Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1780/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14b  par. 1  i  121
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , Protokolant: referent Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka jest producentem elastycznych pianek poliuretanowych oraz produktów ciekłych na bazie PCV i lateksu, w tym klejów wodnych do pianek poliuretanowych. Spółka dysponuje samochodami służbowymi, które stanowią jej własność bądź są użytkowane przez nią na podstawie umowy leasingu. Są to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Spółka odlicza zasadniczo 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych z samochodami. W odniesieniu do wydatków na nabycie paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu pojazdów, z uwagi na ograniczenie w tym zakresie, przewidziane w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, spółka dotychczas nie dokonuje odliczenia podatku naliczonego. W spółce obowiązuje "Regulamin użytkowania samochodów służbowych". Samochody służbowe są przydzielone pracownikom spółki ze względu na zajmowane stanowisko i zakres wykonywanych obowiązków służbowych. Korzystanie z samochodu służbowego polega na używaniu go przede wszystkim do wszelkich podróży związanych z wykonywaniem czynności służbowych. W konsekwencji, samochody są w tym zakresie wykorzystywane przez spółkę w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, tj. w szczególności z realizowanymi dostawami towarów. Pojazdy służą bowiem pracownikom spółki do realizacji służbowych obowiązków z zakresu handlu, marketingu, finansów, zarządzania, etc. Zgodnie z regulaminem, samochody służbowe mogą być również wykorzystywane do celów prywatnych pracowników. Spółka udostępnia pracownikom pojazdy do celów prywatnych nieodpłatnie, przy czym pracownicy zobowiązani są do nabycia paliwa do celów prywatnych, we własnym zakresie i na własny koszt. Ze względów technicznych jednak (wyposażenie samochodów w jeden bak paliwa), pracownik tankuje paliwo w danym momencie de facto dla celów spółki, jak i na cele prywatne, a ostateczna ilość paliwa nabyta dla celów prywatnych, kalkulowana jest po jego faktycznym zużyciu. Jest ona kalkulowana w oparciu o prowadzoną ewidencję przebiegu danego pojazdu, oświadczenia pracownika oraz faktury VAT przedkładane przez pracownika, któremu samochód służbowy został udostępniony. Na tej podstawie spółka oraz pracownik dokonują stosownych wyliczeń i finansowych rozliczeń kosztów paliwa nabytego przez obie strony, tj. przez spółkę i przez pracownika (do baku pojazdu). Również ze względu na powyższe aspekty techniczne, tj. konieczność zatankowania paliwa do jednego baku, na stacji paliw wystawiana jest jedna faktura na "całe" paliwo, tj. część przypadającą na spółkę, jak i część, która ma być następnie wykorzystana przez pracownika na cele prywatne. W praktyce, sposób dokonania rozliczenia, o którym mowa powyżej, przybiera w zależności od przypadku, jeden z dwóch możliwych wariantów: a)pracownik na stacji paliw tankuje paliwo do samochodu służbowego. Dokonuje zapłaty za całość zatankowanego paliwa (które zostaje nabyte z przeznaczeniem zarówno na cele spółki, jak i na cele prywatne) przy użyciu firmowej karty płatniczej, otrzymuje fakturę VAT na całą ilość paliwa, na której jako nabywca wskazana jest spółka. Z końcem miesiąca spółka dokonuje kalkulacji wartości paliwa zużytego przez pracownika do celów prywatnych. Następnie pracownik dokonuje na rzecz spółki zwrotu kosztów paliwa zużytego do jego celów prywatnych (stosowna kwota potrącana jest z wynagrodzenia pracownika – przykładowo jest to 32% wartości faktury VAT zapłaconej na stacji paliw). Zwrot ten ma miejsce ze względu na przyjęte zamierzenia spółki i pracownika, zgodnie z którymi odpowiednia część paliwa na cele prywatne pracownika miała być de facto nabyta przez pracownika, który jedynie tymczasowo skorzystał ze środków płatniczych spółki (płacąc za całość paliwa, w tym przede wszystkim za paliwo dla spółki). b)pracownik na stacji paliw tankuje paliwo do samochodu służbowego. Dokonuje zapłaty za całość zatankowanego paliwa (które zostaje nabyte z przeznaczeniem zarówno na cele służbowe, jak i na cele prywatne) przy użyciu prywatnych środków płatniczych, otrzymuje fakturę VAT na całą ilość paliwa, na której jako nabywca wskazana jest spółka. Z końcem miesiąca spółka dokonuje kalkulacji wartości paliwa zużytego przez pracownika do celów prywatnych. Następnie spółka dokonuje zwrotu na rzecz pracownika kosztów paliwa zużytego do celów służbowych (różnica pomiędzy skalkulowaną wartością a wartością wynikającą z faktury zakupu paliwa, tj. kwota, którą przyjmuje się jako stanowiącą wartość paliwa zużytego w celach służbowych, przelewana jest wraz z wynagrodzeniem na rzecz pracownika – przykładowo jest to 68% wartości faktury VAT zapłaconej na stacji paliw). Zwrot ten ma miejsce ze względu na przyjęte zamierzenia spółki i pracownika, zgodnie z którymi odpowiednia część paliwa na cele służbowe miała być de facto nabyta przez spółkę, która jedynie tymczasowo skorzystała ze środków płatniczych pracownika (który zapłacił za całość paliwa, w tym przede wszystkim za paliwo dla Spółki). W zależności do sytuacji, powyższe rozliczenia mogą się w całości lub częściowo kompensować w danym miesiącu – w zakresie rozliczeń pomiędzy spółką i danym pracownikiem mogą bowiem wystąpić oba powyższe warianty, tj. przepływy finansowe w odwrotnych kierunkach. Podsumowując można by uznać, że na stacji paliw, część paliwa nabywa spółka, np. 68% zatankowanego paliwa, a w pozostałej części natomiast nabywa paliwo do swoich celów prywatnych pracownik, np. 32% zatankowanego paliwa (choć ze względów technicznych, ma to miejsce w tym samym momencie, łącznie do jednego baku pojazdu, przy pomocy jednej płatności i na podstawie jednej faktury VAT). Do finansowych rozliczeń poniesionych kosztów paliwa pomiędzy stronami, dochodzi wyłącznie ze względów technicznych – niemożliwe jest bowiem zasadniczo fizyczne oddzielenie podczas tankowania paliwa nabytego na rzecz spółki oraz paliwa nabytego na rzecz pracownika. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że w obu przedstawionych przypadkach, wszelkie kwestie związane z miejscem nabycia, rodzajem, ilością nabywanego paliwa, czy sposobem jego wykorzystania – są regulowane w oparciu o okoliczności faktyczne występujące w danym momencie. Zasadniczo, to pracownik będący w trasie – na podstawie obserwacji wskaźnika zużycia paliwa, przy uwzględnieniu planowanych ilości kilometrów do przejechania – decyduje w którym momencie, w jakim miejscu oraz jaki rodzaj paliwa zatankować. Sposób wykorzystywania nabywanego paliwa (cele prywatne czy służbowe) również jest regulowany przez czynniki, których nie sposób przewidzieć – przykładowo, planowany wyjazd służbowy może zostać w ostatniej chwili odwołany, wtedy też paliwo zatankowane z zamiarem wykorzystania go na cele służbowe, może zostać ostatecznie wykorzystane na cele prywatne. W każdym jednakże przypadku, mimo że to pracownik "technicznie" wykonywać będzie czynności związane z miejscem nabycia, rodzajem, ilością nabywanego paliwa czy sposobie jego wykorzystywania, będzie on w tym zakresie działać w imieniu spółki. W obu przedstawionych przypadkach, prawo do zgłoszenia reklamacji w przypadku zakwestionowania jakości lub ilości zakupionego paliwa, czy też ewentualnej negocjacji ceny (w tym także upustów, rabatów, itp.) – będzie przysługiwało spółce za pośrednictwem pracownika występującego w imieniu spółki. Pojazdy będące przedmiotem zapytania spółki nie są pojazdami, o których mowa w art. 86a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej ustawa VAT.

Na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sformułowano pytanie: Czy od 1 lipca 2015 r. spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia 50% kwoty VAT od nabycia paliwa – z części faktury VAT, w jakiej przypada ona na paliwo przeznaczone dla spółki?. Przedstawiając własne stanowisko skarżąca stwierdziła, że od 1 lipca 2015 r. spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia 50% kwoty VAT od nabycia paliwa z części faktury VAT, w jakiej przypada ona na paliwo przeznaczone dla Spółki. W interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2015 r. (nr [...]), Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., uznał stanowisko skarżącej za prawidłowe w części w jakiej paliwo to zużyte będzie przez spółkę i nieprawidłowe w części w jakiej paliwo to odsprzedane zostanie na rzecz pracownika. W uzasadnieniu przytoczył treść 86 ust. 1, 86 ust. 2 pkt 1, 86a ust. 1 pkt 1, art 86a ust. 2,art. 86a ust. 3,art. 86a ust. 4, art. 86a ust. 9 ustawy VAT , art. 86a ustawy, w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 312), zwanej dalej ustawą nowelizującą, art. 2 pkt 34, art. 12 ust. 1,art. 12 ust. 3 ustawy nowelizującej. Stwierdził, że od 1 lipca 2015 r. spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze VAT dokumentującej zakup paliwa, w części w jakiej paliwo to zużyte będzie przez Spółkę i tym zakresie stanowisko strony uznał za prawidłowe. Natomiast w części w jakiej paliwo to zostanie odsprzedane pracownikowi, spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze VAT dokumentującej zakup tego paliwa. Spółka nabędzie paliwo, które następnie odsprzeda pracownikowi. W związku z tym, w tej części podatek naliczony związany z nabytym paliwem nie będzie objęty wyłączeniem, gdyż paliwo to jako towar handlowy stanowić będzie przedmiot dalszego obrotu – sprzedaży towarów – podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji powyższego, nabyte przez Spółkę paliwo, w części w jakiej odsprzedane zostanie pracownikowi, będzie towarem wykorzystywanym do wykonywania czynności opodatkowanych, które zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy będą dawały prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich nabycia.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, w skardze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części w jakiej stanowisko skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe podnosząc zarzut naruszenia:

-art. 86 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spółka dokonuje dostawy części paliwa na rzecz pracowników - tym samym uznanie, że paliwo to jest towarem wykorzystywanym przez spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Organ naruszył art. 86 ust. 1 ustawy VAT poprzez uznanie, że spółka ma prawo do odliczania VAT od wydatków na paliwo, którego nabycia de facto dokonują pracownicy. Tym samym stwierdził, że spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od tej części paliwa, mimo iż nie jest ono wykorzystywane do czynności opodatkowanych VAT.

-art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2012 r., poz.749; dalej: O.p.) poprzez rozpatrzenie w wydanej interpretacji kwestii, które nie zostały objęte pytaniem sformułowanym przez spółkę na podstawie przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,

-art. 121 § 1 O.p. przez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora IS, w szczególności przez brak precyzyjnego odniesienia się do zadanego przez spółkę pytania oraz rozszerzenie jego zakresu.

W uzasadnieniu podniesiono, że w przedstawionej przez skarżącą sytuacji nie dochodzi do odsprzedaży paliwa na rzecz pracowników, a jedynie do zwrotu kosztów za paliwo, które pracownik nabył dla swoich celów prywatnych. A zatem są to stricte finansowe rozliczenia poniesionych kosztów paliwa pomiędzy stronami, do których dochodzi wyłącznie ze względów technicznych. Nie można, zatem mówić o wykonywaniu czynności opodatkowanych VAT po stronie spółki , gdyż niespełnione są przesłanki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy VAT i tym samym - prawo do odliczenia VAT w tym zakresie spółce nie przysługuje. Ponadto organ udzielił odpowiedzi w stosunku do kwestii, która nie była de facto przedmiotem zapytania sformułowanego przez spółkę. Przedmiotem jej zapytania była wyłącznie kwestia związana z paliwem przeznaczonych do jej celów służbowych. Zdaniem Spółki, organ rozszerzając pytanie zadane przez spółkę, naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną normuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a, który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. odsyła do art. 57 a ww. ustawy.

Przepis art. 57a stanowi, że: ,,Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną."

Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach polega w swojej istocie na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował - mające zastosowanie w przedstawionej przez podatnika sytuacji - przepisy prawa.

Będąc związany zarzutami skargi, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 86a ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2014 r., nadanym mu ustawą z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów

i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312) wprowadził regułę, że w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty, o której mowa w art. 86 ust. 2. Katalog wydatków dotyczący tych pojazdów, został zamieszczony w ust. 2 tego przepisu i obejmuje wydatki dotyczące:

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. Z kolei, w myśl art. 12 ust. 1 w/w ustawy zmieniającej z 7 lutego 2014 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu:

1) samochodów osobowych;

2) innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie

z miejscem dla kierowcy wynosi:

a) 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg,

b) 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg,

c) 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg.

Przy czym, przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych, które są wykorzystywane przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej (art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy ). Reguła zawarta w art. 86a ust. 1 ustawy VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2014 r.), doznaje ograniczenia między innymi w przypadku określonym w jego ust. 3 pkt 1 lit. a, stanowiącym, że przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Wyłączenie ograniczenia kwoty podatku naliczonego w tym przypadku, jest konsekwencją wynikającą z decyzji wykonawczej Rady UE z 17 grudnia 2013 r. (2013/805/UE; Dz.Urz. UE L 353, s. 51), która w art. 1 ust. 3 przewiduje, że ograniczenie do wysokości 50% prawa do odliczenia VAT, nie ma zastosowania do VAT naliczonego od wydatków, które są w całości związane z działalnością gospodarczą podatnika. Na podstawie tej regulacji, prawodawca krajowy został więc zobowiązany do umożliwienia podatnikom odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego w przypadku, jeśli pojazd jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej podatnika, co też znalazło odzwierciedlenie w powołanym uprzednio art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a.

Jednocześnie, w ust. 4 tego przepisu, zostały wskazane kryteria, według których uznaje się, że pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Zatem prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych przysługiwać będzie dopiero od 1 lipca 2015 r.

Oznacza to, jak słusznie przyjął organ, i nie kwestionuje tego także strona, że od 1 lipca 2015 r. spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych na zasadach wskazanych w art. 86a ustawy. Stronie przysługiwać będzie ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku "mieszanego" ( do celów związanych z działalnością gospodarczą jak i celów prywatnych ). W skardze, strona zarzuciła naruszenie: "art. 86 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spółka dokonuje dostawy części paliwa na rzecz pracowników i że paliwo to jest towarem wykorzystywanym przez spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Organ naruszył zatem art. 86 ust. 1 ustawy, poprzez uznanie, że spółka ma prawo do odliczania VAT od wydatków na paliwo, którego nabycia de facto dokonują pracownicy".

Podkreślić należy, że kwestia rozliczeń kosztów paliwa pomiędzy spółką a pracownikami była przedmiotem odrębnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 3 lipca 2015 r. nr ILPP2/4512-1 -250/15-4/MN w której stwierdzono, że paliwo nabyte przez pracownika (w imieniu spółki przez pracowników) w całości przeznaczone jest dla spółki a po stronie spółki dochodzi do odpłatnej dostawy towarów ( paliwa ) na rzecz pracowników, w części w jakiej paliwo to wykorzystane zostało do celów prywatnych pracownika, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 6 i art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Stanowisko organu zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1781/15 oddalającym skargę .

Następstwem stanowiska wyrażonego przez organ w powyższej interpretacji było więc przyjęcie przez organ w interpretacji będącej przedmiotem skargi, że w części w jakiej paliwo zostanie odsprzedane pracownikowi, spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze VAT dokumentującej zakup tego paliwa zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT. Skoro spółka nabędzie paliwo, a następnie odsprzeda je pracownikowi, to w tej części podatek naliczony związany z nabytym paliwem nie będzie objęty ograniczeniem albowiem paliwo jako towar handlowy stanowić będzie przedmiot dalszego obrotu podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec tego, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 14b § 1 oraz 121 § 1 O.p. Wbrew stanowisku strony organ interpretacyjny dokonał szczegółowej analizy stanowiska przedstawionego przez skarżącą przywołując treść odpowiednich przepisów. W myśl 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek taki zgodnie z art. 14b § 2 O.p. może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Na podstawie art. 14b § 3 O.p. zainteresowany, składając wniosek, jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Stosownie do treści 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W sytuacji, gdy organ interpretacyjny uznaje stanowisko zainteresowanego za nieprawidłowe zobowiązany jest zgodnie z art. 14c § 2 O.p., do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Organ interpretacyjny związany jest przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, co oznacza, że nie może samodzielnie dokonywać ustaleń faktycznych, nie może również wykraczać poza okoliczności faktyczne zaprezentowane przez wnioskodawcę. Organ nie może również pomijać okoliczności istotnych dla oceny stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 O.p., zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, co expressis verbis wynika z powołanego wyżej art. 14c § 2 O.p. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, poparta jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska.

W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja spełnia powyższe kryteria.

Pytanie dotyczyło prawa do odliczenia VAT z tytułu nabycia paliwa przeznaczonego dla spółki. Organ odniósł się do sformułowanego przez stronę pytania a to, że nie podzielił stanowiska strony dotyczącej odliczenia, w części w jakiej paliwo zostanie odsprzedane pracownikowi, nie może być odczytywane jako rozszerzenie zakresu sformułowanego przez stronę pytania. Konstatacja organu mieści się bowiem w ramach oceny stanowiska strony, o której mowa w art. 14c § 1 O.p. Strona zaś formułując zarzut naruszenia art. 14b § 1 O.p i art. 121 O.p. kwestionuje w zasadzie dokonaną przez organ negatywną ocenę swojego stanowiska w sprawie, co do jego istoty.

W związku z tym nie można zarzucić organowi naruszenia art. 14b § 1 O.p oraz zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 O.p. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po myśli art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił w całości.