Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2399/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2006r. sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 150,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] maja 2005 r., na drodze krajowej nr [...], około godz. 11:16, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę należącego do strony skarżącej pojazdu ciężarowego (autobusu) marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez A. G. W toku kontroli inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] stwierdził, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, albowiem przekroczył dopuszczalny czas jazdy ciągłej w dniu [...] maja 2005 r. o 20 minut w godzinach pomiędzy 15:35 a 20:35, czym dopuścił się naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 39).

Pismem z dnia [...] maja 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. - prawach strony.

W piśmie z dnia [...] maja 2005 r. skarżąca spółka, ustosunkowując się do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2005 r. - wyjaśniła, iż stwierdzone w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej przekroczenie dopuszczalnego czasu jazdy ciągłej w dniu [...] maja 2005 r. o 20 minut zostało spowodowane czynnikami niezależnymi od przewoźnika, a mianowicie wypadkiem drogowym w P. i spowodowanym tym bardzo utrudnionym przejazdem przez most, a ponadto remontem ronda w B., który również – zdaniem strony - przyczynił się do spowolnienia jazdy pojazdu. W związku z tym skarżąca spółka zwróciła się do organu z prośbą o odstąpienie od postępowania.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) a także na podstawie art. 7 ust. 1-5 i art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) i art. 15 ust. 5 pkt e) rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370) oraz art. 28 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) w zw. z Lp. 1.11.4 lit. a) i Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. g) Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 150,- złotych, w tym karę 100,- zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas powyżej 15 minut do 30 minut – poprzez przekroczenie dopuszczalnego czas jazdy ciągłej w dniu [...] maja 2005 r. o 20 minut w godzinach pomiędzy 15:35 a 20:35, a także karę 50,- zł z uwagi na używanie wykresówki, która nie zawierała wpisu godziny zmiany pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. określa, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu na drodze oraz w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów rozporządzenia 3820/85 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub jego ładunku. Zdaniem organu kierowca musi podać rodzaj i powód odstąpienia od rejestracji w wykresówce przyrządu kontrolnego lub w swojej karcie dziennej. W ocenie organu I instancji kierowca nie dopełnił warunku podania przyczyny przedłużenia czasu jazdy. Organ zauważył w uzasadnieniu, iż na drugiej stronie wykresówki znajduje się jedynie wpis, że kierowca jechał dwoma pojazdami w ciągu jednej doby, a ponadto podniósł, iż wpis jest niepełny, albowiem nie podano godziny zmiany pojazdu, co jest sprzeczne z normą prawa wyrażoną w art. 15 ust. 5e rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona skarżąca podtrzymała w uzasadnieniu odwołania swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc, iż stwierdzone w toku postępowania kontrolnego przekroczenie dopuszczalnego czasu jazdy ciągłej przez kierowcę pojazdu nastąpiło z przyczyny niezależnych od spółki, co potwierdziła analiza wykresówki dokonana przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zaś jedynym naruszeniem przepisów było nieopisanie całego zdarzenia przez kierowcę na odwrocie wykresówki. Strona zapewniła, iż przeprowadziła ze swoim kierowcą rozmowę ostrzegawczo-instruktarzową na temat zasad prawidłowego postępowania i zapewniła, iż taka sytuacja nie będzie miała już miejsca. W tej sytuacji skarżąca spółka wniosła o odstąpienie przez organ od ukarania i poprzestanie na pouczeniu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 150,- złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.11.4 lit. a) i Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. g) Załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na regulacje wspólnotowe, w tym na art. 7 i art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] maja 2005 r. kontroli autobusu kierowanego przez pracownika skarżącej spółki – A. G. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, albowiem przekroczył dopuszczalny czas jazdy ciągłej w dniu [...] maja 2005 r. o 20 minut w godzinach pomiędzy 15:35 a 20:35. W ocenie organu odwoławczego prawnie irrelewantne są argumenty skarżącej wskazujące na nieznaczność stwierdzonego naruszenia oraz wskazujące na wystąpienie naruszenia na skutek obiektywnych przyczyn niezależnych od strony, ze względu na to, że żaden przepis prawa nie łączy z zaistnieniem powyższych okoliczności możliwości uchylenia, czy też zmniejszenia nałożonej kary pieniężnej. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż kara za omawiane naruszenie jest sztywno określona w załączniku do ustawy i organ nie ma możliwości swobodnego jej anulowania, czy też zmniejszenia. Organ wskazał ponadto, iż jeśli chodzi o drugie ze stwierdzonych naruszeń, to należy przyjąć, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że kontrolowany kierowca w dniu [...] maja 2005 r. prowadził dwa pojazdy, zaś okazana wykresówka z dnia [...] maja 2005 r. potwierdzająca ten fakt, nie zawierała wskazania godziny zmiany pojazdu, co - zdaniem organu II instancji - stanowi ewidentne naruszenie przepisów prawa.

W dniu [...] listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki "P." sp. z o.o. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 42 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Kodeksu wykroczeń oraz art. 92 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że zarówno organ I, jak i II instancji zarzucając stronie naruszenie przepisów prawa, nie uwzględniły okoliczności powołanych przez stronę, dotyczących sytuacji drogowej zaistniałej w P. oraz w B. W ocenie pełnomocnika strony przedmiotowe sytuacje drogowe stanowiły przykład przyczyn niezależnych od spółki (vis maior), a więc skarżąca nie może ponosić kary za taki stan rzeczy, albowiem nie miała obiektywnego wpływu na zaistniałą sytuację, w której się znalazła, a ponadto nie można stronie przypisać winy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki absurdalna jest argumentacja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tym zakresie, ponieważ brak jest fizycznej możliwości, aby strona mogła zrobić przerwę automatycznie w chwili, kiedy nastąpiło przekroczenie czasu pracy, gdyż spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na regularnym przewozie osób. Zdaniem strony gdyby nawet w chwili przekroczenia czasu pracy kierowca automatycznie zrobił sobie przerwę, to takie zachowanie byłoby nierozsądne i zagrażałoby bezpieczeństwu na drodze, za co kierowca mógłby być ukarany mandatem karnym. Pełnomocnik strony skarżącej – powołując się na przepis art. 42 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 Kodeksu wykroczeń – uznał, iż tak rygorystyczne przestrzeganie przepisów prawa przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest dalece odbiegające od założonego przez ustawodawcę wzorca czynu karalnego i nie pozwala przyjąć, iż czyn ten (przekroczenie maksymalnego czasu pracy) jest społecznie szkodliwy, a więc karygodny. Wyrażona w ten sposób negatywna ocena normy prawnej (a nie ocena czynu), która - zdaniem skarżącego – sankcjonować powinna, jako przekroczenie maksymalnego czasu pracy, nie każde zachowanie polegające na przekroczeniu, lecz tylko takie, które pozbawione jest przymiotu siły wyższej przez ustawodawcę, byłaby zawsze uogólnieniem wykraczającym poza granice uprawnień stosującego prawo. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej podstawą powyższego stanowiska jest przepis art. 1 § 1 Kodeksu wykroczeń, a w szczególności zawarte w nim in principio postanowienie, iż "odpowiedzialności karnej za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy". Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie stronie skarżącej nie można przypisać winy, a jej naruszenie w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy jest czynem o znikomej społecznej szkodliwości czynu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, iż podniesione przez stronę skarżącą okoliczności faktyczne nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy przedsiębiorstwa, aby zapewniona była możliwość przestrzegania prawa. W odmiennym przypadku, wskutek stwierdzenia naruszenia wymierzana jest kara w ramach reżimu odpowiedzialności administracyjnej, któremu obce jest odwoływanie się do zasad odpowiedzialności karnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a także unormowań tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1).

Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 150,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że kierowca prowadzący autobus skarżącej spółki dopuścił się przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas powyżej 15 minut do 30 minut – poprzez przekroczenie dopuszczalnego czasu jazdy ciągłej w dniu 9 maja 2005 r. o 20 minut w godzinach pomiędzy 15:35 a 20:35, a także zasadnie uznały, iż kierowca ten używał wykresówki, która nie zawierała wpisu godziny zmiany pojazdu.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku (ust. 1). Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. 1. (ust. 2). W drodze wyjątku od ust. 1 w przypadku krajowego przewozu osób wykonywanego na zasadzie usług regularnych Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną przerwę nie krótszą niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym czterech godzin. Takie wyjątki można przyznać tylko w tych przypadkach, gdzie przerwy w prowadzeniu pojazdów przekraczające 30 minut zakłócałyby miejski ruch uliczny i gdzie kierowca nie ma możliwości odebrania 15-minutowej przerwy w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30-minutową (ust. 3). Podczas tych przerw kierowca nie może wykonywać żadnej innej pracy. Do celów niniejszego artykułu czas oczekiwania i czas niepoświęcony prowadzeniu pojazdu, spędzony w pojeździe w ruchu, na promie lub w pociągu nie będzie uważany za "inną pracę". Według ustępu 5 przerwy przestrzegane na podstawie niniejszego artykułu nie mogą być uznawane za dzienne okresy odpoczynku.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro kierowca wykonujący sporny przewóz autobusem dopuścił się przekroczenia maksymalnego czasu jazdy ciągłej w dniu [...] maja 2005 r. o 20 minut w godzinach pomiędzy 15:35 a 20:35, to organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.4. lit. a) Załącznika do tej ustawy, który karą 100,- złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii braku zawinienia po stronie spółki nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia, albowiem przepisy prawa wspólnotowego, a także unormowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powołane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji, nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących w transporcie drogowym regulacji od ustalenia winy przedsiębiorcy.

Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Zdaniem Sądu nie można przy badaniu okoliczności niniejszej sprawy odwoływać się do unormowań przepisu art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, czy też dyspozycji art. 1 § 1 Kodeksu wykroczeń, albowiem przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu przed organami administracji publicznej, w zakresie nakładania przez te organy kar pieniężnych o charakterze administracyjnym. Tym samym nie można – w ocenie Sądu - powoływać się w zakresie stwierdzonych uchybień zarówno na przesłankę braku zawinienia po stronie skarżącego przedsiębiorcy, jak również na kwestię znikomej społecznej szkodliwości czynu.

Według Sądu okoliczności związane z brakiem możliwości przewidzenia różnego rodzaju komplikacji na trasie wykonywanego kursu w ramach regularnego przewozu osób, na które powoływała się skarżąca spółka, nie mogą mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla organów inspekcji transportu drogowego dokonujących kontroli przestrzegania przepisów prawa, albowiem – jak słusznie zauważył Główny Inspektor Transportu Drogowego - każdy podmiot, zajmujący się profesjonalnie transportem po drogach publicznych, powinien z należytą starannością respektować wszelkie normy prawa drogowego, w tym postanowienia unormowań wspólnotowych, a także ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz regulacje dotyczące czasu pracy kierowcy. Niewątpliwie obowiązkiem przedsiębiorcy transportowego jest takie zorganizowanie pracy przedsiębiorstwa (w tym pracy kierowców obsługujących jego pojazdy), aby zapewniona była możliwość przestrzegania powszechnie obowiązujących norm prawa transportowego.

Na marginesie wypada jedynie zauważyć, iż zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. kierowca kontrolowanego pojazdu należącego do spółki "P." mógł odstąpić od przepisów rozporządzenia 3820/85 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub jego ładunku, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu na drodze oraz w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju. Niemniej kierowca zobowiązany był podać rodzaj i powód odstąpienia od rejestracji w wykresówce przyrządu kontrolnego lub w swojej karcie dziennej. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż kierowca nie dopełnił warunku podania przyczyny przedłużenia czasu jazdy. Kwestia ta dodatkowo świadczy o braku słuszności stawianych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących, rzekomo absurdalnej, bezwzględności organów inspekcji transportu drogowego.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.