Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 233/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 2, art. 30 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i par. 3, art. 136
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 17 października 2012 r. L. K. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o umorzenie "zaległego długu z tytułu alimentów", uzasadniając swoją prośbę ciężkim stanem zdrowia oraz brakiem możliwości podjęcia pracy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił umorzenia L. K. należności w wysokości 15.288,02 zł z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami na dzień [...] listopada 2012 r. oraz należności w wysokości 7280,46 zł tytułem zaliczek alimentacyjnych, wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej – K. K.

Rozpatrując wniosek dłużnika alimentacyjnego organ ustalił, iż prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką A. K. oraz bratem A. K. Każda z tych osób posiada jednak własne, odrębne dochody. Wnioskodawca utrzymuje się z renty, z której część jest potrącana na zaległe alimenty, jego brat prowadzi gospodarstwo rolne, natomiast ich matka A. K. utrzymuje się z otrzymywanej emerytury. Organ zaznaczył, że L. K. legitymuje się orzeczeniem lekarskim o częściowej niezdolności do pracy do dnia [...] marca 2015 r., wydanym przez Lekarza Orzecznika ZUS.

Łączna kwota świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki wnioskodawcy w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 13 listopada 2012 r. wraz z odsetkami wyniosła – jak wskazał organ I instancji – 19.155,37 zł. Organ właściwy wierzyciela za pośrednictwem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. otrzymał wpłaty od dłużnika do dnia wydania decyzji w kwocie 3.867,35 zł. Uwzględniając tę kwotę na poczet spłaty powyższej należności, Burmistrz Miasta [...] wskazał, że wysokość niespłaconego przez dłużnika świadczenia z funduszu alimentacyjnego wynosi 15.288,02 zł wraz z odsetkami. Zadłużenie L. K. obejmuje dodatkowo niespłacone należności z tytułu wypłaconych jego córce w okresie od września 2005 r. do września 2008 r. zaliczek alimentacyjnych w wysokości 7.280,46 zł. Zdaniem organu, powstanie tego zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania wnioskodawcy, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, nałożonego na niego ugodą z dnia 28 listopada 2007 r., zawartą przed Sądem Rejonowym w L. w sprawie o sygn. akt [...], na mocy której wnioskodawca zobowiązał się uiszczać na rzecz córki alimenty w kwocie po 300,00 zł miesięcznie, a następnie wyrokiem tego Sądu z dnia 30 grudnia 2011 r., sygn. akt [...], podwyższającego wysokość tych alimentów do kwoty po 400,00 zł miesięcznie.

Powołując się na treść art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ I instancji stwierdził, że skoro L. K. nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań, to powinien mieć świadomość, że jego zadłużenie będzie wzrastać. Powinien również liczyć się z koniecznością jego spłaty.

W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. ponownie wyjaśnił, iż jest osobą przewlekle chorą. Podniósł, że zły stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, a w konsekwencji również uregulowanie przedmiotowego zadłużenia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej, powielając treść jej uzasadnienia. Stwierdził, że w świetle art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, przedmiotowa sprawa została przez Burmistrza Miasta [...] rozpatrzona prawidłowo.

L. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W skardze zwrócił się do Sądu z prośbą o umorzenie, z uwagi na jego ciężki stan zdrowia, należności z tytułu wypłaconych jego córce świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zaliczek alimentacyjnych. Skarżący podniósł, że "prowadzi gospodarstwo sam". Jego brat jest bowiem osobą niepełnosprawną, zaś matka na 84 lata. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta chorobowa w wysokości 306 zł, która nie pokrywa nawet kosztów zakupu leków i jedzenia. Dodatkowo skarżący podkreślił, że posiada "ogromne zadłużenie u komornika sądowego".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jest to kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że w zakresie dokonywania kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznawana skarga jest zasadna właśnie z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu.

Stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy (należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy - do ich całkowitego zaspokojenia, należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - do ich całkowitego zaspokojenia oraz należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - do ich całkowitego zaspokojenia), w łącznej wysokości:

1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

3) 100% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów.

Ust. 2 tego unormowania stanowi natomiast, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Z cytowanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, iż organem właściwym do orzekania na podstawie jego ust. 1 jest jedynie organ właściwy dłużnika alimentacyjnego. Organowi właściwemu wierzyciela ustawodawca pozostawił natomiast kompetencję do orzekania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych w oparciu o ust. 2 analizowanego przepisu. Należy zauważyć, że przepisy te określają odmienne przesłanki umorzenia przedmiotowych należności. Regulacja art. 30 ust. 1 ustawy uzależnia wysokość ewentualnego umorzenia wyłącznie od długości trwania skutecznej egzekucji i to bez brania pod uwagę sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika. Ponadto nie wymaga ona złożenia wniosku przez dłużnika. Art. 30 ust. 2 ustawy daje natomiast organowi właściwemu wierzyciela możliwość umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego po złożeniu takiego wniosku przez dłużnika alimentacyjnego i przy uwzględnieniu oraz zbadaniu sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 206/10, LEX nr 737887).

W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się w dniu 17 października 2012 r. z wnioskiem o umorzenie należności określonych w sposób ogólny jako "dług z tytułu alimentów" do Burmistrza Miasta [...], będącego organem właściwym wierzyciela, tj. A. K. Z akt sprawy wynika, że organ ten nie jest równocześnie organem właściwym dłużnika alimentacyjnego, albowiem tym organem jest Wójt Gminy [...], do którego wielokrotnie, po wydaniu każdej kolejnej decyzji przyznającej A. K. świadczenia alimentacyjne na rzecz jej córki, Burmistrz Miasta [...] przekazywał w trybie art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy informacje o tym fakcie.

W związku z powyższym dokonując kontroli wydanych w niniejszej sprawie decyzji w pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż wadliwym było powołanie się w ich treści nie tylko na przepis art. 30 ust. 2 ustawy, który stanowił właściwą materialnoprawną podstawę orzekania przez organy, lecz również na art. 30 ust. 1. Skoro bowiem Burmistrz Miasta [...], nie był organem właściwym do orzekania na podstawie tego ostatniego unormowania, przytoczenie w wydanych decyzjach jego brzmienia było bezzasadne i wprowadzało wątpliwości co do zastosowanej podstawy prawnej. Biorąc jednak pod uwagą, iż żaden z organów, poza powołaniem się na ten przepis w sentencji decyzji oraz przytoczeniem jego treści w uzasadnieniu, w istocie nie czynił żadnych ustaleń co do zaistnienia przesłanek w nim określonych, nie sposób uznać, by zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności tych decyzji w części, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości. Wskazane uchybienie należy natomiast traktować w kategoriach naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Ubocznie w tym miejscu wypada wyjaśnić, że Sąd nie dostrzega wadliwości kontrolowanych decyzji w fakcie, iż będące ich przedmiotem należności obejmowały nie tylko świadczenia wypłacone z funduszu alimentacyjnego, lecz również wypłacone wcześniej na rzecz K. K. zaliczki alimentacyjne. Wprawdzie literalne brzmienie art. 30 ust. 2 ustawy wskazuje, że przepis ten dotyczy tylko należności powstałych na skutek świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jednak taka wykładnia spowodowałby nieuzasadnione pozbawienie dłużników alimentacyjnych, których należności powstały w związku z wypłatą zaliczek alimentacyjnych, możliwości ubiegania się o umorzenie powstałych należności z uwagi na sytuację życiową i dochodową dłużnika, w sytuacji, w której pozostali dłużnicy alimentacyjni (których należności powstały pod rządami ustawy z 1974 r. o funduszu alimentacyjnym oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów) nadal taką możliwość posiadają. Dlatego uznać należy, że hipotezą zarówno ust. 1 jak i ust. 2 art. 30 ustawy objęte są również należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Powyższy pogląd, wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1095/11 (Lex nr 1131469) oraz w wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 559/12 (Lex nr 1274779) skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Wskazać należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, podejmowane na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, ma charakter uznaniowy. Uznaniowość takiej decyzji nie oznacza jednak, że organ administracji może podjąć ją w sposób całkowicie dowolny. Skoro bowiem umorzenie tych należności uzależnione jest od stwierdzenia przez organ przesłanki występowania szczególnych okoliczności opartych na kryterium dochodowym i rodzinnym (co wynika wprost z dyspozycji powołanego unormowania), to orzekając w tym przedmiocie organ ma obowiązek ustalić i uwzględnić aktualną sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego. Na sytuację dochodową dłużnika składają się natomiast nie tylko otrzymywane z różnych tytułów dochody, ale także i inne okoliczności, jak stan zdrowia i możliwości uzyskania dochodu. Są to kwestie istotne, bowiem działając w ramach uznania administracyjnego, organ winien rozważyć czy sytuacja dłużnika zmusza go rzeczywiście do wystąpienia o umorzenie długu i umorzenie to uzasadnia, czy też nie czyni on żadnych starań, aby dług spłacić, choć mógłby tego dokonać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1685/07, Lex nr 1016138).

Innymi słowy, wydanie na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy decyzji w przedmiocie umorzenia należności alimentacyjnych musi być poprzedzone wyjaśnieniem rzeczywistej sytuacji strony w aspektach sytuacji dochodowej i rodzinnej, a uzasadnienie decyzji zawierać ocenę tej sytuacji. O ile ocena sytuacji strony jest dokonywana poprzez jej porównanie do sytuacji innych dłużników alimentacyjnych, to porównanie powyższe powinno być na tyle konkretne, by dłużnik i sąd administracyjny rozpoznający skargę dłużnika, mogli skontrolować prawidłowość konkluzji organu o braku wystąpienia w sprawie uzasadnienia dla zastosowania w stosunku do strony wnioskowanej ulgi (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk/12, Lex nr 1324946).

Rozważając kwestię ewentualnego umorzenia zaległości, organ winien mieć nadto na uwadze skutki, jakie może wywołać dla strony decyzja negatywna. Egzekucja zaległych świadczeń nie powinna bowiem prowadzić do sytuacji, w której dłużnik Skarbu Państwa w ostateczności stanie się beneficjentem środków z pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 70/12).

W niniejszej sprawie orzeczoną odmowę umorzenia L. K. należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zaliczek alimentacyjnych organy administracji uzasadniły jedynie tym, że skoro skarżący - jako dłużnik alimentacyjny - nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań, to powinien mieć świadomość, że jego zadłużenie będzie wzrastać i powinien liczyć się z koniecznością jego spłaty. Organy w zasadzie nie poczyniły żadnych ustaleń co do sytuacji materialnej skarżącego, w tym nawet nie określiły wysokości jego dochodów. Nie ustosunkowały się również do podnoszonych przez skarżącego argumentów, dotyczących jego złego stanu zdrowia, jak również nie oceniły przedłożonych przez niego na tę okoliczność dowodów, w tym orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, z którego wynika, iż skarżący jest osobą częściowo niezdolną do pracy. Tym samym organy w żaden sposób nie określiły realnych możliwości zarobkowych L. K., przekładających się bezpośrednio na możliwość spłaty przez niego przedmiotowych należności.

W konsekwencji stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji nie zawierają podstawowych ustaleń w zakresie aktualnej sytuacji dochodowej, zdrowotnej, a także rodzinnej skarżącego, co świadczy o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia tego ostatniego przepisu w szczególności dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, albowiem uzasadnienie jego decyzji w istocie ogranicza się do powielenia treści uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej i lakonicznego stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa. Takie uzasadnienie decyzji zapadłej w postępowaniu odwoławczym jest niedopuszczalne, albowiem istotą tego postępowania jest nie tylko kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji, lecz ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a.

Niezależnie od powyższych uchybień, kontrolowane decyzje organów obu instancji naruszają prawo również w innego powodu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym orzekanie o umorzeniu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji (ostatecznej) w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń. Sprawa dotycząca umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, o której mowa w art. 30 ust. 2 ustawy, jest bowiem sprawą administracyjną powiązaną z uprzednim orzeczeniem przez organ o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1070/11, Lex nr 1069573; z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 60/12, Lex nr 1217371; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 752/11, Lex nr 1139686; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 344/12, Lex nr 1230637; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 168/11, Lex nr 1113291). Zaznaczyć należy, że decyzję w przedmiocie zwrotu wydaje organ właściwy wierzyciela, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2 ustawy).

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniem w przedmiocie umorzenia skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, objęto świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone na rzecz córki skarżącego w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 13 listopada 2012 r. W tym też zakresie orzekały organy obu instancji. Wydane decyzje objęły zatem również należności wypłacone na rzecz K. K. na mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., przyznającej jej świadczenia na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby wobec należności wypłaconych na podstawie tej decyzji została wydana ostateczna decyzja o ich zwrocie. Wydanie takiej decyzji przed datą orzekania w niniejsze sprawie przez organ I instancji wydaje się natomiast mało prawdopodobne, skoro w dacie tej trwał jeszcze okres świadczeniowy objęty decyzją z dnia [...] września 2012 r., a decyzja ta nie została wcześniej uchylona. W każdym razie okoliczność ta nie została przez organy zweryfikowana, czym również naruszono przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem okazało się decyzją w przedmiocie umorzenia należności alimentacyjnych objęte zostały również świadczenia, wobec których nie zapadła wcześniej ostateczna decyzja o ich zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego, organy administracji naruszyłyby w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepis art. 27 ust. 2 ustawy.

Końcowo, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o umorzenie mu przez Sąd będących przedmiotem sprawy należności, należy wyjaśnić, że w myśl przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. uprawnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego są ograniczone do orzekania o charakterze kasacyjnym. Zatem pomimo uwzględnienia skargi, Sąd nie jest uprawniony do wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem strony. Sąd administracyjny nie może bowiem wkraczać w kompetencje organu administracji publicznej zastępując go w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpatrując wniosek L. K. Burmistrz Miasta [...] w szczególności będzie miał na uwadze, iż zakres jego właściwości ogranicza się do orzekania na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy. Prowadząc natomiast postępowanie w tym trybie organ w pierwszej kolejności ustali, wobec których świadczeń wypłaconych na rzecz córki skarżącego z funduszu alimentacyjnego została wydana ostateczna decyzja o ich zwrocie i tylko te należności postępowaniem tym obejmie (zaznaczyć w tym miejscu należy, że wymóg wydania ostatecznej decyzji o zwrocie przed podjęciem decyzji o umorzeniu nie dotyczy zaliczek alimentacyjnych). W toku tego postępowania ustali sytuację dochodową, zdrowotną i rodzinną skarżącego z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 7 i art. 80 k.p.a. i dopiero na podstawie tak poczynionych ustaleń oceni, czy jego wniosek o umorzenie przedmiotowych należności zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzoną ocenę przedstawi natomiast, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu swej decyzji.