Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1996/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z  art. 119 pkt 2 i  art. 120
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Fyda - Kawula, asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2022 r. sprawy ze skargi V. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej decyzja ta uchyla decyzję organu I instancji i odmawia w punkcie 1 przyznania prawa do świadczenia wychowawczego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania V. T., decyzją z 20 czerwca 2022 r. nr KOC/3259/Sw/22, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 kwietnia 2022 r. nr 000197/SW/2022 o odmowie przyznania V. T. prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci: K. T. oraz. D. T. w okresie od 1 września 2021 r. do 28 lutego 2022 r. i orzekło, w pkt 1. o odmowie przyznania V. T. prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci: K. T. oraz D. T. w okresie od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r., w pkt 2. o przyznaniu świadczenia wychowawczego na K. T. na okres od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie oraz na D. T. na okres od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 2 września 2021 r. V. T. wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci: K. T. oraz D. T. na okres zasiłkowy 2021/2022.

Decyzją z 21 kwietnia 2022 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił przyznania V. T. prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci: K. T. oraz D. T. w okresie od 1 września 2021 r. do 28 lutego 2022 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 4 kwietnia 2022 r. wnioskodawca przedłożył do akt postępowania kartę pobytu z adnotacją "Niebieska karta UE" wydaną przez Wojewodę Mazowieckiego 10 marca 2022 r., zgodnie z którą udzielono mu zgodę na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na okres do 23 listopada 2024 r. Tym samym wnioskodawca od miesiąca marca 2022 r. spełniał kryteria zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ww. decyzję V. T. odebrał 9 maja 2022 r.

16 maja 2022 r. V. T. złożył odwołanie od ww. decyzji. Skarżący wskazał na błędną ocenę znaczenia prawnego wizy ważnej od 23 maja 2021 r. do 22 maja 2022 r. zawierającej adnotację: cel wydania "[...]" i w rezultacie niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez niezastosowanie tego przepisu i uznanie, że nie spełnia on przesłanek do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego chociaż przebywa na terytorium RP na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia prac rozwojowych ([...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 20 czerwca 2022 r. uchyliło decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 21 kwietnia 2022 r. i orzekło, w pkt 1. o odmowie przyznania V.T. prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci: K. T. oraz D. T. w okresie od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r., w pkt 2. o przyznaniu świadczenia wychowawczego na K. T. na okres od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie oraz na D. T. na okres od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą" prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje cudzoziemcom: a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 577 i 622), jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nie przekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, e) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, f) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 20/3 i: o cudzoziemcach, - na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 1 ust. 3 ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2. jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił organowi I instancji wizę D wydaną w celu [...], oznaczoną [...]. Na podstawie tej wizy skarżącemu może być powierzona praca bez konieczności uzyskania zezwolenia o pracę (§ 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania cudzoziemcowi pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. z 2021 r. poz. 2291 ze zm.). Jest to regulacja wyjątkowa na tle zasady, iż cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium RP na podstawie zezwolenia (art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz.U. z 2021 r. poz. 1100 ze zm.).

Skarżący ma zatem dostęp do rynku pracy w Polsce, mimo że nie posiadał karty pobytu i zezwolenia.

Skutkiem powyższego jest to, że skarżący nic ma obowiązku przedstawiać zezwolenia na pracę.

Przepisy powyższe nie zwalniają jednak od tego, aby przedstawić kartę pobytu.

4 kwietnia 2022 r. skarżący przedłożył do akt sprawy niebieską kartę UE wydaną przez Wojewodę Mazowieckiego 16 marca 2022 r.

Organ I instancji przyjął, że skarżący, będąc cudzoziemcem, który w danym momencie formalnie nie legitymuje się kartą pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", nie jest uprawniony do świadczeń rodzinnych i taka wykładnia art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy nie była właściwa.

Pojęcie "posiadania karty pobytu z adnotacją" uległo już wyjaśnieniu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w oparciu o uzupełnienie wyników wykładni językowej wykładnią celowościową oraz systemową (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2337/17; z 20 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2426/17 i z 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 535/18).

W rozwiniętej linii orzeczniczej w oparciu o powiązanie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z art. 244 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyjaśniono, że wykładnia tego pojęcia doprowadza do uznania, że prawo do uzyskania świadczeń rodzinnych przez cudzoziemca legitymującego się kartą pobytu uzależnione jest nie od wymaganej prawem adnotacji organu "dostęp do rynku pracy", lecz od posiadania przez niego uprawnienia do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które to może wynikać bądź z posiadanego zezwolenia na pracę lub z mocy przepisów zwalniających cudzoziemca z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Oznacza to, że dla ustalenia wobec cudzoziemca prawa do świadczeń rodzinnych wymagane jest spełnienie łącznie dwóch warunków. Po pierwsze, pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być legalny. Po drugie, cudzoziemiec ten musi posiadać uprawnienie do wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej pracy, w oparciu o stosowne zezwolenie na pracę lub wskutek zwolnienia z mocy prawa cudzoziemca z obowiązku legitymowania się takim zezwoleniem.

Kolegium zaznaczyło, że w realiach niniejszej sprawy skarżący 3 grudnia 2021 r. złożył do Wojewody Mazowieckiego wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W świetle powyższego wywodu, stosownie do art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny od dnia złożenia wniosku, tj. od 3 grudnia 2019 r. (winno być: 3 grudnia 2021 r.), a zatem skarżącemu przysługuje wnioskowane na dzieci za ten okres świadczenie wychowawcze.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 20 czerwca 2022 r. V.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając tę decyzję w zakresie jej pkt 1. W skardze wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 1; 2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 3) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez błędną ocenę znaczenia prawnego wizy skarżącego ważnej od 23 maja 2021 r. do 22 maja 2022 r. zawierającej adnotację: "cel wydania [...]" i w rezultacie niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy poprzez niezastosowanie tego przepisu i uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r. chociaż skarżący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia prac rozwojowych ([...]), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 ustawy poprzez niezastosowanie tego przepisu i ustalenie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r., podczas gdy wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia wpłynął we wrześniu 2021 r., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim podkreślił, że w ustawie brak definicji legalnej "wizy krajowej wydawanej w celu prowadzenia prac rozwojowych". Jednak wskazane cele programu [...] jednoznacznie wskazują, iż program ma na celu prowadzenie prac rozwojowych. Zatem wiza [...] jest wydawana w celu prowadzenia prac rozwojowych. Wykładnię funkcjonalną przepisów potwierdza także wykładnia językowa. Zgodnie z Międzynarodowym Standardem Rachunkowości nr 38 prace rozwojowe są "praktycznym zastosowaniem odkryć badawczych lub też osiągnięć innej wiedzy w planowaniu lub projektowaniu produkcji nowych lub znacznie udoskonalonych materiałów, urządzeń, produktów, procesów technologicznych, systemów lub usług. Prace rozwojowe polegają na zastosowaniu istniejącej już wiedzy, uzyskanej dzięki pracom badawczym lub jako wynik doświadczenia praktycznego, do opracowania nowych lub istotnego ulepszenia istniejących materiałów, urządzeń, wyrobów, procesów, systemów, czy usług, łącznie z przygotowaniem prototypów oraz instalacji pilotowych. Osoby posiadające wizę [...] obejmują wyłącznie specjalistów z branży IT i zajmują się one praktycznym zastosowaniem wiedzy informatycznej do planowania, projektowania, opracowywania oraz istotnego ulepszenia systemów i usług produkcji nowych systemów IT lub usług IT. Zatem "prace rozwojowe", o których mowa w ustawie obejmują również cudzoziemców posiadających wizę [...]. Reasumując wiza z adnotacją: "cel wydania [...]" jest wizą krajową wydawaną w celu prowadzenia prac rozwojowych, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f) tiret drugie ustawy.

Skarżący podkreślił, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy wskazuje jednoznacznie, że cudzoziemiec nie musi spełniać łącznie wszystkich pozytywnych przesłanek uzyskania świadczenia wychowawczego wskazanych w omawianym przepisie. Nie jest możliwe, aby cudzoziemiec dysponował jednocześnie zezwoleniem na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych lub zezwoleniem na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca (tiret pierwsze), wizą krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych (tiret drugie) oraz korzystał z mobilności krótkoterminowej naukowca (tiret trzecie).

Przesłanki wskazane w tiret pierwszym, drugim i trzecim wykluczają się. Zatem interpretacja przedmiotowego przepisu wskazuje, że wystarczające jest spełnianie przez cudzoziemca jednej z przesłanek pozytywnych wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy.

W niniejszej sprawie przesłanką tą jest przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia prac rozwojowych.

Skarżący podał, że od maja 2021 r. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia prac rozwojowych.

Zarzucił, że organ II instancji uzależnił przyznanie świadczenia skarżącemu od legalizacji jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to interpretacja błędna, wynikająca z niezastosowania art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy. Wskazany przepis wymaga od cudzoziemca "przebywania", a nie "pobytu" na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje zarówno sytuację, w której cudzoziemiec znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt (czasowy lub stały), jak i sytuację, w której znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie na podstawie wizy.

Zatem przebywanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest pojęciem szerszym, niż pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżącego dla zrealizowania przez cudzoziemca przesłanek z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy wystarczające jest, że przebywa on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia prac rozwojowych. Wiza jest równorzędnym wobec karty pobytu środkiem legalizacji przebywania cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem organ II instancji bezpodstawnie nie zastosował art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f) tiret drugie ustawy, które to naruszenie skutkowało odmową przyznania skarżącemu należnego mu świadczenia za okres od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r. Miało ono zatem wpływ na wynik sprawy.

Skarżący podał, że organ nie zastosował również art. 18 ust. 2 ustawy na podstawie którego świadczenie wychowawcze przysługuje skarżącemu począwszy od miesiąca, w którym wpłyną! wniosek o jego przyznanie. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia wpłynął we wrześniu 2021 r. Zatem Skarżący powinien otrzymać decyzję przyznającą prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci K.T. i D.T. również w okresie od 1 września 2021 do 30 listopada 2021 r. Wskazane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że do wniosku V.T. z 2 września 2021 r. o przyznanie świadczeń wychowawczych na dzieci: K.T. i D.T. złożonego w okresie świadczeniowym 2021/2022 zastosowanie mają przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2022 r. na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1981 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje cudzoziemcom przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, - na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Z akt sprawy wynika, że jeżeli chodzi o okres od 1 września 2021 r. do 31 listopada 2021 r. V.T. legitymował się jedynie wizą krajową typu "D" (długoterminową, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej Schengen), wydaną na 365 dni w okresie od 23 maja 2021 r. do 22 maja 2022 r. Przy czym w dokumencie wizowym jako cel pobytu wskazano: [...].

Zgodnie z art. 59 ust. 1 i 3 w zw. z art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.) – dalej zwanej "uc" wiza krajowa uprawnia cudzoziemca nie tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale także do ciągłego pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy. Okres ważności wizy krajowej nie przekracza 1 roku. Z art. 302 ust. 1 i 3 uc wynika, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi m.in., gdy: 1) przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane lub nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu pobytu na podstawie wizy krajowej. Według art. 307 ust. 1 uc w dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanie się ostateczna, z mocy prawa następuje unieważnienie wizy krajowej, wygaśnięcie zezwolenia na pobyt czasowy oraz zezwolenia na pracę.

Według art. 18 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen dopiero jeżeli państwo członkowskie zezwala na pobyt cudzoziemca przez okres przekraczający jeden rok, wizę długoterminową zastępuje się przed upływem okresu jej ważności dokumentem pobytowym.

Z powyższych przepisów wynika, że wiza krajowa wydana na czas określony nie dłuższy niż 1 rok potwierdza legalny pobyt czasowy cudzoziemca na terenie RP. Jest to zatem jeden z dokumentów pobytowych, o których mowa w art. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen.

V.T. nie jest zatem cudzoziemcem, któremu w okresie od 1 września 2021 r. do 31 listopada 2021 r. zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy (wyłączenie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit f ustawy), skoro wiza krajowa została wydana na okres 365 dni.

Z treści skargi wynika, że V.T. utrzymuje, że jego wiza krajowa w okresie od 1 września 2021 r. do 31 listopada 2021 r. miała status wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy i w związku z tym przysługuje skarżącemu prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci.

Poza sporem jest to, że według art. 60 ust. 1 pkt 13 uc wizę krajową wydaje się w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych.

Nie jest natomiast jasne, bo organy tego nie wyjaśniły, czy wiza krajowa z celem wydania: [...], którą otrzymał skarżący, miała status wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych.

Kolegium winno zatem wyjaśnić z urzędu w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 kpa), z udziałem organu wydającego wizę, czy wiza którą do akt sprawy przedłożył V.T. miała w okresie jej ważności status wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 13 uc.

Brak wyjaśnienia tego zagadnienia mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby się bowiem okazało, że wiza krajowa znajdująca się w aktach sprawy była wizą krajową wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13 uc wówczas za okres od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r. V.T. wykazałby, że znajduje się w gronie cudzoziemców uprawnionych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy do ubiegania się o świadczenia wychowawcze na dzieci, zakładając, że wszystkie inne warunki do przyznania tego rodzaju świadczeń zostałyby spełnione.

Wobec tego Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wydało decyzję kasacyjno-reformatoryjną, w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dzieci V.T. za okres od 1 września 2021 r. do 31 listopada 2021 r. (taki był zakres zaskarżenia wskazany w niniejszej skardze), z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze odnośnie kwalifikacji wizy wydanej w celu: [...] jako wizy, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy, Sąd zwraca uwagę, że Prezydent m.st. Warszawy jako organ przyznający świadczenia wychowawcze nie jest kompetentny do kwalifikacji prawnej danego typu wizy krajowej. W tym zakresie wiążąco wypowiada się organ wydający wizę. Z przedłożonej do akt sprawy wizy krajowej wynika, że została wydana w [...] Zasadniczo wizy wydaje konsul lub minister właściwy do spraw zagranicznych (art. 66 ust. 1 i 1a uc). Wobec tego miejscem na przedstawienie przez skarżącego argumentów odnośnie ubiegania się o taką wizę, aby uprawniała ona do świadczeń wychowawczych na dzieci na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie) było postępowanie wizowe, a nie postępowanie o przyznanie świadczenia wychowawczego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym Kolegium wystąpi do organu, który wydał V.T. wizę krajową "D" z określeniem celu wydania: [...] o udzielenie w zakreślonym terminie informacji, czy powyższa wiza była wizą krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. f tiret drugie ustawy w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 13 uc. W zależności od poczynionych ustaleń i ocen organ odwoławczy podejmie dalsze czynności lub wyda stosowne do okoliczności sprawy rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Z tego względu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.