Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 21/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z  art. 154
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy z wniosku: N. S. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 1000 (słownie: jeden tysiąc) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

N. S. (dalej jako: wnioskodawca, strona), działając przez zawodowego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, która została wniesiona do organu w dniu 4 marca 2021 r.

Pismem z dnia 14 lipca 2022 r. strona, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła do Sądu o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w przedmiocie wymierzenie organowi grzywny, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pismami z dnia z 14 lipca 2022 r. i 13 września 2022 r. Sąd wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania faktów przytoczonych przez stronę skarżącą za przyznane przez organ. Organ nie odpowiedział na wezwanie Sądu.

W dniu 21 listopada 2022 r. organ przekazał Sądowi odpowiedź na ww. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi Sądowi. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 1462/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 64 § 1 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).

Stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd w uprawnienie do jej wymierzenia. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s.381).

W niniejszej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwania Sądu do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny, nie wyjaśniając tym samym przyczyn zwłoki w przekazaniu skargi. Wobec powyższego Sądu uznał, zgodnie z twierdzeniami zawartymi we wniosku o wymierzenie grzywny, że skarga została wniesiona w dniu 4 marca 2021 r. Jej przekazanie do Sądu (nie w postaci oryginału, lecz kopii, bez jakiejkolwiek prezentaty), wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, nastąpiło natomiast w dniu 21 listopada 2022 r. Tak więc zwłoka w organu w wykonaniu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. wynosi ponad 19 miesięcy. Nie sposób zatem przyjąć, że przekroczenie terminu jest nieznaczne. Jednocześnie organ, pomimo dwukrotnych wezwań Sądu, nie usprawiedliwił przyczyn zwłoki w przekazaniu skargi.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zachodzą podstawy do zastosowania wobec organu środka dyscyplinującą-represyjnego w postaci grzywny.

Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że grzywna w kwocie 1000 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Określając wysokość grzywny Sąd miał przede wszystkim na uwadze okres uchybienia terminowi przekazania skargi, brak reakcji organu na wezwania Sądu, skutkujący nieusprawiedliwieniem przyczyn zwłoki.

Z tychże względów, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 200, art. 210 § 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zważywszy na okoliczność, że strona skarżąca była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, na koszty składał się wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).