Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 291/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie: NSA Zofia Borowicz NSA Tadeusz Michalik Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Zarząd Dróg Powiatowych w R. na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust.11 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.), uchwały Rady Powiatu w R. z dnia [...], Nr [...] w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcia pasa drogowego (Dz. Urz. Województwa Ś. z dnia 4 czerwca 2004 roku, Nr 48), uchwały nr [...] Zarządu Powiatu w R. z dnia [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Powiatu w R. do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Zarządu Powiatu jako zarządcy drogi, po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa A w C.-L. , zezwolił na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót oraz umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego drogi powiatowej [...] na odcinku ul. [...] w [...] na wysokości budynku mieszkalnego nr [...], wskazując jego lokalizację i powierzchnię, termin zajęcia oraz określając szczegółowe warunki jego zajęcia.

W punkcie [...] decyzji organ ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzeniem przez wnioskodawcę robót w wysokości [...] złotych. Natomiast w punkcie[...] zobowiązał Przedsiębiorstwo A w C.-L. do uiszczenia opłaty rocznej w wysokości [...] złotych za zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczeniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Nadto organ wskazał w punkcie [...] , że za zajęcie pasa drogowego w latach następnych, opłaty roczne za umieszczone w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej będą naliczane i pobierane w drodze decyzji administracyjnej przez zarządcę na wniosek właściciela w terminie 14 dni przed upływem terminu, za który wymierzono opłatę roczną.

Organ odstąpił na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. od uzasadniania decyzji podając, iż w całości spełnia ona żądanie strony. Do jej wiadomości podano, że należność i sposób jej wyliczenia za zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzeniem robót, określonych w punkcie [...] decyzji, ustalono na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 uchwały Rady Powiatu w R. z dnia [...] Nr [...]

Natomiast opłatę roczną za zajęcie pasa w związku z umieszczeniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego z pkt [...] ustalono na podstawie art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. DZ.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 3 ust. 2 uchwały Rady Powiatu w R. z dnia [...] Nr [...] oraz przytoczono sposób wyliczenia żądanej kwoty.

W odwołaniu Przedsiębiorstwo A w C.-L. wniosła o uchylenie decyzji w zakresie jej punktów[...] i [...] dotyczących rocznej opłaty za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym i orzeczenie obowiązku zapłaty tylko opłaty za zajęcie pasa drogowego w związku z robotami związanymi z wymianą przyłącza wodociągowego.

Odwołująca zarzuciła, że wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w związku z wymianą przyłącza wodociągowego do budynku mieszkalnego.

Strona przytoczyła art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 71, poz. 838) zgodnie, z którym opłatę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustala się jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcia 1 m2 pasa drogowego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego wysokość opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Odwołująca wskazała, iż roczna opłata ma charakter jednorazowy i nie może być wymierzana corocznie, a tym samym brak jest potrzeby uzyskiwania corocznego zezwolenia, co wynika z art. 38 powołanej ustawy, który stanowi, że urządzenia nie związane z gospodarką drogową lub obsługa ruchu, nie powodujące zagrożenia dla utrzymania ruchu drogowego mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Podała także, iż przez "umieszczenie" należy rozumieć budowanie nowych sieci i przyłączy wodociągowych, a nie roboty związane z remontem już istniejących. Wymierzenie opłaty za remontowanie sieci i przyłączy stwarza obowiązek uiszczenia opłaty za sieci i przyłącza, które zostały posadowione w ziemi przed wejściem w życie nowelizacji powołanej wyżej ustawy. Sytuacja ta prowadzi do retroakcji prawa. Wymiana starego przyłącza na nowe nie może wiązać się z nakładaniem opłat, gdyż urządzenia te są tożsame z dotychczas tam umieszczonymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., orzeczeniem z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2001 roku., Nr 79, poz. 856 z późn. zm), art. 17 pkt 1, art. 127 p 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086) oraz w związku z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu po przytoczeniu okoliczności stanu faktycznego, organ wskazał, że niekwestionowana w sprawie jest konieczność ustalenia opłaty z tytułu wnioskowanego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego udzielonego na podstawie art. 38 i art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086), sporem objęta była prawidłowość naliczenia opłaty rocznej. Tryb naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego reguluje art. 40 ust. 4-6 tej ustawy. Z przepisów tych wynika, że inne opłaty naliczane są dla umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury, a inne za zajęcie pasa drogowego na prowadzenie robót, dla których opłatę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcia 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.

Obowiązek naliczenia opłaty rocznej wynika z art. 40 ust. 5 w zw. z ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o drogach publicznych, który opłatę za zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustala jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W konsekwencji organ orzekający uznał prawidłowość naliczenia obu opłat z tytułu przedmiotowego pasa drogowego. Pierwsza opłata dotyczy zajęcia pasa drogowego w związku z prowadzeniem robót remontowych polegających na zajęciu pasa drogowego w związku z koniecznością wykopu i ustalona została w oparciu o art. 40 ust. 3 i 4 powołanej ustawy, jako konsekwencja zezwolenia wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Natomiast druga roczna opłata dotyczy umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego w postaci rur wodociągowych i wymierzona została na podstawie art. 40 ust. 3 i 5 cytowanej ustawy, jako konsekwencja zezwolenia wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo A w C.-L. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i organu I instancji w części dotyczącej zasadności naliczenia opłaty rocznej lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżąca podała, iż zapis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086) stanowi, że przebudowa lub remont istniejących w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń niewiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu należy do ich właściciela i wymaga zgody zarządcy drogi. Zgoda ta powinna być wydana na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. Tym samym brak jest podstaw do naliczenia opłaty w oparciu o art. 40 ust. 5. Art. 40 ust. 5 i ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy należałoby zastosować w przypadku umieszczenia w pasie drogowym nowego urządzenia, natomiast w okolicznościach sprawy chodzi o remont urządzenia istniejącego. Zdaniem skarżącej kwestia, czy w przypadku remontu istniejącego urządzenia na tle art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy sytuacja ta jest równoznaczna z jego umieszczeniem w pasie drogowym jako urządzenia nowego, nie została przez organ odwoławczy rozważona. Nadto pominięto zarzuty skarżącego w zakresie potrzeby corocznego przedłużania ważności decyzji na umieszczenie uzbrojenia w pasie drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił, że skoro w myśl art. 40 ust. 1 powołanej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w formie decyzji administracyjnej, to za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, której sposób obliczania ustawodawca zawarł w ust. 4-6. Zatem niemożliwym jest odstąpienie od naliczania tejże opłaty rocznej. Wymierzenie tej opłaty ma charakter obligatoryjny. Powyższe potwierdza poprzednie brzmienie regulacji w tym zakresie, zgodnie z którym pierwotne nałożenie opłaty jednorazowej za umieszczenie danego urządzenia w pasie drogowym zostało skonsumowane konkretną inwestycją. Natomiast wszelkie następne roboty podlegają rygorom znowelizowanego art. 40 powołanej ustawy.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej dotyczących prowadzenia wyłącznie prac remontowych, organ II instancji podał, że odstępstwo od obligatoryjnego naliczenia przedmiotowych opłat ustawodawca dopuścił jedynie w odniesieniu do zajęcia pasa drogowego w związku z koniecznością usunięcia awarii. Organ nadto wskazał, iż podnoszona przez skarżącego potrzeba corocznego przedłużania ważności decyzji na umieszczenie uzbrojenia w pasie drogowym nie była przedmiotem rozważań, gdyż jest konsekwencją przedstawionych wyżej uwarunkowań faktycznych i prawnych i nie miała żadnego wpływu na wydane rozstrzygnięcia organu I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzana jest pod względem zgodności z prawem. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

Kontrola obejmująca badanie, czy decyzja została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, wykazała, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę po wydaniu decyzji organu I instancji. Oznacza to też, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu.

Art. 128 k.p.a. określa, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przyjmuje się jednak, iż odwołanie, poza wyrażeniem niezadowolenia z decyzji, powinno odpowiadać ogólnym wymaganiom stawianym podaniom. Taki wniosek wynika z art. 63 k.p.a., regulującego formę i wymagania stawiane podaniom, bowiem § 1 tego art. wskazuje, iż pojęcie podania rozumiane jest szeroko i obejmuje; żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia.

Treść odwołania ma zatem dla organu odwoławczego zasadnicze znaczenie, bo to strona decyduje, czy i w jakim zakresie kwestionuje w tym trybie rozstrzygnięcie organu I instancji. Strona może zatem odwołać się od całej decyzji lub może odwołać się tylko od rozstrzygnięcia stanowiącego samodzielną część decyzji, które nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. W takiej sytuacji zakres odwołania, decyduje która część decyzji organu I instancji staje się ostateczna.

W odwołaniu Przedsiębiorstwo A w C.-L. wskazała, iż jego zakres odnosi się do rozstrzygnięcia w części dotyczącej opłat rocznych. Natomiast organ odwoławczy w sentencji zaskarżonej decyzji orzekł, iż "utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji". W uzasadnieniu podał zaś, w jakim zakresie decyzja jest kwestionowana. Wskazać więc należy, iż stanowisko organu odwoławczego zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu powinno precyzyjnie uwzględniać treść odwołania, aby nie było żadnych wątpliwości w tym zakresie.

Istota sporu między stronami sprowadzała się do kwestii, czy zakres prac zgłoszonych we wniosku z dnia [...] , stanowił podstawę do udzielenia skarżącej zezwolenia w oparciu o art. 40 ust. 2 pkt 2 oraz naliczenia opłaty rocznej na podstawie art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 208 ze zm.), ponad wydane zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym i ustaloną w związku z tym opłatą, jako konsekwencją zezwolenia wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

Organ odwoławczy stwierdzając prawidłowość naliczenia obu opłat, podał czego dotyczy każda z nich. Przedstawił, iż pierwsza opłata dotyczy zajęcia pasa drogowego w związku z prowadzeniem robót remontowych polegających na zajęciu pasa drogowego w związku z koniecznością prowadzenia wykopu, natomiast druga opłata związana jest z umieszczeniem w pasie drogi urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w postaci rur wodociągowych. Nie wyjaśnił natomiast, na podstawie jakich okoliczności uznał, iż zachodziły podstawy do naliczenia opłaty w oparciu o art. 40 ust. 3 i 5 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2 cytowanej już ustawy i nie odniósł się do zarzutów odwołania, czy "wymiana przyłącza wodociągowego stanowiła remont istniejącej sieci, czy też stanowiła umieszczenie nowego urządzenia".

Z treści art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 208 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wynika, że przebudowa i remont obiektów budowlanych i urządzeń istniejących w pasie drogowym niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, należy do ich właściciela i wymaga zgody zarządcy drogi. Stosowanego zezwolenia zarządcy drogi wymaga też lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 3 powołanej ustawy). Natomiast artykuł 40 ust. 1 tej ustawy stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zgody zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). W art. 40 ust. 4 –6 cytowanej ustawy dokonano zróżnicowania w sposobie obliczania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu za rodzaj prowadzonych prac, określonych w art. 40 ust. 2 pkt 1-4 tej ustawy.

Z regulacji tej wynika, że jakakolwiek ingerencja w pasie drogowym niezwiązana z gospodarką drogową, czy obsługą ruchu drogowego jest możliwa po uprzednim uzyskaniu stosownych zezwoleń od zarządcy drogi. Celem powyższej regulacji dotyczącej lokalizowania, wykorzystywania lub zmniejszania obiektów budowlanych, czy urządzeń obcych w pasie drogowym jest zapewnienie zgodnego z prawem i bezpiecznego zarazem korzystania z drogi publicznej.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy dotyczy zajęcia pasa drogowego w związku z wykonywaniem robót lub działań w pasie drogowym (ust. 2 pkt 1 i 4), a także umieszczeniu w pasie drogowym urządzeń lub obiektów obcych (ust. 2 pkt 2 i 3).

Prowadzenie robót w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy dotyczy wszelkiego rodzaju prac remontowych, konserwatorskich, budowlanych, robót naziemnych, nadziemnych lub podziemnych itp. Natomiast umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami ruchu drogowego dotyczy lokalizowania po raz pierwszy urządzenia obcego w pasie drogowym, a więc ulokowania (umieszczenia) nowego urządzenia.

Słowo umieszczać inaczej "umieścić, ulokować, położyć, postawić ("Słownik języka polskiego" po red. prof. M. Szymczaka, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1983 r., t.III, str. 599) w logicznym i potocznym rozumieniu oznacza umieszczenie, czyli wyznaczenie miejsca bądź ulokowanie, a więc pierwotne usytuowanie obiektu. Za taką wykładnią przepisu art. 40 ust. 2 cyt. ustawy przemawia sposób naliczenia opłaty rocznej z tytułu zajęcia pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 2 pkt 2, na podstawie art. 40 ust. 5 cytowanej ustawy.

Oznacza to, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, a także uiszczenie opłaty z tego tytułu na podstawie art. 40 ust. 5 tej ustawy odnosi się do sytuacji, gdy następuje umieszczenie (ulokowanie) nowych urządzeń obcych, a więc po raz pierwszy, bądź też, gdy wymiana istniejących urządzeń obcych polega na takiej przebudowie, gdzie urządzenie to nie będzie prowadzone po dotychczasowej trasie, a więc gdy faktycznie wymiana ta będzie prowadziła do zwiększenia dotychczas zajętej powierzchni pasa drogowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji natomiast organ odwoławczy, nie wskazał, w oparciu o jakie przesłanki uznał, że wymiana przyłącza wodociągowego w zakresie określonym na wniosku z dnia [...] uprawniała do naliczenia kwestionowanej opłaty.

W uzasadnianiu zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek rozważań dotyczących charakterystyki robót określonych w zgłoszonym przez skarżącą wniosku. Nie przeprowadzono bowiem żadnej analizy dla ustalenia, czy zgłoszone roboty stanowią przebudowę, czy też remont istniejącej sieci wodociągowej. Strona skarżąca zwróciła na to uwagę. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego powinna być przedmiotem rozważeń i oceny organu odwoławczego.

Przedstawione powyżej zagadnienia nie zostały należycie wyjaśnione przez organ odwoławczy, co zdaniem Sądu stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, które mogły skutkować niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględniając powyższe wskazania oraz zebrany dotychczas w sprawie materiał dowody podejmie właściwie rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 k.p.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i 4 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 200, 205 § 2 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).