Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2011/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 145 par. 1, art. 156 par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych V. P. Spółka z o.o. z siedzibą w S. oraz B. S. i T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 966/14 w sprawie ze skargi V. P. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewody Z. z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 966/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił sprawy ze skargi "V. P." sp. z o.o. z siedzibą w S., zw. dalej skarżącą lub spółką, na postanowienie Wojewody Z., zw. Wojewodą, z dnia 12 sierpnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania.

W motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga spółki na wydane, w uwzględnieniu zażalenia B. i T. S., zw. dalej uczestnikami, postanowienie Wojewody z dnia 12 sierpnia 2014 r. uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta S., zw. dalej Prezydentem Miasta, z dnia 17 czerwca 2014 r., zawieszające z urzędu postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r. zmieniającej decyzję ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 23 stycznia 2009 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany wysokości oraz głębokości posadowienia zaprojektowanego muru oporowego na działce nr ..., sąsiadującej z działką nr ..., będącej własnością uczestników ze względu na równoczesne prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji i umarzające postępowanie w sprawie zawieszenia tego postępowania. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ odwoławczy, że prowadzone równocześnie postępowania w sprawie nieważności przedmiotowej decyzji zostało ostatecznie rozstrzygnięte decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, z dnia 11 lipca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia 7 marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r.

W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż zawieszenie wznowionego postępowania, dokonane postanowieniem organu I instancji w związku z toczącym się postępowaniem nieważnościowym, stało się bezprzedmiotowe. Sąd argumentował, że skoro podstawą zawieszenia postępowania wywołanego złożeniem wniosku o wznowienie postępowania głównego było toczące się równolegle postępowanie nieważnościowe, dotyczące tego samego postępowania, to z chwilą jego ostatecznego zakończenia (decyzją GINB z dnia 11 lipca 2014 r.) przesłanka ta odpadła, co w oczywisty sposób spowodowało bezprzedmiotowość postępowania zakończonego wydaniem powyższego postanowienia, zawieszającego postępowanie wznowieniowe.

Sąd I instancji uznał, że w momencie, gdy sytuacja ta wystąpiła na etapie postępowania zażaleniowego, organ odwoławczy zobowiązany był ją uwzględnić. Zobowiązany był on bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawy objętej środkiem zaskarżenia i do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozstrzygnięcia. Sąd wywiódł zatem, że Wojewoda prawidłowo rozpatrzył zażalenie uczestników i wydał rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu przedmiotowego postanowienia i umorzeniu postępowania w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a.

Zdaniem Sądu I instancji, okoliczność, że strony mogły skarżyć rozstrzygnięcie GINB do sądu administracyjnego nie ma wpływu na powyższą ocenę, gdyż postępowanie sądowe, o którym jest mowa w art. 97 ust. 4 k.p.a. odnosi się do toczącego się postępowania sądowego, a nie do samej możliwości wszczęcia takiego postępowania.

Odnosząc się do stanowiska uczestników postępowania i ich wniosku o odrzucenie skargi z tego powodu, iż to nie skarżąca jest inwestorem, a zatem stroną uprawnioną do wniesienia skargi, lecz V. N. sp. z o.o., Sąd I instancji zauważył, że z akt sprawy, a w szczególności treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r. wynika, że V. P. Sp. z o.o., była inwestorem i adresatem decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r. o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych przy ul. M., która decyzją z dnia 27 stycznia 2010 r., w zakresie budowy muru oporowego została przeniesiona na rzecz V. N. Decyzją z dnia 23 lipca 2010 r., decyzja z dnia 23 stycznia 2009 r. została przeniesiona na V. N. w zakresie budowy 5 budynków mieszkalnych. Z powyższego Sąd wywiódł, że skarżąca nadal pozostaje adresatem decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r. w zakresie budowy 10 budynków. Budowa muru oporowego jest częścią tej inwestycji, której dotyczyła zmiana decyzji dokonana decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r., w stosunku do której uczestnicy złożyli zarówno wniosek o wznowienie postępowania, jak i stwierdzenie jej nieważności. Postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2014 r., jak i wydane w postępowaniu zażaleniowym zaskarżone postanowienie Wojewody były adresowane zarówno do V. N. sp. z o.o., jak i do skarżącej. Skarżąca była również stroną postępowania nieważnościowego, w przedmiocie którego zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 170/10.

W tej sytuacji, Sąd I instancji uznał, że skarżąca posiada interes prawny, wynikający z wydanej na jej rzecz i kształtującej jej sytuację prawną decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia 23 stycznia 2009 r., która w ograniczonym zakresie decyzją tego organu z dnia 27 stycznia 2010 r. została przeniesiona na rzecz V. N. sp. z o.o., wobec czego skarżąca jest również stroną postępowania wznowieniowego, a zatem przysługiwało jej prawo wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, w tym stanie rzeczy wniosek uczestników o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, a pozostałe zarzuty odnoszące się, np. do wadliwego prowadzenia postępowania nieważnościowego, czy przewlekłości postępowania wznowieniowego, w ocenie Sądu I instancji, nie mieściły się w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., wobec czego nie mogły być przedmiotem oceny Sądu.

Końcowo, Sąd I instancji zauważył, że treść zaskarżonego postanowienia otwiera drogę do wydania przez Prezydenta Miasta rozstrzygnięcia w przedmiocie, opartego na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wniosku uczestników z dnia 8 grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez ten organ decyzji z dnia 4 sierpnia 2010 r.

W skardze kasacyjnej B. i T. S. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz odrzucenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszeniu art. 141 § 4 w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., poprzez ustalenie, że skarżąca spółka "V. P." sp. z o.o. posiada przymiot strony w ramach toczącego się przed Wojewodą i wcześniej przed Prezydentem Miasta postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania i oddalenia skargi, podczas gdy godzi się zauważyć, że od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania do dnia dzisiejszego nie zostało wydane postanowienie o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. co oznacza, że:

a) do chwili obecnej postępowanie w sprawie wydania przez Prezydenta Miasta decyzji nr ..., z dnia 04.08.2010 r., nie zostało wznowione,

b) objęte rozstrzyganą przez WSA w Szczecinie skargą rozstrzygnięcie Wojewody zapadło w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania a więc w tym etapie postępowania wznowieniowego, w którym stroną jest wyłącznie wnioskodawca,

c) na mocy decyzji z 27.01.2010 r. oraz na mocy decyzji z 18.10.2011 r. nr oraz na mocy decyzji 23.07.2010 r. oraz na mocy decyzji z 02.12.2011 oraz na mocy decyzji z 23.02.2012 r. oraz na mocy decyzji z 21.06.2012 r. Prezydent Miasta przeniósł z V. P. sp. z o.o. prawa z decyzji nr ... na spółkę V. N. sp. z o.o. w zakresie jaki uprawniał do udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji ..., co w konsekwencji skutkować powinno odrzuceniem skargi lub jej oddaleniem z uwagi na brak po stronie spółki przymiotu strony i interesu prawnego w jej wywiedzeniu,

2) naruszeniu art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez ustalenie, że skarżąca "V. P." sp. z o.o. posiada przymiot strony w ramach postępowania sądowoadministracyjnego i oddalenie skargi z innych przyczyn niż brak interesu prawnego po stronie "V. P." sp. z o.o., podczas gdy godzi się zauważyć, że "V. P." sp. z o.o.:

a) nie jest adresatem decyzji Prezydenta Miasta z dnia 04.08.2010 r. nr ... i nie jest stroną tego postępowania,

b) nie wykazała posiadania interesu prawnego w wywiedzeniu skargi, a bezspornym jest, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (tak m.in. WSA w Krakowie II SA/Kr 1458/13), co w konsekwencji skutkować powinno odrzuceniem skargi względnie jej oddaleniem z uwagi na brak interesu prawnego w jej złożeniu.

W skardze kasacyjnej V. P. sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi na skutek błędnego przyjęcia, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania, podczas gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia, powoduje konieczność zawieszenia wznawianego postępowania, z uwagi na występujące zagadnienie wstępne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W przedmiotowej sprawie złożono dwie skargi kasacyjne, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej wniesionej przez V. P. sp. z o.o. Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten uznać należy za niezasadny.

Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko Sądu I instancji, że organ administracji prawidłowo zastosował przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Norma ta stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie zatem postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: (1) postępowanie administracyjne jest w toku, (2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, przy czym organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, (3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (porównaj: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. wyd. C.H. Beck Warszawa 2011, str. 377-378).

W kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisów, które regulowałyby skutki prawne zbiegu tych dwóch trybów nadzwyczajnych (tj. postępowania wznowieniowego i nieważnościowego) weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej. Nie ma także przepisu, który zabraniałby wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy wcześniej zostało wznowione postępowanie zakończone tą decyzją. Tak też postąpiono w tej sprawie, bowiem po wcześniejszym złożeniu wniosku o wznowienie postępowania wszczęto kolejne postępowanie o stwierdzenie nieważności wobec decyzji z dnia 4 sierpnia 2010 r.

System weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 702, B. Adamiak, tamże, s. 612-613, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego, publikowany OSP 1992/5/120, wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87, publikowany ONSA 1988/1/45, E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 23-24).

Uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, że weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) - por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 699.

Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w relacji do postępowania w sprawie wznowienia, jak w niniejszej sprawie, powoduje konieczność zawieszenia wznawianego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego, publikowany OSP 1992/5/120, B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 702, tamże, s. 613-614).

Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji eliminującym decyzję z mocą ex tunc jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenie nieważności oznacza bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Hipotetycznie nie można też wykluczyć, że twierdzenie strony o nieważności decyzji okaże się chybione, a uwzględnione zostaną twierdzenia strony o zaistnieniu przesłanek do wznowienia postępowania. Dopuszczalność wszczęcia postępowania w tych trybach nie przesądza jakie merytoryczne rozstrzygnięcia zapadną w każdym z tych postępowań (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 406/05, LEX nr 196451).

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ 17 czerwca 2014 r. podjął postanowienie o zawieszeniu postępowania z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że zawieszenie nastąpiło ze względu na prowadzone równolegle postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r. W sprawie nie jest kwestionowane, że decyzją z dnia 11 lipca 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. z dnia 7 marca 2014 r. Oznacza to, że sprawa stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. została ostatecznie zakończona w trybie postępowania administracyjnego. Nie można zatem zgodzić się z poglądem przedstawionym w skardze kasacyjnej, że podstawa do zawieszenia postępowania wznowieniowego, istnieje również, gdy decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym została zaskarżona do sądu administracyjnego. Sąd rozpoznający sprawę podziela bowiem pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 859/09 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który stwierdził, że postępowanie wszczęte przed sądem administracyjnym na skutek wniesionej skargi, nie jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, chociaż skarga dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym. W związku z ustąpieniem wskazanej przez organ przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, organ powinien zatem niezwłocznie podjąć czynności w zawieszonym postępowaniu wznowieniowym i wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma więc z powyższych powodów podstaw do kwestionowania istoty zakończenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania przez wydanie zaskarżonego postanowienia, które formalnie rozstrzyga o uchyleniu postanowienia o zawieszeniu. Z powyższych powodów zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zbadany w granicach określonych w skardze kasacyjnej, nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej B. i T. S. wskazać należy, że zarzuty przedmiotowej skargi koncentrują się wokół tego czy spółce V. P. sp. z o.o. przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że V. P. sp. z o.o. jest stroną postępowania wznowieniowego, a zatem przysługiwało jej prawo wniesienia skargi do sądu. Prawidłowo bowiem Sąd ten wskazał, że spółka pozostała inwestorem w odniesieniu do części zamierzenia, a więc i adresatem decyzji oraz postanowień organów, jak i orzeczeń sądów administracyjnych wydawanych w sprawach dotyczących spornej kwestii muru oporowego. Tezie tej w istocie nie przeczą skarżący kasacyjnie, oceniają jednak, że zakres przeniesienia praw pomiędzy spółkami wynikający z pierwotnego pozwolenia na budowę był tak znaczący, iż prawa wynikające z kolejnych decyzji pozostały przy Spółce w niewielkim zakresie, nieodnoszącym się do muru oporowego.

Jednakże z faktu, iż skarżący koncentrują swoje uwagi zasadniczo co do posadowienia owego muru oporowego nie wynika, iż można ograniczyć analizę sprawy, a przez to ocenę interesu prawnego tylko do fragmentu przedsięwzięcia, ponieważ obejmuje ono budowę domów, a także związanej z nimi infrastruktury oraz tego muru, bez wzniesienia którego nie byłoby możliwa realizacja tego przedsięwzięcia w jego obecnym kształcie. Nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentów B. i T. S., wskazujących na to że w przedmiotowym postępowaniu nie zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania podnieść należy, że w dniu 20 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., wydał postanowienie wszczynające postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 sierpnia 2010 r. Wprawdzie postanowienie to zostało zakwestionowane przez wnioskodawców, ale jedynie w części dotyczącej zawieszenia wznowionego postępowania. Nie może zatem ujść uwadze okoliczność, że postępowanie wstępne dotyczące zasadności wznowienia postępowania, które zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 8 grudnia 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez ten organ decyzji z dnia 4 sierpnia 2010 r. zostało zakończone postanowieniem o wznowieniu postępowania (wyeliminowano je tylko w części odnoszącej się do zawieszenia), a zatem nie ma podstaw twierdzenie, że postępowanie nie zostało wznowione. Stan taki wynika z treści uzasadnienia decyzji z dnia 23 maj 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr ..., z którego wynika, iż organ decyzję tę wydał po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, a dalsze czynności prowadził na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. co do przyczyn wznowienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że wznowienie postępowania nastąpiło z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu, a zatem cała argumentacja skargi kasacyjnej bazująca na bezpodstawnym założeniu, iż nie doszło do wznowienia postępowania a opisana w zarzucie pierwszym jako naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., nie mogła okazać się uzasadniona.

Jeśli bowiem po wznowieniu postępowania pojawiła się przesłanka zawieszająca, o której była mowa wcześniej, to rzeczą organów administracji było podjęcie postanowienia o zawieszeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 8 grudnia 2010 r. w takiej fazie sprawy w jakiej pojawiła się przesłanka zawieszająca. Przypadki uzasadniające dalszy tok sprawy, mimo wystąpienia przesłanki zawieszającej określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. reguluje art. 100 § 2 i 3 k.p.a., a żadna z nich w sprawie nie wystąpiła.

W tej sytuacji, zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. i naruszeniu art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., uznać należało za niezasadne.

Z tych wszystkich względów uznając, że skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

9