Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 657/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: art. 77 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 90
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art. 92 ust 1, art. 217, art 178, art. 87 ust. 1, art 89ust. 1 pkt 3, art 91
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A.J. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu; I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżony akt nie może być wykonany. /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2005 r. A. J. złożył wniosek o zarejestrowanie samochodu [...] o numerach identyfikacyjnych [...], sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W związku z rejestracją tego pojazdu uiścił opłatę za kartę pojazdu w kwocie 500 zł.

Wnioskiem z dnia 22 czerwca 2009 r. A.J. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o zwrot powyższej opłaty zarzucając, że pobrano ją niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta K., pismem z dnia 15 lipca 2009 r. poinformował A.J., że brak jest podstaw do zwrotu opłaty za wydaną kartę pojazdu. Wyjaśnił, że z dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację samochodu wynikało, że nie był on dotychczas rejestrowany w Polsce. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. Nr 108 z 2005 r. poz. 908 ze zm.), dla każdego nowego pojazdu i każdego pojazdu samochodowego rejestrowanego po raz pierwszy w Polsce wydaje się kartę pojazdu za opłatą, która określona została na kwotę 500 zł, w obowiązującym w dniu rejestracji rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137 poz. 1310).

Cytowane wyżej pismo A. J. odebrał 17 lipca 2009 r. i działając zgodnie z zamieszczonym w nim pouczeniem, wnioskiem z dnia 24 lipca 2009 r. wezwał Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. powołany wyżej organ podtrzymał stanowisko wyrażone w akcie z dnia 15 lipca 2009 r.

Z zachowaniem ustawowego terminu A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na akt Prezydenta Miasta K. z dnia 15 lipca 2009 r. domagając się jego uchylenia i zasądzenia na jego rzecz kwoty 425 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się usprawiedliwiona.

Na wstępie wyjaśnić należy, że w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 rozstrzygnięto kwestię dopuszczalności dochodzenia zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu, przyjmując, że skierowanie do organu żądania zwrotu takiej opłaty uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Zatem odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ administracji podejmuje akt lub czynność (które nie są decyzją lub postanowieniem), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznacza to, że Prezydent Miasta K. pismem z dnia 15 lipca 2009 r. w prawidłowej formie rozstrzygnął wniosek skarżącego, zawierający żądanie zwrotu opłaty, nie wydając decyzji w sprawie.

Przechodząc do meritum stwierdzić należy, iż przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy uzasadnione było domaganie się przez skarżącego czynności Prezydenta Miasta K. polegającej na zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie w dniu 30 listopada 2005 r. karty pojazdu na przedmiotowy pojazd, która to opłata zostały pobrana w oparciu o przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, uznany następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Według stanowiska organu, żądanie przez skarżącego zwrotu poniesionej opłaty jest bezpodstawne bowiem powinność jej uiszczenia wynikała z obowiązujących w dniu rejestracji przepisów prawa.

Na wstępie wskazać więc należy, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, co do zasady wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Taka Sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem Trybunał Konstytucyjny odroczył termin wejścia w życie swojego orzeczenia do dnia 1 maja 2006 r.

Jakkolwiek sporną w orzecznictwie i literaturze jest kwestia kompetencji Sądu nieuwzględnienia zastosowania przez Trybunał Konstytucyjny odroczenia mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu, to Sąd w składzie orzekającym uznał, że przysługują mu takie uprawnienia co do przepisu wykonawczego.

Zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie, w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucjom i ustawom. Oznacza to, że jeżeli Sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego stosowania. W toku rozpoznania sprawy może więc ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z 24.02.2009 r. I OSK 418/08, dostępny na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl , uchwała NSA z 30.10.2000 r., OPK 13/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 63 oraz wyrok NSA w składzie 7 sędziów z 16.01.2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (ponownie wyrok NSA z 24.02.2009 r. I OSK 418/08, dostępny na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Przedstawione wyżej stanowisko zaprezentowane zostało także w podobnej do niniejszej sprawie, rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. I OSK 1270/08.

Sąd miał również na uwadze fakt, że dokonanie przez Prezydenta Miasta zaskarżonej czynności miało miejsce nie tylko po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niekonstytucyjności przepisu rozporządzenia, ale także po upływie terminu, do którego Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu.

Ponadto, rozpatrując niniejszą sprawę należało mieć na uwadze sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 90 TWE stanowi zaś, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07 (Lex nr 354541) wydanego w związku z pytaniem prejudycjalnym Sądu Rejonowego w J . W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że sporna opłata jest objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. Trybunał stwierdził też, że "art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany".

W świetle przytoczonego wywodu nie ulega wątpliwości, że prawidłowość kierunku wykładni art. 90 TWE została przesądzona przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skoro sprzeczność polskiej regulacji z normą prawa wspólnotowego nie budziła wątpliwości Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, to Sąd orzekający w niniejszym składzie był w pełni uprawniony do odmowy zastosowania tego przepisu (por. uchwała Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2007 r. III CZP 125/07). Nie budzi przy tym wątpliwości, że naruszenie zaskarżonym aktem prawa wspólnotowego miało miejsce po wejściu Polski do Unii Europejskiej.

Dlatego na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego Prezydent Miasta K. winien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu i określić kwotę nadpłaty za wydanie karty pojazdu z uwzględnieniem kosztów i nakładów poczynionych przez organ na jej wydanie. W zakresie tym pomocne mogą okazać się ustalenia Trybunału Konstytucyjnego oraz wyjaśnienia przytoczone w ramach sprawy przez Ministra Infrastruktury, a zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 17 stycznia 2006 r.

/-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak

MK