Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 767/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 134g, art. 134h ust. 1 i 2, art. 135g
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Komendanta Głównego Policji i J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1492/17 w sprawie ze skargi J. H. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla punkt 1. zaskarżonego wyroku i w tej części oddala skargę; 2. uchyla punkt 3. zaskarżonego wyroku; 3. oddala skargę kasacyjną J. H.; 4. zasądza od J. H. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1492/17 w sprawie ze skargi J. H. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone orzeczenie w części w jakiej utrzymuje w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie o uznaniu J. H. winnym zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I oraz wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (pkt. 1 sentencji), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt. 2 sentencji) oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. H. kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt. 3 sentencji).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

J. H. - funkcjonariusz Policji, starszy wykładowca Zakładu Studiów nad Przestępczością Zorganizowaną i Terroryzmem Instytutu Badań nad Przestępczością Kryminalną i Terroryzmem Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie został obwiniony o to, że:

I. w dniu 5 sierpnia 2016 r. wprowadził w błąd przełożonego, tj. Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, insp. dra hab. P. B., w ten sposób, że w raporcie z dnia [...] sierpnia 2016 r., skierowanym drogą służbową do ww. przełożonego przekazał niezgodne ze stanem faktycznym informacje dotyczące zaistniałego zdarzenia, które mogły spowodować szkodę innym osobom - studentom Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie - poprzez narażenie ich na ewentualną odpowiedzialność dyscyplinarną, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

II. w dniu 18 maja 2016 r. nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w korespondencji, prowadzonej przy pomocy Systemu Poczty Elektronicznej ze studentką Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie P. W. używał niestosownych, nieprecyzyjnych i dwuznacznych komunikatów dotyczących warunków uzyskania zaliczenia przedmiotu "[...]" w sytuacji, gdy studenci Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie formalnie nie spełniali już warunków uprawniających ich do uzyskania zaliczenia, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 7 i § 8 Zasad etyki zawodowej policjanta;

III. w dniu 18 maja 2016 r. przekroczył uprawnienia określone w przepisach prawa w ten sposób, że grupie studentów Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie dokonywał zaliczenia przedmiotu "[...]" w sytuacji, gdy ww. studenci formalnie wyczerpali już możliwości uzyskania zaliczenia ww. przedmiotu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 33 ust 1 Regulaminu studiów w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie;

IV. w dniu 22 lipca 2016 r. o godz. 14:55, przebywając w czasie wolnym od służby popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej utworzył i wysłał do użytkownika adresu e-mail: [...] wiadomość o charakterze prywatnym, w której zawarł treści o podtekście erotycznym, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 7 Zasad etyki zawodowej policjanta;

V. w dniu 22 lipca 2016 r. o godz. 14:55, przebywając w czasie wolnym od służby popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że utworzył i wysłał za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej do użytkownika adresu e-mail: [...] wiadomość o charakterze prywatnym bez dodatkowego oznaczenia jej w tytule jako "PRYWATNA", tj. czyn określony w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta- Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie;

VI. w dniu 30 lipca 2016 r. o godz. 8:22 przebywając w czasie wolnym od służby popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że utworzył i wysłał za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej do użytkownika adresu e-mail: [...] wiadomość o charakterze prywatnym bez dodatkowego oznaczenia jej w tytule jako "PRYWATNA", tj. czyn określony w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie;

VII. w dniu 17 grudnia 2015 r. o godz. 13:55 w czasie pełnienia służby w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że utworzył i wysłał za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej do użytkownika adresu e-mail: [...] wiadomość o charakterze prywatnym bez dodatkowego oznaczenia jej w tytule jako "PRYWATNA", tj. czyn określony w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r, w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie;

VIII. w dniu 17 grudnia 2015 r. o godz. 13:55 w czasie pełnienia służby w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że utworzył i wysłał za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej do użytkownika adresu e-mail: [...]. wiadomość, w której treści stosował niedomówienia, których powinien unikać, tj. o czyn określony w art. 132 ust 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 6 ust. 5 pkt 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta- Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie.

Komendant Rektor-Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, działając na podstawie art. 134j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm., dalej: ustawa o Policji), orzeczeniem nr [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. uznał funkcjonariusza winnym zarzucanych mu czynów zawartych w punkcie I, IV, V i VI postanowienia nr [...] z dnia [...]listopada 2016 r. Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie i wymierzył mu karę dyscyplinarną, ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 w zw. z art. 135 j ust. 4 ustawy o Policji umorzył postępowanie w zakresie zarzutów określonych w punktach II, III, VII i VIII.

Od powyższego orzeczenia policjant wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...]lipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że raportem z dnia [...] sierpnia 2016 r. podinsp. J. H. poinformował Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, iż "wobec napływających do mnie dość licznie informacji dot. rzekomego mojego nieprawidłowego postępowania w stosunku do grupy sześciu studentów stacjonarnych minionego już 3 roku BW, którzy nie spełnili wymogów określonych na początku roku akademickiego, czuję się zobowiązany do poinformowania Pana Komendanta, iż owa grupa studentów, według mojej dzisiejszej oceny sytuacji, usiłowała przekupić mnie, próbując udzielić mi korzyści osobistej poprzez wręczenie Tomiku Poezji studenckiej (kopia w załączeniu)." W dalszej części raportu wskazał, iż w konsekwencji niezmienienia decyzji o nieudzieleniu zaliczenia osobom w semestrze letnim ktoś napisał na niego skargę, dotyczącą jego nagannego zachowania. Ponadto poinformował, że początkowo odmówił przyjęcia tego prezentu, informując o tym dwie wręczające mu go studentki, ale w końcu go przyjął. Podkreślił, że o powyższym zdarzeniu poinformował mailowo Prodziekana Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego W. M. oraz Dziekana mł. insp. K. L., któremu przekazał także kopię dokumentacji postępów w nauce studentów Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stwierdził, że jego zdaniem decyzja administracyjna uprawniająca do ponownego uzyskania zaliczenia wydana przez Dziekana Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego była efektem wprowadzenia wymienionego przez studentów w błąd, co do faktu jakim było rzekome niezrozumienie zasad spełniania wymogów uzyskania zaliczenia. Studenci warunki te otrzymują na piśmie, a następnie potwierdzają zapoznanie własnoręcznym podpisem.

W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że w drugiej połowie maja 2016 r. pomiędzy obwinionym a P. W., studentką III roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku Bezpieczeństwo Wewnętrzne, prowadzone były "negocjacje" dotyczące uzyskania przez grupę studentów zaliczenia bloku dotyczącego zwalczania przestępczości gospodarczej. Wykładowca wybrał wymienioną studentkę na "łączniczkę" pomiędzy nim a grupą studentów. Do negocjacji doszło w sytuacji, gdy studenci wyczerpali oficjalną pulę możliwości zaliczenia przedmiotu i groziło im powtarzanie ostatniego roku studiów licencjackich. Ujawniono wydruki korespondencji prowadzonej między obwinionym z systemu poczty elektronicznej funkcjonującej w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie a P. W., dotyczące sposobu zaliczenia zajęć. Z korespondencji wynika, że w dniu 18 maja 2016 r. podinsp. J. H. w mailach do wymienionej napisał m.in. "Żadnej atrakcyjnej propozycji nie dostałem. Trudno rozmawiać w 4 osoby. A negocjować się nie da w ogóle. Na przyszłość jedna rada. Łatwiej samemu coś wynegocjować tylko dla siebie. Chodząc w 2 osoby nigdy nie wynegocjujecie dla siebie niczego tak korzystnego jakbyście chciały. Bo wszystko musi się rozłożyć na trzy osoby. A i elastyczności mniej bo każda z Was jest w innej sytuacji. Ty masz dwa kolokwia ona tylko jedno. Komu bardziej zależy. Chyba, że jedna z tych osób bierze na siebie całe negocjacje." oraz "Gdybym napisał nie byłaby atrakcyjna. Jak każdy lubię być pozytywnie zaskakiwany przez odważnych, bezpośrednich i bezkompromisowych ludzi. Zdolnych do poświęceń i stosowania środków, które pozwalają osiągnąć założony cel. To jak z inwestycją: żeby osiągnąć zysk trzeba zainwestować. Ale jeśli to mają być znowu tylko pogaduszki. To lepiej nie marnujmy sobie wzajemnie czasu. Zatem, zapraszam chwilę po 16.00. To już będzie spotkanie: albo...albo."

Po uzyskaniu takich odpowiedzi dotyczących zaliczenia przedmiotu P. W. i P. G. rozmawiały na ten temat z podinsp. A. M., który zastępował kierownika Zakładu Badań nad Przestępczością Zorganizowaną i Terroryzmem nadkom. B. G. Z zeznań wymienionego wynika, że treść pokazanych mu wiadomości e-mail podinsp. J. H., które wysłał do studentek, była dziwna. Podinsp. A. M. rozmawiał z obwinionym na ten temat i zasugerował mu, że nie powinien pisać maili do studentek w takim stylu. Policjant powiedział mu, że to tylko żarty. Podinsp. J. H. w dniu 20 maja 2016 r. wysłał do P. W. oficjalnego w treści maila informującego ją, iż w przypadku niezaprzestania rozpowszechniania informacji narażających go na zniesławienie złoży zawiadomienie w prokuraturze o popełnieniu przez studentki przestępstwa o charakterze korupcyjnym. W rezultacie obwiniony nie złożył takiego zawiadomienia, jednakże w dniu 5 sierpnia 2016 r. po wcześniejszym uzyskaniu informacji, iż w sprawie czynności wykonuje Biuro Spraw Wewnętrznych KGP, sporządził raport do przełożonego.

W wyniku przeprowadzonych czynności ujawniono, iż podinsp. J. H. korzystając z przydzielonego mu w Systemie Poczty Elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie adresu [...] wysłał do byłej studentki studiów I stopnia na kierunku administracja S. E. na adres [...] następujące wiadomości:

1) w dniu 22 lipca 2016 r.:

- "Witaj Piękna Pani z Ostródy! Kłaniając się Twej boskiej urodzie, zasyłam Ci o Pani zdjęcia pieska, których się domagałaś. Przepraszam, że to tak długo trwało ale czekałem, ze może poprosisz tez o moje. Daremnie jak się okazało.:) Jak tam sobie radzisz? Wiesz gdzie będziesz studiować? A jak się układa w związku? Mam nadzieję, że wszystko po Twojej myśli. Napisz. A gdybyś się wybierała po jakieś papiery do Szczytna, koniecznie zadzwoń i powiedz kiedy. Kawa obowiązkowa. A może będziesz chciała cos jeszcze? Kto wie? Czekam na odpowiedź. A ja proszę o Twoje zdjęcia inne niż z facebooka. Tylko bez Maksia. Gość strasznie mnie wkurza, bo on się może do Ciebie tulić całą noc a ja nie. A w dodatku każe robić ci różne rzeczy. A ja NIE. No i ty masz do niego wielką słabość a do mnie NIE!! Kurde! Normalnie mu zazdroszczę. I to jak!!! Pisz także jak masz dołek Ponarzekamy razem, ja ci posłodzę, poświntuszę, lepiej się poczujesz. I nie będę Cię lizał jak Maksio. Kuźwa! Tego mu dopiero zazdroszczę!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Buziaki Pa J";

2) w dniu 30 lipca 2016 r.:

- "Hej braki poetyczne nadrobię później, z Twoich nielicznych opowieści pamiętam tylko, że wróciłaś do wcześniejszego chłopaka. Ale nie wiem o co chodzi z drugim domem. Mieszkasz z nim u jego rodziców???? Dużo szkół i dużo kierunków. Czy ty wiesz co chcesz w życiu robić czy ciągle szukasz? Jeśli wiesz co, to niech nic Cię nie zatrzyma żeby to osiągnąć. NIC!!!! Będziesz wtedy szczęśliwa. Niezależnie od tego czy i z kim będziesz dzielić życie. Mama? Chce żebyś była szczęśliwa. Widzi trochę inaczej, dalej, przyszłościowo ocenia związek. Chemia szybko zgaśnie i zostanie wspólne ogarnianie codziennych spraw. Czyli nuda kwadratowa. Czasem tylko jakaś romantyczna chwilka, seksowna chwilka, czy coś takiego. Czasem! To zależy zarówno od Ciebie jak i od niego. I to musisz widzieć już dziś czy dasz radę z tym facetem tak spędzać życie. On musi Ci pomagać w codzienności. Tak jest łatwiej wszystkim. Kiepsko jak będziesz musiała ogarniać to sama. Wtedy krótko to rokuje związkowi. Może mama tak właśnie patrzy? Darcie kotów niczego nie zmieni. Chyba że pogorszy. Schowaj emocje posłuchaj co mówi. Powiedz jak ty to widzisz. Nie oceniaj tego co mówi bo się bezie wkurzać i tyle waszego gadania. A może w części ma rację. Jest czas żeby pracować z facetem nad ułożeniem relacji. Sprawdzić się. A wyjść za niego zdążysz.:) Pisz jak będziesz chciała się wygadać albo o coś zapytać. Dziś będzie piękny dzień. Dzięki Tobie i Twoim zdjęciom. A twojego Maksia nie lubię za jedno. Zajął moje miejsce przy Twoich stopach. Małpa jedna!!! Pa".

Powyższych wiadomości nie oznaczył w tytule maili wyrażeniem "PRYWATNA". Ponadto obwiniony, korzystając z przydzielonego mu w Systemie Poczty Elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie adresu [...] wysłał do innej byłej studentki M. A., na adres [...] w dniu 17 grudnia 2015 r. następującą wiadomość: "Witam Cóż. Pozostaje mi tylko czekać na spotkanie do 8 stycznia. Chyba, że zabraknie w krwi kofeiny, wtedy zapraszam w dniu jutrzejszym na kawę, albo z innego dowolnego powodu (plotki lub ...). Pozdrawiam, życząc również zdrowych, wesołych i rodzinnych świąt, JH". Powyższej wiadomości również nie oznaczył w tytule maila wyrażeniem "PRYWATNA".

Przesłuchany w dniu 20 lutego 2017 r. w charakterze obwinionego podinsp. J. H. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia. Odnosząc się do zarzutu nr I. stwierdził, że zawiadomienie przełożonego o próbie wręczenia korzyści osobistej w zamian za odstąpienie od wymogów zaliczenia przedmiotu oparte jest na potwierdzonych czynnościach co do faktu przekazania mu tomiku wierszy w celu wyjednania zmiany decyzji co do warunków zaliczenia bloku tematycznego. Dokonana jego ocena działań jest subiektywna. Obwiniony wskazał, iż ocena zachowania studentów powinna być dokonana w toku postępowania karnego, a nie czynności wyjaśniających.

Odnosząc się do zarzutu nr II. wyjaśnił, iż nie znalazł w swojej mailowej korespondencji z P. W. niestosownych komunikatów, dotyczących warunków uzyskania zaliczenia. Żadne z użytych wyrażeń nie było obelżywe, dyskryminujące, wulgarne czy rasistowskie. Jego zdaniem uznanie ich za komunikaty nieprecyzyjne i dwuznaczne wynika jedynie z subiektywnej oceny, gdyż w rzeczywistości były one jasne i precyzyjne. Następnie odniósł się do próby przekupienia go polegającej na wręczeniu mu tomiku poezji, co ocenił jako nieprzyjemne zdarzenie. Uznał swoje kontakty z P. W. jako przebiegające w miłej i ciepłej atmosferze. Natomiast studentka poczuła się dotknięta jego korespondencją dopiero w momencie, gdy ostatecznie zamknął kwestię zaliczenia wykładanego przez niego przedmiotu. Zakwestionował także zastosowaną kwalifikację prawną czynu z § 7 i § 8 Zasad etyki zawodowej policjanta, przytoczył ich treść i uznał, że użycie przez niego wyrażenia "przyjemnie zaskoczyć" trudno uznać za niepoprawne zachowanie.

Ustosunkowując się do zarzutu nr III. stwierdził, że to nie on dokonywał zaliczenia z przedmiotu "[...]" tylko z bloku "[...]", a więc treść zarzutu jest nieadekwatna do naruszonego regulaminu. Ponadto studenci nie wyczerpali formalnie możliwości uzyskania zaliczenia, co potwierdziła decyzja prodziekana Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zastosowany § 33 ust. 1 regulaminu odnosi się do zaliczenia przedmiotu, a on zaliczał blok tematyczny.

Obwiniony, odnosząc się do pozostałych zarzutów, dotyczących prowadzonej korespondencji mailowej ze studentkami stwierdził, że wybrane treści nie miały charakteru erotycznego. Z S. E. łączą go więzi rodzinne oraz uwielbienie dla posiadanych psów, dlatego nadal prowadzą korespondencję, z której oboje czerpią przyjemność. Przesłuchanie wymienionej potwierdziłoby brak podtekstu erotycznego w przesłanym mailu. Policjant podniósł także, iż jego zdaniem bezprawnie uzyskano prywatną korespondencję mailową, ponieważ nie mogła zostać uzyskana w ramach czynności niejawnych prowadzonych przez biuro Spraw Wewnętrznych KGP, gdyż kontrola korespondencji nie pozwala sięgać po materiały sprzed daty decyzji sądu. Natomiast w przypadku uzyskania treści korespondencji w wyniku prowadzenia czynności procesowych przez Policję, organ nie ma prawa ujawniać ich na potrzeby postępowania administracyjnego lub dyscyplinarnego.

Podinsp. J. H. na koniec wyjaśnień odniósł się do nieumieszczenia w nagłówku poczty prywatnej sformułowania "prywatna". Jego zdaniem wskazana w regulaminie powinność nie oznacza bezwzględnego obowiązku określonego postępowania. Dochował należytej staranności w oznaczaniu poczty nagłówkiem "prywatna", ale w kilku przypadkach umknęło to jego uwadze. Próbował podjąć działania naprawcze, ale system nie przewiduje możliwości wprowadzenia w nagłówek nowych informacji.

Komendant Główny Policji wskazał, że z § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie wynika, iż wszelkie wiadomości o charakterze prywatnym, utworzone za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej, powinny zostać oznaczone dodatkowo w tytule jako "PRYWATNE". Wszelkie wiadomości o takim charakterze otrzymane przez pracownika za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej powinny zostać niezwłocznie po ich otrzymaniu zmodyfikowane tak, aby w tytule pojawiło się oznaczenie "PRYWATNE". Modyfikacja wiadomości przychodzących o charakterze prywatnym powinna odbywać się na bieżąco i powinna być dokonana przez pracownika najpóźniej w terminie 2 dni od jej otrzymania. Nieobecność pracownika powoduje, że powyższy termin nie rozpoczyna swojego biegu i ulega odpowiedniemu przesunięciu. Ponadto wiadomości prywatne z elektronicznej skrzynki pocztowej pracownika powinny być przez niego regularnie usuwane, niezwłocznie po wykorzystaniu przez pracownika. Natomiast z § 6 ust. 5 pkt 2 wymienionego regulaminu wynika, że przy korzystaniu z Systemu Poczty Elektronicznej pracownicy powinni przestrzegać następujących zasad: unikać niedomówień, sarkazmu i niestosownych żartów przy tworzeniu wiadomości.

W ocenie organu obwiniony nie neguje rozstrzygnięcia dotyczącego czynów opisanych w punkcie II, lII, VII i VIII zarzutów. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ stwierdził, że okoliczności w następstwie których doszło do zdarzeń opisanych w punktach I, IV, V, VI, wskazują, iż zachowania podinsp. J. H. były zawinione. Odnosząc się do zarzutu nr I. wskazał, iż w dniu 5 sierpnia 2016 r. policjant w treści raportu skierowanego do Komendanta Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie ocenił zdarzenie, polegające na wręczeniu mu tomiku poezji inaczej niż w maju 2016 r., gdy do niego doszło, bowiem w raporcie starał się opisać swoje zachowanie jako wykładowcy w korzystnym świetle, a postępowaniu studentów nadać znamiona korupcyjne. Tym samym chciał lub dopuszczał, iż będą odpowiadać co najmniej dyscyplinarnie.

Odnosząc się do zawinienia strony w zakresie zarzutów nr IV, V i VI organ stwierdził, iż obwiniony będąc wykładowcą i przebywając na terenie Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie świadomie prowadził korespondencję drogą elektroniczną z cywilnymi studentkami, w trakcie której używał sformułowań i zwrotów niedopuszczalnych w relacjach wykładowca-słuchacz oraz wykraczających poza ramy udzielanych konsultacji z zakresu wykładanego przez niego zagadnienia. W ocenie organu, jego czyny były zawinione, albowiem jako wykładowca z 22-letnim stażem służby w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie powinien mieć wiedzę i świadomość co mu wolno w relacjach ze studentami, a co jest niedopuszczalne.

Organ rozpatrując zarzut rzekomo bezprawnego włączenia w akta postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego w postaci prywatnej korespondencji obwinionego, wskazał, iż korespondencja mailowa została wytworzona przy pomocy Systemu Poczty Elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, a zatem podlega uregulowaniom zawartym w Regulaminie korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, czyli m.in. powinna być oznaczona w mailu określeniem "PRYWATNA", a także regularnie usuwana, niezwłocznie po wykorzystaniu przez pracownika. Ponadto z § 8 ust. 2 wymienionego regulaminu wynika, że w przypadku nieoznaczenia przez pracownika wiadomości o charakterze prywatnym, zgodnie z zasadami określonymi w § 4 ust. 2, Uczelnia nie odpowiada za naruszenie dóbr osobistych pracownika w postaci naruszenia tajemnicy korespondencji, a zgodnie z § 8 ust. 1 Uczelnia ma prawo wglądu we wszystkie wiadomości o charakterze służbowym stworzone lub dotyczące pracownika. Podkreślił, iż korespondencja, dotycząca zaliczenia przedmiotu, prowadzona pomiędzy wykładowcą a studentem, z założenia nie powinna mieć charakteru prywatnego oraz zawierać treści wieloznaczne.

Organ wskazał, że obwiniony w swoim odwołaniu stwierdził, iż w postępowaniu nie uzyskano żadnego dowodu na zaistnienie zarzucanych mu negatywnych skutków etycznych dla oceny Policji, a więc nieetycznego w skutkach działania obwinionego, do jakich rzekomo doszło w wyniku prowadzonej prywatnej korespondencji z byłymi, w chwili jej prowadzenia, studentami Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie. Natomiast w ocenie organu II instancji, w mailach z dnia 22 lipca 2016 r. wysłanych do S. E. obwiniony zawarł komunikaty o podtekście erotycznym, o czym świadczą używane zwroty o charakterze świadomym i intencjonalnym typu "Gość strasznie mnie wkurza, bo on się może do Ciebie tulić całą noc a ja nie. A w dodatku każe Ci robić różne rzeczy. A ja NIE!!" lub "ci posłodzę, poświntuszę", "nie będę Cię lizał jak Maksio". Zwroty te zawierają niedomówienia, które wykraczają poza normy neutralnej, prywatnej korespondencji pomiędzy wykładowcą-policjantem a studentkami. Zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że obwiniony swoim zachowaniem naruszył relacje, jakie powinny obowiązywać pomiędzy wykładowcą a studentami. Podinsp. J. H. jako doświadczony wykładowca Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie wiedział, że swoim zachowaniem powinien dawać przykład młodszym studentom oraz unikać sytuacji, które mogłyby być odebrane wieloznacznie. Podkreślił, iż obwiniony wykorzystał swoją pozycję wykładowcy i dał negatywny przykład postępowania osoby na stanowisku wykładowcy w Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie wobec studentów, a takie zachowanie jest niedopuszczalne i wysoce naganne.

Organ wskazał, że art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary. Komendant Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił dyrektywy wymiaru kary, wskazane w powyższym przepisie, oraz wyczerpująco uzasadnił jej wybór.

Komendant Główny Policji biorąc pod uwagę przedstawione przez obwinionego argumenty oraz charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych, uznał, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionych przez niego czynów. Uwzględnił rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta i dyscypliny służbowej; okoliczności ich popełnienia, czyli dopuszczenia się przewinień na terenie Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie w związku z wykonywaniem obowiązków starszego wykładowcy; skutki, w tym następstwa dla służby, polegające na podważeniu autorytetu wykładowcy w oczach studentów oraz na wprowadzeniu w błąd przełożonego; rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, czyli dbanie o przestrzeganie zasad poprawnego zachowania, kulturę osobistą, właściwe wykonywanie obowiązków wykładowcy; pobudki działania wynikające m. in. z chęci oczyszczenia swojego postępowania w oczach przełożonego; zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, w tym fakt nieprzyznania się do zarzucanych mu czynów, brak krytycznej oceny swojego postępowania oraz dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby.

Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 134c cytowanej ustawy, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. W związku z powyższym uznał za zasadne, w kontekście stwierdzonego zawinienia wymienionego policjanta w zakresie popełnienia przez niego zarzuconych mu czynów, utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Na powyższe orzeczenie J. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie orzeczenia organu I instancji w całości.

Sąd I instancji za zasadną uznał skargę w zakresie punktu I. zarzutów. Wskazał, że zdarzenie polegające na wręczeniu ww. książki J. H., potwierdziły przesłuchane studentki: P. W. (k.82-83 akt postępowania dyscyplinarnego) oraz P. G. (k. 132-133). Powyższe zdarzenie zdaniem Sądu miało miejsce, natomiast różna jest jego ocena przez skarżącego, który wskazywał, że posiada ona charakter subiektywny (k.181 akt postępowania dyscyplinarnego).

Sąd I instancji podniósł, że pomiędzy skarżącym i grupą studentów, która w semestrze letnim 2015/16 nie otrzymała zaliczenia z prowadzonego przez niego przedmiotu, istniał pewien rodzaj konfliktu i nieporozumień związanych z zaliczeniem zajęć. Konflikt i nieporozumienia generowane były również przez samego skarżącego, który będąc wieloletnim wykładowcą akademickim powinien wiedzieć, że nakreślenie jasnych reguł zaliczenia przedmiotu jest podstawą prawidłowych relacji miedzy nim a studentami. Ich brak doprowadził do konfliktu, rezultatem którego były z jednej strony skargi studentów na funkcjonariusza, a z drugiej strony jego subiektywne przeświadczenie, że zdarzenie, mające miejsce w końcu czerwca 2016 r., ma na celu jego skompromitowanie poprzez wręczenie mu korzyści majątkowej. Wynikiem tego był złożony przez niego raport.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, niezbędną przesłanką do ukarania policjanta karą dyscyplinarną jest wykazanie jego winy. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności, spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. W toku postępowania dyscyplinarnego właściwy organ dyscyplinarny zobowiązany jest wykazać, że obwiniony popełnił zarzucany czyn w sposób zawiniony. W ocenie Sądu I instancji wskazane wyżej okoliczności nie wskazują, że J. H., składając raport w dniu 5 sierpnia 2016 r., dział w celu wprowadzenia w błąd swojego przełożonego poprzez przekazanie niezgodnych ze stanem faktycznym informacji. Zdarzenie bowiem, jak wynika z akt sprawy, miało miejsce, a jego przebieg potwierdzają biorące w nim udział studentki. Natomiast policjant błędnie, pod wpływem konfliktu, w którym uczestniczył, ocenił jego znaczenie oraz sposób zachowania się studentek. To co było żartem studentów, w jego przekonaniu, jak wynika choćby z treści dołączonego do akt sprawy tomiku poezji studenckiej (k. 4-11 akt postępowania dyscyplinarnego), stanowiło próbę przekupstwa. Trudno jednak w takiej sytuacji zarzucić skarżącemu działanie w sposób umyślny, a tym bardziej nieumyślny.

W ocenie Sądu, przytoczone okoliczności wskazują na to, że w części dotyczącej przypisanego skarżącemu czynu opisanego w pkt. III organy nie dokonały wnikliwej i obiektywnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co świadczy o mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające w sprawie w sposób istotny uchybiły też dyspozycji art. 135 g ustawy o Policji.

Sąd podał, że uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego w zakresie punktu I. powoduje, że należy również uchylić orzeczenie co do kary, co jest konsekwencją treści przepisu art. 134g ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną odpowiednio surowszą. Jeśli wymierzona zaś została jedna kara za kilka przewinień, to w przypadku uchylenia orzeczenia za do jednego z nich, właściwy organ dyscyplinarny powinien ocenić wagę popełnionych czynów i ponownie wymierzyć karę dyscyplinarną.

Za bezpodstawne uznano zarzuty dotyczące naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 135e ust. 1 oraz art. 135j ust. 3 w związku z art. 1351 ust. 1 ustawy o Policji, art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, a także "art. 136g ust. 1 w związku z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji".

Sąd wskazał, że organ słusznie zauważył, iż wobec jednoznacznego brzmienia maila, skierowanego do studentki przez skarżącego w dniu 22 lipca 2016 r. o godz. 14:55, nie było w sprawie konieczności przesłuchania świadka - S. E. w celu ustalenia jak odebrana była przez nią treść maila. Brzmienie maila nie budzi wątpliwości, a skarżący, jako wieloletni wykładowca akademicki, powinien mieć świadomość, że niejednoznaczność sytuacji powoduje naruszenie przez niego zasad kontaktów z osobami podległymi, zarówno jako reprezentanta społeczności akademickiej, jak i funkcjonariusza Policji.

Sąd ocenił, że nie naruszono w niniejszym postępowaniu także normy art. 135j ust. 1 ustawy o Policji "(...) poprzez dokonanie oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego w zakresie czynu polegającego na zaniechaniu oznaczenia przez skarżącego wiadomości z 22 lipca 2016 r. z godz. 14:55 i 30 lipca 2016 r. z godz. 8:22 o charakterze prywatnym bez dodatkowego oznaczenia ich w tytule jako "PRYWATNA", w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego w postaci Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie. Z treści § 4 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r., jednoznacznie wynika bowiem, że pracownicy mogą korzystać z Systemu Poczty Elektronicznej dla celów prywatnych wyłącznie okazjonalnie i powinno być to ograniczone do niezbędnego minimum. Korzystanie z Systemu Poczty Elektronicznej dla celów prywatnych nie może wpływać na jakość i ilość świadczonej przez pracownika pracy oraz na prawidłowe i rzetelne wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, a także na wydajność Systemu Poczty Elektronicznej, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast § 6 ust. 4 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie stanowi, że zabronione jest korzystanie z Systemu Poczty Elektronicznej w celu wysyłania treści o charakterze obraźliwym, niemoralnym, nielegalnym lub niezgodnie z zasadamii postępowania, określonymi w § 3 ust. 6.

Podkreślono, że korespondencja była prowadzona przez J. H. poprzez wykorzystanie e-maila służbowego - w czasie służby - do korespondencji prywatnej o niejednoznacznym charakterze, bez określenia, że jest to wiadomość "PRYWATNA", co mogło być odebrane, jako korespondencja służbowa i negatywnie wpłynąć zarówno na wizerunek Policji jako formacji, jak i Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie.

Sąd podał także, iż § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie stanowi w sposób nie budzący wątpliwości, że wszelkie wiadomości o charakterze prywatnym utworzone za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej powinny zostać dodatkowo oznaczone w tytule, jako "PRYWATNE".

Sąd I instancji ocenił, że nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut, dotyczący naruszenia przez Komendanta Głównego Policji "art. 136g ust. 1 w związku z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji", przepisy ustawy o Policji nie zawierają bowiem jednostki redakcyjnej "art. 136g ust. 1", trudno zatem mówić o naruszeniu przepisu, który nie obowiązuje w porządku prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej zarzutu wymienionego w pkt I i wymiaru kary zostały wydane, z mającym istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 134g, 134h ust. 1 i ust. 2, art. 135g ustawy Policji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy orzekające powinny mieć na uwadze powyższe wskazania Sądu, a także uwzględnić dyspozycję art. 135 ust. 5 i 6 ustawy o Policji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji w części dotyczącej pkt. 1 oraz pkt. 3.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia [...]lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., przez dokonanie wadliwej kontroli postępowania wyższego przełożonego dyscyplinarnego policjanta, a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, co skutkowało uwzględnieniem skargi oraz nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań dla organu co do dalszego postępowania w sprawie, a także nieprawidłową kontrolę zaskarżonego orzeczenia, pomimo prawidłowego ustalenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego policjanta stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem błędnych założeń, iż funkcjonariusz nie działał w zakresie czynu opinanego w pkt. 1 orzeczenia z zamiarem zniwelowania ewentualnych, negatywnych dla niego skutków konfliktu ze studentami oraz chęcią skierowania przeciwko studentom wszelkich możliwych postępowań, w tym karnego i dyscyplinarnego,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 ust. 4 i art. 135j ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, z późn. zm.) przez wydanie wyroku, którego wykonanie będzie obligowało organ do wydania orzeczenia sprzecznego z danymi normami prawnymi ustawy o Policji i ostatecznie skutkowało pozostawaniem w obrocie prawnym dwóch wzajemnie wykluczających się rozstrzygnięć,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135j ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji przez błędne przyjęcie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy merytorycznie w zakresie ustalenia winny czy też niewinności funkcjonariusza,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) przez oczywiście nieprawidłowe przyjęcie, iż Komendant Główny Policji w ramach niniejszego postępowania dyscyplinarnego dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów K.p.a. w sytuacji, gdy do postępowań dyscyplinarnych przepisy te nie mają zastosowania, a jedynie przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w zakresie wprost wskazanym w ustawie o Policji,

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji przez błędne uznanie, iż przepis ten został przez Komendanta Głównego Policji na gruncie niniejszej sprawy naruszony, a także błędne jego zastosowanie w sytuacji, kiedy "niedające się usunąć wątpliwości", o których mowa w danej normie prawnej nie wystąpiły na gruncie przedmiotowej sprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 135 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 5 i ust. 6 ustawy o Policji przez błędne przyjęcie, iż organ jest uprawniony do wymierzenia funkcjonariuszowi kary za wszystkie popełnione przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarne, w przypadku "przesądzenia jego winy w postępowaniu sądowoadministracyjnym/uchylenia jedynie orzeczenia dyscyplinarnego w zakresie jednego z czynów oraz wymierzonej kary dyscyplinarnej, po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

2) art. 132a pkt 1 i pkt 2 ustawy o Policji przez błędne jego zastosowane oraz oczywiście nieprawidłowe przyjęcie, iż "(...) policjant błędnie, pod wpływem konfliktu, w którym uczestniczył, ocenił jego znaczenie oraz sposób zachowania się studentek. To co było żartem studentów, w jego przekonaniu, jak wynika choćby z treści dołączonego do akt sprawy tomiku poezji studenckiej (k. 4-11 akt postępowania dyscyplinarnego), stanowiło próbę przekupstwa. Trudno jednak w takiej sytuacji zarzucić skarżącemu działanie w sposób umyślny, a tym bardziej nieumyślny (...)" w sytuacji gdy wina policjanta nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, policjant wiedział bowiem, że sytuacja związana z wręczeniem mu tomiku poezji miała charakter żartu, po upływie jednak czasu i w celu ewidentnie pokrzywdzenia studentów będących z nim w sporze chciał spowodować podjęcie przeciwko określonym osobom określonych czynności dyscyplinarnych a nawet karnych.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi w danym zakresie poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego oraz złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Skargę kasacyjną wywiódł również skarżący zaskarżając wyrok w części objętej pkt. 1 zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 7 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (Dz.Urz.KGP 2004 Nr 1, poz. 3) przez ich błędną interpretację i uznanie, że zasady poprawnego zachowania policjanta, względnie zasady kultury osobistej policjanta zakazują prowadzenia pozasłużbowej korespondencji w formie elektronicznej z osobami zaprzyjaźnionymi, zawierającej treści o podtekście erotycznym, niezależnie nawet, jeśli odbywa się to za zgodą odbiorcy korespondencji, bądź pozostaje w konwencji prowadzonej korespondencji, podczas gdy muszą być one interpretowane w zgodności z zasadamii określonymi w art. 31 ust. 2 i 3, art. 47, art. 49 oraz art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako prawa przynależne każdej jednostce i podlegające ochronie, o ile nie naruszają praw innych osób,

II. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 Regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 12/2015 Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawne wprowadzenia regulaminu korzystania z poczty elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że obowiązek oznaczania wiadomości o charakterze prywatnym utworzonych za pośrednictwem Systemu Poczty Elektronicznej Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie dodatkowo w tytule, jako "PRYWATNE" służy zapewnieniu dyscypliny służbowej, podczas gdy zgodnie z § 8 ust. 2 wspomnianego Regulaminu, nałożony obowiązek służy zwolnieniu Uczelni z odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych pracownika w postaci naruszenia tajemnicy korespondencji, statuowanej w art. 49 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne w ich granicach.

W rozpoznawanej sprawie złożone zostały dwie skargi kasacyjne. W pierwszym rzędzie rozpoznana zostanie skarga kasacyjna wniesiona przez Komendanta Głównego Policji jako dalej idącą.

Skarga kasacyjna organu jest uzasadniona. Została ona oparta, zarówno na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jak i na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

W pierwszym rzędzie rozpoznane zostaną zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż poddanie ewentualnej ocenie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego możliwe jest wyłącznie na podstawie ustalonego przez organ administracyjny w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, wszystkie na www. cbosa).

Analiza zarzutów z punktu I.4 i I.5 skargi kasacyjnej organu oraz odpowiednich fragmentów jej uzasadnienia (vide s. 6-8) prowadzi do wniosku, iż autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę wydania zaskarżonego wyroku w punkcie pierwszym. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I. orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przez organ I instancji, utrzymanego w mocy przez zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 16 wers trzeci od dołu wystąpił oczywisty błąd pisarski, na co wskazuje treść uzasadnienia i w miejsce czynu opisanego w pkt III winno być czynu opisanego w pkt I) organy nie dokonały wnikliwej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego i błędnie ustaliły, że J. H., składając raport w dniu 5 sierpnia 2016 r. działał w celu wprowadzenia w błąd swojego przełożonego poprzez przekazanie niezgodnych ze stanem faktycznym informacji, które mogły spowodować szkodę innym osobom – studentom Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie przez narażenie ich na ewentualną odpowiedzialność dyscyplinarną, co świadczy o mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Dalej Sąd wskazał, że organy orzekające w sprawie w sposób istotny uchybiły również dyspozycji art. 135g ustawy, zgodnie z którym zobowiązane są badać i uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1), a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygać zawsze na korzyść obwinionego. Zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, uznając, że funkcjonariusz działał w zakresie czynu opisanego w pkt. I. orzeczenia z zamiarem zniwelowania ewentualnych negatywnych dla niego skutków konfliktu ze studentami oraz chęcią skierowania przeciwko studentom wszelkich możliwych postępowań, w tym karnego i dyscyplinarnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wina J. H. nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, gdyż wiedział on od samego początku, że sytuacja związana z wręczeniem mu tomiku poezji miała charakter żartu, po upływie jednak czasu i w celu ewidentnego pokrzywdzenia studentów będących z nim w sporze, chciał spowodować podjęcie przeciwko nim postępowania dyscyplinarnego lub karnego (uzasadnienie skargi kasacyjnej k. 8). Wnoszący skargę kasacyjną organ uznał, iż poprawnie ustalił okoliczności faktyczne, dokonując oceny materiału dowodowego w granicach swobodnej oceny, gdyż na korzyść policjanta przemawiały jedynie dowody przedstawione przez niego samego, które uznał za subiektywne. Tym samym brak było podstaw do uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego orzeczenia w części w jakiej utrzymuje w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policyjnej w Szczytnie o uznaniu policjanta winnym czynu opisanego w pkt I. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, iż do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie mają zastosowania przepisy k.p.a., a stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż organ w zakresie dokonywania ustaleń faktycznym oraz oceny materiału dowodowego naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. skutkowało wydaniem wyroku bezsprzecznie z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy (uzasadnienie skargi kasacyjnej k. 7).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzuty I.4 i I.5 i stojąc na stanowisku, iż to ustalenia faktyczne organu były poprawne, w swej istocie kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do punktu 1. wyroku w części, w której Sąd uchylił zaskarżone orzeczenie o uznaniu J. H. winnym zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I. orzeczenia nr [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policyjnej w Szczytnie.

Zgodnie z art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 k.p.k. Przepis ten nie stwarza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego jednoznacznie, iż żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji oraz organ drugiej instancji, który wydał orzeczenie poddane kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie oceny materiału dowodowego, dokonywania ustaleń faktycznych, a następnie uzasadniania podstawy faktycznej swoich orzeczeń nie mogły dopuścić się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał zaś, że naruszenie tych przepisów miało miejsce oraz, że miało ono charakter istotny, wpływający na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Bez wątpienia dokonanie ustaleń faktycznych, wskazanie podstaw prawnych orzeczenia, ocena wnikliwości, obiektywizmu gromadzenia materiału dowodowego przez pryzmat przepisów prawa nie mających zastosowania do rozpoznawanej sprawy stanowi naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie pozwala uznać za poprawnie ustalony stan faktyczny, który stał się podstawą wyroku, w oparciu o przepisy, które nie mogły być zastosowane. Zgodzić należy się tym samym z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych w punkcie I.4 skargi kasacyjnej, a ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dalej wskazać należy, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zgromadzonego materiału dowodowego odnoszącego się do czynu opisanego w pkt I. orzeczenia organu I instancji w zakresie winy J. H. jest błędna. Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę treści całości materiału dowodowego, w tym zeznań świadków P. W. oraz P. G., jak również chronologii zdarzeń. Ponadto zarzucony skarżącemu czyn z dnia 5 sierpnia 2016 r. został przez Sąd pierwszej instancji błędnie potraktowany jako zdarzenie nie pozostające w związku z całością zarzutów, o które został obwiniony skarżący.

Skarżący obdarowany został "Tomikiem poezji studenckiej", który został opracowany osobiście przez grupę studentów, którzy mieli problem z zaliczeniem w roku 2015/2016 przedmiotu prowadzonego przez skarżącego. Studenci ci wydrukowali swoje opracowanie literackie pozostające w treściowym związku z przedmiotem studiów, mając świadomość, iż nie uzyskają zaliczenia u skarżącego (gdyż wyczerpali oficjalną pulę możliwości zaliczenia przedmiotu) i wręczyli go skarżącemu. Wszyscy uczestnicy tego zdarzenia, w tym także skarżący, mieli świadomość, iż ze względu na treść opracowania i okoliczności wręczenia jest to forma żartu. Tomik poezji wręczyły skarżącemu studentki P. W. i P. G.. Skarżący wybrał studentkę P. W. na łączniczkę pomiędzy nim z grupą studentów, którym groziło powtarzanie ostatniego roku studiów licencjackich w związku z brakiem zaliczenia prowadzonego przez niego przedmiotu. Skarżący prowadził z P. W. korespondencję, która ze względu na swoją treść stała się podstawą postawienia mu zarzutu II., w którym zarzucono mu używanie niestosownych, nieprecyzyjnych i dwuznacznych komunikatów dotyczących warunków uzyskania zaliczenia. Zgodzić się należy w pełni z organem I i II stopnia, które uznały, że skarżący w sposób świadomy wprowadził swojego przełożonego w błąd, podając nieprawdziwe informacje co do zdarzenia związanego z wręczeniem mu tomiku poezji jako próby wręczenia mu korzyści osobistej. Do skierowania raportu doszło bowiem wówczas, gdy obie studentki, które otrzymywały propozycje indywidualnych spotkań ze skarżącym nie skorzystały z nich i zgłosiły ten fakt podinsp. A. M., który zastępował kierownika Zakładu Badań nad Przestępczością Zorganizowaną i Terroryzmem, okazując mu treść maili, które skarżący pisał do nich. Przeprowadził on rozmowę ze skarżącym, po której ten w oficjalnym mailu do P. W. zagroził jej, że jeśli nie zaprzestanie rozpowszechniania informacji zniesławiających go, złoży zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przez studentki przestępstwa korupcyjnego. Zgodzić się należy, że treść tych maili była niestosowna i zawierała dwuznaczne propozycje dotyczące warunków uzyskania zaliczenia, a jedną z opcji, która mogła być poważnie brana pod uwagę, była propozycja erotyczna skierowana przez skarżącego do studentki. Treść maili skarżącego, proponowanie spotkań tylko we dwoje oraz skarga jaką złożyły studentki przełożonemu J. H. nakazują traktować te zdarzenia jako jeden z motywów działania skarżącego. Bez wątpienia zdarzenia takie z udziałem skarżącego stanowić mogą rysę na reputacji każdego wykładowcy. Należy zgodzić się z organem, który wydał zaskarżone orzeczenie, iż całość zdarzeń (ich znaczenie) oraz ich koincydencja czasowa świadczą, iż czynu z pkt. I. orzeczenia skarżący dopuścił się w sposób świadomy (art. 132a ustawy). Organy prawidłowo przyjęły, że J. H., składając raport w dniu 5 sierpnia 2016 r. działał w celu wprowadzenia w błąd swojego przełożonego poprzez przekazanie niezgodnych ze stanem faktycznym informacji, które mogły spowodować szkodę innym osobom – studentom Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie przez narażenie ich na ewentualną odpowiedzialność dyscyplinarną. Brak było tym samym podstaw do przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż organy nie dokonały wnikliwej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz że naruszyły przepisy art. 132g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Organy badały i uwzględniały całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Przyjęty przez nie za podstawę orzekania stan faktyczny był wynikiem wnikliwej i wyważonej oceny całości materiału dowodowego oraz rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego. Przepisy te nie mogą jednakże oznaczać, iż obowiązkiem organu jest przyjęcie wersji wydarzeń prezentowanej przez skarżącego. Organy miały uwzględnić jego stanowisko, oceniając je przez pryzmat całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z obowiązku tego wywiązały się poprawnie, przyjmując bardzo rozważne, umiarkowane i sprawiedliwe stanowisko w zakresie stanu faktycznego, stopnia zawinienia oraz wymierzonej kary.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty sformułowane w punktach I.4.-I.5. są tym samym uzasadnione. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzającego go orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej zarzutu wymienionego w pkt. I. orzeczenia, a w konsekwencji w zakresie wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej zostały wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 134 g, 134h ust. 1 i 2, art. 135 g ustawy (taką podstawę prawną wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku). Stan faktyczny oraz wina w odniesieniu do czynu z pkt. I orzeczenia organy ustaliły i oceniły poprawnie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. uwzględniając skargę kasacyjną organu uchylił pkt. 1. zaskarżonego wyroku, a uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona przez organy, rozpoznał skargę orzekając o jej oddaleniu w tej części, o czym orzeczono w punkcie 1. wyroku. Uchylony został także punkt 3. wyroku, w którym orzeczono o kosztach postępowania biorąc pod uwagę wynik postępowania.

W związku z powyższym odniesienie się do pozostałych zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a, jak również na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jest zbędne i bezprzedmiotowe, gdyż powyżej wskazane zarzuty okazały się uzasadnione i skuteczne do wzruszenia zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1. i 3, o co wnosił autor skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna skarżącego jest nieuzasadniona. Skarżący oparł ją na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej zaskarżył wyrok w części objętej pkt. 1. Przypomnieć należy, że skarżący obwiniony został o popełnienie ośmiu czynów. Co do czterech z nich został uznany winnym– czynów opisanych w punktach I, IV, V i VI orzeczenia, a w pozostałym zakresie postępowanie zostało umorzone. Punkt pierwszy wyroku odnosi się do uchylenia zaskarżonego orzeczenia o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I oraz o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Z kolei w punkcie drugim Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie. Oznacza to, iż punkt 1. wyroku odnosi się wyłącznie do czynu opisanego w pkt. I orzeczenia, a punkt 2. wyroku do pozostałych trzech czynów (czynów opisanych w punktach IV, V i VI orzeczenia), co do których organ przypisał mu winę. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżącego wynika, iż skarżący kieruje swoje zarzuty względem czynów, co do których został uznany za winnego ich popełnienia. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą okazać się jednakże skuteczne, gdyż skarżący zaskarżył w wyrok w części dotyczącej pkt. 1, który nie odnosi się do tych czynów. Do czynów, co do których organ przypisał mu winę odnosi się pkt 2. Wyroku, a w tym zakresie wyrok nie został zaskarżony. Z tego powodu skarga nie mogła okazać się skuteczna, a tym samym uzasadniona.

Powyżej wskazany błąd skargi kasacyjnej skarżącego był wystarczającym powodem do orzeczenia na podstawie art. 184 P.p.s.a. przez Naczelny Sąd Administracyjny o jej oddaleniu. Nie sposób jednakże nie wspomnieć, iż nie była to jedyna niedoskonałość skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika skarżącego.

Analiza zarzutu pierwszego oraz treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazują, iż skarżący podnosząc go kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Brak akceptacji do ustaleń przyjętych przez Sąd za podstawę wyrokowania formułuje expressis verbis w odniesieniu do czynu IV., co do którego uznany został winnym. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika m.in., że skarżący zarzuca WSA, iż dokonał oceny orzeczenia organu w oparciu o niepełny materiał dowodowy i spekulacje, m.in. bez przeprowadzenia czynności dowodowych w postaci przesłuchania świadka S. E. (uzasadnienie k. 4, 6), a sąd ten uznał, że taki środek dowodowy był zbędny wobec udokumentowanej treści korespondencji (uzasadnienie k. 6).

Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ podstawą orzeczeń, a następnie wyroku Sądu pierwszej instancji był niepełny materiał dowodowy i spekulacje, a sąd nie przeprowadził wszystkich dowodów, uznając niektóre za zbędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię sformułowany w punkcie I. skargi kasacyjnej skarżącego nie mógł osiągnąć skutku.

Zauważyć także należy, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie intencji skarżącego co do czynów V. i VI. (zarzut drugi skargi kasacyjnej). Z jednej strony można przyjąć, iż skarżący uważa, że oba czyny nie stanowią deliktów dyscyplinarnych. Z drugiej strony nie sposób nie zauważyć, że w uzasadnieniu na str. 7 w wersie 8 liczonym od góry i kolejnych, skarżący pisze że "W obu przypadkach jednoznacznie ustalona przez organ, a podzielona w ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, treść korespondencji wskazuje na prywatny charakter i zostały one wysłane w czasie wolnym od służby", co mogłoby wskazywać na kwestionowanie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i w formach naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej. Nie jest także dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności, rozstrzyganie wątpliwości, niejednoznaczności, które stwarza analiza całej skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Skarga kasacyjna niejednoznaczna w swej treści zasadniczo a limine nie może prowadzić do osiągnięcia zamierzonych skutków.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.

Zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej o skierowaniu – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 uCOVID-19 - sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w pierwszej kolejności zobligowało Naczelny Sąd Administracyjny do zbadania dopuszczalności rozpoznania niniejszej sprawy na tego rodzaju posiedzeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 P.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 P.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to: "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 15zzs4 ust. 1-3 uCOVID-19: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 1), "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu" (ust. 2), "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3).

Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m.in. przywołanych wyżej regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3, które zostały następnie znowelizowane przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 20[...]r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2021, poz. 1090) zmieniającej uCOVID-19 z dniem 3 lipca 20[...]r. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19, (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m.in. do działania przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Dodanie w uCOVID-19 przepisów art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy przewidziane w tych przepisach rozwiązania – wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19, powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro wskazanym uprzednio zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem w obecnych realiach – w związku ze wskazaną wyżej nowelizacją uCOVID-19 - Naczelny Sąd Administracyjny orzeka wyłącznie na rozprawach online (za wyjątkiem spraw wskazanych w art. 15 zzs4 ust. 4 oraz na posiedzeniach niejawnych, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne z poinformowaniem stron o przeszkodach wynikających z intensyfikacji rozwoju epidemii, a okoliczności te nadal występują, przy czym aktualnie nie jest możliwe przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.