Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1217/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej; strona, skarżący), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie skierowania M. B. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] r. Sąd Rejonowy Wydział [...] Karny w R. przesłał do Prezydenta Miasta R. odpis prawomocnego wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Wymienionym wyrokiem Sąd Rejonowy w R. uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a oraz art. 96 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego skierował M. B. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazano, że obecnie odwołujący przebywa w [...] wraz ze swoją partnerką i nowo narodzonym dzieckiem, w związku z powyższym podróż do Polski w czasach pandemii wiązałaby się z koniecznością odbycia kwarantanny po powrocie do [...] oraz poniesienia wysokich kosztów podróży.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w uzasadnieniu decyzji wskazało, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Wobec uznania odwołującego za winnego kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości – na podstawie art. 178a § 4 Kodeksu karnego - orzeczono wobec niego między innymi zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. W związku z tym, stosownie do przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a omawianej ustawy, zaistniały przesłanki do skierowania skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W ocenie Kolegium okoliczności podniesione w odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, że wyroku Sądu Rejonowego jest prawomocny i wykonalny. Z kolei taki stan rzeczy obliguje organ administracji publicznej do podjęcia działań w celu wyciągnięcia wobec kierującego konsekwencji administracyjnoprawnych przewidzianych prawem za jazdę w stanie nietrzeźwości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Kolegium wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto niewzięcie pod uwagę faktu, iż skarżący przebywa obecnie za granicą. Z uwagi na epidemię nie może przyjechać do Polski, wiązałoby się to z koniecznością odbycia kwarantanny i w konsekwencji utratą zarobku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, kierując się powyższymi przepisami prawa, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte w związku z zawiadomieniem skierowanym do organu o wydaniu przez Sąd Rejonowy w R. wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...], w którym uznano, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu z art. 178a § 4 Kodeksu karnego i którym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] r. Sąd przesłał powyższy wyrok organowi administracji na podstawie art. 182 § 1 zd. 1 Kodeksu karnego wykonawczego. Przepis ten stanowi, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkohol (art. 75 ust. 1 pkt 4 tej ustawy).

W świetle powołanych regulacji nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów administracji kwestii skierowania danej osoby na badania lekarskie wobec dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę kategorycznych stwierdzeń: w treści art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy "podlega kierujący", a w treści art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a tej ustawy - "wydaje decyzję administracyjną".

Okoliczność dopuszczenia się przez skarżącego kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości nie jest kwestionowana i w niniejszym przypadku wynika wprost z wyroku Sądu Rejonowego w R. Nie zostało wykazane w toku postępowania administracyjnego, jak również w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby wyrok ten został prawnie skutecznie podważony.

Bezspornie zatem istnienie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji wymienionego powyżej prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] r. uznającego skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości w dniu [...] r., było konieczną i wystarczającą przesłanką wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ubocznie tylko podnieść należy, że sytuacja osobista czy majątkowa skarżącego nie mogły mieć żadnego znaczenia dla wyniku tej sprawy, skoro przepisy prawa stanowią o bezwzględnym obowiązku starosty (prezydenta miasta) do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie, nie uzależniając realizacji tego obowiązku od wskazywanych w skardze okoliczności.

Ponadto wyjaśnić należy, że przesłany do organu pierwszej instancji odpis prawomocnego wyroku stanowił wystarczający dowód potwierdzający okoliczność kierowania przez skarżącego pojazdem w stanie nietrzeźwości. Zgodnie bowiem z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (chodzi o przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, regulujące działanie centralnej ewidencji kierowców), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się (art. 14 ust. 1). Jednocześnie wymieniona powyżej ustawa zmieniająca w art. 14 ust. 2 uzależniła możliwość rozpoczęcia stosowania przepisów w nowym brzmieniu od dokonania przez ministra właściwego do spraw informatyzacji ogłoszenia "terminu wdrożenia rozwiązań technicznych" umożliwiających działanie nowego systemu centralnej ewidencji kierowców na zasadach określonych w art. art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.). Stosownie do tego ostatniego przepisu: "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Zatem podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o kierujących pojazdami był nadal odpis wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, ponieważ do momentu wydania zaskarżonej decyzji powyższy komunikat nie został ogłoszony. Należy uznać, że art. 99 ust. 2 pkt 1 lit.b cytowanej ustawy nie znajdował zastosowania w dacie orzekania przez organy administracji, a zamiast niego zastosowanie ma w dalszym ciągu art. 135a ustawy o kierujących pojazdami, który w sprawie został zastosowany. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ratio legis ustawy o kierujących pojazdami oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie i to nawet wtedy, gdy treść tego wyroku nie została wprowadzona do centralnej ewidencji kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu uzyskał nie z systemu teleinformatycznego, a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu. Dane w centralnej ewidencji kierowców są bowiem informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego (zob. cyt. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 811/19).

Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby

wziąć pod rozwagę. W konsekwencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalono.