Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 325/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
658
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Alina Balicka (spr.),, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. 1. stwierdza bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpatrzeniu wniosku B. C. z dnia [...] maja 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. ; 2. stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 10 października 2013 r., B. C. wniosła skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1979 r. nr [...], na podstawie art. 6 ust.1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz. U. nr 27, poz. 249) dalej o ochronie gruntów oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 września 1977 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o chronię gruntów (Dz. U. nr 33, poz. 145) po rozpatrzeniu wniosku Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...], Wojewoda [...] wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze wnioskowanych gruntów rolnych klas IV-V o powierzchni ok. 10,50 ha, położonych na terenie miasta S., oznaczonych numerami działek ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] planowanych pod budowę osiedla domów jednorodzinnych [...].

Wnioskiem z dnia 14 maja 2006 r. B. C. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] uzasadniając, że skarżąca nie jest stroną w tym postępowaniu.

Skarżąca wnioskiem z dnia 10 stycznia 2007 r. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 200.7 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił zaskarżone decyzje.

Rozpatrując sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] oraz po ponownym rozpatrzeniu wniosku B. C., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.

B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2009 r. Sąd wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2008 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. uzasadniając, że B. C. nie posiadała interesu prawnego w postępowaniu w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. B. C. wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi B. C. uchylił zaskarżone decyzje. W trakcie prowadzonego postępowania B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Skarga została odrzucona.

Następnie w dniu 25 września 2013 r. B. C. wezwała Ministra Rolnictwa i Wsi do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nierozpatrzeniu jej wniosku.

Pismem z dnia 6 października 2013 r. B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SAB/Wa 226/13, oddalił skargę B. C. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r.

Na skutek skargi kasacyjne od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 2754/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że wydanie przez organ administracyjny decyzji jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności i skarga podlega oddaleniu. Zaprezentowane stanowisko jest nieprawidłowe, albowiem nie uwzględnia pełnej treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy organ administracji prowadzi postępowanie w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, uregulowane przepisami K.p.a., pozostaje w bezpośrednim związku z art. 37 K.p.a. Przepis art. 37 K.p.a. nie posługuje się pojęciem bezczynności organu, ale wprost odnosi się do niezałatwienia sprawy w terminie oraz alternatywnie do przewlekle prowadzonego postępowania. Z kolei zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 i 2 K.p.a. jest związane z obowiązkiem wyznaczenia przez organ wyższego stopnia terminu do załatwienia sprawy oraz stwierdzenia czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Treść tych przepisów wskazuje, że bezczynność organu w rozumieniu przepisów P.p.s.a. jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów K.p.a. Oznacza to, że bezczynność organu i skarga na bezczynność organu nie ogranicza się tylko do takiej sytuacji, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w toku postępowania, a kwestia niezałatwienia sprawy w terminie nie ma znaczenia.

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznanie skargi na bezczynność organu w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej wymaga dokonania analizy okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego. Na podstawie tej analizy, sąd administracyjny ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność oraz stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 P.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia skargi lub jej oddalenia w całości.

Uwzględnienie skargi na bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., w aktualnym brzmieniu, nie ogranicza się jedynie do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu (w rozpoznawanej sprawie decyzji administracyjnej). Przepis art. 149 P.p.s.a., zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność miała miejsce oraz czy miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Należy więc przyjąć, że wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu administracji po wydaniu decyzji, ale jeszcze przed doręczeniem jej stronie, powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania oceny w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy wystąpiła bezczynność, a jeżeli tak, to czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wydanie przez organ administracyjny decyzji z dnia [...] października 2013 r. nie zwalniało Sądu pierwszej instancji z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy wystąpiła bezczynność, a jeżeli tak, to czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.) oraz w zakresie rozważenia kwestii wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Sąd w istocie nie dokonał oceny przebiegu postępowania w sprawie, w szczególności kwestii zachowania przez organ administracji terminów załatwienia sprawy, a także odstępu pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny przebiegu postępowania administracyjnego w kontekście znacznego przekroczenia terminów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz przyczyn nieprzestrzegania terminu załatwienia sprawy. Całkowicie zostało pominięte, że poszczególne czynności organu były podejmowane w znacznych odstępach czasu, w szczególności niczym nieusprawiedliwione było niepodejmowanie żadnych czynności w sprawie w okresie od 14 lutego 2013 r. (data doręczenia organowi pisma T. K.) do dnia 17 maja 2013 r. (data przekazania pierwszej skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wraz z aktami sprawy). Należy także zwrócić uwagę, że od daty wszczęcia postępowania w sprawie (wniosek z dnia 14 maja 2006 r.) do czasu wydania decyzji z dnia [...] października 2013 r. upłynęło 7 lat, a decyzje wydawane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w toku postępowania były trzykrotnie uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Tymczasem zasadą jest, że załatwienie sprawy nawet szczególnie skomplikowanej powinno nastąpić w ciągu dwóch miesięcy.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 149 § 1 P.p.s.a. i z uwagi na wydanie decyzji z dnia [...] października 2013 r., nie dokonał oceny, czy w tej sprawie organ w toku postępowania pozostawał w bezczynności, przy uwzględnieniu bardzo długiego oczekiwania na ostateczne załatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. zmieniającej nin. ustawę z dniem 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w przypadku uwzględnienie skargi na bezczynność Sąd w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność jest zagwarantowanie uprawnionemu podmiotowi prawa do załatwienia jego sprawy administracyjnej przez właściwy organ. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia przewidzianego przepisami prawa procesowego i materialnego działania. Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma zatem na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu – w przypadku, gdy miała ona miejsce - nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. W rezultacie w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej rola sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dacie orzekania przez sąd stan bezczynności wskazanego w skardze organu nadal istnieje, czy może stan ten już ustał na skutek podjęcia przez ten organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest bowiem zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie".

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów oraz stosownie do art. 190 p.p.s.a. będąc związanym wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2015 r., Sąd uznał, że skarga na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. jest usprawiedliwiona.

Z akt administracyjnych wynika, że B. C. wnioskiem z dnia 14 maja 2006 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 sierpnia 2006 r. oraz pismem z dnia 12 września 2006 r., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. zezwalającej na przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IV i V na cele nierolnicze. Wniosek ten został skierowany do Wojewody [...] , który pismem z 31 maja 2006 r. przesłał go według właściwości Marszałkowi Województwa [...].

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., wydanym na podstawie art. 65 ust. 1 k.p.a. przekazał powyższy wniosek do rozpatrzenia Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Sprawa wpłynęła do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 17 października 2006 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r.

Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2007 r. B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 401/07 odrzucił skargę z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia.

Pismem z dnia 6 maja 2007 r., które wpłynęło do organu 16 maja 2007 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2007 r.

Odpis prawomocnego postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z aktami administracyjnymi zostały zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organowi przy piśmie z dnia 5 września 2007 r., które wpłynęło do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 10 września 2007 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r.

B. C. pismem z dnia 27 października 2007 r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2171/07 uchylił decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2007 r. i z dnia [...] stycznia 2007 r.

Akta administracyjne sprawy zostały zwrócone do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 1 lipca 2008 r. Organ pismami z dnia 20 oraz 26 sierpnia 2008 r. i 30 września 2008 r. zwrócił się do różnych podmiotów o udostępnienie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1979 r. oraz wniosku Naczelnika Miasta i Gminy w S. z 29 listopada 1979 r. wraz załącznikami w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ostatnia odpowiedź na powyższe wystąpienia wpłynęła do organu w dniu 20 października 2008 r. Zawiadomieniem z dnia 22 października 2008 r. organ zawiadomił strony o uprawnieniu z art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na to, skarżąca złożyła pismo z dnia 29 października 2008 r. z szeregiem załączników, które wpłynęło do organu w dniu 7 listopada 2008 r. Kolejne pismo skarżącej z dnia 14 listopada 2008 r. z załącznikami wpłynęło do organu 18 listopada 2008 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. Skarżąca pismem z 19 grudnia 2008 r., które wpłynęło do organu 29 grudnia 2008 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na skutek skargi skarżącej od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 478/09 uchylił decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2009 r. i [...] grudnia 2008 r.

Akta administracyjne sprawy zostały zwrócone do organu w dniu 24 lutego 2010 r. Pismami z dnia 17 marca 2010 r., zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 6 listopada 2009 r., organ zwrócił się do różnych podmiotów o informacje celem ustalenia wszystkich stron postępowania i ich adresów. Ostatnia odpowiedź na te wystąpienia wpłynęła do organu w dniu 7 kwietnia 2010 r. Zawiadomieniem z dnia 26 maja 2010 r. organ poinformował wszystkie strony postępowania o uprawnieniu z art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe, skarżąca pismami z 4 czerwca 2010 r., 12 lipca 2010 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Pismem z13 lipca 2010 r. organ zwrócił się do Regionalnego Biura Gospodarki Przestrzennej Województwa [...] o udostępnienie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentacji dotyczącej procesu tworzenia i uchwalania miejscowego szczególnego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla domów jednorodzinnych [...], w tym kopii decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1979 r. oraz wniosku Naczelnika Miasta i Gminy w S. z 29 listopada 1979 r. w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odpowiedź na to wystąpienie wraz z dokumentacją wpłynęła do organu w dniu 22 lipca 2010 r. Skarżąca składa kolejne pisma w sprawie z dnia: 19, 24, 30 i 31 lipca 2010 r. oraz 12 sierpnia 2010 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1979 r.

Pismem z dnia 9 września 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu 15 września 2010 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolejne pisma skarżącej z załącznikami wpłynęły do organu w dniu 22 września 2010 r. i 5 października 2010 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 59/11, uchylił decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Akta administracyjne sprawy zostały zwrócone do organu w dniu 17 sierpnia 2011 r. W związku z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 29 kwietnia 2011r., organ pismami z dnia 13 września 2011 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta S. oraz B. C. o informację w sprawie ustalenia aktualnego adresu R. K.– współwłaściciela działki nr [...]. Jednocześnie pismami z dnia 13 września 2011 r. organ zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta S. oraz Starosty K. o ustalenie aktualnych danych adresowych właścicieli nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Ostatnia odpowiedź na powyższe wystąpienia wpłynęła do organu w dniu 5 października 2011 r. Zawiadomieniem z 6 listopada 2011 r. organ poinformował strony o wszczętym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1979 r. Pismem z 30 listopada 2011 r. organ wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego w S. o udostępnienie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii Dziennika Urzędowego Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] kwietnia 1982 r., w którym została opublikowana Uchwała Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. z dnia [...] października 1981 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania osiedla domów jednorodzinnych w S. przy ul. [...] (odpowiedź nadeszła w dniu 15 grudnia 2011 r.).

Jednocześnie pismami z dnia 30 listopada 2011 r. organ zwrócił się do:

- T. K. o wskazanie spadkobierców po T. K.

- D. B. o wskazanie spadkobierców po W. B., wystąpienie ponowiono pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. W dniu 2 lutego 2012 r. złożono odpis postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po W. B.

- Centrum Personalizacji Dokumentów MSW o udostępnienie danych adresowych R. K. Dane osobowo-adresowe wpłynęły do organu w dniu 14 lutego 2012 r.

Natomiast T. K. w piśmie z dnia 27 grudnia 2011 r., które wpłynęło do organu 3 stycznia 20112 r. oświadczyła, że postępowanie spadkowe po T. K. co do działki nr [...] zostanie uregulowane notarialnie w 2012 r. Pismami z 1 marca 2012 r., 30 maja 2012 r., 6 listopada 2012 r., 11 stycznia 2013 r. organ zwracał się do T. K. o wskazanie i udokumentowanie, kto jest spadkobierca po T. K. Z kolei pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. organ zwrócił się do T. K. o nadesłanie potwierdzenia wystąpienia do właściwego sądu o stwierdzenie nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia po T. K. Brak potwierdzenia będzie skutkował wezwaniem do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na to pismo T. K. poinformowała organ w dniu 14 lutego 2013 r., że nie przeprowadziła postępowania spadkowego po mężu T. K. z uwagi na swoją sytuację materialną.

B. C. pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r.

Skarga ta została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 97/13. Akta administracyjne sprawy zostały zwrócone do organu w dniu 28 sierpnia 2013 r.

Pismem z dnia 25 września 2013 r., które wpłynęło do organu 27 września 2013 r., skarżąca wezwała Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa w związku z pozostawaniem w bezczynności.

W dniu 9 października 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 24 października 2013 r. Pismem z dnia 10 października 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 października 2013 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Przedstawiony powyżej przebieg postępowania świadczy zdaniem Sądu o bezczynności organu w prowadzeniu postępowania w kontrolowanej sprawie w pewnych przedziałach czasowych. Dotyczy to początkowego przebiegu postępowania, kiedy sprawa po przekazaniu jej przez Marszałka Województwa [...] wpłynęła do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 17 października 2006 r., a Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopiero decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. Niewątpliwie termin przewidziany na załatwienie sprawy, wynikający z art. 35 k.p.a. został przekroczony.

Kolejnym okresem kiedy organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie , to okres od 14 lutego 2013 r. (data doręczenia organowi pisma T. K.) do dnia 17 maja 2013 r. (data przekazania pierwszej skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wraz z aktami sprawy). W tym czasie organ oczekiwał na wskazanie spadkobierców po T. K. wiedząc, że T. K. z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku nie wystąpi z przyczyn obiektywnych. Organ mógł sam wystąpić z takim wnioskiem do właściwego sądu spadku, bądź pouczyć skarżącą, że sama może z takim wnioskiem wystąpić.

Analiza akt administracyjnych przekazanych do Sądu wskazuje, że w powyższych okresach organ pozostawał w bezczynności, ale zdaniem Sądu bezczynność ta nie miała charakteru rażącego.

W pozostałym okresie prowadzenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie pozostawał w stanie bezczynności. Podejmował czynności wynikające z zaleceń zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylających kolejne decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Na znaczny czas trwania postępowania administracyjnego w sprawie wpłynął fakt wydawania decyzji, które kilka razy były uchylane przez sąd.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma cechy rażącego naruszenia prawa, rozumianego jako stan, w którym ewidentnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej z dniem 15 sierpnia 2015 r.) orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania organ nie był bezczynny, tym samym żądanie skargi dotyczące wydania stosownego orzeczenia w sprawie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku.