Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1340/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 ze zm., dalej: "ustawa o ochronie") po rozpatrzeniu odwołania K.B. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o skreśleniu K.B. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Komendant Wojewódzki Policji w L. w związku z uzyskaniem informacji wydaniu aktu oskarżenia z dnia [...] grudnia 2016 r. przeciwko K.B. oskarżonemu o przestępstwo z art. 190 § 1 K.k. oraz art. 157 § 2 K.k., z którego wynikało, że w dniu [...] października 2016 r. około godziny [...] w miejscowości W. Gm. S., woj. l. Skarżący groził sąsiadowi pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły u niego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o czyn z art. 190 § 1 K.k. oraz że w tym dniu i w tym samym czasie uderzył skarżący kilkukrotnie uderzył ręką w twarz w okolicy nosa oraz kopał nogami po całym ciele sąsiada w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci stłuczenia

i otarcia skóry nosa oraz złamania kości nosa (bez przemieszczenia odłamów i bez zaburzeń drożności nosa), które to obrażenia ciała spowodowały naruszenia czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, tj. art. 157 § 1 K.k. pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. lub art. 98 K.p.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy w O., Wydział II Karny oraz postępowania [...] prowadzonego przez Komisariat Policji w P., w której Strona jest osobą pokrzywdzoną a postepowanie toczy się o czyn z art. 157 § 1 lub 2 k.k. i dotyczy tego samego zdarzenia objętego postępowaniem przeciwko uczestnikowi.

Komendant Wojewódzki Policji w L. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania , stwierdzając w uzasadnieniu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 98 § 1 i art. 97 § 1-4 K.p.a.

Po przeanalizowaniu przesłanki z pkt 4 art. 97 K.p.a. zauważył, że art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie stanowi, że komendant wojewódzki Policji skreśla z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy:

- pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

W tym przypadku ustawodawca jednoznacznie określa postępowanie organu administracji, nie pozostawiając swobody decyzyjnej. Sam fakt toczącego się postępowania karnego jest przesłanką do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego i skreślenia z listy, bez konieczności oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy karnej przez sąd.

Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i 9 ustawy o ochronie skreślił z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Skarżącego.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przez błędne zastosowanie pomimo, iż przepis ten pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą domniemania niewinności określoną w art. 42 Konstytucji RP, w następstwie skreślenie uczestnika z listy pracowników ochrony, pomimo, iż postępowanie karne nie zostało jeszcze zakończone,

art. 98 § 1 K.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku strony o zawieszenie postępowania administracyjnego,

ewentualnie naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez niezastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż zawieszenie postępowania nie było uzasadnione do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu karnym.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący potwierdził znajomość regulacji z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, z którego wynika, że już samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo popełnione z winy umyślnej nakazuje organowi skreślenie osoby przeciwko, której postępowania takie się toczy z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Przepis ten jest oczywiście sprzeczny z powołaną zasadą domniemania niewinności, gdyż powoduje dolegliwość (utratę pracy) dla osoby przed rozstrzygnięciem co do jego winy. Dlatego w przedmiotowej sprawie wystarczającym ograniczeniem byłoby zawieszenie w czynności pracownika ochrony a nie pozbawienie tych uprawnień. Analogiczne przepisy dotyczące funkcjonariuszy policji oraz innych służb w przypadku wszczęcia postępowania karnego stanowią

o łagodniejszych środkach niż wydalenie ze służby.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wyjaśnił, że z brzmienia art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie wynika, że do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczające jest wszczęcie przeciwko określonej osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wystarczy ustalenie przez organ Policji, że w stosunku do niej wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Organ zaznaczył, że decyzja o skreśleniu z listy podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 9 ustawy).

Wobec powyższych okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, ustalenie, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Skarżącego oskarżono o popełnienie czynów z art. 190 § 1 K.k. i art. 157 § 2 K.k. jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, choć do chwili wydania decyzji postępowanie to nie zostało zakończone (termin rozprawy wyznaczono na dzień [...] maja 2017 r.) W zaistniałej sytuacji ustawodawca (a nie organy Policji) rozstrzygnął o spełnieniu ze strony takich osób przesłanki art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Dlatego też osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od

Innych dowodów, choćby pozytywnie o nich świadczących: niekaralności, pozytywnej postawie życiowej. Ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 K.p.a.), nie przewidując możliwości, aby pracownik ochrony fizycznej, wobec którego wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, nie został skreślony

z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Komendant Główny Policji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na stanowisko Strony zawarte w uzasadnieniu odwołania podał, że pracownicy ochrony realizują swoje czynności w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (art. 3 pkt 1 ustawy

o ochronie), nie może być więc żadnych wątpliwości co do praworządnego zachowania takich osób, wykluczona jest też możliwość choćby ich podejrzenia

o popełnienie przestępstwa umyślnego. W odniesieniu do tej grupy osób ustawodawca świadomie zastosował zatem ograniczenia w zakresie korzystania

z wolności i praw, o których jest mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Organ odwoławczy zaznaczył, że kontrolę zgodności norm prawnych niższego rzędu (np. rangi ustawowej) z normami prawa wyższego rzędu (przede wszystkim z Konstytucją RP i niektórymi umowami międzynarodowymi) sprawuje w Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał Konstytucyjny. Organ ten nie stwierdził niezgodności przepisów ustawy

z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia z przepisami wyższej rangi.

Wyjaśnił również, że zasada domniemania niewinności obowiązuje w procesie karnym, natomiast w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej pracownika ochrony fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Skreślenie z listy nie przekreśla natomiast możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 tej ustawy), tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego.

Komendant Główny Policji podał również, że obecne przepisy ustawy

o ochronie nie przewidują możliwości zawieszenia w czynnościach pracownika ochrony, tym samym powoływanie się przez Stronę na przepisy dotyczące funkcjonariuszy Policji oraz innych służb w zakresie łagodniejszych środków w przypadku wszczęcia postępowania karnego nie mogą wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia sprawy Skarżącego.

Komendant Główny Policji nie stwierdził naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.. Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie tego przepisu zasadne jest jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzeniu sprawy administracyjnej co do jej istoty staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. W sprawie strony sytuacja taka nie zachodziła, gdyż żaden z przepisów ustawy o ochronie osób i mienia nie uzależnia wydania decyzji od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sposób zakończenia postępowania karnego jest tymczasem związany ze sferą ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym.

Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 98 § 1 K.p.a. Postępowanie nie mogło bowiem zostać zawieszone na wniosek strony, gdyż toczy się ono z urzędu, wszczęte zostało przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nie został zatem spełniony jeden z warunków tego przepisu, dla zastosowania którego ustawodawca wymaga łącznego wystąpienia przesłanek. Przepis ten stanowi bowiem, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowania zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] kwietnia 2017 r. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

- nieważność decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa poprzez złamanie zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez skreślenie na podstawie art 29 ust 6 ustawy o ochronie Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo popełnione nieumyślonego, gdzie nie został on prawomocnie skazany za to przestępstwo wobec tego na podstawie obowiązującego prawa karnego oraz ustawy zasadniczej jest on niewinny do czasu prawomocnego skazania oraz przez nieuwzględnienie we wskazanym przepisie możliwości zawieszenia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej w pełnieniu obowiązków na czas trwania postępowania karnego;

- zarzut naruszenia art 32 oraz art 37 ust 1 Konstytucji RP przez naruszenie przez organ prawa do korzystania przez obywateli z zasad wolności oraz zasady równości wobec prawa wyrażonych w Konstytucji przez zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu art 29 ust 6 ustawy o ochronie w sytuacji gdy wina Skarżącego

w postępowaniu karnym nie została udowodniona i nie został ona prawomocnie skazany natomiast organ postanowił go skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony czym naruszył wskazany w zarzucie przepis

Wobec powyższego Skarżący zarzucił niekonstytucyjność art. 29 ust 6 ustawy o ochronie z uwagi na rażące naruszenie praw i wolności człowieka wyrażonej w art 42 ust. 3 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim ten przepis jest stosowany do osób nieskazanych prawomocnie za popełnione przestępstwo umyślne.

W związku z powyższym, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji z uwagi na podniesiony powyższej zarzut naruszenia prawa, tj. ustawy zasadniczej jaką jest Konstytucja RP.

Na podstawie art 154 § 1 K.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji z uwagi na:

1) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art 6 K.p.a. oraz art 7 K.p.a. w zw. z art 87 ust 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym postępowaniu co miało wpływ na wynik decyzji wydanej przez organ - z uwagi na rażące naruszenie zasad wyrażonych w Konstytucji RP, tj. wyrażonych w art. 42 ust 3 przez przepis art 29 ust 6 ustawy o ochronie organ winien z uwagi na zasadę praworządności oraz ważny interes społeczny zawiesić postępowanie na czas rozparzenia sprawy prowadzonej przez Sąd w sprawie karnej.

W ocenie Skarżącego zastosowanie art. 29 ust 6 ustawy o ochronie nie było konieczne poprzez wykreślenie jego osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Przepis ten bowiem w sposób rażący narusza prawa i wolności człowieka wyrazowe w Konstytucji RP. Przepis tren pozostaje w sprzeczności z zasadą domniemania niewinności jaka jest wyrażona w art. 42 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego, organ, stosując przepisy prawa procesowego, miał możliwość ochronienia tego doniosłego prawa poprzez zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 6 oraz 7 K.p.a. a także w związku z art. 87

ust 1 Konstytucji RP, który stanowi o hierarchii aktów normatywnych. W związku

z powyższym, Skarżący został pozbawiony przez Komendanta głównego Policji swoich praw i wolności, wskutek czego doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP.

Skarżący powołał się na zawód Policjanta – funkcjonariusza publicznego, stwierdzając, że w przypadku naruszenia przez takiego funkcjonariusza publicznego porządku prawnego i wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego również

o popełnienie przestępstwa umyślnego przepisy ustawy o Policji przewidują jego zawieszenie na czas postępowania, ustawa nie powoduje natychmiastowego pozbawienia go wykonywania zawodu.

Podobny charakter postępowania w przypadku wszczęcia przeciwko funkcjonariuszom postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego przewidują przepisy o Służbie celnej.

Podane przykład pokazują nierówność i dysproporcje w traktowaniu osób wykonujących wskazane zawody i uwypuklają niekonstytucyjność art. 29 ust. 6 ustawy o ochronie w związku z art. 42 ust 3, 37 oraz 32 ust. Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. Skarżący przesłał kopię postanowienia Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Karny, którym Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 1 § 2 K.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 K.p.a. Strony zawarły ugodę przed mediatorem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z uwagi na wniosek Skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 154 K.p.a. na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że sąd administracyjny dokonuje oceny działalności organów administracji publicznej w zakresie prawidłowości stosowania przepisów ustaw szczególnych i procedury określonej

w Kodeksie postępowania administracyjnego, a jego ocena sprowadza się do kontroli prawidłowości, zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd nie orzeka na podstawie przepisów, o prawidłowości stosowania których orzeka. Jego procedurę reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). W związku z tym bezpodstawny jest wniosek Skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 154 § 1 K.p.a.

Rozpoznając sprawę w świetle pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie, jak również nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności w związku z zaistnieniem jednej

z przesłanek z art. 156 K.p.a.

W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było rozstrzygnięcie, czy w sprawie zaszła przesłanka dająca podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji nastąpi, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na którą to przesłankę wskazał Skarżący w zarzutach skargi.

Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszenia prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2005, str. 961-962).

Przedstawiona poniżej analiza stanu prawnego wykaże, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, której definicja została podana.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne

o takie przestępstwo.

Przepis ten został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829, dalej "ustawa zmieniająca") i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Zgodnie z art. 39 ust. 1 zd. pierwsze ustawy zmieniającej dane osób, które w dniu 31 grudnia 2013 r. posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, właściwy komendant wojewódzki Policji wpisywał na listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie.

Co do motywów zmian w ustawie o ochronie osób i mienia zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione". Zmiana ta korespondowała z ogólnymi założeniami zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą: "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób niekaranych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony" (druk sejmowy VII.806) (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1920/15, z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2871/15, z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1705/15).

Należy przy tym zauważyć, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony,

w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6).

Zatem nie może być takiej interpretacji przepisów, że te same przesłanki odnoszące się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy byłyby odmiennie wykładane.

W świetle przedstawionych uregulowań od dnia 1 stycznia 2014 r. na właściwych komendantach wojewódzkich Policji ciąży obowiązek wydania m.in. decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Z treści tego przepisu wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia mają charakter związany. Ponadto przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednoznaczne brzmienie przepisu nie pozwala na sugerowane przez Skarżącego rozważenie zastosowania w drodze analogii rozwiązań zapisanych w innych ustawach, które nie mają zastosowania w sprawie o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Bezspornie w rozpatrywanej sprawie wystąpiła sytuacja opisana w art. 26 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, czemu nie zaprzecza Skarżący. Wskutek wniesienia do Sądu Rejonowego w O. aktu oskarżenia przeciwko Skarżącemu zostało wszczęte postępowanie. Strona nie kwestionowała, że zarzuty obejmowały popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 190 § 1 K.k. i art. 157 § 2 K.k.

Stan taki trwał także w momencie wydawania decyzji przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] kwietnia 2017 r.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego

o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postepowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne

w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że sporządzenie aktu oskarżenia nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany - natężenie złej woli, brak świadomości, czy też wiedzy – (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. II GSK 1424/10 i z dnia 29 listopada 2012, sygn. II GSK 1812/11). Kwestia oceny zachowania strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy strony w postępowaniu karnym.

Organ, wydając decyzję kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia.

Sąd jeszcze raz podkreśla, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji mają obowiązek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ta należy do grupy osób wymienionych we wskazanej regulacji ustawowej. Ustawodawca nie przewidział możliwości, aby kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, wobec którego zostało wszczęte postępowanie karne za przestępstwo umyślne (a taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej przez Sąd sprawie) nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (por. m.in. Naczelny Sąd Administracyjny

w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12).

W związku z powyższym w kontrolowanej sprawie nie ma znaczenia, że Sąd Rejonowy w O. umorzył postępowanie w sprawie. Należy bowiem zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego Skarżący wypełnił dyspozycję art. 29

ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, co skutkowało obligatoryjnym skreśleniem go przez organy Policji z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.