Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 93/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r., nr 2401-IEW2.4253.73.2021.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS lub organ), po rozpoznaniu zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca) na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2021 r. nr [...], o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 29.04.2021 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 239b § 1 pkt 1, 2 § 2 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: o.p.), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2021 r. nr [...] (dalej: decyzja wymiarowa); po przeprowadzonej kontroli podatkowej, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: Naczelnik US) określił skarżącej następujące zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług:

za sierpień 2015 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 50.161 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 1.585.947 zł;

za wrzesień 2015 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 165.652 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 3.354.586 zł;

za październik 2015 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 239.715 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 3.809.287 zł;

za listopad 2015 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 141.765 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 4.568.055 zł;

- kwotę podatku od towarów i usług wynikającą z wystawionych faktur, do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 547.677 zł;

za grudzień 2015 r.

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 734 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 5.503.358 zł;

- kwotę podatku od towarów i usług wynikającą z wystawionych faktur, do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 383.699 zł;

za styczeń 2016 r.

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 11.562 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 6.374.080 zł;

- kwotę podatku od towarów i usług wynikającą z wystawionych faktur, do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 17.436 zł;

za luty 2016 r.

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 6.448 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 7.783.853 zł;

za marzec 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 181.807 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 7.823.279 zł;

- kwotę podatku od towarów i usług wynikającą z wystawionych faktur, do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 460 zł;

za kwiecień 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 71.166 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 7.752.113 zł;

za maj 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 45.280 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 7.706.833 zł;

za czerwiec 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 144.501 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 7.562.332 zł;

za lipiec 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 562.680 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 6.999.652 zł;

za sierpień 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 358.391 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 6.641.261 zł,

za wrzesień 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 791.912 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 5.849.349 zł;

za październik 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 98.476 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 5.750.873 z1;

za listopad 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 1.057.129 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 4.694.278 zł;

za grudzień 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 92.150 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w terminie 60 dni w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 686.000 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 3.915.594 zł.

Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, wobec czego decyzja ta, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie była ostateczna.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r., organ pierwszej instancji nadał w/w nieostatecznej decyzji, rygor natychmiastowej wykonalności.

Oceniając okoliczności faktyczne sprawy, organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności określona w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Organ pierwszej instancji ustalił, że:

-skarżąca posiada nieruchomość gruntową zabudowaną, położoną w województwie [...], w księdze wieczystej ujawnione są wpisy hipoteczne:

- hipoteka umowna w wysokości 13.000.000,00 zł wierzytelność m.in. z tytułu zapłaty należności głównych - kwot pożyczki, zapłaty odsetek kapitałowych należnych spółce B" Sp. z o.o.

- hipoteka przymusowa na kwotę 8.728.317,00 zł z tytułu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres 8-12/2015 r., 1/2016 r. oraz 3-12/2016 r. na postawie zarządzeń zabezpieczenia wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.

Zgodnie z bilansem spółki wartość nieruchomości na dzień 31 grudnia 2019 r. wynosiła:

- grunty (oraz prawo wieczystego użytkowania gruntu): 589.200,00 zł,

- budynki, lokale i spółdzielcze prawa do lokalu oraz obiekty inżynierii lądowej i wodnej: 3.501.435,42 zł,

- w wykazie grup zobowiązań zabezpieczonych na majątku jednostki widnieje zabezpieczenie hipoteczne: kwota zobowiązania 4.390.579,23 zł, kwota zabezpieczona 13.000.000 zł.

W związku z powyższym ten składnik majątku nie może stanowić źródła spłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji.

Dalej organ podał, że sprawozdania finansowe skarżącej za lata 2018 i 2019 wskazują, iż Spółka uzyskała roczne przychody w wysokości 2.262.225,26 zł w 2018 r. w 2019 roku w wysokości 279.561,20 zł. Według bilansu na dzień 31 grudnia 2019 r. aktywa netto skarżącej rozumiane jako aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi własnemu, wynosiły - 2.700.741,63 zł.

Według sprawozdania finansowego na 31 grudnia 2019 r. wartość rzeczowych środków trwałych wynosiła 4.185.680,56 zł.

W sprawozdaniu Zarządu z działalności za rok obrotowy 2019 r. wpisana została informacja: "spółka nie realizuje działalności operacyjnej. Niepokojący jest utrzymujący się stan zadłużenia, który przekracza poziom osiągniętego zysku. Aktualnie Spółka planuje na nowo wznowić sprzedaż art. spożywczych, rozwijać relacje handlowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu pozyskania klientów". Z analizy wskaźników bilansu za 2019 r. przeprowadzonej przez skarżącą, wynika iż jej działalność jest zagrożona.

W deklaracji CIT-8 za 2020 r., skarżąca wykazała stratę w wysokości: 29.474,16 zł, za 2020 r. i 2021 r. składała ona zerowe deklaracje VAT-7 wykazując kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.440.031 zł. W systemie brak jest w deklaracji PIT- 4R za 2020 r.

Z danych zawartych w CEPIK wynika, że skarżąca nie posiada środków transportu.

W bilansie za 2019 r. pod pozycją środki transportu widnieje kwota 12.545,66 zł.

W toku prowadzonej kontroli podatkowej, decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...] zabezpieczono na majątku skarżącej przybliżoną kwoty zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę za miesiące: od sierpnia 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz od marca do grudnia 2016 r. na łączną kwotę: 4.885.974,00 zł.

W trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego, organ egzekucyjny przeprowadził szereg czynności egzekucyjnych (zajęć rachunków bankowych, zajęć innych wierzytelności pieniężnych u dłużników zajętej wierzytelności), w wyniku których zabezpieczył kwotę: 111.644,77 zł.

W stosunku do skarżącej, prowadzone jest także postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., na rzecz wierzyciela Urzędu Gminy w L., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 11 grudnia 2020 r., nr [...] oraz [...], z tytułu nieuiszczenia podatku od nieruchomości. W postępowaniach przeciwko skarżącej, dokonano licznych zajęć rachunków bankowych. W wyniku zastosowanych czynności, w dniu 2 lutego 2021 r. uzyskano jedynie kwotę: 298,39 zł.

Na tej podstawie, organ pierwszej instancji ustalił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 o.p., bowiem:

-wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności,

-skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Na wyżej wymienione postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów:

-art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, pomimo nieistnienia przestanki uzasadniającej takie działanie Organu;

-art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu celno-skarbowego nie zostanie wykonane;

-art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościową sytuację majątkową skarżącej, które uprawdopodobniałyby niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji;

-art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania skarżonego postanowienia;

-art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej, w sytuacji braku zgromadzenia zupełnego i całościowego materiału dowodowego, wykazania okoliczności uprawdopodobniających, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane;

-art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji.

Skarżąca wniosła o uchylenie w/w postanowienia oraz o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji nieostatecznej do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonej kwoty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę za miesiące: od sierpnia 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz od marca do grudnia 2016 r. na łączną kwotę: 4.885.974 zł.

Zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone w dniu 11 grudnia 2018 r., zatem z tym dniem został zawieszony bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 29 kwietnia 2021 r. nr [...], organ pierwszej instancji określił zobowiązania podatkowe za ww. wskazane okresy.

Dalej organ wskazał, że pismem z dnia 3 grudnia 2020 r., nr [...], doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 grudnia 2020 r. oraz skarżącej w dniu 14 grudnia 2020 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., zawiadomił skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2015 r. do grudnia 2016 r. z dniem 2 grudnia 2020 r. w związku z wszczętym postępowaniem karnym skarbowym.

Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, postępowanie o przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone.

Wobec powyższego, zaległości podatkowe objęte zaskarżonym postanowieniem są wymagalne.

Organ II instancji wskazał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż udowodnione zostało, że wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności oraz, że nie posiada ona majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Organ II instancji wskazał, że skarżąca posiada zaległości wobec:

1. Urzędu Gminy L. z tytułu podatku od nieruchomości w łącznej kwocie należności głównej 18.166 zł,

2. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 6-12/2015 r., 1/2016 r. oraz 3-12/2016 r. w łącznej kwocie należności głównej 4.968.027 zł wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień 17 września 2021r. - 1.710.745 zł, tj. łącznie 6.678.772 zł.

Zatem łączna kwota zobowiązań skarżącej wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 17 września 2021 r. wynosiła co najmniej 6.696.938 zł.

Dalej organ II instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne w oparciu o dwa tytuły wykonawcze, które dotyczą zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, natomiast Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne w oparciu o siedemnaście tytułów wykonawczych, z tytułu podatku od towarów i usług (wobec zaległości objętych postanowieniem o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności).

W odniesieniu do oceny okoliczności, czy skarżąca posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, organ II instancji wskazał, że organ pierwszej instancji ustalił majątek skarżącej w oparciu o ewidencje Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych. Organ ten ustalił, że skarżąca figuruje w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych jako właściciel nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w województwie [...]. W dziale IV księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, wpisano hipotekę:

-umowną w wysokości 13.000.000,00 zł wierzytelność m.in. z tytułu zapłaty należności głównych - kwot pożyczki, zapłaty odsetek kapitałowych należnych spółce B Sp. z o.o.

-przymusową na kwotę 8.728.317,00 zł z tytułu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres 8-12/2015r., 1/2016r. oraz 3-12/2016r. na postawie 11 zarządzeń zabezpieczenia wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. Naczelnik Urzędu, w oparciu o bilans Spółki sporządzony na dzień 31 grudnia 2019 r., ustalił że wartość ww. nieruchomości wynosiła:

-grunty (oraz prawo wieczystego użytkowania gruntu): 589.200,00 zł,

-budynki, lokale i spółdzielcze prawa do lokalu oraz obiekty inżynierii lądowej i wodnej: 3.501.435,42 zł,

Zatem łączna wartość ww. nieruchomości wynosiła 4.090.635,42 zł, w związku z czym ustanowione zabezpieczenie w postaci hipoteki umownej wielokrotnie przewyższa wartość tej nieruchomości. Z uwagi na powyższe i fakt, że ww. hipoteka przymusowa nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia, ten składnik majątku skarżącej, nie może stanowić źródła spłaty zobowiązań podatkowych.

W oparciu o dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca nie posiada środków transportu.

W bilansie za 2020 r,. pod pozycją środki transportu, widnieje kwota 5.437,63 zł.

Zatem, w ocenie organu, zostały spełnione przestanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż udowodniono, że wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności (19 tytułów wykonawczych), oraz że nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (wynoszącej 6.696.938 zł), na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Ustalono bowiem, że skarżąca nie posiada ruchomości (baza CEPiK), a nieruchomość, której właścicielem jest skarżąca, obciążona jest hipoteką umowną na łączna wartość 13.000.000 zł.

W odniesieniu natomiast do ustalenia, czy została również spełniona przesłanka z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej tj., czy istnieje prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowych zobowiązań, organ II instancji wskazał, że art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Głównym celem nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, jest bowiem ochrona interesów Skarbu Państwa w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują na to, że podatnik nie dopełni dobrowolnie ciążącego na nim zobowiązania podatkowego.

Organ wskazał dalej, że trakcie prowadzonej kontroli podatkowej pełnomocnik skarżącej R.O., odmówił w imieniu skarżącej, złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Nie wskazuje to, zdaniem organu, na zamiar dobrowolnego spłacenia przyszłych zobowiązań podatkowych. Stanowisko skarżącej w tym przedmiocie, organ ocenił nawet jako próbę utrudnienia przyszłej egzekucji, bowiem stanowisko takie, w ocenie organu, w znaczny sposób utrudnia ustalenie składników majątku podatnika, a co za tym idzie ustalenie wystąpienia przestanki wskazanej bezpośrednio w ustawie Ordynacja podatkowa, tj. wyzbywania się majątku. Powyższe, w ocenie organu, stanowi dodatkową okoliczność uzasadniającą obawę niewykonania przez skarżącą przyszłego zobowiązania podatkowego.

Organ dokonał analizy dochodów skarżącej, wykazanych w zeznaniach CIT-8 za lata 2017-2020, z której wynika, że sukcesywnie od 2017 r. przychody skarżącej z prowadzonej działalności gospodarczej maleją, natomiast od 2020 r. skarżąca praktycznie ich nie uzyskała. Ponadto, poza rokiem 2019 r., skarżąca nie uzyskała dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, za 2017 r., 2018 r. i 2020 r. skarżąca wykazała stratę. Ponadto za lata 2019-2021, skarżąca składała zerowe deklaracje VAT-7, wykazując jednocześnie kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.440.031 zł.

Do organu pierwszej instancji, nie wpłynęły również deklaracje PIT- 4R za 2020 r.

Okoliczności te organ ocenia, jako świadczące o zmniejszeniu rozmiaru działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą.

Z analizy wartości bilansowych wynika, że wartość kapitału własnego skarżącej w latach 2018-2020 wykazywała ujemny kapitał własny, który zmniejsza szanse na pozyskanie finansowania, stwarzając poważne zagrożenie dla dalszego funkcjonowania firmy i tym samym stanowi podstawę do ogłoszenia upadłości.

Z analizy bilansów za lata 2018 - 2020 wynika, że w tych latach zobowiązania skarżącej przewyższały aktywa. Ujemna wartość relacji pomiędzy wartością aktywów ogółem, do zobowiązań ogółem, oznacza niedobór aktywów dla pokrycia zobowiązań skarżącej, zatem zobowiązania skarżącej przewyższają jej majątek. Tym samym majątek skarżącej nie pozwala na uregulowanie ciążących na skarżącej zobowiązań.

Istotna w sprawie jest również okoliczność, że w toku kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., decyzją z dnia 20 listopada 2018 r., dokonano zabezpieczenia na majątku spółki, przybliżonej kwoty zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę za miesiące: od sierpnia 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz od marca do grudnia 2016 r. na łączną kwotę: 4.885.974 zł

Od ww. decyzji skarżąca wniosła odwołanie, decyzją z dnia 11 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Następnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 711/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 900/20, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego, organ egzekucyjny przeprowadził szereg czynności zabezpieczających (zajęć rachunków bankowych, zajęć innych wierzytelności pieniężnych u dłużników zajętej wierzytelności), w wyniku których zabezpieczył kwotę: 111.644,77 zł.

Również w stosunku do skarżącej, prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z tytułu nieuiszczenia podatku od nieruchomości, w którym dokonano licznych zajęć rachunków-bankowych.

W wyniku zastosowanych czynności, w dniu 2 lutego 2021 r. uzyskano jedynie kwotę: 298,39 zł.

Okoliczności te, w ocenie organu, świadczą o niewystarczających możliwościach płatniczych skarżącej.

Organ II instancji wskazał dalej, że w treści decyzji z 29 kwietnia 2021 r. nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. podał, że "zawierane przez Spółkę w badanym okresie transakcje zakupu oleju rzepakowego od firm /.../, jak również transakcje jego dalszej odsprzedaży w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz zagranicznych firm /.../ oraz krajowych kontrahentów /.../ mają charakter karuzelowy, pozbawione są racjonalnego celu ekonomicznego, a wystawione na rzecz Spółki, jak i przez nią same faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych zawartych pomiędzy podmiotami w nich wymienionymi. Transakcje dotyczące zakupu i sprzedaży oleju rzepakowego, w których uczestniczyła Strona, zostały zaplanowane i odbywały się w celu osiągnięcia korzyści podatkowych w całkowitym oderwaniu od zasad uczciwej konkurencji. Transakcje te miały charakter pozorny - celem uczestników obrotu karuzelowego nie było dostarczenie towaru do finalnego odbiorcy, ale okrężny ruch towaru, który z pozoru miał wyglądać na typowy".

Organ podniósł, że posługiwanie się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, istotnie podważa rzetelność podatnika i pozwala na przyjęcie za prawdopodobne, że zobowiązanie określone w decyzji nieostatecznej nie będzie wykonane.

Odnosząc się do zebranego materiału dowodowego w sprawie, ustaleń postępowania odwoławczego oraz ustaleń poczynionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2021 r. i stwierdził, że opisane okoliczności, wyczerpują uregulowane przez ustawodawcę w art. 239b ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ II instancji uznał za pozbawiony racji zarzut niezbadania i niewykazania przez organ pierwszej instancji, że skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, bowiem jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji ustalił majątek skarżącej w oparciu o dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, a także m.in. w oparciu o sprawozdania finansowe i składane deklaracje. Z powyższych ewidencji wynika, że skarżąca nie posiada zarejestrowanych pojazdów, natomiast nieruchomość będąca jej własnością, obciążona jest hipoteką wielokrotnie przewyższająca wartość tej nieruchomości. Organ wskazał, że obciążenia hipoteczne stanowią 317% wartości tej nieruchomości. Zatem nieruchomość ta nie może stanowić podstawy skutecznego pokrycia ww. zobowiązań podatkowych.

Organ przypomniał, że pełnomocnik skarżącej w trakcie kontroli podatkowej odmówił złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Organ wskazał także, że również w złożonym zażaleniu skarżąca nie wskazała jaki majątek skarżącej nie został przez organ pierwszej instancji uwzględniony. Następnie organ II instancji uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 239b § 2 o.p. poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji, uprawdopodobniając niewykonanie przez skarżącą zobowiązań, oparł się na jej sprawozdaniach finansowych, zeznaniach i deklaracjach podatkowych, tytułach wykonawczych, efektach prowadzonych postępowań egzekucyjnych.

Organ II instancji przypomniał, że "uprawdopodobnienie" jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, środkiem niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyśpieszenie postępowania.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że w jego ocenie, dokumenty zebrane i ocenione przez organ pierwszej instancji, zdecydowanie uprawdopodabniają, że skarżąca nie jest w stanie dokonać zapłaty należności z tytułu podatku od towarów i usług, określonych w decyzji wymiarowej. Niewypłacalność wynikająca ze sprawozdań finansowych w zasadzie samodzielnie, bez potrzeby dalszego dowodzenia, przesądza o obawie niewykonania zobowiązania.

Dalej organ zwrócił uwagę, że skarżąca w zażaleniu zawarła szereg uwag do prowadzonego postępowania wymiarowego, podczas gdy przedmiotem orzekania w postępowaniu zażaleniowym jest postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2021 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., z dnia 29 kwietnia 2021 r., w którym poza zakresem orzekania pozostają ustalenia z kontroli podatkowej i postępowania wymiarowego, które będą podlegały ocenie i rozpatrzeniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem od decyzji z dnia 29 kwietnia 2021 r.

Organ za pozbawione racji, uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 122 o.p. oraz art. 187 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościowa sytuację majątkową, które uprawdopodabniałyby niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji, a także art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, art. 217 § 2 o.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji; art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 239b § 2 o.p. wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez podatnika wykonane. Dokonując analizy i oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że postępowanie podatkowe przeprowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, nie narusza wskazanych przez skarżącą przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał czynności w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tego rodzaju postępowaniu podatkowym. Organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. W uzasadnieniu postanowienia organ ten zawarł uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę, jak i powołał i wyjaśnił podstawę prawną postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Organ prawidłowo uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez skarżącą wykonane.

Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. swoje rozstrzygnięcie trafnie oparł na przesłankach z art. 239b § 1 pkt 1 2 oraz § 2 o.p. Organ II instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, organ pierwszej instancji wykazał, że w stosunku do skarżącej prowadzona jest egzekucja innych należności, że nie posiada ona majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ponadto sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, uprawdopodabnia że zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji wymiarowej, nie zostaną wykonane.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

-art. 239b § 1 o.p., poprzez wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, pomimo nieistnienia przesłanki uzasadniającej takie działanie organu;

-art. 239b § 2 o.p., poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu celno-skarbowego nie zostanie wykonane;

-art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościową sytuację majątkową skarżącej, które uprawdopodobniałyby niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji;

-art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia;

-art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w sytuacji braku zgromadzenia pełnego i całościowego materiału dowodowego, wykazania okoliczności uprawdopodobniających, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane;

-art. 217 § 2 o.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia organu podatkowego, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, DIAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.

Zgodnie z art. 239a o.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 239b § 1 o.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z art. 239b § 2 o.p., cytowany powyżej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z przywołanych przepisów prawa wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, konieczne jest spełnienie co najmniej dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Sąd podziela stanowisko organu, że użycie przez ustawodawcę w przywołanym przepisie prawa, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", oznacza, że stwierdzenie, w stanie faktycznym sprawy podatnika, już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej.

Prawidłowo organ uznał, że przyjęcie w treści § 2 art. 239b o.p. pojęcia "uprawdopodobnienie", znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że rygory uznania twierdzeń organu są złagodzone i odformalizowane. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie organu podatkowego o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, a wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowiąc tym samym odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia podnoszonych faktów, na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowadniania go. Tym samym, organ podatkowy obowiązany jest ustalić wystąpienie choćby jednej z przesłanek wymienionej w art. 239b § 1 o.p. przez jej udowodnienie natomiast w przypadku przestanki określonej w art. 239b § 2 o.p. wystarczy samo uprawdopodobnienie.

Zgodzić należy się również z organem, że ponieważ zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, to w niniejszej sprawie termin przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2015 r. uległby ewentualnemu przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., natomiast za okres od grudnia 2016 do listopada 2016 r. – 31 grudnia 2021 r., a za grudzień 2016 r. z dniem 31 grudnia 2022 r.

Skoro jednak, zgodnie z art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (pkt 1), doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 4), a zgodnie z art. 70 § 7 ustawy o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (pkt 1), zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt. 5), to w sytuacji doręczenia skarżącej w dniu 11 grudnia 2018 r. zarządzenia zabezpieczenia, skutkującego z tym dniem zawieszeniem biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań oraz doręczenia pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 grudnia 2020 r. oraz skarżącej w dniu 14 grudnia 2020 r. pisma z dnia 3 grudnia 2020 r., nr [...], którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., zawiadomił skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2015 r. do grudnia 2016 r. z dniem 2 grudnia 2020 r. w związku z wszczętym postępowaniem karnym skarbowym, które na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, nie zostało zakończone, to w/w zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Stosownie do art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 191 o.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast stosownie do art. 217 § 2 o.p., postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Zgodnie z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, żaden z tych przepisów nie został naruszony przy wydaniu zaskarżonego postanowienia.

Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie o wysokim prawdopodobieństwie, że zobowiązania wynikające z decyzji nieostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 kwietnia 2021 r. nie zostaną wykonane przez skarżącą, świadczą okoliczności opisane w zaskarżonym postanowieniu, tj.:

-odmowa złożenia przez pełnomocnika skarżącej w trakcie kontroli podatkowej, oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego ORD-HZ,

-znaczny spadek uzyskiwanych przez skarżącą przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej i dochodów w latach 2017 - 2020,

-poniesienie w latach 2017, 2018 i 2020 strat z prowadzonej działalności gospodarczej,

-składanie za lata 2019-2021 zerowych deklaracji VAT-7,

-brak złożenia za 2020 r. deklaracji PIT-4R,

-wykazanie w bilansach skarżącej spółki ujemnej wartości kapitału własnego w latach 2018-2020,

-przewyższenie w bilansach za lata 2018-2020 wartości zobowiązań ogółem do wartości aktywów,

-fakt, że organy podatkowe zabezpieczyły na poczet zaległości w podatku od towarów i usług oraz podatku od nieruchomości zaledwie 1,67 % ogółu zaległości podatkowych (łączna kwota zaległości wraz z odsetkami wynosi 6.696.938 zł, a zabezpieczona kwota 111.943,16 zł).

Ponadto istotne jest nieposiadanie przez skarżącą majątku ruchomego i nieruchomości o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, które korzystałyby z prawa pierwszeństwa zaspokojenia, co wysoce uprawdopodabnia, że zobowiązania wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostaną wykonane.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.