Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 75/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2002 r., nr [...], 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. C. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydenta Miasta, decyzją z dnia 1.10.2002 r. o ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w G. dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, 3 kondygnacyjnego, podpiwniczonego wraz z infrastrukturą.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego G. Organ stwierdził ponadto, że inwestycja nie narusza praw osób trzecich. Strony nie wniosły uwag do projektu decyzji, a nadto została ona uzgodniona z Miejskim Konserwatorem Zabytków.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. C. zarzucając, że nie określono jednoznacznie powierzchni zabudowy oraz czy projektowany budynek będzie wolnostojący czy też w zabudowie bliźniaczej. Wskazała, iż okoliczne budynki mają 2,5 kondygnacji. Wobec tego, zdaniem odwołującej się, planowana 3 kondygnacyjna zabudowa naruszać będzie istniejący układ urbanistyczny. Realizacja planowanej inwestycji wpłynie negatywnie na korzystanie z działek sąsiednich, powodując nadmierne zacienienie oraz narażenie na hałas i oddziaływanie spalin samochodów wjeżdżających do garaży i na miejsca postojowe. Dodatkowo odwołująca się zakwestionowała wyznaczone w decyzji organu I instancji linie zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18.08.2003 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że planowana zabudowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gabaryty planowanego obiektu, jak i wpływ projektowanej inwestycji na sąsiednie działki będą przedmiotem szczegółowej analizy na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 25.01.2006 r. uchylił zaskarżoną przez A. C. decyzję Kolegium wskazując w uzasadnieniu, że przy jej wydaniu naruszono przepisy postępowania administracyjnego, poprzez brak udziału w postępowaniu odwoławczym właścicieli nieruchomości tj. spółki A i K. Z.. Ponadto Sąd wskazał, że organ odwoławczy winien odnieść się szczegółowo do zarzutów odwołania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 30.01.2007 r., uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 85 ust. 1

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

ustawy z dnia 20.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania złożony został w dniu 23.07.2002 r. i w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do treści art. 40 ust. 1 tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych.

Wydając decyzję organ I instancji powołał się na ustalenia miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia G. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta z dnia 30.11.1994 r.

Zgodnie z art. 86 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Natomiast obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

Organ podkreślił, iż plan, na podstawie którego podjęto zaskarżoną decyzję uchwalony został przed 1 stycznia 1995 roku, a więc w chwili orzekania w sprawie przez organ I instancji jeszcze obowiązywał, ale już w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy nie obowiązuje, albowiem utracił swą moc z dniem 31.12.2003 r.

SKO wyraziło pogląd, że wobec utraty mocy obowiązującej planu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, organ I instancji winien rozpatrzyć sprawę ponownie i podjąć decyzję w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny.

Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła spółka B w S., domagając się jej uchylenia. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa tj. art. 10 i 28 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej spółce udziału w postępowaniu przed SKO w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że strona skarżąca na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 28 sierpnia 2006r. w kancelarii notarialnej H.

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

W. nabyła nieruchomość na której znajduje się przedmiotowa inwestycja a zatem miała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do udziału w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej decyzją SKO.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że Kolegium nie zostało powiadomione o zmianie właścicieli nieruchomości, której to postępowanie dotyczyło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2007 r. (Sygn. akt II SA/Gd 255/07) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że strona skarżąca nie brała, nie z własnej winy udziału w postępowaniu. Sąd wskazał również na błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż w przedmiotowej sprawie należało zastosować przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd rozstrzygnął, że w dalszym postępowaniu w niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji (zrealizowanej w znacznej części) winna być dokonywana na podstawie przepisów prawa oraz planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003 r. Ta bowiem ostateczna decyzja była podstawą wydania pozwolenia na budowę.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzonej w związku z tym rozprawy administracyjnej, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na dzień jej wydania oraz wydania decyzji przez organ odwoławczy w dniu 18.08.2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Kontynuując organ uznał zarzut wyznaczenia przez organ I instancji linii zabudowy za chybiony. Zdaniem Kolegium wskazany wyżej plan nie zawiera ustaleń w tym zakresie, co nie stoi na przeszkodzie, aby organ w trosce o zachowanie pewnych standardów dotyczących odpowiedniego usuwania budynków zarówno w stosunku do sąsiadujących działek, jak i istniejących ciągów komunikacyjnych linie takie wyznaczył. Powołana na rozprawie okoliczność przekroczenia przez inwestora obowiązującej linii o około 2m, nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia i może być przedmiotem postępowania w innym trybie, a nie na etapie ustalania warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

wyznaczenie linii zabudowy w żaden sposób nie narusza uprawnień osób trzecich, a wręcz przeciwnie zapobiec ma nadmiernemu zabudowaniu posesji, na której miała być planowana inwestycja. Jest to pewne ograniczenie nie przewidziane co prawda planem, ale ograniczenie dla inwestora, który jednak zastrzeżeń w tym względzie nie wnosi.

W myśl ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku, gdy złożony wniosek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka jest w istocie poświadczeniem przez organ możliwości realizacji inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora i konkretyzuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pismem z dnia 21.12.2007 r. skarżąca A. C., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzje organów obu instancji, zarzucając im:

- nierozpoznanie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez niezbadanie zarzutów zgłoszonych przez stronę w skardze z 19.09.2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku;

- naruszenie prawa materialnego – uchwały Rady Miasta i nr [...] z 30.11.1994 r. w sprawie szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia G. poprzez: określenie w decyzji organu I instancji frontowej linii zabudowy oraz wprowadzenie wymogu zapewnienia na ternie działek miejsc postojowych w ilości 1,5 miejsca na jednego mieszkańca;

- naruszenie prawa materialnego – przepisów Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- naruszenie prawa materialnego poprzez zobowiązanie inwestora do stosowania przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie na terenie nie objętym inwestycją w postaci drogi publicznej,

-naruszenie prawa materialnego – art. 42 st. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedostateczne określenie warunków w zakresie obsługi infrastruktury technicznej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że obowiązkiem organu II instancji było rozpoznanie wszystkich zarzutów składanych w toku dotychczasowego

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

postępowania, co do spornej decyzji. Zarzuty te były m.in. sformułowane w skardze z dnia 19 września 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy winna opierać się, co do meritum sprawy wyłącznie o akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie znajduje oparcia w normach prawa twierdzenie organu II instancji, że taka decyzja może zawierać uwarunkowania nieprzewidziane miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie twierdzenie jest wręcz przykładem anarchizacji działań organów administracji, które mimo przepisów prawa, czy to rangi ustawy, czy prawa miejscowego błędnie uważają, że ich kompetencje sięgają głębiej niż powszechnie obowiązujące normy prawne. Nawet w przypadku, gdy ustawodawca pozostawił organowi administracji większe pole uznaniowości, jak na przykład przy podejmowaniu decyzji o warunkach zabudowy pod rządami obecnie obowiązujących przepisów, to uznaniowość ta jest ograniczona proceduralnie i co do okoliczności faktycznych (analiza sąsiedniej zabudowy).

Kontynuując skarżąca wskazuje, iż w spornej decyzji bez oparcia w akcie prawa miejscowego znalazła się linia zabudowy oraz określono wymogi co do miejsc parkingowych, natomiast kwestia umocowania organów administracji do określenia norm parkingowych została w ogóle niezbadana przez organ II instancji. Przy tym polskie normy oraz warunki techniczne nie dopuszczają realizacji 0,5 miejsca postojowego w przypadku, gdyby inwestor określił nieparzystą liczbę mieszkańców.

W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została wprost oparta o Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem w dniu 18 sierpnia 2003 r. akt ten już nie obowiązywał. Zastąpiło go bowiem Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej skarżąca stwierdza, iż zaskarżoną decyzją zobowiązano inwestora do stosowania przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w trakcie wykonywania planu zagospodarowania działek. Tymczasem inwestor nie planuje na działkach nr [...] i [...] realizacji inwestycji w postaci drogi publicznej. Nie dopuszczają tego również: plan zagospodarowania przestrzennego oraz uzasadnione interesy właścicieli działek sąsiednich, w tym skarżącej. Ponadto zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

przestrzennym istotnym elementem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Organ I instancji w istocie nie określił tych warunków - odsyłając inwestora do gestorów sieci.

W dopowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zażył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga w przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.

Punktem wyjścia do poczynienia rozważań jest ocena prawna wyrażona w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 255/07. Dla pełnego przedstawienia tego stanowiska Sądu należy zacytować fragment uzasadnienia:

"Przepis art. 85 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu w niniejszym składzie regulacja ta dotyczy nie tylko spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją lecz również tych spraw, w których ostateczne rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obroty prawnego. W konsekwencji wydanego później wyroku Sądu Administracyjnego bądź decyzji organu odwoławczego.

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

Każdy bowiem obywatel ma prawo oczekiwać, że zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności jego sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie tych przepisów prawa, które obowiązywały w dacie rozstrzygania jego indywidualnej sprawy administracyjnej.

Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 25/04, w którym to wyroku wskazano, że "wykładnia art. 85 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zgodzie z konstytucyjną zasadą ochrony interesów w toku i z zasadą zaufania do stanowionego przez państwo prawa, nakazywałaby przyjęcie, że użyte w art. 85 ust. 1 cyt. ustawy pojęcie "przepisy dotychczasowe" obejmuje także miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego."

Teza tego wyroku stanowiąca, że "Z tych względów właściwa ochrona interesów w toku i zasada zaufania do stanowionego przez państwo prawa powinny zapewniać stosowanie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, który był brany przez inwestora pod uwagę w chwili wszczęcia przez niego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedynie wówczas gdy w miejsce takiego planu obowiązywać będzie inny plan (zmieniony w toku postępowania) ochrona ta może doznać ograniczenia, gdyż także pod rządami stanu prawego obowiązującego w chwili wszczęcia postępowania zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływała na wynik postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu".

W ocenie Sądu realizacja konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 45 stanowiącym, że: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd" nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej spółki o umorzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako bezprzedmiotowego z powodu realizacji inwestycji.

Dlatego też w dalszym postępowaniu w niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji (zrealizowanej w znacznej części) winna być dokonywana na podstawie przepisów prawa oraz planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003r. Ta bowiem ostateczna decyzja była podstawą wydania pozwolenia na budowę."

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

Ocena prawna zawarta w ostatnim zdaniu powyższego cytatu wiąże tak Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i organy administracyjne ( art. 153 p.p.s.a.).

W dniu wydania wskazanej przez Sąd ostatecznej decyzji SKO dla przedmiotowego terenu, obowiązywał miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia G., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta z dnia 30 listopada 1994r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]). Plan ten na terenie K. G. oznaczonym ME – 1 (na którym leży przedmiotowa działka) nie określał linii zabudowy, co przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji.

W tej sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 255/07 wyraził wiążącą ocenę prawną, że ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji powinna być dokonywana na podstawie planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003r., a plan nie określał linii zabudowy organ nie był uprawniony do jej ustalania i to nie jako nieprzekraczalnej ze względu na ochronę pasa drogowego drogi publicznej lecz jako obowiązującej linii zabudowy. O tym, że ustalono obowiązującą a nie nieprzekraczalną linię zabudowy świadczy zapis w pkt. 2.b decyzji organu I instancji, że warunkiem lokalizacji inwestycji jest "zachowanie linii zabudowy wg załącznika graficznego do decyzji".

Wg "Uniwersalnego słownika języka polskiego" Wydawnictwa Naukowego PWN "zachować" m. inn. znaczy:

- postąpić w jakiś sposób,

- podporządkować się jakimś nakazom.

Gdyby zatem organowi chodziło o nieprzekraczalną linię zabudowy powinien warunkiem lokalizacji inwestycji uczynić nakaz jej nieprzekraczania, a nie obowiązek jej zachowania.

Już ta sprzeczność przedmiotowej decyzji z ustaleniami miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 30 listopada 1994r., Nr [...] powoduje konieczność uchylenia decyzji.

Nadto należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania w sprawie.

Nie wypełnił zatem obowiązku nałożonego nań przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Gd 1350/03 stwierdził: "Odnośnie pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że organ odwoławczy winien szczegółowo ustosunkować się do zarzutów odwołania,

Sygn. akt II SA/Gd 75/08

dokonując wyraźnej oceny prawidłowości decyzji organu I instancji w kwestionowanym zakresie. Nadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 107 § 1 i 2 k.p.a., w związku z art. 140 k.p.a. decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać konkretne warunki przewidziane w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz wskazywać ich podstawę prawną ich ustalenia. Za błędne należy zatem uznać zarówno ogólnikowe zobowiązanie inwestora do zachowania wszystkich warunków wynikających z określonego aktu prawnego, jak również ustalenie określonych warunków bez podania podstawy prawnej ich ustanowienia".

W zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się jedynie do kwestii linii zabudowy, a w żaden sposób nie rozważył pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącą A. C. w toku postępowania. Sąd administracyjny nie może w tej mierze zastępować organów administracji w rozpoznawaniu spraw lecz jest powołany do tego by kontrolować prawidłowość rozstrzygnięć organów, które powinny w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazać fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, a także dokonać wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Nie czyniąc tego organ odwoławczy ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń o zgodności przedmiotowej decyzji z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji, a w oparciu o przepis art.300 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny kierować się ocenami prawnymi i wskazaniami zawartymi w niniejszym wyroku Sadu, jak i w poprzednich wyrokach z 25 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Gd 1350/03 i z 13 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 255/07.