Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 527/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1998 nr 102 poz 651
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 maja 1998 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyjnych.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Asesor WSA Jacek Kuza (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną w dniu 15 maja 2006 r. z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy J. przez Kierownika Działu Pracowników Socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej w J., którą to decyzją odmówiono prawa do zasiłku rodzinnego z dodatkami, na P. M., K. M., M. M., M. M. i W. M..

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia SKO ustaliło, że D. M. w dniu 15 września 2005 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku na dzieci: P. M., K. M., M. M., M. M. i W. M. oraz dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na M. M., M. M. i W. M. i z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na P. M., K. M., M. M., M. M. i W. M.. Do wniosku dołączył dwie umowy dzierżawy. Pierwszą z dnia 8 września 1995 r., którą jego żona, J. M. wydzierżawiła A.O. działkę nr 297 o pow. 2,22 ha fizycznych położoną w S. na 20 lat i drugą z dnia 2 grudnia 1998 r. dotyczącą działki nr 73/2 o pow. 1,8500 ha fizycznych, położonej w C.-Z. (dawniej K. C.), zawartą na czas nieoznaczony ale nie mniej niż 15 lat, pomiędzy D. M. i M.S. jako wydzierżawiającymi, a W. M. jako dzierżawcą.

SKO ustaliło następnie, że decyzją z dnia [...] organ I instancji rozpoznając sprawę po raz trzeci na skutek wcześniejszego , dwukrotnego uchylenia jego poprzednich decyzji przez SKO, odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu takiej decyzji organ I instancji ustalił, że na dochód rodziny wnioskodawcy będący podstawą do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych składały się uzyskane w 2004 r. dochody netto w kwocie 41.287,74 zł. z tytułu pracy zawodowej oraz nieopodatkowane dochody w kwocie 5.438,97 zł. z gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,3450 ha przeliczeniowych. Uwzględnienie dochodów z gospodarstwa rolnego mimo dołączenia do wniosku umów świadczących o wydzierżawieniu tego gospodarstwa przez wnioskodawcę i jego żonę osobom trzecim, organ uzasadnił treścią przepisów art. 5 ust. 8a ustawy o świadczeniach rodzinnych, art. 28 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz treścią pisma Starostwa Powiatowego w J. Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami z dnia 3 stycznia 2006 r. Z przepisów tych wynika bowiem, że do powierzchni gospodarstwa rolnego od którego zależy wysokość dochodu rodziny, wlicza się również obszary rolne oddane w dzierżawę, z wyjątkiem między innymi oddanej w dzierżawę, na podstawie umowy dzierżawy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, części lub całości znajdującego się w posiadaniu rodziny gospodarstwa rolnego. Umowa taka natomiast, stosownie do treści art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników musi być zawarta na piśmie co najmniej na 10 lat, zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków, i dotyczyć osoby niebędącej:

a) małżonkiem emeryta lub rencisty,

b) jego zstępnym lub pasierbem,

c) osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym,

d) małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b) lub c).

Ze wskazanego pisma Starostwa Powiatowego w J. wynikało, że żadna z przedłożonych umów nie była ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, ani też nie podlegała rejestracji w ewidencji z racji braku w nich jednoznacznego stwierdzenia, że te umowy zostały zawarte w celu nabycia przez wydzierżawiającego praw do renty lub emerytury. Również z informacji uzyskanej przez organ I instancji z Urzędu Miejskiego w J. Wydział Rolnictwa i Gospodarki Gruntami w dniu 11 maja 2006 r. wynikało, że w ewidencji gruntów wsi C.-Z. w poz. 53, gdzie jako właściciele działki nr 73/2 wpisani są D. M. i M.S. oraz w ewidencji gruntów wsi S. w poz. 151, gdzie jako właściciel działki nr 297 wpisana jest J. M. - nie ma zapisu o dzierżawcach. Ponieważ rodzina wnioskodawcy w złożonym wniosku nie wykazała żadnych zobowiązań, które podlegały by odliczeniu od dochodu, jak również nie wykazała żadnego utraconego w 2004 r. dochodu, organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód na osobę w rodzinie D. M. wynosi 556,27 zł. i jest wyższy od dochodu uprawniającego do przyznania zasiłku rodzinnego o 52,27 zł. na osobę i o 365,89 zł. na rodzinę, a więc o kwotę wyższą niż wysokość najniższego zasiłku rodzinnego, tj. 43 zł.

Akceptując powyższe ustalenia organu I instancji, SKO ustaliło ponadto w oparciu o zaświadczenie z dnia 19 sierpnia 2005 r. wydane przez Urząd Miejski w J. dla celów podatkowych, że D. M. jest współwłaścicielem w - części gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,83 ha. przeliczeniowych, które w całości na podstawie umowy dzierżawy użytkuje W. M. oraz, że J. M. posiada gospodarstwo rolne o pow. 2,43 ha przeliczeniowych, które jest w całości wydzierżawione A.O.. Organ uznał jednak, że adnotacje o dzierżawach zawarte w ewidencji wymiarowej nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ zgodnie z wymaganiami ustawodawcy aby wywołać określony w art. 5 ust. 8a ustawy o świadczeniach rodzinnych skutek, konieczne jest zgłoszenie dzierżawy do ewidencji gruntów.

W tak ustalonym stanie faktycznym SKO uznało, że organ I instancji prawidłowo wyliczył dochód rodziny D. M. na poziomie 556,27 zł. miesięcznie na osobę, co przy braku w rodzinie wnioskodawcy osoby niepełnosprawnej, przekraczało ustawowe kryterium dochodowe wynoszące 504 zł. i uniemożliwiało przyznanie wnioskowanych zasiłków rodzinnych, a w konsekwencji i dodatków do nich. Organ II instancji zaakceptował też pogląd, że umowy dzierżawy, jakie D. M. przedłożył do wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych nie spełniały i nadal nie spełniają wymogów określonych w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. w art. 5 ust. 8a pkt 1 tej ustawy, albowiem nie zostały zgłoszone do ewidencji gruntów. Tym samym dochód z gruntów oddanych w dzierżawę wlicza się do dochodu rodziny.

W skardze na decyzję SKO z dnia 20 lipca 2006 r., D. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w procesie jej wydania.

Skarżący zarzucił obrazę art. 6, 7, 10, 19, 75 § 1, 77 § 1 i 107 § 1 kpa. Skarżący podniósł, że:

1. decyzja z dnia 15 maja 2006 r. wydana przez Ośrodek Pomocy Społecznej Miasta i Gminy w J. została wydana przez organ niewłaściwy. Wydał ją bowiem Ośrodek Pomocy Społecznej Miasta i Gminy w J., który ani w ustawie o świadczeniach rodzinnych, ani w upoważnieniu Burmistrza Miasta i Gminy J. zawartym w zarządzeniu Nr 106/04 z dnia 25 maja 2004 r. nie występuje jako organ uprawniony do wydawania decyzji, a podpisał ją upoważniony przez Burmistrza Kierownik Działu Pracowników Socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej w J., co wcale jednak nie oznacza, że decyzję wydał organ właściwy, bo z art. 107 § 1 kpa wynika, że decyzja winna zawierać zarówno oznaczenie organu administracji publicznej, jak i podpis z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

2. Niezrozumiałym jest doręczenie mu w dniach 21 grudnia 2005 r. i 24 kwietnia 2006 r., na podstawie art. 61 § 4 oraz 61 § 1 i 4 kpa, dwóch zawiadomień o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłków rodzinnych w sytuacji, gdy takie postępowanie wszczynane jest na wniosek, a on taki wniosek złożył w dniu 15 września 2005 r. Ponieważ każde wszczęte postępowanie powinno się zakończyć bądź wydaniem decyzji, bądź umorzeniem postępowania paradoksalnie miałby prawo oczekiwać na otrzymanie jeszcze dwóch decyzji rozstrzygających tę samą sprawę.

3. Wadliwe było doliczenie do dochodów uzyskanych przez niego i jego żonę również dochodów uzyskanych z gospodarstwa rolnego, które rzekomo posiadają. Ponieważ te umowy dzierżawy zostały złożone przez skarżącego w Urzędzie Miejskim w J. w dniu 16 grudnia 1998 r., to urząd powinien był dokonać odpowiednich zmian w prowadzonych rejestrach gruntów. Wtedy skarżący otrzymał by zaświadczenie o oddaniu gospodarstwa rolnego w dzierżawę i dochodu z tego tytułu nie wliczono by do jego i jego żony dochodów. Obie te umowy spełniały bowiem warunek czasowy o jakim mowa w art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, ponieważ pierwsza została zawarta na 20 lat, a druga na czas nieoznaczony, ale nie mniej niż na 15 lat. Organ administracji natomiast nie wskazał podstawy prawnej swojego twierdzenia, że przedłożone przez D. M. umowy nie były wystarczające do wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że zarzuty skargi nie odnoszą się do istoty sprawy, tj. faktu przebywania przez skarżącą na urlopach wychowawczych i bezpłatnych, których to faktów skarżąca nie neguje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy, określony w stosownych przepisach organ.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/06 poz. 992 ze zm.), organ właściwy realizuje zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych prowadzi organ właściwy. Organ właściwy może upoważnić, w formie pisemnej, swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika ośrodka pomocy lub inną osobę na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej do prowadzenia postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 2, a także do wydawania w tych sprawach decyzji. Według art. 3 pkt 11 tej ustawy, ilekroć w tej ustawie jest mowa o organie właściwym oznacza to wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne.

Z dołączonego do akt sprawy zarządzenia Burmistrza Miasta J. z dnia 25 maja 2004 r. wynika, że organ ten w pełni wykorzystał delegację wynikającą z przytoczonego przepisu i na wniosek Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w J. upoważnił B.C.-T., Kierownika Działu Pracowników Socjalnych tego ośrodka, do prowadzenia postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych oraz do wydawania w tych sprawach decyzji administracyjnych. Upoważnienie to nie zmieniło jednak organu właściwego do wydania decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych, gdyż pozostał nim w dalszym ciągu Burmistrz Miasta J.. W jego też imieniu przedmiotowa decyzja z dnia [...] została wydana, co wynika jednoznacznie z treści figurującego pod nią podpisu. Ma natomiast rację skarżący, że art. 107 § 1 zd. 1 kpa wymaga, aby decyzja oprócz oznaczenia organu administracji publicznej zawierała jeszcze podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Wadliwość omawianej decyzji, polegająca na oznaczeniu w jej nagłówku jako organu, który ją wydał Ośrodka Pomocy Społecznej Miasta i Gminy w J. zamiast Burmistrza Miasta J. nie oznacza jednak, że to ten organ ją rzeczywiście wydał, skoro wydano ją z upoważnienia, a więc w imieniu organu właściwego. Zarzucana przez skarżącego wadliwość nie polega więc na wydaniu omawianej decyzji przez niewłaściwy organ, ale na wadliwym oznaczeniu organu w tej decyzji, czyli na wskazaniu w decyzji innego organu niż ten, który decyzję rzeczywiście wydał. Przeoczenie w zaskarżonej decyzji SKO omawianego uchybienia stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., które jednak nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro decyzję z dnia [...] wydał jednak organ właściwy. Dlatego omawiane uchybienie nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie mógł również odnieść skutku drugi zarzut skarżącego dotyczący wadliwego, dwukrotnego zawiadomienia przez organ I instancji o wszczęciu z urzędu postępowania w niniejszej sprawie. Ma rację skarżący, że postępowanie w sprawie z zakresu świadczeń rodzinnych wszczyna się na wniosek, o czym stanowi art. 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wszczęcie takiego postępowania z urzędu może nastąpić tylko w sytuacji o jakiej mowa w art. 61 § 2 kpa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kontrolowana decyzja nie dotyczyła jednak postępowania, o którego wszczęciu organ I instancji zawiadomił w dniach 21 grudnia 2005 r. i 26 kwietnia 2006 r. (k. 34 i 49 akt administracyjnych). Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego została bowiem utrzymana w mocy decyzja organu I instancji z dnia 15 maja 2006 r., która została wydana na wniosek złożony przez D. M. z dnia 15 września 2005 r., co wynika jednoznacznie z części wstępnej tej decyzji oraz z jej uzasadnienia. Nie było w związku z tym przedmiotem oceny sądu czy i ewentualnie jakie akty administracyjne zapadły w wyniku wszczętych z urzędu postępowań, o których to wszczęciach postępowania organ zawiadomił w dniach 21 grudnia 2005 r. i 26 kwietnia 2006 r.

Również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego - art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7/98 poz. 25 ze zm.) w zw. z art. 5 ust. 8a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie był zasadny.

Omawiany zarzut sprowadzał się do twierdzenia, że fakt złożenia przedmiotowych umów dzierżawy w Urzędzie Miejskim w J. w dniu 16 grudnia 1998 r. był wystarczający do przyjęcia, że umowy te zostały zgłoszone do ewidencji gruntów w rozumieniu art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7/98 poz. 25 ze zm.). Oceniając zaprezentowaną przez organy administracji wykładnię pojęcia umowy dzierżawy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 8a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy zgodzić się z poglądem, że chodzi w tym przepisie o umowę, o jakiej mowa w art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz że przedmiotowe, dołączone do akt sprawy umowy z dnia 8 września 1995 r. i 2 grudnia 1998 r. nie spełniają jednego z koniecznych, przewidzianych w tym przepisie warunków. Zgłoszenie do ewidencji gruntów o jakim mowa w tym przepisie, należy interpretować na gruncie przepisów o ewidencji gruntów i budynków z daty, w jakiej to domniemane zgłoszenie nastąpiło. Ponieważ przedmiotowe umowy z dnia 8 września 1995 r. i 2 grudnia 1998 r. zostały złożone w Urzędzie Miejskim w J. w dniu 16 grudnia 1998 r., o tym czy ta czynność nosiła znamiona zgłoszenia tych umów do ewidencji gruntów i budynków, przesądzają przepisy rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 158/96 poz. 813 ze zm.). Rozporządzenie to w § 49 ust. 1 i 3 dla zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego działek i budynków w zakresie danych ewidencyjnych wymagało zgłoszenia w formie pisemnej. Do zgłoszenia winny być dołączone dokumenty uzasadniające wnioskowaną zmianę. Nie mogło być w sprawie wątpliwe, że zgłoszenie o jakim mowa w przytoczonym przepisie nie zostało w sprawie złożone. Wynikało to bowiem z jednoznacznych informacji zarówno Urzędu Miejskiego w J. z dnia 11 maja 2006 r., jak i Starosty Powiatowego w J. z dnia 3 stycznia 2006 r., który to organ od dnia 1 stycznia 1999 r. przejął prowadzenie ewidencji gruntów i budynków (art. 60 pkt 18 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa - Dz. U. Nr 106/98 poz. 668 ze zm.). Okoliczności tej nie kwestionował nawet sam skarżący. Za zgłoszenia w rozumieniu komentowanych przepisów nie mogły być uznane same umowy z dnia 8 września 1995 r. i 2 grudnia 1998 r., skoro mogły one być jedynie dokumentami potwierdzającymi zasadność zgłoszenia. Ponieważ tego typu umowy mogły być również podstawą wpisów w innych ewidencjach prowadzonych przez organy gminy (ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona na podstawie art. 7a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9/02 poz. 84 ze zm.), rejestr wymiarowy znajdujący się w Urzędzie Miejskim w J. powołany w zaświadczeniu z dnia 19 sierpnia 2005 r. - k. 3 akt administracyjnych), bez jednoznacznego zgłoszenia o jakim mowa w przytoczonym przepisie § 49 ust. 3 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, organ do którego złożono te umowy nie mógł ustalić , dla jakich celów takie umowy były składane. Niezasadny jest w związku z tym zarzut skargi, że to sam organ winien był dokonać wszystkich czynności urzędowych, w tym zmiany wpisu do rejestru ewidencji gruntów.

Należy ponadto zauważyć, że umowy objęte dokumentami złożonymi w dniu 16 grudnia 1998 r. w Urzędzie Miejskim w J., nie spełniały podstawowego wymogu o jakim mowa w art. 5 ust. 8a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, warunkującego możliwość wliczenia dochodu z gospodarstwa rolnego będącego przedmiotem tych umów, do dochodu, od którego zależy możliwość przyznania świadczeń rodzinnych. Przepis ten bowiem, skutek w postaci wyłączenia dochodu uzyskanego z gospodarstwa rolnego oddanego w dzierżawę na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym - wiąże tylko z umową dzierżawy. Tymczasem obie przedmiotowe umowy zawarte w dniach 8 września 1995 r. i 2 grudnia 1998 r. nie miały takiego charakteru, co wbrew ich tytułom i ustaleniom organów obu instancji, wynika z ich treści. O charakterze umowy nie przesądza bowiem jej dosłowne brzmienie, lecz zgodny zamiar stron i cel umowy wynikające z jej treści (art. 65 § 2 kc). Zgodnie z art. 693 § 1. kc, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z tej ustawowej definicji umowy dzierżawy wynika, że koniecznym jej elementem jest zobowiązanie dzierżawcy do płacenia czynszu. Tymczasem z treści przedmiotowych umów wynika, że dzierżawcy zobowiązali się do uiszczania z tytułu tych umów jedynie podatku gruntowego, a opłat, danin czy czynszu dzierżawnego nie przewidywano. Taka treść tych umów odpowiada przewidzianej w art. 708 kc odrębnej umowie nienazwanej, do której jedynie stosuje się przepisy działu II kc dotyczącego dzierżawy, co oznacza, że umowa zdefiniowana w art. 708 kc umową dzierżawy nie jest.

Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że dochód z przedmiotowych umów nie mógł być wyłączony z dochodu rodziny skarżącego, od którego zależało jej prawo do zasiłku rodzinnego z dodatkami.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.