Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 202/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. skarżący, M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o nałożeniu na niego kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W uzasadnieniu wniosku skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie wskazanej przez niego przesłanki. Dodatkowo w piśmie z dnia 4 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując przedmiotowy wniosek, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wymaga interwencji sądu administracyjnego.

Jak wynika z protokółu rozprawy (k. 46), postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego

w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13 tj.: "Czy art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest

w stosunku do wnioskodawcy zasadne (vide: postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).

Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zarówno skarżący jak i reprezentujący go pełnomocnik pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy gołosłowne twierdzenie skarżącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia jego osobie (poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji) znacznej szkody.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.