Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1471/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 3 par . 1, 2 i 3, 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. art. 2 pkt 7d, 70, 108, 115, 122, 123
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skarg A. K. na postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr [...], [...], [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych postanawia 1. odrzucić skargi; 2. zwrócić skarżącej A. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonych wpisów sądowych.


UZASADNIENIE

Syg. akt VI SA/Wa 1471/11

Uzasadnienie

Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], nr [...] i nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej "GIF"), po rozpoznaniu skargi z dnia 28 maja 2011 r. przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod firmą PPHU [...] w C., utrzymał w mocy postanowienia z dnia [...]marca 2011 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. o nr [...], o nr [...] oraz o nr [...] (zwanego dalej "WIF") o kontynuowaniu czynności kontrolnych w punkcie aptecznym "[...]" w miejscowości S.

Jako podstawę prawną zaskarżonych postanowień GIF przywołał, w szczególności, przepisy art. 115 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm, zwaną dalej także "PF") oraz art. 79 ust. 2 pkt 5 i art. 80 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm. – zwaną dalej "u.o.d.g.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwaną dalej "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 17 lutego 2011 r. do WIF wpłynął sprzeciw przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod firmą PPHU [...] w C., ul. R. (zwaną dalej także "skarżącą") wobec podjęcia i wykonywania w dniu [...] lutego 2011 r. przez inspektorów farmaceutycznych z Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w K. czynności kontrolnych w punkcie aptecznym o nazwie "[...]", położonym w miejscowości S., Gm. M., przy ul. C.

Sprzeciwy skarżącej dotyczyły odpowiednio:

1) rozpoczęcia kontroli w punkcie aptecznym w nieobecności skarżącej oraz "rewizji jej rzeczy osobistych, które były w torbie reklamowej, gdzie była również koperta z pieniędzmi, których brakuje";

2) "włączenia do dokumentacji dowodowej faktury znajdującej się biurku w punkcie aptecznym, która nie została udostępniona kontrolerom, a którą potraktowano jako dowód w sprawie";

3) niezgodnego z zasadami ustawy o swobodzie gospodarczej przeprowadzenia kontroli, poprzez naruszenie art. 122 c u.o.d.g. w zakresie rozpoczęcia kontroli "przed przybyciem właścicielki punktu aptecznego, nieprzedstawienia kontrolowanemu jego praw i zakresu kontroli przed rozpoczęciem działań kontrolnych" oraz przekroczeniu uprawnień przez osoby kontrolujące, polegających na objęciu kontrolą także pomieszczeń socjalnych oraz szkoleniowych, tj. niezgodnie z dyspozycją art. 119 PF, które uprawnia do kontrolowania jedynie pomieszczeń w których dokonywany jest obrót produktami leczniczymi.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w K. w dniu [...] lutego 2011 r. wydał trzy postanowienia o nr [...];[...];[...] o kontynuowaniu czynności kontrolnych w wymienionym punkcie aptecznym nie znajdując podstaw do uwzględnienia powyższych zarzutów.

W dniu 28 lutego 2011 r. do WIF wpłynęło pismo strony określone jako Skarga na kontrolę Inspektoratu Farmaceutycznego w K., które potraktowano jako zażalenie na w/wym. postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r.

Postanowieniami z dnia [...] marca 2011 r. GIF, uchylił w całości zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uznając, że organ ten nie wyjaśnił w dostateczny sposób na czym polegało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, która to przesłanka była podstawą do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli w trybie art. 79 ust. 2 pkt 5 u.o.d.g. Jednocześnie GIF wskazał, że "zajęcie przez organ I instancji stanowiska w powyższym zakresie jest konieczne ze względu na konieczność wyjaśnienia powodów odstąpienia od zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 80 ust. 1 u.o.d.g.", tj. dokonania czynności kontrolnych podczas nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.

Wykonując wskazania GIF, organ I instancji w dniu 28 marca 2011 r. na podstawie art. 84 c ust. 9 pkt 2 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 4 u.o.d.g. wydał postanowia o kontynuowaniu czynności kontrolnych w punkcie aptecznym "[...]" w miejscowości S.

Odnosząc się w uzasadnieniach przedmiotowych postanowień do poszczególnych zarzutów zawartych w sprzeciwach skarżącej, organ w szczególności podał, że powodem podjęcia czynności kontrolnych były interwencje trzech różnych pacjentów na działalność punktu aptecznego, które polegały na zrealizowaniu recept na leki psychotropowe niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponieważ, zdaniem organu, przy realizacji tych recept wystąpiła możliwość bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, w dniu [...] lutego 2011 r. inspektorzy farmaceutyczni Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w K. podjęli czynności kontrolne w tym punkcie aptecznym.

WIF podkreślił, że sprzedaż w punkcie aptecznym produktów leczniczych niedopuszczonych do obrotu w punkcie aptecznym, takich jak Relanium, Estazolam i Lorafen, stanowi naruszenie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 października 2010 r. w sprawie wykazów produktów leczniczych, które mogą być dopuszczone do obrotu w placówkach obrotu pozaaptecznego oraz w punktach aptecznych. W konsekwencji, wskazane okoliczności stanowiły uzasadnione podejrzenie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia pacjentów. I właśnie ta przesłanka uzasadniała przeprowadzenie kontroli bez zawiadomienia skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli oraz dokonania czynności kontrolnych podczas nieobecności kontrolowanej.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w sprzeciwach skarżącej, WIF w postanowieniu nr [...] w szczególności podał, że zarzut dokonania przez kontrolujących rewizji rzeczy osobistych zezwoleniobiorcy znajdujących się w torbie reklamowej i zaginięcia pieniędzy, w świetle wyjaśnień złożonych przez kontrolujących, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w reklamówce znajdowały się wyłącznie suplementy diety i produkty lecznicze oraz faktura "przesunięcia" z dnia 14 lutego 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia nr [...] organ stwierdził, że zawarty w sprzeciwie zarzut załączenia do dokumentacji z kontroli faktury, która znajdowała się na biurku w punkcie aptecznym, jest niezasadny, gdyż kontrolujący byli uprawnieni do włączenia wszystkich faktur, które dotyczyły obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi i suplementami diety pomiędzy apteką "R." w C. a punktem aptecznym "[...]", niezależnie od tego, w którym miejscu punktu aptecznego faktury te znajdowały się.

Z kolei w postanowieniu [...] organ podał, że w przedmiotowej sprawie nie zastosowano art. 79 ust. 1 u.o.d.g., zgodnie z którym organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli albowiem przeprowadzenie kontroli w punkcie aptecznym "[...]" było uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia i dlatego zastosowano tryb, o którym mowa w art. 79 ust. 2 pkt 5 u.o.d.g., pozwalający na niepowiadomienie kontrolującego przedsiębiorcy o zamiarze kontroli. Jednocześnie organ podał, że zarzut nieprzedstawienia kontrolowanemu jego praw w związku z kontrolą nie polega na prawdzie, gdyż czynności kontrolne zostały przeprowadzone w obecności kierownika punktu aptecznego, a następnie kontynuowane w obecności zezwoleniobiorcy – p. A. K. oraz osoby upoważnionej do uczestniczenia w czynnościach kontrolnych podczas jej nieobecności – p. P. K., męża skarżącej. Kierownikowi punktu aptecznego, przed przystąpieniem do czynności kontrolnych, przedstawiono upoważnienie do kontroli wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolującego. Organ nie zgodził się też z zarzutem, że kontrolujący inspektorzy nie mieli prawa wstępu do pomieszczenia administracyjno-szkoleniowego i socjalnego, ponieważ pomieszczenia te wchodzą w skład lokalu, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza objęta zezwoleniem oraz, że nie mogli żądać otwarcia szafy w tym pomieszczeniu, gdyż wobec istnienia podejrzenia przechowywania w niej produktów leczniczych inspektorzy mogli żądać tych czynności. Organ nie podzielił też zarzutów sprzeciwu, że kontrolujący dokonali "rewidowania rzeczy czy też schowków", w których znajdowały się rzeczy osobiste, gdyż nie podlegały one ani zabezpieczeniu, ani przeszukaniu.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. p. A. K. wniosła zażalenie do GIF na wszystkie trzy postanowienia WIF, podtrzymując w zasadzie wszystkie dotychczasowe zarzuty zawarte we wcześniejszych sprzeciwach. Jednocześnie, odnosząc się do twierdzeń i podejrzenia organu, że w kontrolowanym punkcie aptecznym prowadzony był obrót produktami leczniczymi zawierającymi substancje nie wymienione w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 października 2010 r., a która to okoliczność była podstawą do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów WIF w trybie art. 79 ust. 2 pkt 5 u.o.d.g. wskazała, że wymienione rozporządzenie nie obowiązywało w ogóle od października 2008 r. do września 2009 r. oraz, że samo umieszczenie na liście (w załączniku do cyt. rozporządzenia) danej substancji nie dowodzi, że jej sprzedawanie w punktach aptecznych jest niebezpieczne dla zdrowia czy życia ludzi. Poza tym wskazane leki zawierały takie substancje, które mogły być wydawane przez technika farmaceutycznego. Po raz kolejny podkreśliła również, że inspektorzy dokonali bezprawnie rewizji jej rzeczy osobistych znajdujących się w reklamówce, bez jej wiedzy i udziału, "wynosząc ją do pomieszczenia socjalno-administracyjnego w czasie gdy była zajęta innymi czynnościami w związku z kontrolą", a co stanowi o niezgodności z prawem takich czynności.

GIF postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych w punkcie aptecznym skarżącej, podzielając dotychczasowe ustalenia organu I instancji. Wskazał, że analizując okoliczności sprawy, wszczęcie przez WIF doraźnej kontroli było uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia pacjentów, co uzasadniało odstąpieniem od wymogu zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli, zgodnie z art. 79 ust. 2 pkt 5 u.o.d.g. i rozpoczęcia kontroli podczas nieobecności strony, tj. zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy.

Wymienione w protokole kontroli produkty lecznicze są substancjami psychotropowymi wymienionymi w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w załączniku nr 2 do ustawy - Wykaz substancji psychotropowych cz. 4 Substancje psychotropowe grupy IV-P. Uwzględniając bezpieczeństwo obrotu tych leków Minister Zdrowia wydał w dniu 2 lutego 2009 r. rozporządzenie w sprawie kryteriów klasyfikacji produktów leczniczych, które mogą być dopuszczone do obrotu w placówkach obrotu pozaaptecznego oraz punktach aptecznych, z którego wynika jednoznacznie, że takie produkty lecznicze jak Relanium, Estazolam i Lorozepam nie mogą być przedmiotem obrotu w punkcie aptecznym. Z kolei zgodnie z art. 91 ust. 1 PF technik farmaceutyczny może wydawać produkty lecznicze mające w swoim składzie substancje psychotropowe wyłącznie w aptekach, a nie w punktach aptecznych. Dlatego też inspektorzy WIF prawidłowo i zgodnie z przepisami dokonywali czynności kontrolnych, które udokumentowali, zgodnie z art. 122 e ust. 1 PF w protokole kontroli.

Organ odwoławczy nie podzielił także zastrzeżeń skarżącej dotyczących naruszenia innych przepisów dotyczących kontroli, wskazując, że inspektorzy mieli prawo wstępu na teren całego obiektu, gdzie wykonywana jest działalność gospodarcza, a nie jedynie do pomieszczeń w których przechowywane są leki oraz, że poinformowali skarżącą o wszystkich jej prawach wynikających z przedmiotowej kontroli, w tym możliwości zgłoszenia zastrzeżeń lub wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu, włącznie z prawem złożenia wniosków dowodowych.

Jednocześnie GIF pouczył w postanowieniach z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr: [...];[...] i [...] skarżącą, że "Na postanowienie służy stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skargę wnosi się za pośrednictwem Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania postanowienia – zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)".

Zgodnie z powyższym pouczeniem, na powyższe postanowienia w dniu 28 maja 2011 r. p. A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła:

1) naruszenie jej interesu prawnego polegającego na tym, że GIF przyjął za własne stanowisko WIF, bez wyjaśnienia podnoszonych przez nią okoliczności faktycznych, uznając tym samym działania inspektorów farmaceutycznych za legalne,

2) naruszenie art. 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym dlaczego pomiędzy kontrolą a wszczętym postępowaniem minęły trzy tygodnie oraz niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podczas wydawania postanowienia w II instancji,

3) naruszenie art. 79 ust. 2 pkt 5 u.o.d.g. poprzez niewyjaśnienie na jakiej podstawie uznano, że w sprawie "istnieje przesłanka bezpośredniości zagrożenia życiem, zdrowia lub środowiska naturalnego".

W konsekwencji wymienionych naruszeń skarżąca wniosła o uchylenie "zaskarżonych decyzji i ich zmianę", ewentualnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania GIF w W.

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w C. na okoliczności podnoszone w skardze oraz wstrzymanie natychmiastowej wykonalności postanowienia.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz przywołaną argumentację prawną i ustalenia faktyczne.

W dniu 26 września 2011 r. skarżąca wniosła dodatkowe pismo procesowe nazwane "pismo w sprawie skargi na postanowienie GIF z dnia [...] kwietnia 2011 r.", w którym odniosła się do twierdzeń i ustaleń zawartych w odpowiedzi na skargę organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4, rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

W niniejszej sprawie rozważenia wymagało, czy w związku z treścią art. 3 § 2, a w szczególności pkt 2 lub 4 powołanej ustawy p.p.s.a., zaskarżone postanowienia wydane w procedurze kontrolnej podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Rozpoznając sprawę, Sąd w pierwszej kolejności na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. zarządził połączenie oddzielnych spraw o sygn. akt VI SA/Wa 1471/11; VI SA/Wa 1472/11; VI SA/Wa 1473/11 - do ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, gdyż oczywistym jest, że pozostają one ze sobą w związku. Wszystkie zaskarżone postanowienia wynikają bowiem z tego samego stanu faktycznego tj. przeprowadzonej kontroli doraźnej w punkcie aptecznym skarżącej w dniu [...] lutego 2011 r., zostały opisane w protokole kontrolnym z dnia [...] lutego 2011 r. oraz dotyczą zaskarżenia postanowień GIF z dnia [...] kwietnia 2011 r. o utrzymaniu na podstawie art. 84 c ust. 9 pkt 2 u.o.d.g. w mocy postanowień [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o kontynuowaniu czynności kontrolnych w punkcie aptecznym o nazwie "[...]", położonym w miejscowości S.

Zgodnie z art. 37 au. ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, zawartym w rozdziale 2b Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami, do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 38, 70, 74 i 99, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Powyższe, na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza, że do kontroli działalności gospodarczej w zakresie obrotu detalicznymi produktami leczniczymi w aptekach i punktach aptecznych stosuje się przepisy rozdziału 5 wymienionej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (por. art. 37 au. w zw. z art. 70 PF).

Jednocześnie należy podnieść, że powyższej zasady nie zmieniają uregulowania szczególne zawarte w ustawie – Prawo farmaceutyczne, wskazujące na specyfikę kontroli w obszarze działalności farmaceutycznej, w tym wymagań dotyczących aptek, hurtowni farmaceutycznych i placówek obrotu pozaaptecznego. Zasady tej nie przekreśla również powołanie wyspecjalizowanej "inspekcji farmaceutycznej" sprawującej m. inn. nadzór nad obrotem wyrobami medycznymi – w celu zabezpieczenia interesu społecznego w zakresie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi przy stosowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, znajdujących się w hurtowniach farmaceutycznych, aptekach, działach farmacji szpitalnej, punktach aptecznych i placówkach obrotu pozaaptecznego (por. art. 108 PF) oraz szczególnych uprawnień inspektorów farmaceutycznych (por. art. 115 do 123 PF).

Ustawa – Prawo farmaceutyczne doprecyzowuje pojęcie kontroli w rozumieniu tej ustawy, jako czynności podejmowanych przez inspektorów farmaceutycznych w związku ze sprawowanym nadzorem nad jakością produktów leczniczych będących przedmiotem obrotu oraz mających na celu sprawdzenie warunków prowadzenia obrotu produktami leczniczymi (por. art. 2 pkt 7d) PF). Przejawem szczególnych uregulowań w świetle omawianej ustawy jest także to, że organ zezwalający może upoważnić do dokonywania kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, także inny organ administracji wyspecjalizowany w kontroli danego rodzaju działalności, który wówczas ma takie samie uprawnienia, jak inspektorzy organu zezwalającego (por. art. 37 at. ust. 5 PF). Szczególnej regulacji został poddany także sposób dokumentowania przebiegu kontroli (por. art. 122 e PF) oraz wydawania doraźnych zaleceń, uwag i wniosków wynikających z przeprowadzonej kontroli (por. art. 122 k i 123 PF).

Jak wskazano już wcześniej, przykładowo wymienione odrębności i uregulowania szczególne wynikające z przepisów prawa farmaceutycznego nie zmieniają jednak, w ocenie Sądu, podstawowej zasady wyrażonej w art. 37 au PF, a mianowicie że do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy w zakresie obrotu detalicznymi produktami leczniczymi w aptekach i punktach aptecznych stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co w praktyce oznacza, że przedmiotem postępowania w trybie procedury kontrolnej jest wyłącznie ustalenie stanu faktycznego. Dotyczy to zarówno postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie ustawy Prawo Farmaceutyczne, jak i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Postępowanie kontrolne jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą do autorytatywnej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego w celu rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach jednostki. Postanowienia podejmowane w postępowaniu kontrolnym nie są wydawane w postępowaniu administracyjnym, nie kształtują uprawnień lub obowiązków jednostki, co może nastąpić jedynie w ich następstwie.

Odesłanie w art. 84c ust. 16 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do stosowania w zakresie nieuregulowanych w postępowaniach kontrolnych przepisów k.p.a. nie daje podstaw do nadania im charakteru prawnego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, nie można wyłącznie z przyznania w świetle dyspozycji art. 84c ust. 10 cytowanej ustawy prawa zażalenia na postanowienie, wyprowadzić dopuszczalności drogi przed sądem administracyjnym. Art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. stanowi bowiem expressis verbis o zaskarżalności postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym. Postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych nie kończy postępowania administracyjnego, jak i nie rozstrzyga istoty sprawy.

Zaskarżone postanowienia, sprowadzające się do ustalenia stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów w zakresie obrotu wyrobami medycznymi i produktami leczniczymi w aptekach i punktach pozaaptecznych, nie stanowią też aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, gdyż nie kształtują bezpośrednio uprawnień lub obowiązków materialnoprawnych wynikających z przepisów prawa. Tym samym postanowienia te nie podlegają, w ocenie Sądu, zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Możliwość objęcia kognicją sądów administracyjnych aktów wydanych na podstawie przepisów szczególnych, do których nie odnoszą się warunki określone w art. 3 § 2, przewiduje art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Wymaga to jednak regulacji w przepisie szczególnym właściwości sądów administracyjnych. Jak już jednak to wykazano wcześniej, zarówno ustawa - Prawo Farmaceutyczne, jak i ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, nie stanowi o właściwości sądów administracyjnych do kontroli i stosowania środków wobec postanowień wydawanych w postępowaniu kontrolnym, w tym postanowień o kontynuowaniu czynności pokontrolnych.

Inaczej mówiąc, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do uwzględniania skarg w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. W kręgu tych spraw nie mieszczą się zaskarżone postanowienia w niniejszej sprawie, w szczególności zaskarżone postanowienia nie podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 i 4 p.p.s.a.

Dlatego też Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010 r., (sygn. akt I OSK 1030/10), że na postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych wydane na podstawie art. 84c ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Z tego względu przedmiotowa skarga, jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.