Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 484/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 174, art. 175, art. 141, art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 403/13 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 403/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę S. J. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. cofającą skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego.

Sąd pierwszej instancji wskazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te uznały, że jednym z warunków uzyskania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego, jest spełnienie (między innymi) wymogu dobrej reputacji. Przedsiębiorca przestaje spełniać wymóg dobrej reputacji, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Właśnie za takie przestępstwo skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w T. Wobec powyższego w ocenie organów przestał spełniać wymóg dobrej reputacji. Zaprzestanie spełniania przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ. U. z 2007 r. Nr 125, poz.874 ze zm., dalej: u.t.d.) było jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia licencji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta T. cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego udzieloną stronie przez Prezydenta Miasta T. dnia [...] sierpnia 2003 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji o cofnięciu licencji stronie było ustalenie, że został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo w zaskarżonych decyzjach przyjęły, iż jednym z warunków koniecznych do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest obowiązek spełnienia wymogu dobrej reputacji a nie jest on spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli przedsiębiorca: został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Ponadto jedną z podstaw do obligatoryjnego cofnięcia licencji jest stwierdzenie przez właściwy organ, że posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Skoro z akt sprawy jednoznacznie i bezspornie wynika, że skarżący w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, udzielonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2033 r., został skazany (w dniu [...] listopada 2007 r.) prawomocnym (od dnia [...] marca 2008 r.) wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to tym samym przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, stanowiący warunek konieczny, uprawiający do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego i w związku z tym organ zobowiązany był do obligatoryjnego rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji. W ocenie Sądu trudna sytuacja rodzinna i finansowa skarżącego nie mogła implikować odmiennej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczności podniesione przez skarżącego w swej istocie stanowiły zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego, jednak brak jest przepisu, który pozwalałby sądowi administracyjnemu przedłożone mu do kontroli decyzje administracyjne oceniać pod kątem ich zgodności z zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności. Z tego też powodu zasady współżycia społecznego nie mogą być skutecznie powoływane w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako podstawa żądania uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skarżącego są bez znaczenia dla przedmiotu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.

S. J. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając:

1) rażące naruszenie art. 6 ust. 2 lit a) akapit drugi Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, zgodnie z którym ustala się, czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję w określonym przypadku i w danych okolicznościach, a każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione, podczas gdy WSA pominął akt prawny nadrzędny stosując prawo miejscowe niezgodne z rozporządzenie m Parlamentu Europejskiego i Rady tj. z ustawą z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 poz. 1414 ze zm.), które to przepisy w szczególności art. 5 i 6 wskazują, iż jednym z warunków miejscowych koniecznych do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest obowiązek spełnienia wymogu dobrej reputacji - art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – (...),

2) niezastosowanie przepisów prawa europejskiego tj. art. 6 ust. 2 lit a) akapit drugi Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., w przedmiotowej sprawie tym samym nierozstrzygnięcie kwestii interpretacyjnych w stosowaniu prawa miejscowego poprzez pominiecie obowiązku organu I i II stopnia przy wydawaniu przedmiotowych decyzji administracyjnych i ustalania przez ten organ czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję w określonym przypadku w przedmiotowej sprawie i w danych okolicznościach a każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione;

3) rażące naruszenie art. 141 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku tj. niespełnienia wymogów przesłanek z art. 144 (...)

4) rażące naruszenie przepisów Konstytucji RP poprzez niezastosowanie przepisów określających stosowanie przepisów intertemporalnych (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna S. J. opiera się na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.

Za podstawę wyroku z 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 403/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezydenta Miasta T. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. z których wynika, że przedsiębiorca S. J. wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z [...] listopada 2007 r., który stał się prawomocny [...] marca 2008 r. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego tj. za umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wobec powyższego przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji. Zaprzestanie spełniania przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia licencji. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W tej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna.

Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Należy bowiem podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki (art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymogi dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. Reasumując stwierdzić należy, że obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy taki jak skarga kasacyjna, jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych.

Odnosząc powyższe rozważania do sprawy należy podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały postawione bardzo ogólnie.

Kasator zarzucił Sądowi I instancji nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia wyroku powołując art. 141 p.p.s.a., bez wskazania § 4.

Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. spełnia wymogi ustawowe.

W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym z pominięciem przepisów prawa unijnego wskazanych przez kasatora: art. 6 ust. 2 lit. a) akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.).

Należy przypomnieć, że rozporządzenie to ogłoszone 14 listopada 2009 r. w Artykule 29 stanowi: "Niniejszym uchyla się dyrektywę 96/26/WE." Natomiast, według Artykułu 30 Wejście w życie: "Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 4 grudnia 2011 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich." Rozporządzenie nr 1071/2009 będące aktem prawnym Parlamentu Europejskiego i Rady (WE), stosowane w sposób bezpośredni we wszystkich państwach członkowskich od 4 grudnia 2011 r. nie wymagało ani transpozycji do systemu prawa wewnętrznego państw członkowskich, ani też ogłoszenia według reguł tego prawa. Artykuł 6 Warunki związane z wymogiem dobrej reputacji rozporządzenia nr 1071/2009 zawiera szczegółowe regulacje prawne w omawianym zakresie. Państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji. Warunki związane z wymogiem dobrej reputacji obejmują minimalne wymogi wskazane przez prawodawcę unijnego. Co do zasady, dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych, między innymi w dziedzinie prawo o ruchu drogowym. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona.

Natomiast uchylona z dniem 4 grudnia 2011 r. dyrektywa Rady 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie tym przewoźnikom korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego (Dz.U.UE.L.1996.124.1 ze zm.) w Artykule 3 ust. 1 i 2 stanowi: Przedsiębiorstwa zainteresowane wykonywaniem działalności przewoźnika drogowego powinny posiadać nieposzlakowaną opinię. Państwa Członkowskie określą warunki, które muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa utworzone na ich terytoriach, aby spełniony został wymóg nieposzlakowanej opinii. Do ich obowiązków należy zdecydowanie o tym, że warunek ten nie jest spełniany lub przestał być spełniany, jeśli osoba fizyczna lub osoby, od których oczekuje się spełnienia tego warunku na mocy ust. 1: a) zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych, włączając w to przestępstwa gospodarcze, b) zostały uznane za niezdolne do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego na podstawie któregokolwiek z obowiązujących przepisów prawnych, c) zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw przeciwko obowiązującym przepisom dotyczącym: płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, lub transportu drogowego rzeczy i, w zależności od przypadku, osób, w szczególności przepisom dotyczącym czasu pracy i wypoczynku kierowców, masy i rozmiarów pojazdów handlowych, bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa pojazdów, ochrony środowiska naturalnego oraz innym przepisom związanym z odpowiedzialnością zawodową. W przypadkach określonych w lit. a)-c), warunek nieposzlakowanej opinii pozostaje niespełniony aż do czasu rehabilitacji lub innych działań przynoszących równoważny skutek, odpowiednio do właściwych przepisów krajowych.

Należy podkreślić, że S. J. nie podjął i nie wykonywał transportu drogowego na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1071/2009, które we wszystkich państwach członkowskich stosuje się dopiero od dnia 4 grudnia 2011 r. S. J. uzyskał licencję na wykonywanie transportu drogowego [...] sierpnia 2003 r. od Prezydenta Miasta T., ponieważ spełniał wówczas wymóg dobrej reputacji. Następnie został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego tj. za umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji przez co utracił wymóg dobrej reputacji. Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] listopada 2007 r. stał się prawomocny [...] marca 2008 r. Z tą też datą zaistniała ustawowa przesłanka, o jakiej mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1) lit. a) u.t.d.: "(...) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne (...) przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (...)." Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.t.d., licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2012 r. Na etapie postępowania administracyjnego miały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym [...] marca 2008 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874). W dacie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta T. [...] grudnia 2012 r., jak i w dacie wydania decyzji ostatecznej przez SKO w T. [...] lutego 2013 r. obowiązywało już w krajowym porządku prawnym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE. Należy jednak podkreślić, że nie miało żadnego znaczenia dla sprawy to, że dopiero z dniem 15 sierpnia 2013 r. art. 5 ust. 2 pkt 1) u.t.d. uzyskał następujące brzmienie: "Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009.", ponieważ S. J. od [...] sierpnia 2003 r. posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego wydaną na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa krajowego.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej. Ten przepis nakładał na Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., będący sądem unijnym obowiązek dokonania wykładni przepisów prawa krajowego z uwzględnieniem obowiązującego w sposób bezpośredni rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Ponadto Sąd I instancji dokonując wykładni przepisów krajowych w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. wydanych w celu wykonania dyrektywy Rady 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. winien był ocenić te przepisy pod kątem zgodności z przepisami unijnymi mając na uwadze, że w dyrektywie posłużono się pojęciami: nieposzlakowana opinia; zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych; ciężkich przestępstw przeciwko obowiązującym przepisom dotyczącym bezpieczeństwa drogowego.

W tych ramach Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. prawidłowo uznał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym 7 marca 2008 r.: art. 5 ust. 3 pkt 1) lit. a) u.t.d.: "(...) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne (...) przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (...)." oraz art. 15 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.t.d.: "Licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego." Przepisy te zostały bowiem ustanowione przez prawodawcę krajowego, zgodnie z zapisem dyrektywy Rady 96/26/WE: "Państwa Członkowskie określą warunki, które muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa utworzone na ich terytoriach, aby spełniony został wymóg nieposzlakowanej opinii. Do ich obowiązków należy zdecydowanie o tym, że warunek ten nie jest spełniany lub przestał być spełniany (...)."

Skoro S. J. nie podjął i nie wykonywał transportu drogowego na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1071/2009, to tym samym, nie mogła mieć zastosowania wskazana w Artykule 6 tego rozporządzenia zasada proporcjonalności (czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.