Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 40/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi F.L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwienia wniosku F.L. z dnia 31 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego F.L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 31 sierpnia 2011 r. F.L. złożył do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. odpowiedź na pytanie, komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [....] .

Pismem dnia z 14 listopada 2011 r. organ wyjaśnił wnioskodawcy, że dysponentami abonamentów SO są poszczególne jednostki określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), tj. Policja, Inspekcja Transportu Drogowego, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczna, Służba Więzienna, Służba Celna, służby ratownicze, zarządy dróg, jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi oraz jednostki wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej. Zgodnie z dotychczasową uchwałą nr XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. , abonament SO stanowił w strefie płatnego parkowania rodzaj identyfikatora pojazdu zwolnionego z opłat w strefie płatnego parkowania. Ustawa o drogach publicznych, jak również dotychczasowa uchwała nr XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. oraz obowiązująca uchwała Nr XXI/229/ll Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat nie nakładają na zarząd drogi obowiązku prowadzenia ewidencji pojazdów zwolnionych z opłaty, jak również ewidencji wydanych dotychczasowych abonamentów postojowych rocznych SO. Ponadto z uwagi na charakter wykonywanych zadań przez podmioty zwolnione z opłaty, tj. zadania z zakresu bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa, prowadzenie tego typu ewidencji jest nieuzasadnione. Zatem organ nie może wskazać, która z uprawnionych służb otrzymała wskazany we wniosku abonament.

F.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zarzucając, że organ naruszył art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Skarżący wskazał, że organ wystosował do niego dwa pisma: z 14 listopada 2011 r. i 5 grudnia 2011 r., jednakże mimo, że żądana informacja publiczna nie została mu udzielona, nie otrzymał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte piśmie w dnia z 14 listopada 2011 r., wnosząc o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 49/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.

Następnie jednak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 roku sygn. I OSK 1911/12, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej F.L. , uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bezzasadnie oddalił wnioski dowodowe skarżącego, który na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. złożył m.in. adresowane do niego pisma Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. – z dnia 19 kwietnia 2011 r., z dnia 11 czerwca 2011 r. oraz z dnia 2 grudnia 2011 r., uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, a dopuszczenie wnioskowanych dowodów nadmiernie przedłuży rozprawę. Tymczasem zdaniem NSA treści zawarte w owych pismach, w szczególności treść pisma z dnia 11 czerwca 2011 r., wskazują na okoliczności przeczące dotychczasowym twierdzeniom skarżonego organu, a przyjętego przez Sąd I instancji do postawy rozstrzygnięcia. Sąd wojewódzki przyjął bowiem, że Dyrektor ZIKiT w K. , dysponując pulą abonamentów uprawniających do bezpłatnego parkowania w strefach płatnego parkowania, nie prowadzi ewidencji tych abonamentów poprzez przypisanie konkretnego numeru identyfikatora do podmiotu, któremu abonament taki został wydany. Skoro zaś organ ewidencji takiej nie prowadzi, to jednocześnie nie jest w posiadaniu informacji, komu abonament o numerze 000030 został przydzielony, a co za tym idzie – nie mógł udzielić informacji o żądanej treści. To z kolei doprowadziło Sąd I instancji do uznania, że organ nie pozostawał w bezczynności, skierował bowiem do skarżącego pismo informujące o nieposiadaniu informacji, której skarżący oczekiwał. Jednak wbrew twierdzeniom organu, że nie jest w posiadaniu informacji, jakim podmiotom wydawane są abonamenty postojowe SO o konkretnych numerach, w piśmie tym tenże organ udziela skarżącemu szeregu informacji, w tym podaje kilkakrotnie, komu (jakiemu podmiotowi) zostały wydane abonamenty SO z podaniem wprost ich numeru. Okoliczność ta stawia pod dużym znakiem zapytania dotychczasowe twierdzenie organu o braku możliwości przypisania numeru abonamentu do ściśle określonego podmiotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, określanej dalej jako "p.p.s.a.").

Istotą sporu w kontrolowanej sprawie było, czy skarżony organ był posiadaczem informacji publicznej jakiej żądał wnioskodawca, tj. komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [....] . W odpowiedzi na wniosek organ wskazał bowiem, że nie może wskazać, która z uprawnionych służb otrzymała wskazany we wniosku abonament, gdyż nie dysponuje taką informacją.

Zgodnie jednak ze wskazaniami NSA z wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia

29 stycznia 2013 roku sygn. I OSK 1911/12, Sąd ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia 14 maja 2013r. dopuścił dowód z pism: Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. – z dnia 19 kwietnia 2011 r., z dnia 2 czerwca 2011 r. oraz z dnia 2 grudnia 2011 r. (k.19-29). W szczególności treść pisma z dnia 2 czerwca 2011r. przeczy dotychczasowym twierdzeniom skarżonego organu, że nie jest w posiadaniu informacji, jakim podmiotom wydawane są abonamenty postojowe SO o konkretnych numerach. W piśmie tym organ udziela skarżącemu szeregu informacji, w tym podaje kilkakrotnie, komu (jakiemu podmiotowi) zostały wydane abonamenty SO z podaniem wprost ich numeru. Okoliczność ta wskazuje, że niezasadne są twierdzenia organu o braku możliwości przypisania numeru abonamentu do ściśle określonego podmiotu. Oznacza przy tym, że prowadzi on jednak ewidencję tych abonamentów poprzez przypisanie konkretnego numeru identyfikatora do podmiotu, któremu abonament taki został wydany. Skoro zaś ewidencję prowadzi, to jednocześnie jest w posiadaniu informacji, komu abonament o numerze [....] został przydzielony, a co za tym idzie – mógł udzielić informacji o żądanej treści. To z kolei prowadzi do uznania, że organ pozostawał w bezczynności, kierując do skarżącego pismo informujące o nieposiadaniu informacji, której skarżący oczekiwał.

Z tego względu Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a., zobowiązał skarżony organ do załatwienia wniosku z dnia 31 sierpnia 2011r. w terminie 14 dni. Udzielenie odpowiedzi powinno nastąpić na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie z racji sposobu postępowania w niniejszej sprawie, charakteryzującego się nieudzieleniem prostej i nieskomplikowanej informacji publicznej, noszącym znamiona uporczywości w niewywiązywaniu się z powinności, należało stwierdzić, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i związku z tym w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., wymierzono organowi grzywnę w kwocie 500 zł.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.