Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2472/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 pkt 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2,3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 7,61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji "[...]" z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 91/13 w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w D. na bezczynność Burmistrza Dzierżoniowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Fundacji "[...]" z siedzibą w D. na rzecz Gminy Miejskiej Dzierżoniów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 91/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Fundacji "[...]" w D. na bezczynność Burmistrza Dzierżoniowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. Fundacja "[...]" z siedzibą w D. zwróciła się do Burmistrza Miasta Dzierżoniowa o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów decyzji i innej dokumentacji, związanych z organizacją imprez masowych pod nazwą "Prezentacje Dzierżoniowskie" za lata 2006-2012 .

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Urząd Miasta Dzierżoniowa – powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r,. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., wezwał Fundację "[...]" do uwiarygodnienia w terminie 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania wnioskowanej informacji, informując jednocześnie, że ma ona walor informacji przetworzonej. Powyższe pismo doręczono wnioskodawcy [...] marca 2013 r.

Kolejnym pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zastępca burmistrza Dzierżoniowa ponownie wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego do uzyskania żądanej informacji w terminie 14 dni, wyjaśniając jednocześnie pojęcie interesu publicznego. Powyższe wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy [...] kwietnia 2013 r.

W tym samym dniu wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta Dzierżoniowa. Skarżący wniósł o zobowiązanie ww. organu do udostępnienia, żądanej we wniosku z dnia [...] marca 2013 r., informacji publicznej i orzeczenie o zwrocie poniesionych kosztów. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 2 i art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ powinien udzielić informacji w terminie 14 dni, zaś do dnia złożenia skargi organ żądanej informacji nie udostępnił.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Dzierżoniowa wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając tak sformułowany wniosek procesowy, podniósł, że nie zachodzi w niniejszej sprawie bezczynność, albowiem przed dniem złożenia skargi skarżący został skutecznie wezwany do wykazania istotnego interesu publicznego i do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie udzielił odpowiedzi na pisma organu. Natomiast w przypadku, gdy skarżący w wymaganym terminie nie wykaże interesu publicznego organ powinien wydać decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji. Ponadto wyjaśnił, że realizacja wniosku Fundacji z dnia [...] marca 2013 r. wiązałaby się nie tylko z dużym nakładem pracy (żądana informacja obejmuje okres 7 lat), ale również wymagałoby uporządkowania danych według określonych kryteriów, tj. dokumentów, o których mowa w art. 25 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

Tym samym organ uznał żądaną informację za informację przetworzoną

i w konsekwencji zwrócił się do wnioskującego o wykazanie szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. Dodatkowo organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 783/12, przesądził, że żądana informacja jest informacją publiczną, należącą do kategorii informacji przetworzonej.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego organ w pismach procesowych z dnia 1 i 4 lipca 2013 r. dodatkowo podniósł, że w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] marca 2013 r., od której to decyzji strona złożyła odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie

W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 86). Przy czym wniesienie skargi na "milczenie organu" jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Analizując z kolei stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że skarżący zarzuca bezczynność Burmistrza Miasta Dzierżoniowa w zakresie nieudostępnienia – w formie scanu – decyzji i innej dokumentacji, związanych z organizacją imprez masowych pod nazwą "Prezentacje Dzierżoniowskie" za lata 2006-2012. Oznacza to zatem, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. W tym zakresie Sąd I instancji wyjaśnił, że zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie bezczynności organu w analizowanym przypadku nie powinno być poprzedzone wezwaniem – w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. – do usunięcia naruszenia prawa, a pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Następnie Sąd I instancji przytoczył treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który określa katalog podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, stanowiąc m.in., że są nimi władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Zdaniem Sądu I instancji, nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz Miasta Dzierżoniów jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ustanowiła generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej i jednocześnie przewidziała różne sposoby jej udostępniania (art. 7 ust. 1 u.d.i.p.). Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Taki też sposób udostępnienia informacji publicznej wystąpił w realiach analizowanej sprawy.

Otóż, skarżąca Fundacja złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, precyzując charakter i zakres żądanej informacji oraz formę jej udostępnienia. Natomiast organ, nie kwestionując charakteru wnioskowanych informacji jako informacji publicznej, uznał, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ z uwagi na ustalenie rodzaju żądanej informacji (informacja przetworzona) dwukrotne kierował wezwanie do wykazania przez zainteresowanego kwalifikowanej przesłanki, warunkującej udostępnienie tego rodzaju informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wezwał bowiem do wykazania, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast, jak wynika z materiału aktowego, skarżący w terminie otwartym do udzielenia odpowiedzi na wspomniane wyżej wezwanie złożył skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu.

Po analizie treści wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. w kontekście złożonej następnie przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu, Sąd I instancji uznał, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji. W pierwszej kolejności organ powinien stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie, w przypadku pozytywnej odpowiedzi, powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej na etapie składania wniosku w tym zakresie nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. A zatem to podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest – w jego ocenie – informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie, możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd I instancji stwierdził, że z przepisów ww. ustawy wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku u wnioskodawcy przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielania informacji przetworzonej. Jeżeli więc podmiot zainteresowany taką informacją nie wykaże po wezwaniu szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać na podstawie art.16 ust.1 powołanej wyżej ustawy decyzję odmawiającą udzielenia informacji. Jednocześnie podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przetworzonej w przypadku wydania decyzji odmownej, musi wykazać w uzasadnieniu decyzji brak istnienia przesłanki ustawowej wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy .

Sąd I instancji stwierdził też, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony o udostępnienie takiej informacji. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia, jest to decyzja administracyjna. O zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W ocenie Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że objęte przedmiotowym wnioskiem informacje, a więc decyzje i dokumentacja związana z organizacją imprez masowych, mają charakter informacji publicznej, gdyż spełniają przesłanki określone w art. 1 ust. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są bowiem dokumentami urzędowymi wytworzonymi przez organy władzy publicznej i odnoszącymi się do władzy publicznej, jak również są dokumentami używanymi przy realizacji przewidzianych prawem zadań przez organy władzy publicznej.

Z tego powodu Sąd I instancji przyjął, że stanowią informację publiczną istniejącą i będącą w posiadaniu organu, lecz nie są to zarazem informacje, które organ ma udostępnić wnioskodawcy od razu. Udostępnienie wymagałoby bowiem uprzedniego sporządzenia wykazu spraw, w których wydano decyzje administracyjne, z zastosowaniem, wskazanego we wniosku, kryterium czasowego (kalendarzowego), co byłoby równoznaczne z powstanie informacji publicznej przetworzonej. Stwierdzenie zatem przez organ, że ma do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, zasadnie upoważniało go do wezwania wnioskodawcy pismem z dnia [...] marca 2013 r. do wykazania powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Dlatego, jak stwierdził dalej Sąd I instancji, wystosowanie przez organ do skarżącego dwóch wezwań z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. stanowiło przejaw aktywności organu wobec żądania skarżącego, z tą uwagą, że nie wyczerpuje, przy braku reakcji wnioskodawcy na omawiane wezwanie, prawidłowej prawnej formy działania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jaką powinien organ zastosować rozpatrując przedmiotowy wniosek. Właściwą bowiem formą prawną działania podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej w przypadku nie wykazania powodów, dla których udostępnienie informacji publicznej przetworzonej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego jest kwalifikowany akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Dzierżoniowa wydał taką decyzję w dniu [...] czerwca 2013 r. – decyzja o nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem. Decyzja ta nie ma waloru ostateczności, bowiem strona złożyła odwołanie od niej.

W rezultacie, skoro w toku postępowania sądowoadministracyjnego podmiot zobowiązany po dwóch uprzednich wezwaniach do wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., wydał decyzję, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, to organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd administracyjny nie może uwzględnić skargi. Nie można bowiem zobowiązać organu administracji do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Fundacja "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego zmianę, tj. uwzględnienie skargi i zobowiązanie Burmistrza Dzierżoniowa do udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Wystąpił także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu za zasadne nieudzielenia przez organ skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, w oparciu o twierdzenie, iż organ musiałby spowodować powstanie informacji przetworzonej, przez co organ nie pozostawał w bezczynności wzywając skarżącego pismami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. do wykazania interesu publicznego, w sytuacji gdy objęta wnioskiem informacja publiczna była informacją publiczną nieprzetworzoną, przez co powinna zostać udzielona bez uzupełnienia wniosku.

Jako drugi zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że informacja publiczna, o której udostępnienie wnosił skarżący, jest informacją przetworzoną, a nie nieprzetworzoną (prostą).

Zarzucił również naruszenie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na bezpodstawnym ograniczeniu konstytucyjnego prawa do informacji poprzez nieuzasadnione zakwalifikowanie informacji publicznej zawnioskowanej przez skarżącego jako informacji publicznej przetworzonej a nie prostej i w konsekwencji uwarunkowanie jej od wykazania interesu publicznego w jej uzyskaniu.

Ponadto sformułował zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż jeśli w toku postępowania sądowoadministracyjnego podmiot zobowiązany, po dwóch uprzednich wezwaniach do wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, wydał decyzję, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, to organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd administracyjny nie może uwzględnić skargi.

Jako ostatni zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż organ dokonał wszystkich niezbędnych czynności i nie pozostawał w bezczynności przez ustawowy okres 14 dni przewidziany na udzielenie informacji, w sytuacji gdy organ nie udzielił w tym terminie żądanej informacji, a wystosowane dwa pisma do skarżącego, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie stanowią działania organu w sprawie, zaś decyzja organu z dnia [...] czerwca 2013 r. została wydana po upływie 14 dni.

W ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego, autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niespełnienia wymagań metodologicznej poprawności, brak dostatecznego stopnia precyzji uniemożliwiającego kontrolę instancyjną, brak przeprowadzenia jakiegokolwiek merytorycznego wywodu co do przesłanek i okoliczności sprawy, których wystąpienie warunkuje i uzasadnia uznanie Sądu, iż czynności jakie musiałby podjąć organ w celu udzielenia żądanej informacji publicznej przesądzały, iż była ona informacją publiczną przetworzoną a nie informacją prostą, a także uzasadnia uznanie, iż wydanie przez organ decyzji administracyjnej, po uprzednim wystosowaniu do skarżącego dwóch wezwań, nawet z przekroczeniem terminu ustawowego, powoduje ustanie stanu bezczynności organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor, zamieścił poszerzoną argumentację postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Burmistrz Dzierżoniowa, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu tak sformułowanego wniosku procesowego organ powtórzył stanowisko Sądu I instancji tak co do definicji pojęcia bezczynności organu, jak i oceny tej bezczynności na gruncie rozpoznanej sprawy. Powtórzył także swoje własne stanowisko co do prawidłowości oceny charakteru prawnego żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Istotą postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach skarg na bezczynność jest ustosunkowanie się przez sąd do istniejącego w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania stanu bezczynności organu, polegającego na zobowiązaniu tego organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. Janusz Drachal (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 79, teza 6). Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania – por. wyr. NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej zakreśla 14-dniowy termin do udzielenia informacji publicznej. Jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie może jej udzielić w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, wówczas ma on obowiązek postępować w sposób określony w art. 13 ust. 2. Oznacza to, że powinien on powiadamiać wnioskodawcę o uchybieniu terminu, przedstawić wnioskodawcy przyczyny opóźnienia oraz termin, w jakim udostępni informację.

Termin udostępnienia informacji nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ma przeszkód, aby podmiot zobowiązany nawet kilkakrotnie powiadamiał wnioskodawcę o przyczynach uchybienia i przedłużał termin udostępnienia informacji.

Oczywistym jest, że nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej mogą być załatwione niezwłocznie. Niektóre z nich będą bowiem wymagały niekiedy nawet dość skomplikowanego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy np. żądane informacje nie powinny podlegać wyłączeniu, czy mają charakter informacji przetworzonej lub czy udostępnienie informacji przetworzonej w zakresie objętej żądaniem wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Błędne jest zatem twierdzenie, że bezczynność w dostępie do informacji publicznej następuje wtedy, gdy zobowiązany organ w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku ani nie udzieli informacji, ani nie wyda decyzji odmownej.

W rozpatrywanej sprawie podmiot zobowiązany wezwał wnioskodawcę pismami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. do wykazania interesu publicznego, uznając, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej. W dniu [...] kwietnia 2013 r. została również złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga na bezczynność Burmistrza Dzierżoniowa. W dniu [...] czerwca 2013 r. organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r., od której strona złożyła odwołanie.

W ocenie NSA, wyrok Sądu I instancji z dnia 9 lipca 2013 r. oddalający skargę na bezczynność Burmistrza Dzierżoniowa w zakresie wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej jest prawidłowy. W sytuacji, gdy w chwili orzekania przez WSA we Wrocławiu organ wydał już decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, niedopuszczalnym byłoby zobowiązanie tego organu do załatwienia sprawy wszczętej przedmiotowym wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. Nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia art. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej a także art. 7 Konstytucji RP. Nie można bowiem podzielić poglądów autorki skargi kasacyjnej, że organ w chwili orzekania przez Sąd I instancji pozostawał w bezczynności, ponieważ przekroczone zostały ustawowe terminy załatwienia sprawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 61 Konstytucji RP polegającego na nieuzasadnionym zakwalifikowaniu wnioskowanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej, a w konsekwencji uwarunkowaniu jej udostępnienia od wykazania interesu publicznego w jej uzyskaniu, stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany przyjął, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i stosownie do tego zażądał wykazania przez wnioskodawcę istnienia interesu publicznego w jej uzyskaniu, a następnie, wobec niewykazania takiego interesu, wydał decyzję odmowną, to rozpatrujący sprawę Sąd prawidłowo uwzględnił te okoliczności, jako wyłączające bezczynność organu. Zauważyć nadto należy, iż autor skargi kasacyjnej błędnie powołał ustawę P.p.s.a. Z treści zarzutu oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, iż zarzut ten dotyczy art. 3 § 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co umożliwiło jego rozpoznanie.

Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niespełnienia wymagań metodologicznej poprawności, brak dostatecznego stopnia precyzji uniemożliwiającego kontrolę instancyjną, brak przeprowadzenia jakiegokolwiek merytorycznego wywodu co do przesłanek i okoliczności sprawy, których wystąpienie warunkuje i uzasadnia uznanie Sądu, iż czynności jakie musiałby podjąć organ w celu udzielenia żądanej informacji publicznej przesądzały, iż była ona informacją publiczną przetworzoną a nie informacją prostą, a także uzasadnia uznanie, iż wydanie przez organ decyzji administracyjnej, po uprzednim wystosowaniu do skarżącego dwóch wezwań, nawet z przekroczeniem terminu ustawowego, powoduje ustanie stanu bezczynności organu.

Rozpatrując ten zarzut wskazać należy, iż przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa niezbędne składniki uzasadnienia wyroku. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwiona jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut ten nie może sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną – art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – jeżeli uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (patrz uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 30). W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, wyjaśnił w sposób wystarczający jaki stan faktyczny stanowił podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazał jego podstawę prawną. Polemika skarżącego ze stanowiskiem Sądu w zakresie wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, na mocy art. 184 P.p.s.a. rozstrzygnął jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.