Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1449/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1198/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1198/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył wszczęte na wniosek J. K. postępowanie administracyjne w sprawie wykorzystywania przez P. L. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. . na terenie działki o nr geod. [...] niezgodnie z przeznaczeniem. Decyzja ta została uchylona przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce decyzja PINB Miasta Siedlce wszczął w dniu [...] listopada 2010 r. z urzędu postępowanie w sprawie wykorzystywania przez P. L. budynku garażowego przy ul. [...] w S. niezgodnie z przeznaczeniem, i następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne. Odwołanie od decyzji PINB Miasta Siedlce z dnia [...] października 2010 r. wniósł J. K. Po jego rozpatrzeniu Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2010 r. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego PINB Miasta Siedlce decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ponownie umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Następnie Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu 10 czerwca 2010 r. PINB ustalił, że nieruchomość w S. przy ul. [...] jest własnością I. i P. L.; składa się z działek nr geod. [...] i [...], które powstały w wyniku podziału działki nr geod. [...]. Na terenie działki nr [...] przy granicy z działkami nr [...],[...] oraz [...], zlokalizowany jest parterowy budynek garażowy, o wymiarach zewnętrznych 11,03 m, 6,05 m. Odnośnie tego budynku PINB prowadził w latach 1999-2000 postępowanie administracyjne, ponieważ inwestor w trakcie realizacji inwestycji wprowadził zmiany istotne w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 1996 r. W wyniku postępowania usankcjonowano zmiany wprowadzone w trakcie realizacji inwestycji, w tym kanał naprawczy. Organ powiatowy decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przez I. i P. L. przy budowie budynku garażu na samochód dostawczy. Stwierdzono, że obiekt zrealizowany został zgodnie z zatwierdzonym projektem.

Dodatkowo wskazano, że PINB przeprowadził w dniu 15 listopada 2013 r. czynności kontrolne w przedmiotowym budynku garażowym i ustalił, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1996 r. przewidywał budowę budynku garażowego jednostanowiskowego na samochód dostawczy. Budynek ten, zgodnie z oświadczeniem I. i P. L. wykorzystywany jest do garażowania własnych samochodów. W dniu kontroli w garażu tym znajdował się samochód dostawczy. Stwierdzono, że w budynku zrealizowane jest jedno stanowisko postojowe.

MWINB stwierdził, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jest związany wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11. Mając na uwadze ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w trakcie czynności kontrolnych oraz zapadły w tej sprawie wyrok z dnia 1 lipca 2011 r., MWINB stwierdził, że przedmiotowy garaż został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową, obowiązującymi przepisami, jak i prowadzonymi postępowaniami naprawczymi, dlatego PINB zasadnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił, że projekt garażu zakładał budowę budynku garażowego jednostanowiskowego na samochód dostawczy – który również może być zakwalifikowany jako samochód ciężarowy, ale nie wyklucza funkcji dostawczej w samochodzie osobowym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł J. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1198/14 na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11 wskazał, że organ, odwołując się do zdefiniowanego w ustawie Prawo budowlane pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ocenił, że takie usytuowanie garażu pozostaje bez wpływu na sąsiednie nieruchomości w tym działkę skarżącego, która nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wszczęte zatem na wniosek J. K. postępowanie należało umorzyć z powodu braku u wnioskodawcy przymiotu strony. Zdaniem Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym stanowisko takie było co najmniej przedwczesne, oraz wskazał, że wyjaśnienia wymaga jakiego rodzaju garażu budowa została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę, czy był to garaż na samochód osobowy (jedno, czy wielostanowiskowy), czy garaż na samochód ciężarowy – autobus. Dopiero ustalenia poczynione w tym zakresie, zdaniem Sądu, pozwolą na ocenę, czy budynek garażu jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, oraz, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie naprawcze. Wskazał również, że w niniejszym postępowaniu przymiot strony skarżącego należy ustalić w oparciu o art. 28 k.p.a.

Zdaniem Sądu zasadnie organ podkreślił, że przedmiotowy garaż został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową, obowiązującymi przepisami, i wyjaśnił, że projekt garażu zakładał budowę budynku garażowego, jednostanowiskowego na samochód dostawczy, który również może być zakwalifikowany jako samochód ciężarowy. Organ wskazał również, iż było już prowadzone z urzędu, postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego i postępowanie to zostało umorzone, a decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji.

Zdaniem Sądu, sprawa została należycie wyjaśniona zarówno przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce jak i Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stosownie do wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego, który sprawia, że nie można rozstrzygnąć sprawy co do istoty. Organ zatem umarza postępowanie, jeśli na podstawie przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego stwierdzi, iż nie ma sprawy administracyjnej, która mogłaby być przedmiotem postępowania. Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej, dlatego rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. wniósł J. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.;

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującej oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji wydanych przez PINB i MWINB pomimo, że zostały one wydane z naruszeniem art. 6 i 7 k.p.a. polegającym na ich niezastosowaniu i nierozpoznaniu istoty sprawy oraz art. 105 § 1 k.p.a. polegającym na jego zastosowaniu mimo braku podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku polegającą na wybiórczym i błędnym przedstawieni stanu sprawy i nie odniesieniu się przez Sąd do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do całości zebranego materiału dowodowego, w szczególności na nie odniesieniu się do podnoszonych przez skarżącego braku podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji pomimo naruszenia prawa materialnego, które polegało na :

a) błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego,

b) niezastosowaniu art. 5 Prawa budowlanego,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji, mimo, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia, a w konsekwencji do całkowicie dowolnego ustalenia, że w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające ustalenie zgodnego z przeznaczeniem użytkowania przez P. L. obiektu budowlanego w S. przy ul. [...];

II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

1) art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części;

2) art. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie przy dokonaniu oceny możliwości zaistnienia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

W dniu 25 września 2015 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo pełnomocnika J. K. określone jako "uzupełnienie skargi kasacyjnej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanym w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r., II OSK 306/06, Lex nr 339645).

Ustalenie zaś, czy miała miejsce zmiana sposobu użytkowania obiektu możliwe jest poprzez skonfrontowanie pierwotnego przeznaczenia obiektu z jego obecnym sposobem wykorzystywania. W sytuacji stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie, konieczne jest odniesienie ustalonego stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ustalenie, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania (por. prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 57/12; prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 439/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu, którego przedmiotem jest samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest zatem ustalenie, czy taka zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i czy miała charakter samowolny. Wymagania, o których mowa powyżej, zostały określone w art. 5 Prawa budowlanego. Autor skargi kasacyjnej dwukrotnie zarzuca naruszenie art. 5 Prawa budowlanego nie precyzuje jednak dokładnie, który z przepisów art. 5 został naruszony. Sąd nie może więc odnieść się do tego zarzutu, domyślając się o który dokładnie przepis chodzi. Artykuł 5 Prawa budowlanego składa się z wielu jednostek redakcyjnych (ustępy, punkty, podpunkty), nie można więc formułować zarzutu tak ogólnikowo, bez wskazania konkretnego przepisu.

Kontrolując legalność zaskarżonego wyroku, za oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych i przekonująco uzasadnione należy uznać stanowisko zarówno Sądu jak i organów. Bowiem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego garażu. Przede wszystkim wskazać należy, że obiekt budowlany jest nadal użytkowany jako garaż, nie zmieniło się jego przeznaczenie. Wskazać należy, że przepisy prawne w tym również przepisy Prawa budowlanego należy interpretować w odniesieniu do konkretnej sprawy i ustalonego stanu faktycznego. Nie można przy tym przyjąć, że przechowywanie w garażu samochodu dostawczego (w dniu kontroli znajdował się w nim samochód dostawczy) oraz dokonywanie w nim napraw przez właściciela, świadczy o zmianie sposobu użytkowania. Nadmiernym natomiast ograniczeniem prawa własności i co za tym idzie naruszającym konstytucyjną zasadę proporcjonalności, byłoby przyjęcie, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w znaczeniu przyjętym w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, gdy zmiana ta nie stwarza żadnego zagrożenia wartości chronionych Prawem budowlanym. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Organy nadzoru budowlanego nie mają uprawnień aby kontrolować jaki pojazd stoi w garażu i jakie naprawy tego pojazdu są wykonywane przez właściciela. W trakcie kontroli nie ustalono, aby na działce położonej w S. przy ul. [...] parkowało jednocześnie 10 pojazdów i teren ten był wykorzystywany jako "baza eksploatacyjna", czy też była tam prowadzona "działalność gospodarcza w zakresie usług transportowych", jak podnosi się w skardze kasacyjnej.

Ustalenia dokonane w toku postępowania przez organy nadzoru budowlanego zasadnie potraktowane zostały przez Sąd I instancji jako wystarczające, by przyjąć, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku garażowego przy ul. [...] w S. w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić trzeba, że ustalenia te wynikały nie tylko z oględzin organów nadzoru budowlanego ale także z faktu, że PINB Miasta Siedlce w 2010 r. przeprowadził z urzędu postępowanie w sprawie zmiany użytkowania przedmiotowego garażu i ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w pkt II oraz pkt I ppkt 3 i 4 nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej określonego w pkt I ppkt 1 należy ponieść, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, to organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Z takim właśnie przypadkiem bezprzedmiotowości z powodu braku przesłanki przedmiotowej mamy do czynienia w tej sprawie. Jak już wyżej wskazano nie nastąpiła zmiana użytkowania budynku garażowego przy ul. [...] w S., tak więc brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Dodatkowo co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak już wyżej podkreślono sprawa zmiany przeznaczenia budynku garażowego była już poprzednio przedmiotem postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez organ powiatowy, w wyniku którego umorzono to postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość (decyzja PINB Miasta Siedlce z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r.). Dlatego też, wydanie decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie stanowiło by przesłankę stwierdzenia jej nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.,a więc w przypadku wydania decyzji w sprawie, która już poprzednio została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., III SA 103/97, OSP 1999, z. 1, poz. 19, z glosą B. Adamiak: "Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)" oraz wyrok NSA w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 1998 r., I SA/Gd 1279/96, Lex nr 35931).

Skarżący kasacyjnie zarzuca również naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. (pkt I ppkt 2 skargi kasacyjnej). Należy podkreślić, że jednym z podstawowych wymogów skargi kasacyjnej zgodnie z art. 176 p.p.s.a. jest "przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie", czego w tym przypadku zabrakło, bowiem samo wskazanie naruszonych przepisów bez uzasadnienia, nie jest wystarczające. Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest wymogiem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Natomiast brak uzasadnienia zarzutów w skardze kasacyjnej, uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie, gdyż Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może samodzielnie wkraczać w rolę autora skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy się odnieść nie tylko do stanowiska przyjętego przez organy ale również przedstawić swój własny pogląd w stosunku do zaskarżonego wyroku (wyroki NSA z: 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 55, 19 stycznia 2005 r., GSK 1335/04, LexPolonica nr 2404648).

Jednocześnie odnosząc się do pisma pełnomocnika J. K. z dnia 25 września 2015 r. określonego jako "uzupełnienie skargi kasacyjnej" należy podkreślić, iż w istocie podnoszone są w nim zarzuty co do postępowania zakończonego decyzją z PINB Miasta Siedlce z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], a więc do innego postępowania administracyjnego, niż w przedmiotowej sprawie. Oznacza to, że brak jest możliwości odniesienia się przez Sąd do tych zarzutów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.