Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 562/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.4, art. 32 ust. 4 pkt2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 22 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
article: art. 741 par1, art. 742 par 3, art. 396
journal: Dz.U. 2020 poz 1575
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a, c , art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos – Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2021r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] w P. pozwolenia na rozbudowę i remont balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w P..

W uzasadnieniu Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 31 marca 2020 r. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P. złożyła w Starostwie Powiatowym w P. wniosek o pozwolenie na rozbudowę i remont balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [...].

Decyzją z 27 lipca 2020 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

W odwołaniu współwłaściciele działki objętej inwestycją, będący członkami Wspólnoty tj. J. K., E. C., T. R. i A. P. podnosili, że Wspólnota nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż istnieją wątpliwości co do ważności uchwał nr [...] i nr [...] dotyczących zgody na realizację spornej inwestycji. Zarzucili też, że projekt budowlany budzi wątpliwości co do poprawności, gdyż opiera się na archiwalnej dokumentacji.

Decyzją z dnia 5 listopada 2020r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując na potrzebę szczegółowej analizy nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych.

W związku z tym, w dalszym toku postępowania, na wezwanie organu I instancji (postanowienie z 30 grudnia 2020r.), inwestor uzupełnił projekt budowlany o analizę nasłonecznienia dla wszystkich mieszkań, w przypadku których rozbudowywane balkony występują nad pokojami mieszkalnymi, a następnie wyżej wskazaną decyzją z 23 marca 2021r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Od tej decyzji wniosła odwołanie J. K., reprezentowana przez radcę prawnego D. Z. - K., która ponownie podnosiła, że Wspólnota nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzucała też naruszenie przepisów postępowania przez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego wizji lokalnej, oceny materiałów wykorzystanych przez projektanta do sporządzenia ekspertyzy technicznej i kompletności projektu.

Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jego zdaniem inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, a inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami, a więc nie ma podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Inwestycja ma polegać na wykonaniu nowych balkonów w miejsce starych lub jako element dodatkowy w przypadku parteru, z płyt żelbetowych o wymiarach 1,5 x 3,0 m i 1,5 x 2,7 m zamocowanych w ramach stalowych opartych na słupach stalowych. Ramy nośne zaprojektowano z profili rurowych kwadratowych, słupy ram będą zamocowane do fundamentów przy pomocy kotew wklejanych ze stali nierdzewnej. Projektowana konstrukcja nośna balkonów jest konstrukcją niezależną, samonośną, istniejący budynek nie będzie obciążony projektowanymi balkonami. W ekspertyzie technicznej podano, że dla uniknięcia wpływu nowych elementów na istniejące fundamenty przewidziano fundamentowanie na tym samym poziomie; uwzględniono także kolizję z kanałem ciepłowniczym i zaprojektowano przebudowę jego fragmentu.

Na terenie objętym inwestycją obowiązuje uchwała Nr XV/142/07 Rady Miasta Puławy z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto Puławy jednostki bilansowej B i C (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2008 r., Nr 28, poz. 921). Działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym symbolem [...], dla którego zgodnie z treścią § 41 planu przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi publiczne i centrotwórcze bez bliższego określania ich profilu, sytuowane w parterach budynków mieszkalnych lub w oddzielnych budynkach. Sporna inwestycja zgodna jest więc z planem - rozbudowa balkonów nie prowadzi do zmiany wysokości zabudowy, intensywności zabudowy, nie dotyczy lokalizacji usług i działalności uciążliwej. Nie doprowadzi także do przekroczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej określonego w planie na minimum 30% powierzchni działki budowlanej. Według opisu do projektu zagospodarowania terenu powierzchnia biologicznie czynna to 50,6% powierzchni działki. Planowanych robót budowlanych nie dotyczą ograniczenia przepisów środowiskowych.

Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) dalej jako "rozporządzenie w/s w.t. ", pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00 – 16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00 – 17 00. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania powyższe powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Z analizy nasłonecznienia opracowanej w niniejszej sprawie przez mgr inż. arch. J. M., wynika, że mieszkania posiadające pokoje mieszkalne wyłącznie od strony zachodniej (planowana rozbudowa balkonów na elewacji zachodniej wprowadza zmiany tylko dla tych pokojów) mają zapewniony czas nasłonecznienia 3h 20° w dniach równonocy, a zatem inwestycja spełnia wymagania określone w przytoczonych przepisach. Wojewoda jednocześnie wyjaśnił, że nie podlegają ocenie organu materiały wykorzystane przez projektanta do sporządzenia ekspertyzy technicznej. Poprawność zaprezentowania struktury mieszkań w budynku nie jest sprawdzana, ponieważ nie mieści się w zakresie rozpatrywanego wniosku o pozwolenie na budowę, zaś liczba pokojów mieszkalnych nie jest istotna przy rozpatrywaniu nasłonecznienia pomieszczeń.

Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany zawiera informacje o wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni dojazdów i chodników, powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zażwirowań, został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego; w dokumentacji znajduje się oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 pr. bud.

Wojewoda podkreślił, że rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę organy nie mają prawa, ani obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów prawnych, które obligowałyby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07). Odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, spoczywa na projektancie (art. 20 ust. 1 pkt 1 pr. bud.), który z tytułu zaniedbań w tym zakresie ponosi odpowiedzialność zawodową i dyscyplinarną.

Wojewoda stwierdził także, że wbrew zarzutom odwołania, inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie I Wydział Cywilny z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt IC 523/20 zabezpieczające powództwo skarżącej o uchylenie uchwał członków Wspólnoty z dnia 11 marca 2020 r. nr 3/2020, nr 4/2020 i nr 5/2020, które dotyczą ustalenia stanowiska w sprawie rozbudowy i remontu balkonów oraz upoważnienia Zarządu Wspólnoty do uzyskania decyzji administracyjnych niezbędnych do wykonania tych robót, jest bowiem nadal nieprawomocne w związku z wniesieniem od niego zażalenia. W świetle art. 743 § 1 i § 2 k.p.c. Wspólnota (inwestor) nadal może więc korzystać z uprawnień wynikających z tych uchwał. Przepis ten stanowi, że jeżeli postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia podlega wykonaniu w drodze egzekucji, do wykonania tego postanowienia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym, z tym jednak, że sąd nadaje postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia klauzulę wykonalności z urzędu. Jeżeli z uwagi na swą treść postanowienie podlega wykonaniu w inny sposób, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące tego sposobu. Podstawą przeprowadzenia postępowania jest wtedy postanowienie zaopatrzone z urzędu przez przewodniczącego we wzmiankę o wykonalności. Postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie I Wydział Cywilny z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt I C 523/20 nie zawiera natomiast takiej wzmianki.

Mając powyższe na uwadze, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 pr. bud.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K., reprezentowana przez r. pr. D. Z. – K. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

1. art. 34 ust. 1, 2 i 3 pr. bud. polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo tego, że projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 730 § 1 k.p.c. w zw. z art. 755 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie przez organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz pominięcie, że w zakresie uchwał nr 3/2020, nr 4/2020 i nr 5/2020, tj. uchwał stanowiących podstawę wniosku Wspólnoty Sąd Okręgowy w Lublinie I Wydział Cywilny postanowieniem z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I C 523/20 wydał zabezpieczenie roszczenia przez wstrzymanie wykonania tych uchwał do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sądem Okręgowym o uchylenie tych uchwał,

b) art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu i dowolnej ocenie materiału dowodowego – w projekcie wyjaśniono, że została przeprowadzona wizja nieruchomości, podczas, gdy faktycznie takiej wizji nie było, co podważa kompletność i rzetelność projektu; z pisma Przedsiębiorstwa "Nieruchomości P." Sp. z o. o., tj. zarządcy nieruchomości Wspólnoty z 3 sierpnia 2020 r. wynika wprost, że zarządca nie posiada protokołu z wizji, pomimo że – zdaniem skarżącej - powinien taki dokument posiadać; poza tym projekt opiera się na dokumentacji archiwalnej, która nie dotyczy budynku objętego inwestycją przy ul. [...] w P.; ponadto projekt jest niekompletny, nie zawiera:

- bilansu zagospodarowania terenu dla powierzchni biologicznie czynnej (projektowane zażwirowanie ma wpływ na naturalną wegetację roślin, a słupy balkonów mają wpływ na zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej),

- szczegółowej ekspertyzy technicznej (brak odkrywki fundamentów i protokołu zdjęć),

- badania geologicznego gruntu pod projektowane posadowienie balkonów,

- szczegółowego opisu prac budowlanych przy starych fundamentach (nowe fundamenty balkonów mogą mieć negatywne oddziaływanie na stare fundamenty budynku),

- opisu sposobu monitorowania istniejących fundamentów w trakcie wykonywania nowych,

- opisu podparcia tymczasowego istniejących fundamentów w trakcie wykopu pod nowe fundamenty,

- obliczeń parcia i występujących naprężeń gruntów na stare fundamenty (ryzyko osiadania starych fundamentów),

- inwentaryzacji posadowienia starych fundamentów budynku (brak protokołu z badania technicznego fundamentów).

- analizy nasłonecznienia – sporządzona analiza nie dotyczy bowiem spornego budynku - w analizie wskazano, że budynek mieszkalny nią objęty składa się z trzech segmentów powtarzalnych, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Na rysunku – "Rzut Kondygnacji powtarzalnej, schemat układu mieszkań" wskazano, że mieszkania zaznaczone literą "D" są powtarzalne, co nie jest prawdą. To samo dotyczy mieszkań oznaczonych literą "C" - I i II klatka nie są segmentami powtarzalnymi. Mieszkania znajdujące się w I klatce po prawej stronie wg rysunku są trzypokojowe, podczas gdy zgodnie z rzeczywistym stanem, są to mieszkania czteropokojowe, mieszkania znajdujące się w II klatce po lewej stronie wg załączonego rysunku są trzypokojowe, podczas gdy w rzeczywistości są to mieszkania dwupokojowe; mieszkania różnią się zarówno ilością pokojów, jak i ich powierzchnią.

Skarżąca ponownie zarzuciła, że Wspólnota nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy nieprawidłowo przyjęły, że nieprawomocność (z uwagi na zaskarżenie) postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie I Wydział Cywilny z dnia 30 lipca 2020 r., IC 523/20 o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia poprzez wstrzymanie wykonania uchwał nr 3/2020, 4/2020 i 5/2020 oznacza, że Wspólnota (inwestor) posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle art. 396 k.p.c., wniesienie zażalenia na takie postanowienie nie wstrzymuje jego wykonania, co oznacza, że inwestor prawa takiego nie posiada. Wykładnia art. 396 k.p.c. w zw. z art. 742 § 3 k.p.c. prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie ogólnej zasady natychmiastowej wykonalności postanowień w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia i jedynie wyjątkowego charakteru wyjątków od tej reguły. Skarżąca podkreśliła, że postanowieniem z 30 lipca 2020 r., IC 523/20 wstrzymane zostało zarówno przyjęcie planu gospodarczego w części dotyczącej planu remontów i wysokości wpłat na fundusz remontowo-inwestycyjny na 2020 r., jak i wykonanie rozbudowy i remontu balkonów oraz upoważnienie Zarządu Wspólnoty do uzyskania decyzji administracyjnych niezbędnych do wykonania rozbudowy i remontu balkonów oraz złożenia oświadczenia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odpowiedź na skargę wniosła również uczestniczka postępowania - Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P., domagając się oddalenia skargi.

W pierwszej kolejności odniosła się do zarzutu braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z powyższym postanowieniem zabezpieczającym wydanym przez Sąd Okręgowy w Lublinie. Podniosła, że skoro postanowienie to zostało zaskarżone przez Wspólnotę zażaleniem z dnia 5 października 2020 r., to postanowienie to jest nieprawomocne i niewykonalne aż do czasu rozpatrzenia zażalenia, a więc Wspólnota posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo podniosła, że oświadczenie w tym zakresie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie, a organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do jego weryfikowania. Dodatkowo podniosła, że w takim samym przedmiocie były już wcześniej podejmowane uchwały przez Wspólnotę (chodzi o uchwały nr 5/2018 i 6/2018 w sprawie wyrażenia zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie balkonów). Wprawdzie Sąd Okręgowy w Lublinie I Wydział Cywilny sprawie o sygn. I C 372/18 wydał korzystny dla skarżącej wyrok, to jednak następnie Sąd Apelacyjny w Lublinie I Wydział Cywilny wyrokiem z 19 listopada 2020 r. sygn. I ACa 998/19 zmienił wyrok Sądu Okręgowy i oddalił powództwo o uchylenie uchwał nr 5/2018 i 6/2018. Podniosła, że uchwały w ramach Wspólnoty są podejmowane większością głosów a jednostkowy, nieuzasadniony sprzeciw skarżącej wobec decyzji, na które godzi się większość, nie może tamować działań całej Wspólnoty i wywoływać negatywnych skutków dla pozostałych mieszkańców.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących kompletności projektu budowlanego, Wspólnota podniosła, że są one niezasadne.

W kwestii braku protokołu z przeprowadzonej przez projektanta wizji budynku mieszkalnego, podniosła, że żaden z obowiązujących przepisów nie nakłada na projektanta w toku realizacji prac projektowych ani obowiązku przeprowadzenia wizji lokalnej, ani obowiązku dokumentowania faktu jej przeprowadzenia w jakiejkolwiek formie. Wizja lokalna prowadzona na potrzeby ustalenia aktualnego stanu budynku i jego otoczenia jest czynnością niesformalizowaną, mającą stanowić pomoc dla projektanta w przygotowaniu odpowiednich rozwiązań projektowych. Kwestionowanie przez skarżącą faktu przeprowadzenia wizji lokalnej przez projektanta w oparciu o brak udokumentowania tego faktu jest w sposób oczywisty błędne. W niniejszej sprawie projektant przeprowadził wizję lokalną z udziałem nie tylko członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, ale również przedstawicieli OPEC w P. nie tylko celem ustalenia stanu budynku, ale również celem uzgodnienia planowanych rozwiązań konstrukcyjnych w związku z sąsiedztwem kanału ciepłowniczego przebiegającego na wysokości pierwszej i drugiej klatki budynku. Na podstawie wyników wizji projektant sporządził projekt budowlany, który został również uzgodniony z przedsiębiorstwem energetyki cieplnej.

W kwestii powierzchni biologicznie czynnej Wspólnota podniosła, że w opisie do projektu zagospodarowania terenu wskazano, że powierzchnia ta wynosi 50,6 % powierzchni działki, zawarto informacje o wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni dojazdów i chodników oraz powierzchni zażwirowań, co organ II instancji podkreślał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] wymaga 30% pow. biologicznie czynnej. Działka nr [...] posiada pow. 2993 m2, pow. zabudowy bloku wynosi 896 m2, pow. chodników i utwardzeń - 494 m2, zaś pozostały teren o pow. 2 1603 m2 to urządzona zieleń. Po wykonaniu zabudowy balkonów o pow. 48 m2 powierzchnia biologicznie czynna ulegnie zmniejszeniu i będzie wynosiła 1555 m2, a więc inwestycja nie doprowadzi do przekroczenia tego wskaźnika przewidzianego w planie.

W zakresie zarzutu braku ekspertyzy technicznej Wspólnota wyjaśniła, że projekt rozbudowy balkonów zakłada, że będą one oparte na własnych fundamentach, co oznacza, że nie będą obciążały budynku ani nie naruszą jego konstrukcji. Projektowana konstrukcja nośna balkonów jest konstrukcją niezależną i samonośną. W trakcie projektowania została dokonana odkrywka fundamentu budynku w obrębie kanału ciepłowniczego, w trakcie której określono rodzaj występujących gruntów. Potrzeba prowadzenia badań geologicznych gruntu zależy przede wszystkim od głębokości wykopu: w sytuacji, gdy poziom planowanych wykopów nie przekracza głębokości istniejących starych fundamentów, prowadzenie takich badań nie jest wymagane ani celowe. W trakcie prowadzonych prac ustalono rzędną posadzki w piwnicy, przeanalizowano typowe rozwiązania projektowe, stosowane w budownictwie i zastosowane do przedmiotowego budynku, co zostało uwzględnione przy projektowaniu stóp fundamentowych pod balkony. Poziom posadowienia stóp fundamentowych pod słupy został zaprojektowany na poziomie istniejących ław budynku, co oznacza, że nie istnieje potrzeba podparcia ewentualnie podbijania istniejących fundamentów w trakcie wykonywania wykopów. Stare fundamenty, których stan został zbadany w trakcie robót, nie wykazywały żadnych wad, pęknięć ani innych uszkodzeń, które powodowałyby zasadność prowadzenia przy nich jakichkolwiek dodatkowych prac czy badań, zaś brak jest wymogu ustawowego sporządzania protokołu z badania technicznego fundamentów czy ich inwentaryzacji. Ponadto między ścianą budynku a ścianą fundamentów nowo projektowanych balkonów pozostawiono dylatację, co powoduje, że fundamenty nowych balkonów nie wywierają żadnego wpływu na stare fundamenty budynku, zaś jedyne prace jakie należało podjąć w stosunku do dotychczasowych fundamentów wiązały się z dokonaniem odkrywki na potrzeby uzgodnienia przebiegu kanałów sieci ciepłowniczej w stosunku do budynku i planowanych prac remontowych prowadzonych przez OPEC w P.. Projektant przeprowadził obliczenia naprężeń pod projektowanymi fundamentami i przyjął ich bezpieczną wartość na poziomie maksymalnie 200 kPa, pomimo tego, że ich rzeczywista wartość będzie dużo niższa. Przewidywana wielkość naprężeń jest na tyle mała, że nie jest konieczne dokonywanie dodatkowych badań gruntu w tym zakresie. Wyliczenia dokonane przez projektanta na etapie opracowywania projektu stanowiły podstawę do przyjęcia konkretnych rozwiązań projektowych i technologicznych, nie muszą być natomiast szczegółowo odzwierciedlone w projekcie, gdyż jak słusznie wskazywały organy w uzasadnieniach wydanych decyzji, organy nie mają ani prawa ani obowiązku do dokonywania weryfikacji wyliczeń projektanta przyjętych na potrzeby projektu. Monitorowanie wykonywanych wykopów w sąsiedztwie budynku jest stale nadzorowane przez kierownika budowy, tj. osobę, posiadającą stosowne uprawnienia wymagane prawem budowlanym.

Z kolei w kwestii analizy nasłonecznienia wykonanej przez mgr inż. J. M. W. podniosła, że nie ulega wątpliwości, że opracowana analiza dotyczy budynku położonego przy ul. [...] A w P., co obrazują zamieszczone w analizie dokumenty, w tym szkice, mapki i rysunki przedstawiające położenie budynku na działce, jego posadowienie względem stron świata oraz opis. Analiza została wykonana w celu ustalenia, czy inwestycja, tj. przebudowa i remont balkonów, a tym samym zmiana wielkości balkonów, wpłynie istotnie na zmianę warunków nasłonecznienia pokoi w lokalach i czasu ich nasłonecznienia. Wnioski płynące z przedstawionej opinii jasno wykazują, że projekt budowlany odpowiada wymogom przewidzianym w regulacji § 60 rozporządzenia w/s w.t., do czego szczegółowo odniosły się organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji. Rodzaj układu mieszkań nie ma żadnego wpływu na nasłonecznienie budynku ze względu na niezmienioną ilość i rozlokowanie izb mieszkalnych od strony balkonów, a co się z tym wiąże - niezmienioną ilość okien. Analiza nasłonecznienia budynku wykazała oczywisty brak wpływu inwestycji tj. rozbudowy balkonów na zacienienie mieszkań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do zbadania legalności, a więc zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Wynika to z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.". Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Należy też podkreślić, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w brzmieniu sprzed zmiany tej ustawy wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.) – stosownie do art. 25 ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym przepisem – do spraw uregulowanych ustawą zmieniającą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

W świetle zatem art. 35 ust. 4 pr. bud. w dotychczasowym brzmieniu, organ architektoniczno - budowlany nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4.

Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pr. bud. - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem wydania pozwolenia było to, by inwestor posiadał prawo od dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił projekt budowlany, obejmujący projekt architektoniczno-budowlany i zagospodarowania przestrzennego, sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, które to osoby potwierdzą, że projekt został sporządzony zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, normami i zasadami wiedzy. Organ architektoniczno budowlany ma obowiązek zbadać, czy projekt jest kompletny, a więc czy zawiera planowane rozwiązania techniczne ( w tym - zależnie od inwestycji - wraz z niezbędnymi instalacjami elektrycznymi, wodnymi, sanitarnymi), czy zawiera informację o obszarze oddziaływania inwestycji i dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ); ma ponadto obowiązek sprawdzić, czy część projektu budowlanego obejmująca projekt zagospodarowania przestrzennego jest zgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami techniczno - budowlanymi (a więc przede wszystkim z rozporządzeniem w/s w.t.), ponadto, czy inwestycja została uzgodniona z właściwymi organami (o ile jest to wymagane) lub zaopiniowana.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca zarzuca brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, niekompletność projektu budowlanego, w tym w szczególności analizy nasłonecznienia lokali mieszkalnych, i jego nierzetelność (brak dowodów, że autor projektu przeprowadził wizję budynku, przyjęcie rozwiązań projektowych na podstawie archiwalnych dokumentów).

Sąd za zasadny uznał zarzut dotyczący braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie jest sporne, że w sytuacji, gdy inwestorem jest wspólnota mieszkaniowa, zgodę na wykonanie inwestycji polegającej na rozbudowie i remoncie balkonów muszą wyrazić członkowie wspólnoty w formie uchwały. Wynika to z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021r., poz. 1048), dalej jako "u.w.l.", zgodnie z którym tylko czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie (ust.1). Natomiast do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (ust.2).

Członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. podjęli takie uchwały w dniu 25 marca 2020r.: nr [...] o wyrażeniu zgody na wykonanie rozbudowy oraz remontu balkonów i upoważnieniu Zarządu Wspólnoty do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zebrania ofert, prowadzenia negocjacji lub innej formy wyłonienia potencjalnych wykonawców robót budowlanych polegający na remoncie oraz rozbudowie balkonów oraz nr [...] w sprawie upoważnienia Zarządu Wspólnoty do uzyskania decyzji administracyjnych niezbędnych do wykonania rozbudowy i remontu balkonów [...]

Bezsporne jest, że skarżąca (oraz E. C. i M. T.) zaskarżyli te uchwały do Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny w Lublinie, który postanowieniem z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I C 523/20 (k.8 akt admin. II instancji) udzielił zabezpieczenia ich roszczenia przez wstrzymanie wykonania tych uchwał do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone zażaleniem wniesionym w dniu 5 października 2020r. przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w P..

Rację ma skarżąca, że wniesienia tego zażalenia, wbrew stanowisku organów obu instancji, nie powodowało bezskuteczności udzielonego zabezpieczenia. Zgodnie z art. 741 § 1 k.p.c. - na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje zażalenie. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje jednak wykonania zaskarżonego postanowienia. Wyjątkiem są sytuacje wymienione w art. 742 § 3 k.p.c., który stanowi, że wniesienie zażalenia na postanowienie uchylające lub zmieniające postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia wstrzymuje wykonanie postanowienia. Z przepisu tego jasno wynika, że wstrzymanie dotyczy wyłącznie postanowień uchylających lub zmieniających postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia (zob. postanowienie SN z 4 września 2009 r., I CZ 83/09). W piśmiennictwie za dyskusyjne uważa się to, czy wstrzymanie wykonania postanowienia zabezpieczającego może nastąpić na zasadach ogólnych (art. 396 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – "Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia".) Wstrzymując wykonanie zabezpieczenia, sąd musiałby bowiem mieć na względzie to, żeby wstrzymanie nie udaremniło skuteczności zabezpieczenia i nie przekreśliło jego sensu. (tak: Ereciński Tadeusz (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom IV. Postępowanie rozpoznawcze. Postępowanie zabezpieczające, wyd. V Opublikowano: sip.lex.pl WK 2016). Postanowienie zabezpieczające pozbawia skuteczności orzeczenia, którego dotyczy. Wstrzymanie wykonania takiego postanowienia powodowałoby, że skuteczność tego orzeczenia "odżyłaby", spowodowałoby taką sytuację, jakby zabezpieczenia w ogóle nie było. Niezależnie jednak od tego, czy wstrzymanie postanowienia zabezpieczającego jest dopuszczalne, czy nie, bezsporne jest, że w niniejszej sprawie takie postanowienie nie zostało wydane, a jednocześnie - w świetle przytoczonych przepisów - wniesienie przez Wspólnotę Mieszkaniową zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny w Lublinie z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I C 523/20 nie spowodowało, że zabezpieczenie upadło i stało się bezskuteczne. Rację ma zatem skarżąca, że uchwały podjęte przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. wyrażające zgodę na wykonanie rozbudowy oraz remontu balkonów i upoważnieniu Zarządu Wspólnoty do przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie i uzyskania wymaganych decyzji administracyjnych, nie wywołują skutków prawnych do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w sprawie sygn. akt I C 523/20. W konsekwencji słuszny jest zarzut, że Wspólnota, działająca jako inwestor, w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Podkreślić należy, że stwierdzenie braku takiego prawa nie wymagało dokonania przez organy architektoniczno-budowlane oceny, czy sporne uchwały zostały podjęte zgodnie z prawem, czy nie, do czego – jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji – organy te nie są uprawnione. Kwestia prawidłowości spornych uchwał podlegać będzie badaniu przez Sąd Okręgowy. Podnoszona przez inwestora w odpowiedzi na skargę okoliczność, że podobne uchwały (o nr [...] i nr [...] – w sprawie zgody na realizację rozbudowy i remontu balkonów budynku Wspólnoty) były już wcześniej przedmiotem kontroli przez sądy powszechne w postępowaniu o ich uchylenie ( m.in. z powództwa J. K.), a Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2020r., sygn. akt I ACa 998/19 zmienił wyrok Sądu Okręgowego z 30 września 2019r. i oddalił powództwo o uchylenie tych uchwał, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Wystarczające bowiem do stwierdzenia braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez Wspólnotę było to, że skuteczność tych uchwał została zawieszona przez Sąd Okręgowy na wskazany okres. Postanowienie tego Sądu oznaczało, że przez ten okres (do zakończenia postępowania o ich uchylenie) Wspólnota nie posiada wymaganej zgody większości jej członków na realizację spornej inwestycji, a zatem nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd w pełni podziela stanowisko, że organ architektoniczno-budowlany co do zasady sprawdza, czy do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że faktycznie inwestor takiego prawa nie posiada, organ okoliczności tej nie może zignorować – taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Brak prawa Wspólnoty do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uniemożliwiał więc organom wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Rację ma więc skarżąca, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust 4 pkt 2 pr. bud., co skutkowało uchyleniem tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, c i art. 135 p.p.s.a., a w zakresie kosztów – na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Organ odwoławczy rozpatrując ponownie odwołanie ustali, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. czy postępowanie przed Sądem Okręgowym I Wydział Cywilny w Lublinie w sprawie I C 523/20 zostało zakończone.

Natomiast Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skarżącej dotyczących nieprawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego oraz niekompletności projektu budowlanego.

Gdy chodzi o wady projektu architektoniczno-budowlanego skarżąca zarzuca, że projekt ten został sporządzony bez przeprowadzenia wizji lokalnej (projektant wskazał wprawdzie, że dokonał takiej wizji, ale w dokumentacji nie ma protokołu z takiej wizji). Nie budzi wątpliwości, że projektant powinien dokonać takiej wizji, ponieważ w projekcie budowlanym musi określić istniejący stan zagospodarowania – wynika to wprost z przepisów mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018r., poz. 1935) - § 8, § 11 tego rozporządzenia. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt został sporządzony przez mgr inż. A. G. – B. (część architektoniczna) i mgr inż. T. S. (część konstrukcyjna), posiadających stosowne uprawnienia (dołączono do dokumentacji zaświadczenie o ich przynależności do L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa) i którzy dołączyli oświadczenie o zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; obie części projektu zostały sprawdzone przez innych uprawnionych architektów (mgr inż. T. B. i mgr inż. G. F.), którzy wspólnie złożyli oświadczenie, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie przedstawiono opis stanu istniejącego, określono dokładnie jego położenie oraz przedstawiono opis konstrukcji wraz z oceną istniejącego stanu technicznego obiektu – wskazanie takich danych niewątpliwie wymagało dokonania wizji spornego budynku i nieruchomości. Rację ma uczestniczka postępowania, że przeprowadzenie takiej wizji nie stanowi oględzin w rozumieniu art. 85 k.p.a., a więc czynności dowodowej dokonywanej z udziałem stron i podlegającej zaprotokołowaniu. W związku z tym autorzy projektu budowlanego nie muszą załączać do projektu takiego protokołu, a więc nie można im czynić z tego powodu zarzutu. Prawidłowo przy tym uznały organy, że rola organu architektoniczno-budowlanego była i jest (w obecnym stanie prawnym jeszcze bardziej) ograniczona w zakresie oceny przedstawionego przez inwestora projektu. Z woli ustawodawcy odpowiedzialność za sporządzenie projektu i zawarte w nim rozwiązania techniczne ponoszą autorzy projektu. Tylko wyraźne, jaskrawe nieprawidłowości, czy istotne wątpliwości co do rzetelności projektu, czy jego kompletności mogą stanowić podstawę odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenie na budowę, pomimo stwierdzenia przez projektantów jego zgodności z przepisami. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że w świetle art. 34 ust. 2 pr. bud. – zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych (...), a ocena tego należy do projektantów.

Zatwierdzony projekt spornej inwestycji nie zawiera takich oczywistych nieprawidłowości, które organ architektoniczny mógłby stwierdzić wbrew ocenie autorów tego projektu. Z zawartych w nim danych wynika, że autorzy dokonali wizji istniejącego budynku i jego położenia, skarżąca natomiast nie wskazuje, w jakim zakresie te dane są niezgodne ze stanem rzeczywistym.

To samo dotyczy kompletności projektu budowlanego. Podkreślić należy, że uprawnienia organów architektoniczno - budowlanych do oceny kompletności tego projektu nie można rozciągać na braki w zakresie podstaw (opracowań, danych, założeń, dokumentacji etc.) przyjętych przez projektanta rozwiązań technicznych. Tak rozumiane badanie kompletności projektu budowlanego faktycznie oznaczałoby wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla projektanta, a więc w materię, za którą to właśnie projektant jest wyłącznie odpowiedzialny. Takiego rodzaju braki wskazuje natomiast skarżąca. Otóż zarzuca ona brak bilansu zagospodarowania terenu dla powierzchni biologicznie czynnej ("projektowane zażwirowanie ma wpływ na naturalną wegetację roślin, a słupy balkonów mają wpływ na zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej"). W projekcie wskazano jednak wielkość powierzchni biologicznie czynnej (50,6%) przy uwzględnieniu powierzchni zażwirowań (67,5m2) (pkt 2 Opisu do projektu zagospodarowania terenu). Wielkość ta jest dopuszczalna w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto Puławy jednostki bilansowej B i C (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2008 r., Nr 28, poz. 921), który jako wartość minimalną wskazuje 30%. Jednocześnie na skutek realizacji spornej inwestycji nie zmieni się powierzchnia zabudowy działki.

Skarżąca zarzuca też brak szczegółowej ekspertyzy technicznej w zakresie odkrywki fundamentów i badania geologicznego gruntu pod projektowane posadowienie balkonów. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że kwestia ta należy do oceny projektanta: zgodnie bowiem z art. 34 ust. 3 pkt 4 pr. bud. – wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych zamieszcza się w projekcie budowlanym w zależności od potrzeb, nie ma więc prawnego obowiązku, by w każdym wypadku kwestie te były zamieszczane w projekcie, zwłaszcza w formie odrębnego opracowania. Mimo to, projekt zawiera krótki opis warunków geotechnicznych (opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego pkt 4.4).

Powyższy zarzut wraz z kolejnymi zarzutami dotyczącymi stanu fundamentów istniejącego budynku wielorodzinnego (brak opisu robót przy fundamentach, sposobu monitorowania fundamentów, brak obliczeń parcia i naprężeń gruntu na fundamenty, brak inwentaryzacji posadowienia fundamentów) w istocie świadczą o obawach skarżącej co do bezpieczeństwa w toku realizacji spornej inwestycji. W kwestii bezpieczeństwa wypowiedzieli się projektanci, stwierdzając, że: prowadzenie robót budowlanych nie będzie powodować specjalnych zagrożeń, w tym także dla środowiska (opis do projektu zagospodarowania terenu pkt 8), rozwiązania pozwolą na bezpieczne wykonanie konstrukcji stalowej projektowanych balkonów bez zagrożenia dla statyki istniejącego budynku mieszkalnego, jak i samej konstrukcji stalowej nowych balkonów, stan techniczny istniejącego budynku pozwala na projektowaną rozbudowę, stan nośności granicznej i użytkowania istniejącego obiektu zostanie zachowany (ekspertyza techniczna do projektu architektoniczno-budowlanego, pkt 6), rozwiązania pozwolą na funkcjonowanie, prace remontowe kanału ciepłowniczego bez zagrożenia dla posadowienia i statyki konstrukcji stalowej balkonów, jak i samego budynku mieszkalnego (opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego, pkt 4.4.2.). W świetle wyrażonych ocen, organ architektoniczno-budowlany nie miał uzasadnionych podstaw do zakwestionowania rzetelności, czy braku kompletności spornego projektu budowlanego. Podkreślić należy, że również skarżąca nie przedstawiła żadnych specjalistycznych opracowań, które mogłyby wzbudzić takie wątpliwości w organie rozpatrującym wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej o udzielenie pozwolenia na budowę.

Skarżąca zarzuca również brak analizy nasłonecznienia – podnosi, że analiza mgr inż. J. M., ze stycznia 2021r., sporządzona i załączona do akt w wykonaniu postanowienia organu I instancji z 30 grudnia 2020r., nie dotyczy spornego budynku.

Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że analiza ta dotyczy budynku wielorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w P., na której nie ma innych budynków wielorodzinnych, niż budynek objęty sporną inwestycją, analiza odnosi się więc do tego budynku.

Skarżąca kwestionuje rzetelność tej analizy wskazując, że na rysunku – Rzut kondygnacji powtarzalnej – schemat układu mieszkań (rys. A-05) projektant błędnie przyjął, że lokale mieszkalne objęte literami C i D oraz I i II klatka schodowa są powtarzalne, gdyż faktycznie takie nie są, a część mieszkań ma inną, niż wskazaną na tym rysunku, liczbę pomieszczeń. Do tego zarzutu organ odniósł się, wyjaśniając, że analizą objęte zostały wyłącznie te lokale mieszkalne, które mają dostęp do oświetlenia tylko z jednej strony świata, tj. od strony zachodniej. Lokale, na które wskazuje skarżąca, obejmują natomiast pomieszczenia położone z dwóch stron (od strony zachodniej i wschodniej). Organ wyjaśnił przy tym, że przepis § 60 rozporządzenia w/s w.t. przewiduje konieczność zapewnienia nasłonecznienia pokojów mieszkalnych co najmniej 3 godziny w godzinach 7.00 – 17.00, przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania powyższe powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W związku z tym organ zasadnie stwierdził, że kwestia liczby pomieszczeń wchodzących w skład lokali mieszkalnych oznaczonych literami C, D, czy A, nie miała znaczenia przy dokonywaniu analizy nasłonecznienia wymaganej w niniejszej sprawie wyłącznie w odniesieniu do lokali w całości położonych od strony spornej rozbudowy (zachodniej), które zostały na rys. A-05 oznaczone literą B.

Odnosząc się do omawianego zarzutu skarżącej zauważyć także należy, że w ogóle nie podnosi ona, by analiza nasłonecznienia była wadliwa w odniesieniu do jej lokalu mieszkalnego. Zmierza do podważenia tej analizy w całości (jako nierzetelnej), jednak nie wykazuje, by te zarzucane przez nią nieprawidłowości bezpośrednio wpływały na dokonaną przez projektanta ocenę wymaganego nasłonecznienia jej lokalu mieszkalnego, a w konsekwencji na jej prawo własności (odrębną własność lokalu). Wątpliwe jest natomiast, by posiadała ona interes prawny w kwestionowaniu analizy nasłonecznienia w części dotyczącej pozostałych lokali mieszkalnych, których właściciele jej nie kwestionują. Sporządzona analiza nasłonecznienia nie wiąże się z bezpieczeństwem konstrukcji (części wspólnych) istniejącego budynku, którego skarżąca jest współwłaścicielką, w związku z czym nie może domagać się zapewnienia ochrony. Zarzuty dotyczące analizy powinny więc być formułowane indywidualnie, bo tylko w takim zakresie usprawiedliwiona może okazać się ochrona własności odrębnego lokalu. Skarżąca takich zarzutów nie zgłosiła, co uniemożliwiało uwzględnienie jej zarzutów w tym zakresie.

Z przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, Sąd orzekł, jak w sentencji.