o nr 98 i 99 posiadają symbol użytku "Ba", co wiąże organ stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zatem Spółka nie posiadała gruntów rolnych i nie prowadziła gospodarstwa rolnego. Jeżeli według podatnika przedmiot opodatkowania został w ewidencji błędnie zakwalifikowany, to jedynie podatnik może doprowadzić do zgodności zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym w odrębnym postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepis art. 7 ust. 1

pkt 4 u.p.o.l., wyjaśniło, że sam fakt wykorzystania budynków w celach przechowywania płodów rolnych lub maszyn rolniczych nie zwalnia ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ odniósł się także do zarzutu opodatkowania części nieruchomości, których podatnik nie miał możliwości wykorzystania ze względów technicznych, stwierdzając, że zgromadzony materiał dowodowy i jego ocena świadczą o tym, że nie wystąpiły tzw. "względy techniczne".

Dalej organ powołując się na brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i ust. 7, ust. 8 u.p.o.l. wskazał, że zasadne było powołanie biegłego celem ustalenia wartości budowli i przyjęcie wartości określonej w operacie szacunkowym, jednakże wbrew twierdzeniom podatnika nie ujęto w tym wyliczeniu stacji transformatorowej i portierni.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo także wyliczył powierzchnię przyjmując pomiary z natury dokonane przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z 2010 r. oraz dane wykazane przez podatnika w załączniku do deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012 rok.

Kolegium wskazało również, że w świetle przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego nieruchomości takie jak szamba (zbiornik), instalacja elektryczna (sieć techniczna), sieć wodno-kanalizacyjna (urządzenia hydrotechniczne), drogi i place (drogi) oraz ogrodzenie (urządzenie ochronne) należy uznać za budowle. Organ dodał, że organ niższej instancji w celu ustalenia czy dane nieruchomości są budowlami oparł się na opinii biegłego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Szczecinie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, której zarzuciła naruszenie przepisów:

art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l., przez przyjęcie, że niedopuszczone do użytkowania przez nadzór budowlany części budynku na działce 99, które nie spełniają wymagań norm techniczno-użytkowych podlegają opodatkowaniu i to jako związane z działalnością gospodarczą,

art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. przez błędne ustalenie, co jest przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie, tj. przyjęcie do opodatkowania części składowych budynku jako odrębnych obiektów,

art. 1a ust. 2 pkt 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przyjęcie, że podatniczka powinna być opodatkowana jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą, mimo że prowadzi działalność rolniczą,

art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym m.in.: nieuwzględnienie treści decyzji PINB w S. nr [...] z dnia 25 maja 2009 r. i błędne oparcie się o treść opinii biegłego, nieustalenie (nierzetelne ustalenie), które obiekty są wyłączone z używania ze względów technicznych i które z nich są budowlami (w rozumieniu ustawy podatkowej), a które nie podlegają opodatkowaniu, ustalanie działalności podatniczki wyłącznie na podstawie danych z KRS, niewzięcie pod uwagę dokumentów z innych postępowań dotyczących tej samej nieruchomości, drastyczne zawyżenie wartości przedmiotu opodatkowania.

Strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie wskazuje dla jakich konkretnie budynków i dla jakich budowli jaką przyjęto stawkę podatku. Nie wiadomo też, jakie obiekty organ uznał za budowle, a jakie za budynki. Podano tylko zbiorcze kwoty, co uniemożliwiło dokonanie weryfikacji tej decyzji.

nie zastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Szczecinie

z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 338/12.

W skardze złożyła również wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów tj. ww. wyroku Sądu, zdjęć i szkiców instalacji, załączonych przez podatniczkę do skargi na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu skargi Strona przytoczyła argumentację podnoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, mając również art. 134 p.p.s.a. uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i że skarga jest uzasadniona

Bezsporne w niniejsze sprawie jest, że Skarżąca zadeklarowała w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz w załącznikach do deklaracji pod nazwą "Dane o nieruchomościach" - budynki przeznaczone pod działalność rolniczą. Również to, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 98 i 99 wynika, że są to grunty oznaczone symbolem "Ba". Z wypisu KRS wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w tym również – co przyznał organ- rolniczą.

Istota zarzutów skargi sprowadza się do zakwestionowania sposobu kwalifikacji obiektów posadowionych na działkach o numerach 98 i 99, stanowiącej własność skarżącej Spółki, nie uwzględnienia faktu prowadzenia działalności rolniczej, pominięcia, że instalacje stanowią części składowe budynków, nie uwzględnienie stanu technicznego budynku/budowli, drastyczne zawyżenie wartości przedmiotu opodatkowania, opodatkowania nieistniejącej budowli.

Wskazać należy zatem, że zgodnie z wyrażoną w art. 122 Ordynacja podatkowa zasadą prawdy materialnej, obowiązkiem organów podatkowych jest podejmowanie w trakcie postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z kolei, konkretyzujący tę zasadę przepis art. 187 § 1 Ordynacja podatkowa - odnoszący się do zupełności postępowania dowodowego - stanowi, że organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Wyrażona w tych przepisach zasada materialnej prawdy obiektywnej, jest dyrektywą skierowaną do organów podatkowych, co oznacza, że niezależnie od aktywności podatników w gromadzeniu materiału dowodowego, to na organach podatkowych, ciąży obowiązek wyjaśnienia okoliczności istotnych dla zastosowania normy prawa materialnego, na której opierają one rozstrzygnięcie i z której wyprowadzają obciążające podatnika fiskalne skutki podatkowo-prawne.

Zgodnie z treścią 2 ust. 2 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. U przedsiębiorcy występują zatem dwa rodzaje gruntów: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, 2) grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - to te, które są w danym momencie wykorzystywane do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą.

Podstawowym kryterium wynikającym z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym czy też podatkiem leśnym, jest od dnia 1 stycznia 2003 r. - klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz.U. Nr 30, poz.163 ze zm.), podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dopiero kolejnym kryterium jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem jeżeli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z zapisów ewidencji gruntów, którego wypis dostarczyła w ramach postępowania Skarżąca, grunt na którym prowadzi działalność Skarżąca, posiada oznaczenie "Ba", a nie rolny Za uzasadnione uznać należy stanowisko organów, jakkolwiek brak jest rozważań w zakresie zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust.1 pkt. 4 lit. b) u.p.o.l., organy poprzestały bowiem jedynie na konkluzji, że dotyczy to sytuacji gdy mamy do czynienia z gruntem rolnym – tak sklasyfikowanym w ewidencji gruntów. O ile zatem stosownie do art. 210 § 4 Ordynacja podatkowa, organ winien realizując funkcję perswazyjną uzasadnienia decyzji, wskazać motywy rozstrzygnięcia tak aby stronę przekonać o jego zasadności, to bezspornie w tej części uzasadnienie zaskarżonej decyzji tej funkcji nie spełnia, jednakże nie wpływa ta okoliczność na poprawność zastosowania tego przepisu.

Reasumując zwolnienie to obejmuje budynki gospodarcze, związane z działalnością rolniczą przy czym, budynki te położone być muszą na gruntach rolnych - tak sklasyfikowane w ewidencji gruntów, stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust.1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. Nr 136, z 2006 r., poz. 969 ze zm.). Dodatkowo należy zaznaczyć, że sam sposób faktycznego wykorzystania budynku (gospodarczego) położonego na terenie nie należącym do gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b) u.p.o.l.

Zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, że w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca tę procedurę wszczęła.

Dalej wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają, między innymi, budowle lub ich części (...).

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Z kolei z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem każdy obiekt budowlany

(z wyjątkiem obiektów małej architektury) nie będący budynkiem jest budowlą.

Prawo budowlane w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623), do którego odwołują się przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi, iż urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Stanowią one jako całość samodzielną budowlę od wartości, której powinno się naliczać podatek od nieruchomości. Zgodzić się należy zatem, ze stanowiskiem organu, że żaden przepis u.p.o.l. nie wyłącza opodatkowania takich budowli podatkiem od nieruchomości, jak również nie zwalnia ich z opodatkowania. Jedynym odstępstwem od wskazanej zasady, będą te elementy sieci technicznych, które tworzą w budynkach instalacje wewnętrzne i które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Wtedy te elementy "wewnętrzne" sieci nie będą podlegały już odrębnemu opodatkowaniu od ich wartości, gdyż stanowią element budynku, który podlega opodatkowaniu od powierzchni.

Zasadnie zatem organ rozważył czy w świetle tej definicji sporne ogrodzenie, drogi i place wewnętrzne, szambo żelbetonowe, sieć kanalizacyjna, sanitarna, deszczowa oraz wodna stanowi budowlę. Bezspornie ustalenia w zakresie przedmiotu opodatkowania czyli kwalifikacji prawnej spornych obiektów należy do organu podatkowego a nie do biegłego, który nie może być powoływany co do prawa. Wbrew zarzutom skargi organ nie ujął w opodatkowaniu przedmiotów w postaci portiernii, usytuowanej na działce 100/7 i stacji transformatorowej.

Nie budzi wątpliwości, że budynek czy budowla będące przedmiotem opodatkowania musi istnieć, inaczej bowiem nie można mówić o przedmiocie opodatkowania. Istnienie budynku czy budowli i jego faktyczne użytkowanie przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie pochodzące od uprawnionego podmiotu budowlanego, rodzi obowiązek podatkowego w podatku od nieruchomości.

Spór między stronami koncentrował się bowiem na kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości co do budowli - ogrodzenia. Według organu budowla ta spełnia bowiem swoją funkcję pomimo nie zakończenia budowy ogrodzenia a zatem podlega to ogrodzenie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości

Matreialnoprawną postawę określenia momentu powstania obowiązku podatkowego

w podatku od nieruchomości stanowi art. 6 ust 2 u.p.o.l. Dokonując zatem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia poddać analizie wskazany przepis odnosząc jego dyspozycje do stanu faktycznego sprawy.

Kluczową kwestią pozostaje więc wykładnia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Z przepisu tego wynika, że "jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem". Przepis ten w przypadku opodatkowania budynków nowo wybudowanych zmienia zasadę momentu powstania obowiązku podatkowego z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., stwierdzając, że obowiązek podatkowy powstaje wówczas z dniem, nie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, ale z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona lub przed zakończeniem ich budowy o ile doszło do rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1765/08, POP 2011, nr 5, s. 472-475; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 lutego 2012 r., I SA/Bk 15/12).

Nie uzasadnione jest utożsamianie momentu zakończenia budowy z ostatecznym administracyjnym potwierdzeniem zdolności użytkowej wzniesionego obiektu budowlanego, zapominając o literalnym brzmieniu przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l., kładącego nacisk na samo zakończenie budowy a tym samym nie uzasadnione byłoby także abstrahowanie od przyjętej przez ustawodawcę koncepcji i nadanie tego rodzaju decyzji znaczenia konstytutywnego w tym sensie, iżby miała ona określać chwilę zakończenia inwestycji.

Według utrwalonego poglądu orzecznictwa sądowo-administracyjnego, zakończenie budowy jest pewnym stanem faktycznym, zaprzestaniem prac nad wznoszeniem obiektu budowlanego. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania (por. przykładowo; wyrok NSA z 20 czerwca 1996 roku, sygn. akt SA/Wr 2735/95, WSA we Wrocławiu z 10 stycznia 2013r. sygn. I SA/Wr 1195/12, WSA w Szczecinie z 9 stycznia 2013r. czy NSA z 5 października 2012r. sygn. II FSK 1402/11).

Reasumując o powstaniu obowiązku podatkowym decyduje zakończenie budowy - miarodajnym zdarzeniem determinującym moment powstania obowiązku podatkowego, jest chwila kiedy budowla jest gotowa do wykorzystania na potrzeby działalności zgodnie z przeznaczeniem.

Ocenę zatem, że niedokończone ogrodzenie spełnia swoją funkcję, w sytuacji gdy według oświadczenia Skarżącej w stosunku do projektu, ogrodzenie – co organ stwierdził również podczas oględzin - nie okala posesji, tym samym nie spełnia funkcji ochrony posesji, uznać należy – w świetle powołanych przepisów za wadliwą.

Przypomnieć dalej należy także, że zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l warunkiem opodatkowania gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą podatkiem od nieruchomości jest ustalenie, że są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,

W niniejsze sprawie organy przyjęły, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy sam fakt prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej (bycia przedsiębiorcą) automatycznie przesądza o opodatkowaniu gruntów i budynków jako związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej (a więc według najwyższej stawki podatkowej) oraz o opodatkowaniu budowli.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez "grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, (...).

Według art. 1a pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym według art. 3 tejże ustawy przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego (...). Natomiast w myśl art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej, przez którą - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l - rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.

Z powyższej regulacji co do zasady wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą podlegają grunty, budynki

i budowle, gdy są "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a nie tylko "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ten związek z prowadzeniem działalności gospodarczej ma miejsce wówczas, gdy owe grunty, budynki i budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą). Gramatyczna wykładnia powyższego przepisu co do zasady prowadzi więc do wniosku prezentowanego przez organy podatkowe, że każda nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę (podmiot prowadzący działalność gospodarczą), w tym grunty, budynki i budowle, podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek (jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) bez względu na to, czy rzeczywiście są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Stosując powyższy przepis, organy nie mogą jednak abstrahować od okoliczności konkretnej sprawy. Powyższy wniosek wyprowadzony z omawianego przepisu można uznać za zasadny w przypadku, gdy dany przedsiębiorca prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą. Zupełnie inaczej sytuacja się przedstawia, gdy tak jak w niniejszej sprawie Spółka wprawdzie prowadzi działalność gospodarczą, ale jednocześnie - jak wskazywała Spółka i czego organy nie kwestionowały - przedmiotem jej działalności jest również działalność rolnicza, polegająca m.in. na uprawie rolnej. Tego rodzaju działalność (rolniczą), przyznały same organy – podczas oględzin, wskazując na składowanie zboża. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak wynika z wyżej powołanej regulacji, za działalność gospodarczą nie uważa się działalności rolniczej, a więc grunty, budynki i budowle związane z działalnością rolniczą nie mogą być jednocześnie uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W takim zakresie, w jakim służą wyłącznie działalności rolniczej nie może być tu zatem mowy o "związku z prowadzeniem działalności gospodarczej" niezależnie od tego, że znajdują w posiadaniu podmiotu, który posiada status przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą).

Należy podkreślić, że podobne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 24 września 2010 r. o sygn. akt II FSK 831/09 (Lex nr 745888) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zarówno

w doktrynie, jak i w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że w interpretacji zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie można poprzestać jedynie na jego literalnym znaczeniu tj. traktować jako związane z działalnością gospodarczą wszystkie nieruchomości i obiekty budowlane podatnika. Organ podatkowy, w razie wątpliwości dotyczących charakteru gruntów i budynków, powinien podjąć wszelkie możliwe czynności dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Niewykonanie tych czynności skutkuje wadliwością decyzji rozstrzygającej sprawę podatkową (por. B. Phal, glosa do wyroku NSA z dnia 17 marca 2009 r., FSK 2010 Nr 5, poz. 68). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie jest o tyle istotne, że określenie "grunty związane" jest szerokim pojęciem. Określenie to jest niewątpliwie niejednoznaczne, ale w każdym razie oznacza połączenie czegoś z czymś, stosunek między rzeczami, zjawiskami itp. połączonymi ze sobą w jakiś sposób, wreszcie odniesienie, zastosowanie do kogoś lub czegoś, powiązane z czymś (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2008 r., II FSK 425/07, Lex 468855). W tej sytuacji, zdaniem NSA, organy powinny dokonać ustaleń co do tego, czy faktycznie działka będąca we władaniu strony związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też rolniczej (zob. także wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11, Lex

nr 1225657).

Stanowisko Spółki w tym zakresie było konsekwentne, tak w deklaracji jak

i w wyjaśnieniach kierowanych do organu, w toku postępowania podatkowego

jak i w odwołaniu, że zadeklarowane obiekty przeznaczone są pod działalność rolniczą.

Pomimo tego organ zaniechał jednak dokładnego zbadania tych okoliczności, stwierdzając, że nie ma to znaczenia wobec okoliczności, że Spółka jest przedsiębiorcą, podczas gdy w tej sytuacji ustawowym obowiązkiem organu stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacja podatkowa było dokładne ustalenie, w jakim zakresie poszczególne rodzaje działalności wskazane przez Spółkę były prowadzone na przedmiotowej nieruchomości. Na tej podstawie organy powinny określić w konsekwencji, jaka powierzchnia budynków i gruntów oraz jakie budowle służyły wyłącznie działalności rolniczej, a jakie związane były z działalnością gospodarczą w rozumieniu powołanej regulacji u.p.o.l. Tylko bowiem w przypadku wykazania związku określonych gruntów, budynków i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, możliwe jest ich opodatkowanie jako związanych z działalnością gospodarczą (i to w przypadku gruntów i budynków według stawek dla związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - art. 5 ust. 1 pkt 1a i pkt 2b u.p.o.l.). Natomiast w zakresie, w którym budynki i grunty służyły wyłącznie działalności rolniczej, możliwe jest ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości (z uwagi na klasyfikację Ba), lecz według stawki dla "pozostałych" (art. 5 ust. 1 pkt 1c i pkt 2e u.p.o.l.), a nie dla "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej".

Budowle natomiast będą wyłączone z podatku od nieruchomości, jeśli nie będą związane z działalnością gospodarczą, w tym służą wyłącznie obsłudze budynku nie związanego z działalnością gospodarczą (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., vide uchwała NSA z dnia 4 czerwca 2001 r. sygn. akt FPK 5/01 czy wyrok NSA sygn. akt II FSK 933/11).

Tego rodzaju ustaleń organy podatkowe w niniejszej sprawie nie dokonały, przyjmując błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ten sposób doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacja podatkowa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zastosować się do wskazań wynikających z powyższych rozważań, kierując się jednocześnie dokonaną przez Sąd oceną prawną. W pierwszej kolejności organ powinien dokonać szczegółowych ustaleń co do tego, jak były wykorzystywane w roku podatkowym 2012 grunty, budynki i budowle Spółki na nieruchomości stanowiącej działkę nr 98 i 99. W tym celu należy dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 Ordynacja podatkowa).

Dopiero na podstawie wszechstronnie zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacja podatkowa), organ winien określić przedmioty opodatkowania i zastosować właściwe stawki podatkowe zgodnie z następującymi wskazaniami, tj.

- budynki i grunty związane wyłącznie z prowadzeniem działalności rolniczej - według stawki "pozostałe" (art. 5 ust. 1 pkt 1c i pkt 2e u.p.o.l.),

- budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - według stawki dla "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" art. 5 ust. 1 pkt 1a i pkt 2b u.p.o.l.),

- budowle - związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - według stawki 2% wartości (art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Przy czym musi mieć na uwadze organ, że w przypadku opodatkowania budynku/budowli jako związane z prowadzona działalności gospodarczej niezbędne jest także ustalenie czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jeżeli bowiem ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, to nie wyczerpuje znamion określenia ustawowego "gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą". Stan techniczny nieruchomości ma znaczenie prawne co do stawki opodatkowania obiektu podatkiem od nieruchomości.

Termin "względy techniczne" nigdzie nie został bezpośrednio zdefiniowany przez ustawodawcę. Należy zatem przyjąć rozumienie tego terminu wynikające z potocznego języka polskiego i pomocniczo z prawa budowlanego. Oznacza to, że ustawodawca w tym względzie pozostawił stronom postępowania swobodę co do sposobu ustalenia tej kwestii. A zatem, zarówno podatnikowi (sam podatnik wskazuje na "względy techniczne" w zmienionej deklaracji lub informacji na podatek od nieruchomości), jak i organowi podatkowemu, który zobowiązany jest dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie spotykane w praktyce twierdzenia, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być, ze względów technicznych, prowadzona działalność gospodarcza. Takiego wymogu nie zawiera bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jako dowód należy zatem dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 Ordynacji podatkowej), w tym m.in. przesłuchanie strony, zeznania świadków, opinie biegłych, które umożliwiają organowi dokonanie oceny".

Te okoliczności winien ustalać organ każdorazowo w toku postępowania. Skarżącą Spółka podnosiła, jakkolwiek nie wskazała dowodów w postaci dokumentów ale naprowadzała organ podatkowy na konieczny kierunek postępowania dowodowego w tym co do stanu technicznego –to organ w tym zakresie ograniczył się do stwierdzenia w wyniku oględzin dobrego stanu budynków i budowli, ale w żaden sposób nie odniósł się do wskazywanych przez stronę względów technicznych wyłączających korzystanie w ramach działalności gospodarczej (hala 99, szambo, instalacja wodno-kanalizacyjna, burzowa).

W ocenie Sądu, brak wyjaśnienia podnoszonych przez Stronę okoliczności co do stanu technicznego, w sytuacji przyjęcia przez organy, że budynki i budowle podlegają opodatkowaniu jako będące w posiadaniu przedsiębiorcy i skwitowanie podnoszonych okoliczności wyłącznie stanem budowli podczas oględzin, w sytuacji podnoszenia przyczyn uniemożliwiających korzystanie z tych budowli i to przyczyn, których nie można stwierdzić podczas oględzin (jak wynika z opisu Skarżącej), czyni przedwczesnym ocenę organów, że wyłącznym powodem niewykorzystywania spornych budowli przez Skarżącą, są okoliczności leżące wyłącznie po stronie Skarżącej Spółki.

Odnosząc się do zarzutu drastycznego zawyżenia wartości budowli przy przyjęciu przez organ, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy, rozważania w tym przedmiocie należy rozpocząć od przytoczenia przepisów ustawy podatkowej określającej sposób ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Otóż, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 – stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 5 - jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika, (...). Dopiero w sytuacjach, gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość. Z przytoczonych zatem regulacji wynika, że to podatnik ma podać wartość podstawy opodatkowania.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie takiej wartości podstawy opodatkowania strona nie podała w deklaracji na 2012 jak i na wezwanie organu. r.

Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacja podatkowa przy wykorzystaniu wszystkich dopuszczalnych prawem instrumentów w tym kontroli podatkowej (na którą powołuje się Skarżąca), przy czym tryb ustalania wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bezspornie określił sam ustawodawca podatkowy poprzez opinię biegłego. Skarżący ma prawo kwestionować opinię biegłego i wskazywać na istotne zdaniem Strony, okoliczności mające wpływ na dokonaną wycenę a nie uwzględnione przez biegłego. Opinia biegłego jest dowodem w sprawie i podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie. Organ winien także w uzasadnieniu decyzji, przyjmując wartość za biegłym, odnieść się do zarzutów i argumentów strony – czego bezspornie w niniejsze sprawie nie uczynił.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Bezspornie powierzchnia budynku,

z uwagi na to, że podatek ciążący na osobie prawnej, jakim jest Skarżąca Spółka, powstaje z mocy prawa, samoobliczenia podatnika, deklarowana jest w deklaracji

(w załączniku). Organ podatkowy kwestionujący powierzchnię budynku, która to powierzchnia, bezspornie jest elementem stanu faktycznego, winien stosownie do

art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. dokonać stosownych ustaleń. W niniejszej sprawie organ za podatnikiem uznał powierzchnię hali na działce 98 o pow. 1 172 m2, natomiast co do powierzchni hali na działce 99 uznał powierzchnię z opinii biegłego sporządzonej w 2010 roku, nie odniósł się do różnic w jej pomiarach wynikającej z okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, a opierających się na braku pozwolenia na użytkowanie hali z uwagi na brak spełnienia norm techniczno-użytkowych, a ponadto nie wykazał organ, że Strona użytkowała całą powierzchnię hali pomimo braku pozwolenia na użytkowanie, niczym nie uzasadniając wadliwości tych pomiarów.

Odnosząc się do zarzutów co do nie wykazania wystarczająco przez organ konkretnie jakie budynki i za jakie budowle jaką przyjęto stawkę podatku, jakie organ uznał za budynki, a jakie za budowle, a ponadto podania zbiorczych kwot np. sieć wodno kanalizacyjna uniemożliwia dokonania weryfikacji decyzji, to wskazać należy, że motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Brak uzasadnienia decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Decyzja, kończąca postępowanie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. To decyzje, stanowią przedmiot zaskarżenia, z nimi polemizuje strona w skardze sądowoadministracyjnej; one to podlegają ocenie i osądowi Sądu jako odzwierciedlenie, przekazanie, uzasadnienie procesu zastosowania prawa, który dokonany został w sprawie. W tym kontekście oceniając zarzuty strony co do istotnych naruszeń w świetle wymogów art. 210 § 4 Ordynacja podatkowa, zauważyć należy, że jakkolwiek sentencja decyzji zawiera kwotę zobowiązania podatkowego łącznie za wszystkie przedmioty opodatkowania, to nie można zgodzić się ze Skarżącą, że lektura uzasadnienia decyzji nie daje możliwości poznania wartości poszczególnych budowli, stawki podatku dla budowli i budynków, jak i gruntów. Ponadto organ włączył w poczet dowodów zgromadzonych w sprawie opinię biegłego, z którą, jak wynika z akt sprawy zapoznała się Strona.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wyroku WSA z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 338/12 dotyczącego podatku od nieruchomości Spółki za rok 2011, wskazać należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i w konsekwencji wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Bezspornie sprawa rozstrzygana przez Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 482/13 dotyczy podatku od nieruchomości ale za rok 2012, nie jest zatem organ związany wyrokiem o sygn. akt I SA/Sz 338/12 dotyczącym innej sprawy. Każdy rok podatkowy to odrębna sprawa podatkowa, nie może zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut Strony nie wykonania zaleceń Sądu ze sprawy dotyczącej 2011 r. w sprawie dotyczącej podatku za 2012 r.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu ze zdjęć i szkiców instalacji wskazać należy, że zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją.

Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 nie publ.). Taka sytuacja, zdaniem Sądu zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy tak pierwszej jak i drugiej instancji nie podjęły się wyjaśnienia okoliczności w zakresie niezbędnym do rozstrzygania o zobowiązaniu podatkowym w podatku od nieruchomości. Ustalenie tej kwestii mające znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, powinno być dokonane przez organ w postępowaniu administracyjnym.

W świetle powyższego należy zarzucić organom zaniechania ustawowego obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej tak co do związania z działalnością gospodarczą a w konsekwencji stawki podatku, które to ustalenia warunkują dalsze postępowanie tj. stanu technicznego spornych budowli, powierzchni budynku na działce 99, wartości budowli- drogi dojazdowej i placu, w sytuacji pominięcia podnoszonych przez Skarżącą okoliczności częściowego ich usytuowania na działce 100/7 i służących wyłącznie obsłudze hali służącej działalności rolniczej, podobnie jak ogrodzenia w pasie drogi okalającego portiernię, która usytuowana jest na działce 100/7, jak też zaniechanie ustalenia przez organ przedmiotu opodatkowania w postaci budowli – drogi, placu dla potrzeb określenia ich wartości przez biegłego a poprzestanie jedynie na wskazaniu obrębu w którym położone są budowle bez wskazania ich granic co doprowadziło, że drogę czy plac we wskazanym obrębie ustalał biegły, do czego zgodnie z obowiązującymi, wskazanymi wyżej przepisami nie był uprawniony.

Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia w ponownym postępowaniu organ przeprowadzi postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie przy uwzględnieniu wskazań Sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę i mając na uwadze konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm )