Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 1/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania
Stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par 1, art. 149 par 1a,art. 154 par 6.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) zobowiązuje Wójta Gminy Domaszowice do rozpatrzenia wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 24 lutego 2014 r., w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, 3) stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wymierza Wójtowi Gminy Domaszowice grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych, 5) zasądza od Wójta Gminy Domaszowice na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga A Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez Prezesa Zarządu – M. K., na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice, poprzez niezałatwienie w ustawowo przepisanym terminie sprawy z wniosku skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Uruchomienie kompostowni odpadów położonej na działkach a, b, c, d w miejscowości [...], gmina [...]" oraz rażące przekroczenie terminu załatwienia sprawy.

Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 24 lutego 2014 r. (data wpływu do organu 25 lutego 2014 r.) A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej jako "skarżąca" lub "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy Domaszowice o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. W karcie informacyjnej wskazała na czym polegać będzie przedmiotowe przedsięwzięcie oraz wyjaśniła, jakie będą kompostowane odpady - inne niż wymienione w 19 12 11 (19 12 12).

Pismem z dnia 28 lutego 2014 r. Wójt Gminy Domaszowice wezwał skarżącą, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, [obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.], zwanej dalej K.p.a.), do złożenia stosownej dokumentacji (kopi mapy z zaznaczeniem terenu i obszaru). Wymagane dokumenty Spółka złożyła przy piśmie z dnia 6 marca 2014 r.

Następnie, pismami z dnia 10 marca 2014 r. Wójt zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej PPIS) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Jednocześnie Wójt zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją i zgłaszania ewentualnych wniosków lub zastrzeżeń (pismo z dnia 14 marca 2014 r.).

PPIS w [...], powołując się na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 [obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.]), zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji, w opinii z dnia 24 marca 2014 r., wskazał, aby nie nakładać na Spółkę obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej.

Z kolei, pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r., 5 maja 2014 r. i 4 czerwca 2014 r., Wójt przedłużył termin załatwienia sprawy, z powodu konieczności uzyskania opinii RDOŚ i wskazał ostateczny termin załatwienia sprawy do dnia 4 lipca 2014 r.

RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. odmówił wyrażenia żądanej opinii.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wójt stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz orzekł, że zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko powinien być zgodny z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji, a następnie postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r., zawiesił postępowanie - do czasu przedłożenia raportu.

Spółka przedłożyła raport o oddziaływaniu na środowisko autorstwa A. W. i D. G., przy piśmie z dnia 20 maja 2015 r.

Pismem z dnia 29 maja 2015 r. Wójt zawiadomił strony o podjęciu zawieszonego postępowania, a pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. wystąpił do RDOŚ w [...] i do PPIS w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2015 r. RDOŚ w [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, natomiast PPIS w [...] w dniu 7 lipca 2015 r. pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie.

Wójt zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz o prawie składania uwag i wniosków (pismem z dnia 17 lipca 2015 r.).

W toku postępowania spółka B S.A. [...] w [...] zgłosiła sprzeciw wobec przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2015 r., Wójt Gminy Domaszowice odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia, stwierdzając, że planowana inwestycja jest niezgodna z pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 grudnia 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższa decyzja wraz z aktami sprawy wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 29 lutego 2016 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, Wójt pismami z dnia 8 i 21 marca 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie.

Następnie, pismem z dnia 22 marca 2016 r., Wójt wezwał skarżącą do sprecyzowania złożonego wniosku, wskazując, że we wniosku określiła, iż przeważającą ilość odpadów przeznaczonych do kompostowania będą stanowiły odpady o kodach 20 02 01 lub 19 12 12, natomiast w postępowaniu uzgodnieniowym przed RDOŚ w [...] wycofała wniosek w zakresie dotyczącym kompostowania odpadów o ww. kodach. Odpowiadając na powyższe, Spółka wyjaśniła pismem z dnia 29 marca 2016 r., iż wycofuje swój wniosek wyłącznie w zakresie kompostowania odpadów o kodach 20 02 01 oraz 19 12 12 i podtrzymuje wniosek w części dotyczącej odpadów przeznaczonych do kompostowania o kodach 19 08 01, 19 08 02 oraz 19 08 05.

Natomiast kolejnym pismem, z dnia 12 kwietnia 2016 r., Wójt wezwał Spółkę, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie wniosku dla wnioskowanego przedsięwzięcia w prawidłowej formie - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpowiedzi na powyższe Spółka udzieliła w dniu 19 kwietnia 2016 r., ponownie informując, że wycofała wniosek wyłącznie w zakresie kompostowania odpadów o kodach 20 02 01 oraz 19 12 12. Jednocześnie podtrzymała wniosek w części dotyczącej kompostowania odpadów o kodach 19 08 01, 19 08 02 oraz 19 08 05.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r., Wójt Gminy Domaszowice, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., zawiadomił strony o pozostawieniu wniosku Spółki z dnia 24 lutego 2014 r. bez rozpoznania.

Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r., Spółka wniosła do SKO w Opolu zażalenie na niezałatwienie w terminie (bezczynność organu) przez Wójta Gminy Domaszowice sprawy z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

W wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. SKO w Opolu, uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi jednomiesięczny termin załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie Kolegium wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 19 września 2016 r.

Pismem z dnia 26 września 2016 r., Wójt poinformował o prowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wskazał najważniejsze etapy dotychczas prowadzonego postępowania. Zgodnie z adnotacją, zawiadomienie to podlegało ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Domaszowice i w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Domaszowice.

Odrębnym pismem z tej samej daty (26 września 2016 r.), Wójt wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu w ten sposób, aby uwzględnić zmianę wniosku, wynikającą z wycofania kompostowania odpadów o kodach 20 02 01 oraz 19 12 12, pod rygorem zawieszenia postępowania.

Spółka, pismem z dnia 12 października 2016 r., wskazała, że brak jest podstaw do żądania nowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ złożony raport uwzględnia już zmiany wniosku dokonane w trakcie postępowania, tzn. raport ten nie uwzględnia kompostowania odpadów o kodzie 19 12 12 i 20 01 01.

Natomiast w piśmie z dnia 13 października 2016 r. B - [...] w [...] podtrzymał sprzeciw dla ww. inwestycji. Sprzeciw dla przedmiotowej inwestycji wnieśli również mieszkańcy sołectw [...] i [...], pismem z dnia 17 października 2016 r.

Wójt poinformował strony w dniu 17 października 2016 r. o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy, określając nowy termin - do dnia 19 listopada 2016 r.

Decyzją z dnia 8 listopada 2016 r., Wójt ponownie odmówił wydania Spółce decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na niezgodności tej inwestycji z pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 30 marca 2017 r. SKO w Opolu powtórnie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, Wójt wezwał Spółkę (pismem z dnia 19 maja 2017 r.) do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r., zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu przedłożenia uzupełnionego raportu.

Pismem z dnia 22 października 2017 r., zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", Spółka, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., wezwała organ pierwszej instancji do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu w ustawowo przepisanym terminie sprawy z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kompostowani odpadów w miejscowości [...].

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r., SKO w Opolu stwierdziło, że Wójt Gminy Domaszowice dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także zobowiązało Wójta do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. Postanowienie to wpłynęło do organu w dniu 27 listopada 2017 r.

Kontynuując postępowanie w sprawie, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r. Wójt podjął zawieszone w dniach 18 lipca 2014 r. oraz 22 maja 2017 r. postępowanie w sprawie wydania wnioskowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie, pismem z dnia 21 grudnia 2017 r., Wójt wezwał Spółkę do przedstawienia uzupełnionego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.

Po raz kolejny Wójt zawiadomił strony, pismem z dnia 27 grudnia 2017 r., o przesunięciu terminu wydania decyzji w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, z uwagi na konieczność uzupełnienia przez inwestora raportu oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy - do dnia 26 stycznia 2018 r. Przy czym, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 r. Wójt zawiesił postępowanie, do czasu przedłożenia przez Spółkę uzupełnionego raportu.

Udzielając odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 21 grudnia 2017 r., Spółka, w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu 29 grudnia 2017 r.), poinformowała, że żądane wezwanie jest bezpodstawne, albowiem na mocy art. 6 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji, do spraw wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy zmienianej stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro raport został złożony przy piśmie z dnia 20 maja 2015 r., a zatem przed wejściem w życie zmienionych przepisów, to organ nie ma podstaw do żądania uzupełnienia raportu na podstawie nowych przepisów i jest obowiązany wydać decyzję w przedmiotowej sprawie na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednocześnie Spółka przypomniała, iż na mocy postanowienia SKO w Opolu z dnia 10 listopada 2017 r. Wójt został zobligowany do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy.

Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice, zarzucając mu naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowo przepisanym terminie oraz rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o:

1) zobowiązania Wójta do wydania decyzji administracyjnej w sprawie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga,

3) zobowiązanie Wójta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

4) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – zwanej dalej P.p.s.a.]) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu,

5) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,

6) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę Spółka zrelacjonowała w sposób analityczny przebieg postępowania, podejmowanych czynności i wymiany pism, akcentując, iż od daty skutecznego wniesienia wniosku organ nie załatwił sprawy dot. środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia pn. "Uruchomienie kompostowni odpadów położonej na działkach a, b, c, d w miejscowości [...], gmina [...]". Skarżąca przywołała obie decyzje Wójta, które zostały jednak uchylone przez organ odwoławczy i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Skarżąca podała też motywy, z jakich powodów SKO skorzystało z art. 138 § 2 K.p.a. Spółka akcentowała, że Wójt nie rozstrzygnął sprawy w wymaganym terminie z K.p.a., ale także nie załatwił w terminie wyznaczonym przez SKO. Skarżąca uznała za bezzasadne zawieszanie postępowania przez Wójta, w związku z kolejnymi wezwania Spółki do przedstawienia rozszerzonego/uzupełnionego/poprawionego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przy czym, w ocenie skarżącej, kolejne wezwanie do złożenia uzupełnionego raportu było całkowicie bezzasadne, albowiem wymagany raport Spółka przedłożyła na wcześniejszym etapie postępowania.

Skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 22 października 2017 r. wezwała Wójta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu w ustawowo przepisanym terminie sprawy z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r., SKO w Opolu stwierdziło, że Wójt dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także zobowiązało Wójta do załatwienia sprawy, tj. wydania decyzji w terminie dwóch miesięcy. Jednakż, w ocenie Spółki, przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż intencją organu jest uniemożliwienie realizacji inwestycji przez Spółkę poprzez umyślne przedłużanie i wstrzymywanie postępowania. Ponadto, organ nie zastosował się również do decyzji SKO z dnia 30 marca 2017 r., nakazującej wydanie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. W przekonaniu skarżącej, dodatkowe działania podjęte przez organ miały na celu utrudnić i uniemożliwić uzyskanie decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, skarżąca uznała, że skarga zasługuje w całości na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Domaszowice wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, organ przedstawił w sposób chronologiczny podejmowane w sprawie czynności i wskazał, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż wszystkie czynności w sprawie podejmował niezwłocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej nadal P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który w § 1 określa, że sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1);

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2);

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).

Po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Badając dalej dopuszczalność skargi odnotować przyjdzie, że z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) dokonano nowelizacji P.p.s.a. Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej nadal K.p.a., poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu wskazać również trzeba, że w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wyjaśniono, że regulacja art. 53 § 2b P.p.s.a. - dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność - wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 K.p.a. Zgodnie z założeniami ustawodawcy, wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. stanowi więc warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Wedle tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy bowiem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z treści powyższych regulacji wynika zatem, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnosić w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełniła powyższego wymogu. W ocenie Sądu, pismo skarżącej z dnia 22 października 2017 r., złożone do SKO w Opolu, należy uznać za ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W piśmie tym skarżąca w sposób jednoznaczny wskazywała na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, akcentując, że organ nie podjął żadnych działań od momentu wydania przez SKO w Opolu kolejnej decyzji z dnia 30 marca 2017 r., uchylającej decyzję Wójta Gminy Domaszowice z dnia 8 listopada 2016 r. odmawiającą wydania na rzecz Spółki decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kompostowni odpadów w miejscowości [...].

Stosownie do powyższego, Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez uprawniony podmiot, jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wniosła skargę zarówno na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. W związku z tym od razu wskazać trzeba, że przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania". Wykładając jego treść zgodzić należy się z poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania, które - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 K.p.a. - nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania wystąpi wówczas, gdy organ będzie działał w sposób nieefektywny, gdy działania organu w toku postępowania polegać będą na wykonywaniu szeregu czynności w dużym odstępie czasu, względnie wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożeniu przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, co w efekcie prowadzi do znacznego przesunięcia w czasie załatwienia sprawy. Tym samym przewlekłość obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak też nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Oznacza to podejmowanie przez organ czynności, które - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 K.p.a. - nie zmierzają do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie, albo mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Stąd też przewlekłość ma miejsce także wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyroki WSA w Opolu: z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Op 29/12 i z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 23/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 705/15, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawiony pogląd zyskał akceptację również w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się, że istotą przewlekłego prowadzenia postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1809/16). Ponadto opisane powyżej rozumienie omawianego pojęcia pozostaje w zgodzie z jego legalną definicją wynikającą z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., wprowadzoną sygnalizowaną wyżej nowelizacją przepisów K.p.a. i mającą na celu zapewnienie większej klarowności oraz efektywności realizacji przez strony przysługujących jej uprawnień w zakresie zwalczania przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy. Według tego przepisu, przewlekłość postępowania ma miejsce, jeżeli jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Odnosząc się z kolei do "bezczynności", odnotować przyjdzie, że przepisy nie określają na czym polega stan bezczynności. Wykładając treść tego pojęcia zgodzić należy się z powszechnie prezentowanym poglądem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści czy skutkach tych działań. Weryfikacja działań organu przez sąd dokonywana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy.

Oceniając czynności Wójta Gminy Domaszowice w kontekście zarzucanej w skardze bezczynności i przewlekłości postępowania, zasadnym jest zatem uwzględnienie założenia ustawodawcy wynikającego z art. 12 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a także z regulacji art. 12 § 2 K.p.a. stanowiącego, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Na tej podstawie wyprowadzić można dla organów obowiązek podejmowania nie jakichkolwiek, lecz celowych działań, ukierunkowanych na załatwienie sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia. Realizacji powyższej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i § 2 K.p.a.).

Przenosząc powyższe rozważania prawne natury ogólnej na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, odnotować w pierwszym rzędzie trzeba, że kwestią związaną z zarzucaną przez skarżącą bezczynnością i przewlekłością postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy Domaszowice w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kompostowni odpadów na działkach nr a, b, c, d w miejscowości [...], należało ocenić od momentu złożenia przez Spółkę wniosku, tj. od dnia 25 lutego 2014 r. Analizując przebieg postępowania od chwili złożenia wniosku zauważyć należy, iż pierwszą czynnością podjęta przez organ było wystąpienie do PPIS w [...] i RDOŚ w [...] o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (10 marca 2014 r.). Następnie, w dniu 14 marca 2014 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomił strony. Swoje stanowisko organy przedstawiły - PPIS w [...] w opinii z dnia 24 marca 2014 r. – wyrażając opinię, aby nie nakładać na Spółkę obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej. Z kolei RDOŚ w [...] w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2014 r. odmówił wyrażenia opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Niezależnie od powyższego, Wójt postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. nałożył jednak na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Spółka z tego obowiązku się wywiązała, składając raport (20 maja 2015 r.), zaś Wójt pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. wystąpił do RDOŚ w [...] i PPIS w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Uzyskując stanowisko ww. organów (3 lipca 2015 r. - RDOŚ w [...] i 7 lipca 2015 r. - PPIS w [...]), decyzją z dnia 10 sierpnia 2015 r. Wójt odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO w Opolu decyzją z dnia 30 grudnia 2015 r. uchyliło ww. decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Z zestawienia czynności podejmowanych przez organ wynika bezspornie, że Wójta Gminy Domaszowice działał w sprawie opieszale, albowiem od dnia wszczęcia postępowania (po skutecznym uzupełnieniu wniosku 6 marca 2014 r.) do dnia wydania postanowienie o nałożeniu na Spółkę obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanie inwestycji na środowisko (10 marca 2014 r.), upłynęły 3 miesiące, z kolei wydanie decyzji (pierwszej) nastąpiło dopiero po około 1,5 roku czasu.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt wszczął postępowanie w sprawie (8 i 21 marca), a następnie pismem z dnia 22 marca 2016 r. wezwał Spółkę do sprecyzowania wniosku w zakresie odpadów przeznaczonych do kompostowania - odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka udzieliła w piśmie z dnia 29 marca 2016 r. W dalszej kolejności, pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. Wójt wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku, po czym pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. pozostawił skutecznie wniesiony wniosek Spółki bez rozpoznania. W toku prowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. SKO w Opolu, rozpoznając zażalenie Spółki na bezczynność Wójta w rozpatrywaniu wniosku z dnia 24 lutego 2014 r., uznało zażalenie za zasadne i jednocześnie wyznaczyło organowi pierwszej instancji jednomiesięczny termin załatwienia sprawy. Powyższe postanowienie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu w dniu 19 września 2016 r. (termin załatwienia sprawy upływał zatem w dniu 19 października 2016 r.). Natomiast po przekazaniu akt sprawy, pismem z dnia 26 września 2016 r. Wójt Gminy Domaszowice kolejny raz wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu i wydał decyzję z dnia 8 listopada 2016 r. - zatem z przekroczeniem nowego terminu wynikającego z postanowienia Kolegium - odmawiającą wydania Spółce decyzji środowiskowej.

Rozpoznając sprawę po raz trzeci, na skutek uchylenia przez SKO w Opolu decyzji z dnia 8 listopada 2016 r., Wójt (pismem z dnia 19 maja 2017 r.) ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu, z kolei pismem z dnia 22 maja 217 r. zawiesił postępowanie w sprawie - do czasu uzupełnienia przez Spółkę raportu. Po wniesieniu skargi do WSA w Opolu na bezczynność i przewlekłość, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r. Wójt podjął zawieszone w dniach 18 lipca 2014 r. i 22 maja 2017 r. postępowanie. W dalszej kolejności, pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu w oparciu o rozszerzony art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji, a pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. zawiadomił strony, na podstawie art. 36 § 2 K.p.a., o przesunięciu terminu wydania decyzji, wskazując jako przyczynę konieczność uzupełnienia raportu i wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy do dnia 26 stycznia 2018 r. Następnie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu złożenia przez inwestora uzupełnionego raportu.

Biorąc pod uwagę przedstawioną chronologię zdarzeń, w ocenie Sądu, za usprawiedliwiony należy uznać zarówno zarzut bezczynności Wójta Gminy Domaszowice w załatwieniu sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcia, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Przede wszystkim zauważyć należy, że okres trwania postępowania administracyjnego wynosi już kilka lat. Bezczynność organu, a co za tym idzie także przewlekłość postępowania - co już wywiedziono wyżej - niewątpliwie miała miejsce z uwagi na wielokrotny upływ terminów do załatwienia sprawy administracyjnej wynikających z art. 35 § 3 P.p.s.a. Zasadniczo "załatwienie sprawy" w postępowaniu administracyjnym oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej (art. 104 § 1 w zw. z art. 138 K.p.a.). Jeśli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, a podejmuje czynności prawnie wadliwe lub nieskuteczne, uchylane następnie w postępowaniu instancyjnym, to świadczy to o tym, że przyczyną przewlekłości była wadliwa koncepcja rozstrzygnięcia i brak należytej koncentracji materiału dowodowego. Z akt administracyjnych sprawy niewątpliwie wynika, że organ nie tylko prowadził postępowanie w sposób przewlekły i w pewnych okresach nie podejmował żadnych czynności, ale również nie wydał - na żadnym etapie postępowania w sprawie - decyzji w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 K.p.a. Zauważyć bowiem należy, iż pierwsza decyzja odmawiająca wydania Spółce decyzji środowiskowej z dnia 10 sierpnia 2015 r. została wydana po 1,5 roku od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, z kolei druga decyzja z dnia 8 listopada 2016 r. - po 9 miesiącach od dnia przekazania akt sprawy przez Kolegium (29 lutego 2016 r.). Ponadto, co należy podkreślić - decyzją z dnia 30 marca 2017 r. SKO w Opolu uchyliło decyzję Wójta z dnia 8 listopada 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi i do dnia wyrokowania Wójt nie wydał orzeczenia kończącego etap toczącego się przed nim postępowania administracyjnego w sprawie. Powyższe oznacza, że organ prowadząc postępowanie od dnia 14 marca 2014 r., podejmując co prawda rozstrzygnięcia, które zostały następnie uchylone przez organ odwoławczy i nie kończąc go ostatecznie do dnia wyrokowania, w zakresie tej sprawy działał opieszale i dokonywał szeregu czynności nieskutecznie, a zatem nieusprawiedliwionych w tak rozciągniętym czasie.

W ocenie Sądu, nieuprawnione było również wzywanie inwestora do złożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska - Wójt (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji). W związku z powyższym, organ ten przed wydaniem decyzji, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym RDOŚ i PPIS (art. 77 ust. 1 , art. 78 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.). Organy te, z racji swoich kompetencji, są w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, na podstawie danych wskazanych w raporcie. Zauważyć należy, iż przepis art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozgraniczenie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentowane jest, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Co istotne, postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10; z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II OSK 733/13 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 625/10 i WSA w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 742/07 - wszystkie dostępne na ww. stronie internetowej).

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że działania podejmowane przez Wójta Gminy Domaszowice (wydanie decyzji odmownych, żądanie uzupełnienia raportu i wniosku oraz związane z tym inne czynności, tj. zawieszenie postępowania, przedłużenie terminu do rozpoznania sprawy), w kontekście rozstrzygnięć jakie zapadły w postępowaniu uzgodnieniowym, tj. opinii PPIS w [...] z dnia 7 lipca 2015 r., oraz postanowienia RDOŚ w [...] z dnia 3 lipca 2015 r. - a których treść, jak wskazano powyżej, wiąże organ prowadzący postępowanie główne - należy uznać za nieuprawnione, zmierzające do przedłużenia postępowania w sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż w postanowieniu z dnia 3 lipca 2015 r. RDOŚ w [...], odmawiając uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kompostowni odpadów na działkach nr a, b, c i d w [...], jednoznacznie stwierdził, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji nie przewidują możliwości prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już istniejących. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy o udostępnianiu informacji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie odpadów, wymaganego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Stosownie do art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja jedynie planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środkowo. RDOŚ w [...] akcentował, że obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowania do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, będzie występował tylko wtedy, gdy zezwolenia te będą dotyczyć realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub zmian prowadzących do m.in. modyfikacji lub sposobu funkcjonowania zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu z 2010 r. Zdaniem organu (RDOŚ), w sytuacji, gdy uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dotyczy istniejącej instalacji i nie pociąga za sobą ingerencji w istniejące przedsięwzięcie, czy też realizacji nowego przedsięwzięcia, przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest konieczne, nawet w sytuacji gdy istniejące przedsięwzięcie został zrealizowane w okresie, kiedy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było konieczne. Dokonując analizy sprawy ww. organ stwierdził, że wnioskodawca nie planuje podjęcia działań, w wyniku których uległby zmianie profil prowadzonej już działalności bądź nastąpiłyby ingerencja w środowisko związana z przekształceniem lub zmianą sposobu wykorzystania ternu. Z kolei PPIS w [...] w opinii z dnia 7 lipca 2015 r. stwierdził, że przy realizacji przyjętych w raporcie założeń, przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na warunki sanitarno-zdrowotne. Pomijając zatem treść ww. opinii, a także podejmując w toku postępowania czynności zbędne, Wójt Gminy Domaszowice doprowadził do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy.

Reasumując, stwierdzić zatem należy, że do dnia rozpoznania skargi przez Sąd wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcia, nie został załatwiony stosownie do obowiązujących przepisów, albowiem organ nie wydał aktu, jak i nie zakończył tego postępowania. Uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 K.p.a., stąd też pozostaje w bezczynności, a prowadzone postępowanie miało znamiona przewlekłości.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Kierując się treścią powyższego przepisu, Sąd sformułował obowiązek organu do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania .

Stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność lub przewlekłość postępowania jest bowiem naruszeniem prawa. Zgodzić się przyjdzie, że nie w każdej bezczynności lub przewlekłości występuje rażące naruszeniem prawa. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd uznał, że istnieją podstawy do oceny bezczynności organu, jak i przewlekłego postępowania, jako mające charakter rażącego naruszenia prawa. Wójt Gminy bowiem prowadził postępowanie przez ponad trzy lata, wydając dwukrotnie wadliwe decyzje, co stwierdził organ odwoławczy, oraz z pominięciem stanowisk z postępowania uzgodnieniowego, jak i bezpodstawnie żądając od skarżącej Spółki uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wniosku co do rodzaju kompostowanych odpadów - pomimo, iż zakres ten wynika z treści raportu (str. 6 raportu). Istotny również jest fakt, iż Wójt nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie w terminie wskazanym przez SKO w Opolu w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2015 r. (rozpoznając zażalenie na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice) oraz z dnia 8 listopada 2016 r. (rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania). Rezultatem powyższej oceny było orzeczenie przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Podstawą podjęcia orzeczenia w tym przedmiocie było to, że stwierdzona bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice miały kwalifikowany charakter i związane były z pozornym podejmowaniem przez ten organ działań prowadzących do załatwienia sprawy. Wysokość grzywny w kwocie 1000 zł ustalono jednak w dolnych granicach, wynikających z art. 154 § 6 P.p.s.a., uznając, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasądzona kwota jest adekwatna do zawinienia organu, który nie pozostawał w sprawie bierny, albowiem działał w sprawie, jednakże nieskutecznie. Orzeczona grzywna spełni też swą funkcję prewencyjną.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punktach 1, 2 i 3 sentencji wyroku. Termin do załatwienia sprawy jest w ocenie Sądu realny, wystarczający do załatwienia żądania strony, liczony zaś jest - zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. - od dnia doręczenia akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem. O wysokości grzywny Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących kwotę wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie 5 wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.