Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1013/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. Z. prowadzącego kancelarię w W. ul. [...] kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych podwyższoną o 22 % VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 roku Prezydent W., powołując się na art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) oraz na art. 104 kpa cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] – udzieloną w dniu [...] czerwca 2006 roku [...] Z. W., zamieszkałemu w W. przy ulicy [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 7 grudnia 2006 roku w siedzibie Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. przeprowadzona została kontrola zgodności wykonywania działalności taksówkowej przez [...] Z. W. z przepisami prawa, warunkami udzielonej licencji, która wykazała, że kontrolowany w 2004 roku został skazany przez Sąd Rejonowy [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu.

W związku z powyższym organ I instancji wszczął przeciwko Panu Z. W. postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku, na podstawie której cofnięto stronie posiadaną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Organ powołał się na art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym, który nakazuje organowi licencyjnemu cofnąć licencję, jeżeli przedsiębiorca, któremu została ona udzielona nie spełnia wymagań ustawowych koniecznych do jej uzyskania.

Wymogi, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką zostały wymienione w art. 5 i 6 cyt. ustawy. Jednym z nich jest wymóg dobrej reputacji, który jest spełniony tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie został skazany żadnym prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska, warunkom pracy i płacy, życiu i zdrowiu oraz wolności seksualnej i obyczajowości.

Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że [...] Z. W. ze względu na skazanie go prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji przestał spełniać wymóg dobrej reputacji tym samym wyczerpał przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym.

Od decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku [...] Z. W. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wyjaśnił, że w całej długiej działalności taksówkowej tylko jeden raz dopuścił się popełnienia przestępstwa, za które został skazany wyrokiem sądowym.

Zaznaczył, że jest jedynym żywicielem rodziny, albowiem jego żona przebywa na rencie inwalidzkiej. Do emerytury pozostało mu tylko kilka lat pracy i nie chciałby zasilić szeregu bezrobotnych, ponieważ w jego wieku trudno jest znaleźć zatrudnienie a jeszcze trudniej się przekwalifikować.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania [...] Z. W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku, nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z przyczyn zawartych w jej uzasadnieniu.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] Z. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że w przypadku skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji naruszona została jego dobra reputacja jako osoby wykonującej usługi transportu drogowego taksówką.

Zaskarżone rozstrzygnięcie pomija bowiem incydentalny charakter zdarzenia, które doprowadziło do wydania wyroku skazującego, jak również okoliczności samego zdarzenia. Sytuacja, która naraziła skarżącego na odpowiedzialność karną była jedyną o takim charakterze w jego wieloletniej pracy kierowcy taksówki.

Wyrok w sprawie [...] był w dużej mierze dziełem smutnego zbiegu okoliczności. Zimą 2003 roku rzeczywiście będąc pod wpływem alkoholu uruchomił samochód, ale jedynie po to, aby się w nim ogrzać. Nie świadczył wówczas usług transportowych i nie zamierzał ich świadczyć.

Niezależnie od powyższych argumentów, skarżący decyzjom organów obu instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym pomimo braku podstaw do jego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.

Według oceny skarżącego ustawodawca w sposób odrębny w art. 5 ustawy o transporcie drogowym skatalogował przesłanki pozwalające na udzielenie licencji, osobno zaś w art. 15 uregulował te okoliczności, które skutkują lub mogą skutkować jej cofnięciem. Przyjmując za podstawę rozważań racjonalność ustawodawcy należy wykluczyć, aby konstruując omawiane przepisy kierował się odmiennymi założeniami wskazując poszczególne przesłanki uzyskania i cofnięcia licencji, zatem należy przyjąć, że w art. 15 ustawy o transporcie drogowym wyczerpująco wymienione zostały te okoliczności, które skutkować mogą cofnięciem licencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z uwagi na to, iż decyzje I i II instancji odpowiadają prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Okoliczności faktyczne w sprawie nie budzą wątpliwości. Jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego [...], sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k. i skazany na karę grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów. Powyższa okoliczność nie mogła być pominięta w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli skarżącego i obligowała organ do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Treść przepisów regulujących tę materię jest jednoznaczna. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku Nr 204 poz. 2088 z późn. zm.) organ licencyjny cofa licencję, jeżeli przedsiębiorca, któremu została ona udzielona nie spełnia wymagań ustawowych koniecznych do jej uzyskania. A zatem przepis ten nawiązuje do art. 5 i 6 cyt. wyżej ustawy, które zawierają wymogi, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednym z takich koniecznych warunków jest niekaralność za przestępstwa tam określone m. in. za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Skoro zaś skarżący za takie przestępstwo został skazany, jest nim bowiem czyn z art. 178 a § 1 k.k., organ był zobligowany do cofnięcia licencji. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić decyzjom obu organów, że zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego.

W myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Okoliczności dotyczące sytuacji życiowej i materialnej strony nie mogły być przez nie uwzględnione, albowiem interes społeczny w niniejszej sprawie przeważył nad interesem indywidualnym skarżącego. Również sąd administracyjny, który przy orzekaniu kieruje się kryterium prawnym nie mógł przychylić się do pozostałych argumentów zawartych w skardze a dotyczących osoby skarżącego i okoliczności popełnionego czynu.

Również okoliczność, iż w dacie orzekania przez Sąd nastąpiło zatarcie skazania jest bez znaczenia dla sprawy, bowiem miarodajny jest stan prawny obowiązujący na datę wydania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a., przyznając jednocześnie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej.