Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 339/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,  art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 130, art. 132, art. 135a, art. 135g
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi L.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r., II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego L.K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest orzeczenie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2015 r. ([...]), którym podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji po rozpoznaniu odwołania sierż. szt. L.K. od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2015 roku w przedmiocie uznania wymienionego winnym popełnienia zarzucanych trzynastu przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U z 2012 r., poz. 488) i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany, utrzymano zaskarżone orzeczenie w mocy.

Powyższa skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zgodnie z § 4 ust. 7 powyższego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego policjant, który zastosował postępowanie mandatowe lub prowadzi postępowanie w sprawie o naruszenie przepisów ruchu drogowego, niezwłocznie rejestruje mandat lub prowadzenie tych czynności na formularzu, którego wzór został określony w załączniku nr 3 do w/w rozporządzenia, tj. karcie rejestracyjnej określanej mianem karty PRD 5/1, występującej również pod nazwą karta rejestracyjna MRD 5/1. Na podstawie tej karty kierowcy są naliczane m.in, punkty karne za popełnione wykroczenie. W Komisariacie Policji, gdzie skarżący pełni służbę, po zdaniu karty informacyjnej PRD 5/1 przez funkcjonariusza były one odnotowywane w prowadzonym w komendzie wykazie, który następnie z tym kartami był przekazywany do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji. W wydziale tym karta była wprowadzana do systemu zwanego KSIP, naliczającego punkty karne za popełnione przez kierowcę wykroczenie.

W dniu [...] października 2014 roku zakończono prowadzone w trybie art. 134 ust. 4 ustawy o Policji czynności wyjaśniające w wyniku których ustalono, że R.G. mógł nie sporządzić dwunastu kart PRD 5/1 do nałożonych mandatów karnych seria CT [...].

W dniu [...] października 2014 roku, wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko funkcjonariuszowi L.K., Komendant Miejski Policji postanowieniem nr [...] zawiesił, uznając, że w celu merytorycznego rozstrzygnięcia całości prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w sposób obiektywny i nie budzący żadnych wątpliwości zasadnym jest ocena zebranego materiału dowodowego przez Prokuraturę Rejonową.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 roku, Prokurator Rejonowy ([...]), na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk, odmówił wszczęcia śledztwa przeciwko skarżącemu o czyn z art. 231 § 1 kk, wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Komendant Miejski Policji podjął zawieszone postępowanie i przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe.

W toku postępowania dyscyplinarnego R.G. nie przyznał się do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych.

Jak ustalił organ, ze służby w dniach, gdy obwiniony nakładał grzywny w drodze mandatów karnych za wykroczenia podlegające rejestracji, a których zgodnie z treścią przedstawionych zarzutów miał nie zarejestrować wymaganą kartą, rozliczali go dyżurni Komisariatu Policji R.G., E.W., P.D., T.D. oraz pełniący wówczas obowiązki kierowników Posterunku Policji i Rewiru Dzielnicowych w Komisariacie Policji S.T. i K.F. lub pracownicom cywilnym W.H. i I.K.. Żadna z wymienionych osób przesłuchanych w charakterze świadka z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej wynikającej z treści art. 233 § 1 kk, nie potwierdziła w swoich zeznaniach przyjęcia jakiejkolwiek karty imiennie od sierż. szt. L.K., podobnie jak od innych również imiennie wskazanych funkcjonariuszy Komisariatu Policji. Policjanci ci nie zaprzeczyli, że w okresie objętym zarzutami wobec obwinionego mogli przyjmować karty PRD 5/1, nie wskazali jednak czy przyjmowali je akurat od sierż. szt. L.K. za wykroczenia popełnione przez osoby wskazane w treści zarzutów.

W podobnym tonie wypowiedzieli się w swoich zeznaniach inni funkcjonariusze posiadający uprawnienia do rozliczania ze służby, którzy te rozliczenia realizowali. W swoich zeznaniach policjanci funkcyjni przyznali, że zdawanych kart nigdzie od zdających je policjantów nie kwitowali, jednak nie zaprzeczyli, iż zrobiliby to w każdej sytuacji gdy dany policjant by ich o to poprosił. Możliwość pokwitowania takiej karty była np. w notatniku służbowym policjanta, gdzie mógł on wpisać jej sporządzenie na marginesie przy adnotacji dotyczącej nałożonego mandatu karnego (zgodnie z § 1 pkt 3 Wytycznych), bądź też podczas rozliczenia ze służby w rubryce z uzyskanymi w jej trakcie wynikami. W notatniku służbowym sierż. szt. L.K. brak jest jakichkolwiek zapisów świadczących o sporządzeniu i zdaniu kart PRD 5/1 objętych stawianymi zarzutami, do poszczególnych nałożonych przez niego mandatów karnych. Możliwość takiego pokwitowania była również przykładowo w bloczku formularzy mandatów karnych, na odwrocie odcinka "D" nałożonego mandatu. Tego obwiniony również nie robił.

Kierownik Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji st. asp. K.F. zeznał, iż to w interesie policjanta, a więc sporządzającego dokument jest to, aby jego zdanie zostało mu pokwitowane jako dowód, że taki dokument został zdany. Taką właśnie metodę, od kiedy do jej obowiązków należy przyjmowanie od policjantów kart PRD 5/1, stosuje np. I.K., co wynika ze złożonych przez nią w postępowaniu zeznań.

Zdaniem organu obwiniony nie jest w stanie udowodnić, iż dopełnił ciążącego na nim obowiązku sporządzenia i przekazania kart rejestracyjnych PRD 5/1, do czego w jego ocenie był zobowiązany przepisami prawa.

Analizując sprawę organ zwrócił uwagę na treść uzasadnienia sporządzonego przez prokuratora Ł.N., oceniającego zebrany materiał dowodowy, w wydanym postanowieniu o odmowie wszczęcia śledztwa, który działanie skarżącego określił jako "zaniedbanie".

Możliwość zagubienia, a nawet "zabrania" przez osobę nieuprawnioną zdanych kart PRD 5/1 sugerował w swoich zeznaniach były kierownik ogniwa patrolowo - interwencyjnego S.T. wskazując, że pokój w którym urzędował ze st. asp. K.F. pełnił w komisariacie rolę sali odpraw, każdy z odprawiających miał do niego dostęp, jego drzwi nie były plombowane i mógł do niego wejść każdy kto otrzymał do niego klucze od dyżurnego komisariatu. Organ jednak ocenił, iż takie zeznania przeczą opisowi obiegu zdanych kart przedstawionemu zarówno przez st. asp. K.F. jak i kom. E.K.. Wymienieni przełożeni zdecydowanie wykluczyli możliwość zagubienia jakichkolwiek kart, które zostały zdane, jasno wskazując, że jeśli dane karty nie zostały naniesione na wykaz czyli tzw. "płachtę" to nie trafiły one do odpowiedzialnych za nie kierowników. Możliwość zagubienia sporządzonych kart PRD 5/1, w obiegu tej dokumentacji w komisariacie wykluczyli również wszyscy przesłuchani w tej sprawie dyżurni. Komendant podał, że jak zeznał st. asp. F., mało prawdopodobnym, a wręcz niemożliwym jest, aby w tak krótkim okresie czasu zaginęła tak duża ilość kart PRD 5/1. Brak jest również logicznego wytłumaczenia, a wręcz niedorzeczna zdaje się być sytuacja, w której ktokolwiek miałby celowo zabrać z pokoju kierowników sporządzone karty PRD 5/1. Organ orzekający podzielił pogląd przesłuchanego w sprawie świadka. Tym samym zeznania podkom. S.T. - emerytowanego już policjanta, uznał w tym zakresie za mało wiarygodne, mające na celu obronę obwinionego, w sytuacji gdy w przypadku stwierdzenia w toczącym się postępowaniu jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu kierownictwa jednostki, nie ma już możliwości pociągnięcia go do ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Jednocześnie dołączono sprawozdanie z przeprowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w zakresie sporządzania kart rejestracyjnych PRD 5/1. W sprawozdaniu tym stwierdzono między innymi, że w żadnej z komórek i jednostek organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji, w tym przez operatora KSIP nie była przestrzegana procedura przyjmowania, sprawdzania i przekazywania składanych przez funkcjonariuszy kart rejestracyjnych PRD 5/1 w oparciu o § 10 i § 11 instrukcji w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia w Komendzie Wojewódzkiej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wprowadzonej do życia w oparciu o decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 roku w sprawie eksploatacji Krajowego Systemu Informacyjnego Policji przez jednostki Policji województwa. Zgodnie z postanowieniami tej instrukcji wypełniona karta rejestracyjna PRD 5/1 przed zarejestrowaniem w systemie KSIP podlegać winna sprawdzeniu oraz akceptacji przez bezpośredniego przełożonego lub osobę przez niego upoważnioną, która potwierdza to na formularzu karty podając swój stopień, imię, nazwisko, pełnioną funkcję oraz składając podpis. Zweryfikowaną w ten sposób kartę należało wpisać do rejestru i przekazać za pokwitowaniem operatorowi w celu zarejestrowania. Zgodnie natomiast z § 6 tejże instrukcji funkcjonariusz, który ujawnił czyn podlegający rejestracji w trybie art. 130 ust. 1 i 1 a ustawy o Policji i nałożył grzywnę w drodze mandatu karnego lub prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie naruszenia, obowiązany był sporządzić kartę rejestracyjną, informującą o nałożeniu mandatu lub prowadzeniu tych czynności bezpośrednio po zakończeniu służby i przekazać ją za pokwitowaniem swojemu przełożonemu, dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni służę lub innej osobie uprawnionej.

Po zapoznaniu się przez skarżącego z aktami postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzeniu sprawozdania z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego w dniu [...] lutego 2015 r. Komendant Miejski Policji wydał orzeczenie, w którym uznał sierż. szt. L.K. winnym popełnienia trzynastu przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z art. § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, a mianowicie, że:

1. W okresie od dnia [...].01.2014 r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego Z.D., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

2. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego S.N., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

3. W okresie oddnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego M.K. nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

4. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego M.O., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

5. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego M.G., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

6. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego R.N., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

7. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego

z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego A.B., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

8. W okresie od dnia [...].01.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w len sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego S.G., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

9. W okresie od dnia [...].02.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego R.M., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

10. W okresie od dnia [...].02.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego P.W., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

11. W okresie od dnia [...].02.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, żc po ujawnieniu wytoczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego Z.R., nie

12. W okresie od dnia [...].02.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego Z.B., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

13. W okresie od dnia [...].02.2014r do dnia [...].08.2014r dopuścił się popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wytoczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego S.K., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego Seria CT [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1;

- i wymierzył stronie karę nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszej instancji, po przedstawieniu przebiegu postępowania dyscyplinarnego, zeznań świadków, obwinionego i dołączonych dokumentów stwierdził, iż L.K. dopuścił się popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążących na nim obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczeń w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowań mandatowych wobec ww. kierowców nie zarejestrował nałożonych mandatów karnych na kartach rejestracyjnych Mrd 5/1.

Nadto organ wskazał, że w przypadku niesporządzenia kart Mrd 5/1 do wykroczeń popełnionych przez T.Ż., R.P., D.B., M.S., M.N., S.O., P.M. i L.P., co prawda minął rok od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zgodnie z treścią art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, obwinionemu nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia przewinienia dyscyplinarnego, jednakże jak wskazuje cytowany przepis, zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko sierż. szt. L.K. zawieszone było w okresie od dnia [...].10.2014r. do dnia [...].12.2014r., a zatem przedawnienie wskazanego terminu nie ma w tym przypadku zastosowania i na podstawie art. 135 ust. 1 pkt. 2 cytowanej ustawy zarzutów w tym zakresie nie można było umorzyć.

Organ uznał, że zarzucane policjantowi przewinienia dyscyplinarne miały charakter zawiniony, gdyż na podstawie art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. L.K. nie sporządzając kart Mrd 5/1 przewidzieć powinien, iż nie zostaną one wprowadzone do systemu KSIP, a tym samym kierowcy winnemu popełnionego wykroczenia drogowego nie zostanie naliczona stosowna ilość punktów karnych. Nie sporządzając wskazanego dokumentu godził się tym samym na przedstawiony stan rzeczy. W tym przypadku, postępowaniu obwinionego nie można też przypisać winy nieumyślnej, gdyż miał on świadomość ciążących na nim obowiązków wynikających z treści § 4 ust. 7 Rozporządzenia, a więc obowiązków niezwłocznego zarejestrowania na stosownych formularzach nałożonych mandatów, których to obowiązków z nieznanych przyczyn nie dopełnił. Jednocześnie organ nie znalazł okoliczności mogących mieć wpływ na zaostrzenie kary.

Organ wskazał nadto, że biorąc pod uwagę zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia i po jego popełnieniu, tj. podjęcie starań mających na celu zmniejszenie skutków jego działania poprzez uzupełnienie brakującej dokumentacji służbowej, dotychczasowy przebieg jego służby wymierzył karę dyscyplinarną - nagany.

L.K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego wnosząc w nim o uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący podniósł, że prowadzone postępowanie nie dowiodło w żaden sposób, kto zawinił w tej sprawie, a sposób jego prowadzenia pozostawia wiele do życzenia. Odwołujący jest policjantem o nieposzlakowanej opinii wielokrotnie nagradzanym za pracę przez Komendanta Miejskiego oraz Komendanta Wojewódzkiego, co świadczy o zaangażowaniu w pracy i sumienności przy wykonywanych obowiązkach służbowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wszelkie niejasności w prowadzonym postępowaniu rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Tymczasem wszelkie niejasności zostały zinterpretowane na niekorzyść obwinionego, czym w sposób rażący i stronniczy naruszono prawo domniemania niewinności strony. Odwołujący stwierdził, że wypełniał karty rejestrujące do nałożonych przez jego osobę mandatów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obwiniony podkreślił, że przeprowadzone czynności służbowe doprowadziły do ustalonia, że obwiniony "mógł" nie sporządzić dwunastu kart PRD 5/1, nadto policjanci funkcyjni w swoich zeznaniach przyznali, iż zdawanych kart nigdzie nie kwitowali od zdających je policjantów, a w zakresie obowiązków kierownictwa wg. Instrukcji KWP Komendanta Wojewódzkiego nr [...] jednoznacznie wynika, iż to kierownictwo ma obowiązek kwitowania odebranych mandatów i kart PRD 5/1.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołań utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia na wstępie organ przytoczył treść art. 132 ustawy o Policji, określającego podstawowe zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy policji, art. 134g dotyczącego obowiązku badania przez organ okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść obwinionego oraz art. 134h określającego kryteria wymierzania kary. Stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji odpowiada prawu.

Oceniając materiał dowodowy organ Ił instancji nie ma żadnych wątpliwości co do winy obwinionego w zakresie przedstawionych mu zarzutów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, po nałożeniu mandatu karnego za wykroczenie w ruchu drogowym podlegające rejestracji, policjant winien sporządzić kartę Prd 5/1 do nałożonego mandatu co jest tożsame z zarejestrowaniem nałożenia mandatu na wskazanej karcie rejestracyjnej. Tymczasem z treści odwołania wynika, iż myli ona pojęcie rejestracji nałożonego mandatu karnego na karcie Prd 5/1 z wprowadzeniem danych zawartych w tej karcie do systemu KSIP. Na karcie rejestracyjnej Prd 5/1 obok danych kierującego, serii numerów należących do niego dokumentów oraz opisu popełnionego czynu wraz z przypisanym mu kodem, w pozycji 7 karty wskazać należy rodzaj nałożonego mandatu karnego, jego serię i numer oraz wysokość. Obwiniony nie dysponuje pokwitowaniem odbioru rzekomo wypełnionych przez niego kart Prd 5/1 przez osoby upoważnione do ich odbioru, co świadczy iż nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. W interesie skarżącego, jako sporządzającego dokument było uzyskanie pokwitowania jego zdania, jako dowód iż go wypełnił i zdał.

Organ II instancji podtrzymał stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w zakresie przepisów na podstawie których obwinionemu przedstawiono zarzuty popełnienia przewinień dyscyplinarnych. Obwinionemu nie przedstawiono zarzutu popełnienia przewinień dyscyplinarnych na postawie jakiegokolwiek zarządzenia, czy decyzji, a na podstawie ustawy o Policji w związku z rozporządzeniem, a więc na podstawie aktów prawnych powszechnie obowiązujących, nie wymagających zapoznania funkcjonariusza z ich treścią.

Organ II instancji nie zgodził się z polemiką skarżącego dotyczącą treści postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego i w pełni zgodził się z argumentacją zawartą w niniejszym postanowieniu, jak i w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. stanowiącym rozpatrzenie zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego.

W ocenie organu II instancji, odwołanie skarżącego, nie przywołało, żadnych istotnych faktów skutkujących koniecznością uchylenia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji. Zaznaczył, iż odwołujący się ma prawo do własnej oceny zebranych dowodów, odmiennych od ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Jednakże w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - nie doszukano się przesłanek nie wziętych pod uwagę w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym, te które przemawiały na korzyść sierż. szt. L.K. zostały uwzględnione przez organ I instancji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz dokonaną w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionemu ocenę dowodów należało uznać, że zajęte przez organ I instancji stanowisko znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Obwiniony jako sporządzający karty Prd 5/1 powinien w momencie ich zdania zabiegać o pokwitowanie niniejszych dokumentów. Brak w/w pokwitowania świadczy, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych przewinień dyscyplinarnych. Komendant Miejski Policji kierując się dyrektywami zawartymi w art 134h ust. 1 cyt. ustawy o Policji, biorąc pod uwagę bardzo dobrą ocenę funkcjonariusza, jego zaangażowanie orzekł najniższą z kar wymienionych w art. 134 cyt. ustawy stanowiącym katalog kar dyscyplinarnych.

Na powyższe orzeczenie L.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której domagał się uchylenia orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie utrzymującym w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji uznające skarżącego L.K. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz wymierzające karę dyscyplinarną nagany oraz uchylenie poprzedzającego je orzeczenie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i następne w związku z § 4 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie tychże przepisów, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż materiał dowody daje podstawę do przyjęcia, iż obwiniony dopuścił się popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w punktach od 1 do 13 orzeczenia oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany;

- 135g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 4 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. przez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów przez uwzględnienie w toku postępowania wyłącznie dowodów przemawiających wyłącznie na niekorzyść skarżącego oraz nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, nadto niedające się usunąć rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego niedających się usunąć w toku postępowania wątpliwości.

2/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, oraz na dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, przez przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż nie ma wątpliwości co do winy skarżącego w zakresie przedstawionych skarżącemu zarzutów.

W ocenie skarżącego Komendant Wojewódzki Policji nie podał w swoim orzeczeniu z jakiego dokumentu/ procedury wynika obowiązek uzyskania przez skarżącego pokwitowania zdania kart PRD 5/1, oraz z jakiego dokumentu wynika lista osób upoważnionych do ich odbioru i pokwitowania, oraz czy skarżący został z tymi dokumentami zapoznany. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zważywszy na fakt, iż odbiór kart PRD 5/1 nie był w żaden sposób kwitowany, gdyż nie było to konieczne, nie było takiej praktyki. Nie było także w tym zakresie żadnego polecenia, ani też procedury zdawania i kwitowania czynności zdania kart PRD 5/1. Przyjęte było to, że funkcjonariusze zdają karty wraz z mandatami. W ogóle akty wewnętrzne organów administracji publicznej, tj. zarządzenia i decyzje nie mają charakteru źródeł prawa, co oznacza, iż nic można wymagać ich przestrzegania bez wcześniejszego i udokumentowanego zapoznania z ich treścią podmiotów' zobowiązanych do ich respektowania. Organ nie ustalił, czy skarżący został zapoznany z treścią wytycznych nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniających wytyczne w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Podkreślił, że w Zespole do spraw Prewencji Posterunku Policji Komisariatu Policji nie obowiązywała żadna w tym zakresie procedura. Skarżący nigdy nie miał obowiązku pobierania pokwitowania zdania karty PRD 5/1, nigdy nie było także takiego polecenia, czy praktyki. Karty zdawane były przełożonym oraz innym funkcjonariuszom uprawnionym do rozliczania obwinionego bez żadnego pokwitowania, bo nie było to konieczne, nie było takiej praktyki od zawsze. Nie było także listy osób upoważnionych do obioru tychże kart.

W ocenie skarżącego Komendant Wojewódzki Policji badał wyłącznie okoliczności przemawiające na niekorzyść obwinionego identycznie jak organ 1 instancji. Co ważne, nie zwrócił uwagi, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone w sposób bezstronny.

Skarżący nie pamięta komu konkretnie przekazywał sporządzone przez siebie karty PRD 5/1 w okresie od stycznia 2014 do sierpnia 2014 r.. Skarżący podnosi, iż zeznającym w sprawie w charakterze świadków funkcjonariuszom za wyjątkiem p. S.T., nie zadano szeregu pytań w tym odnośnie tego, kto miał dostęp do pokoju, w którym przechowywano karty PRD 5/1, czy karty mogły zostać zabrane przez osoby nieuprawnione, czy pokój był plombowany, oraz czy po otrzymaniu klucza od dyżurnego każdy mógł mieć dostęp do pokoju, gdzie przechowywano karty PRD 5/1. W toku czynności dowodowych skupiono się na ustaleniu, czy gdyby funkcjonariusz poprosił o pokwitowanie przekazania karty PRD 5/1, to czy otrzymałby takie pokwitowanie.

Skarżący złożył wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadków niektórych policjantów

jednak odmówiono uzupełnienia akt. Przeprowadzenie powyższego dowodu zdaniem skarżącego było konieczne, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Komendant Wojewódzki nie odniósł się, iż zdarzały się sytuacje, że dokumentację w tym karty PRD 5/1 po zakończeniu służby skarżący tylko pozostawiał na posterunku i nikt tego nie odbierał i nie kwitował. Karty te w następnych dniach były dostarczane przez innego funkcjonariusza do Komendy, co uniemożliwiało kwitowanie w/w dokumentacji policjantowi, który ją sporządził. nie wyjaśnił też zarzutu sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków.

Skarżący przyznał, iż sporządził brakujące karty PRD 5/1, jednak nie dlatego, że ich wcześniej nie sporządził, lecz dlatego, że otrzymał w tym zakresie wyraźne polecenie przełożonych i gdyby nie wykonał tego polecenia, wówczas zostałoby wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne.

W konsekwencji w ocenie skarżącego, wbrew stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza winy funkcjonariusza. Całość zebranego materiału dowodowego nie daje podstawy do uznania, iż skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych.

Skarżący zauważa, iż został przez przełożonego oceniony, jako bardzo dobry i zaangażowany funkcjonariusz, wielokrotnie nagradzany, dotąd niekarany. Funkcjonariusz, który obowiązki swoje wykonuje sumiennie z pełnym zaangażowaniem, sam proponuje rozwiązania problemów, jest dyspozycyjny. Pracuje regularnie, przydzielone obowiązki wykonuje w wyznaczonym terminie oraz stosuje się do wszelkich poleceń służbowych. W tych okolicznościach oraz w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób zgodzić się z orzeczeniem, iż skarżący dopuścił się przewinień dyscyplinarnych, skoro wszystkie powierzone mu obowiązku wykonuje bez problemów, jest sumienny i zaangażowany w to, co wykonuje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 roku, poz. 270) - dalej nazywanej jako p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na decyzję lub postanowienie następuje przez uchylenie orzeczenia w całości lub w części, co ma miejsce jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 roku nr 287, poz. 1687 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Z treści art. 132a ustawy wynika, że przewinienie dyscyplinarne policjant może popełnić zarówno z winy umyślnej jak i winy nieumyślnej, co oznacza iż stopień zawinienia nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Ustawodawca wymaga jednak, aby wymierzona kara była współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby (art. 134h ust. 1 ustawy).

Trafnie w powyższej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 roku, w spr. I OSK 709/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi Policji wpływ ma przede wszystkim waga czynu i stopień winy, zaś dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji.

Z kolei w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 roku, w spr. II SA/Wa 1474/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że kontrola uznaniowości decyzji w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby.

Wymierzenie funkcjonariuszowi Policji kary dyscyplinarnej może nastąpić, jeżeli zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania mu zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. W toku postępowania rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań (art. 135e ustawy). Powyższe dowodzi, że postępowanie dyscyplinarne rządzi się zasadą prawdy obiektywnej i oficjalności, które kładą nacisk na aktywną rolę organu dyscyplinarnego (art. 135a ustawy). W ocenie tak zebranego materiału dowodowego nie można pominąć normy prawnej wynikającej z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy. W myśl tych przepisów przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, a obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Skarżącemu L.K. zarzucono, przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa, polegającego na tym, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1. Skarżącemu zarzucono trzynaście przypadków opisanego niedopełnienia obowiązków służbowych, które miały miejsce w okresie od [...] stycznia 2014 roku do [...] sierpnia 2014 roku. Uznając skarżącego winnym zarzucanych mu czynów, Komendant Miejski Policji wymierzył karę nagany.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 roku, poz. 488) policjant, który zastosował postępowanie mandatowe lub prowadzi postępowanie w sprawie o naruszenie, niezwłocznie rejestruje nałożenie mandatu lub prowadzenie tych czynności na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia (druk PRD 5/1).

Na podstawie wypełnionej karty PRD 5/1 kierowcy naliczane są punkty karne za popełnione wykroczenie. Brak sporządzenia takiej karty - mimo nałożenia mandatu karnego - skutkuje faktycznie nienałożeniem punktów karnych. Procedurę obowiązującą przy zdawaniu wypełnionej karty rejestracyjnej PRD 5/1, a co za tym idzie obowiązki funkcjonariuszy Policji w tym zakresie, regulują przepisy wewnętrzne.

Punktem wyjścia do jakichkolwiek ustaleń istotnych w związku z postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu powinno być jednoznaczne wskazanie procedur określających organizację i porządek w tej części procesu służby oraz wynikające stąd obowiązki ciążące na jednostce Policji oraz na funkcjonariuszu. Zakres wymaganych zachowań wskazanych podmiotów związku z czynnością zdawania dokumentacji rozliczającej służbę, stanowiący integralną część stosunku służby konkretyzuje jeden z elementów przedmiotu świadczenia i wyznacza granicę powinności stron oraz ich odpowiedzialności z tytułu nienależytego wykonania obowiązków w tym obszarze procesu służby.

W uzasadnieniu orzeczeniach organu I i II instancji powołano się na Zarządzenie Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 roku w sprawie pełnienia służby na drogach przez policjantów, na Wytyczne Nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 listopada 2013 roku zmieniające wytyczne w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych oraz na Instrukcję nr 186/2013 Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Wskazać należy, że powołując się na przytoczone powyżej akty prawne o charakterze wewnętrznym, organ dyscyplinarny nie dowiódł jednak obowiązku żądania pokwitowania przez funkcjonariusza zdanej służbie dyżurnej lub przełożonemu dokumentacji służbowej, w tym kart PRD 5/1. Obowiązek taki winien wynikać z konkretnego przepisu prawa. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że w toku postępowania dyscyplinarnego skarżący twierdził (vide: notatka służbowa z dnia [...] sierpnia 2014 roku, k-25 akt adm. oraz notatka urzędowa z dnia [...] września 2014 roku, k-26 akt adm.), iż w każdym z dwunastu zarzucanych mu przypadków fakt nałożenia mandatów karnych rejestrował na kartach PRD 5/1, a karty przekazywał oficerowi dyżurnemu lub przełożonemu. Skarżący podnosił, że nie domagał się pokwitowania zdania dokumentów. Wersja przedstawiona przez skarżącego nie pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Przesłuchani w charakterze świadkowie: K.F., P.D., A.F., T.D., R.G. E.W. S.T. podają zgodnie, że nie pamiętają aby skarżący oraz inni funkcjonariusze zdawali karty PRD 5/1, w sytuacji zwrócenia się o pokwitowanie uczyniliby to, ale kwitowanie kart nie "było w zwyczaju". Również pozostali funkcjonariusze przesłuchani w sprawie w charakterze świadków zgodnie zeznali, że wypełnione karty PRD 5/1/ zdawali bez pokwitowania dyżurnemu lub przełożonemu. Z zeznań ich wynika, że w okresie w których skarżący miał dopuścić się przewinień dyscyplinarnych, w jednostce gdzie skarżący pełnił służbę, nie obowiązywały żadne szczególne procedury dotyczące sprawdzania i potwierdzania przez służbę dyżurną lub przełożonych zdania przez funkcjonariusza karty PRD 5/1. Zdane karty przekazywali oficerowie dyżurni do kierownika Rewiru Dzielnicowych lub OPI gdzie były rejestrowane, a następnie przekazywane do Komendy Miejskiej Policji - Wydział Drogowy. Z zeznań świadków wynika również, że karty rejestracyjne PRD 5/1 w przypadku, gdy funkcjonariusz zdawał je bezpośrednio po zakończonej służbie, były wkładane do teczki zawierającej pocztę kierowaną do komendanta jednostki, a ten nadawał dalszy bieg poszczególnym dokumentom. O ile świadkowie potwierdzili fakt, że zaistniały sytuacje, w których sporne karty były zdawane w terminie późniejszym, organ nie wyjaśnił w jaki sposób powyższe czynności dokumentowano, zaś przede wszystkim czy w jednostce organizacyjnej obowiązywała procedura umożliwiająca sprawdzenie czy dany funkcjonariusz zdał wypełnioną kartę PRD 5/1.

Faktem o znaczeniu obiektywnym jest brak wypełnionych kart PRD 5/1 dotyczących poszczególnych zdarzeń, w których skarżący wszczął postępowanie mandatowe, a która to okoliczność wyjawiona została podczas kontroli przeprowadzonej przez jednostkę nadrzędną. Wobec sprzeczności ustaleń co do złożenia przedmiotowych kart, istnieje wymóg wyjaśnienia okoliczności o istotnym znaczeniu, czy do obowiązków skarżącego, jako funkcjonariusza Policji, należało uzyskanie pokwitowania zdania kart dokumentacji służbowej, w tym kart PRD 5/1. Ewentualnie niedopełnienie obowiązków w tym zakresie będzie miało istotne znaczenie dla oceny czy doszło do niedopełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych, zakreślonych niniejszym postępowaniem dyscyplinarnym.

Uznając skargę za zasadną, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Komendant Miejskiego Policji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj.Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.)