Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1053/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta B., przywołując w podstawie prawnej art. 4 ust. 2 , art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) pozytywnie rozpatrując wniosek inwestora A. B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej" na działce nr 1, obręb L. przy ulicy [...] w B. Decyzja ta została skierowana do stron postępowania, w tym M. M. i B. M.

Pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. M. M. (strona, skarżąca) zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o przesłanie wskazanej powyżej decyzji. Prośbę swą ponowiła w piśmie z dnia 10 lipca 2018 r., wskazując, iż decyzja nie została jej doręczona. Pismem z dnia 26 października 2018 r. złożyła ponaglenie do załatwienia sprawy, które rozpatrzone zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej postanowieniem z dnia [...] r. stwierdzającym, iż Prezydent Miasta B. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. wezwał M. M. do złożenia wyjaśnień jak należy traktować jej pismo z dnia 26 października 2018 r. kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wskazania kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 23 listopada 2018 r. wyjaśnił, że jej pisma z dnia 10 czerwca 2018 r., jak i kolejne pisma z dnia 10 lipca i 2 sierpnia 2018 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania (w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego) zakończonego decyzją z dnia [...] r. w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych- jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na działce nr 1 przy ulicy [...] w B.

Rozpatrując sprawę Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania zakończonego wymienioną powyżej decyzją ostateczną z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją wnioskująca była uznana jego stronę i kierowana była do niej korespondencja, z tym, że tak w wypisie z rejestru gruntów, jak i w ewidencji ludności widniały nieaktualne dane adresowe. Pismem z dnia [...] r. organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Pismo to skierowane do wnioskującej - powróciło z adnotacją nie podjęto w terminie, zaś pismo adresowane do męża wnioskującej - zostało odebrane przez żonę adresata, czyli przez wnioskującą. Przesyłkę z decyzją z dnia [...] r. adresowaną do wnioskującej doręczono dorosłemu domownikowi, a adresowaną do męża wnioskującej nie podjęto w terminie pomimo dwukrotnego awizo i jako taka złożona została w aktach sprawy. Korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została wydana mężowi strony z akt sprawy w dniu 15 lipca 2016 r. (na jego wniosek).

Dalej organ przypomniał, że pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. M. M. zwróciła się o przesłanie przedmiotowej decyzji pisma, wobec czego Prezydent Miasta poinformował stronę pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. o prawidłowym doręczeniu tej decyzji oraz o przysługującym jej prawie wglądu do akt sprawy i możliwości żądania uwierzytelnionych odpisów. Mimo to strona ponowiła wniosek o doręczenie jej przedmiotowej decyzji.

Organ zwrócił też uwagę, że przedmiotową decyzję - kończącą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, odebrał osobiście mąż strony w dniu 25 lipca 2016 r.

W dniu 26 października 2018 r. strona wniosła "ponaglenie do załatwienia sprawy", w którym stwierdził, że swoje wcześniejsze wystąpienia traktowała jako wnioski o wznowienie postępowania, choć nie potwierdza tego analiza akt sprawy. Dla wyjaśnienia wątpliwości w dniu 23 listopada 2018 r. strona odpowiadając na wezwanie organu potrzymała, że jej obecne i wcześniejsze pisma należy traktować jako wnioski o wznowienie postępowania.

Organ stwierdził, że analiza akt potwierdziła prawidłowe doręczenie decyzji z dnia [...] r. stronie. Dalej dodał, że nawet jeśli strona zakwestionowałaby sposób doręczenia jej doręczenia, to wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie miesięcznego terminu od czasu, kiedy dowiedziała się o decyzji. Strony postępowania - M. M. wraz z mężem B. M. odbierali korespondencję zamiennie. Nadto w dniu 25 lipca 2016 r. na wniosek męża - została wydana z akt sprawy korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję. Dodatkowo w dniu 7 czerwca 2018 r. mąż strony przeglądał akta przedmiotowej sprawy, sporządził fotokopie wniosku i zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji kierowanej do żony, po czym opuścił pomieszczenie.

W dniu 12 czerwca 2018 r. strona zwróciła się do Prezydenta o przesłanie jej decyzji o warunkach zabudowy na podany adres. Pismo, które można potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją, strona wniosła w dniu 23 listopada 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ z urzędu musi badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w trwałość decyzji administracyjnych.

W związku z powyższym, mając na uwadze art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego orzeczono jak w sentencji.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła strona pismem z dnia 9 stycznia 2019 r. Podniosła, że o decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i fakcie jej błędnego doręczenia dowiedziała się w dniu 10 czerwca 2018 r. W dniu 11 czerwca 2018 r. złożyła pismo, a kolejne pisma w dniach 10 lipca 2018 r. i 2 sierpnia 2018 r., których intencją było wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez doręczenie decyzji i umożliwienie odwołania się od tej decyzji. Nie znając art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego nie powołała go jednak w treści wniesionego pisma, jednak jej zdaniem zamiary jej były dobrze znane urzędnikowi. Jednak to organ winien pouczyć ją o przysługujących jej prawach. To organ też miał obowiązek problem ten wyjaśnić, a nie błędnie zakwalifikować jej pismo. Odwołała się w tym zakresie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt OSK 1661/10. Organ jednak dopiero w dniu [...] r. zwrócił się o wyjaśnienie intencji pisma i wtedy oświadczyła, że należy je traktować jako wniosek o wznowienie postępowania.

Dalej strona zarzuciła błędne doręczenie przedmiotowej decyzji dorosłemu domownikowi, na podstawie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to wobec braku dokładnego oznaczenia – komu doręczono przedmiotową decyzją. Dodała, ze "dorosły domownik" nie przekazał jej tej decyzji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przewidując wzruszenie takiej decyzji jedynie w przypadkach ściśle określnych, m.in. w poprzez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawna możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było wadą kwalifikowaną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszczęcie lub odmowa wszczęcia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy postępowanie to w przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona żądanie wznowienia postępowania złożyła z uchybieniem terminu określonego w art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według tego przepisu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przed przystąpieniem do oceny legalności zapadłego w sprawie postanowienie Kolegium podkreśliło, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa.

Odnosząc się do analizowanej sprawy Kolegium w pełni podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta B. zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Uwzględniając materiał dowodowy sprawy stwierdziło, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. została stronie doręczona zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z posiadanymi na tym etapie postępowania danymi adresowymi korespondencja kierowana była na adres ujęty w wykazie właścicieli i władających z zasobu geodezyjnego i kartograficznego (wypis z rejestru gruntów) oraz zawartych w rejestrach meldunkowych. Faktu tego nie neguje sama strona. Kolegium w tym miejscu podkreśliło, że zawiadomienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o toczącym się postępowaniu w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na wskazanej nieruchomości przy ulicy [...] w B. skierowane na adres strony powróciło, po dwukrotnym awizowaniu, z adnotację "nie podjęto w terminie", zaś adresowane do męża strony – B. – odebrane zostało przez jego żonę M. M.

Z kolei decyzja Prezydenta z dnia [...] r. przesłana na adres strony wróciła z adnotacją o doręczeniu dorosłemu domownikowi, a przesłana na adres męża strony – z adnotacją "nie podjęto w terminie". Przy czym przedmiotowa decyzja adresowana do B. M. została na jego wniosek wydana mu z akt sprawy w dniu 25 lipca 2016 r. Z kolei decyzja adresowana została doręczona dorosłemu domownikowi, a fakt jej nie przekazania stronie nie ma wpływu na skuteczność doręczenia, a tym samym nie ma również wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że mąż strony w dniu 7 czerwca 2018 r. przeglądał akta sprawy zakończonej decyzją Prezydent Miasta z dnia [...] r. i sporządzał fotokopie wniosku i potwierdzenia odbioru skierowanego do strony. Następnie pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. strona zwróciła się do Prezydenta o przesłanie jej tej decyzji. W postanowieniu z dnia [...] r. (stwierdzającym, iż Prezydent Miasta nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w związku z pismem zainteresowanej z dnia 11 czerwca 2018 r.,) uznało, że wymienione pismo – z uwagi na jego jednoznaczną treść – nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną decyzją, a jedynie było prośbą o przesłanie tej decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium nadal podtrzymuje to stanowisko.

Zasadnie zatem Prezydent Miasta uznał w zaskarżonym postanowieniu, iż wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. został złożony po upływie ustawowego terminu, liczonego do dnia dowiedzenia się o decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że gdyby przyjąć, że strona dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w dniu 10 czerwca 2018r. (jak podaje w zażaleniu), a pismo, które można potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania pochodzi z dnia 26 października 2018 r., a bezspornie z dnia 23 listopada 2018 r. , to powyższe jednoznacznie wskazuje, że termin z art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego nie został zachowany. W konsekwencji organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. M. zaskarżyła wymienione powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej, zarzucając mu naruszenie:

- art. 148 § 2 w związku z art. 222 § 1 w związku z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie wskazanym w ustawie, mimo złożenia pism wskazujących na taką wolę z dnia 11 czerwca 2018 r. i dnia 10 lipca 2018 r. _ w terminie jednego miesiąca od dowiedzenia się o decyzji (w dniu 10 czerwca 2018 r.) oraz pism późniejszych doprecyzowujących żądanie zgodnie z wezwaniem organu, przy braku udzielenia niezbędnych pouczeń i informacji ze strony organu,

- art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 42 w związku z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez przejęcie, iż doręczenie decyzji z dnia [...] r. na błędny adres pod którym skarżąca nie zamieszkuje było prawidłowe,

- art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 43 w związku z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że doręczenie przedmiotowej decyzji zostało dokonane w sposób prawidłowy w sytuacji wysłania jej na niewłaściwy adres i odbioru przez nieznaną osobę.

Uwzględniając powyższe wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe podkreślając, iż o decyzji dowiedziała się w dniu 10 czerwca 2018 r. w następstwie czego złożyła pismo w dniu 11 czerwca 2018 r., a powtórzyła je w 10 lipca 2018 r. czyli w terminie miesięcznym od powzięcia informacji o istnieniu decyzji. Wolą jej było wznowienie postępowania i zaskarżenie niekorzystnej dla niej decyzji. Nie znała procedur administracyjnych, więc organy powinny pouczyć ją o przysługujących jej środkach. Odwołała się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazała też, że wbrew stanowisku organów obu instancji doręczenia decyzji "z dnia [...] r." (prawdopodobnie chodzi o decyzję "z dnia [...]r.) nie można uznać za prawidłowe. Od wielu lat zamieszkuje bowiem przy ulicy [...] w B. i to jest prawidłowy adres do doręczeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o oddalenie złożonej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U z 2019 r., poz. 2167), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na wskazanej działce w B."

Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu w pierwszej kolejności jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 ( 1 Kodeksu, czyli zbadania czy wniosek został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero, jeżeli termin został zachowany, właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1) w celu rozpatrzenia zasadności podanej przyczyny wznowieniowej, względnie dokonać decyzją odmowy wznowienia tego postępowania (art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, ze postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do przejścia do drugiego ze wskazanych powyżej etapów, gdyż wznowienie postępowania okazało się w ocenie organów niedopuszczalne z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Można częściowo podzielić twierdzenie skarżącej, że doręczenie decyzji z dnia [...] r. skarżącej, na które powołują się organy, nie było do końca prawidłowe. Chociaż organ pierwszej instancji zachował się prawidłowo kierując doręczenie przedmiotowej decyzji na adres uzyskany z ewidencji ludności czy podany w ewidencji gruntów i budynków, co było o tyle właściwe, że skarżąca nie dokonała w tym zakresie wymaganych zmian, to jednak dostępna w aktach zwrotka z tego doręczenia nie zawiera wszystkich wymaganych, dla zgodnego z prawem doręczenia, informacji, m.in. komu – jako dorosłemu domownikowi- pozostawiono tę decyzję.

W konsekwencji więc wobec pozbawienia strony możliwości uczestniczenia w postępowaniu, skarżąca powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego W kontekście tej przesłanki wznowieniowej bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest uregulowany w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż początek biegu tego terminu wyznacza dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tak wiec istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji – tj. decyzji z dnia [...] r. i czy zwróciła się z podaniem o wznowienie postępowania w przewidzianym w przepisie terminie jednomiesięcznym od tego momentu.

Jak podaje sama skarżąca (w zażaleniu i w skardze) o decyzji kończącej postępowanie w sprawie ustalenie warunków zabudowy dowiedziała się w dniu 10 czerwca 2018 r. Trudno jednak podzielić dalszą argumentację skarżącej, a mianowicie, że pismo z dnia 11 czerwca 2018 r. można potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Pismo to jest bardzo jednoznaczne i oczywiste, "proszę o przesłanie decyzji o warunkach zabudowy (...) ". Także w drugim piśmie na które powołuje się skarżąca, jako wniesionym w ustawowym terminie - z dnia 10 lipca 2018r., także wyrażona została jedynie prośba o doręczenie przedmiotowej decyzji, a w dalszej jego części nastąpiła polemika z organem na temat prawidłowości doręczenia, na które powołał się organ. Nie można zatem przyjąć, jak chce tego skarżąca, że było to podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r.

Po raz pierwszy o intencji (zamiarze) skarżącej wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 można wnosić z pisma z dnia 26 października 2018 r., którym kieruje ona ponaglenie do załatwienia sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozpatrując przedmiotowe ponaglenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r. uznało, że Prezydent Miasta B. nie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, jednoznacznie stwierdzając, że pisma skarżącej z dnia 11 czerwca 2018 r. nie można traktować jako wniosku o wznowienie postępowania. Dopiero wobec treści pisma z dnia 26 października 2018 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do sprecyzowania jego treści, co nastąpiło dopiero w piśmie z dnia 23 listopada 2018 r. Nie można jednak uznać, że wyraźne stwierdzenie w tym piśmie, iż pisma z dnia 11 czerwca i 10 lipca 2018 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r., stanowi o wniesieniu w terminie określonym w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego podania o wznowienie tego postępowania.

Pomijając fakt wydania z akt sprawy przedmiotowej decyzji mężowi strony w dniu 25 lipca 2016 r. (kiedy już wtedy strona mogła dowiedzieć się o przedmiotowej decyzji) i mając na uwadze tylko fakt, że sama strona skarżąca przyznała, że o decyzji z dnia [...] r. dowiedziała się w dniu 10 czerwca 2018 r., (po tym jak jej mąż w dniu w dniu 7 czerwca 2018 r. przeglądał akta sprawy) , dopiero pismo pochodzące z dnia 26 października 2018 r., sugerowało organowi o nie do końca sprecyzowanym zamiarze wznowienia postępowania. Dopiero wówczas, wobec podjęcia wątpliwości co do charakteru tego pisma, organ wezwał skarżącą do wyraźnego i jednoznacznego sprecyzowania swego stanowiska wyrażonego w tym piśmie. Wobec bezspornej i oczywistej treści poprzednich pism skarżącej organ nie miał podstaw do wątpliwości i występowania o doprecyzowanie zgłaszanego żądania. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 626/19 "gdy żądanie strony jest zredagowane w sposób niedostatecznie zrozumiały bądź budzący wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony".

Odnosząc się z kolei do naruszenia zdaniem skarżącej przez orzekające w sprawie organy art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić trzeba, że treści tego przepisu nie można interpretować w ten sposób, że nakłada on na organy administracji obowiązek udzielania porad prawnych czy też doradztwa prawnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 1889/18 z treści tego przepisu nie wynika dla organu obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego co zasadności czy celowości wniesienia środka prawnego.

Uwzględniając powyższe zasadnie organy administracji orzekły o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z powodu uchybienia terminu z art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustaw prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 cytowanej ustawy.