Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2863/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 6 lit. b i art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Matecka-Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu P. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Gminy L. na rzecz Powiatu P. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiat P. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy L. z [...] czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu W. Skarżący zarzucił naruszenie art. 17 pkt. 6 lit. b) oraz art. 19 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) poprzez nieuzgodnienie projektu planu zagospodarowania przestrzennego z Zarządem Powiatu w zakresie odpowiednich zadań samorządowych, czym naruszono w sposób istotny tryb uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o 1) stwierdzenie nieważności § 3 ust. 2 pkt. 1, § 5 ust. 1 pkt 7, § 6 ust. 1 i 3, § 7 ust. 1, § 8, § 9 ust. 1 pkt 1, § 10 ust. 2, § 13, § 14 ust. 1, § 15 uchwały Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu W. jako niezgodnych z projektem planu przekazanym Zarządowi Powiatu P. do uzgodnienia; 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. W dniu 9 lutego 2018 r. Rada Gminy L. podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu W. Pismem z 5 grudnia 2018 r. (data wpływu 19 grudnia 2018 r.) projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przekazany do uzgodnienia Zarządowi Powiatu P. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Zarząd Powiatu P. uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie jego zgodności z zadaniami rządowymi i samorządowymi Powiatu P. Stosownie do art. 31 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy przekazał w dniu 5 sierpnia 2019 r. kopię uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu W. Z treści przekazanej uchwały oraz załącznika graficznego wynikało, że podjęta uchwała oraz załączona mapa są niezgodne z treścią projektu uchwały przekazanej pismem z 5 grudnia 2018 r. do uzgodnienia Zarządowi Powiatu P. Skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. nr [...] i nr [...] położonej w obrębie W., gmina L., dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą [...]. Wymienione działki ewidencyjne położone są na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. (teren oznaczony symbolem 2U, 1KDZ. i 1 KDD). Na nieruchomościach tych Powiat P. prowadzi działalność samorządową w postaci bazy magazynowo - sprzętowej, stanowiącej zaplecze organizacyjne dla budowy i remontów powiatowych dróg oraz placówek publicznych, w szczególności oświatowych i pomocy społecznej, a także na obszarze tym jest usytułowany parking depozytowy, gdzie przechowywane są pojazdy, wobec których Powiat P. występuje do sądu o ich przepadek. Nie ulega więc wątpliwości, że Powiat P. posiada interes prawny, uzasadniający wniesienie przedmiotowej skargi. Dokonana wbrew uzgodnieniom z Zarządem Powiatu P. zmiana planu miejscowego uniemożliwia prowadzenie na tych nieruchomościach wyżej określonej działalności samorządowej. Przez istotne naruszenie trybu postępowania w sprawie przyjęcia planu należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Niedopełnienie obowiązku powtórzenia czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. w przypadku gdy dokonuje się zmiany w projekcie planu miejscowego, jest istotnym naruszeniem trybu uchwalania aktu planistycznego. Rada Gminy uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu W. wprowadziła szereg ograniczeń w odniesieniu do obszaru objętego powyższym planem zagospodarowania. Postanowienia uchwały godzą w prawo własności skarżącego. Przyjęte we wskazanych zapisach uchwały zasady wprowadzają ograniczenia w warunkach zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem 2U niezgodne z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekazanego do uzgodnienia Zarządowi Powiatu P. Różnice (wprowadzone ograniczenia) pomiędzy uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., a projektem uchwały przekazanym do zaopiniowania Zarządowi Powiatu P. polegają m.in. na tym, że: w § 5 ust. 1 pkt 7) wykreślono zapis "lub pomieszczenia w budynkach o innej funkcji niż usługowa"; w § 6 ust. 1 dodano pkt. 3) "teren komunikacji - droga klasy dojazdowej – oznaczony na rysunku planu symbolem literowym KDD", w § 7 ust. 1 dodano pkt 2) "5 m od linii rozgraniczającej drogi oznaczonej symbolem literowymi KDD"; dodano pkt. 3) "5 m od północnej granicy obszaru objętego planem miejscowym na terenie o symbolu numerowym i literowym 2 U"; w § 8 wykreślono pkt 1 a) uniemożliwiając realizowanie na terenie objętym planem "dróg wewnętrznych o minimalnej szerokości 6 m do 6 działek" i pkt 1b) "o minimalnej szerokości 8 m powyżej 6 działek", a wprowadzono "minimalną szerokość dróg wewnętrznych 10 m", w § 10 ust. 2 wykreślono pkt 2) "lokalizacji usług stanowiących przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych na podstawie przepisów odrębnych na całym obszarze opracowania z wyjątkiem: garaży, parkingów samochodowych lub zespoły parkingów, inwestycji celu publicznego"; w § 13 dla terenów zabudowy usługowej oznaczonych symbolem literowym U wykreślono pkt 1) b) możliwość lokalizowania "garaży", w § 13 pkt 2) zakazuje się lokalizacji dopisano c) "obiektów i usług komunalnych związanych z przetwórstwem, magazynowaniem, segregacją odpadów i surowców wtórnych", dopisano d) "obiektów i usług związanych z wytwarzaniem i przerobem mas bitumicznych", dopisano e) "wytwórni mas betonowych", w § 13 pkt 7) zwiększono ilość miejsc parkingowych 3 miejsca do parkowania na każde 100 m, w § 14 ust 1 dopisano "KDD", w § 15 ust. 1 dopisano "1KDD" dojazdowa gminna, szerokość od 10 do 12 przy czym w granicach planu od 0 do 10 m", w § 15 ust. 2 wykreślono zapis "parkingów", w § 15 ust. 5 wykreślono zapis "w strefie zamieszkania". Ponadto na rysunku planu przekazanego do uzgodnienia Zarządowi Powiatu:1. był jeden obszar U , natomiast w planie zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. wprowadzono obszary 1U i 2U; zmieniono układ komunikacyjny wprowadzając nową drogę 1KDD częściowo usytuowaną na terenie działki będącej własnością Powiatu P., w związku z wprowadzeniem drogi 1KDD oznaczono dodatkowe nieprzekraczalne linie zabudowy, ograniczające zabudowę po zachodniej i północnej stronie nieruchomości Powiatu P. Droga została usytuowana na terenie, na którym znajduje się zbiornik wodny. Przytoczone argumenty bezsprzecznie potwierdzają naruszenie procedury planistycznej poprzez zaniechanie uzgodnienia projektu planu z Zarządem Powiatu P. w trybie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do art 19 ust. 1. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli Rada Gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także uwzględnienie uwag do projektu planu – czynności, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Ponadto ustalenia zaskarżonej uchwały oddziałują zatem na wykonywanie prawa własności przez skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej planem. Naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, albowiem Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę, działała niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem skarżącego, Rada Gminy ustalając w zaskarżonej uchwale zasady zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem U 2, przekroczyła granice władztwa planistycznego. Gmina nie może dowolnie ograniczać korzystania z prawa własności, lecz jest skrępowana normami wynikającymi z regulacji zawartej art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działanie organu stanowiącego gminy nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, którego wyrazem jest również zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy oraz zasada proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia w zakresie sposobu zagospodarowania działki stanowiącej własność skarżącego - Powiatu P. w ten sposób, że dotychczasowe korzystanie z tej nieruchomości na cele samorządowe (baza magazynowo-sprzętowa oraz parking depozytowy) będzie prawnie niemożliwe. Skarżącemu ograniczono ponadto w sposób istotny możliwość użytkowania i zagospodarowania jego nieruchomości. Wprowadzone zmiany skutkują ponadto poważnym zmniejszeniem wartości majątku Powiatu P. w postaci wielomilionowych utraconych, przyszłych przychodów.

W odpowiedzi na skargę Gmina L. wniosła o jej oddalenie. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu W. był przedmiotem uzgodnień w zakresie zgodności z zadaniami Powiatu P., zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz.1945 ze zm.). Należy podkreślić, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ściśle określają procedurę planistyczną, w tym kolejność podejmowanych czynności. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego najpierw jest przedmiotem uzgodnień, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. b, w tym z właściwym zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań samorządowych. Dopiero uzgodniony w ten sposób projekt jest wykładany do publicznego wglądu, aby zainteresowani właściciele nieruchomości mogli się z nim zapoznać i ewentualnie złożyć uwagi. Uwzględnienie uwag może spowodować zmiany w projekcie planu, które niekoniecznie skutkować będą koniecznością ponownych uzgodnień. W tym przypadku nie zachodziła podstawa do ponownego uzgodnienia projektu planu z Powiatem P., albowiem zmiany w projekcie nie dotyczyły zadań Powiatu -ul. [...]. Zgodnie z art. 17 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 46 pkt 1 i art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) każdy zainteresowany mógł na etapie wyłożenia do publicznego wglądu w terminie od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia 7 maja 2019 r. zapoznać się z projektem planu, a także wziąć udział w dyskusji publicznej, która odbyła się w dniu 25 kwietnia 2019 r. oraz złożyć uwagę w nieprzekraczalnym terminie do dnia 24 maja 2019 r. Ze strony Powiatu P., jako właściciela nieruchomości nie wpłynęła żadna uwaga w terminie wyżej wskazanym, również w dyskusji publicznej nie uczestniczył przedstawiciel Zarządu Powiatu P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący Powiat P. wykazał, że ustalenia zaskarżonego planu miejscowego (uchwała Rady Gminy L. z [...] czerwca 2019 r., Nr [...]; Dz.Urz.Woj.[...]. z 2019 r., poz. [...]) prowadzą do naruszenia jego interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Ocena naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez akt planistyczny nie musi wyłącznie dotyczyć przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwały organów samorządowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, mogą dotyczyć także uprawnień lub obowiązków z zakresu prawa budowlanego, gospodarki nieruchomościami czy prawa cywilnego. Kwestię naruszenia interesu prawnego strony należy oceniać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.

Skarżący jest właścicielem działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonej w miejscowości W., gmina L., dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą [...], znajdujących się na terenie oznaczonym w zaskarżonym planie miejscowym symbolem 2U, 1KDZ i 1 KDD. Plan ten określa przeznaczenie tych nieruchomości jako obszary usług oraz komunikacji, wprowadzając na tym terenie szereg ograniczeń, m. in. w zakresie możliwości lokalizowania garaży, obiektów i usług komunalnych związanych z przetwórstwem, magazynowaniem, segregacją odpadów i surowców wtórnych, obiektów i usług związanych z wytwarzaniem i przerobem mas bitumicznych, wytwórni mas betonowych, a także poszczególnych parametrów dotyczących miejsc do parkowania czy szerokości dróg wewnętrznych. Takie ustalenia planu miejscowego bez wątpienia wkraczają w sferę prawa własności skarżącego Powiatu P., prowadząc do naruszenia jego interesu prawnego, w szczególności mogą wpływać na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, w zakresie korzystania z tego prawa (możliwości zabudowy). Korzystanie z nieruchomości jedynie w sposób wyznaczony przez zaskarżony plan miejscowy wiąże się bowiem z ograniczeniami, które w istocie kształtują treść prawa własności nieruchomości.

Skarżący jako właściciel kwestionując prawidłowość planu miejscowego może podnosić zarzuty dotyczące trybu uchwalania tego planu. Zasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 19 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż projekt uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - został poddany właściwym uzgodnieniom i opiniowaniu.

Uchwalając plan miejscowy, gmina realizuje przysługującą jej kompetencję do stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na jej terenie, w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Określona w tej ustawie procedura sporządzania planu miejscowego ma istotne znaczenie dla jego obowiązywania oraz skutków prawnych, jakie wywołuje i jednocześnie wyznacza granice formalne ingerencji w prawo własności poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym szczegółowo reguluje postępowanie związane z opracowaniem, uchwalaniem i ogłaszaniem planów miejscowych. Ma to na celu przede wszystkim zapewnienie odpowiednich standardów przy stanowieniu planów miejscowych, które wkraczają w sferę wykonywania prawa własności. Jednym z etapów prac planistycznych jest wystąpienie o uzgodnienie do stosownych organów, m.in. do wojewody, zarządu województwa, zarządu powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych. Uzgodnień stosownie do art. 24 ust. 1 u.p.z.p. dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Treść stanowiska organu uzgadniającego projekt planu miejscowego wiąże organ sporządzający plan miejscowy. Oznacza to obowiązek uwzględnienia warunków zawartych w postanowieniu uzgadniającym. Uzgodnienie zobowiązuje organ sporządzający projekt planu miejscowego do uwzględnienia jego treści, ponieważ jest ono formą udziału organów uzgadniających w tworzeniu planu miejscowego w zakresie wykonywania swoich kompetencji ustawowych. Pozytywne stanowisko stanowi warunek konieczny uchwalenia w danym kształcie planu miejscowego. Uchwalenie planu miejscowego bez uwzględnienia stanowiska lub warunków zawartych w uzgodnieniu stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, powodujące nieważność uchwały rady gminy. Po zakończeniu etapu opiniowania, uzgadniania projektu planu miejscowego, organ wykonawczy gminy konfrontuje treść uzgodnień i opinii z dotychczasowym projektem planu miejscowego i w razie potrzeb dokonuje stosownych zmian projektu. Ustalona w ten sposób wersja planu miejscowego zostaje wyłożona do publicznego wglądu. Wójt (burmistrz, prezydenta miasta) ogłasza o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia. Organ wykonawczy wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Wprowadzenie zmian w projekcie, może wiązać się z koniecznością ponowienia uzgodnień "w niezbędnym zakresie". Zwrot "w niezbędnym zakresie" jest pojęciem nieostrym i może wywoływać wątpliwości co do zakresu ponowienia czynności planistycznych. Należy uznać, że obowiązek ponowienia czynności planistycznych, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie istnieje generalnie, tzn. nie można go odnieść do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie miejscowym. Musi on być badany w przypadku każdej zmiany osobno, z uwzględnieniem za każdym razem czynnika niezbędności (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1948/10).

Dokonując wykładni art. 17 pkt 6 i 13 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do konieczności ponowienia uzgodnień należy uwzględnić przede wszystkim charakter wprowadzonych w projekcie planu miejscowego zmian. Zmiany o charakterze indywidualnym dotyczące poszczególnych działek mogą być wprowadzane przez organy gminy bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, z czym może zwłaszcza jak zmiana przeznaczenia terenu, nie może być dokonywane arbitralnie. Oznacza to, że w przypadku wprowadzenia w projekcie planu miejscowego zmian o charakterze ogólniejszym, które mogą wiązać się ze zmianą stanowiska organów uzgadniających konieczne jest ponowienie uzgodnień.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 7 stycznia 2019 r. Zarząd Powiatu P. uzgodnił przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie jego zgodności z zadaniami rządowymi i samorządowymi Powiatu P. Po tym uzgodnieniu na kilku etapach procesu planistycznego były wprowadzane kolejne zmiany w projekcie planu miejscowego, a jednocześnie na żadnym etapie nie zostały ponowione uzgodnienia. Pierwsze zmiany w projekcie planu miejscowego zostały dokonane przez organ wykonawczy gminy w wyniku uwzględnienia uwag zawartych w uzgodnieniach i opinia z dotychczasowym projektem planu miejscowego, w szczególności opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej przy Wójcie Gminy L.. W wyniku uwzględnienia uwag wprowadzono kolejne zmiany w projekcie planu miejscowego. Następne zmiany w projekcie planu miejscowego wprowadzono na sesji Rady Gminy L. w dniu [...] czerwca 2019 r. (w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego). Jak wynika z protokołu sesji Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2019 r. Zastępca Wójta wniósł o wprowadzenie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. następujących poprawek: wykreślenie § 10 ust.2 pkt 1 o treści "lokalizacji usług stanowiących przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych na podstawie przepisów odrębnych na całym obszarze opracowania z wyjątkiem: garaży, parkingów samochodowych lub zespoły parkingów, inwestycji celu publicznego" (w związku ze zmianą w § 10 ust. 2 pkt. 1 zapis zbyteczny), wykreślenie w § 13 pkt 1 lit b tiret drugi o treści " garaże", w § 13 pkt 2 dopisanie "c) obiektów i usług komunalnych związanych z przetwórstwem, magazynowaniem, segregacją odpadów i surowców wtórnych, d) obiektów i usług związanych z wytwarzaniem i przerobem mas bitumicznych, e) wytwórni mas betonowych, 5) zmianę § 13 pkt. 4 lit e na "maksymalna wysokość zabudowy – 14,0 m". Autopoprawki zostały uwzględnione przez Radę Gminy. W wyniku wprowadzenia w toku procedury planistycznej szeregu zmian został uchwalony plan miejscowy w treści znacząco odbiegającej od projektu przedstawionego Zarządowi Powiatu P., jak i innym organom uzgadniającym i opiniującym. Bezspornym jest, że wprowadzane zmiany projektu planu nie były uzgadniane i opiniowane przez właściwe organy, o których mowa w art. 17 ustawy. Organy gminy zmieniły przeznaczenie części działek objętych planem (w tym cześć działki skarżącego nr [...]) z terenów usługowych na tereny komunikacji – droga klasy dojazdowej (1 KDD), której w pierwotnym projekcie planu miejscowego nie było. Droga ta łączy się według planu z drogą 1 KDZ (ul. [...], będąca drogą klasy zbiorczej powiatowej). W związku z tą zmianą wprowadzono także szereg innych zmian, m.in. w stosunku do nowej drogi ustalono nowe nieprzekraczalne linie zabudowy. Ponadto zmiany dotyczą możliwości zakazu lokalizacji na terenie usługowym garażów oraz niektórych usług czy lokalizacji określonych obiektów. W ocenie Sądu zakres zmian wprowadzonych w projekcie planu miejscowego w toku procedury planistycznej w porównaniu do tego co zostało przedstawione Zarządowi Powiatu P., a także innym organom uzgadniającym jest tak znaczny, że wymagało to ponowienia czynności uzgadniających. Organ uzgadniający nie może być pozbawiony możliwości zakwestionowania wprowadzonych w projekcie planu zmian o charakterze ogólnym, które jednocześnie dotyczą zadań samorządowych m.in. kwestii obsługi komunikacyjnej. Tak istotna zmiana obligatoryjnego elementu planu, jak zmiana przeznaczenia terenu z terenów usługowych na tereny komunikacji – droga klasy dojazdowej (art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy) powinna zostać poddana uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy, a zaniechanie tego obowiązku przez organ planistyczny stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1707/16). Fakt, że projekt planu był wcześniej uzgadniany nie oznacza, że zmiana projektu planu w zakresie przeznaczenia terenu nie powinna podlegać dodatkowym uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy.

Dodatkowo zauważyć należy, że znaczna ilość zmian wprowadzonych w projekcie planu miejscowego od tych zasadniczych jak zmiana przeznaczenia i linii rozgraniczających tereny o różnym po szereg zmian dotyczących zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu (nowe nieprzekraczalne linie zabudowy), a także nowe szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu (w tym zakaz lokalizowania określonych obiektów czy usług) doprowadziła do tego, że został w istocie uchwalony inny plan miejscowy niż ten poddany uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy. Taka praktyka jest nie do pogodzenia z rolą wyznaczoną przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organom opiniującym i uzgadniającym w procesie planistycznym. Prowadziłaby ona do całkowitej dewaluacji znaczenia postanowień o uzgodnieniu w procesie stanowienia planu miejscowego, w sytuacji gdy gmina mogłaby wprowadzić szereg zmian już po uzgodnieniu projektu planu i w istocie uchwalać plan o zupełnie innej treści bez ponowienia uzgodnień. Zwrot "w niezbędnym zakresie" nie może być rozumiany jako przyzwolenie dla organów gminy, by pomijały normy ustawowe, które wyznaczają ramy prac planistycznych. Każdy organ władzy publicznej, w tym także organy gminy jest poddany obowiązkowi działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji).

Nie można podzielić stanowiska Gminy, że w tym przypadku nie zachodziła podstawa do ponownego uzgodnienia projektu planu z Powiatem P., albowiem zmiany w projekcie nie dotyczyły zadań Powiatu P. - ul. [...]. Wprost przeciwnie wprowadzenie w zaskarżonym planie miejscowym, m.in. nowego przeznaczenia (z terenów usługowych na tereny komunikacji) - droga klasy dojazdowej (1 KDD), której w pierwotnym projekcie planu miejscowego nie było, a która to droga według zaskarżonego planu miejscowego ma się łączyć z drogą 1 KDZ (ul. [...], będąca drogą klasy zbiorczej powiatowej), bezpośrednio dotyczy zdań skarżącego Powiatu.

Zupełnie inną kwestią jest natomiast zapewnienie przez Gminę możliwości zapoznania się z projektem planu miejscowego przez każdego zainteresowanego na etapie wyłożenia do publicznego wglądu w terminie od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia 7 maja 2019 r. oraz wzięcia udziału w dyskusji publicznej, która odbyła się w dniu 25 kwietnia 2019 r., czy złożenia uwag w nieprzekraczalnym terminie do dnia 24 maja 2019 r. Wypełnienie przesłanek określonych w art. 17 pkt 9 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zwalnia z obowiązku ponowienia uzgodnień, czy w przypadku zmian wprowadzanych przez radę gminy w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 17, w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.

W rozpoznawanej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżony plan miejscowy w związku z brakiem ponownego poddania projektu planu miejscowego uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy został przyjęty z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak ponowienia uzgodnień, z uwagi na znaczny zakres zmian wprowadzonych w planie miejscowym w stosunku do pierwotnego projektu planu miejscowego, prowadzi do tego, że istotną wadą, o której mowa w art. art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obarczony jest cały akt prawa miejscowego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi (300 zł).