Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1429/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2209/03 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2209/03 oddalił skargę S. B. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] maja 2003 r., którą Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i wydał dla G. i T. małż. S. pozwolenie na budowę obejmujące "rozbudowę i nadbudowę części mieszkalnej nad istniejącą piwnicą gospodarczo-garażową na działce ozn. nr 767 przy ul. C. w S. z lokalizacją budynku przy granicy działki sąsiada nr ewid. 768, ze ścianą pełną zakończoną murem ogniowym oraz z rozbudową wew. instalacji elektrycznej w części projektowanej."

S. B. i A. B. w odwołaniu od powyższej decyzji I instancji a następnie S. B. w skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. podnoszą następujące zarzuty:

– decyzja o pozwoleniu na budowę narusza § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż wydano pozwolenie na budowę bezpośrednio przy granicy działki,

– decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie dotyczy rozbudowy i nadbudowy obiektu nad "piwnicą gospodarczo-garażową" tak, jak to określono w decyzji o pozwoleniu na budowę,

– decyzja z dnia 6 czerwca 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zawierała ustaleń o możliwości usytuowania budowanego obiektu bezpośrednio przy granicy działki,

– ww. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność z dniem 31 grudnia 2002 r.,

– plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zabudowy bezpośrednio przy granicy.

Wojewoda Świętokrzyski w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. między innymi stwierdził, iż zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2003 r. zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozwolenie na budowę zostało wydane inwestorowi, który złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt budowlany zamierzonej inwestycji jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i został przygotowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Przedmiotowa rozbudowa i nadbudowa obiektu, została zaprojektowana w granicy działki inwestora. W dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., a nie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do którego odwołuje się w odwołaniu. W kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P.11/2000, odnoszącego się do § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczalne jest usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Zaprojektowana rozbudowa spełnia powyższe warunki, w granicy działki przewidziano ścianę pełną, spełniającą warunki ściany oddzielenia p.poż. Istniejący na sąsiedniej działce – skarżących budynek, jest usytuowany w odległości 3,60–4.15 m od granicy działki, ścianą pełną bez otworów. W tych okolicznościach nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyrokiem z dnia 30 maja 2005 r., uznał skargę za nieuzasadnioną, bowiem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono w dniu 22 października 2001 r., tj. w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kiedy obowiązywało jeszcze rozporządzenie MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15. poz. 140 ze zm.). Usytuowanie przedmiotowej inwestycji w granicy działki jest dopuszczalne, gdyż wykazana została możliwość zachowania określonych w ww. rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Wymieniony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obiekt nazwany "garażem" jest tożsamy z "piwnicą gospodarczo-garażową", o której mowa w pozwoleniu na budowę, co wynika między innymi z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 25 października 2001 r. i 29 maja 2002 r.

S. B., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, opierając skargę kasacyjną na podstawie:

"1. naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie niekonstytucyjnego przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. co do którego TK wypowiedział się, iż nie spełnia wymagań określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP dla aktów wykonawczych,

2. naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 5 pkt. 3 i 9 Prawa budowlanego oraz uwzględniającego założenia zawarte w tych przepisach § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

3. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię; błędne przyjęcie, że § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczający usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, wymaga wykazania odległości przewidzianych w § 12 ust. 4 tegoż rozporządzenia,

4. naruszenia prawa procesowego; naruszenie przepisu art. 174 ust. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniedbanie wskazania w wyroku danych o tym czy istnieje możliwość zachowania odległości między budynkiem projektowanym a istniejącym,

– zarzut pkt 3 i 4 zgłoszony został na wypadek nieuznania, iż regulacja zawarta w § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., nie spełnia wymagań określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP dla aktów wykonawczych.

5. naruszenia prawa procesowego; naruszenie przepisu art. 174 ust. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniedbanie wskazania w wyroku skutków utraty ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz jej uchylenia w sprawie Woj. Sądu Adm. w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 2954/01 na możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i przez to również naruszenie art. 35 Prawa budowlanego."

Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej, wnosi się o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania,

– zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Natomiast z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie okoliczności nieważności postępowania nie stwierdził.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 1 skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż jest on nieprawdziwy, bowiem nie został oparty na sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P.11/2000 z czego wynika moc powszechnie obowiązująca orzeczeń (art. 190 Konstytucji RP), a na dowolnie wybranych fragmentach uzasadnienia tego wyroku. Z sentencji tego wyroku jasno wynika, że tylko "w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej", Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. (wcześniej powołanego) z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Tak więc jedynie w tej części powyższy przepis utracił moc obowiązującą na skutek ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie było więc przeszkód aby w pozostałej części przepis ten znalazł zastosowanie w tej sprawie.

Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego zamieszczony w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej. Bezspornym jest, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 22 października 2001 r., co zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., jest datą wszczęcia postępowania w tej sprawie. Błędne jest więc zawiadomienie o wszczęciu postępowania w dniu 11 marca 2003 r. (k.12). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie, powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r., co wynika z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, na czym miałoby polegać naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego.

Nie można też zgodzić się z poglądem pełnomocnika skarżącej, iż treść przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. "jest niejednoznaczna i wymaga wyjaśnienia". Jednoznacznie i poprawnie rozumienie tego przepisu zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z czego wynika, że pomiędzy ścianami projektowanego budynku a istniejącego budynku na działce skarżącej, będzie zachowana minimalna odległość – 3 m., bowiem ściany tych budynków nie posiadają otworów drzwiowych i okiennych, gdyby zaś posiadały takie otwory odległość musiałaby wynosić – 4 m. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, została wskazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Zarzut zawarty w pkt 4 skargi kasacyjnej w istocie jest powtórzeniem tego co było w pkt 2 i 3, a argumentacja tam podnoszona, zupełnie nie uwzględnia tego co zostało przekazane w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Trudno tu mówić o "naruszeniu przepisu art. 174 ust. 2 p.p.s.a. poprzez zaniedbanie wskazania w wyroku danych o tym, czy istnieje możliwość zachowania odległości między budynkami projektowanym a istniejącym", skoro to jest na przedostatniej i ostatniej stronie uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Zarzut zawarty w pkt 5 skargi kasacyjnej i uzasadnienie odnoszące się do tego (s. 9–10) dotyczą rożnych zagadnień, chociaż nie wiadomo na czym miałoby polegać kolejne "zaniedbanie" Sądu. Do tego, że w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była ważna, co negowali skarżący, odniósł się organ II instancji i Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Był to bezzasadny zarzut w świetle art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej natomiast podnosi się okoliczność (nową), że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2954/01 została uchylona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższy wyrok powoduje, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu traci, bądź utraciła swą ważność, z datą uprawomocnienia się powyższego wyroku, co będzie stanowiło przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie (wydania pozwolenia na budowę) zakończonej decyzją ostateczną Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r.

Nie miała tu więc miejsca sytuacja taka, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność przed datą złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, co naruszałoby przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Powyższa okoliczność nie powinna budzić wątpliwości na tle rozważań organu II instancji i Sądu w zaskarżonym wyroku. Nie ma też chyba wątpliwości, że wydanie decyzji ostatecznej w sprawie pozwolenia na budowę miało miejsce wcześniej niż uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2954/01.

W świetle powyższych okoliczności, nie wiadomo do czego mają prowadzić rozważania autora skargi kasacyjnej zawarte na str. 9 i 10 tego pisma, skoro nie znajdują one żadnego uzasadnienia w przepisach obowiązującego prawa.

W pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej wskazano jako podstawę "art. 174 ust. 2" p.p.s.a. tymczasem chodzi tu chyba o art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Poza tym, samo powołanie tego przepisu nie wskazuje, jaki konkretny przepis postępowania naruszył Sąd i czy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu do pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej nie powołano też żadnego przepisu postępowania, który rzekomo miałby naruszyć Sąd I instancji. Użyty zaś tam dwukrotnie zwrot "poprzez zaniedbanie wskazania w wyroku", nie znajduje odzwierciedlenia w tekście ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani nie spełnia wymagań określonych w art. 174 i 176 p.p.s.a. Tym samym, zarzuty zawarte w pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej, są bezskuteczne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.