Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 554/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77  par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i 3, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi N. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r.,poz. 1397 ze zm., zwanej dalej: "u.e.l."), po rozpatrzeniu wniosku Z. T., dalej jako "wnioskodawca", Burmistrz K. odmówił wymeldowania N. T., zwanej dalej: "stroną" lub "skarżącą", z pobytu stałego z lokalu pod adresem ul. [...] w K. .

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wszczął postępowanie na wniosek

o wymeldowanie, w którym wnioskodawca wskazał, że skarżąca w maju 2013 r. dobrowolnie opuściła miejsce zameldowania. Mieszka i pracuje za granicą w [...]. Charakter opuszczenia lokalu jest trwały. Wnioskodawca od kilku lat nie miał kontaktu z córką, w związku z czym nie podał danych kontaktowych strony.

Organ I instancji przedstawił czynności przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego zwracał się o informacje do Komisariatu Policji

w K. oraz przesłuchał w charakterze świadków J. T. (siostrę strony) oraz K. K. (sąsiadkę rodziny). Ustalił, że skarżąca w dniu [...] października 2020 r. zgłosiła w Urzędzie Miejskim w K. dokonała zgłoszenia wyjazdu za granicę na odpowiednim formularzu meldunkowym, wskazując, że wyjeżdża do [...].

W dniu [...] października 2020 r. pracownik organu udał się na oględziny lokalu.

Nikogo nie zastał, podjął próbę ustalenia stanu faktycznego na podstawie rozmów

z sąsiadami. W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęło pismo strony, w którym oświadczyła, że czasowo zamieszkuje poza granicami RP i podała adres do korespondencji w [...]. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r., w odpowiedzi na wezwanie organu, strona przedstawiła wyjaśnienia w sprawie wskazując m.in. że wszystkie rzeczy osobiste i ruchome, z wyjątkiem tych, które użytkuje w związku z czasowym wyjazdem za granicę, znajdują się w lokalu miejsca zameldowania, głównie w pokoju, który dzieliła wraz z siostrą. Wyjechała za granicę z zamysłem pracy sezonowej, nie na stałe, tylko w celach zarobkowych. Nie ma zamiaru założenia w innym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych, jak i majątkowych. Oświadczyła, że nie zerwała więzi z mieszkaniem, do którego chce powrócić.

Jak zauważył organ, w dniu wszczęcia postępowania strona nie była obecna

w miejscu zameldowania na pobyt stały. Okoliczność ta nie stanowi przeszkody do uznania, że centrum życiowe strony znajduje się pod adresem zameldowania.

W tym czasie bowiem przebywała za granicą, dokąd wyjechała w celach zarobkowych. Strona dokonała zgłoszenia wyjazdu za granicę na odpowiednim formularzu meldunkowym. Wskazała w nim, że wyjeżdża do [...]. W toku postępowania strona przedstawiła jednoznaczne stanowisko w sprawie. Centrum swojego życia posiada niezmiennie pod adresem zameldowania i tam zamierza wrócić. Prawdopodobnie w mieszkaniu znajdują się jej rzeczy osobiste. Na chwilę obecną nie ma możliwości, aby którykolwiek z sąsiadów mógł widywać stronę pod adresem zameldowania ze względu na ograniczenia w podróżowaniu wynikające z pandemii. Według organu, analiza zebranego materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić, iż spełniona została przesłanka opuszczenia przedmiotowego lokalu na trwałe. Fakt nieprzebywania w miejscu stałego pobytu nie przesądza, zdaniem organu, o trwałym opuszczeniu lokalu.

Z. T. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, której zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 86 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 u.e.l., poprzez brak zebrania materiału dowodowego na okoliczność istnienia przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu strony z pobytu stałego z lokalu, podczas gdy prawidłowe zebranie wszystkich dowodów oraz wszechstronna ich analiza powinna skutkować wydaniem decyzji o wymeldowaniu skarżącej z przedmiotowego lokalu.

Wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym również siebie, na okoliczność dobrowolnego opuszczenia przez stronę miejsca stałego zameldowania oraz braku zamiaru powrotu do tego miejsca.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 u.e.l., Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż analiza akt prowadzi

do wniosku, że organ I instancji błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zadaniem organu II instancji, z akt sprawy wynika, że strona nie przebywa w miejscu zameldowania z zamiarem stałego zamieszkiwania, ten lokal nie stanowi obecnie miejsca, w którym koncentrują się jej interesy życiowe.

Jak ustalił organ, skarżąca od wielu lat przebywa i pracuje w [...], gdzie ma status rezydenta, na co wskazuje dowód z zeznania świadka J. T.

z [...] października 2020 r., pisemne wyjaśnienia strony z [...] listopada 2020 r., pismo wnioskodawcy z [...] września 2020 r. Strona zamieszkała razem ze swoją siostrą, czego dowodem jest zeznanie świadka J. T.. Z akt sprawy wynika, że ten stan rzeczy utrzymuje się co najmniej od 2013 r., na co wskazuje odwołanie wnioskodawcy i zeznania J. T.. Przedmiotowy lokal od blisko 2 lat jest niezamieszkały i skarżąca nie przyjeżdża do niego nawet na krótki okres czasu, czego dowodem jest protokół jego oględzin z [...] października 2020 r., zeznania K. K. z [...] października 2020r., zeznania J. T.. Strona zgłosiła swój wyjazd poza granicę na okres od [...] października 2020 r. do [...] kwietnia 2021 r., jednak zrobiła to dopiero kilka lat po tym jak już wyjechała za granicę i w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie o jej wymeldowanie. W ocenie organu II instancji, strona dokonała tej czynności tylko po to aby stworzyć pozory, że przedmiotowy lokal nadal stanowi miejsce jej pobytu stałego.

Zdaniem organu odwoławczego, o stwierdzeniu, że strona stale mieszka w przedmiotowym lokalu nie może decydować tylko jej subiektywne przeświadczenie, że nadal tam mieszka, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego obiektywna ocena prowadzą do odmiennego wniosku. Strona podnosi wprawdzie, że ma zamiar wrócić do przedmiotowego lokalu i "kontynuować w nim swoje centrum życiowe", jednak powrót na stałe uzależnia od ziszczenia się zdarzenia przyszłego, które nie ma konkretnej daty. Fakt przechowywania przez daną osobę rzeczy w określonym lokalu nie stanowi jeszcze dowodu na to, że w takim lokalu skupiają się jej interesy życiowe. O takim stwierdzeniu decyduje całokształt okoliczności danej sprawy.

N. T., zastępowana przez adwokata, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 8 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że skarżąca stale opuściła miejsce pobytu stałego,

2) naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy, rzutując na braki pełnego uzasadnienia decyzji, której obowiązkowe elementy wymienione są w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.,

3) naruszenie przepisów materialnych, a to art. 35 u.e.l., poprzez uznanie, że stan faktyczny pozwala na podjęcie decyzji o wymeldowaniu,

4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego.

Według skarżącej, organ II instancji uchylił prawidłową decyzję organu

I instancji, ustalając stan faktyczny w sposób nieprawidłowy i nieuwzględniający zmian społecznych polegających na podróżach zarobkowych i globalizacji. Fakt pracy za granicą nie oznacza porzucenia swojego miejsca pobytu stałego, każdy obywatel ma prawo do posiadania swojego centrum interesów życiowych - a wyjazd "za chlebem" - skoro nie łączy się z porzuceniem tego miejsca nie może stanowić

o negatywnych konsekwencjach dla obywatela, takich jak jego wymeldowanie. Z pola widzenia organ traci także powód wyjazdu za granicę, który nijak ma się do pojęcia "dobrowolnego opuszczenia miejsca zamieszkania". Skarżąca wyjechała, aby móc zarobić, gdyż nie miała środków do życia (vide: zeznania J. T.). Sytuacja finansowa skarżącej była ciężka, ale nigdy nie wyraziła chęci pozostania na stałe w jakimkolwiek innym miejscu poza Ojczyzną.

Skarżąca uważa, że okoliczności, na które powoływał się organ I instancji mają znaczenie i to znaczenie nadrzędne. Skarżąca mieszka w K. przy ulicy [...], nigdy lokalu dobrowolnie nie opuściła z zamiarem niepowrotu. Tam ma swoje rzeczy osobiste, swoje dokumenty, ubrania czy rzeczy osobiste - posiada swój pokój, który dzieli wspólnie z siostrą. Wskazała, że na gruncie sprawy o wymeldowanie musi być spełniona przesłanka trwałości opuszczenia lokalu.

Zdaniem skarżącej, okres ostatnich 14 miesięcy w ogóle nie powinien stanowić podstawy oceny, gdyż z powodu ograniczeń w podróżowaniu spowodowanych rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 i jego odmian wiele osób musiało czasowo pozostać poza granicami kraju. Obowiązkowe kwarantanny przy przekraczaniu granic uniemożliwiają całkowicie przemieszczanie się, wszak osobyte nie mogą sobie pozwolić na tak długie urlopy, a sytuacja ekonomiczna aktualnie bywa ciężka.

Skarżąca wskazała na bezsporny fakt dopełnienia przez nią formalności, wynikających z art. 36 ust. 2 u.e.l. Organ nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości zamiaru skarżącej do założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem. Nie powinno umykać organowi zła wola wnioskodawcy, który stwierdził wbrew oświadczeniu skarżącej, że dobrowolnie opuściła lokal, oraz że nie ma możliwości się z nią skontaktować, co po przeprowadzeniu postępowania okazało się nieprawdą, a jedynie chęcią "załatwienia" sprawy poza jej wiedzą. Dowody naprowadzane przez wnioskującego (który sam z resztą przesłuchany nie został przez organem orzekającym w I instancji) należy oceniać z ogromną ostrożnością, a w razie wątpliwości odmawiać im waloru wiarygodności. Organ II instancji bez dogłębnej analizy, z naruszeniem art. 8 § 1 k.p.a., prowadził postępowanie w sposób budzący wątpliwości oraz z naruszeniem

art. 11 k.p.a. Brak było rzetelnej informacji na temat powodów takiego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej, podsumowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest gołosłowne, nie zawiera uczciwego wyjaśnienia podstaw, a na pewno nie stanowią go wcześniejsze rozważania, w których organ II instancji jako dowód w sprawie uznaje "odwołanie Z. T., wątpliwe w swojej wiarygodności, bo przecież wnioskodawca ma interes w wymeldowaniu skarżącej. Fakt ewentualnego niezgłoszenia organowi przez stronę wyjazdu na określony czas nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu (wyrok WSA w Szczecinie z 28 lutego 2019r., sygn. II SA/Sz 1127/18).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie

art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 1842 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Kontrola sądowa sprawy sprawowana według kryterium legalności działań organu administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała,

że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tym samym skarga nie zasługuje

na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu skarżącej z lokalu przy ul. [...] w K. .

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności . Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W myśl art. 25 ust. 1 wskazanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie

w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Wymaga pokreślenia, że zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie potwierdzeniem określonego faktu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji

w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie jak

i wymeldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim, na co uwagę zwracał Trybunał Konstytucyjny

w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. z 2002 r.

Nr 78, poz. 716).

Sąd badający sprawę uznał, że w toku postępowania wyjaśniającego zebrano materiał dowodowy zgodnie z regułami procesowymi wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ dysponował: zeznaniami świadków J. T. (siostry skarżącej) oraz K. K. (sąsiadki w miejscu zameldowania); informacją z Komisariatu Policji w K. na temat możliwego zgłaszania przez stronę prośby o interwencję w związku z utrudnianiem wejścia do mieszkania; protokołem oględzin z miejsca zameldowania skarżącej; oświadczeniem skarżącej na piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. oraz jej wyjaśnieniami zawartymi na piśmie z dnia [...] listopada 2021 r.

Zdaniem Sądu, materiał ten został prawidłowo zweryfikowany w postępowaniu odwoławczym przez organ wydający zaskarżoną decyzję, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczeniem

o wymeldowaniu skarżącej z lokalu przy ul. [...] w K. .

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta nie tylko przechowuje swoje rzeczy, ale jednocześnie stale realizuje w tym miejscu podstawowe funkcje życiowe,

tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty

z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Jak wynika z ustaleń organu, skarżąca miejsce zameldowania opuściła już w 2013 r., czego skarżąca w istocie nie kwestionowała. Skarżąca wyprowadziła się z terytorium RP, co wynika

zarówno z wyjaśnień samej skarżącej jaki i z zeznań świadków (w tym siostry skarżącej) oraz informacji pochodzących od wnioskodawcy. Skarżąca kwestionuje wiarygodność dowodową informacji pochodzących od wnioskodawcy. Należy w związku z tym wyjaśnić, że w świetle art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W ocenie Sądu, informacje pochodzące z pism wnioskodawcy mają moc dowodową, a przy tym fakty wynikające z tych dowodów, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym pozostającym w dyspozycji organu.

Wszystkie zebrane dowody w sprawie złożyły się na ustalenie podstawy faktycznej, która dała możliwość zastosowania normy prawa materialnego. Ocena ta została dokonana przez organ odwoławczy z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której organ przedstawił rozumowanie oparte na wyjaśnieniu, które okoliczności uznał za udowodnione oraz wyjaśnił przyczyny takiej oceny i ustosunkował się w tym kontekście do faktów przeciwnych podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, nie można zarzucić wywodom uzasadnienia zaskarżonej decyzji braku kompletności oraz braku przekonującej argumentacji, która motywowała rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Stąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione skargą Sąd uznaje za nietrafne.

Wobec zarzutów co do sposobu zastosowania przez organ podstawy materialnoprawnej, Sąd uważa za konieczne przypomnienie, że opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Opuszczenie przez osobę zameldowaną miejsca stałego pobytu, stosownie do art. 35 u.e.l., stanowi materialną przesłankę wydania przez organ decyzji o wymeldowaniu. Opuszczenie lokalu musi być trwałe i dobrowolne.

Zdaniem Sądu, organ II instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie przesłanki wyżej wskazane zostały spełnione, co obligowało organ do wydania decyzji

o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. W przeciwnym wypadku zameldowanie miałoby charakter fikcyjny, nie odzwierciedlający istniejącego stanu faktycznego.

Skarżąca podnosiła, że z powodu trudnej sytuacji finansowej zmuszona została do wyjazdu za granicę, nie wyraziła chęci pozostania na stałe w jakimkolwiek innym miejscu, niż w miejscu zameldowania, nigdy tego miejsca nie opuściła dobrowolnie, wbrew swej woli została czasowo pozbawiona dostępu do nieruchomości.

W związku z tym wyjaśnić należy, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zamiar zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w danej sprawie, takich jak: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 641/14, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z ustaleń organu wynika, że skarżąca lokal opuściła wiele lat temu, zamieszkała za granicą i tam obecnie koncentrują się jej interesy życiowe. Jak wynika z z zeznań świadka J. T., skarżąca podczas pobytu w kraju przebywa u babci, tj. w innym miejscu niż adres stałego zameldowania

Co prawda z akt sprawy wynika, że skarżąca, bywając w kraju, nie ma dostępu do mieszkania przy ul. [...], jednak okoliczność ta nie ma większego znaczenia, skoro z informacji uzyskanej z Komisariatu Policji w K. wynika, że skarżąca nie zwracała się o pomoc Policji w celu uzyskania dostępu do przedmiotowego lokalu. Nawet zakładając, że samo opuszczenie lokalu przez skarżącą nie nosiło cech dobrowolności (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca), to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej przez skarżącą celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu

lub bezskuteczne podejmowanie takiej czynności, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego sama nie dopełniła (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 745/17; opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak jak w przedmiotowej sprawie, opuszczenie lokalu

na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi dla uznania, że w sposób trwały dana osoba zorganizowała sobie nowe centrum życiowe w innym miejscu (por. wyroki NSA: z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2482/16; z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 519/17; opubl.

w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w zaistniałej sytuacji chęć skarżącej ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania, w nieokreślonej bliżej przyszłości. O ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu, decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli składanego przez skarżącego, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Okoliczność zgłoszenia przez skarżącą, w toku postępowania administracyjnego, faktu przebywania za granicą, organ II instancji prawidłowo zakwalifikował w realiach sprawy jako czynność, która nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla wyniku sprawy mają ponadto wywody skargi co do niemożliwości przemieszczania się przez skarżącą w okresie zagrożenia epidemiologicznego, skoro fakt trwałego opuszczenia lokalu należy w przedmiotowej sprawie wiązać z okresem kilkuletniego przebywania przez skarżącą za granicą, jeszcze przed wystąpieniem podnoszonej skargą przeszkody.

Kwestia podniesiona przez skarżącą, że jej sytuacja nie różni się od pozostałych osób zameldowanych w przedmiotowym lokalu, wykracza poza granice kontrolowanej sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 35 u.e.l., organ ma uprawnienie do wszczęcia postępowania w sprawie o wymeldowanie z urzędu co do innych osób z przedmiotowego lokalu, jednakże musiałby być to przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego.

Podsumowując, zarzuty skargi okazały w całości bezzasadne, Sąd, na mocy

art. 134 p.p.s.a., w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami, wnioskami oraz powołaną w skardze podstawą prawną, nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego

i materialnego, które przemawiałyby za uwzględnieniem skargi.

Z tych względów Sąd, działając na postawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.