Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 222/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 237
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 7,77,80,107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] r., [..] , po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., znak: [...]

o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne - wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367)

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższych okolicznościach faktycznych i prawnych:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia

[...] r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) i art. 5

pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz.U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.) odmówił stwierdzenia u A. S. choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.

Organ wyjaśnił, że przedmiotową sprawę rozpoznał w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania wyżej wskazanej choroby zawodowej, wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy

w S.. W powołanym orzeczeniu wskazano, że A.S. w narażeniu na działanie farb epoksydowych zatrudniony był w okresie od [...] r. do

[...] r. w Przedsiębiorstwie w S. na stanowisku pracownik [...] . Od [...] r. przebywał na zasiłku chorobowym. Z informacji przekazanych przez pracodawcę wynika, że A. S. malował elementy konstrukcji stalowych na wolnym powietrzu za pomocą pędzla farbą epoksydową [...] , przez kilka dni (nie dłużej niż cztery). Prace te wykonywało czterech pracowników. Pomiarów środowiskowych nie wykonywano, a pracownik nie zgłaszał złego samopoczucia w czasie wykonywania zadania.

Odnośnie do braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazano,

że wyniki badań przeprowadzonych w WOMP w S. wykazały: w badaniu psychiatrycznym: [...] , która jako schorzenie endogenne nie pozostaje w związku z działaniem oparów farb epoksydowych. W badaniu neurologicznym: [...]

W orzeczeniu lekarskim wskazano ponadto, że do rozpoznania choroby zawodowej niezbędne jest jednoczesne spełnienie kilku elementów, mianowicie schorzenie musi widnieć w wykazie chorób zawodowych, musi być potwierdzone istotne narażenie zawodowe oraz muszą istnieć odpowiednie objawy chorobowe.

U A. S. nie zostały spełnione dwa z tych warunków. Rozpoznane schorzenie - [...] nie widnieje w wykazie chorób zawodowych, jest schorzeniem endogennym, bez związku z warunkami pracy. W czasie badań specjalistycznych przeprowadzonych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. nie potwierdzono zmian charakterystycznych dla zatrucia rozpuszczalnikami, które wchodzą w skład farby [...] . W karcie charakterystyki preparatu niebezpiecznego farba ta została opisana jako produkt drażniący. W badaniu psychiatrycznym i neurologicznym nie potwierdzono istnienia organicznych uszkodzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, które są podstawą do rozpoznania zatrucia rozpuszczalnikami, w badaniu okulistycznym bez typowych zaburzeń pola widzenia.

Reasumując, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. podał,

że uwzględniając wyniki aktualnych badań wielospecjalistycznych oraz na podstawie całościowego obrazu klinicznego, po przeanalizowaniu dokumentacji medycznej sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu, w tym dokumentacji lekarza rodzinnego oraz karty informacyjnej leczenia szpitalnego, u A. S. nie można rozpoznać zatrucia farbą epoksydową [...] . W związku z powyższym uznano brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne - zatrucie farbą epoksydową [...] , poz. 1 wykazu chorób zawodowych.

Mając powyższe na uwadze Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny

w S., na podstawie ww. orzeczenia lekarskiego nr [...] oraz oceny narażenia zawodowego, decyzją z dnia [...] r. uznał brak podstaw do stwierdzenia

u A. S. choroby zawodowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji A.S. podniósł między innymi,

że choroba zawodowa, na którą cierpi została wywołana narażeniem zawodowym, a zatem należy ją uznać nie tyle jako zatrucie ostre albo przewlekłe, ale jako ich następstwo. Wskazał, że objawy zatrucia wystąpiły u niego bezpośrednio po zetknięciu z farbą, a na ich nasilenie i skutki miał wpływ szereg okoliczności towarzyszących zetknięciu z farbą, tj. brak środków ochrony, przeszkolenia w dziedzinie bhp, jak i czas, w którym używał tego produktu.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. na podstawie art. 138 § 1

pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S..

W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania

w rozpoznawanej sprawie oraz wskazał, że zgodnie z Kodeksem pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących na stanowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Organ odwoławczy podkreślił, że za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia spełniające określone kryteria formalne i medyczne. Oznacza to, że nie każda jednostka chorobowa, może zostać uznana za chorobę zawodową.

Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W niniejszym przypadku jednostka chorobowa zdiagnozowana u A. S., tj. [...] nie widnieje w ww. wykazie chorób zawodowych. Ponadto, w ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nie może być ona również rozpatrywana jako następstwo zatrucia substancją chemiczną.

Organ podał, że w celu uzyskania dodatkowych wyjaśnień w sprawie zwrócił się do Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Medycyny Pracy Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi oraz do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S..

I tak, WOMP w S. w piśmie z dnia [...] r. wskazał,

że podtrzymuje treść wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r., o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, bowiem schorzenie rozpoznane u A. S. - [...] jest schorzeniem endogennym, czyli wywołanym przez czynniki wewnętrzne i jako takie nie może być uznane za chorobę zawodową, nie jest więc następstwem zatrucia. Rozpoznane schorzenie nie widnieje w wykazie chorób zawodowych, a tylko takie może być uznane jako choroba zawodowa.

Podobnie, Konsultant Krajowy w Dziedzinie Medycyny Pracy w Łodzi, powołując się na orzeczenie lekarskie nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., w piśmie z dnia [...] r. podał, że w badanej sprawie brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Oceniając wydane w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie, jak też dodatkową konsultację wydaną przez Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Medycyny Pracy organ odwoławczy stwierdził, że w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości wykazany został brak przesłanek do przyjęcia istnienia u A. S. choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, poz. 1 wykazu chorób zawodowych - ze względu na brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zdiagnozowanym schorzeniem u A. S. , tj. [...] , a zatruciem ostrym albo przewlekłym lub ich następstwem wywołanym przez substancje chemiczne. Jak bowiem wskazano narażenie A. S. na działanie farby epoksydowej [...] nie spowodowało [...] . Przeprowadzone specjalistyczne badania wykazały, że powyższa jednostka chorobowa jest schorzeniem endogennym, czyli wywołanym przez czynniki wewnętrzne, bez związku z wykonywana pracą.

Odnosząc się do zarzutu strony, że pracodawca nie zapewnił środków ochrony i szkoleń w zakresie BHP Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wskazał, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej ma na celu wykazanie, czy rozpoznane u pracownika schorzenia mają związek z wykonywaną pracą lub czynnikami występującymi na stanowisku pracy. Przedmiotem postępowania nie jest więc okoliczność czy pracodawca prowadząc działalność dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z przepisów Kodeksu Pracy oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r., nr 169, poz. 1650 ze zm.), mających na celu zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

Powyższą decyzję A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie poz. 1 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych;

- przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 2351 Kodeksu pracy, przejawiające się w przyjęciu, że skarżący nie spełnia przesłanek do stwierdzenia, że występuje u niego choroba zawodowa;

- przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. wyrażające się w zaniechaniu analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie i tym samym naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

Ponadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności w celu oceny, czy choroba na którą zapadł, w powiązaniu z objawami zaistniałymi bezpośrednio po stosowaniu niebezpiecznej substancji oraz z czasem ich wystąpienia, jest następstwem zatrucia substancjami zawartymi w farbie.

A. S. podał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów w sprawie. Jego zdaniem, o ile wykaz chorób zawodowych nie wymienia wprost [...] jako choroby zawodowej, to jednakże zawiera jednostkę określaną jako zatrucia ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.

W przekonaniu skarżącego, schorzenie na które zapadł jest niczym innym, jak następstwem zatrucia farbą, na działanie której był narażony w związku z wykonywaną pracą. Tym samym brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla wskazania, jakoby choroba ta pozostawała bez związku z warunkami pracy.

Skarżący, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazał,

że przyczyny powstania tej choroby nie są do końca poznane i usystematyzowane przez naukę. Chorobę tę może spowodować bardzo wiele czynników, mogą to być zarówno uszkodzenia DNA, zaburzenia biochemiczne w mózgu, zanieczyszczone środowisko, ekspozycja na toksyny, a każdy z przywołanych czynników, niezależnie od pozostałych może doprowadzić do [...] .

Zdaniem skarżącego, wystąpienie [...] nie zostało ocenione przez pryzmat okoliczności w jakich pracował, ani też okoliczności związanych z ujawnieniem objawów choroby, a przede wszystkim pod rozwagę nie wzięto informacji płynących

z kart leczenia szpitalnego, gdzie wskazano na przyczyny wystąpienia tej choroby. Przedstawiona powyżej argumentacja, w ocenie A. S. , uzasadnia przekonanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skupiając się jedynie na literalnym brzmieniu wykazu chorób zawodowych oraz nie rozpatrzono całego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności związanych z wystąpieniem objawów choroby, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze. Uzupełniająco podał, że skarżący nie odwoływał się od opinii WOMP w S.. Było to spowodowane jego stanem zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się niezasadna.

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka w przedmiocie przyznania stronom uprawnień.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd w ramach swojej kognicji nie wypowiada się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a jedynie ocenia legalność, czyli zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji.

Kodeks pracy w przepisie art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast stosownie do treści art. 235² Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Oznacza to, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania). Choroby zawodowe zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do - wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zwanego dalej "rozporządzenie".

Uregulowania rozporządzenia obowiązywały już w chwili wydania decyzji organu odwoławczego i według tych przepisów należy oceniać postępowanie organu. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

W rozpatrywanej sprawie istotę sporu stanowi kwestia, czy choroba, na którą cierpi skarżący – [...] może być uznana za chorobę zawodową, powstałą w wyniku narażenia na substancje chemiczne występujące na stanowisku pracy skarżącego.

Orzekające w sprawie organy odmówiły stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, uzasadniając swoje stanowisko wnioskami płynącymi z przeprowadzonych badań.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został poddany badaniu w jednostce orzeczniczej I stopnia, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. i otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne – zatrucie farbą epoksydową (poz. 1 wykazu chorób zawodowych). W czasie przeprowadzonych badań specjalistycznych nie potwierdzono zmian charakterystycznych dla zatrucia rozpuszczalnikami, które wchodzą w skład farby [...] . Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce II stopnia. Nie wnosił też o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności.

Zauważyć również należy, że mimo jednoznacznej treści ww. orzeczenia lekarskiego z [...] r. organ ten podjął dodatkowe czynności wyjaśniające w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia, a mianowicie wystąpił do Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Medycyny Pracy Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi oraz do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o dodatkowe wyjaśnienia w tej kwestii (vide: pisma z dnia 30 października 2014 r., karta nr 95 i 97 akt adm.). Uzyskał jednoznaczną odpowiedź, że schorzenie rozpoznane u A. S. - [...] jest schorzeniem endogennym, czyli wywołanym przez czynniki wewnętrzne i jako takie nie może być uznane za chorobę zawodową, nie jest więc następstwem zatrucia. Dodatkowo, Konsultant Krajowy w Dziedzinie Medycyny Pracy wskazał, że zgodnie z aktualną wiedzą medyczną [...] nie jest następstwem zatrucia rozpuszczalnikami wchodzącymi w skład farby epoksydowej [...] i w związku z powyższym nie może być uznana za następstwo narażenia na substancje chemiczne występujące na stanowisku pracy A. S. .

Skoro zatem wydane w sprawie orzeczenie lekarskie oraz dodatkowe opinie

w sposób jednoznaczny wykluczyły chorobę zawodową u A. S. , to Sąd nie znajduje argumentów, aby wnioski końcowe o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej podważać.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że orzeczenie lekarskie ma znaczenie kwalifikowanej opinii biegłego, stanowi zasadniczy dowód w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej i – co istotne - merytorycznej treści tego orzeczenia organ Inspekcji Sanitarnej nie ma możliwości zakwestionować. Oznacza to, że organ ten nie może sam dokonać rozpoznania choroby, bowiem nie posiada wiadomości specjalnych, umożliwiających samodzielną ocenę dokumentacji medycznej. Organ Inspekcji Sanitarnej, bazując wyłącznie na swojej wiedzy, nie może również zakwestionować nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne, tj. bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek medycznych. Niedopuszczalne jest zatem, aby organ ten przeciwstawiał własną wiedzę wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy i uzewnętrznionym w treści ich orzeczeń.

Ocena organu Inspekcji Sanitarnej dotycząca orzeczeń medycznych sprowadza się zatem wyłącznie do warunków formalnych, tzn. do ustalenia, czy zostało wydane we właściwej formie, czy zawiera uzasadnienie, czy wydał je uprawniony lekarz, a jeśli uprawniony, to czy zatrudniony jest w odpowiedniej jednostce organizacyjnej. Ocena może również dotyczyć sposobu argumentacji, jasności przekazu, kompletności, rzetelności, wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a także braku sprzeczności orzeczenia z definicją choroby zawodowej, określoną przepisami prawa.

Odpowiadające wskazanym wymogom formalnym opinie biegłych lekarzy

z zakresu medycyny pracy są dla organu wiążące i inspektor sanitarny nie ma prawa ich zmieniać, ani odmiennie interpretować. Orzeczenie lekarskie organów orzeczniczych (obu instancji) stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzą wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.

Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie (lub zaprzeczenie), że dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy. Stąd też przesłankę "wysokiego prawdopodobieństwa" negować można porównaniem oddziaływania czynników zawodowych i pozazawodowych, jeśli prowadzi ono do stwierdzenia, że chorobę spowodowały przyczyny niezwiązane z zatrudnieniem, występujące poza środowiskiem pracy (vide: wyrok z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1011/13,dostępne w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze wyjaśnić trzeba, że w tym kontekście skarga nie mogła odnieść skutku, gdyż skarżący nie przedstawił przeciwdowodu, który w sposób wystarczający pozwalałby na zakwestionowanie stanowiska wyrażonego w orzeczeniu placówki medycznej. Dodatkowo, w toku postępowania administracyjnego skarżący nie powołał się na żadne dowody, które w sposób odmienny ukształtowałyby ustalenia dokonane w sprawie przez właściwe jednostki medyczne, jednoznacznie podkreślające, że stwierdzenie schorzenia pod postacią [...] nie jest jednoznaczne z rozpoznaniem choroby zawodowej, nawet w sytuacji występowania w środowisku pracy narażenia na czynnik mogący mieć szkodliwy wpływ na zdrowie człowieka.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy występowaniem w środowisku pracy czynników szkodliwych,

a stwierdzonym schorzeniem, wyjaśnić należy, że jednostki orzecznicze oraz organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej przy ocenie narażenia i prowadzonej diagnostyce wzięły pod uwagę kontakt skarżącego z czynnikami drażniącymi w środowisku pracy (działanie oparów farb epoksydowych) i nie zakwestionowały warunków, w jakich pracował skarżący. Jednakże orzecznicy jednoznacznie orzekli, że stwierdzona choroba nie ma związku z wykonywaną pracą zawodową.

Właściwa, zdaniem Sądu, jest argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji wskazująca, że rozpoznane u skarżącego schorzenie nie może być utożsamiane

z zawartą w wykazie do rozporządzenia (poz. 1 wykazu) chorobą zawodową.

Końcowo wskazać trzeba, że kontrolowane postępowanie nie budzi zastrzeżeń co do jego wszechstronności w zgromadzeniu materiału dowodowego, czy jego kompleksowej ocenie, stąd też za bezpodstawne należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i przebieg postępowania nie wskazują na naruszenie zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa, sprzeniewierzenie się zasadzie wyjaśniania przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, czy skonstruowanie uzasadnienia niezgodnie z wymaganiami określonymi art. 107 § 3 K.p.a.

Podkreślić również należy, mając na względzie rozważania zawarte w decyzjach organów obu instancji jak i w pismach skarżącego złożonych w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze, że nie było celem organów wykluczenie możliwości stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika cierpiącego na [...]. Zatruciom wywoływanym przez substancje chemiczne mogą ulec pracownicy niezależnie od uprzednio lub równocześnie z zatruciem stwierdzonych chorób. Warunkiem uznania, że stwierdzone u pracownika objawy chorobowe ( zatrucie substancjami chemicznymi) można zakwalifikować do chorób zawodowych jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym zachorowaniem i warunkami pracy.

W przypadku skarżącego uznano, że chociaż pracował posługując się substancją toksyczną, mogącą potencjalnie wywołać zatrucie, to jednak stwierdzone u skarżącego objawy były efektem [...] , nie zaś zatrucia farbą epoksydową.

Niezależnie zatem od subiektywnych odczuć skarżącego należy podnieść,

że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie. Dlatego Sąd, działając na podstawie o art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.