Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 331/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust, 4 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art.. 106 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr[...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego K. B. kwotę 1014 (tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zasypaniu w całości lub w części istniejących stawów nr [...] o łącznej powierzchni ok. 0,78 ha oraz budowie rurociągów lub przepustów w ilości i o parametrach zapewniających zachowanie stosunków wodnych, z pozostawieniem rolniczego wykorzystania gruntów, na części działki o nr ew. [...], w obrębie geodezyjnym W., gmina W.

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

N. i D. wnioskiem z dnia 21 października 2016 r. wystąpili do Burmistrza W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zasypaniu istniejących stawów nr [...] o łącznej powierzchni ok. 0,78 ha na działce nr geod.[...], obręb W. do wysokości 122 m n.p.m. oraz wykonaniu rurociągu PCV o przekroju 200 mm i długości 60 m do napełniania wodą stawu nr [...] położonego niżej na tej samej działce.

Po rozpatrzeniu sprawy Burmistrz W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zasypaniu w całości lub w części istniejących stawów nr [...] o łącznej powierzchni ok. 0,78 ha oraz budowie rurociągów lub przepustów w ilości i o parametrach zapewniających zachowanie stosunków wodnych, z pozostawieniem rolniczego wykorzystania gruntów, na części działki o nr ew. [...], w obrębie geodezyjnym W., gmina W.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w trakcie postępowania jego uczestnik K.B. zwrócił uwagę, że likwidowane stawy stanowią część kompleksu stawów hodowlanych w układzie paciorkowym. Po analizie zebranego materiału dowodowego okazało się, że są one istotną częścią kompleksu stawów hodowlanych. W wyniku powtórnej analizy stwierdzono, że stawy te połączone są ze stawami sąsiednimi przepustami wodnymi zapewniającymi zachowanie stosunków wodnych. Zasypanie ich naruszy zaś te stosunki. Wobec powyższego stwierdzono, że wniosek w tym kształcie nie może być uwzględniony. Wezwano zatem inwestorów do jego zmiany, a inwestorzy go skorygowali tak, aby możliwe było zachowanie stosunków wodnych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. B.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza W. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedmiotowe zbiorniki wodne stanowią urządzenie wodne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 b ustawy z dn. 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469, z późn. zm., dalej: Pw). Zbiornik wodny jest także obiektem budowlanym (budowlą), do którego mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego. Jednocześnie, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 Pw, pozwolenie wodnoprawne wydawane jest na wykonanie urządzeń wodnych, a zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 Pw, przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio również do ich rozbiórki. Tym samym, wydanie pozwolenia wodnoprawnego winno wyprzedzać decyzję o pozwoleniu na budowę (rozbiórkę). Natomiast warunkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (zgodnie z art. 131 Pw) jest przedłożenie (wraz z wnioskiem o jego wydanie) decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem więc organu, problematyka dotycząca skuteczności działania przepustów (rurociągów) wodnych, rozpatrywana będzie na etapie uzyskiwania przez inwestorów kolejnych pozwoleń, a tym samym, nie powinna stanowić przedmiotu decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygane są bowiem wyłącznie te kwestie, które dotyczą zagadnień regulowanych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz tymi przepisami odrębnymi, z których wynika, że zawarte w nich unormowania powinny zostać skonkretyzowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dalej organ wyjaśnił, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania warunki określone w art. 61 ustawy planistycznej zostały spełnione. Teren objęty wnioskiem oraz rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie wymagają bowiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ponadto nie można też doszukać się niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Do takiego wniosku prowadzi również ocena całości materiału dowodowego, w tym wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonanej przez organ I instancji. Na analizowanym obszarze dominują grunty o przeznaczeniu rolniczym oraz nieliczna zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, toteż wnioskowana inwestycja nie będzie kolidować z jego funkcją i sposobem zagospodarowania.

Organ odniósł się także do zarzutów z odwołania i stwierdził, że są one niezasadne. W jego ocenie nie znajduje uzasadnienia zarzut nieuzgodnienia ostatecznej wersji projektu skarżonej decyzji przez organy właściwe do ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Dopiero bowiem w przypadku nowego projektu decyzji, sporządzonego w prowadzonym postępowaniu i zawierającego istotne zmiany w stosunku do poprzedniego poddanego procedurze uzgodnieniowej, powtórzenie tej procedury jest niezbędne. W niniejszym postępowaniu nie sposób natomiast wykazać, że doszło do zmian o charakterze istotnym dla prowadzonego postępowania. O ile rzeczywiście pierwotny wniosek inwestorów wspominał o zasypaniu w całości lub w części stawów oraz o odprowadzeniu wody rurociągiem o długości 60 m i prześwicie 20 cm, o tyle wersja ostateczna wniosku zmieniła się tylko w zakresie dotyczącym odprowadzenia wody (organ ustalił warunek budowy "takiej ilości i parametrów rurociągów oraz przepustów, aby zapewnić zachowanie stosunków wodnych"). Meritum sprawy pozostało niezmienne i polega na zasypaniu w części lub w całości istniejących stawów i zapewnienia odpowiednich parametrów projektowanego przepustu. Ponadto, pierwotnie projektowane przedsięwzięcie (będące przedmiotem uzgodnień) stanowiłoby dalej idącą ingerencję w stosunki wodne.

Organ nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym braku zamieszczenia w uzgadnianym projekcie oraz samej decyzji załącznika graficznego określającego wariant częściowego zasypania stawów oraz umiejscowienia w terenie przepustów i rurociągów. Problematyka dotycząca projektowania przepustów, rurociągów, sposobu i miejsca zasypania stawów podjęta będzie w kolejnych prowadzonych w niniejszej sprawie postępowaniach (wodnoprawnym, budowlanym). Ponieważ planowana inwestycja nie polega na kształtowaniu nowej zabudowy kubaturowej, wyznaczanie dla niej cech i wskaźników, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jest bezprzedmiotowe. Natomiast przepisy odrębne nie przewidują precyzowania w decyzji o warunkach zabudowy parametrów i sposobu realizacji takich robót jak zasypanie (likwidacja) w całości lub w części sztucznych zbiorników wodnych.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł K. B., w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz niezebraniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i rozpoznanie sprawy z naruszeniem słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez:

- błędne uznanie, iż nie jest obligatoryjnym elementem wyjaśnianie pojęć, które zostały sprecyzowane przez prawodawcę w odrębnych aktach normatywnych, a definicja przepustu wprowadzona została w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dn. 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, podczas gdy definicja ta odnosi się do budowli o przekroju poprzecznym zamkniętym przeznaczonej do przeprowadzania cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez korpus drogi, a w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia z planowaniem przepustu przez korpus drogi, stąd niezbędne było wyjaśnienie, co organ rozumie poprzez sformułowanie "przepust" zawarte w decyzji;

2) naruszenie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 788 z późniejszymi zmianami) oraz art. 106 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuzgodnienie ostatecznej wersji projektu ww. decyzji przez organy właściwe do ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, w sytuacji gdy wydanie decyzji przepisy prawa uzależniały od prawidłowo przeprowadzonych uzgodnień;

3) naruszenie art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż zamieszczenie w uzgadnianym projekcie oraz samej decyzji załącznika graficznego do decyzji określającego wariant częściowego zasypania stawów nr [...] na części działki o nr ew. [...], w obrębie geodezyjnym W., gmina W. a przedstawiającego umiejscowienie w terenie "przepustów" i rurociągów, nie jest warunkiem koniecznym, gdyż dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę będzie można skutecznie kwestionować przedstawione założenia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i w związku z tym podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w B. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zasypaniu w całości lub w części istniejących stawów nr [...] o łącznej powierzchni ok. 0,78 ha oraz budowie rurociągów lub przepustów w ilości i o parametrach zapewniających zachowanie stosunków wodnych, z pozostawieniem rolniczego wykorzystania gruntów, na części działki o nr ew. [...], w obrębie geodezyjnym W., gmina W.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; dalej: u.p.z.p.).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że podstawowym instrumentem zagospodarowywania przestrzeni, zgodnie z założeniem ustawodawcy, wynikającym ze wskazanej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny być miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku takiego planu, ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla celów inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzyjnie warunki zabudowy można ustalić zaś tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 u.p.z.p.

Sąd podziela stanowisko organów odnośnie konieczności uzyskania przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, którą następnie zobowiązani oni będą przedłożyć do wniosku o uzyskanie decyzji wodnoprawnej, która z kolei jest potrzebna do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę – w tym przypadku zasypania stawów i budowy przepustów lub rurociągów łączących istniejące stawy.

Sąd przyznaje jednak rację skarżącemu, że oba organy naruszyły art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 106 § 1 k.p.a., a naruszenie to w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z art. 106 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Z kolei z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (pkt 11a), a także po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (pkt 6).

Organ I instancji zwrócił się do obu organów pismem z dnia 14 listopada 2016 r. i uzyskał pozytywne uzgodnienie ze strony Starosty Powiatu B., zaś Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. w ustawowym terminie nie zajął stanowiska, co w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. należy uważać za dokonanie uzgodnienia. Do wniosku organ dołączył projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym. Po złożeniu zastrzeżeń przez uczestnika postępowania K. B. oraz dołączeniu dokumentacji w postaci mapy geodezyjnej zawierającej przebieg rowów nawadniających stawy, decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego i decyzji z dnia [...] grudnia 1993 r. także dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie i pobór wody z rzeki J., organ przeprowadził ponowną analizę, w której doszedł do wniosku, że nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, zgodnie ze złożonym wnioskiem, gdyż inwestycja taka naruszy prawa osób trzecich. Wobec powyższego organ zwrócił się do inwestorów o korektę wniosku i taka została uczyniona. W piśmie z dnia 12 grudnia 2016 r. inwestorzy sprecyzowali wniosek w ten sposób, że inwestycja ma polegać na zasypaniu w całości lub części istniejących stawów nr [...] oraz budowie rurociągów lub przepustów w ilości i o parametrach zapewniających zachowanie stosunków wodnych. Po przeprowadzeniu kolejnej (trzeciej) analizy (nazwanej aneksem do analizy), organ I instancji bez zwracania się o uzyskanie stosownych uzgodnień, wydał decyzję pozytywną dla inwestorów.

Zdaniem Sądu, powyższe działanie organu było nieprawidłowe. Nie można zgodzić się z organami, że nie nastąpiła istotna zmiana zamierzenia inwestycyjnego, która wymagała uzyskania ponownych uzgodnień. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, że w pierwotnym wniosku chodziło o zasypanie trzech stawów w całości, zaś we wniosku zmienionym dopuszczono możliwość zasypania ich w całości lub w części. O tym, że stawy te miały być zasypane w całości świadczy wskazanie we wniosku wysokości, do której zasypanie miało nastąpić, tj. do 122 m n.p.m. Gdy się przyjrzymy bowiem mapie dołączonej do wniosku z rzędnymi wysokościowymi, to się okazuje, że podniesienie gruntu do tej wysokości wyeliminuje te stawy (zasypie je) całkowicie. Ponadto we wniosku pierwotnym wniesiono o zgodę na budowę 1 rurociągu o konkretnych wymiarach, zaś we wniosku zmienionym o zgodę na budowę rurociągów lub przepustów w ilości i o parametrach zapewniających zachowanie stosunków wodnych. Z wniosku pierwszego nie wynikało i projekt decyzji też nie uwzględniał faktu, że mające być zasypane trzy stawy inwestorów znajdują się w ciągu innych stawów, z których spływa do nich woda i spełniają one funkcję przetrzymywania wód burzowych ze stawów położonych wyżej.

Z powyższego wynika kilka wniosków. Po pierwsze analiza z dnia [...] listopada 2016 r. (tzw. pierwsza) i projekt decyzji sporządzony na jej podstawie, a następnie przedstawiony organom do uzgodnień, nie odpowiadały rzeczywistości i dotyczyły inwestycji oderwanej od uwarunkowań miejscowych. Tak, jakby w okolicy były tylko 4 stawy inwestorów na działce o nr [...], z których chcą oni zakopać 3 stawy położone wyżej. A przecież wszystkie te stawy znajdują się w kompleksie wielu innych stawów o przeznaczeniu hodowli ryb, połączonych ze sobą przepustami i funkcjonujących na zasadzie współpracy, gdyż stawy inwestorów są położone najniżej i odbierają wodę ze stawów położonych wyżej. Powyższą konstatację organ I instancji dostrzegł dopiero po złożeniu zastrzeżeń i dokumentów przez K.B. Wobec tego uzasadnione jest twierdzenie, że do uzgodnień przedstawiono organom projekt decyzji z wadliwie określonym stanem faktycznym, wadliwą analizą i nieoddającym rzeczywistości załącznikiem graficznym – patrz. k. 21 akt adm. Załącznik graficzny, zważywszy na przedmiot planowanej inwestycji, oprócz wskazania stawów, winien jeszcze zawierać przebieg rowów w obszarze analizowanym dostarczających do nich wodę, a także wskazanie przepustów, którymi ta woda do nich wpływa i wypływa. Zasypanie bowiem trzech stawów z istniejącymi przepustami musi bowiem wpłynąć zarówno na istniejące rowy, jak i na te przepusty. Z rysunku z k. 47 akt adm. wynika bowiem, że przez stawy inwestorów przepływają trzy rowy o nr [...], a ponadto pomiędzy trzema likwidowanymi stawami i innymi stawami istnieje aż 12 przepustów – rys. z k. 52 akt adm. Natomiast jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1314/15, przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji lokalizacyjnej musi spełniać wymogi określone m.in. w § 3 rozporządzenia z dnia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), a więc w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy, stosuje się oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji, a ponadto część graficzną decyzji, o których mowa w ust. 1, sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii.

W stanie faktycznym niniejszej sprawa projekt decyzji przedstawiony do uzgodnień nie odpowiadał powyższym wymogom, a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że uzyskane uzgodnienia przekładają się na zmienione zamierzenie inwestycyjne. Już druga analiza z dnia [...] grudnia 2016 r. wykluczyła możliwość wydania zgody na warunki zabudowy w kształcie przedstawionym w pierwotnym wniosku. Wzywając zatem następnie inwestorów do zmiany wniosku pod rygorem odmowy jego uwzględnienia, organ jednoznacznie stanął na stanowisku, że zamierzenie w wersji pierwotnej nie nadaje się do realizacji. Tym samym stwierdzić trzeba, że i uzgodnienia dotyczące tego zamierzenia, utraciły rację bytu. Na ich podstawie organ nie mógł bowiem wydać pozytywnej dla inwestorów decyzji, gdyż zamierzenie inwestycyjne w pierwotnym kształcie, jak już wyżej wskazano, naruszało prawa osób trzecich.

Po zmianie wniosku przez inwestorów, organ przeprowadził w dniu 20 grudnia 2016 r. trzecią analizę (nazwaną aneksem nr 2 do analizy), przygotował projekt decyzji oraz dołączył do niego część graficzną decyzji, w której ponownie nie zaznaczono przebiegu rowów oraz istniejących przepustów. Organ nie wystąpił także do organów o uzyskanie stosownych uzgodnień dla tego projektu.

Zdaniem Sądu, działanie organu I instancji było nieprawidłowe. Inwestycja w postaci zasypania w całości lub w części trzech stawów inwestorów znajdujących się w ciągu pomiędzy innymi stawami i pełniącymi funkcję służebną wobec nich, jest inwestycją inną, niż zasypanie tych samych stawów w całości w sytuacji, gdy nie są one połączone z innymi stawami. Organom uzgadniającym przedstawiono zupełnie inny obraz inwestycji, niż ostatecznie przyjęto w rozstrzygnięciu. Budowa rury o dł. 60 m, z pierwszego wniosku, mająca łączyć w zamierzeniu wnioskodawców staw o nr [...] nie wiadomo z czym (staw nr [...], staw nr [...], rów nr RA, rów nr RA-1, rów nr RA-2), nie była dalej idącą ingerencją w stosunki wodne, jak tego chce organ II instancji, tylko była w tych warunkach technicznie niemożliwym do wykonania zamierzeniem, o czym przekonał się organ po uzyskaniu dokumentacji od K. B. i dokonaniu drugiej analizy. Gdyby organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i prawidłowo ustalił stan faktyczny już na początku postępowania, to widząc niemożliwość uwzględnienia pierwotnego wniosku, nie występowałby w ogóle o uzgodnienie projektu decyzji przygotowanej w oparciu o ten wniosek. Uzgodnieniu bowiem powinien podlegać jedynie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 64/17). Dopiero zmiana wniosku przez inwestorów w kierunku budowy odpowiedniej ilości rur i przepustów, która zapewniłaby w miejsce zakopanych stawów, przepływ wody ze stawów położonych wyżej do stawu o nr [...], może być traktowana jako prawidłowy i ostateczny wniosek, inny niż wniosek pierwotny, wymagający jednak stosownych uzgodnień z właściwymi organami. Brak tych uzgodnień stanowi zaś naruszenie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 106 § 1 k.p.a., a naruszenie to w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jako niezasadny, w ocenie Sądu, należy natomiast uznać zarzut z pkt 1 skargi, a dotyczący kwestii braku zdefiniowania w decyzji pojęcia "przepust". Przede wszystkim należy zgodzić się z organem odwoławczym, że ustawodawca nie nakłada na organy obowiązku definiowania w decyzjach o warunkach zabudowy używanych pojęć. Ponadto, już z drugiej analizy z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika, że pomiędzy stawami występują przepusty, naszkicowano je na rysunku z k. 52 i po zasypaniu stawów również muszą istnieć jakieś przepusty do przepływu wody pomiędzy stawem nr [...] a pozostałymi stawami i rowami. Z dołączonych do akt dwóch decyzji wodnoprawnych z dnia [...] lutego 2004 r. i z dnia [...] grudnia 1993 r. wynika, że przepusty te nazywa się tam mnichami spustowo – wpustowymi typu Mn. A zatem przyjąć trzeba, że niezależnie od nazwania ich w decyzji o warunkach zabudowy, decyzja wodnoprawna, którą będą musieli uzyskać inwestorzy przed uzyskaniem pozwolenia na zasypanie stawów, określi dopiero ich prawidłowe brzmienie.

Jako niezasadny uznać należy także zarzut z pkt 3 skargi. Jak już bowiem wskazano wyżej, inwestycja polegająca na zasypaniu trzech stawów nie może zostać zrealizowana tylko na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (zasypanie stawów i budowę infrastruktury) inwestorzy zobowiązani są uzyskać decyzję wodnoprawną, która szczegółowo określi wiele kwestii, m.in. sposób kierowania wody do poszczególnych stawów, zrzuty wody, ilość i rodzaj urządzeń do poboru i piętrzenia wody, parametry stawów, itd. W zależności więc od tego, czy inwestorzy wystąpią o uzyskanie decyzji wodnoprawnej na zasypanie stawów w całości, czy też w częściach, zmienią się parametry stawów i różne może być zapotrzebowanie na ilość i rodzaj urządzeń służących do poboru i piętrzenia wody do poszczególnych stawów, w tym do stawu nr [...]. Określanie zatem w decyzji o warunkach zabudowy, zarówno w części opisowej jak i graficznej, ilości i umiejscowieniu w terenie przepustów i rurociągów, jest przedwczesne. Nie taka jest też funkcja przedmiotowej decyzji. Wszystkie te elementy zawierać będzie bowiem decyzja wodnoprawna.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonych pełnomocnictw w kwocie 34 zł.