Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 25/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 i 23
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 24 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art.134§1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Anna Lech NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2499/03 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2499/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę R. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...], odmawiającą wprowadzenia zmian przedmiotowych w ewidencji gruntów w odniesieniu do działki [...], w obrębie [...].

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Pismem z dnia 18 stycznia 2001 r. R. W. zakwestionował zapisy ewidencji gruntów prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. w zakresie, w jakim wskazują na to, że został on wywłaszczony z części działki stanowiącej jego własność. W notatce służbowej z dnia 5 sierpnia 2002 r., podpisanej przez niego osobiście, doszło do doprecyzowania żądania jako wniosku o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], wynikającego z ewidencji gruntów ze stanem wynikającym z księgi wieczystej Kw - [...].

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta K. odmówił wprowadzenia zmian przedmiotowych ewidencji gruntów w odniesieniu do działki [...] w obrębie [...] w zakresie jej powierzchni i przebiegu granic. Organ I instancji ustalił, iż R. i Z. małż. W. aktem notarialnym nr rep. [...], z dnia [...] września 1986 r. nabyli od J. i H. małż. S. działkę hipoteczną nr [...] o pow. [...] ha, objętą księgą wieczystą nr KW [...]. Według mapy nr [...] stanowiącej opis tej nieruchomości ma ona kształt prostokąta. W ocenie organu w chwili zbywania nieruchomości w 1986 r. J. i H. małż. S. byli właścicielami nieruchomości odpowiadającej działce [...] o pow. [...] ha, a wywłaszczony w 1980 klin odpowiadający działce [...] nie stał się własnością R. W.. Istniejący stan ewidencyjny, co do kształtu i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] odpowiada działce hipotecznej nr [...], a jej granicę z wywłaszczoną b. działkę nr [...], określają na mapie sytuacyjnej z dnia 22 lipca 2002 r. punkty odpowiadające granicy przyjętej operatem wywłaszczeniowym z dnia 15 lipca 1980 r., nr [...], oraz operatem opracowanym na potrzeby postępowania w przedmiocie zwrotu na rzecz małż. K. wywłaszczonych nieruchomości, stanowiących działki ewidencyjne nr [...] i [...], przylegające od północy do działki R. W. oznaczonej nr [...] (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak [...]). Organ podkreślił, iż podejmując decyzję uwzględnił m.in. decyzję Wojewody Ś. z dnia [...], znak [...], w przedmiocie umorzenia wszczętego na wniosek R. W. - postępowania o stwierdzenie nieważności wspomnianej wyżej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 1994 r. Wskazano także, iż wnioskodawca kwestionował jedynie kształt swej działki, w zakresie granic wydzielających z niej klin (róg), przyłączony do działki [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. W., zarzucając, iż bezpodstawne przyjęto, że kształt jego nieruchomości uległ zmianie oraz kwestionując skuteczność wywłaszczenia. Podniósł, że przed umową kupna nieruchomości nie zmieniono w księdze wieczystej Kw nr [...] jej opisu, a odszkodowanie za wywłaszczony "róg" nie zostało zapłacone. Zajął także stanowisko, że nieskorzystanie przez Skarb Państwa z prawa pierwokupu nieruchomości objętej aktem notarialnym z 1986 r., jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że działka [...] nie była objęta wywłaszczeniem.

Organ odwoławczy ustalił, iż nieruchomość oznaczona nr działki [...] o pow. [...] ha podzielona została na działkę nr [...] o pow. [...] m- (klin) - do wywłaszczenia i na działkę nr [...] o pow. [...] ha, pozostająca przy właścicielach - małż. S.. O czynnościach tych zostali powiadomieni ówcześni właściciele, a J. S. podpisał oświadczenie o wyrażeniu zgody na zajęcie wydzielonej działki [...] pod roboty. Ustalona została także kwota odszkodowania za tę działkę, a umowa sprzedaży miała być zawarta w sierpniu 1980 r. Wobec niezawarcia umowy sprzedaży, działka [...] została wywłaszczona decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1980 r. Po uprawomocnieniu się tej decyzji nieruchomość pozostająca jako własność małżonków S., została w ewidencji gruntów oznaczona jako działka [...] o pow. [...] ha. Podział działki nr [...] nie został ujawniony w dziale I KW nr [...] - Zalesie, zawierającym opis nieruchomości. Organ podkreślił, że będąca następstwem umowy sprzedaży z dnia [...] września 1986 r. zmiana właściciela nieruchomości, odzwierciedlona w tym zakresie wpisem w dziale II KW [...], nie łączyła się ze zaktualizowaniem opisu tej nieruchomości w dziale I KW. Zdaniem organu odwoławczego niezgodność wpisu w księdze wieczystej z danymi ewidencyjnymi, nie jest elementem niezgodności ze stanem prawnym, będącym następstwem nabycia własności działki przez skarżących. Wskazano, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych są dane z ewidencji gruntów, a treść działu I KW nie rozstrzyga o obszarze nabytego gruntu. Jednocześnie organ stwierdził, że odnotowany w akcie notarialnym fakt nieskorzystania przez Skarb Państwa z prawa pierwokupu dotyczył sprzedawanej tym aktem nieruchomości, a nie nieruchomości już wywłaszczonej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, R. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, ponieważ sporna nieruchomość nie została nigdy wywłaszczona. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, że nabywał działkę nr [...] o pow. [...] ha, mającą na mapie kształt prostokąta i niepodzieloną. Skarżący podniósł, że J. S. nie otrzymał za grunt zapłaty, a tylko te działki, za które zapłacono zostały odłączone z ksiąg wieczystych. Nadto wskazał, że z mapy przyjętej do zasobu 25 lipca 2002 r., do której odwołują się organy wynika, że granica wywłaszczenia nie odcinała klina od działki [...]. W piśmie uzupełniającym skargę skarżący podtrzymał stanowisko, że stał się właścicielem nieruchomości położonej w Z. w takiej postaci, jaką obrazuje mapa sytuacyjna z dnia 11 października 1978 r., przyjęta do zasobu dnia 12 grudnia 1978 r. za nr [...]. Wskazując na przepisy art. 17 pkt 4 i art. 16 ust. 3, pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r.), oraz § 1 i § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 września 1974 r. w sprawie wszczynania postępowania wywłaszczeniowego, skarżący podniósł, że do księgi nie złożono zawiadomień o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Nadto podkreślił, że sporny klin nadal mieści się w obrębie granic działki skarżącego, gdyż celu wywłaszczenia nie zrealizowano, a sąsiad samowolnie zabudował go garażem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Sąd I instancji stwierdził, iż ustalenia organów ewidencji, że istniała podstawa prawna do wprowadzenia do ewidencji zmian, co do konfiguracji działki [...], której po częściowym wywłaszczeniu odpowiada działka o nr ewidencyjnym [...], o innym przebiegu granic, mają uzasadnienie w materiale zebranym w sprawie. Decyzja wywłaszczeniowa Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1980 r., ma charakter ostateczny, co wynika z poświadczenia jej prawomocności w dniu [...] listopada 1980 r. Jej podstawę prawną stanowiły przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 marca 1968 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r., nr 10, poz. 64 z późn. zm.), zgodnie z której art. 30 ust. 1 przejście prawa własności (wywłaszczonej nieruchomości lub jej części) następuje z dniem, w którym decyzja staje się ostateczna. Oznacza to, że przejście prawa własności następuje z mocy prawa, z dniem nabycia przez decyzję o wywłaszczeniu przymiotu decyzji ostatecznej, a więc takiej, od której nie służą już w toku instancji środki odwoławcze. Stąd też ostateczna decyzja stanowiła podstawę do ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności (art. 31). Jest to zatem decyzja, z której wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów w rozumieniu art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tak w zakresie tzw. danych podmiotowych, jak i danych przedmiotowych, do których zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy m.in. należą informacje o położeniu, granicach i powierzchni działek ewidencyjnych. W ocenie Sądu, jak długo funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczna decyzja, z której wynika, iż część działki [...], odpowiadająca dz. kat. [...] została wywłaszczona, tak długo organy prowadzące ewidencję obowiązane są odnotować w ewidencji informacje wynikające z takiego stanu prawnego. Skutkiem prawnym decyzji wywłaszczeniowej jest to, że działka nr [...], zmieniła konfigurację na opisaną planem geodezyjnym nr [...]. Odpowiednikiem działki nr [...] jest według przyjętego w dniu [...] lipca 2002 r. za nr [...] opracowania geodezyjno - kartograficznego - mapy sytuacyjnej działka nr ewidencyjny [...]. W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, iż stanowisko organów znajduje oparcie w zebranych dowodach, a stan ewidencji zgodny jest ze stanem prawnym. Sąd podkreślił, iż postępowanie ewidencyjne zmierza do wprowadzenia do ewidencji gruntów aktualnych informacji objętych ewidencją i nie jest dopuszczalne prowadzenie w jego ramach dowodów przeciwko stanowi prawnemu, wynikającemu z ostatecznych decyzji, orzeczeń sądów czy aktów notarialnych, a w szczególności samodzielne rozstrzyganie o tytule własności do gruntu. Organy ewidencyjne były uprawnione do odnotowania w ewidencji gruntów skutków zmian stanu prawnego, wynikających z ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej, a mających wpływ na ewidencyjny opis byłej działki nr [...].

Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik R. W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż skarżący w chwili obecnej nie kwestionuje ustaleń Sądu, co do następstw prawnych decyzji wywłaszczeniowej Prezydenta Miasta K. z dnia 30 września 1980 r., której skutkiem jest fakt, że działka nr [...] zmieniła konfigurację na działkę nr [...], opisaną planem geodezyjnym nr [...]. Pełnomocnik wywiódł natomiast, iż Sąd I instancji mylnie przyjął, że granice działki skarżącego na podstawie opracowanego planu geodezyjnego nr [...] są wskazane poprzez punkty: [...] - brak punktu - [...], podczas gdy prawidłowymi granicami prawnymi według planu geodezyjnego nr [...] z dnia 15 lipca 1980 r. są granice na punktach: [...]. Potwierdzenie tych punktów oparte jest na podstawie opisów z mapy [...]. Opis wyjaśnia, że został wykorzystany operat ewidencyjny nr [...]. Podniesiono także, iż Sąd w trakcie wyrokowania oparł się na nieczytelnym i niewłaściwym planie geodezyjnym nr [...] z dnia 22 lipca 2002 r., bowiem na planie tym nie wskazano operatu ewidencyjnego [...] i [...] z opisu mapy [...]. Brak operatu spowodował brak rozgraniczenia prawnego pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Nadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż plan geodezyjny [...] nie jest odpowiednikiem mapy [...] z dnia 15 lipca 1980 r. Sąd wyrokując nie zauważył, że w treści decyzji wywłaszczeniowej działka nr [...] posiada powierzchnię [...] m-, gdy tymczasem mapa sporządzona do wywłaszczenia nr [...] z dnia 15 lipca 1980 r., której odpowiednikiem jest plan geodezyjny [...], w opisie Rejestru Pomiarów i na oznaczonych punktach [...] wykazuje jej powierzchnię na [...] m-. W dacie modernizacji mapy zasadniczej miasta K. w 1984 r. nie wyjaśniono nieprawidłowości i pomniejszono działkę nr [...] o [...] m-, nie oznaczając jednocześnie wywłaszczonej działki żadnym numerem i nie przyłączając jej do żadnego innego obszaru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Nadto z przepisu art. 176 P.p.s.a., określającego wymogi skargi kasacyjnej, wynika, iż skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko samo przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie. Powyższe oznacza, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej jest rozwinięciem i uszczegółowieniem podstaw kasacyjnych. Dlatego też treść uzasadnienia skargi winna pozostawać w ścisłym związku ze wskazanymi podstawami skargi. W przypadku uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. koniecznym elementem jest wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06, zb. LEX nr 236385). Niezawarcie uzasadnienia skargi kasacyjnej w ogóle powodować będzie nieusuwalny brak skargi kasacyjnej, skutkujący jej odrzucenie, natomiast przytoczenie uzasadnienia, ale nieodnoszącego się do podanych zarzutów prowadzi do uznania, iż podstaw kasacyjnych nie można uznać za usprawiedliwione (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 213/05, zb. LEX nr 188975).

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania Sąd dokonał oceny zgłoszonego zarzutu naruszenia przepisu postępowania, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dokonanie przez Sąd I instancji oceny odmowy przez organy obu instancji zmiany dotychczasowego stanu ewidencyjnego, dotyczącego kształtu i powierzchni działki oznaczonej numerem 872, objętej wnioskiem R. W., nie wykracza poza granice danej sprawy. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi daje sądowi nie tylko prawo, lecz także stwarza obowiązek dokonania w pełnym zakresie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i brania z urzędu pod uwagę również wszelkich naruszeń prawa pominiętych w skardze. Sąd I instancji dokonuje kontroli całej sprawy rozstrzygniętej przez organ administracyjny, a nie tylko oceny zapadłego rozstrzygnięcia administracyjnego pod kątem zgłoszonych w skardze zarzutów. W rezultacie zatem to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 427). Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I FSK 820/05, zb. LEX 263053).

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku w żaden sposób nie uchybił zasadzie określonej w art. 134 § 1 P.p.s.a. Co więcej, wadliwość uzasadnienia skargi kasacyjnej, polegająca na braku wskazania okoliczności, z których wynikałoby w jakim zakresie sprawa nie została rozpoznana przez Sąd I instancji bądź w jakim zakresie Sąd ten przekroczył granice jej rozpoznania, czyni niemożliwym uznanie wskazanej podstawy kasacyjnej za usprawiedliwioną. W tym miejscu podkreślenia wymaga również to, że skarga kasacyjna jest tak bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, iż jej sporządzenie obwarowane zostało przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 P.p.s.a.). Ustawodawca powierzając sporządzanie skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, oparł się na założeniu, iż zapewni to odpowiedni ich poziom merytoryczny i formalny. A zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było przytoczenie w jej uzasadnieniu okoliczności, które wskazywałyby, iż Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a oraz wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest bowiem zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie i konkretyzowanie uzasadnienia skargi w poszukiwaniu argumentów, które wskazywałyby na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu wskazanego w podstawie kasacyjnej. Tym niemniej stwierdzić należy, iż treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd w sposób właściwy i pełny, szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi, dokonał oceny legalności aktów administracyjnych objętych przedmiotem jego kontroli, nie wykraczając przy tym poza granice rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem wniosku R. W. było żądanie ustalenia zgodności zapisów ewidencji w odniesieniu do jego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej KW [...]. W ocenie wnioskodawcy niezgodność polegała na nieujawnieniu we wskazanej KW części gruntu stanowiącej narożny trójkąt o powierzchni [...] ha. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż organy ewidencyjne w ramach tak sprecyzowanego wniosku były uprawnione wyłącznie do zweryfikowania istniejących zapisów w ewidencji gruntów, a w szczególności skutków zmian stanu prawnego, wynikającego z ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej, a mającego wpływ na ewidencyjny opis byłej działki hipotecznej [...]. Prawidłowo Sąd ten stwierdził, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była tylko i wyłącznie ewidencja gruntów i budynków w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.) jednym z wyodrębnionych zadań organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków jest sukcesywne wprowadzanie do ewidencji gruntów aktualnych informacji objętych tą ewidencją, na podstawie przesyłanych m. in. przez właściwe organy administracyjne prawomocnych decyzji (art. 23 przywołanej ustawy). Tylko ta ewidencja była przedmiotem rozstrzygania organów administracyjnych i tylko tej ewidencji dotyczyło żądanie skarżącego.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wysnuć natomiast wniosek, iż skarżącemu faktycznie chodzi o nieobjęcie rozpoznaniem sądu I instancji konieczności przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego odnośnie spornej nieruchomości. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego wprowadzają w rozdziale 6 osobny od postępowania ewidencyjnego tryb postępowania w sprawie rozgraniczania nieruchomości, przy czym postępowanie takie toczy się z urzędu lub na wniosek strony. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył wniosku o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, ani też nie doszło do wszczęcia takiego postępowania z urzędu. Jak wskazano powyżej zakres jego żądania dotyczył jedynie dokonania zmian w ewidencji gruntów odzwierciedlających stan prawny wynikający z księgi wieczystej, obejmującej sporną nieruchomość. W takim zakresie rozstrzygały organy administracji i tego zagadnienia dotyczyła też kontrola sądowoadministracyjna dokonana przez sąd I instancji. Brak jest wobec tego podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego - naruszenia przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a.

Kontrola legalności dokonana przez Sąd I instancji nie mogła dotyczyć kwestii związanych z rozgraniczeniem, bowiem nie stanowiły one przedmiotu postępowania w sprawie dotyczącej poprawności zapisów ewidencji gruntów.

Naruszenia przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. nie mogą uzasadniać też podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż przepis ten swoim zakresem nie obejmuje tego rodzaju wadliwości postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w niniejszej sprawie w granicach stanu faktycznego ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przyjmując ten stan za ustalony niewadliwie, zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Oznacza to, że skoro Sąd I instancji zaakceptował (przyjął za własne) ustalenia faktyczne organów administracyjnych obu instancji, to tym samym uznał zarzuty skargi dotyczące sprzeczności ustaleń organu II instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym za nieuzasadnione. Wnoszący kasację nie wskazał jako podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe. W tej sytuacji ustalenia stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku należy uważać za zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i miarodajne dla materialnoprawnej oceny roszczeń. Był nimi związany także Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu kasacji.

Obowiązek orzekania w granicach skargi kasacyjnej wyłącza możliwość merytorycznego ustosunkowania się Naczelnego Sądu Administracyjnego do tych zagadnień związanych z orzeczeniem sądu I instancji, które nie mieszczą się w przyjętej podstawie kasacyjnej, a które zostały wyartykułowane w jej uzasadnieniu. Nie wpływa to bowiem na zasadniczą konstatację, że przywołana podstawa kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z wymogami art. 174 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.