Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2002/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Justyna Wtulich po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym tytułem opłaty kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny – A. D.

Wyrokiem z dnia 17 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz radcy prawnego A. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł.

W dniu 6 lutego 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez radcę prawnego od powyższego wyroku wraz z zawartym w niej wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 923/15 oddalił skargę kasacyjną.

Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. nie stawił się pełnomocnik skarżącego.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje :

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 t.j. ) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 j.t.) przestało obowiązywać. Zgodnie z treścią § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Niniejsza sprawa została wszczęta w drugiej instancji wniesioną w dniu

6 lutego 2015 r. skargą kasacyjną i nie została zakończona przed wejściem w życie (1 stycznia 2016 r.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Z tego względu, do rozpoznania wniosku pełnomocnika znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 j.t.)

Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit b ww. Rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit c (tj. 240,00 złotych), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych.

W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.

Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 16 ww. Rozporządzenia.

Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu został ustanowiony przed wydanym przez Sąd w dniu 17 października 2014 r. wyrokiem oddalającym skargę, a zatem w drugiej instancji prowadził sprawę ten sam radca prawny. Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu. Wniosek pełnomocnika zawiera oświadczenie o którym mowa w § 16 Rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe, przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 120 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych – łącznie kwotę 147, 60 złotych.

O powyższym orzeczono, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b wyżej powołanego Rozporządzenia.