Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2408/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant: aplikant prokuratorski Piotr Raczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2005 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]., Nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. Nr [...]z dnia [...], uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne Nr [...]z dnia [...]i określającej kwotę długu celnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ celny drugiej instancji stwierdził, że w dniu [...] strona dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci – jak podała – złącz do przewodów, deklarując go do kodu PCN 8536 90 10 0. Po przeprowadzeniu postępowania weryfikującego, organ celny pierwszej instancji uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i dokonał zmiany klasyfikacji z kodu PCN Taryfy celnej deklarowanego przez stronę, tj. 8536 90 10 0 na kod 8536 69 90 0.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż Taryfa celna, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.), zawiera 9-cyfrową Polską Nomenklaturę Handlu Zagranicznego, która z kolei oparta jest na 8-cyfrowej Scalonej Nomenklaturze (CN), stosowanej w krajach Unii Europejskiej. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta, oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz stosownie do Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest stan towaru w dniu jego zgłoszenia (art. 85 § 1 Kodeksu celnego). Wykładnię Taryfy celnej zawierają również obowiązujące w dniu zgłoszenia celnego "Wyjaśnienia do taryfy celnej", stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).

Przywołując następnie treść reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, zamieszczonych w Taryfie celnej, organ ten wskazał, że zgodnie z komentarzem do postanowienia 1 Ogólnej Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej , z tomu I "Wyjaśnień do taryfy celnej", klasyfikacji taryfowej dokonuje się zgodnie z brzmieniem pozycji i odpowiednimi uwagami do sekcji i działów. W komentarzu do pozycji 8536 zawartym w tomie IV "Wyjaśnień do taryfy celnej" zawarte zostało ogólne pojęcie urządzeń służących do podłączania lub przyłączania do obwodów elektrycznych oraz szczegółowe pojęcie wtyku, jako urządzenia, które "może mieć jedną lub więcej nóżek albo styków bocznych, które pasują w odpowiednie otwory lub styki w gnieździe". Wywodząc na tym tle, iż komentarz dotyczący wtyków nie ogranicza zastosowania tych urządzeń, co świadczy o ich wszechstronności, a jedynie przytacza przykłady zastosowania wtyków – organ wyprowadził stąd jednoznaczny wniosek, że element połączeniowy zwany przez stronę złączem odpowiada nazwie taryfowej "wtyku". Dyrektor Izby Celnej zauważył w związku z tym, że wtyki wymienione zostały wprost w Taryfie celnej na poziomie jednej kreski w pozycji 8536, a ich kod 8536 69 90 0 wynika z zastosowania postanowień 6 Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Opis zaś towaru zawarty w punkcie A(1) III części komentarza do pozycji 8536 odpowiada ściśle opisowi przedmiotowego towaru i świadczy jedynie o jego prawidłowej klasyfikacji. W przedstawionej sytuacji, proponowana przez stronę klasyfikacja do kodu 8536 90 10 0 nie może być zastosowana. Nadto, zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej, kod PCN 8536 90 10 0 obejmuje pozostałe urządzenia, nie wymienione w innych podpozycjach pozycji 8536, co w świetle powyższego wywodu wyklucza klasyfikację wtyków do kodu PCN 8536 90 10 0.

Odnosząc się do zarzutów odwołania w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji opinii, pism i opracowań wydanych przez: Urząd Statystyczny, Stowarzyszenie Elektryków Polskich, Ośrodek Rzeczoznawstwa SEP, Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji, Dyrektor Izby Celnej argumentował, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. w wyrokach z dnia 17 stycznia 1997 r. (sygn. akt V SA/KR 427/96) i z dnia 17 listopada 1997 r. (sygn. akt V SA 1948/96) utrwalił się pogląd, iż organami właściwymi do ustalenia właściwego kodu PCN są Naczelnik Urzędu Celnego i Dyrektor Izby Celnej. Nazewnictwo stosowane w różnych klasyfikacjach, poza Taryfą celną, wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze Taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła. Dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych w tym zakresie decyzji są postanowienia dotyczące nomenklatury taryfowej Taryfy celnej, nawet wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach, opiniach rzeczoznawców, czy też dokumentach kraju eksportu, wydawanych na podstawie obowiązujących tam przepisów prawnych. Takie stanowisko jest zrozumiałe, zapewnia bowiem jednolitą klasyfikację w ramach określonej nomenklatury.

Opisana decyzja Dyrektora Izby Celnej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Domagając się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący sformułował następujące zarzuty:

Według pełnomocnika strony, Wyjaśnienia do Taryfy celnej potwierdzają prawidłowość przyporządkowania taryfowego zastosowanego w zgłoszeniu celnym. W Wyjaśnieniach tych – w tomie IV w dziale 85, pod numerem III (A) – ustawodawca umieścił "wtyki, gniazda wtykowe i inne styki do łączenia przewodów lub urządzeń z instalacją, która jest w normalnym stanie stała". Właśnie ta ostatnia przesłanka decyduje – zdaniem skarżącego – o braku możliwości zakwalifikowania spornych złącz do grupy wtyków, albowiem przedmiotowe złącza nie służą do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń z instalacją, która jest w normalnym stanie stała, czyli wbudowana na stałe w ścianach budynku. Skoro sporne złącza nie są przeznaczone do połączeń z instalacją stałą, wobec tego – jak dowodzi strona skarżąca – winny być uznane nie za wtyki, opisane w grupie (A), lecz za złącza, które przy zastosowaniu wykładni celowościowej tekstu Wyjaśnień odnośnie urządzeń wymienionych w grupie (B), powinny zostać do tejże grupy zakwalifikowane. Do grupy (B) należą bowiem "inne łączniki, przyłącza, listwy zaciskowe itp.", które odpowiadają w istocie spornemu towarowi. Dodatkowo zwrócono w skardze uwagę na rozbieżności w nazewnictwie między sformułowaniami Taryfy celnej (w której stanowi się o "złączach"), a Wyjaśnieniami do niej (operującymi pojęciem "przyłącza" w grupie urządzeń ujętych pod literą B).

Zdaniem skarżącego, takie stanowisko interpretacyjne, zgodne z prawidłowo dokonaną oceną techniczną, potwierdzają liczne opinie i dokumenty, na które strona powoływała się w toku postępowania. Nie można bowiem dokonywać przyporządkowywania do odpowiedniej pozycji PCN, w całkowitym oderwaniu od technicznego opisu towaru, który określa jego istotę, funkcję i znaczenie.

Zarzucając następnie organom celnym błędy w rozumowaniu, skarżący argumentował, że wbrew wywodom zaskarżonej decyzji, lista wymienionych w grupie (A) urządzeń jest zamknięta, a nie przykładowa, jak wnosić należy z wykładni językowej.

Podważając twierdzenie wynikające z zastosowania zasady 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacyjnych o ewentualnej możliwości porównywania wyłącznie podpozycji znajdujących się na tym samym poziomie, stwierdzono w skardze, iż nie można mówić tutaj o porównywaniu podpozycji na różnych poziomach, ponieważ podpozycja 8536 69 90 0 w żaden sposób nie pasuje do opisywanego towaru i nie należy w ogóle brać jej pod uwagę.

Następnie strona skarżąca powołała się na dwie decyzje Prezesa GUC – Wiążące Informacje Taryfowe (WIT) z dnia 18 grudnia 2001 r., dotyczące przyłączy audio-video, podnosząc, że złącza wymienione w tych decyzjach, a będące urządzeniami tego samego charakteru, co stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, zostały zakwalifikowane jako "złącza" a nie "wtyki." Ponadto – nie zgadzając się także z twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej, że decyzja zawarta w Wiążącej Informacji Taryfowej Nr 217/2000/85 z dnia 26 września 2000 r. nie świadczy o niejednorodnej klasyfikacji taryfowej wtyków, gdyż dotyczy klasyfikacji zupełnie innego towaru (elementu przyłączeniowego wyposażonego w dodatkowe urządzenie, tj. adapter) – strona skarżąca zauważyła, że przedmiotem wspomnianej WIT były złącza światłowodowe typu FC i SC oraz adaptery typu FC i SC, a nie elementy przyłączeniowe wyposażone w dodatkowe urządzenie jakim jest adapter.

Na koniec swych wywodów – w kontekście konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa, sformułowanej w art. 32 Konstytucji RP – skarżący wskazał na dziesięcioletnią, wcześniejszą praktykę uznawania spornego sprzętu za spełniający wymogi klasyfikacyjne kodu przyjętego przez stronę w zakwestionowanym zgłoszeniu celnym, w pełni uprzednio akceptowaną przez Urząd Celny w O. i Urząd Celny Port Lotniczy W., a także zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu chaotyczność wywodów, brak logiki i sprzeczność w rozumowaniu, co stanowi naruszenie art. 210 § 4 w związku z art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W piśmie procesowym przed rozprawą strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektryki, elektroniki i telekomunikacji na okoliczność dokonania oceny technicznej przedmiotowego towaru.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec powyższego, niniejsza skarga podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.

Po myśli art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-l50 ustawy).

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie uchybia bowiem prawu.

Jak wynika z akt sprawy, organy celne obu instancji uznały dokonane przez importera zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zmieniły klasyfikację importowanego towaru (określonego w zgłoszeniu celnym jako urządzenie do łączenia obwodów elektrycznych – złącze męskie) z kodu PCN 8636 90 10 0, na kod PCN 8536 69 90 0, w konsekwencji czego określono kwotę długu celnego (art. 65 § 4 pkt 2a Kodeksu celnego). Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, który ze wskazanych kodów PCN – w świetle obowiązujących przepisów prawa – jest właściwy dla sprowadzonego towaru.

Zgodnie z art. 85 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. W świetle tytułu II Kodeksu celnego niewątpliwe jest, że określeniu cła (jako rodzaju należności celnej) służą takie elementy kalkulacyjne jak: taryfa celna, inne środki taryfowe i klasyfikacja towarów (dział I tego tytułu), pochodzenie towaru (dział II) oraz wartość celna towaru (dział III). Pochodzenie towaru i jego wartość celna – wykazane przez importera – nie były w niniejszej sprawie podważane. Sporną zaś w sprawie kwestię Taryfy celnej i klasyfikacji towarów reguluje przede wszystkim przepis art. 13 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią § 1 powołanego artykułu: "Cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych". Taryfa celna, po myśli § 3, obejmuje przy tym: l) Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa), 2) stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania, 3) jednostki miar, 4) obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, 5) preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub regionów, 6) opłaty rolne i inne należności przywozowe ustanowione w ramach polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w drodze przetwórstwa produktów rolnych. Po myśli zaś § 5, klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod taryfy celnej. Omawiany przepis art. 13 Kodeksu celnego zawiera też ustawową delegację dla Rady Ministrów do ustanowienia, w drodze rozporządzenia, taryfy celnej (§ 6) oraz – dla Ministra właściwego do spraw finansów publicznych – do ogłoszenia, w drodze rozporządzenia, wyjaśnień do taryfy celnej, zapewniających jednolitą i właściwą interpretację Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Scalonej Nomenklatury oraz Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego. Wedle stanu prawnego w dacie dokonania zgłoszenia celnego – w wykonaniu wskazanych wyżej delegacji ustawowych – obowiązywały w omawianej materii przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 2001 r., Nr 146, poz. 1639 ze zm.) oraz "Wyjaśnienia do Taryfy celnej" stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).

Przedstawione regulacje w pełni odzwierciedlają postanowienia umów międzynarodowych. W szczególności zwrócenia uwagi wymaga, iż na mocy oświadczenia rządowego z dnia 30 grudnia 1996 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 11, poz. 63) Polska, z dniem 1 stycznia 1996 r., przystąpiła do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 11, poz. 62). Nomenklatura Systemu Zsynchronizowanego stanowi załącznik do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, będący integralną częścią wymienionej Konwencji. Nomenklatura przedstawiona w Załączniku do Konwencji składa się z pozycji i podpozycji oraz ich odpowiednich kodów cyfrowych, uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego. Na mocy powyższej Konwencji, Polska zobowiązała się (art. 3) do stosowania Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji, dalej do tego, iż nie będzie modyfikowała zakresu sekcji, działów, pozycji lub podpozycji Systemu Zharmonizowanego (z zastrzeżeniem takiego przystosowania tekstowego, jakie może być konieczne dla efektywnego stosowania Systemu Zharmonizowanego w ustawodawstwie krajowym), a także do tego, że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych Systemu Zharmonizowanego. Wspomniana Konwencja nawiązuje też do Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli dnia 15 września 1950 r. (Dz. U. z 1978 r., Nr 11, poz. 43; oświadczenie rządowe o przystąpieniu – Dz. U. z 1978 r., Nr 11, poz. 44). Zarówno postanowienia Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (art. 10), jak i Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, występującej pod roboczą nazwą Światowej Organizacji Celnej – WCO (art. III lit. d), świadczą o tym, że interpretacje dokonywane przez właściwe organy mają charakter wykładni wiążącej. Ustanowienie Taryfy celnej (powołanym już rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy celnej) – odpowiadającej wymogom Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów – jak i ogłoszenie wyjaśnień do Taryfy celnej w drodze rozporządzenia zawierającego w załączniku: l) Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), 2) Kompendium opinii klasyfikacyjnych, 3) Opinie klasyfikacyjne Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej, 4) Opinie klasyfikacyjne Ministra Finansów, 5) Decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HSC) – które to noty, opinie i decyzje mają nie tylko charakter wskazówek interpretacyjnych, ale i uznać należy je za rodzaj legalnej definicji o walorze normy prawnej – świadczy o tym, że polskie prawo celne nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym w tym zakresie prawem międzynarodowym. Taryfa celna przyjęła bowiem nazewnictwo i pełne zasady interpretacji nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Określania i Kodowania Towarów (HS), wprowadzonej powoływaną wcześniej międzynarodową Konwencją w prawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r., a ośmioznakowa treść pozycji PCN pokrywa się także z treścią Scalonej Nomenklatury (CN) opracowanej przez Komisję Wspólnot Europejskich i stosowanej przez Unię Europejską, stanowiącej rozwinięcie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów.

Na tym tle należy stwierdzić, iż w sprawie, której istota sprowadza się głównie do oceny prawidłowości taryfikacji celnej sprowadzonego towaru, zasadnie organy celne przyjęły, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią unormowania Kodeksu celnego oraz powołanych wyżej aktów wykonawczych do tej ustawy.

Przechodząc do meritum sprawy i rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu godzi się zauważyć, iż zasadza się on w gruncie rzeczy na rozważeniu, do której grupy urządzeń służących do podłączania lub przyłączania do obwodów elektrycznych – opisanych w uwadze III do pozycji 8536 "Wyjaśnień do taryfy celnej" – należy je zaliczyć.

Jak sformułowano w wymienionej uwadze III, wszystkie te urządzenia służą do łączenia ze sobą różnych części obwodu elektrycznego. Należą do nich:

A) wtyki, gniazda wtykowe i inne styki do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń z instalacją, która jest w normalnym stanie stała; kategoria ta obejmuje:

1) wtyki i gniazda wtykowe (w tym do łączenia dwóch ruchomych przewodów). Wtyk może mieć jedną lub więcej nóżek albo styków bocznych, które pasują w odpowiednie otwory lub styki w gnieździe. Obrzeże lub jedna z nóżek mogą służyć do uziemiania;

2) styki ślizgowe (...)

3) gniazda do lamp (...)

B) inne łączniki, przyłącza, listwy zaciskowe itp. Grupa ta obejmuje małe kostki wykonane z materiału izolacyjnego, zaopatrzone w łączniki elektryczne (kostki przyłączowe), przyłącza, będące metalowymi częściami do wkładania przewodników, oraz małe części metalowe do mocowania na końcach przewodów elektrycznych dla ułatwienia połączeń elektrycznych (płaskie końcówki widełkowe, zaciski krokodylkowe itp.).

C) skrzynki przyłączowe (...)

W ocenie składu orzekającego, organy celne zasadnie przyjęły, iż importowane elementy pełnią funkcję szeroko rozumianych "wtyków" ujętych w części (A) uwagi III i nie mogą być zakwalifikowane do grupy (B). Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, kategoria urządzeń, o których mowa w (A)1, zdefiniowanych jako "wtyki, gniazda wtykowe i inne wtyki" nie jest przeznaczona wyłącznie do łączenia urządzeń z instalacją, która jest "w normalnym stanie stała". Przeczy temu wykładnia językowa, albowiem wprost wskazuje się w tej części wyjaśnień, że wtyki, gniazda wtykowe i inne styki służą do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń z instalacją, która w normalnym stanie jest stała. Z przytoczonej treści bowiem, przez użycie spójnika "lub" należy wywieść, iż owe – generalnie ujmując – wtyki mogą być przeznaczone zarówno do łączenia urządzeń z instalacją "stałą", jak i do łączenia ruchomych przewodów, co potwierdza także dalsze brzmienie pkt (1), w którym – zaliczając do tej kategorii wtyki i gniazdka wtykowe – wskazano w nawiasie, że dotyczą one również przeznaczonych do łączenia dwóch ruchomych przewodów. Nadto, jako niczym nie poparte i nie znajdujące żadnego uzasadnienia należy uznać przekonanie strony skarżącej by wyrażenie "instalacja, która jest w normalnym stanie stała" zawężać tylko do instalacji trwale wbudowanej w ścianę budynków. Takiego wniosku z przytoczonego sformułowania w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej" wyprowadzić się nie da. Trzeba zatem przyjąć, iż może to być także instalacja stale wbudowana w dane urządzenie. Analogicznie, treść wyjaśnień nie odwołuje się i nie uzależnia kwalifikacji omawianych urządzeń służących do łączenia ze sobą różnych części obwodu elektrycznego od wielkości obsługiwanego napięcia w sieci. Argumentacja strony skarżącej w tej mierze jest zbyt daleko idąca.

Jak słusznie wskazały organy celne, z przedmiotowych wyjaśnień nie wynikają tego rodzaju ograniczenia co do właściwości i funkcji przedmiotowych urządzeń, gdyż określają one jedynie przykładowe zastosowania wtyków. Brak jest zatem podstaw prawnych do wprowadzania przesłanek podnoszonych przez stronę skarżącą w wywodach skargi, a w konsekwencji nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że lista wymienionych w pkt (1) urządzeń jest zamknięta.

Tym samym, skoro sporne akcesoria posiadają cechy właściwe urządzeniom zdefiniowanym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej" jako wtyki, wobec tego – jako ujęte na poziomie jednokreskowym w pozycji 8536 Taryfy celnej w brzmieniu "oprawy lamp, wtyki i gniazda wtykowe" – podlegają taryfikacji do podpozycji o kodzie PCN 8536 69 90 0, stosownie do postanowień 6 Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w świetle której klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

W powyższym świetle wykluczone jest zastosowanie podpozycji deklarowanej przez stronę skarżącą, tj. 8536 90 10 0, nazwanej – "Elementy połączeniowe, złącza dla przewodów i kabli" w kontekście wymienionych – jak twierdzi skarżący – w części (B) uwagi III "przyłączy będących metalowymi częściami do wkładania przewodników". Podpozycja ta – dwukreskowa – nie może być w ogóle porównywana z podpozycją 8536 69 90 0 (trzykreskową), ponieważ nie znajduje się ona na tym samym poziomie. Podkreślenia wymaga, że "wtyki i gniazda wtykowe" w Taryfie celnej umiejscowione są na poziomie jednokreskowym i już na tym poziomie podlegają ocenie (porównaniu) z pozostającymi na tym samym poziomie "Pozostałymi urządzeniami" (zaliczanymi do kodu 8536 90). W uwadze wyjaśniającej do Reguły 6 ORINS (II a) wskazano, że jeżeli po wybraniu najbardziej charakterystycznej podpozycji jednokreskowej, podlega ona jeszcze dalszemu podziałowi, wtedy i tylko wtedy należy rozważyć teksty podpozycji dwukreskowych, celem wyznaczenia, która z nich powinna zostać wybrana. W tym stanie rzeczy prawidłowo organ odwoławczy, stosując wytyczne zawarte w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", po zaklasyfikowaniu importowanych elementów do jednokreskowej podpozycji "Oprawy do lamp, wtyki i gniazda wtykowe", dalszej analizy dokonał w ramach tylko tej podpozycji, tzn. porównując między podpozycjami dwukreskowymi: 8536 61 ("Oprawy lamp"), a "Pozostałymi" – 8536 69, ostatecznie klasyfikując tu na poziomie trzykreskowym do kodu 8536 69 90 0.

Do klasyfikowania towaru według kodu PCN zgodnie z obowiązującą Taryfą celną powołane są wyłącznie organy celne. Przepisy prawa celnego w tym względzie są autonomiczne i nie mogą dla celów klasyfikacji towarowej być zastępowane ustaleniem kontekstu znaczeniowego definiowanych w nich pojęć poprzez zwroty występujące w literaturze naukowej tudzież formułowane w "ocenach technicznych". Nomenklatura towarowa Taryfy celnej nie może być zastępowana bądź uzupełniana w drodze odniesień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług nawet przy odmiennym nazewnictwie towaru, z racji bezwzględnie wiążących uregulowań Kodeksu celnego, przytoczonych na wstępie. Także opinie, opracowania i ekspertyzy podanych w skardze instytucji (Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Ośrodka Rzeczoznawstwa SEP, Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, etc.) nie mogą rozstrzygać w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru, gdyż nie są do tego uprawnione w świetle prawa. Jeżeli istnieją podstawy do klasyfikacji na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, co miało miejsce w niniejszej sprawie, to oczywiste jest, że nie zachodziła potrzeba ustalania w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktycznych z wykorzystaniem wiedzy specjalistycznej biegłych, dotyczącej towaru, tym bardziej, że w ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest kompletny, a kwestią sporną jest wyłącznie problematyka prawidłowości dokonanej klasyfikacji. Na marginesie tej kwestii wymaga dodatkowego wyjaśnienia, iż Sąd – na rozprawie – oddalił wniosek strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na mocy art. 106 § 3 p.s.a. albowiem dodatkowe postępowanie dowodowe w toku trwającego przed wojewódzkim sądem administracyjnym postępowania sądowo-administracyjnego ograniczone jest tylko do ewentualnego przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, co wyklucza przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego, którego należałoby dopiero powołać.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. W szczególności należy zauważyć (na tle tego ogólnikowo sformułowanego zarzutu), iż prawo nabyte w decyzji administracyjnej, odnoszone jest do praw i obowiązków, które z decyzji płyną dla określonego w niej podmiotu w sferze prawa materialnego, a zatem ma charakter zindywidualizowany, wywodzący się nadto z konkretnych okoliczności sprawy. Godzi się zauważyć, iż skarżący nie poparł – posiadanej, jak utrzymuje – wiedzy w tym przedmiocie żadnym dowodem wskazującym na jego dyskryminację w stosunku do innych importerów.

Przytoczony na poparcie tej tezy strony skarżącej zarzut, jakoby w czasie dziesięcioletniej praktyki dokonywania odpraw celnych skarżący klasyfikował przedmiotowe elementy do kodu 8536 90 10 0 bez zastrzeżeń organów celnych nie może mieć charakteru przesądzającego w niniejszej – odrębnej – sprawie. Pomijając nawet to, że nie zostało dowiedzione, czy istotnie przedmiotem uprzednich odpraw celnych były urządzenia tożsame, tzn. taryfikowane w identycznym stanie faktycznym i prawnym, to podnieść wypada za Naczelnym Sądem Administracyjnym (patrz wyrok z dnia 10 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 52/98), iż fakt przyjmowania przez organ celny w toku innych odpraw celnych deklarowanej przez importera klasyfikacji taryfowej nie może powodować, że podczas następnych odpraw nie ma on prawa do dokonywania właściwej klasyfikacji tego samego produktu. Ze względu na okoliczność, że to na podmiocie zgłaszającym towar ciąży obowiązek prawidłowego wypełnienia zgłoszenia celnego, nie można zapomnieć o prawie organu celnego do podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, nawet po zwolnieniu towaru, jeżeli przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dokumenty lub dane.

Odnosząc się zaś do zagadnienia wiążących informacji taryfowych wydanych przez Prezesa GUC, w których złączom przypisano kod 8536 90 10 0, nietrafne jest stanowisko strony skarżącej, gdyż wbrew temu, co sądzi, z przedmiotowych WIT nie wynika bynajmniej, by dotyczyły one tego samego towaru, którego dotyczyło zgłoszenie celne weryfikowane w niniejszej sprawie.

Zaskarżona decyzja została – stosownie do wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – wyczerpująco i wszechstronnie umotywowana. Rozpatrzono cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, co przejawia się obszernymi wywodami w decyzji organu odwoławczego, także w zakresie wyjaśnienia zastosowanych przepisów prawa, a poczynione wywody i tok rozumowania organu są logiczne i poprawne.

Z przedstawionych względów, działając na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.