Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2315/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.K. i M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 20/13 w sprawie ze skargi S.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z [...] października 2012 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy Gąbin ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: Punkt selektywnego zbierania odpadów w miejscowości Gąbin. Decyzja wydana została na wniosek P.S., w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa), a także § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 – dalej: rozporządzenie).

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie postanowieniem z [...] października 2011 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Płocku opinią sanitarną z [...] października 2011 r. stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy Gąbin uznał, że konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy środowiskowej. Raport został złożony przez inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący.

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy wskazał między innymi, że zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Gąbin, zatwierdzonego uchwałą Nr 218/XXXI/2005 Rady Miasta i Gminy Gąbin z 23 maja 2005 r., teren planowanego przedsięwzięcia położny jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem A 18 P, U. Symbol "U" oznacza tereny usług, a symbol "P" – tereny przemysłu i działalności produkcyjnej (§ 6 pkt 6 i 7 planu). Dla terenu oznaczonego symbolem A 18 P, U podstawowym przeznaczeniem jest przemysł i usługi (§ 26 planu miejscowego).

W planie przewidziano także całkowity zakaz zabudowy mieszkaniowej tego terenu, a także obowiązek rozwiązania potrzeb parkingowych w granicach nieruchomości inwestycyjnej, z wyłączeniem terenu znajdującego się w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, analiza powyższych przepisów, a także ustaleń ogólnych planu (część B), prowadzi do wniosku, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu. Lokalizacja ta nie pogarsza sytuacji okolicznych mieszkańców, którzy powinni liczyć się z możliwością ulokowania na tym terenie nawet uciążliwej działalności przemysłowej. W § 7 ust. 1 pkt 1 planu przewidziano, że na całym obszarze plan zakazuje realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych, ale "za wyjątkiem terenów oznaczonych w planie symbolami P, KS, U, NO.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia. Przepis ten do tego rodzaju przedsięwzięć zalicza właśnie punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu.

Zdaniem organu odwoławczego, raport spełnia wymagania wynikające z art. 66 ustawy środowiskowej. Wynika z niego, że planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na terenie chronionym i nie będzie stanowiło zagrożenia dla położonych w pobliżu obszarów chronionych, w tym najbliżej położonego w odległości ok. 0,5 km Gostynińsko-Gąbińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Raport określa zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, w fazie eksploatacji oraz w fazie likwidacji. W fazie budowy raport nie przewiduje nadmiernej uciążliwości prowadzonych prac na środowisko oraz zdrowie ludzi w rejonie oddziaływania inwestycji. Ewentualne uciążliwości będą krótkotrwałe i o małym zasięgu działania, a ich wyeliminowanie nastąpi poprzez prowadzenie prac w porze dziennej.

Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił wynikające z raportu oddziaływanie przedsięwzięcia w fazie jego realizacji i eksploatacji.

Organ nie podzielił zarzutów skarżących, że raport nie zawiera opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Warianty zawarte zostały w pkt 2.4 raportu, który został uszczegółowiony w jego uzupełnieniu, w którym rozszerzono opis wariantu inwestorskiego, a także wariantu racjonalnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, za który uznano wariant zaproponowany przez inwestora. W uzupełnieniu raportu zawarto też uzasadnienie wybranego wariantu realizacji przedsięwzięcia. Odwołujący zarzucili również brak określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W ocenie organu odwoławczego, wbrew tym twierdzeniom opis wymienionych wariantów odnosi się do przewidywanego oddziaływania na środowisko, a szczegółowo zostały te kwestie opisane w pkt 5 raportu, w którym autorzy odnieśli się do zagadnienia wystąpienia poważnych awarii (pkt 5.2.8 raportu), wyjaśniając, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się możliwości wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a niebezpieczeństwa związane z funkcjonowaniem przedsięwzięcia powstać mogą wskutek wypadków i zdarzeń z udziałem pojazdów przewożących odpady, uszkodzenia zbiorników magazynujących olej opałowy, pożaru budynków. Na terenie zakładu znajdować się będą środki zapobiegające zanieczyszczeniu środowiska, w tym sorbenty i sprzęt gaśniczy.

Organ odwoławczy wskazał, że raport nie zawiera opisu możliwego transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, że takie oddziaływanie nie występuje z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce. Nie zawarto również w raporcie określenia wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, ponieważ wymóg ten dotyczy tylko drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, a inwestycja nie ma charakteru drogowego.

Organ odwoławczy odniósł się do złożonej przez skarżących opinii mgr inż. M.K.. Wyraził on stanowisko, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ zbierane będą odpady niebezpieczne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, jakie odpady zbierane będą na terenie inwestycji. Przedstawiono także sposób gospodarowania i magazynowania odpadów. Organ podkreślił, że autor opinii nie wskazuje do jakiej grupy przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu zalicza sporną inwestycję. W ocenie organu odwoławczego, rozważenia wymagało, czy przedsięwzięcie można uznać za:

- instalację do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych (§ 2 pkt 41),

- zakład przetwarzania (§ 2 pkt 45),

- instalację do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, co obejmuje także instalacje do krakingu odpadów, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji (§ 2 pkt 46),

- składowisko odpadów innych niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t (§ 2 pkt 47).

W ocenie organu odwoławczego, przedsięwzięcie nie podlega zaliczeniu do żadnej z wymienionych kategorii przedsięwzięć. W punkcie zbierane będą m.in. trzy rodzaje odpadów, które zalicza się do odpadów niebezpiecznych, w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206). Są to baterie i akumulatory ołowiowe, zużyte urządzenia zawierające elementy niebezpieczne w ilości 50 Mg/rok, a także zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne w ilości 5 Mg/rok. Odpady te będą magazynowane w wydzielonej części hali w specjalistycznych pojemnikach, a następnie wywożone do odzysku. Przedsięwzięcie nie przewiduje budowy instalacji do odzysku odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 21 ustawy o odpadach. Przedsięwzięcie nie stanowi też składowiska odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 16 ustawy o odpadach, jak i nie przewiduje się również przetwarzania zużytego sprzętu i urządzeń, ani recyklingu baterii i akumulatorów. Ponadto z uwagi na planowane wielkości innych niż niebezpieczne odpadów, planowane do zbiórki w ilości mniejszej niż wskazano w § 2 pkt 47 rozporządzenia, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania tego przedsięwzięcia za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że według autora opinii przedsięwzięcie zostało usytuowane w otoczeniu terenu leśnego, w pobliżu obszaru chronionego krajobrazu oraz osiedla mieszkaniowego, a najbliższy dom znajduje się w odległości 12 m. Zdaniem organu odwoławczego, autor opinii nie wskazał jednak żadnej argumentacji, z której wynikałoby, że bliskość tego rodzaju terenów, uniemożliwia lokalizację przedsięwzięcia polegającego na selektywnym zbieraniu odpadów. Działka, na której znajduje się hala graniczy z terenami leśnymi Nadleśnictwa Łąck, jednak tereny objęte granicami Gostynińsko-Gąbińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położone są w odległości ok. 0,5 km, a przedsięwzięcie nie będzie zagrożeniem dla tego, a także dla innych obszarów chronionych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rejonie przedsięwzięcia usytuowane są osiedla mieszkaniowe o zabudowie jednorodzinnej. Jednak sąsiedztwo tego rodzaju zabudowy nie wyklucza lokalizacji skupu odpadów na terenach, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mogą zostać przeznaczone na taki właśnie cel. Według treści raportu najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości 100 m od granicy planowanego przedsięwzięcia. Z materiałów załączonych do akt sprawy, wynika, że odległości te liczone są od granic działki, na której znajduje się hala, do ścian najbliżej położonych budynków na sąsiednich działkach. W piśmie z 27 stycznia 2012 r. inwestor wyjaśnił, że odległość około 20 m liczona była od granicy działki do najbliższych zabudowań, natomiast odległość około 100 m to odległość pomiędzy granicą działki, a najbliższą zabudową.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że na działce, która położona jest najbliżej zabudowy mieszkaniowej (po drugiej stronie drogi, o szerokości około 12 m) znajdować będzie się waga oraz utwardzony teren, na którym gromadzony będzie złom. Pozostałe odpady, w tym odpady niebezpieczne, gromadzone będą w hali. Tam też zainstalowana będzie belownica i zgniatarka. Ta działka znajduje się w odległości około 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Odległości te znajdują odzwierciedlenie na mapie w skali 1:2000, załączonej do wniosku inwestora. W ocenie organu odwoławczego, autor raportu słusznie skupił się na oddziaływaniu działalności prowadzonej na tej części przedsięwzięcia, ponieważ tam będą znajdowały się źródła szkodliwych emisji, zwłaszcza hałasu i pyłów, a także tam gromadzone będą odpady zaliczone do niebezpiecznych. Z raportu wynika, że zabudowa mieszkaniowa nie jest w żaden sposób narażona na szkodliwe oddziaływanie przedsięwzięcia, a ewentualny negatywny wpływ na środowisko nie wykracza poza teren działalności.

Odnosząc się do zarzutu, że przyjęte w raporcie szacunki emisji pyłów, gazów i hałasu, wytwarzanego przez zakład i pojazdy przywożące odpady, są zaniżone i nie ma klarownego ich porównania z istniejącymi normami, organ wskazał, że stanowisko to nie zostało w żaden sposób wyjaśnione i poparte odpowiednimi argumentami i obliczeniami. Bezpodstawny jest również zarzut, iż przedsięwzięcie stanowić będzie wylęgarnię gryzoni i owadów. Inwestor nie planuje bowiem zbierania żadnych odpadów organicznych. Szczegółowo do uwag mgr inż. M.S. odniosły się autorki raportu w wyjaśnieniach przesłanych do organu 12 czerwca 2012 r. Stanowisko to organ uznał za wyczerpujące i w dostateczny sposób wyjaśniające zaistniałe wątpliwości i zarzuty.

Zdaniem organu nie znajduje również potwierdzenia zarzut skarżących, że raport nie odnosi się do wpływu przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. W rozdziale 5.2.7. Raportu wyjaśniono, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi, a planowane zabezpieczenia środowiska wyeliminują negatywne oddziaływanie zakładu w tym zakresie. Emitowany hałas, ścieki, a także zanieczyszczenia pyłowo-gazowe, zamkną się w granicach nieruchomości inwestora. W raporcie szczegółowo przeanalizowano wpływ inwestycji na środowisko, w tym wpływ hałasu oraz wielkość emisji zanieczyszczeń do powietrza. Żadne z tych emisji nie przekroczą dopuszczalnych norm, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zdrowie ludzi będzie zagrożone.

Skarżący wskazują również, że charakter przedsięwzięcia wiąże się uciążliwościami wynikającymi ze wzmożonego ruchu ciężkich pojazdów, który będzie odbywał się 7 m od zabudowań mieszkalnych. W ocenie organu odwoławczego, zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. W raporcie dokonano szczegółowych obliczeń dotyczących wpływu ruchu pojazdów ciężarowych na środowisko, zwłaszcza w zakresie zanieczyszczenia powietrza. Ustalono, że transport samochodów ciężarowych będzie odbywał się w dni robocze jeden raz w tygodniu, co rocznie daje około 50 godzin. Zanieczyszczenia emitowane przez pojazdy ciężarowe, jak również samochody osobowe i inny sprzęt pracujący na terenie inwestycji, nie wpłyną na przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń w powietrzu. Zdaniem organu odwoławczego, założona częstotliwość ruchu pojazdów ciężarowych nie może zostać oceniona jako nadmiernie uciążliwa, skoro na ul. Strażackiej dopuszcza się ruch tego rodzaju pojazdów, a w najbliższym sąsiedztwie znajduje się Zakład Gospodarki Komunalnej, który również korzysta z takiego transportu.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Płocku, organ I instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organ podał do publicznej wiadomości informacje o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Gąbin z [...] listopada 2011 r. (obwieszczenie z 29 listopada 2011 r.), o zebraniu całokształtu materiałów potrzebnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także o przedmiocie decyzji, która ma być wydana w tej sprawie, jak i organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień. Dotyczyło to także możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, jak i możliwości składania uwag i wniosków oraz sposobie i miejscu ich składania, wskazując jednocześnie termin ich składania, a także organ właściwy do rozpatrzenia uwag i wniosków (obwieszczenie z 22 marca 2012 r. oraz z 15 maja 2012 r.). Przeprowadzona została również rozprawa administracyjna z udziałem stron i społeczeństwa, o której organ poinformował przez obwieszczenie z 20 kwietnia 2012 r. O czynnościach tych organ informował przez obwieszczenia umieszczane na słupach ogłoszeniowych i w innych miejscach w pobliżu inwestycji, wymienionych w protokołach z tych czynności oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Gąbin. W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy wynika zarówno kiedy organ umieszczał ogłoszenie oraz kiedy ogłoszenia te były zdejmowane.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji na każdym etapie postępowania umożliwił społeczeństwu składanie wniosków i uwag. Biorący udział w postępowaniu mieszkańcy pobliskiego osiedla, w tym także odwołujący się, mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy i zgłoszenia wniosków i uwag. Korzystając z tego uprawnienia kilkudziesięciu mieszkańców pobliskiego osiedla mieszkaniowego złożyło jednobrzmiące uwagi do planowanego przedsięwzięcia. Wyrazili oni zdecydowany sprzeciw wobec planowanej lokalizacji przedsięwzięcia. Kwestie te były omawiane podczas rozprawy administracyjnej, która odbyła się 10 maja 2012 r. Wyjaśniono mieszkańcom m.in. sposób ustalenia odległości przedsięwzięcia od najbliższej zabudowy, zasady działania skupu, w tym transport odpadów i jego oddziaływanie na środowisko. W uzasadnieniu decyzji podano informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ I instancji szczegółowo opisał uwagi i wnioski społeczeństwa i stron, a następnie szczegółowo odniósł się do tych uwag i wniosków.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że wnioskami z 16 listopada 2011 r. oraz z 25 listopada 2011 r. skarżący zwrócili się do organu o przyznanie statusu strony w postępowaniu. Wyjaśnili, że ich nieruchomość położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie (na wprost) przedsięwzięcia, na terenie osiedla domków jednorodzinnych. Pismem z 22 grudnia 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy Gąbin poinformował, że skarżący mogą działać w sprawie w charakterze strony, co wiąże się z prawem do składania wniosków, uwag, przeglądania akt i sporządzania z nich notatek i odpisów, a także o prawie do zaskarżania orzeczeń. Organ I instancji zawiadamiał skarżących o wszelkich czynnościach procesowych, umożliwił im udział w rozprawie administracyjnej i zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także doręczył decyzję środowiskową.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że raport spełnia wymogi wynikające z art. 66 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji podzielił ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku, że przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport został prawidłowo sporządzony i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Ponadto Sąd I instancji orzekł, że planowane przedsięwzięcie zawiera wymagane ustawowo elementy, uwzględniające jego specyfikę. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organów w zakresie zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, na żadnym etapie postępowania nie doszło do naruszenia zasad zapewnienia udziału społeczeństwa oraz naruszenia art. 28 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący.

W pierwszej kolejności zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W ocenie skarżących Sąd I instancji wadliwie uzasadnił wyrok, ponieważ nie odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów skargi, zaś w części zarzutów dotyczących prawidłowości raportu, sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenia art. 28 k.p.a., uzasadnienie wyroku nie odnosi się do treści zarzutów i przytoczonych na ich poparcie argumentów.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Po pierwsze, art. 66 ustawy środowiskowej przez nieuprawnione uznanie, że raport został sporządzony prawidłowo. W ocenie skarżących, dokument ten oparty został na nieprawdziwych podstawach faktycznych dotyczących lokalizacji planowanego przedsięwzięcia względem sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej, a także dotyczących określenia przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a przede wszystkim ludzi.

Po drugie, §3 ust. 1 pkt. 81 rozporządzenia Rady Ministrów na skutek niewłaściwego zastosowania do przedmiotowego przedsięwzięcia, które zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjonalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący wyjaśnili, że planowane przedsięwzięcie obejmować będzie także składowanie odpadów niebezpiecznych, co skutkowało nieuprawnioną oceną, że przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Po trzecie, art. 79 ust. 2 i art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej, na skutek niepełnego informowania społeczeństwa o poszczególnych fazach i czynnościach postępowania oraz błędnego informowania o przysługujących prawach, jak i nieprawidłowego określenia kręgu podmiotów, którym przysługiwały prawa strony.

Po czwarte, art. 28 k.p.a. i art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej przez istotne ograniczenie skarżącym praw strony postępowania i bezpodstawną odmowę przyznania statusu strony, w wyniku błędnej interpretacji art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej i przyjęcia, że prawa te mogą być realizowane w ramach udziału społeczeństwa w tym postępowaniu.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie na rzecz skarżących poniesionych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy podkreślić, co jest podstawową wadą skargi kasacyjnej, że w świetle przepisu art. 176 p.p.s.a. nie można zwalczać naruszenia przepisów postępowania w zakresie błędnej kontroli przez Sąd I instancji ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego tylko za pomocą zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym w tej sprawie przez właściwe organy i poddanym właściwej kontroli przez Sąd I instancji wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy nie są zasadne.

Po drugie, należy zaznaczyć, że w świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tylko jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska dotyczącego stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast w tej sprawie Sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu wyroku ocenę przyjętego przez właściwe organy stanu faktycznego i stwierdził m.in., że prawidłowo został opracowany raport o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko, jak i brak jest sprzeczności projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Sąd I instancji także prawidłowo orzekł, że na żadnym etapie przedmiotowego postępowania nie wystąpiło naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa jak i uprawnień strony skarżącej w rozumieniu art. 28 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Po trzecie, chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 66 ustawy środowiskowej. Na wstępie należy podkreślić, że z naruszeniem dyspozycji art. 176 p.p.s.a. nie podniesiono w tym zarzucie kasacyjnym, który z sześciu ustępów i ich punktów zawierających także podpunkty jako jednostki redakcyjne tych przepisów, został naruszony przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię. Ponadto co jednoznacznie wynika z linii orzecznictwa NSA zarzuty wobec raportu nie są zasadne także biorąc pod uwagę opinię mgr inż. M.K., ponieważ ocena raportu, który zawiera wiadomości specjalne wymagające odpowiedniej wiedzy specjalistycznej, dokonana przez Sąd I instancji, jest prawidłowa w świetle wymagań, jakie nałożył ustawodawca odnośnie treści raportu, w świetle art. 66 ustawy środowiskowej, w tym również wariantu realizacji przedsięwzięcia. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu, który zawiera wiadomości specjalne.

W tym przypadku oznacza to także, że brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji zastosowanego w tej sprawie § 3 ust. 1 pkt 81 cyt. rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, a będącego "punktem selektywnego zbierania odpadów" w miejscowości Gąbin jako punktu zbierania lub przeładunku złomu. Oznacza to także, że jego lokalizacja nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie przedmiotowego m.p.z.p. Miasta Gąbin, który oznaczony jest symbolem A 18 P, U, biorąc pod uwagę, że symbol "U" obejmuje tereny usług, a symbol "P" tereny objęte działalnością produkcyjną i przemysł w świetle § 6 pkt 6 i 7 uchwały Rady Miasta i Gminy Gąbin z 23 maja 2005 r. w przedmiocie planu miejscowego. Z kolei dla terenu oznaczonego symbolem A 18 P, U podstawowa funkcja to przemysł i usługi (§ 26 uchwały w przedmiocie planu miejscowego). Ponadto § 7 ust. 1 pkt 1 tejże uchwały w przedmiocie planu miejscowego wprowadza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oprócz oczywiście terenów oznaczonych symbolami właśnie "P", "KS", "U" i "NO".

Po czwarte, chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 79 ust. 2 i art. 80 ust. 1 pkt 3 jak i art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy prowadzące postępowanie zapewniły możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, o czym świadczy pierwsze obwieszczenie z 29 listopada 2011 r. jak i przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem stron i społeczeństwa, o której właściwy organ zawiadomił również w drodze obwieszczenia z 20 kwietnia 2012 r.

Także chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 28 k.p.a. i art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, ponieważ po przyznaniu skarżącym statusu strony postępowania zarówno organ I instancji, jak i następnie organ II instancji zapewniły im udział we wszelkich czynnościach procesowych. Dotyczyło to oczywiście zapewnienia udziału w rozprawie administracyjnej i możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Ponadto statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie należy mylić i utożsamiać z interesem faktycznym zainteresowanej społeczności, o której stanowi przepis art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 33 – 38 tej ustawy.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.