Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 469/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B.L. i T.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ B.Drzazga /-/ M.Górecka /-/ St.Małek


UZASADNIENIE

Skarżący - B. i T. L., reprezentowani przez pełnomocnika - radcę prawnego D. S. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...].4.2004r., utrzymującą w mocy zaskarżoną uprzednio decyzje Starosty S. z dnia [...].12.2003r.

Powyższą decyzją z dnia [...].12.2003r. Starosta S., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] 7.08.2002r., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Urzędu Miasta i Gminy S. obejmujące budowę połączenia ulicy [...] z ulicami [...] i [...] (na odcinku km [...]), kanalizacji sanitarnej, deszczowej, oświetlenia ulicznego wraz z przebudową sieci gazowej, elektroenergetycznej, teletechnicznej i ciepłowniczej w ciągu połączenia drogowego ulic [...] i Alei [...] w S., na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że projektowana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją Wójta Gminy O. z dnia [...].01.2003r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla połączenia drogowego ulicy [...] i Al. [...] oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego uchwałą Nr 1/93 Rady Miasta i Gminy S. z dnia 7.01.1993r., inwestor przedłożył dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i 3 egzemplarze projektu budowlanego i żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag ani zastrzeżeń do dokumentów – toteż orzeczono o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji i udzielono pozwolenia na budowę.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli skarżący poprzez swojego pełnomocnika, żądając uchylenia decyzji w całości.

W uzasadnieniu wskazali, iż skarżona decyzja narusza istotne interesy skarżących, w tym w szczególności prawo własności nieruchomości bowiem w zatwierdzonym projekcie budowlanym zaprojektowano przebudowę wjazdu na posesję skarżących o numerze ewid. [...], a mianowicie owa przebudowa wjazdu uszczupli prawo własności skarżących i to bez stosownego odszkodowania.

Rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, Wojewoda utrzymał w mocy skarżoną decyzję z dnia [...].12.2003r.

W uzasadnieniu podał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów jako, że projekt budowlany jest opracowany przez fachowego projektanta zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz wymogami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Nadto - zdaniem organu II instancji - spełnione zostały warunki z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838, ze zm.) w zakresie usytuowania obiektów budowlanych przy drogach publicznych. Organ II instancji podał także i to, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu uprawnień osób trzecich, ponieważ został spełniony warunek z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane gdyż projektowana inwestycja nie jest zlokalizowana na nieruchomości skarżących, zaś inwestor przedstawił dowody do dysponowania nieruchomością.

W skardze na decyzję z dnia [...].04.2004r. wniesioną do tutejszego Sądu skarżący, poprzez reprezentującego ich pełnomocnika, wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1440 zł (trzykrotnej stawki minimalnej określonej z przepisami 14 ust. 2 pkt 1"c" rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Dodatkowo zgłosili wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, który postanowieniem z dnia 25 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dz. U. Z 2003r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) poprzez uznanie, że projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów skarżących,

- naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że projekt budowlany nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania gdyż nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym poprzez pominięcie dowodu z oględzin miejsca,

- naruszenie interesu prawnego skarżących poprzez uznanie, że skarżona decyzja organu I instancji nie narusza prawa własności skarżących.

W uzasadnieniu podnoszonych zarzutów skarżący wskazali, że zatwierdzony projekt budowlany narusza własność skarżących gdyż realizacja inwestycji spowoduje konieczność przebudowy działki skarżących, na której znajduje się ich dom mieszkalny gdyż droga wjazdowa z działki skarżących usytuowana będzie na wprost projektowanego ronda a to jest sprzeczne z przepisami i powoduje konieczność przesunięcia drogi. Zdaniem skarżących organ nie uwzględniając ich wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca - do minimum "zawęził " postępowanie dowodowe i spowodował, iż nie mógł- w ocenie skarżących- jedynie w oparciu o dowód z dokumentów stwierdzić, że zachowane zostały wymogi dotyczące odległości drogi publicznej od obiektu budowlanego. Z kolei zarzucaną niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skarżący uzasadniali tym, że zgodnie z miejscowym planem na ulicy [...], na odcinku gdzie znajduje się nieruchomość skarżących, możliwa jest jedynie budowa drogi lokalnej obsługującej śródmieście w zakresie ruchu lokalnego. Tymczasem- zdaniem skarżących- z dostępnych map i projektów wynika, że odcinek drogi przebiegającej ulicą [...] stanie się fragmentem drogi wojewódzkiej C.- P., który to fragment będzie jednocześnie obwodnicą omijającą centrum S. i w związku z tym nabierze on funkcji drogi wojewódzkiej. Z kolei droga wojewódzka nie może być uznana za lokalną, a to - w ocenie skarżących - przesądza o niezgodności skarżonego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolejne zarzuty dotyczyły zwiększonego – w związku z budową drogi – ruchu, a tym samym zwiększonych utrudnień w sferze hałasu, zanieczyszczeń i utraty wartości nieruchomości skarżących.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie zaprzeczając wszystkim podnoszonym w skardze zarzutom.

Organ II instancji wskazał, iż w skardze powtórzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które - w jego ocenie - są niesłuszne.

Co do wjazdu na działkę skarżących, organ podał, że wjazd na tę działkę od strony ronda w zatwierdzonym projekcie budowlanym przeznaczony jest do likwidacji, zaś nowy wjazd zaprojektowany został od strony ul. [...] i spełnia określone przepisami prawnymi warunki techniczne. Także nie znajduje potwierdzenia zarzut rzekomej niezgodności z miejscowym planem projektu budowlanego i planowanej w oparciu o ten projekt inwestycji jako, że ulica [...] w miejscowym planie oznaczona jest symbolem 063Zo i w tekście planu określona jest jako projektowana ulica zbiorcza łącząca śródmieście z projektowaną dzielnicą mieszkaniową. Prostopadła do niej nowo projektowana ulica, oznaczona symbolem 064Zo opisana jest w tekście planu jako ulica zbiorcza łącząca dzielnice miasta, przebiegająca obwodowo w stosunku do śródmieścia i łączy ona ulicę [...] z ulicą [...]. Natomiast powołany przez skarżących symbol 068Lm z tekstu planu dotyczy odcinka ul. [...] od rozwidlenia z ulicą 063 Zo na odcinku Śródmiejskim w odległości ca 300m od skrzyżowania ulic oznaczonych symbolami 064Zo i 063Zo, zgodnie z wyrysem miejscowego planu. Tak więc - zdaniem organu II instancji - twierdzenie skarżących, że projektowana ul. [...] przy ich posesji stanie się obwodnicą jest nieprawdziwe, gdyż taką funkcję będą pełniły ulice oznaczone symbolami: 058Zt (określona jako ulica zbiorcza tranzytowa łącząca kierunki P. i K. ze śródmieściem S.), oraz 050 Zt (określona jako projektowana ulica zbiorcza przebiegająca przez miasto). Dowodem na tę okoliczność- zdaniem organu- jest to, iż projektowany odcinek oznaczony symbolem 058Zt w części został już zrealizowany. Organ II instancji podniósł w konkluzji, iż projekt budowlany dotyczący budowy połączenia ul. [...] z ul. [...] i ul. [...] jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Na wstępnie należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego jedynie w przypadkach ściśle określonych przepisami ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - art. 106 § 3, może przeprowadzić dowód z dokumentu. Podstawą bowiem orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Tak więc przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zaś przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne.

Z wyżej podanych przyczyn nie mógł być więc rozpoznany przez Sąd orzekający wniosek dowodowy zgłoszony przez skarżących o przeprowadzenie dowodu z oględzin ich nieruchomości oraz jej okolic a także dowód z przesłuchania skarżących.

Zarzuty podane w skardze – w ocenie Sądu - okazały nie niezasadne.

Organ II instancji wyczerpująco ustosunkował się w odpowiedzi na skargę do zgłoszonych przez skarżących w skardze zarzutów. Podniósł i to, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera takie rozwiązanie, że wjazd na działkę skarżących przewidziany jest do likwidacji natomiast został zaprojektowany nowy wjazd od ul. [...]. Udzielając wyczerpującego wyjaśnienia w tej kwestii, jak i w ustosunkowaniu się do zarzutu sprzeczności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem, organ swoje wyjaśnienia oparł o dokumenty w postaci: projektu budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. (jego części opisowej jak i graficznej).

I tak, z projektu budowlanego złożonego do akt administracyjnych (część IV rysunkowa) wynika, że w istocie rację ma organ administracyjny, iż niesłuszny jest zarzut skarżących dotyczący rzekomego usytuowania wjazdu na ich działkę na wprost projektowanego ronda bowiem wyraźnie wynika, że został on zaprojektowany od ul. [...] (patrz: objaśnienia do tej części: "projektowane wjazdy- kostka koloru czarnego). Przedłożony więc przy skardze wyciąg z planu zagospodarowania przestrzennego nie obrazuje tego, co zawiera zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].01.2003r., która obejmuje także przedmiotową inwestycję nie zawiera szczegółowych wskazań w tym przedmiocie, bo dopiero zostało to objęte kolejnym etapem postępowania jakim było postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja z dnia [...].01.2003r. jedynie ustala warunki zabudowy dla przyszłej inwestycji i stwierdza, że są one zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S., zaś w "Warunkach szczegółowych zabudowy i zagospodarowania terenu"- pkt 2 decyzji, nie ma szczegółowego odniesienia do działki skarżących o numerze ewid. [...].

Na tej podstawie nie można wywieść, że omawiany projekt budowlany narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a także, iż jest on sprzeczny z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego.

Skarżący nie wykazali owego naruszenia prawa materialnego w powoływanym przez nich przepisie prawa. Projekt swoimi rozwiązaniami nie wkracza w ich sferę własności dotyczącej działki skarżących i zapewnia dostęp do drogi publicznej. Co do ewentualnego naruszenia spokoju, obciążenia nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniami (oddziaływanie obiektu) i co do możliwości obniżenia wartości nieruchomości skarżących, należy wskazać, iż ten ostatni zarzut nie stanowi argumentu w sprawie sądowoadministracyjnej. Pozostałe zaś zarzuty na chwilę obecną są bezprzedmiotowe, albowiem w omawianym projekcie budowlanym załączono postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych w S. z dnia [...].01.2001r., którym organ ten uzgodnił i zaopiniował przedmiotowy projekt rozwiązania komunikacyjnego. Tak więc w przypadku gdy w związku z projektowaną inwestycją w przyszłości okaże się, że zostaną przekroczone normy hałasu bądź zanieczyszczeń, skarżącym przysługiwać będą określone prawem środki.

Wreszcie należy odnieść się do zasadniczego zarzutu podnoszonego przez skarżących dotyczącego kwestii zgodności skarżonej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy S. z dnia 7.01.1993r.

W aktach sprawy administracyjnej znajduje się tekst miejscowego planu wraz z wyrysem. Z treści tych dokumentów wynika, że działka skarżących jest położona w terenie oznaczonym symbolem C78Mn (Mieszkalnictwo jednorodzinne) i znajduje się ona po południowo-wschodniej części skrzyżowania ul. [...] z nowo projektowaną ulicą. W miejscowym planie ul. [...] oznaczona jest symbolem 063Zo (projektowana ulica zbiorcza łącząca śródmieście z projektowaną dzielnicą mieszkaniową) i dla tej ulicy przyjęto w planie określone parametry. To samo dotyczy prostopadłej do ul. [...], ulicy nowoprojektowanej, która oznaczona jest w miejscowym planie symbolem 064Zo (projektowana ulica zbiorcza łącząca dzielnice miasta, przebiegająca obwodowo w stosunku do śródmieścia, łączy ul. [...] z ul. [...]).

Tak więc sporna część drogi, a dokładniej ta część skrzyżowania, przy której leży nieruchomość skarżących jako oznaczona w planie symbolem 063Zo należy do drogi lokalnej, obsługującej śródmieście w zakresie ruchu lokalnego, zaś w istocie funkcję obwodnicy będą pełniły ulice oznaczone w planie symbolami 058Zt oraz 050Zt.

Wystarczy więc odnieść się do części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - aby stwierdzić, że omawiany projekt budowlany jest z nim zgodny i nie jest trafny zarzut, ze nowoprojektowana ulica nie jest drogą powiatową lecz wojewódzką.

Sąd zbadał także opis techniczny projektu pod kątem jego zgodności z przepisami wykonawczymi (rozporządzenie Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), w szczególności wskazania dotyczące szerokości jezdni, pasa drogowego, odległości zabudowy mieszkaniowej i również nie znalazł podstaw aby zakwestionować podane w projekcie wielkości.

Z kolei poza badaniem sądu pozostały załączone do skargi wycinki prasowe bowiem nie stanowią one źródła prawa jak również dokumentu w rozumieniu oświadczenia woli pochodzącego od strony, która na ten dokument się powołuje.

Sąd nie znalazł także podstaw aby stwierdzić, iż zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności wskazane przez skarżących przepisy art. 75 i 77 k.p.a.

Skarżący nie byli pozbawieni prawa do brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Mieli możliwość zapoznania się z aktami administracyjnymi i zebranymi w toku postępowania dokumentami, których prawdziwości nie kwestionowali. Skarżący nie kwestionowali też tego, co treść tych dokumentów zawiera. Tak więc nie sposób przyjąć aby w tej sytuacji wnioskowane przez skarżących oględziny mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania bowiem zgromadzony materiał dowodowy w postaci niekwestionowanych co do ich prawdziwości dokumentów – w ocenie Sądu orzekającego - były wystarczające do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez organ administracyjny.

Z tych też względów na podstawie art. 151 skargę należało oddalić.

/-/ B. Drzazga /-/ M. Górecka S. Małek