Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 124/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. zażalenia J. sp. z o. o. w J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1107/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. sp. z o. o. w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2018 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.245.2018.1.AP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 17 grudnia 2018 r., I SA/Wr 1107/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi J. sp. z o. o. w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę i zwrócił uiszczony wpis.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że pismem z 28 września 2018 r. spółka wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Skarga została podpisana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 listopada 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpisu z KRS) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis wezwania doręczono na adres kancelarii pełnomocnika 21 listopada 2018 r. (k. 24 akt sąd.). Pismem z 23 listopada 2018 r. nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym, ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Sądu przesłał w załączeniu aktualny odpis z KRS skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim pismem nadanym w dniu 3 grudnia 2018 r. przekazał omyłkowo nadesłaną korespondencję wg. właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Przesyłka zawierająca wskazane wyżej pismo wraz załącznikiem wpłynęła do WSA we Wrocławiu w dniu 4 grudnia 2018 r. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec doręczenia w dniu 21 listopada 2018 r. wezwania do uzupełnienia braków skargi wyznaczony w nim termin upłynął w dniu 28 listopada 2018 r. natomiast pismo stanowiące uzupełnienie braków skargi zostało przekazane wg. właściwości do tut. Sądu w dniu 3 grudnia 2018 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik nie uzupełnił zatem braków skargi, wobec czego skargę należało odrzucić, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zaskarżyła go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie objawiające się odrzuceniem skargi spółki w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do jej odrzucenia,

- art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki jego zastosowania.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podmioty umocowane do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu stron tego postępowania, do których zalicza się przedstawiciela ustawowego działającego za osobę fizyczną nieposiadającą zdolności procesowej, a także organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych, muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę. Przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli natomiast strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni braków formalnych Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zobligowany jest do jej odrzucenia. Tym samym należy uznać, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 tej ustawy, w odniesieniu do spółek kapitałowych, polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 91 i przywołana tam literatura). Podobne stanowisko zaprezentowano w postanowieniu NSA z 17 czerwca 2005 r., OSK 1515/04, LEX nr 837369, w którym stwierdzono, że niespełnienie przez przedstawiciela ustawowego lub organ albo osobę, o której mowa w art. 28 p.p.s.a., obowiązku wykazania swego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do treści art. 29 tej ustawy, stanowi podstawę do odrzucenia skargi (po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia tego braku) na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zarządzeniem z 9 listopada 2018 r. W zarządzeniu tym zawarto bowiem informację o braku formalnym skargi oraz pouczono stronę o skutkach niewywiązania się z nałożonego w tym zakresie obowiązku. Odpis wezwania doręczono na adres kancelarii pełnomocnika 21 listopada 2018 r. (k. 24 akt sąd.). Pismem z 23 listopada 2018 r. nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym, ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Sądu przesłał w załączeniu aktualny odpis z KRS skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim pismem nadanym w dniu 3 grudnia 2018 r. przekazał omyłkowo nadesłaną korespondencję wg właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się jednolity pogląd, zgodnie z którym, w przypadku błędnego skierowania określonego środka zaskarżenia na adres sądu niewłaściwego, o zachowaniu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia decyduje data nadania go przez sąd niewłaściwy uprawnionemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (tak: NSA w postanowieniu z 31 sierpnia 2010 r., II OZ 808/10 oraz WSA w Warszawie w postanowieniu z 8 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 1719/13). Analogicznie należy postąpić w przypadku nadania przez stronę przesyłki zawierającej uzupełnienie braków formalnych - jak w niniejszej sprawie - na adres niewłaściwego sądu, który następnie przekaże ją na adres uprawnionego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tych okolicznościach za datę uzupełnienia braku formalnego przez stronę należy uznać datę przekazania przesyłki przez sąd niewłaściwy uprawnionemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, a nie jak oczekuje tego strona skarżąca - datę nadania przesyłki przez stronę na adres niewłaściwego sądu.

W ocenie NSA w tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w zażaleniu nie prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego w postaci wykazania umocowania. Odpis wezwania doręczono na adres kancelarii pełnomocnika 21 listopada 2018 r. Natomiast wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła ww. braku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem nie przewiduje tego art. 209 w zw. z art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., te zaś przepisy nie dotyczą zażaleń.