Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 523/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: Art. 8 pkt 1 ust. 1
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
journal: Dz.U.UE.L 1989 nr 40 poz 1 Art. 4 ust. 4 lit. a i lit. b
law: Pierwsza Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków  towarowych (89/104/EWG)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T. & B., Inc. Div. of T. C." w H. (USA) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 645/09 w sprawie ze skargi "T. & B., Inc. Div. of T.C." w H. (USA) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 czerwca 2008 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz "T. & B., Inc. Div. of T. Cl" w Houston (USA) kwotę 1067 (jeden tysiąc sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 października 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 645/09 oddalił skargę T. & B., Inc. Div. of T. C. z siedzibą w H. w Stanach Zjednoczonych Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 3 czerwca 2008 r. Sp. 529/05 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy T. o numerze [...].

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 3 czerwca 2008 r. Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy T. o numerze R-[...] udzielonego na rzecz T. & B., Inc. Div. of T. C. z siedzibą w H. w Stanach Zjednoczonych Ameryki, na skutek sprzeciwu wniesionego przez T. and C. z siedzibą w N. J. w S. Zjednoczonych Ameryki, na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.- dalej: P.w.p.). a także art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 z późn. zm). w związku z art. 315 ust. 3 P.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy P.w.p. orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy T. o numerze R-[....].

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 27 lipca 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw, wniesiony przez T. and C. z siedzibą w N. J. w Stanach Zjednoczonych Ameryki (dalej: wnoszący sprzeciw, wnioskodawca) wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 26 kwietnia 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy T. o numerze R-[...] (dalej: sporne prawo) na rzecz T. & B YInc. Div. of T. C. z siedzibą w H. w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów i usług: środki do pielęgnacji włosów, środki myjące, środki do czyszczenia zębów, pasty do obuwia, środki do pielęgnacji skóry, środki do prania, środki do mycia naczyń, dezodoranty, perfumy, wody kolońskie, dietetyczne środki przystosowane do celów medycznych, żywność dla niemowląt, sztućce, aparaty do golenia, obrusy papierowe, kufry i walizki, parasole zwykłe i przeciwsłoneczne, wyroby rymarskie, paski, galanteria ze skóry i imitacji skóry, nakrycia na łóżka i stoły, koce, tekstylne produkty finalne, pościel, tapety z materiału, odzież i elementy odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych, odzież skórzana, szaliki, apaszki, kapelusze, bielizna, buty, nakrycia głowy, artykuły gimnastyczne i sportowe, gry planszowe, gry elektroniczne i inne niż telewizyjne, ciastka, wyroby cukiernicze, wyroby piekarnicze, słodycze, lody, wody mineralne, wody gazowane, napoje bezalkoholowe, syropy, preparaty do przygotowywania napojów, napoje owocowe, soki owocowe, wina, wódki, spirytus, koniaki, zapałki, tytoń, papierosy, cygara, reklama osób trzecich, usługi doradcze w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą, prowadzenie agencji reklamowych, produkcja reklam telewizyjnych, radiowych i kinowych, usługi doradztwa handlowego, opinie w zakresie działalności gospodarczej, prowadzenie agencji kredytowych, doradztwo w sprawach finansowych, serwis finansowy, prowadzenie usług depozytowych i sejfów depozytowych, usługi bankowe, obsługa czeków podróżnych, usługi finansowe, ubezpieczeniowe, usługi kredytowego wykupu wierzytelności handlowych powstałych lub mogących powstać w obrocie towarowym, wynajem dóbr inwestycyjnych trwałego użytku, prowadzenie stacji radiowych i telewizyjny, prowadzenie kursów edukacyjnych i nauki jazdy, prowadzenie kursów korespondencyjnych, prowadzenie kin, teatrów, cyrków, prowadzenie agencji artystycznych, organizowanie pokazów, wypożyczanie odbiorników radiowych i telewizyjnych, prowadzenie wypożyczalni kaset i płyt, organizowanie zawodów sportowych, prowadzenie klubów zdrowia dla poprawienia kondycji, kluby rozrywkowe, kluby sportowe, kluby towarzyskie mające na celu zabawę, ekspertyzy geologiczne i inżynierskie, usługi hotelarskie, usługi wypoczynkowe i rekreacyjne związane z rezerwacją zakwaterowania, usługi klubowe związane z żywieniem, kluby konsumentów, usługi kosmetyczne i fryzjerskie, usługi ćwiczeniowo – rehabilitacyjne, prowadzenie saun, solariów i siłowni. Zgłoszenie znaku miało miejsce w dniu 7 lutego 1996 r.

Wnoszący sprzeciw powołał się na okoliczność, iż jego firma posiada pięćdziesięcioletnią tradycję. Przedsiębiorstwo to posługuje się znakiem T., który jest z nim powszechnie znany. T. and C. zajmuje się projektowaniem, produkcją oraz sprzedażą wysokiej jakości luksusowych towarów konsumpcyjnych, dostarczaniem związanych z nimi usług oraz projektowaniem, produkcją i sprzedażą luksusowych upominków.. Przedsiębiorstwo "T. & C. "powstało w 1837 r., a w 1868 zarejestrowane zostało pod nazwą T. and C. w stanie N. J. Już w 1850 r. otwarty został sklep w Paryżu, a w kilka lat później w Londynie. Obecnie wnoszący sprzeciw i jego towary, oznaczane znakiem towarowym T. znane są na całym świecie.

Wnoszący sprzeciw wyraził pogląd, zgodnie z którym znak T. należy do znaków sławnych, o szczególnie wysokiej, światowej renomie. Kategoria tych znaków winna być w jego ocenie objęta szczególną, wzmożoną ochroną przed zagrożeniem wykorzystywania ich wartości handlowej przez inne osoby dla promocji własnych, niekonkurencyjnych towarów. Rejestracja spornego znaku jest w tej sytuacji sprzeczna z art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, który wyłącza od rejestracji znaki sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Znak T. został zgłoszony przez T. & B. Inc. Div. of T. C. w okolicznościach wskazujących na złą wiarę zgłaszającego. Zgłaszającemu znany znak T. towarzyszył bowiem zamiar wykorzystania sławy tego znaku.

Na okoliczność powszechnej znajomości spornego znaku w Polsce zostały załączone następujące polskie przewodniki (zał. nr 37):

- Nowy Jork, pod red. Eleanor Berman, Wiedza i Życie, Warszawa 1994

- Zwiedzamy Nowy Jork. Przewodnik, Izabela Filipiak, Mirosław Spychalski, Exter Pol-Am Publischers, Gdańsk - New York 1994 r.

Wnioskodawca podniósł, iż niezwykłą sławę, wykraczającą ponad standardy popularności producenta biżuterii i wyrobów luksusowych, przyniosła znakowi towarowemu TIFFANY bestsellerowa powieść autorstwa Trumana Capote'a pt "Śniadanie u Tiffany'ego". Podał, iż książka ta miała osiem wydań w Polsce: 1967 -Książka i Wiedza, 1962, 1972, 1993-" Czytelnik, 1998,1999 - Prószyński i Sk., 2002-Libros, 2004-Media Set Poland.

W zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy stwierdził, że fakt, iż wnoszący przedmiotowy sprzeciw nie legitymuje się prawem wyłącznym na znak towarowy T., skutecznym na terenie Polski, nie wyłącza możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 8 pkt 1 u.z.t. Przepis ten bowiem należy odnosić szeroko do zachowania podmiotu zgłaszającego znak towarowy, w tym w szczególności tego, czy wiedział on albo z zachowaniem należytej staranności winien był wiedzieć, że w wyniku uzyskania prawa ochronnego na zgłaszany znak towarowy może uzyskać nienależną korzyść. W przedmiotowej sprawie uprawniony jest podmiotem z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki, należy zatem przyjąć, że miał on, lub z zachowaniem należytej staranności winien był mieć świadomość istnienia oraz światowej pozycji znaku towarowego T. należącego do wnoszącego przedmiotowy sprzeciw.

W ocenie organu w niniejszej sprawie zachodzi istotne podobieństwo pomiędzy spornym znakiem towarowym, a przeciwstawionym mu słownym znakiem T.. Niewątpliwie oba oznaczenia w warstwie słownej są tożsame. Ponadto, element słowny - pełniący rolę podpisu umieszczonego pod realistyczną fotografią, na którą składa się sporny znak towarowy ogniskuje na sobie uwagę odbiorcy i ma kluczowe znaczenie dla całościowego odbioru tego oznaczenia. Niewątpliwe, zdaniem Kolegium Orzekającego, jest skojarzenie, jakie sporny znak towarowy może budzić z wcześniejszym znakiem towarowym T. oraz w szczególności reklamami wnoszącego sprzeciw, na których znak ten jest umieszczany.

Urząd Patentowy stwierdził, iż w orzecznictwie wspólnotowym podkreśla się, że krąg odbiorców ustalany jest w zależności od rodzaju naruszenia renomy. Organ wyraził pogląd, iż używanie oznaczenia T. przez podmiot niezwiązany z wnoszącym sprzeciw, na różnorodnych, ogólnodostępnych towarach i usługach, ze swej istoty w przeważającej mierze masowych i całkowicie różnych niż luksusowe wyroby, z których słynie T. & Co. może w zasadniczy sposób wpłynąć na sposób postrzegania tego oznaczenia przez konsumentów dóbr luksusowych. W takiej sytuacji, w ocenie Kolegium Orzekającego, z bardzo wysokim prawdopodobieństwem może dojść do "rozmycia" renomy znaku T., polegającego w szczególności na erozji ogółu pozytywnych wyobrażeń o wyjątkowości, prestiżu i elitarności tego znaku. Należy zatem za zasadny uznać zarzut wnoszącego sprzeciw odnoszący się do naruszenia przez sporny znak towarowy renomy znaku T. należącego do T. &C. Od lat sześćdziesiątych bowiem oznaczenie T. zarówno w prasie, jak i w kulturze masowej funkcjonuje jako jeden z symboli luksusu i elitarności. Konsument mający wiedzę o wcześniejszym znaku T. napotykając w obrocie sporny znak towarowy, może skojarzyć te znaki ze sobą. W rezultacie może dojść albo do przeniesienia pozytywnych wyobrażeń o znanej wcześniej marce T. na nowo spotkany znak towarów i produkty nim oznaczane.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uprawniony – T. & B., Inc. Div. Of T. C. z siedzibą w H., USA.

Oceniając skargę wniesioną przez T. & B., Inc. Div. of T. C. z siedzibą w H. w Stanach Zjednoczonych Ameryki pod kątem powyższych kryteriów, Sąd I instancji uznał, iż nie jest ona zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem obowiązującemu prawu.

W myśl art. 8 pkt 1 u.z.t., nie udziela się prawa ochronnego na znaki towarowe, które są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego są obiektywnym miernikiem oceny i w art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych zostały odniesione do samego znaku towarowego, a nie do zachowania podmiotu, zgłaszającego ten znak do zarejestrowania. Niemniej jednak, w orzecznictwie sądowym i w doktrynie przyjęto, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również pod uwagę elementy podmiotowe. Nie tylko zatem znak, ale i określone, naganne zachowania zgłaszającego mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 pkt 1 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2003 r., II SA 1165/2002, Wokanda 2004/3 str. 31). W ocenie Sądu przepis ten umożliwia wprowadzenie rozszerzonej ochrony renomowanych znaków towarowych w sytuacji, gdy już w momencie zgłoszenia do rejestracji znaku późniejszego, można przypisać uprawnionemu do niego naganne intencje. W szczególności chodzi o zamiar czerpania nienależnych korzyści kosztem uprawnionego do wcześniejszego – niezarejestrowanego - znaku renomowanego (pasożytniczego wykorzystania tego znaku), czego konsekwencją jest obniżenie siły odróżniającej znaku renomowanego, czyli jego rozwodnienie.

Sąd uznał za zasadne stwierdzenie organu, iż porównywane znaki są do siebie podobne w sposób istotny. Decyduje o tym warstwa słowna: wyraz "T.", który stanowi element dominujący w obu znakach. Podobieństwa elementu słownego znaków nie równoważy w ocenie Sądu element graficzny przynależny znakowi spornemu.

W szczególności zdaniem Sądu w sposób wyczerpujący została w postępowaniu wykazana renoma o zasięgu światowym znaku towarowego. Świadczą o niej zarówno dowody pochodzące nawet na długi okres sprzed rejestracji znaku spornego, jaki i bezpośrednio tę rejestrację poprzedzającego, a także dowody późniejsze, świadczące, zdaniem Sądu, o tym, że – wbrew sugestiom strony skarżącej – renoma znaku wciąż jest niezwykle silna i że nie uległ on dotychczas degeneracji, co mogłoby skutkować dopuszczalnością używania oznaczenia T. w powszechnym obrocie. Zdaniem Sądu objęcie znaku renomowanego ochroną w Polsce jest możliwe wówczas, gdy zostanie wykazane istnienie relewantnego kręgu odbiorców świadczących o tym, że renoma konkretnego znaku swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje Polskę. Wywody UP jednoznacznie potwierdzają spełnienie powyższej przesłanki ochrony znaku T. w Polsce. Urząd wskazał, iż renoma znaku T. odnosi się do luksusowej biżuterii oraz wyrobów z metali i kamieni szlachetnych. Przeciętnym odbiorcą takich towarów w Polsce przed datą zgłoszenia do rejestracji spornego znaku było wąskie grono osób zamożnych (odbiorców dóbr luksusowych).

Powyższe ustalenia organu zostały poparte wszechstronnie zgromadzonym i poddanym stosownej analizie materiałem dowodowym.

W przypadku niniejszej sprawy towary, do których oznaczania służy sporny znak towarowy, są skierowane do stosunkowo niezbyt dobrze sytuowanego jak również niewymagającego przeciętnego odbiorcy. Brak reakcji w postaci skutecznego przeciwstawienia się oznaczaniu tego rodzaju towarów znakiem o rdzeniu słownym identycznym do przeciwstawionego byłby niebezpieczny dla powyżej opisanej renomy marki T.. W dotychczasowej postaci znak jest prawie nieosiągalny dla osób nie znajdujących się w tzw. "elicie finansowej". Jednakże mniej zamożny nabywca mógł przecież nabyć produkt tej marki jako dobra wyjątkowo luksusowego, w charakterze prezentu czy pamiątki, lub uzyskanego trofeum z tytułu osiągniętego sukcesu sportowego i tp. Sytuacja byłaby odmienna w przypadku przyjęcia szerokiej dopuszczalności oznaczania znakiem zawierającym wyraz T. z uwagi na brak rejestracji tego znaku w Polsce. Wówczas renoma tej marki podlegałaby rozwodnieniu – w dotychczasowej postaci przestałaby istnieć. Każdy bowiem mógłby być jej nabywcą. Wypracowana renoma marki ekskluzywnej uległaby w końcu całkowitej deprecjacji.

Reasumując, fakt braku rejestracji znaku T. w P. nie ma w ocenie Sądu żadnego znaczenia. Znaczenie ma natomiast to, ze zgłoszenie znaku przez spółkę T. & B. nosi znamiona korzystania z dorobku i nakładów spółki T. and &Co, których efektem było wypromowanie renomowanej marki nacechowanej opinią ekskluzywności. Dla negatywnej oceny działań skarżącego nie bez znaczenia jest okoliczność, że jest on spółką amerykańską, zarejestrowaną w USA, a więc nie może powoływać się na brak znajomości, mającej ponad stuletnią tradycję, amerykańskiej firmy T. and C. oraz jej znaku T.. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że firma T. and C. ma swoją siedzibę w Nowym Jorku, w mieście, w którym znajduje się słynna ulica B., co stwarza dodatkowe niebezpieczeństwo kojarzenia znaku T. & B. Inc. z tą właśnie firmą. Ponadto z przedstawionych w postępowaniu spornym materiałów wynika, że w Stanach Zjednoczonych toczyły się postępowania sprzeciwowe inicjowane przez firmę T. and C. w związku z podejmowanymi przez skarżącego próbami uzyskania rejestracji znaków zawierających oznaczenie T.. Skarżący mimo to zgłosił do ochrony znak towarowy T. & B. Inc. w Polsce.

Od powyższego wyroku T. and B. INC.Div. of Texpol Corporation wniosła skargę kasacyjną, w ktorej zarzuciła

1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa oraz naruszenie art. 141§ 4 ppsa poprzez brak rozpatrzenia wszelkich zarzutów skargi na zaskarżoną decyzję w zakresie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107§ 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn.:Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa"), określonych kolejno i

szczegółowo w punktach od 1.1. do 1.11. w petitum skargi oraz w punktach od 2.1. do 2.11. w uzasadnieniu tej skargi, w tym zwłaszcza poprzez zupełny brak ustosunkowania się do wszelkich powoływanych w tych zarzutach okoliczności faktycznych i prawnych oraz dowodów, w odniesieniu do których UP - jak stwierdzono to w powołanych zarzutach skargi - nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie przeprowadził wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału, a także nie dokonał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia dotyczącego wymienionych okoliczności ani sprzeczności występujących w tym uzasadnieniu, a które to rozpatrzenie i ustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji powinno prowadzić do wniosku o naruszeniu wskazanych przepisów kpa, a więc o zasadności powyższych zarzutów skargi;

1.2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 kpa z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii istnienia renomy znaku towarowego Uczestnika TIFFANY, a mianowicie co do spełnienia w przypadku tego znaku towarowego wszystkich niezbędnych, wypracowanych w orzecznictwie, kryteriów posiadania renomy przez dany znak towarowego, w tym realizacji takich kryteriów konkretnie względem terytorium Polski, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa z powodu braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału w powołanej wyżej kwestii, w tym co do przyznania renomy w Polsce znakowi towarowemu Uczestnika;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 kpa z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii zakresu renomy znaku

towarowego Uczestnika T., a mianowicie co do ustalenia występowania renomy tego znaku wśród ogółu odbiorców w Polsce na zasadzie renomy światowej, wśród samych krajowych odbiorców towarów luksusowych, ograniczonych zarazem tylko do krajowych odbiorców luksusowej biżuterii, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa z powodu braku zebrania w

sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału w powołanej wyżej kwestii;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 kpa z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii naruszenia renomy

znaku towarowego Uczestnika T., a mianowicie w zakresie przyjmowanych w orzecznictwie unijnym okoliczności, które w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy przemawiałyby za działaniem rejestracji i używania znaku towarowego R-[...] na

szkodę renomy znaku towarowego Uczestnika, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa z powodu braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału w powołanej wyżej kwestii;

1.5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 § 3 kpa z powodu braku wyjaśnienia w uzasadnieniu tej decyzji znaczenia, jakie dla rozstrzygnięcia w kwestii istnienia renomy znaku towarowego Uczestnika T. w Polsce ma fakt rejestracji w zagranicznych rejestrach znaków towarowych oraz w takim rejestrze prowadzonym przez UP, wielu znaków z wyrazem T. przysługujących różnym podmiotom dla różnych towarów lub usług, a także z powodu zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sprzeczności co do znaczenia, jakie dla oceny światowej renomy znaku towarowego Uczestnika oraz jego renomy w Polsce, ma fakt używania takiego samego znaku przez wiele różnych podmiotów dla różnych towarów lub usług, w szczególności też dla biżuterii;

6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz naruszenia art. 107 § 3 kpa z powodu niewłaściwej oceny dowodów oraz braku wyjaśnienia w uzasadnieniu tej decyzji znaczenia, jakie dla rozstrzygnięcia w kwestii istnienia renomy znaku towarowego Uczestnika T. w Polsce i w konsekwencji w kwestii naganności

postępowania Wnoszącego skargę kasacyjną w związku z jego znakiem towarowym R-153642 ma fakt używania przez niego tego znaku w Polsce przez kilkanaście lat przed datą sprzeciwu w niniejszej sprawie, w tym sześć lat przed datą zgłoszenia i prawie piętnaście lat przed datą rejestracji tego znaku, a także fakt braku sprzeciwu Uczestnika wobec używania tego znaku oraz nieprowadzenia przez Uczestnika nigdy w Polsce

działalności gospodarczej;

7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa oraz naruszenie art. 141§ 4 ppsa poprzez brak rozpatrzenia wszelkich zarzutów skargi na zaskarżoną decyzję w zakresie naruszenia praw materialnego, tj. art. 8 pkt 1 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o

znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm., dalej "uzt"), określonych kolejno i szczegółowo w punktach od 2.1. do 2.6. w petitum skargi oraz w punktach od 3.1. do 3.6. w uzasadnieniu tej skargi, w tym zwłaszcza poprzez zupełny brak ustosunkowania się do wszelkich powoływanych w tych zarzutach okoliczności faktycznych i prawnych oraz dowodów, a związku z którymi UP — jak stwierdzono to w powołanych zarzutach

skargi - dopuścił się błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tego przepisu, a które to rozpatrzenie i ustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji powinno prowadzić go do wniosku o naruszeniu wskazanego przepisu uzt, a więc o zasadności powyższych zarzutów skargi.

2. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

2.1. naruszenie art. 8 pkt 1 uzt w związku art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w następstwie przyjęcia, że na podstawie tego przepisu korzysta z ochrony w Polsce, jako renomowany, znak towarowy niezarejestrowany w UP, w tym też przez uznanie tego przepisu w ogóle za podstawę prawa podmiotowego w Polsce do niezarejestrowanego znaku towarowego; 2.2. naruszenie art. 8 pkt 1 uzt poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w następstwie przyjęcia, że z ochrony na podstawie tego przepisu korzysta w Polsce, jako renomowany, znak towarowy, który nie jest używany bezpośrednio na terytorium Polski, a tylko korzysta z "międzynarodowej renomy", a więc bez konieczności wykazywania renomy tego znaku konkretnie dla terytorium Polski;

2.3. naruszenie art. 8 pkt 1 uzt poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozbawieniu znaczenia, dla oceny renomy znaku towarowego w Polsce, faktu istnienia wielu zagranicznych, jak i krajowych rejestracji takiego samego znaku na rzecz innych przedsiębiorców i dla różnych towarów lub usług, a także na przyjęciu, że używanie takich samych znaków w obrocie przez innych przedsiębiorców dla różnych, a także dla identycznych towarów, wskazuje na silny charakter odróżniający tego znaku towarowego i potwierdza jego renomę wśród odbiorców tych towarów; 2.4. naruszenie art. 8 pkt 1 uzt poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu, że rozszerzona ochrona renomowanego znaku towarowego jest uzależniona nie tylko od skojarzenia pomiędzy tym znakiem oraz znakiem przeciwstawionym, lecz od wystąpienia szkody dla znaku wcześniejszego, będącej skutkiem faktycznego i trwałego naruszenia zdolności odróżniającej oraz niepowtarzalności tego znaku w wyniku rejestracji znaku przeciwstawionego, która to szkoda wymaga stwierdzenia zmiany zachowania odbiorców towarów na danym rynku, dla których zarejestrowany jest znak wcześniejszy;

2.5. naruszenie art. 8 pkt 1 uzt poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w następstwie przyjęcia, że o złej wierze w zgłoszeniu do rejestracji w Polsce znaku towarowego R-[...] przekonuje sama świadomość zgłaszającego o używaniu podobnego znaku przez Uczestnika - dla zupełnie różnych towarów - na terytorium innego państwa niż Polska, oraz w następstwie przyjęcia, że w ocenie zgodności tego zgłoszenia z zasadami współżycia społecznego nie ma znaczenia fakt wieloletniego używania spornego znaku w Polsce przez zgłaszającego przy braku sprzeciwu Uczestnika, powołującego się na swoje prawo z używania podobnego znaku poza granicami Polski, a także fakt wieloletniej działalności zgłaszającego w Polsce pod firmą z wyrazem "T."

Skarżący wniósł na podstawie art. 185 § 1 ppsa - o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., ewentualnie, w razie niestwierdzenia naruszenia przepisów postępowania - na podstawie art. 188 ppsa - o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku, w oparciu o art. 145-151 ppsa w związku z art. 193 ppsa oraz na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa - o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjna Spółka T. and C. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i prawa procesowego.

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do zarzutów dotyczących błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 8 pkt 1 u.z.t. oraz art. 4 ust. 4 lit. a) Pierwszej Dyrektywy Rady. Zarzuty te są najdalej idące, bowiem kasator kwestionuje istnienie podstawy prawnej do objęcia ochroną prawną w Polsce znaku towarowego renomowanego, który nie został zarejestrowany. Pogląd kasatora jest błędny, a omawiany zarzut kasacyjny jest nieusprawiedliwiony.

Zgodnie z art. 8 pkt 1 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych nie przewidywała wprost żadnej szczególnej ochrony dla niezarejestrowanych, renomowanych znaków towarowych. Jednakże doktryna i praktyka orzecznicza dopuszcza udzielanie takiej ochrony, na podstawie art. 8 pkt 1 u.z.t., dopatrując się w "sprzeczności znaku z zasadami współżycia społecznego" również elementów podmiotowych. Przyjmuje się, że o sprzeczności z zasadami współżycia społecznego mogą świadczyć okoliczności dotyczące zachowań zgłaszającego, a w szczególności naganny cel jego działania. Za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego uznaje się rejestrację, której celem jest wykorzystanie renomy cudzego znaku towarowego, bądź zagrożenie tej renomie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że takie zgłoszenie, jako dokonane w złej wierze, jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (por. R. Skubisz: "Prawo znaków towarowych. Komentarz", Warszawa 1997, s. 73, J. Piotrowska "Renomowane znaki towarowe i ich ochrona", Warszawa 2001, s. 117; stanowisko to znalazło również wyraz w wielu orzeczeniach Komisji Odwoławczej przytaczanych przez J. Piotrowską op.cit., s. 118 i inne). Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za trafny pogląd Sądu pierwszej instancji, że zgłoszenie oznaczenia w celu wykorzystania renomy cudzego znaku powinno być oceniane jako zgłoszenie z naruszeniem zasad współżycia społecznego (dokonane w złej wierze) niezależnie od tego, czy dotyczy znaku renomowanego zarejestrowanego, czy znaku renomowanego niezarejestrowanego. Zatem art. 8 pkt 1 u.z.t. może stanowić podstawę materialnoprawną do udzielenia ochrony znakowi towarowemu renomowanemu, także wtedy, gdy znak ten nie został zarejestrowany.

Wbrew twierdzeniom kasatora, za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia również interpretacja Pierwszej Dyrektywy Rady. W preambule tejże dyrektywy zadeklarowano, że "nie wydaje się konieczne podejmowanie procesu zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie znaków towarowych w pełnym zakresie oraz że wystarczające będzie ograniczenie tego procesu do tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpośredni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrznego". W preambule tej stwierdza się ponadto, że "dla ułatwienia swobodnego obrotu towarów i usług podstawowe znaczenie ma zapewnienie, że od tej chwili zarejestrowane znaki towarowe korzystają z takiej samej ochrony na podstawie systemów prawnych wszystkich Państw Członkowskich; nie powinno to jednakże uniemożliwiać Państwom Członkowskim udzielania, z ich wyboru, szerokiej ochrony tym znakom towarowym, które cieszą się renomą".

Co więcej, dyrektywa przewiduje w art. 4 ust. 4 lit. a) wprost możliwość udzielania w prawie krajowym ochrony wcześniejszym zarejestrowanym renomowanym znakom towarowym, poza granicami podobieństwa towarów, jeżeli używanie późniejszego znaku towarowego bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, w świetle przytoczonych postanowień preambuły dyrektywy, art. 4 ust. 4 lit. a) Pierwszej Dyrektywy Rady nie można interpretować jako ustalenia maksymalnego pułapu ochrony znaków renomowanych w prawie krajowym. Dyrektywa wprost dopuszcza m. in. możliwość udzielania, z wyboru Państwa Członkowskiego, "szerokiej ochrony tym znakom towarowym, które cieszą się renomą" nie odnosząc tej uwagi do znaków zarejestrowanych. Tę szeroką ochronę można również rozumieć jako ochronę wykraczającą, poza ramy określone w art. 4 ust. 4 lit. a) omawianej dyrektywy.

Trudno znaleźć przekonujące argumenty na rzecz tezy, że Pierwsza Dyrektywa Rady stanowi przykład tzw. "harmonizacji zupełnej", ustala wyczerpująco standardy ochrony, uniemożliwiając tym samym modyfikowanie ochrony w prawie krajowym. Przeciwko przyjmowaniu takiego rozumienia przemawia wyrok ETS z dnia 9 stycznia 2003 r., sygn. C-292/00, w sprawie Davidoff & Cie S. A. i dopuszczenie szerszej ochrony niezarejestrowanych renomowanych znaków towarowych. Nie wydaje się, aby taka interpretacja postanowień dyrektywy burzyła logikę określonych w niej przesłanek odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji (art. 3 i 4). Dyrektywa dopuszcza bowiem ochronę niezarejestrowanych znaków towarowych na podstawie art. 4 ust. 4 lit. b).

W konkluzji rozważań dotyczących tej kwestii należy więc stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy Pierwszej Dyrektywy Rady nie wykluczają możliwości udzielenia w prawie krajowym ochrony niezarejestrowanym renomowanym znakom towarowym.

Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut błędnej wykładni art. 8 pkt 1 u.z.t. Zastosowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia jest prawidłowa i nie pozostaje w sprzeczności z art. 4 ust. 4 lit. a) Pierwszej dyrektywy Rady, bowiem powołane przepisy nie sprzeciwiają się udzielaniu w prawie krajowym ochrony prawnej znakom towarowym renomowanym niezarejestrowanym.

Z prawidłowo rozumianej normy prawa materialnego wynika, jaki zakres czynności jest niezbędny do ustalenia, czy dana norma ma zastosowanie w konkretnej sprawie. Uznając, że co do zasady, niezarejestrowany renomowany znak towarowy może korzystać z ochrony prawnej w Polsce, Sąd pierwszej instancji powinien poddać szczegółowej kontroli poczynione przez organ ustalenia. Ustalenia te powinny dawać odpowiedź na podstawowe pytania: czy znak którego ochrony domaga się wnoszący sprzeciw w ogóle ma renomę, a następnie czy ma renomę na terytorium Polski, jaki jest zakres renomy wśród odbiorców w Polsce, a także czy kręgi odbiorców towarów opatrywanych znakiem renomowanym i znakiem spornym pokrywają się w jakimkolwiek zakresie. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności pozwala ocenić, czy działanie uprawnionego rzeczywiście było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, jako nakierowane na wykorzystanie cudzej renomy i rozwodnienie znaku, a zatem czy w sprawie może znaleźć zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. jako podstawa unieważnienia znaku. Sąd powinien zatem dokonać oceny, czy ustalenia w omawianych kwestiach zostały prawidłowo poczynione w wyniku należycie zgromadzonych i ocenionych dowodów.

Kasator stawia wyrokowi Sądu pierwszej instancji liczne zarzuty naruszenia prawa procesowego polegającego na niewyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności i niedokonania ustaleń istotnych dla zastosowania prawa materialnego (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. polegający na braku rozpatrzenia zarzutów skargi i braku stanowiska Sądu co do tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku. Tak określone zarzuty kasacyjne należy uznać za usprawiedliwione.

W skardze do Sądu pierwszej instancji T. & B. stawia decyzji Urzędu Patentowego RP zarzuty procesowe kwestionujące poczynione przez organ ustalenia w zakresie posiadania przez znak T. renomy w ogóle i posiadania renomy w Polsce. Skarżący wskazał okoliczności, które zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa stanowią kryteria ustalania istnienia renomy. Podkreślił, że ocena realizacji kryteriów renomy ma charakter terytorialny. Wskazał na konieczność wyjaśnienia zakresu renomy znaku T. wśród ogółu odbiorców w Polsce oraz wyjaśnienia okoliczności działania spornego znaku na szkodę renomy znaku T. w świetle kryteriów przyjętych w orzecznictwie wspólnotowym, a także znaczenia istnienia w Polsce i za granicą licznych znaków towarowych ze słowem "tiffany" oraz znaczenia używania tego znaku przez liczne podmioty dla różnych towarów i usług, znaczenia długotrwałego używania przez uprawnionego znaku T. w Polsce, bez sprzeciwu ze strony T,. & C.. Skarżąca zarzuciła w szczególności, że organ administracji zaniechał ustalenia udziału w rynku, zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych towarów ze znakiem T., nie ustalił rozmiaru nakładów poniesionych w związku z promocją znaku, a także w ogóle nie ustalił, czy i ewentualnie w jakim zakresie znak ten jest używany przez osoby trzecie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie odniósł do tych zarzutów istotnych z punktu widzenia renomy znaku T., a mimo to podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, że znak towarowy T. jest znakiem renomowanym i że renoma ta występowała przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego także na terytorium Polski. Brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do istotnych z punktu widzenia wyniku sprawy zarzutów sprawia, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności postępowania administracyjnego nie poddaje się kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Takie działanie Sądu pierwszej instancji czyni uzasadnionym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem uzasadnienie wyroku nie zawiera odniesienia do większości z nich.

Wskazany jako naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a. określa konieczne elementy uzasadnienia wyroku, do których należą: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz wskazanie podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowe uzasadnienie wyroku jest niezwykle istotne. Jest ono odzwierciedleniem toku badania danej sprawy przez sąd, powinno więc przedstawiać sposób rozumowania sądu, uzasadniający wydanie takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji badając legalność rozstrzygnięć organów, zaś w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza - uzasadnienie wyroku musi jej umożliwić merytoryczną polemikę z argumentacją sądu. W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji powinien odnieść się do okoliczności sprawy i rozważyć zarzuty podniesione w skardze (poprzez określenie, czy są one słuszne czy też bezzasadne), jeśli mają one istotne znaczenie dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 291/07; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał własnej analizy materiału dowodowego i nie skonfrontował ustaleń poczynionych przez organ z zarzutami podniesionymi przez stronę w skardze, bezkrytycznie przyjmując w wyroku stanowisko Urzędu Patentowego RP z pominięciem argumentacji skarżącego.

Sąd nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak oceny tego materiału w zakresie ustalenia na podstawie wypracowanych w orzecznictwie kryteriów posiadania przez znak T. renomy na terytorium Polski. Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że podziela poglądy Urzędu Patentowego, że znak T. posiada światową renomę i przyjął, że renoma ta ma charakter transgraniczny, zatem obejmuje także Polskę. Tymczasem renoma to kwestia faktów i nie wystarczy wykazać, że są dowody pozwalające przypuszczać, że znak mógł być znany i uznawany za atrakcyjny także w Polsce z uwagi popularność książki Trumana Capota oraz filmu "Śniadanie u Tiffaniego". Należało bowiem ocenić, czy wykazano metodami wypracowanymi przez doktrynę i orzecznictwo (por. np. wyrok ETS z dnia 14 września 1999 r. w sprawie General Motors C-375/97, wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie ElCorte Ingles, T-8/03, J.Piotrowska, op.cit., s.16 i s.74), że znak w dacie zgłoszenia był znany i uznawany za renomowany w Polsce. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się także do podnoszonej przez skarżącego kwestii wadliwości oceny renomy w oparciu o badanie znajomości tego znaku wśród wąskiego kręgu odbiorców luksusowej biżuterii i wyciąganie na tej podstawie wniosków o istnieniu renomy znaku TIFFANY wśród ogółu odbiorców w Polsce w odniesieniu do różnych towarów.

Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, jakie znaczenie dla kwestii renomy znaku T. ma okoliczność używania w Polsce przez skarżącą jej znaku towarowego przez kilkanaście lat przed datą sprzeciwu, a także czy i jakie znaczenie ma fakt, że T. & C. nigdy nie prowadziła w Polsce działalności.

Pozostałe zarzuty procesowe skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., a także błędnego zastosowania art. 8 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 4 ust. 4 lit. a) Pierwszej dyrektywy Rady, nie mogły zostać poddane ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sytuacji braku wyczerpującego stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych, wyrażenie w tym zakresie stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny byłoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności sądownictwa administracyjnego.

W ponownym postępowaniu Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący odniesie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi oraz wyjaśni racje i motywy dokonanej oceny legalności decyzji Urzędu Patentowego RP. Sąd oceni, czy mając na względzie przyjęte w orzecznictwie metody badania renomy, w świetle przeprowadzonych dowodów prawidłowy jest wniosek, że znak T. posiadał renomę w Polsce, a także oceni czy ustalono kręg odbiorców, w którym znak ten cieszy się renomą. Sąd oceni również, czy renoma znaku T. (jeżeli zostanie ustalona) odnosi się do tego samego kręgu odbiorców, do którego adresowane jest kwestionowane oznaczenie, bowiem aby zyskać ochronę, znak renomowany musi cieszyć się renomą także wśród odbiorców, do których adresowane są wyroby naruszyciela (renoma znaku chronionego musi zostać wykazana w obydwu kręgach odbiorców - por. J. Piotrowska, op.cit, s. 20 i 36, Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2008 r. C-252/07, Lex 4651100). Sąd oceni także znaczenie dla ustalenia istnienia renomy podniesionej w skardze i skardze kasacyjnej okoliczności nieprowadzenia w Polsce działalności gospodarczej przez firmę T. & C, a także używania znaków towarowych z użyciem słowa "t." przez wiele podmiotów w Polsce i w USA. Oceniając tę okoliczność Sąd weźmie pod uwagę, że renoma znaku towarowego wiąże się z jego wysoką zdolnością odróżniającą, zaś zdolność ta jest tym niższa, im więcej podmiotów używa takiego samego lub podobnego znaku dla oznaczania towarów pochodzących od innych przedsiębiorców.

Dopiero po dokonaniu oceny powyższych kwestii Sąd może przejść do oceny zachowania uprawnionego i badać, czy naruszało ono zasady współżycia społecznego i w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym było naganne z uwagi na cel. Oceniając, czy celem rejestracji było korzystanie z renomy znaku T., Sąd weźmie pod uwagę podnoszoną przez uprawnionego (T. & B.) okoliczność używania przez niego znaku T. na polskim rynku od kilkunastu lat bez protestów ze strony T. & C., a także fakt, iż towary obu firm były różne i adresowane do zupełnie innego kręgu odbiorców.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że sprawy między tymi samymi stronami, dotyczące znaków towarowych ze słowem "t.", były już przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd (wyroki z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1110/08 oraz II GSK 1111/08, a także wyrok z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 203/09). Mimo zbliżonej argumentacji podnoszonej przez strony postępowania, każda ze spraw dotyczy kontroli legalności odrębnych i nie identycznych rozstrzygnięć. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji w sprawie niniejszej powinna te różnice dostrzegać, jednak celowe byłoby wzięcie pod uwagę poglądów wyrażonych we wcześniejszych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle podobnych spraw między tymi samymi stronami.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie § 12 ust. 2 pkt 1 w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076, ze zm.).