Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2227/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. F. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] , działając na podstawie przepisów art. 123 § 1 w zw. z art. 59 § 2, art. 58 § 1 i § 2 kpa postanowił odmówić Z. F. (dalej: "strona" lub "skarżąca") przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia organu legły następujące ustalenia faktyczne.

Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. nakazał stronie zaprzestanie prowadzenia reklamy działalności apteki [...] poprzez zamieszczenie w miesięczniku [...] z listopada 2012 r. tekstu: [...] Ponadto, organ nałożył na stronę karę 5 000 zł. Powyższa decyzja została wysłana na adres: [...]. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (22 i 30 października 2013 r.) korespondencja nie została podjęta do dnia 7 listopada 2013 r., po czym nastąpił jej zwrot do organu.

Pismem z dnia 31 grudnia, nadanym w dniu 6 stycznia 2014 r., strona złożyła odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego [...]. Jednocześnie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, załączając do niego pismo z dnia 9 marca 2012 r. dotyczące innego postępowania ([...]) oraz jego "kopię", która nie jest jednak tożsama z oryginałem - różni się formatowaniem tekstu i brakiem informacji; [...]. Strona we wniosku zadeklarowała także załączenie zaświadczenia lekarskiego, które nie zostało w rzeczywistości przesłane z pozostałą dokumentacją sprawy.

Strona uzasadniła swój wniosek o przywrócenie terminu tym, że: "na stałe zamieszkuje w [...], gdzie studiuje". Ponadto, w okresie od dnia 12 października do dnia 30 grudnia 2013 r. chorowała, przez co nie miała możliwości podjęcia jakichkolwiek działań dotyczących obrony swoich interesów prawnych. W dniu 30 grudnia 2013 r., gdy jej stan zdrowia uległ poprawie, strona przyjechała pod wyżej wskazany adres [...], gdzie dowiedziała się o nieodebranej korespondencji. Ponadto, zdaniem strony, organ pierwszej instancji dokonał wadliwego doręczenia - błędnie przyjął, że doręczenie może nastąpić na podstawie art. 44 kpa, skoro nie ustalił, czy adresat pisma istotnie zamieszkuje pod danym adresem.

Główny Inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ powołał się na treść art. 58 § 1 kpa.

Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego, nieuzasadniony jest zarzut wadliwego doręczenia, a strona nie uprawdopodobniła dostatecznie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Organ wyjaśnił, że strona jest przedsiębiorcą prowadzącym szereg aptek, której działalność jest zarejestrowana oraz ujawniona w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, (dalej "CEIDG"). Zgodnie z umieszczonymi w tym rejestrze danymi, głównym miejscem wykonywania działalności gospodarczej skarżącej jest [...]. Adres ten jest również podany jako adres do doręczeń i według historii dokonywanych zmian wpisów - pozostawał niezmieniony. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) nakłada na przedsiębiorcę obowiązek złożenia wniosku o zmianę wpisu w CEIDG, jeśli zmianie uległy dane, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 5 wspomnianej ustawy - w tym oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu zamieszkania przedsiębiorcy, adresu do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza.

Zdaniem organu I instancji, pismo strony z dnia 9 marca 2012 r. nie można przyjąć za uprawdopodobniające, że przedmiotowy adres był nieaktualny także w 2013 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo strony z dnia 20 marca 2013 r. (czyli około miesiąca przed wszczęciem przedmiotowego postępowania) skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego [...] (dotyczące innego postępowania), w którym podaje adres: [...]. Adres ten podany jest także w rozpatrywanym wniosku.

Organ stanął na stanowisku, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wobec stwierdzenia tożsamości adresu widniejącego w CEIDG i podanego przez stronę w korespondencji dotyczącej innego postępowania, prawidłowo skierował swoje pisma w przedmiotowym postępowaniu pod adres: [...]. Skoro strona jest przedsiębiorcą - osobą fizyczną to mają do niej zastosowanie przepisy procedury administracyjnej dotyczące doręczeń osobom fizycznym. Dlatego też zastosowanie znalazły w szczególności regulacje dotyczące trybu zastępczego doręczeń, o którym mowa w art. 44 kpa.

Główny Inspektor Farmaceutyczny zauważył, że fakt studiowania w Warszawie przez skarżącą nie przesądza sam przez się o całkowitym braku możliwości zapoznawania się z korespondencją dotyczącą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Stałe zamieszkiwanie w Warszawie przesądzałoby co najwyżej o konieczności zadośćuczynienia ustawowemu obowiązkowi dokonania zmiany we wpisie do CEIDG. Nie została również potwierdzona choroba strony - brak jest deklarowanego zaświadczenia lekarskiego, które musiałoby wskazywać na chorobę, której charakter uniemożliwiałby faktycznie podjęcie korespondencji w terminie.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2014.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę prawa procesowego, tj. art. 58 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania pomimo, że skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona zwróciła się jednocześnie o zasadzenie kosztów postępowania sądowego na jej rzecz według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji, czy też innego aktu lub czynności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Z. F. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego nie narusza prawa.

Sąd uznał, że wydając sporne postanowienie organ nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisu art. 58 k.p.a., zasadnie przyjmując, że w niniejszej sprawie uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji nastąpiło z winy strony.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się również naruszenia pozostałych norm postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy.

Należy wyraźnie wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Poznaniu z dnia [...] października września 2013 r., gdyż zostało ono wniesione przez skarżącą za pośrednictwem poczty dopiero w dniu 6 stycznia 2014 r. Jednocześnie w ocenie organu strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania, które to stanowisko rozpatrujący sprawę Sąd podziela.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji, decyzja ta została dwukrotnie awizowana pod adresem wskazanym w ramach postępowania administracyjnego, tj: [...]. Należy zauważyć, że wskazany adres jest oficjalnym adresem zarejestrowanej przez skarżącą działalności gospodarczej, zgodnie z danymi CEIDG.

Fakt, iż adres ten jest także miejscem zamieszkania matki skarżącej, która odmówiła odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż wyżej wskazany adres do doręczeń nie został przez skarżącą zmieniony w dacie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie, ani też organ nie został prawidłowo zawiadomiony przez skarżącą o zmianie tego adresu. Ponadto jak wykazał organ, skarżąca adresem tym faktycznie posługiwała się w innym toczącym się w tym czasie postępowaniu przed organami Inspekcji Farmaceutycznej .

W tych okolicznościach sprawy, nie można podzielić argumentacji strony skarżącej odnośnie braku możliwości zastosowania przez organ art. 44 kpa i uznania na tej podstawie doręczenia korespondencji w postępowaniu administracyjnym za dokonane.

Zdaniem Sądu, wydając sporne postanowienie, Główny Inspektor Farmaceutyczny wyjaśnił w sposób wszechstronny i pełny zarazem motywy swojego rozstrzygnięcia, informując skarżącą, że zasady dotyczące doręczeń zostały określone w Rozdziale 8 Kodeksu postępowania administracyjnego pt. "Doręczenia" oraz wykazał, że obowiązkiem skarżącej, a nie organu, było wskazanie pod jakim adresem faktycznie przebywa dla potrzeb doręczeń korespondencji w postępowaniu administracyjnym. Powołał przy tym przepisy które konkretyzowały po stronie skarżącej taki obowiązek, zarówno jeżeli chodzi o CEIDG - art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak i stosowne przepisy ustawy prawo farmaceutyczne.

W kontekście braku wystąpienia przesłanek do uwzględnienia przez organ wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy także podkreślić fakt, iż jako okoliczność uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu wskazała ona na chorobę lecz nie przedstawiła w tym zakresie żadnego zwolnienia lekarskiego.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skoro strona nie uprawdopodobniła braku jej winy, ani nie wskazała okoliczności mających realny wpływ na brak możliwości złożenia przez nią odwołania w terminie, to decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 kpa i organ słusznie zastosował art. 58 kpa odmawiając przywrócenia tego terminu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.