Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 576/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi H. K. i D. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r, nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając jako organ I instancji, nakazał H. i D. K. wykonanie rozbiórki (demontażu) muru oporowego na potoku [...] na wysokości swojej posesji w obrębie parcel oznaczonych nr [...],[...] i [...] Gminy W.

W wyniku rozpoznania odwołania H. i D. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zaskarżona decyzja, wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jako organu I instancji, została wydana z naruszeniem właściwości. Art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. w ówczesnym brzmieniu) określa bowiem właściwość powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji. Właściwość natomiast wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu I instancji jest określona w art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 i 4 ustawy. Przepis ten daje, między innymi, umocowanie do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w sprawach obiektów i robót budowlanych: hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi. Jak wynika z akt H. i D. K. wykonali, na wysokości swojej posesji, mur oporowy na lewej skarpie potoku [...], w obrębie działek o nr [...],[...] i [...]. Ustalono, że mur zlokalizowany jest poza linią brzegową potoku [...]. Przedmiotowy obiekt budowlany nie został zatem wybudowany w granicach potoku, a tym zatem nie może być uznany za budowlę regulacyjną w rozumieniu art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji, ponieważ naruszenie właściwości jest kwalifikowaną wadą decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.), oraz z uwagi na treść art. 105 § 1 k.p.a. (obligującego organ administracji publicznej do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe), należało zaskarżoną decyzję uchylić i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji w tej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przekazał sprawę wedle właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. jako organowi I instancji.

W trakcie przeprowadzonego następnie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. postępowania administracyjnego, dokonano oględzin terenu oraz zobowiązano strony do przedłożenia mapy zasadniczej z geodezyjnym namierzeniem muru oporowego.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B., nakazał H. i D. K. dokonanie rozbiórki nielegalnie wybudowanego muru oporowego na działkach nr [...] i [...] w W. wzdłuż lewego umocnionego brzegu cieku wodnego [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie legalności budowy muru oporowego wzdłuż lewego brzegu potoku [...], na nieruchomości stanowiącej własność H. i D. K., wykazało, iż mur oporowy z elementów betonowych na warstwie z kamienia, wykonany został w [...]r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Mur wybudowano na działkach nr [...] i [...] w odległości około [...] m do [...] m od lewego brzegu potoku [...], wyraźnie oznaczonego poprzez opaskę siatkowo-kamienną stanowiącą umocnienie brzegu. W okresie od [...] do [...]r. Gmina W. nie posiadała aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nie dysponował również ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W., uchwalonym uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...]r. opublikowaną w dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...]r., przedmiotowy mur położony jest w terenie oznaczonym symbolem "[...]" przeznaczonym na ochronę zieleni wodochronnej stanowiącej ciągi ekologiczne dolin rzecznych (potoków) gdzie obowiązuje zakaz realizacji budynków. Dopuszczalna jest tylko realizacja innych obiektów budowlanych (ogrodzeń, obiektów małej architektury) w odległości nie mniejszej niż [...] m od linii brzegu cieku wodnego. Organ podkreślił nadto, iż zgodnie z przepisami art. 15 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.), linię brzegu dla cieków naturalnych ustala w drodze decyzji właściwy Starosta na wniosek zainteresowanej strony. W przeciwnym wypadku, jeżeli brzegi wód są uregulowane, linia brzegu biegnie linią łączącą zewnętrzne krawędzie budowli regulacyjnych lub jeżeli krawędź brzegu jest wyraźna, linia brzegu biegnie tą krawędzią. Dalej art. 27 ustawy Prawo wodne stanowi, że zakazuje się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż [...] m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwienia przechodzenia przez ten obszar. Zdaniem organu I instancji powyższe, tj. brak pozwolenia na budowę oraz brak ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także kolizja budowy z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz usytuowanie muru w odległości [...] m do [...] m od brzegu cieku wodnego kolidujące z ustawą Prawo wodne – w myśl art. 48 ustawy Prawo budowlane skutkuje nakazem przymusowej rozbiórki.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej H. i D. K. wyrazili niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia zarzucając mu sprzeczność z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej już uprzednio decyzją ostateczną. Zdaniem stron przywołaną wyżej decyzją z dnia [...]r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ostatecznie umorzył bowiem postępowanie w sprawie wybudowanego muru oporowego, a tym samym, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, ta sama sprawa nie może po raz drugi podlegać rozpoznaniu.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego zarzut stron nie może zostać uwzględniony albowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył w roku [...] postępowanie administracyjne jedynie dlatego, że było ono wówczas prowadzone przez niewłaściwy organ, obecnie zaś sprawa została rozpoznana przez organ właściwy. Nadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż nie ma możliwości legalizacji przedmiotowego muru. Mur oporowy należy bowiem do konstrukcji oporowych zaliczanych do budowli (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), które nie korzystają ze zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianego w art. 29 tej ustawy. Oznacza to, że stosownie do art. 28 Prawa budowlanego budowa muru może być rozpoczęta jedynie w oparciu o pozwolenie na budowę. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż H. i D. K. wykonali w [...]r. mur oporowy z elementów betonowych na warstwie kamienia, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W dacie budowy przedmiotowego muru oporowego Gmina W. nie posiadała obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestorzy nie posiadali ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodność budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym została sprawdzona na podstawie wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania obowiązującego obecnie dla wschodniej części Gminy W. Organ odwoławczy zauważył, iż wprawdzie w istocie sprawdzenie to winno nastąpić w oparciu o zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu jednak wskazane uchybienie nie miało znaczenia wobec braku możliwości doprowadzenia przedmiotowego muru do stanu zgodnego z prawem. Mur ten usytuowany jest bowiem w odległości ok. [...] m + [...] m od brzegu potoku, a przepis art. 27 ustawy Prawo wodne zakazuje ogrodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż [...] m od linii brzegu, a także zakazuje uniemożliwienie przechodzenia przez ten obszar. Ponadto z wypisu planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. wynika, iż dopuszcza się wprawdzie budowę ogrodzeń jednak w odległości nie mniejszej niż [...] m od linii brzegu cieku wodnego.

Pismem z dnia [...]r. H. i D. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, podobnie jak uczynili to w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż mający zastosowanie w sprawie art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Naruszenie określonej reguły przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy pociąga za sobą sankcje nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem skarżących organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzję organu pierwszej instancji, która zawiera wadę wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stąd konieczność eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego. Za zastosowaniem w danym przypadku przepisów art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przemawia stwierdzenie, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym bowiem w sprawie jest, iż H. i D. K. wspólnie wykonali w [...]r. na działkach [...] i [...] mur oporowy z elementów betonowych na warstwie kamienia, usytuowany w odległości ok. [...] m - [...] m od brzegu potoku. Mur wybudowany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Fakt ten, ustalony przez orzekające w sprawie organy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, potwierdzili nadto sami skarżący w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 14 listopada 2008 r. Podzielić należy zatem w tej mierze w całej rozciągłości przekonanie orzekających w sprawie organów, iż skarżący dopuścili się samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 3 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane konstrukcje oporowe stanowią bowiem budowle, a art. 29 tejże ustawy nie przewiduje wyłączenia ich z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba że według oceny organu potencjalnie możliwa jest legalizacja obiektu z uwagi na spełnienie przezeń przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy (wówczas dalszy tok postępowania przebiega odmiennie). W konsekwencji rozpoznający sprawę organ w pierwszej kolejności zbadać winien powstałą samowolę pod kątem możliwości jej legalizacji, a w zależności od wyniku poczynionych ustaleń bądź to wstrzymać prowadzenie robót (gdy budowa nie została jeszcze zakończona) i nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających ewentualną przyszłą legalizację obiektu, bądź też, w razie stwierdzenia, że legalizacja nie jest możliwa nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego lub będącego w budowie obiektu. Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy wdrożenie procedury mogącej doprowadzić do legalizacji obiektu wymaga jednak stwierdzenia przez organ, iż dokonana samowolnie budowa:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Jeśli natomiast legalizacja a priori nie jest możliwa z uwagi na zawarte w art. 48 ust. 2 ustawy obwarowania wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania nakazu rozbiórki – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 1999 r., IV SA 69/97, LEX nr 46680.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż w czasie gdy skarżący dopuścili się samowoli budowlanej na terenie gminy Wilkowice nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu, a skarżący nie posiadali i nie uzyskali także w okresie późniejszym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Inwestycja wybudowana została nadto w kolizji z przepisami ustawy Prawo wodne. Stosownie do art. 27 tej ustawy zakazuje się bowiem grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a przedmiotowy mur usytuowany został w odległości [...] m do [...] m od brzegu cieku wodnego. Już sama ta okoliczność powoduje, iż legalizacja obiektu nie jest w świetle art. 48 Prawa budowlanego dopuszczalna, nie jest bowiem nawet potencjalnie możliwe doprowadzenie istniejącego muru do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy). Wskazać też należy, iż w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętym uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...]r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...]r., działki, na których zlokalizowany jest przedmiotowy mur położone są w terenie oznaczonym symbolem "[...]" przeznaczonym na ochronę zieleni wodochronnej stanowiącej ciągi ekologiczne dolin rzecznych (potoków). W strefie tej obowiązuje zakaz realizacji budynków. Dopuszczalna jest tylko realizacja innych obiektów budowlanych (ogrodzeń, obiektów małej architektury) jednak w odległości nie mniejszej niż [...] m od linii brzegu cieku wodnego, którego to warunku wybudowany przez H. i D. K. mur oporowy nie spełnia.

W konsekwencji wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...]r. nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego muru oporowego uznać należy co do meritum, zdaniem Sądu, za nie naruszającą prawa, jej wydanie stanowiło bowiem obowiązek organu. Poprawnie zatem organ II instancji w dniu [...]r. rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją stanowiącą w wyniku wniesionej skargi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. Jednocześnie odnotować należy, że w uzasadnieniach obydwu wydanych przez orzekające w sprawie organy decyzji stwierdzono, iż skarżący nie posiadali decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania. Stwierdzenie to, odpowiadające literalnemu brzmieniu przepisu w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, winno zostać wytknięte jako uchybienie w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, OTK-A 2007/11/160,Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem o niezgodności art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Z uwagi na sprzeczność inwestycji zarówno z przepisami Prawa wodnego jak też obecnym planem zagospodarowania przestrzennego wskazane wyżej uchybienie nie miało jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślenia wymaga nadto, że wskazane wyżej okoliczności uniemożliwiające legalizację samowolnie wybudowanego muru nie zostały przez skarżących w trakcie prowadzonego przez organy postępowania zakwestionowane, a ich prawdziwość nie została podważona. Zarówno w odwołaniu, jak też w skierowanej do Sądu skardze H. i D. K. wydanym rozstrzygnięciom zarzucili bowiem jedynie wadliwość formalną w postaci ponownego rozstrzygnięcia sprawy, w odczuciu skarżących w roku [...]ostatecznie umorzonej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazać zatem w tym miejscu należy, co słusznie choć lakonicznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, iż decyzją z dnia [...]r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił orzekającą rozbiórkę decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i umorzył postępowanie organu I instancji nie z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy samowolnie wybudowanego muru, a jedynie z uwagi na bezprzedmiotowość prowadzenia sprawy tej w pierwszej instancji przez WINB w K. podczas gdy sprawa winna zostać rozpoznana przez organ właściwy tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. Gdy organ I instancji wydał bowiem decyzję w sprawie, w której nie jest właściwy, organ odwoławczy, uchylając tę decyzję, powinien umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. sygn. akt SA/Ł 2330-2331/94 cyt. (niepubl.) Decyzja taka nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy dając jedynie wyraz bezprzedmiotowości jej prowadzenia przez niewłaściwy organ – por. . B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 610-612. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżących sprawa wybudowanego przez nich muru oporowego w kontrolowanym obecnie postępowaniu administracyjnym rozpoznana była co do istoty po raz pierwszy, a w konsekwencji zarzuty skarżących nie mogą zostać uwzględnione.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.