Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1942/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień i maj 2009 r. postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

A.G. (dalej "Skarżąca"), wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 22 lipca 2015 r., zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Na podstawie zarządzenia z dnia 5 sierpnia 2015 r. wezwano Skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni. Wezwano również Skarżącą do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. W załączeniu przesłano Skarżącej formularz PPF.

Wezwanie powyższe doręczono Skarżącej w dniu 11 sierpnia 2015 r. Do dnia dzisiejszego Skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza PPF ani dokumentów, o które była wzywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "P.p.s.a.", stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący, który ubiega się, jak w niniejszej sprawie, o przyznanie prawa pomocy, powinien spełnić przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i wykazać - na przekazanym urzędowym formularzu PPF - że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca pomimo wezwania z dnia 5 sierpnia 2015 r. do nadesłania w terminie 7 dni wypełnionego formularza PPF, w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza.

Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.