Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 198/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92 ust. 7 pkt 1, art. 92a ust. 1, art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 ust. 2 i ust. 7, art. 82 ust. 1 i ust. 2, art. 84 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 81a, art. 98 par. 1, art. 101 par. 3, art. 105 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Asesor WSA Paweł Dańczak, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. II na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją numer [...] z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm., dalej: "p.r.d."); § 6a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] o nałożeniu na [...] Spółkę z o. o. w [...], kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie organu nastąpiło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 09.06.2020 r. w miejscowości [...] przeprowadzono kontrolę drogową zestawu pojazdów składającego się pojazdu marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony.

W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Pojazdem kierował Y. B. Wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz spółki [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr 61/20 z dnia 09.06.2020 r.

W dniu 22.07.2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000,00 zł za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania w tym art. 7, art. 8, art. 77, art. 81a, art. 105 oraz art. 107 k.p.a. Ponadto organ I instancji nie wziął pod uwagę przepisów wydłużających okres badań technicznych w związku z pandemią i nie zastosował art. 92c u.t.d. Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie mediacji, wydanie postanowienia w tej sprawie, wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania na czas epidemii oraz przesłuchanie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c ust. 1 u.t.d. Następnie cytując treść art. 189 § 2 k.p.a. organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a§ 2 pkt 1-3 k.p.a., wyjaśniając, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd; Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał treść § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego, a także art. 71 ust. 1, art. 81, art. 82 Prawa o ruchu drogowym, wskazując, że konsekwencją wskazanych w treści powołanych przepisów rozwiązań jest treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000,00 zł.

Organ II instancji wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 09.06.2020 r. stwierdzono, iż kontrolowana naczepa marki Schmitz o nr rej. [...] nie posiada ważnego badania technicznego. Zgodnie z informacjami systemu CEP badanie techniczne było ważne do dnia 07.06.2020 r. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutu strony, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę rozporządzenia 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. i braku konieczności wykonania badań technicznych z powodu wydłużenia terminu tych badań o 7 miesięcy na podstawie przepisów rozporządzenia nr 2020/698 wyjaśnił, iż zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę (Dz. Urz. UE C 183 1/1) Polska poinformowała Komisję Europejską, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2020/698, który przedłużał termin na wykonanie badania o 7 miesięcy.

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d. Strona nie przedstawiła dowodów wskazujących, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Samo zlecenie przeprowadzenia badania nie skutkuje zastosowaniem przepisów egzoneracyjnych. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw do przesłuchania J. W. na powyższą okoliczność. Nieprzeprowadzenie badania w terminie pomimo świadomości, iż kończy się termin nie stanowi nadzwyczajnych okoliczności i wskazuje na niewłaściwą organizację pracy w przedsiębiorstwie. Przedsiębiorca wiedząc, iż pojazd nie posiada aktualnego badania technicznego nie powinien był pozwolić, by naczepą wykonywany był przewóz drogowy w dniu kontroli.

Odnośnie wniosku o przeprowadzenie mediacji i wydania postanowienia w tej sprawie organ odwoławczy wskazując, na treść z art. 96a § 1 k.p.a. wskazał, że charakter niniejszej sprawy nie pozwala przeprowadzenie mediacji. W sytuacji, gdy w sprawie bezsprzecznie stwierdzono dokonanie naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy może odstąpić od nałożenia kary jedynie w przypadku udowodnienia przez stronę zaistnienia przesłanek z art. 92c u.t.d. W tym celu strona powinna przedstawić odpowiednie dowody, w tym dokumenty wraz z wniesieniem odwołania. Stosownie do art. 14 kpa sprawy należy załatwiać pisemnie. Nie ma zatem podstawy do przeprowadzenia mediacji w sprawie, w której odstąpienie od nałożenia kary może nastąpić wyłącznie na podstawie przepisu egzoneracyjnego z u.t.d., po uprzednim pisemnym udowodnieniu przez stronę zaistnienia odpowiedniej przesłanki.

Odnośnie wniosku strony o zawieszenia postępowania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest do tego podstaw. Strona nie uzasadniła wystarczająco swojego wniosku o zawieszenie postępowania. Samo zaś wskazanie, iż postępowanie powinno zostać zawieszone do czasu zniesienia stanu epidemii w terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest niewystarczające. Strona nie wykazała dlaczego w związku z epidemią organ powinien był zawiesić postępowanie.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów strony odnośnie naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., art. 77 i 78 § 1 k.p.a., stwierdzając, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania. GITD wskazał, że strona w czasie postępowania nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, a organ I instancji właściwie zgromadził całokształt materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Odnośnie naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego art. 81a k.p.a. w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, w związku z powyższym zarzut strony GITD uznał za bezzasadny.

W zakresie natomiast naruszenia art. 105 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie, na żadnym etapie nie stało się bezprzedmiotowe. Odnośnie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż uzasadnienie faktyczne decyzji było kompletne, zawierało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy.

Odnośnie możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych w niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego nie zaszły okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Strona nie udowodniła, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobieżenia powstawaniu naruszeń.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 92a ust. w zw. z art. 93 ust 5 oraz załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich zastosowanie w sytuacji! gdy badania okresowe poddanego kontroli pojazdu w dniu 9 czerwca 2020 r. zachowały swoją ważność, a ponadto okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy nie miała wpływu na postanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

b) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy została spełniona przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na stronę, o której mowa powyżej;

c) art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa transportu (Dz. Urz. UE L 2020, Nr 165 str. 10) zwanego dalej: rozporządzeniem "2020/698", poprzez jego niezastosowanie;

d) art. 189f § 1 pkt 1 lub art. 189f § 2 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, art. 189a § 2 pkt 2 poprzez jego zastosowanie i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie i błędne przyjęcie, że przepis ten reguluje odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy jak sam organ wskazuje przepis ten dotyczy przesłanek egzoneracyjnych, tj. w ogóle wyłączających odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy, tj. stanowi podstawę do odstąpienia od wszczęcia postępowania lub umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej a nie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu;

2. prawa procesowego, tj.:

a) art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od umorzenia postępowania, w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, w sytuacji, gdy w ogóle nie doszło do naruszenia i tym samym prowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu, bowiem została spełniona przesłanka w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.;

b) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, dlaczego organ wydający tę decyzję utożsamia przesłankę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu z brakiem odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ kwestionuje wskazane w preambule-do rozporządzenia UE 2020/698, że epidemia COVID-19 stanowi o nadzwyczajnych okolicznościach, odmawiając możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.;

c) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a. i art. 189a § 2 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez odstąpienie od jego zastosowania i nieuwzględnienie konieczności zbadania przesłanek z art. 189f k.p.a. oraz niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania np. pouczeniu w sytuacji, gdy skarżąca zaprzestała naruszenia tuż po dniu kontroli drogowej i powzięciu wiadomości o braku zastosowania przepisów prawa UE o przedłużeniu ważności badań technicznych pojazdu o 7 miesięcy;

d) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności odstąpienie od zebrania materiału dowodowego na okoliczności wskazane w art. 189f k.p.a., a przez to błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego;

e) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, tj.: dowodu z przesłuchania J. W. - zarządzającego transportem na okoliczność zlecenia w dniu 6 czerwca 2020 r. badania technicznego pojazdu w stacji kontroli pojazdów w [...] przy ul. [...] i wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć;

f) art. 123 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania poprzez wydanie stosownego rozpatrzenia.

W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zaskarżonym zakresie oraz uchylenie w całości poprzedzającej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - zwanej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na [...] Spółkę z o. o. w [...], kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 zwanej dalej "u.t.d.") oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a także art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm., dalej: "p.r.d.") oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2009 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r., poz. 2141).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 pkt 1 u.t.d.).

Wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostało przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego skarżący jako zawodowy przewoźnik, posługujący się posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie.

Stosownie do art. 81 ust. 1 p.r.d, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne ciągnika rolniczego, przyczepy rolniczej oraz motoroweru przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem każdych kolejnych 2 lat od dnia przeprowadzenia badania. (art. 81 ust. 7 p.r.d.).

Zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Natomiast według art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Stosownie do art. 84 ust. 1 p.r.d., badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu.

W niniejszym przypadku w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 9 czerwca 2020 r. stwierdzono naruszenia opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł za każdy pojazd.

Z materiału dowodowego przedstawionego w aktach administracyjnych w sposób niewątpliwy wynikało, że termin okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu, tj. naczepy marki Schmitz o nr rej. ETMLX 87 upływał dnia 7 czerwca 2020 r. (wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów Kierowców) i termin ten nie został dotrzymany – do dnia kontroli badanie nie zostało wykonane.

Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Strona potwierdziła również w toku postępowania oraz w skardze, że wykonywała w dniu 9 czerwca 2020 r. krajowy transport drogowy zespołem pojazdów, złożonym m. in z pojazdu o nr rej. [...], który nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (naruszenie opisane pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zarzuty skarżącego koncentrują się na jednej podstawowej kwestii. Skarżący zarzuca organom niezastosowanie w sprawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U. UE L z 2020 r., poz. 165). Według skarżącego terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużone o okres siedmiu miesięcy. Zgodnie z ust 2 w/w art. 5 niezależnie od art. 8 dyrektywy 2014/45/UE i pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, ważność świadectw zdatności do ruchu drogowego, których data ważności przypada między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużoną o okres siedmiu miesięcy.

Sąd nie podziela zarzutu, iż brak zastosowania art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. spowodował niewłaściwe zastosowanie art. 92a u.t.d. i ukaranie skarżącego karą 2000 zł za brak aktualnego okresowego badania technicznego naczepy potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Zdaniem Sądu zgodzić się należy ze skarżącym, że powołane przez niego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 wprowadzało tymczasowe środki pozwalające przedłużyć ważność okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep. Prawodawca unijny miał na uwadze, że w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych epidemią COVID-19, mogą zaistnieć trudności w przeprowadzaniu okresowych badań zdatności pojazdów do ruchu drogowego, które miały zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r., dlatego uznał za wskazane przeprowadzenie tych badań w terminie późniejszym, lecz nie później niż siedem miesięcy po upływie pierwotnego terminu, a przedmiotowe świadectwa powinny zachować ważność do tego późniejszego terminu. Miało to ułatwić funkcjonowanie przewoźnikom towarów, osobom fizycznym oraz krajowym organom administracji, którym ze względu na obostrzenia pandemiczne trudno jest dopełnić formalności administracyjnych w wyznaczonych terminach.

Stosownie jednak do art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia, jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może - po poinformowaniu Komisji - podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Polska tak jak większość krajów Unii Europejskiej, poinformowała w dniu 29 maja 2020 r. Komisję o podjęciu decyzji, że nie stosuje następujących przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698.

Przepisy rozporządzenia (UE) 2020/698, których Polska nie stosuje:

– art. 4 ust. 1 dotyczący regularnych przeglądów tachografów stosowanych w transporcie drogowym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 1,

– art. 5 ust. 1 dotyczący terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE 2,

– art. 5 ust. 2 dotyczący ważności świadectw zdatności do ruchu drogowego na podstawie dyrektywy 2014/45/UE.

Komisja, Informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę, Pandemia COVID-19 na podstawie dyrektywy 2014/45/UE opublikowała w Dz. U. UE. C. z dnia 3 czerwca 2020 r. pod poz.183 I.1. Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania zapisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego.

Sąd mając na uwadze powyższe zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, że w dacie kontroli skarżący miał obowiązek przedstawić aktualne i ważne okresowe badanie techniczne kontrolowanego pojazdu. Dlatego brak tego badania technicznego, uprawniał organ do stwierdzenia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Argumentacja skargi nie mogła mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Jak wyżej wskazano obowiązujący w dacie kontroli stan prawny nie wyłączał odpowiedzialności za naruszenie opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wskazać należy, że podstawą działania organu oraz odpowiedzialności za delikt administracyjny są przepisy prawa, a nie informacje zawarte na stronach internetowych organu administracyjnego. Brak informacji lub niepełna informacja dotycząca odpowiednich przepisów na stronie internetowej organu administracyjnego nie oznacza, że dany przepis utracił moc obowiązującą, może być natomiast podstawą do dalszych ustaleń w określonym zakresie. Jak wyżej zauważono, treść rozporządzenia 2020/698 oraz informacja o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2020/698 została podana do publicznej wiadomości w DZ.U.UE, wobec czego na podstawie przepisów zawartych w tymże oficjalnym publikatorze można było ustalić aktualny stan prawny. W ocenie Sądu, skarżący jako profesjonalny podmiot gospodarczy obowiązany jest do zapoznawania się w sposób szczegółowy i na bieżąco z przepisami dotyczącymi transportu i ruchu drogowego. Skoro skarżący wiedział o istnieniu uregulowań art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2020/698, to powinien się również zapoznać z regulacją art. 5 ust. 5, która umożliwiała państwom członkowskim powzięcie decyzji o niestosowaniu art. 5 ust. 1 i 2 i monitorować stan prawny w tym zakresie.

Okres, jaki upłynął od opublikowania obu aktów (rozporządzenie 2020/698 zostało opublikowane w Dz.U.UE.L.2020.165.10 z dnia 27 maja 2020 r., zaś Informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę, Pandemia COVID-19 na podstawie dyrektywy 2014/45/UE zostały opublikowane w Dz.U.UE.C.2020.183I.1 z dnia 3 czerwca 2020 r.) do daty upływu ważności badania technicznego kontrolowanego pojazdu (7 czerwca 2020 r.) umożliwiał zapoznanie się z wymienionymi regulacjami i wypełnienie wynikających z tych uregulowań obowiązków przewoźnika drogowego.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przywołane w skardze okoliczności nie wyczerpują dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie dotyczą bowiem okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, nadto brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie miał wpływu na powstanie zarzucanego mu naruszenia.

Podstawy zwolnienia się przez przedsiębiorcę od ewentualnej odpowiedzialności z tego tytułu, jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, zawiera przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. Według niego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Regulacja ta ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., można traktować tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie (a więc wyjątkowe i nadzwyczajne), a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia (por. m.in. wyroki w sprawach sygn. akt : II SA/Ol 66/21, III SA/Gl 65/21, II SA/Rz 1422/20). W analizowanej sprawie ze względu na stan epidemii wywołanej Covid - 19, który ma charakter stanu nadzwyczajnego w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., wprowadzone zostały odpowiednie regulacje prawne, z którymi istniała możliwość zapoznania się przez podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu należało zgodzić się z organem II instancji, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Jak wynika z akt sprawy strona miała pełną świadomość upływu terminu i konieczności przeprowadzenia badania technicznego albowiem w dniu 6 czerwca 2020 roku zleciła przeprowadzenie tego badania. Należało zgodzić się z organem II instancji, że samo zlecenie przeprowadzenia badania nie skutkuje zastosowaniem przepisów egzoneracyjnych, tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego strony o przesłuchanie świadka J. W. na wskazaną okoliczność zlecenia badań. Trzeba zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nieprzeprowadzenie badania w terminie pomimo świadomości, iż termin ten dobiega końca, nie stanowi nadzwyczajnych okoliczności i wskazuje na niewłaściwą organizację pracy w przedsiębiorstwie. Oceny tej nie zmienia podnoszą przez skarżącego okoliczność, iż kierowca pojazdu przyjechał do Polski dopiero 8 czerwca 2020 r. w godzinach popołudniowych i w dniu 9 czerwca 2020 r. nie było go w pracy ze względu na urlop wypoczynkowy. Wskazać należy, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych.

Nie ulega wątpliwości, że przewóz drogowy wykonywany był w okresie stanu epidemii COVID-19, który wiąże się z licznymi ograniczeniami i przeszkodami dotyczącymi prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Prawodawca polski wprowadził w okresie od 14 marca do 20 marca 2020 r. na terenie RP stan zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 433), od dnia 20 marca 2020 r., stan epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Na podstawie art. 15zzzx ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, w przypadku upływu terminu badania technicznego pojazdu, którego właścicielem lub posiadaczem jest osoba przebywająca na obowiązkowej kwarantannie lub poddana leczeniu z powodu COVID-19, przedłużono ważność badanie technicznego przez okres 7 dni od zakończenia leczenia lub kwarantanny, jedynie w celu umożliwienia wyjazdu na wykonanie nowego badania technicznego.

Skarżący nie powoływał się jednak na konieczność odbycia kwarantanny lub chorobę wywołaną koronawirusem SARS-CoV-2. Nie przedstawił on dowodów kwestionujących ani treść protokołu z kontroli, ani nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć i które świadczyłyby, że przebywał na obowiązkowej kwarantannie lub poddany leczeniu z powodu COVID-19.

Wskazać należy, że przepis 92c u.t.d. nie może być interpretowany w taki sposób, który dopuszczałby jego zwolnienie z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do zawodowego przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru własnego w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych w zgodzie z prawem.

W konsekwencji, w ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie budził w istocie żadnych wątpliwości. Z analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz transport drogowy pojazdem, który nie posiadał aktualnych badań technicznych, o których mowa w art. art. 81 ust. 1 p.r.d.

Podkreślenia wymaga, iż odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego czy to w ustawie o transporcie drogowym, czy w innych przepisach krajowych, bądź unijnych, jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie dokonującej naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości odstąpienia od nałożenia kary (poza omówionym wyżej art. 92c u.t.d. oraz art. 92b u.t.d., który nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy), czy jej miarkowania. Zasada praworządności wymagała więc od organu administracji, aby stwierdzając naruszenie określone lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył przewidzianą w tym przepisie karę, określoną w stałej wysokości na kwotę 2000 zł.

Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił również, że regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto nie znajdą również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

GITD trafnie wskazał również, że charakter sprawy wykluczał możliwość skierowania stron do mediacji. Jeżeli na skutek kontroli zostały ujawnione naruszenia i zostały one potwierdzone dowodami, to nie ma możliwości mediowania w tym zakresie. Instytucja mediacji może mieć zastosowanie w sprawach, w których organ korzysta z władzy dyskrecjonalnej, pozostawionej uznaniu organu. W sytuacji gdy przepisy prawa przewidują wydanie decyzji stricte o charakterze związanym, a stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości, nie ma możliwości przeprowadzenia mediacji, skutkującej jak chce tego strona zawarciem ugody. Dotyczy to spraw, w których nie ma miejsca na dokonanie ustaleń w granicach obowiązującego prawa, lecz organ ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w jeden określony sposób (tak Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Jaśkowska Małgorzata i Wróbel Andrzej w komentarzu do art 96 a k.p.a.).

Działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług w transporcie drogowym jest działalnością regulowaną, co oznacza, że zasady jej prowadzenia określają w sposób szczegółowy przepisy prawa krajowego, unijnego, jak też wydane na ich podstawie zezwolenia. W sposób kazuistyczny określają one zarówno zasady prawidłowego funkcjonowania podmiotów świadczących te usługi, wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych. Wynika stąd związany charakter decyzji, stwierdzenie określonego przewinienia pociąga za sobą obowiązek, a nie możliwość, jak w przypadku decyzji uznaniowych, nałożenia określonej sankcji. Nie ma miejsca na luz decyzyjny, a co za tym idzie wykluczona jest mediacja.

Odnośnie podniesionego zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a. organ II instancji słusznie uznał go za bezpodstawny. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w tym przepisie oznacza, że przestaje istnieć jeden z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Konstytutywnymi elementami stosunku prawnego są podmiot, przedmiot i podstawa prawna. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 czerwca 2020 r., I GSK 81/20: "Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Chodzi więc o sytuację, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją". Jak trafnie wskazał organ odwoławczy postępowanie w niniejszej sprawie na żadnym etapie nie stało się bezprzedmiotowe. Strona nie wykazała okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, skutkując umorzeniem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Zdaniem Sądu organy nie dopuściły się również w sprawie naruszenia przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Należycie bowiem rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy odniósł się również do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów i wniosków.

GITD trafnie wskazał, że brak było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania w oparciu o art. 98 k.p.a. Wskazać należy, że uprawnienie wynikające z art. 98 § 1 k.p.a. przysługuje stronie tylko w przypadku postępowania wszczętego na jej wniosek, a także gdy nie sprzeciwiają się temu inne strony i nie zagraża to interesowi społecznemu. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, ponieważ tylko w takim wypadku organ ma możliwość spełnienia żądania strony. Z treści przepisu wynika a contrario, że nie jest dopuszczalne fakultatywne zawieszenie postępowania wszczętego z urzędu (wyrok NSA z 20.11.1998 r., II SA 1421/98, wyrok WSA w Lublinie z 29 grudnia 2011 r., II SA/Lu 737/11, Lex numer 1152948). W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Oznacza to, iż skarżący nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania.

Wskazać należy, że o ile istotnie postanowienie w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie postępowania nie zostało przez organ wydane, jednakże nie można uznać, by miało to wpływ na wynik sprawy. Nadto podnieść należy, że gdyby organ wydał w tym zakresie rozstrzygnięcie i odmówił zawieszenia, to na takie postanowienie nie służyłby odrębny środek zaskarżenia (art. 101 § 3 k.p.a.) ani skarga do sądu administracyjnego. Brak więc stosownego rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie wniosku o zawieszenie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które by mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i nie wpływa na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie zaistniała również przesłanka do zawieszenia postępowania z urzędu, w szczególności podstawą taką nie jest okoliczność wprowadzonego na terenie kraju stanu epidemii.

Poczyniony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie budził wątpliwości, a tym samym nie istniały również przesłanki do zastosowania przepisu art. 81a k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, zasadnie uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w sprawie w toku całego postępowania.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

R.T-M.