Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 172/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16 stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 19 marca 2012 r., ustalającą warunki zabudowy działki nr [...] KM 20, położonej przy ul. C. w G. oraz działek nr [...] KM 20 przewidzianych pod infrastrukturę techniczną.

SKO wskazało, że we wniesionym odwołaniu właściciele sąsiednich nieruchomości domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8 i 10 k.p.a. Dalej podali, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pominięta została jedna ze stron tego postępowania – G. M. Ponadto zabudowanie działki położonej w bliskim sąsiedztwie lasu, zdaniem stron odwołujących się, stwarza zagrożenie pożarowe dla obszarów leśnych i pozostałych nieruchomości leżących w bliskim sąsiedztwie, ponadto spowoduje zacienienie istniejących ogródków, placów zabaw i mieszkań znajdujących się na sąsiadujących nieruchomościach. Kolejny zarzut dotyczył niezgodności planowanej zabudowy z istniejącym planem zagospodarowania przestrzennego na rozpatrywanym terenie. W przekonaniu odwołujących się planowana inwestycja nie jest zgodna z istniejącą linią zabudowy. Zdaniem skarżących zabudowanie działki nr [...] spowodowałoby zbytnie zbliżenie tej linii do Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, ponadto zbliżenie do granicy obszarów leśnych byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż z załączonej do akt sprawy analizy wynika, że w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z przepisem § 3 w/w rozporządzenia dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Są to budynki wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej – tak zabudowane są działki o położone przy ul. C. 3, 3b, 3c, 5, 5a, 5b, 5c, 5d, 5h, 5f, 5k, 51, 5m, 7, 9, 11, 11a, 11b, 11c, 11d, 13a, 13b, 6, 8, 8a, 10, 10a, 10b, 12, 14, 16; przy ul. J.4, 6; przy ul. J. 13, 13a, 19. W obszarze analizowanym znalazły się także działki stanowiące pas drogowy ul C. i północno-wschodnia część działki [...] - tereny leśne. We wschodniej części obszaru jest usytuowana zabudowa usługowa - blacharstwo, mechanika samochodowa, tunning. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania organ I instancji ustalając parametry dla planowanego obiektu nie uwzględnił budynków usługowych jako obiektów o odmiennej skali i funkcji. Teren objęty wnioskiem inwestora stanowi działka niezabudowana o nr [...]/13 KM20 położona przy ul. C. oraz działki o nr [...] KM 20 przewidziane pod infrastrukturę techniczną. Zamierzeniem inwestora jest budowa budynku jednorodzinnego. Organ I instancji zaskarżoną decyzją określił rodzaj inwestycji, rodzaj zabudowy, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym miejsca postojowe określone na podstawie wytycznych Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 22 listopada 2011 r., sposób zagospodarowania wód opadowych, gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę energetyczną, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz uwzględnił wymagane uzgodnienia. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji wskazał, iż warunki obsługi komunikacyjnej zostały określone przez zarządcę drogi w piśmie z 22 listopada 2011 r.. Powołując się na stanowiącą załącznik do zaskarżonej decyzji analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji wykazał, że działki objęte wnioskiem inwestora położone są w obszarze na którym co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna jest z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W obszarze analizowanym w najbliższym sąsiedztwie, przy ul. C. 13/13A usytuowany jest budynek dwukondygnacyjny. który stanowił wyznacznik do ustalenia wysokości dla planowanej zabudowy.

Odnośnie zarzutów podnoszonych we wniesionych odwołaniach organ odwoławczy wyjaśnił, że w punkcie 6 zaskarżonej decyzji określone zostały wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Organ wskazał, że obiekt budowlany powinien być zaprojektowany z uwzględnieniem ochrony przed pozbawieniem dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Podnoszone w tym zakresie zarzuty są, zdaniem Kolegium, przedwczesne i zostaną zweryfikowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja stanowi pierwszy etap szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, wyznacza ogólne kierunki i poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo określi parametry techniczne inwestycji. Odnośnie zagrożenia pożarowego dla położonych w sąsiedztwie obszarów leśnych organ wyjaśnił, że planowany budynek będzie ogrzewany kotłem gazowym co nie stwarza zagrożenia pożarowego. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut dotyczący pominięcia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego G. M. Jednak z wniesionego odwołania wynika, że G. M., mimo że nie otrzymał zaskarżonej decyzji wniósł od niej odwołanie zachowując termin do jego wniesienia.

Ponadto organ zauważył, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu nie przesądza kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, którego wydanie uzależnione jest od spełnienia przez inwestora szeregu warunków określonych zaskarżoną decyzją. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę odwołującym przysługiwać będzie status strony, a wszelkie zgłoszone zarzuty i zastrzeżenia organ wydający pozwolenie na budowę będzie musiał rozpatrzyć w oparciu o obowiązujące przepisy.

Skargę na powyższą decyzje wniósł właściciel sąsiedniej działki L. K. domagając się jej uchylenia.

Skarżący wskazał, że organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygniecie o nieaktualny stan prawny, bowiem przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został uchylony z dniem 22 września 2004 r. Ponadto w przekonaniu skarżącego decyzja o warunkach zabudowy wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, gdyż teren ten podlega ochronie przyrody w szerokim rozumieniu. Takie uzgodnienie dokonane nie zostało zatem decyzja winna zostać wyeliminowania z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta ustalającą, na wniosek B. R., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] położonej w 20 obrębie przy ul. C. w G. oraz na działkach [...] budowę infrastruktury technicznej. Stroną skarżącą jest właściciel jednej z sąsiednich nieruchomości, który kwestionuje udzielone warunki zabudowy.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją, brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647, ze zm.), dalej "u.p.z.p.", zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Stosowanie do dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z kolei zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W ramach analizy owego obszaru organ koncentruje się w pierwszej kolejności na przesłance "dobrego sąsiedztwa", o której mowa w art. 61 ust. 1 omawianej ustawy.

Dokonując analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia w szczególności, czy została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., organ powinien zbadać nie tylko sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, lecz również ustalić, czy gabaryty, forma architektoniczna planowanego obiektu budowlanego, zamierzone usytuowanie linii jego zabudowy oraz intensywność wykorzystania działki objętej inwestycją odpowiada cechom zabudowy i zagospodarowania terenu analizowanego. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach ustalonego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu.

Wskazać należy jako zasadę, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie dokonując analizy wyznaczonego obszaru prawidłowo ustaliły, że działka inwestora jest położona w terenie o funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenu posiada zatem cechy, które mogą być wzorem dla nowej zabudowy. Także cechy architektoniczne nowej zabudowy zostały wyznaczone prawidłowo jako kontynuacja parametrów występujących na obszarze analizowanym.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 50 ust. 2, gdyż jego regulacja odnosi się do inwestycji celu publicznego, jaką nie jest realizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Bezprzedmiotowym jest zatem zajmowanie się treścią tego przepisu. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, o objęciu działki inwestora rygorom związanym z ochroną przyrody wskazać należy, że w analizowanym terenie nie występuje żaden z obszarów prawnie chronionych, nie ma więc konieczności dokonywania uzgodnień wymaganych przepisem art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Skarżący wskazywał w toku postępowania na bliskość granicy Trójmiejskiego Parku Narodowego, w którego strefie ochronnej obowiązuje zakaz wznoszenia nowej zabudowy. Zauważyć należy, że w chwili orzekania przez organy nie obowiązywał żaden z zakazów dotyczący wznoszenia obiektów w określonej odległości od granicy lasu w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. Pierwotnie w celu zachowania wartości przyrodniczych. historycznych i kulturowych na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego rozporządzenie Nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczania wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów, i ograniczeń (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 27 poz. 139), zmienione rozporządzeniem Nr 11/98 Wojewody Gdańskiego z dn. 3.09.1998 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 59 poz. 294) wprowadzało zakaz lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 30 m od granicy lasu oraz mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód morskich, jezior i cieków. W chwili obecnej na mocy uchwały Nr 143/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Pomorskiego nr 66, poz.1458) obowiązuje jedynie zakaz realizowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Ten zakaz nie odnosi się zaś do planowanej inwestycji.

Organy w rozpatrywanej sprawie przeanalizowały istniejący stan faktyczny i w sposób szczegółowy odniosły się do ustalonych warunków dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, powyższe prowadzić musi do wniosku, iż podniesione przez skarżącego zarzuty w odniesieniu do decyzji Kolegium, uznać należy za nieuzasadnione.

Mając na uwadze powyższe skarga jako bezzasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu