Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 70/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
oddalono wniosek o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 30 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego M. R. z dnia [...] lutego 2020 r. II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od Prokuratora Rejonowego w M. na rzecz skarżącego M. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prokuratury Rejonowej w M. w związku z decyzją z dnia 9 marca 2021 r. (znak sprawy [...]) o odmowie udzielenia dostępu do informacji publicznej wynikającej z akt prawomocnie zakończonego postępowania przygotowawczego, które toczyło się przed Prokuraturą Rejonową w M. pod sygnaturą: [...].

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w M. [...] do udzielenia dostępu do informacji publicznej (zgodnie z wnioskiem z 27.02.2021 r.) pozostającej w aktach sprawy Prokuratury Rejonowej w M. (sygn. akt: [...]),

2. wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w M. [...] kary grzywny w wysokości 5 000,00 zł,

3. zasądzenie od Prokuratora Rejonowego w G. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 27 lutego 2021 roku, za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w M. z wnioskiem o udostępnienie tzw. wykazu dokumentów z akt prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie toczącej się przed Prokuraturą Rejonową w M. (sygn. akt: [...]). W odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia 9 marca 2021 r. (znak PR Ip 1.2021) Prokurator Rejonowy w M. R. G. stwierdził, że "wniosek ten załatwia się odmownie". Ponieważ przedmiotowa odmowa stoi w fundamentalnej sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych w tym przede wszystkim z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 roku - sygn. akt II SAB/Kr 63/20, który zapadł w identycznej merytorycznie i formalnie sprawie, a dotyczył tego samego terenu działania, tj. terenu Prokuratury Okręgowej w N. S., skarżący uważa, że powielanie uzasadnienia skargi z 16 marca 2020 roku na bezczynność organu tj. Prokuratora Rejonowego w G. [...] w niniejszej sprawie nie jest konieczne.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w M. wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że wnioskiem wniesionym drogą elektroniczną z dnia 27 lutego 2021 r., M. R. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), wniósł o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt PR. Ds[...].

Na skutek powyższego pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. wniosek ten załatwiono odmownie.

Skargę na powyższe wywiódł M. R..

Prokurator w pierwszej kolejności podniósł, że odmowa udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 27 lutego 2021 r. dotyczyła wydania wykazu dokumentów z akt sprawy o sygn. akt [...], prowadzonego przez Prokuraturę na skutek zawiadomienia M. R. (wnioskodawcy). Mając na uwadze, że M. R. nie był pokrzywdzonym w prowadzonym postępowaniu, zgodnie z art. 305 § 4 k.p.k. oraz art. 306 § 1 k.p.k. w/w powiadomiono pismem z dnia 23 lutego 2021 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, nie przesyłając mu jednocześnie wydanego w tej sprawie postanowienia.

Oczywistym jest, że także z uwagi na treść art. 156 k.p.k. - wobec faktu, że nie posiadał on przymiotu strony - wnioskodawcy nie przysługiwało także prawo do przejrzenia akt sprawy, jak też uzyskiwania z nich odpisów i kserokopii.

Z tych też przyczyn, stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zostało wyłączone przez art. 156 k.p.k., który reguluje jedynie kwestie udostępniania akt stronom postępowania ( por. art. 1 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2020 r. o dostępie do informacji publicznej).

Niemniej jednak okoliczność ta nie sprawia, że Prokuratura niejako per se była zobligowana do udzielenia wnioskowej przez M. R. informacji.

Oczywistym jest, że akta postępowania karnego jako zbiór dokumentów zawierają różnego rodzaju informacje, tj. takie, które stanowią informację publiczną i takie, które jej nie stanowią. Należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji publicznej dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbiorów materiałów jako takich. Nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że akta postępowania przygotowawczego nie stanowią informacji publicznej, a ustawa nie kreuje uprawnienia do dostępu do akt jako zbioru dokumentów (por. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13, wyr. NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 2889/12). Z tych przyczyn przed udostępnieniem jakiejkolwiek informacji z akt sprawy, organ postępowania jest każdorazowo zobowiązany do oceny, czy udzielenie informacji wnioskowanej przez stronę ma charakter informacji publicznej. Z tych przyczyn wnioskodawca powinien wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 757/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można uznać, że prawidłowy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wniosek powinien bowiem wskazywać konkretnie dokument, o którego udostępnienie wnioskodawca się ubiega, bądź też konkretnie wskazaną informację. Natomiast skarżący w piśmie kierowanym do organu żądał wglądu do akt sprawy jako zbioru dokumentów, które nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest przy tym podstaw do odmiennej oceny żądania udostępnienia "wykazu dokumentów znajdujących się w aktach sprawy". Dokument ten nie stanowi bowiem informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. uzasadnienie Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 roku, sygn. I OSK 1912/14).

Odmienne stanowisko, w tym w szczególności przyjęcie, że metryka sprawy nie jest tożsama pojęciowo z wyrażonym przez wnioskodawcę M. R. żądaniem udostępnienia "wykazu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy", jest sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zgodnie z treścią § 103 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów oraz innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, dokumenty dotyczące tej samej sprawy łączy się w akta. Powyższe oznacza, że wszystkie znajdujące się w aktach sprawy postępowania przygotowawczego pisma, w tym oświadczenia wiedzy i woli w swej istocie stanowią dokument. Oznacza to, że "wykaz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy" jest tożsamy z przeglądem akt, czy też metryczką sprawy (sporządzanej na zasadach wynikających z regulaminu biurowości).

A zatem złożony przez M. R. wniosek nie jest wystarczająco precyzyjny, nie zawierając dookreślenia w zakresie sporządzenie wykazu znajdującego się w aktach sprawy dokumentów urzędowych (rozumianych czy to zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 powołanej ustawy, czy też art. 244 § 1 k.p.c.).

Z tych przyczyn nie można się zgodzić ze stanowiskiem zawartym w Wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 63/20 (m.in. wobec oparcia się na wyroku NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062 pozostającego w sprzeczności z późniejszą uchwałą NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. j.w. zgodnie z którą akta sprawy nie stanowią informacji publicznej). Powyższe aktualizuje się tym bardziej wobec stwierdzonej zawartości akt sprawy o sygn. akt PR. Ds. 137.2021.

Nadto nie może ujść uwagi, że treść wniosku w sposób jednoznaczny zmierza do obejścia przepisów prawa, jako, że jego celem jest de facto zapoznanie się z zawartością akt postępowania. Podkreślić jeszcze raz należy, że przepisy o dostępie do informacji publicznej nie służą obejściu zasad dostępu do określonych postępowań jurysdykcyjnych i znajdujących się w nich dokumentów mających znaczenie procesowe (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 roku, sygn. akt l OSK 1912/14).

Na zakończenie wskazano, że skoro Prokuratora rozpoznała wniosek M. R. w zakreślonym ustawą terminie - odmawiając pismem z dnia 9 marca 2021 r. udzielenia takiej informacji - trudno jest zasadnie twierdzić, że tut. organy ścigania dopuściły się bezczynności, w tym w szczególności, że bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 a ustawy z dnia 28 listopada 2019 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Istotnym jest również wskazanie, że Sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 p.p.s.a. - winien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz rozważając, czy zachodzą podstawy do wymierzenia grzywny.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Ustalenia w zakresie stanu faktycznego w niniejszej sprawie ograniczają się do dwóch okoliczności:

- Wnioskiem z 27 lutego 2021 r. skarżący zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w M. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy PR [...]

- W odpowiedzi na wniosek pismem z 9 marca 2021 r. poinformowano skarżącego, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem wniosek załatwia się odmownie.

Istota sporu sprowadza się więc do ustalenia, czy wykaz dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prokuratorskiego stanowi informację publiczną.

W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest twierdząca.

Sąd całkowicie podziela stanowisko innego składu WSA w Krakowie przedstawione w wyroku z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. II SAB/Kr 63/20: "(...) skoro organ, jako prowadzący postępowanie przygotowawcze dysponuje aktami tego postępowania, to znajduje się w posiadaniu danych publicznych objętych wnioskiem, które po ich zanonimizowaniu, powinny były zostać udostępnione skarżącemu. Sporządzenie żądanego wykazu powinno zaś poprzedzać wykonanie czynności technicznej, polegającej na zewidencjonowaniu zgromadzonych w tych aktach dokumentów. Zatem wnioskowana informacja w postaci wykazu dokumentów, zgromadzonych w aktach postępowania przygotowawczego, posiada walor informacji publicznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29.10.2019 r. sygn. akt II SAB/Bk 88/19)."

W odpowiedzi na skargę poruszono liczne wątki, jednakże większość z nich pozostaje bez znaczenia dla dokonania oceny powyższej faktu.

I tak prawdą jest, że w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13 stwierdzono, że "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)". Jednakże skarżący nie żądał udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego, a jedynie wykazu dokumentów znajdujących się w tych aktach. Nie jest prawdą twierdzenie Prokuratora, by skarżący "żądał wglądu do akt sprawy jako zbioru dokumentów", ani też by wniosek skarżącego nie był wystarczająco precyzyjny. Prokurator wydaje się nawet sugerować, że żądany "wykaz dokumentów" stanowi dokument prywatny, z czym kategorycznie nie można się zgodzić.

W świetle powyższa należało dojść do wniosku, że żądana przez skarżącego informacja miała walor informacji publicznej, a zatem sprawa powinna zostać załatwiona poprzez wydanie aktu lub podjęcie czynności – do czego Sąd zobowiązał Prokuratora w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Ponieważ do dnia wyrokowania sprawa nie została załatwiona, w pkt II wyroku Sąd uznał, że Prokurator pozostaje w bezczynności.

Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do wniosku, że nie miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia."

Postępowaniu Prokuratora Rejonowego w M. w niniejszej sprawie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, w zakreślonym ustawą terminie udzielił odpowiedzi, choć niewłaściwie zakwalifikował żądaną przez skarżącego informację. W zaistniałej sytuacji nie można uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli i lekceważenia skarżącego.

Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 1b p.p.s.a W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego i zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Podkreślić należy, że nałożenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i to sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w tym trybie.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.