Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 960/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], [...], którym organ ten odmówił skarżącej H.N. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...], nr [...] obejmującego zaległości skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

W dniu 31 sierpnia 2018 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi.

W odpowiedzi skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku zapłaty tej należności, niemniej jednak w dniu 26 października 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania ten jej wniosek ze względu na to, że – pomimo wezwania – żądanie to nie zostało złożone na urzędowym formularzu. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone.

W związku z tym w dniu 28 listopada 2018 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwać skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 31 sierpnia 2018 r., a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 4 grudnia 2018 r.

Kwota należna tytułem wpisu od skargi jak dotąd nie została uiszczona.

W dniu 27 grudnia 2018 r. skarżąca złożyła natomiast (również nie na urzędowym formularzu) kolejny wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi i jednocześnie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do zgłoszenia tego żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona.

Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Odniesienie tych uwag do rozpatrywanego przypadku prowadzi do konkluzji, że skoro wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącej w dniu 4 grudnia 2018 r., to powinno zostać wykonane najpóźniej we wtorek 11 grudnia 2018 r. Skarżąca nie uiściła jednak opisanej należności we wskazanym terminie i stąd wniesioną przez nią skargę należało odrzucić na podstawie powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.

Przy tym podkreślenia wymaga, że bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostawało wystąpienie przez skarżącą z kolejnym wnioskiem o zwolnienie z powinności zapłaty wpisu od skargi, jak również równoczesne złożenie prośby o przywrócenie terminu do zgłoszenia tego żądania. Dostrzec bowiem trzeba, że choć wniosek o przyznanie prawa pomocy strona może złożyć w każdym czasie, to jednak wywołuje on skutek od chwili jego wniesienia, a zatem nie obejmuje zwolnienia od tych kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego zgłoszeniem. Oczywiście mowa tu o sytuacji, gdy powinność ta wynika z rozstrzygnięcia, które jest już prawomocne. Zauważyć bowiem wypada, że strona wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi nie może zaskarżyć tej kwalifikacji. Nie może również uchronić się przed konsekwencjami jej niewykonania poprzez złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy zwłaszcza jeżeli jest on obarczony tymi samymi mankamentami, co wniosek negatywnie załatwiony już poprzednio (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1198/18, z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FZ 355/17 oraz II FZ 356/17; por. też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 81/16 i orzecznictwo w nim powołane; wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na tym etapie postępowania pozostaje jej więc jedynie wykonanie wezwania, co w niniejszej sprawie wszak nie nastąpiło.

Podkreślenia zatem wymaga, że w analizowanym przypadku sytuacji procesowej skarżącej nie mogło zmienić złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do zgłoszenia tego żądania. Nawet bowiem gdyby wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w terminie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to i tak jego wniesienie nie mogłoby uchronić skarżącej przed konsekwencjami niewykonania tego wezwania. Z tego względu za zbędne należało uznać powstrzymanie się z odrzuceniem skargi do czasu odrębnego rozpoznania zgłoszonych żądań. Nie tylko bowiem, jak już wspomniano, nie zmieniłoby to położenia skarżącej w niniejszym postępowaniu, ale również prowadziłoby do niepotrzebnego jego przedłużania.

Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.

Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.