Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 718/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. N., U. N. i P. N. w dniu 11 stycznia 2008r. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków zakwaterowania turystycznego (pokoje gościnne, apartamenty, gastronomia) z częścią mieszkalną oraz z zewnętrznymi urządzeniami infrastruktury technicznej (drogi dojazdowe, parkingi, przyłącza) na działkach nr [...] położonych na terenie [...] Parku Krajobrazowego w miejscowości C., przy Al. Ż.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Burmistrz Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na terenie działek nr [...] położonych przy Al. Ż. w C.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 4 ust. 2 pkt 2,art.59 ust. 1,art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – zw. dalej ustawą.

Uzasadniając wydaną w sprawie decyzję organ I instancji ustalił, że dla obszaru, na którym zlokalizowane są ww. działki brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w ustawie warunków zawartych w art. 61 ust. 1. Organ ustalił, że po wyznaczeniu obszaru analizowanego i przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) planowane zamierzenie nie spełnia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z powodu braku zgodności z przepisami odrębnymi.

Teren działek przeznaczonych pod wnioskowaną inwestycję położony jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązuje rozporządzenie Nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]). Przepisy rozporządzenia zawierają między innymi ograniczenia w zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych (§ 3 pkt 8 rozporządzenia). Teren wnioskowanych do zabudowy działek położony jest w odległości nie większej niż 200m od brzegu klifowego Morza Bałtyckiego. Planowane zamierzenie jest więc sprzeczne z zapisami § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia Wojewody.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy, a tym samym należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego terenu.

Organ wskazał, że wprawdzie wnioskodawcy załączyli opinię uprawnionych geodetów, którzy wyznaczyli linię w odległości 200m od klifu, na podstawie pomiarów dokonanych metodą tachimetryczną, jednakże linię przy pomiarze wyznaczono od dolnej krawędzi klifu. Zdaniem organu klif zgodnie z pojęciem słownikowym, jak i powszechnie używanym (przez organ ochrony środowiska, tj. RDOŚ) definiować należy jako stromo nachylony brzeg morski rozwijający się na skutek ciągłego podcinania przez fale morskie części stoku, powodującego obrywy i osuwiska, a gromadzący się u podnóża materiał skalny i piasek rozprowadzany jest przez wodę. W związku z tym 200m strefę należy liczyć od krawędzi klifu, która znajduje się na jego koronie. W niniejszej sprawie linię 200m wyznaczono od progu terenowego klifu, tak jak dla działek sąsiednich nr [...] w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo wskazano, że dla przedmiotowej inwestycji nie zachodzą przesłanki dla zastosowania odstępstwa od powyższego zakazu wskazane w rozporządzeniu nr [...], które zmieniło ww. rozporządzenie nr [...] w sprawie [...] parku Krajobrazowego.

Organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania stwierdził nadto, że przedmiotowy teren położony jest w ostoi siedliskowej sieci Natura 2000 o nazwie "[...] Klify", tym samym niezbędnym było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko na obszary Natura 2000. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Organ właściwy do wydania decyzji wymagającej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany rozważyć przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar natura 2000. Do decyzji , o których mowa zgodnie z art. 72 ww. ustawy należą również decyzje o warunkach zabudowy wydawane na podstawie ustawy. Zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 96 ust. 1, jeżeli organ uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku o wydanie decyzji innych dokumentów wym. w tym przepisie. Organ I instancji ustalił, że planowana powierzchnia zabudowy wyniesie ok. 3300mkw, objęty wnioskiem teren częściowo znajduje się w granicach proponowanego specjalnego obszaru siedlisk "[...] Klify", obszar ten zaprojektowano z uwagi na występowanie siedlisk przyrodniczych: klify na wybrzeżu Bałtyku, kwaśne i żyzne buczyny. Przy budowie obiektu niezbędne będzie użycie sprzętu budowlanego, składowanie materiałów budowlanych, wykonanie wykopów odwodnienia związanego z podpiwniczeniem obiektów. Na skutek realizacji inwestycji wzrośnie zgodnie z wnioskiem o 3300mkw powierzchnia terenów utwardzonych, tym samym może wzrosnąć ilość wód opadowych odprowadzanych w kierunku klifu, charakter obiektu może spowodować wzmożoną presję turystyczną co może oddziaływać na stan ochrony roślinności naklifowej.

Organ I instancji ustalił, że z uwagi na możliwość ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na przedmiot ochrony obszarów natura 2000 o nazwie "[...] Klify", zastosowanie ma art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2001r. i w konsekwencji powyższego Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia 17 listopada 2009r. nałożył obowiązek wynikający z art. 96 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Po przedłożeniu przez inwestorów dokumentów Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 lutego 2010r.nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W wyniku przeprowadzonego postępowania postanowieniem z dnia 3 listopada 2010r. odmówił uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia polegającego na zabudowie działek wskazanych we wniosku .

Powołując się na powyższe organ I instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, gdyż wnioskowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi – ustawą z dnia 3 października 2001r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy zgłoszonych do postanowienia RDOŚ organ I instancji wskazał, że nie posiada kompetencji do rozpatrywania odwołania od ww. postanowienia z dnia 3 listopada 2010r. Dodatkowo wskazując, że wydane postanowienie wiąże organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

P. N. wniósł odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w zw. z błędną wykładnią zakazu zawartego w rozporządzeniu Wojewody nr [...],

2. bezpodstawne zastosowanie art. 97 i 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do obszaru nie będącego obszarem natura 2000.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że stanowisko Burmistrza Miasta opiera się na błędnej wykładni zakazu zawartego rozporządzeniu nr [...], który to zakaz jest powtórzeniem zakazu zawartego w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten nie wskazuje na krawędź klifu jako podstawy do mierzenia odległości 200m lecz wskazuje na krawędź brzegu klifowego. Tym samym brak jest jakiejkolwiek podstawy do wymierzania tego obszaru przy wykorzystaniu metodologii przyjętej do wytyczania pasa technicznego, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2003r. w sprawie minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego i ochronnego, który to przepis daje podstawę do wytyczania pasa technicznego w odległości od 10 do 100m od górnej krawędzi stoku klifu. Zakaz zabudowy wprowadzony na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody dotyczy zaś odległości 200m od krawędzi brzegu klifowego, czyli styku wody z lądem, a nie od krawędzi stoku klifu. Nadto, jak podniesiono w odwołaniu, obszar Natura 2000 kaszubskie Klify jest obszarem zaprojektowanym. Brak jest jakiegokolwiek aktu prawnego powołującego taki obszar. Tym samym przepisy art. 97 i 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie mają w sprawie zastosowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust.2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zw. dalej ustawą, oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, iż działki, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy położone są na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (rozporządzenie wojewody nr [...] z dnia 15 maja 2006r. w sprawie parku Krajobrazowego, zmienione rozporządzeniem nr [...])

Organ II instancji wskazał, że obszar Parku posiada wybitne, unikatowe walory krajobrazowe i przyrodnicze. Obszar położony od W. do J. G. zaliczany jest do obszaru zagrożonego erozją klifu i silnymi osuwiskami. Wojewoda z uwagi na te zagrożenia oraz w celu ochrony naturalnych procesów czynnego klifu wprowadził w parku, rozporządzeniem nr [...] zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Działka nr [...] położona jest w pasie technicznym brzegu morskiego co wynika z zarządzenia nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia 13 lipca 2005r. w sprawie określenia granic - jak podano w uzasadnieniu - Miasta i Gminy W. Natomiast działki nr [...], jak również działka [...] znajdują się w granicach pasa szerokości 200m od krawędzi brzegu klifowego Kępy S. Kolegium powołało się na definicję klifu, którą posługuje się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przy rozpatrywaniu spraw dotyczących uzgodnień projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz projektów decyzji o warunkach zabudowy w strefie przyklifowej w granicach parku krajobrazowego i obszarach chronionego krajobrazu: Klif jest to stromo nachylony lub pionowy brzeg morski rozwijający się wskutek ciągłego podcinania przez fale dolnej części stoku, powodującego obrywy i osuwiska. Klify podlegają stałemu cofaniu. Krawędź klifu znajduje się na jego koronie, czyli w najwyższym punkcie załamania terenu.

Powołując się na powyższe Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołującego, że krawędź brzegów klifowych należy mierzyć od styku wody z lądem. W rozpatrywanej sprawie nie ma też zastosowania odstępstwo od zakazu zawartego w rozporządzeniu dopuszczające pod pewnymi warunkami przebudowę i modernizację istniejącego zabudowania, gdyż wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy zabudowy istniejącej, lecz nowej planowanej w przyszłości budowy zespołu budynków.

Skoro planowana inwestycja niespełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy to nie ma podstaw prawnych do wydania w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie określonym we wniosku.

Wskazano nadto, że w tym stanie rzeczy pozostały zarzut odwołania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro z uwagi na położenie działek w odległości mniejszej niż 200m od krawędzi brzegów klifowych brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

P. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że "krawędź brzegu klifowego" należy rozumieć jako górną krawędź klifu,

2. naruszenie art. 7 i art. 77§1 kpa polegające na braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do przebiegu "krawędzi brzegu klifowego" i brak odniesienia się co do wadliwości ustaleń organu w tym zakresie,

3. naruszenie art. 7 kpa polegające na nie odniesieniu się przez organ do zarzutu bezpodstawnego zastosowania przez organ I instancji przepisów art. 97 i 98 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa co do zastosowania prawa materialnego i w zakresie ustaleń faktycznych. Wskazano, że brzeg klifowy w rejonie, w którym położone są nieruchomości skarżącego nie jest klasycznym klifem, w którym za krawędzią znajduje się płaski teren. Brzeg ten składa się z kilku uskoków i jego przekrój przypomina schody. W związku z tym w zależności, od tego, od którego z tych "schodów" liczyć krawędź klifu w różny sposób nakreślano przebieg granicy zakazu zabudowy. Brak wyjaśnienia wskazanych okoliczności faktycznych był przyczyną uchylenia decyzji z dnia 19 sierpnia 2008r. bowiem organ liczy "200m od krawędzi klifu" od górnej krawędzi najwyższego z tych schodów znajdującego się najbliżej morza. Stosowana przez organy metodologia nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Ustawa i rozporządzenie stanowią bowiem o zakazie zabudowy w odległości 200 m od krawędzi brzegu klifowego, nie zaś o zakazie zabudowy w odległości 200 m od korony klifu. Tym samym dokonywanie pomiarów w oparciu o przepisy służące ustalaniu przebiegu pasa technicznego są nieporozumieniem. Przepis zawarty w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2003r. w sprawie minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego ochronnego nakazujący wyznaczenie pasa technicznego o szerokości od 10 do 100m od górnej krawędzi stoku klifu nie daje podstaw do wyliczania od tej krawędzi szerokości pasa zakazu zabudowy ustanowionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Zawarte w treści ustawy pojęcie krawędzi brzegu klifowego należy rozumieć jako styk wody z lądem. Tylko ta krawędź może być uznana za krawędź brzegu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić zakaz liczony od krawędzi stoku klifu (górnej czy też dolnej) to posłużyłby się precyzyjną terminologią, taką jak w powołanym rozporządzeniu z dnia 23 kwietnia 2003r. Nadto w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia prawa własności nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Wszelkie wątpliwości jakie mogą wiązać się z użytym przez ustawodawcę pojęciem brzegu klifowego nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Podkreślono, że wbrew stanowisku organu w ustawie nie ma mowy o krawędzi klifu, lecz użyto pojęcia krawędź brzegu klifowego. Pojecie "klifowy" zostało użyte w sensie przymiotnikowym a podlegającym wykładni podstawowym pojęciem jest krawędź brzegu morskiego.

Nadto skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii istnienia w pobliżu planowanej inwestycji obszaru chronionego Natura 2000. Kwestia ta również może mieć znaczenie dla przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organ I instancji zastosował w sprawie art. 97 i 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zastosowanie tych przepisów, jak podniósł skarżący, było bezpodstawne, bowiem obszar Klify [...] nie jest zatwierdzonym przez Wspólnotę obszarem Natura 2000, a jedynie obszarem zakwalifikowanym (obszarem projektowanym). Brak jest podstaw by do takiego obszaru stosować przepisy odnoszące się do obszarów chronionych natura 2000. Wskazano, że zgodnie z definicją zawartą w treści art. 5pkt 2c ustawy o ochronie przyrody obszarem Natura 2000 jest obszar zatwierdzony przez Wspólnotę. Do obszarów proponowanych do objęcia ochroną wskazanych przez Ministra Środowiska w trybie art. 27 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody ma jedynie zastosowanie przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Do obszaru projektowanego nie zatwierdzonego jeszcze nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 97 i 98 i ich bezpodstawne zastosowanie przez organ I instancji miało wpływ na wynik postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dla terenu, na którym planowana jest inwestycja opisana we wniosku z dnia 11 stycznia 2008r. na działkach [...] położonych w C. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zmiana zagospodarowania takiego terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Art. 61 ust. 1 ustawy przewiduje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w ust. 1-5.

Przepis art. 61 ust. 5 ustawy wprowadza obowiązek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi.

W niniejszej sprawie kwestią sporną była zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi – przepisami rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]) związku z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009r. nr 151, poz. 1220 ze zm.).

Działki, których dotyczy wniosek położone są w granicach [...] Parku Krajobrazowego utworzonego na podstawie rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Podstawę wydania ww. rozporządzenia stanowił przepis art. 16 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, który w ust. 1 stanowi, iż park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju.

W § 2 rozporządzenia Wojewody określono szczególne cele ochrony Parku, jakimi są

1) zachowanie naturalnego charakteru brzegów morskich i ujściowych odcinków rzek oraz specyfiki form

2) zachowanie charakterystycznego układu strefowego i ciągłości przestrzennej poszczególnych ekosystemów nadmorskich

3) ochrona wartości florystycznych i fitocentrycznych parku, w szczególności cennych fitocenoz w Zatoce P. i na jej wybrzeżach, zbiorowisk nawydmowych i naklifowych, śródleśnych torfowisk, bagien i oczek wodnych z rzadkimi zbiorowiskami roślinnymi, w tym o atlantyckim typie zasięgu,

4) ochrona miejsc rozrodu, żerowania i odpoczynku poszczególnych grup zwierząt, w szczególności ryb i ssaków morskich a także ważnych dla ptaków miejsc lęgowych oraz rejonów odpoczynku i żerowania w okresie wędrówek i zimowania,

5) zachowanie historycznie zróżnicowanych typów przestrzennych wsi rybackich i rolniczych, osad letniskowych oraz obszarów o ważnym znaczeniu strategicznym i nawigacyjnym wraz z tradycją architektoniczną

6) zachowanie wartości kultury niematerialnej, w szczególności swoistości etnicznej oraz tradycyjnych zajęć i zwyczajów społeczności kaszubskiej

7) ochrona charakterystycznych krajobrazów wybrzeży otwartego morza (wydmowych i klifowych) oraz wybrzeży nadzatokowych(wydmowych, wysoczyznowych i niskich), w tym, charakterystycznych równin organogeniczno- mineralnych na Półwyspie Helskim, eksponowanych widokowo wierzchowin i stref krawędziowych kęp wysoczyznowych oraz rozległych krajobrazów równin i pradolin.

Przepis art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody stanowi, iż w parku krajobrazowym może być wprowadzonych szereg zakazów, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. W oparciu o to uregulowanie w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego

Celem wprowadzenia zakazów określonych w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody jest realizacja wartości wskazanych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Wprowadzenie w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych i w pasie technicznym brzegu morskiego w sposób bezpośredni wynika z celów ustanowienia [...] Parku Krajobrazowego wskazanych w cyt. wyżej § 2 rozporządzenia. Zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia zachowania unikatowych form ukształtowania terenu, oraz ochrony wartości krajobrazowych obszarów parku związanych z ochroną charakterystycznych krajobrazów wybrzeży otwartego morza, w tym wybrzeży klifowych.

Planowana inwestycja jak to prawidłowo ustaliły organy znajduje się na obszarze objętym zakazem lokalizowania obiektów budowlanych (działki nr [...]) i nie mają do nich zastosowania wyłączenia od zakazu zabudowy dotyczące istniejącej już zabudowy letniskowej czy też mieszkalnej.

Działka nr [...] znajduje się pasie technicznym brzegu morskiego zgodnie z Zarządzeniem Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia 13 lipca 2005r. w sprawie określenia granicy pasa technicznego na terenie Miasta i gminy W. (pow. P., woj. P.)-Dz. Urz. Woj. [...]. Przy czym granice tego pasa zostały wyznaczone w oparciu rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2003r. w sprawie określenia minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego i ochronnego oraz sposobu wyznaczania ich granic (Dz. U. nr 89, poz. 820 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia granice pasa technicznego wyznacza się uwzględniając na brzegach klifowych: plaże, podnóże klifu, stok klifowy i pas terenu o szerokości od 10m do 100m, licząc od górnej krawędzi stoku. Zgodnie z cyt. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia na obszarze technicznym brzegu morskiego obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych

Sąd podzielił dokonaną przez organy ustalenia że działki, których dotyczy wniosek znajdują się w pasie szerokości 200m od krawędzi brzegu klifowego.

W pierwszej kolejności zważyć należy, że pojęcie morskiego brzegu klifowego oznacza brzeg morski nachylony, a nawet pionowy, który rozwija się na skutek ciągłego podcinania przez fale morskie dolnej jego części, czego następstwem z kolei są obrywy i osuwiska oraz stałe cofanie się klifu na skutek oddziaływania fal morskich. Krawędź klifu znajduje się na jego koronie co wynika z cech charakterystycznych brzegu klifowego i co przesądza o braku zasadności zarzutów skargi. Skarżący podnosił, że ustawa o ochronie przyrody, jak i rozporządzenie zawierające wyżej opisany zakaz posługuje się sformułowaniem krawędzi brzegu klifowego, a nie pojęciem krawędzi stoku klifu. Skarżący wywodził, że zawarte w treści ustawy pojęcie krawędzi brzegu klifowego w swojej istocie stanowi styk wody z lądem i tylko taka krawędź może być uznana za krawędź brzegu morskiego klifowego. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego mając na uwadze tę okoliczność, że powoływany zakaz dotyczy w swojej istocie brzegów morskich klifowych, których krawędź znajduje się na koronie klifu. Z istoty klifu i jego wyżej przytoczonych cech charakterystycznych wynika, bowiem, że krawędź ta nie może znajdować się u podnóża klifu, a wiec na styku wody z lądem. Brzeg klifowy w istocie jest urwiskiem brzegowym, pojęcie krawędź stoku czy też krawędź brzegu nie ma istotnego znaczenia albowiem w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego oraz sposobu wyznaczania ich granic użyto innego słownictwa (górna krawędź stoku) na określenie tego samego pojęcia dotyczącego - krawędzi brzegu w rozporządzeniu Wojewody. Mając zatem na uwadze wykładnię celowościową w związku z cechami charakterystycznymi klifu morskiego uznać należy, że wskazana w ustawie krawędź brzegu klifowego znajduje się na jego koronie. Oceny tej nie może zmienić charakterystyczny dla tego obszaru, jak wynika z dokumentacji fotograficznej, obraz klifu jako terenu stosunkowo płaskiego. Skoro bowiem obszar ten stanowi obszar klifu morskiego to obowiązujące sąd la niego zasady i zakazy wynikające z powoływanego rozporządzenia w związku z cyt. wyżej postanowieniami ustawy o ochronie przyrody. Skoro zatem działki, których dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy znajdują się w pasie szerokości do 200m od krawędzi brzegów klifowych, to prawidłowo organy ustaliły, że wnioskowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Usytuowanie działek w pasie szerokości do 200m wynika z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Przy czym z analizy tej wynika również, że część działki nr [...] jest położona poza wyżej określonym obszarem objętym zakazem zabudowy, jednakże powyższe nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy z uwagi na wielkość i kształt tej działki uniemożliwiający w jakikolwiek sposób uwzględnienie wniosku inwestorów.

Skoro w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z przyczyn wyżej wskazanych, to zarzut nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutu dotyczącego stosowania przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie ma istotnego wpływu na wynik postępowania. Nadto Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania wskazanych w skardze, które miały by istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne umożliwiające zastosowanie prawidłowych podstaw prawnych dla rozpoznania wniosku skarżącego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i działając na podstawie, art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.