Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2754/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ, GINB) decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku J. N. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 4 września 2001 r. przeprowadzono kontrolę na działce nr [...] zlokalizowanej w miejscowości M., gmina W.. W wyniku kontroli ustalono, że inwestor wykonał garaż o wymiarach 4,50 m x 5,30 m z pustaków, pokryty dachówką. Budynek usytuowany jest przy drodze gminnej M. (odległość dwóch narożników garażu od osi jezdni wynosi 3,90 m i 4,50 m). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (dalej jako PINB w T.) jako datę budowy budynku przyjął rok 1992. Zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. przyjętym Uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] września 1991 r. garaż znajduje się na terenie objętym symbolem [...] - teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej nierolniczej. Natomiast droga gminna, przy której położny jest sporny obiekt posiada symbol [...] - istniejąca droga gminna. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dróg gminnych wskazuje: "dla wszystkich dróg gminnych szerokość w liniach rozgraniczających powinna wynosić min. 12 m. Linia zabudowy min. 15 m od krawędzi jezdni. W terenach o istniejącej zabudowie dopuszcza się utrzymanie wykształconej linii zabudowy".

Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wydania przez PINB w T. decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...], nakazującej J. N. rozbiórkę garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w m. M., gm. W., przy drodze gminnej M.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. N., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. oddalił.

Pismem z dnia 14 lipca 2011 r. J. N. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w T. z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymanej w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r., podnosząc zarzut innego posadowienia obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. W ocenie skarżącego sporny obiekt wybudowany został na działce ewid. nr [...] w miejscowości M., gmina W., natomiast nakaz rozbiórki dotyczy obiektu budowlanego położonego na działce ewid. nr [...] w miejscowości M., gmina W.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak [...] GINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008 r., mocą którego oddalono skargę. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] GINB utrzymał w mocy własne postanowienie.

W wyniku złożonej przez J.N. skargi WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 129/12 uchylił postanowienie GINB z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie GINB z dnia [...] września 2011 r. WSA wskazał, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Z uwagi na brak uzasadnienia wyroku oddalającego skargę nie znane są organowi motywy rozstrzygnięcia Sądu wcześniej rozpoznającego sprawę, w związku z czym organ powinien wnikliwie zbadać treść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i podnoszone w nim zarzuty oraz przeprowadzić analizę informacji dostępnych na okoliczność zakresu dokonanej przez sąd administracyjny kontroli.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego sporny obiekt został wybudowany na sąsiadujących ze sobą działkach nr [...] i [...] w miejscowości M., gmina W. Według wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] czerwca 2014 r., działka o nr [...] jest działką zabudowaną, natomiast sąsiadująca z nią działka nr [...] o powierzchni 0,01 ha przeznaczona jest na drogę. Jak wynika z kopii mapy zasadniczej wydanej przez Starostwo Powiatowe w T. w dniu 3 czerwca 2014 r. oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej przez pracowników organu powiatowego w dniu 5 czerwca 2014 r., działka nr [...] znajduje się pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] (droga gminna M.). Obie działki nr [...] i [...] stanowią drogę gminną.

Organ podał ponadto, że kopia mapy ewidencyjnej wydanej przez Starostwo Powiatowe w T. w dniu 3 czerwca 2014 r. wskazuje, że garaż o wymiarach 4,50 m x 5,30 m jest prawie w całości położony na działce o nr [...], natomiast tylko północna krawędź budynku usytuowana jest na działce nr [...] Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz z pisma Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r. będącego załącznikiem do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, obie działki stanowią własność J. N.

W związku z powyższym organ uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., powodująca niewykonalność decyzji. Zarówno bowiem z sentencji, jak i z uzasadnień decyzji organów nadzoru budowlanego wynika, jaki budynek jest przedmiotem decyzji, wskazano charakter budynku, jego wymiary, położenie. Natomiast brak precyzyjnych ustaleń odnośnie położenia spornego obiektu budowlanego na działce [...] stanowi naruszenie prawa, ale nie można takiemu naruszeniu przypisywać cechy "rażącego" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył J. N. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 i 9 k.p.a. tj. nieprzestrzeganie zasady zapewnienia udziału J. N. jako strony postępowania, a także art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie powiadomienia pełnomocnika strony w postępowaniu prowadzonym przez PINB w T. na zlecenie GINB. Skarżący podniósł, że wydanie decyzji zostało poprzedzone czynnościami dowodowymi wyjaśniającymi lub dokumentami w postaci wypisu z rejestru gruntów, kopii mapy zasadniczej i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez pracowników PINB, które to dokumenty stanowiły zasadniczą podstawę do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. O dokonaniu tych czynności skarżący ani ustanowiony przez niego pełnomocnik nie byli poinformowani. W ocenie skarżącego dokumentacja fotograficzna została sporządzona w czasie wizji lokalnej z pominięciem strony skarżącej. Skarżący wskazał ponadto, że GINB wydał decyzję bez głębszego zbadania materiału dowodowego, a przede wszystkim z całkowitym pominięciem udziału strony w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym na "prośbę (polecenie)" faktycznie już uprzednio dokonanymi, a mającymi istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzanie nieważności decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r.

W ocenie GINB zasadnie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzono, że decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję PINB w T. z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...] nie jest obarczona żadną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zawartego w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu GINB wskazał, że jest on nieuzasadniony, bowiem pismem z dnia 12 czerwca 2014 r., znak: [...], GUNB poinformował o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego oraz składania dodatkowych wyjaśnień w sprawie, w terminie 14 dni od daty otrzymania wskazanego pisma. Ani pełnomocnik, ani skarżący nie skorzystali z przysługującego im prawa, wobec czego w ocenie organu nie można uznać, aby doszło do uchybienia w tym zakresie. Ponadto zdaniem organu pozostałe zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w świetle poczynionych ustaleń, pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. N. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów k.p.a. poprzez:

a) naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 § 1 k.p.a., w tym rozumieniu, że organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a co nie miało miejsca zarówno przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i też poprzedzającej ją decyzji, gdyż działający na jego zlecenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. dokonał ustalenia stanu faktycznego na gruncie, potwierdzonej dokumentacją fotograficzną w dniu 5 czerwca 2014 r., a także ocenił we własnym zakresie, tj. również bez udziału strony postępowania, że działka nr [...] jest działką zabudowaną, natomiast sąsiadująca z nią działka nr [...] - jest przeznaczona na drogę. Ustalenie przez PINB w T., a stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, że działka nr [...] jest działką zabudowaną garażem - jest błędne, a strona postępowania została pozbawiona możliwości czynnego udziału w ustaleniach w dniu 5 czerwca 2014 r., gdyż nie była o tym powiadomiony, tak samo jak pełnomocnik,

naruszenie art. 32 k.p.a., gdyż strona postępowania J. N. nie mógł działać przez ustanowionego przez niego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, bowiem pełnomocnik również nie był powiadomiony o czynnościach dowodowych,

naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, że żadne pismo o zamiarze przeprowadzenia dowodu, tj. wizji lokalnej co do usytuowania garażu J. N. w dniu 5 czerwca 2014 r. - nie było doręczone pełnomocnikowi strony,

naruszenie art. 138 § 1, pkt 2 i § 2 k.p.a. w ten sposób, że rozpatrując ponownie sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo w ogóle nie rozpatrzył zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

2. wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach naruszenia wyżej określonych przepisów k.p.a., a mającego istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpodstawnie ustalono, że garaż jest usytuowany na działce nr [...] jako działce zabudowanej, a co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż działka ta pozostaje niezabudowana w ogóle.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wskazał ponadto, że podnoszona w skardze okoliczność naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu "w tym rozumieniu, że organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a co nie miało miejsca zarówno przed wydaniem zaskarżone decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji", pozostaje bez wpływu na prawidłowość decyzji z dnia [...] września 2014 r., znak [...], bowiem GINB pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. zawiadomił strony postępowania, w tym pełnomocnika skarżącego o wszczęciu na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r., jednocześnie informując o możliwości składania wyjaśnień i zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...], nakazującej J. N. rozbiórkę garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w m. M., gm. W., przy drodze gminnej M..

.Zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a

przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12

sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Powyższe uwagi mają w sprawie zasadnicze znaczenie bowiem jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.06.2012r., II OSK 514/11, ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy decyzja administracyjna nie została dotknięta jedną z wyliczonych ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też w tym postępowaniu organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Stan prawny, który jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji to stan prawny będący podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. Mając na uwadze wskazane wyżej cechy postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji należy stwierdzić, że podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nie przeprowadzenia prawidłowego, wyczerpującego postępowania dowodowego, a w konsekwencji sformułowanie zarzutu, że organy nie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji rozbiórkowej są niezasadne,

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. decyzji z dnia [...] stycznia 2007r., a przede wszystkim kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 10 stycznia 2001r. przedmiotowy garaż w całości usytuowany jest na działce nr [...]. Okoliczność tę potwierdza także protokół oględzin z dnia 4 września 2001r.wraz z załączonym szkicem sytuacyjnym. Podkreślenia wymaga, iż skarżący nie brał udziału w oględzinach pomimo powiadomienia o terminie ich przeprowadzenia jak również w odwołaniu od decyzji rozbiórkowej nie kwestionował faktu posadowienia spornego garażu.

Należy więc uznać, iż zgromadzony przez organy prowadzące postępowanie w trybie zwykłym materiał dowodowy nie dawał podstaw do kwestionowania położenia przedmiotu rozbiórki na działce nr [...]. Potwierdza to także okoliczność oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008r.

Dokonując oceny stanu faktycznego oraz prawnego na datę wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia , iż decyzja ta obarczona jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa w tym wadą rażącego naruszenia prawa.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2012r.w sprawie VII SA/Wa 129/12 w sprawie odmowy wszczęcia postępowania, w którym Sąd przesadził jedynie konieczność merytorycznego zbadania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2007r., organy wskazały, iż sporny obiekt został wybudowany na sąsiadujących ze sobą działkach nr [...] i [...] w miejscowości M., gmina W. Według wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] czerwca 2014 r., działka o nr [...] jest działką zabudowaną, natomiast sąsiadująca z nią działka nr [...] o powierzchni 0,01 ha przeznaczona jest na drogę. Jak wynika z kopii mapy zasadniczej wydanej przez Starostwo Powiatowe w T. w dniu 3 czerwca 2014 r. oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej przez pracowników organu powiatowego w dniu 5 czerwca 2014 r., działka nr [...] znajduje się pomiędzy działką nr [...] i działką nr 1 (droga gminna M.). Obie działki nr [...] i [...] stanowią drogę gminną.

Organ podał ponadto, że kopia mapy ewidencyjnej wydanej przez Starostwo Powiatowe w T. w dniu [...] czerwca 2014 r. wskazuje, że garaż o wymiarach 4,50 m x 5,30 m jest prawie w całości położony na działce o nr [...], natomiast tylko północna krawędź budynku usytuowana jest na działce nr [...].

Oceniając powyższe ustalenia organów nadzoru należy wyjaśnić iż mogą one stanowić nowy dowód czy też nową okoliczność o której organ nie wiedział wydając kontrolowaną w trybie nadzoru decyzję a więc stanowiącą ewentualną przesłankę wznowieniową w rozumieniu art 145 § 1 pkt 5 kpa, nie stanowią natomiast przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż z faktu ,że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nosi datę 12 czerwca nie można wywodzić, iż zostało ono wszczęte w tej właśnie dacie a nie wcześniej. Natomiast kontrola która odbyła się na przedmiotowej nieruchomości w dniu 5 czerwca 2014r. nie stanowiła oględzin o których mowa w art.85 § 1 kpa do których zastosowanie ma art. 79 § 1 kpa , a kontrolę przeprowadzoną na podstawie art. 81a Prawa budowlanego. Przepis art. 81a Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów k.p.a., w związku z czym do czynności kontrolnych nie mają zastosowania ogólne zasady prowadzenia postępowania dowodowego uregulowane w kodeksie. Dotyczy to w szczególności braku konieczności zawiadamiania inwestora o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolnych.

Podkreślenia wymaga również to, że w myśl art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego.

Z tego względu również pozostałe zarzuty skargi o niepowiadomieniu pełnomocnika o zamiarze przeprowadzenia oględzin z naruszeniem art. 32 i 40 § 2 kpa należy uznać za chybione.

Z tych wszystkich przyczyn, podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.