Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 543/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i 6, art. 189
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Cezary Koziński, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] "V." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I SA/Go 434/12 w sprawie ze skargi P. [...] "V." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok postanawia 1. uchylić zaskarżony wyrok w całości, 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 10 października 2012 r., I SA/Go 434/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P. [...] "V." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 22 marca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r.

2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z 17 czerwca 2011 r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że skarżąca w zeznaniu podatkowym za 2005 r. (CIT-8) zaniżyła przychód a także zawyżyła koszty uzyskania przychodów. W związku z tym, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania organ podatkowy odstąpił od określenia tych danych w drodze szacowania. Jednocześnie organ podatkowy uznał za koszt uzyskania przychodów wydatki w kwocie 120.000 zł z tytułu wynagrodzeń wypłaconych w 2005 r. na rzecz prezesa zarządu.

Rozpoznając odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podkreślił, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów procesowych wskazując przede wszystkim, że organ pierwszej podjął szereg czynności zmierzających do zebrania jak najpełniejszego materiału dowodowego, wzywając stronę do przedłożenia dokumentów bądź zwracając się do niemieckiej administracji podatkowej o udzielenie informacji dotyczących niemieckiego kontrahenta. Podkreślił przy tym bierną postawę samej skarżącej, która nie składała wyjaśnień i nie przedkładała dokumentów, ograniczając się jedynie do oświadczeń, że ich nie posiada bądź ich uzyskanie jest w zasadzie niemożliwe.

3. W dniu 10 kwietnia 2012 r. spółka złożyła skargę na "decyzję administracyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 06 marca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarga ta została zarejestrowana w WSA w Gorzowie Wielkopolskim pod sygn. akt I SA/Go 304/12 jako skarga na postanowienie wydane w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r., wyznaczonej celem jej rozpoznania, likwidator reprezentujący skarżącą oświadczył, że ww. skarga została niefortunnie sformułowana i dotyczy zarówno postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 6 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 22 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. W związku z powyższym sąd uznał, że spółka zaskarżyła zarówno ww. postanowienie z 6 marca 2012 r., jak i decyzję z 22 marca 2012 r., a skargę na tę decyzję wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005r. zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Go 434/12. W dniu 26 września 2012 r. skarżąca uzupełniła skargę z 10 kwietnia 2012 r., podnosząc zarzut dokonania ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym.

4. Sąd w całości podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji, skutkującą uznaniem za prawidłowe ustalenie wysokości zarówno wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, jak również osiągniętych przez skarżącą spółkę w 2005 r. przychodów i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a."), skargę oddalił.

5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności:

- art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przez "Urząd Skarbowy i Izbę Skarbową w [...]" art. 120, art. 121, art. 122 ,art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art.188, art. 191, art. 199 a § 3 , i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012, poz. 749; dalej jako: "O.p.") poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy, oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6. Skarga kasacyjna nie może być merytorycznie rozpoznana albowiem zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, a wniesiona do sądu pierwszej instancji skarga odrzuceniu z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 2 i 6 P.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast w świetle art. 58 par. 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Z analizy akt wynika, że skarżąca, reprezentowana przez likwidatora, nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 6 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji złożyła skargę do sądu pierwszej instancji na powyższe rozstrzygnięcie. W ww. piśmie jako zaskarżony akt wskazała "decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 06 marca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje organu I instancji z dnia 17 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania zaskarżonej Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności". Na rozprawie przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 21 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. I SA/Go 304/12, ww. likwidator oświadczył, że skarga "dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 6 marca 2012 r. nr [...] oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 22 marca 2012 r. nr [...], wskazując iż została wprawdzie niefortunnie sformułowana, ale dotyczy obu aktów administracyjnych." Modyfikacja skargi z 5 kwietnia 2012 r. dokonana na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. nie mogła odnieść zamierzonych przez skarżącą skutków gdyż stanowiła niedopuszczalne rozszerzenie przedmiotu zaskarżenia. W ocenie NSA rozpoznana przez sąd pierwszej instancji skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 22 marca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. podlegała odrzuceniu z uwagi na niespełnienie wymogu dochowania terminu jej wniesienia (art. 53 § 1 P.p.s.a.) jak i pominięcie prawidłowego trybu wniesienia skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.).

W myśl art. 189 P.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Rozpoznanie przez sąd pierwszej instancji niedopuszczalnej skargi stanowi uchybienie procesowe, nakazujące zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 189 P.p.s.a., niezależnie od zarzutów i wniosków zawartych w skardze kasacyjnej, które w takiej sytuacji nie podlegają rozpoznaniu.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art.189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 i 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.