Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 558/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 102,  art. 17  par. 1,  art. 18
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 144,  art. 141 par. 2,  art. 7,  art. 77  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty S. (bez daty) ([...]) w sprawie przyznania M. G., jako dozorcy ruchomości, zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie oraz przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...], a to zwrotu kwoty [...] zł za usunięcie pojazdu i odmowy przyznania dozorcy tytułem wynagrodzenia i zwrotu wydatków z tytułu przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym.

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że z dokumentów znajdujących, się w aktach sprawy wynika, że postanowienie organu pierwszej instancji (nie opatrzone datą wydania), zawierające również prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia zażalenia do organu odwoławczego, zostało doręczone pełnomocnikowi dozorcy w dniu [...]r., natomiast zażalenie, datowane na dzień [...]r. pełnomocnik złożył osobiście w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] r., zgodnie z datą na prolongacie Urzędu umieszczonej na piśmie procesowym - zażaleniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie upływał w dniu [...] r. Zażalenie zostało złożone w dniu [...]r. W takim stanie rzeczy, skoro strona postępowania uchybiła na skutek zaniedbania terminowi do wniesienia zażalenia i nie zawarła w nim wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, należało stwierdzić, że w badanej sprawie nastąpiło uchybienie terminu do jego wniesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie postanowienia i przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę założenia, że doszło do przekroczenia terminu przewidzianego w art. 141§2 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego 7-dniowy ustawowy termin na złożenie zażalenia został dochowany. Zażalenie zostało bowiem nadane listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu [...]r., nie zaś jak utrzymuje SKO w uzasadnieniu postanowienia, złożone osobiście w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...]r. Zażalenie zostało wysłane w dniu [...]r. wraz z zażaleniem na postanowienie Starosty Powiatu O. o nr [...] dotyczącym wniosku o przyznanie należności za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] ( sygn. w [...]) za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą o nr identyfikacyjnym [...] (numer ten znajduje się zarówno na kopercie, w której przesyłka została wysłana, a którą Starostwo winno przesłać do SKO wraz z aktami, jak również na potwierdzeniu nadania przesyłki w książce nadawczej kancelarii).Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że z załączonej do skargi poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii potwierdzenia nadania przesyłki zawartej w książce nadawczej kancelarii, na stemplu pocztowym, potwierdzającym nadanie przesyłki o nr [...] widnieje data [...]r., a nadto z wydruku z internetowej strony Poczty Polskiej ( www.poczt-polska.pl) umożliwiającej ustalenie przy pomocy numeru z kodu, który został nadany przez Pocztę przy przyjmowaniu przesyłki, podstawowych informacji na temat przesyłki, w tym przede wszystkim daty jej nadania w Urzędzie Pocztowym wynika jednoznaczne, że przesyłka o nr identyfikacyjnym [...] została nadana w Urzędzie Pocztowym w S. ( kod [...]) w dniu [...]r., natomiast doręczona do adresata w dniu [...]r. o godzinie [...]. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że stosownie do art. 57§5 k.p.a. termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej. Tym samym nadanie w dniu [...]r. w Urzędzie Pocztowym zażalenia na doręczone w dniu [...]r.postanowienia Starosty Powiatu S., uznać należy za złożone w terminie, zatem brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia w trybie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Kolegium przedstawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie Z akt sprawy wynika, że kwestionowane postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...]r., a zażalenie, datowane na dzień [...]r. pełnomocnik złożył osobiście w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] r., zgodnie z datą na prolongacie Urzędu umieszczonej na zażaleniu.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Zarzucił, że Kolegium nie ustosunkowało się do przedłożonych przy skardze dokumentów, a organ bezpodstawnie podtrzymuje twierdzenie, że pełnomocnik złożył osobiście w Kancelarii Starostwa zażalenie. W treści prezentaty brak jest adnotacji o złożeniu dokumentów osobiście. Z dołączonego do pisma wydruku z elektronicznego rejestru pism przychodzących do Starostwa Powiatowego zawierającego scan koperty, w której nadano zażalenia w sprawie postanowień dotyczących rozpoznania wniosków o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie oraz przechowywanie obu pojazdów wynika, że koperta opatrzona jest kodem kreskowym nadanym przez Pocztę Polska w dacie nadania analogicznym z numerem widniejącym w książce nadawczej Kancelarii pełnomocnika pod nr [...].Powyższe ustalenia świadczą o dochowaniu terminu do złożenia zażalenia.

Na rozprawie pełnomocnik strony okazał pismo Starostwa Powiatowego w S. z [...]r. w odpowiedzi na pismo pełnomocnika strony w trybie udostępnienia informacji publicznej, informujące, iż przesyłka dostarczona do Kancelarii Ogólnej Starostwa w dniu [...]r., a której nadawcą była pełnomocnik radca prawny M. W. zawierała pisma - zażalenia z dnia [...]r. na postanowienia Starosty S. dotyczące pojazdów marki [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia/ pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia.

Przed wskazaniem przyczyn uchylenia zaskarżonego postanowienia należy zauważyć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie wskazało, że postanowienie w sprawie przyznania wynagrodzenia dozorcy ruchomości, podlegającej likwidacji z uwagi na jej przejście na rzecz starostwa, znajduje swoją podstawę prawną na mocy odesłania zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 237) w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w normie art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej u.p.e.a). W związku z tym zastosowanie w sprawie mają także przepisy procesowe zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis, art. 17 § 1 stanowi, że zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednio zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na mocy przepisu art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego powołany przepis stosuje się także do postanowień na które służy zażalenie. Przepis, art. 141 § 1 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, natomiast przepis § 2 - zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia ogłoszenia stronie. Kolegium również zasadnie podniosło, że w przypadku gdy zażalenie zostanie złożone po terminie przewidzianym na dokonanie tej czynności, organ zobligowany jest stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do jego wniesienia – zgodnie z art. 134 k.p.a. mającym zastosowanie do zażaleń na podstawie art. 144 k.p.a.

Jednakże w ocenie Sądu podkreślić należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, winno mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 141 § 2 k.p.a. w związku a art. 17 § 1 u.p.e.a. został przez stronę zachowany. Zatem wydanie orzeczenia w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., kończącego postępowanie w sprawie, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie skarżonego postanowienia wydanego w I instancji oraz w zakresie daty złożenia zażalenia na to orzeczenie. Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie poczynił niezbędnych ustaleń i błędnie przyjął, iż zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

W zaskarżonym postanowieniu, jak i w odpowiedzi na skargę organ uzasadniał swe rozstrzygniecie tym, że z dokumentów akt sprawy wynika, że kwestionowane postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...]r., a zażalenie, datowane na dzień [...]r. pełnomocnik złożył osobiście w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] r., zgodnie z datą na prolongacie Urzędu umieszczonej na zażaleniu. Strona skarżąca twierdzi natomiast, że zażalenie zostało wysłane w dniu [...]r. wraz z zażaleniem na postanowienie Starosty Powiatu O. o nr [...] dotyczącym wniosku o przyznanie należności za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] ( sygn. w [...]) za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą o nr identyfikacyjnym [...] (numer ten znajduje się zarówno na kopercie, w której przesyłka została wysłana, jak również na potwierdzeniu nadania przesyłki w książce nadawczej kancelarii).Pełnomocnik strony skarżącej zarzucał, że z potwierdzenia nadania przesyłki zawartej w książce nadawczej kancelarii, na stemplu pocztowym, potwierdzającym nadanie przesyłki o nr [...] widnieje data [...]r. a nadto z wydruku z internetowej strony Poczty Polskiej wynika jednoznaczne, że przesyłka o nr identyfikacyjnym [...] została nadana w Urzędzie Pocztowym w S. ( kod [...]) w dniu [...]r., natomiast doręczona do adresata w dniu [...]r. o godzinie [...]. Z treści prezentaty Urzędu Starostwa nie wynika, że dokumenty złożono osobiście. Ze scanu koperty, w której nadano zażalenia wynika, że koperta opatrzona jest kodem kreskowym nadanym przez Pocztę Polską w dacie nadania analogicznym z numerem widniejącym w książce nadawczej Kancelarii pełnomocnika pod nr [...]. Z pisma Starostwa Powiatowego z [...]r. wynika, iż przesyłka dostarczona do Kancelarii Ogólnej Starostwa w dniu [...]r., a której nadawcą była pełnomocnik strony zawierała zażalenia z dnia [...]r. na postanowienia Starosty S. dotyczące pojazdów marki [...] i [...]. Kopie pism i wydruków pełnomocnik strony skarżącej dołączyła do skargi i pism procesowych. Z daty stempla pocztowego na kopercie, którą, zdaniem strony skarżącej, Urząd winien przedstawić organowi odwoławczemu z zażaleniem jednoznacznie wynika, że dochowany został termin do wniesienia środka odwoławczego.

W związku z powyższymi okolicznościami, które w ocenie Sądu wywołują wątpliwości w zakresie daty złożenia zażalenia od postanowienia Starosty, obowiązkiem organu było wyjaśnienie tych rozbieżności. W ocenie Sądu zasadne było zatem przeprowadzenie przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia daty złożenia zażalenia. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to z daty prezentaty Urzędu nie wynika w sposób jednoznaczny w jaki sposób złożono pismo, a to czy osobiście, czy przez doręczenie w inny sposób. Z treści prezentaty wynika, że pismo "wpłynęło" do organu w dniu [...]. Wątpliwości te winny być już przez organ odwoławczy wyjaśnione na etapie badania wstępnego skuteczności wniesienia środka odwoławczego.

W konsekwencji, przychylając się do wniosku skargi, Sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonego orzeczenia jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził bowiem, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło w sposób dostateczny kwestii daty złożenia zażalenia na doręczone pełnomocnikowi strony postanowienia Starosty, a w efekcie pochopnie przyjęło, że zażalenie na to postanowienie zostało wniesione po upływie terminu. Takim działaniem organ naruszył w stopniu istotnym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i wadliwie zastosował art. 134 tej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zwróci się do Urzędu Starostwa Powiatowego w S. o zwrot koperty z datą stempla pocztowego, która zawierała przesyłkę z zażaleniami pełnomocnika strony skarżącej celem ustalenia w sposób jednoznaczny rozbieżności dotyczących daty nadania przesyłki pocztowej zawierającej zażalenia na postanowienia Starosty S. w sprawie przyznania M. G., jako dozorcy ruchomości, zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie oraz przechowywanie spornych pojazdów. W oparciu o przedłożone również przez stronę zarzuty i dowody, na które powoływała się w skardze i dalszych pismach, organ ponownie rozważy okoliczność daty złożenia zażalenia na orzeczenie Starosty celem zbadania dochowania terminu jego złożenia.

Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O wysokości kosztów Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie przepisu art. 200 w/w ustawy oraz przepisów § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 13489 ze zm.).