Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 315/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. A., D. A., T. K. i S. Z. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na rzecz E. A., D. A., T. K. i S. Z. solidarnie kwotę 4.443 (cztery tysiące czterysta czterdzieści trzy) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. A., D. A., T. K. i S. Z. (dalej zwani "skarżącymi"), reprezentowani przez pełnomocnika adwokata S. P., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (zwany też "organem") z dnia 30 maja 2018 r., znak [...], w przedmiocie naliczenia i nałożenia na skarżących kosztów przechowywania broni po zmarłym A. K.

Zaskarżona czynność wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] zmarł A. K. - właściciel 4 sztuk broni ([...] nr [...], [...] nr [...], [...], [...] nr [...]).

Pismem z dnia 28 stycznia 2009 r. Opolski Komendant Wojewódzki Policji złożył do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym A. K., podając, że od 10 grudnia 2008 r. w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] znajdują się dwie sztuki [...] i [...] należące do zmarłego.

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w [...] [...], sygn. akt [...], stwierdził, że spadek po zmarłym A. K. nabyli E. A., D. A., T. K. i Z. Z. - każdy po ¼ części.

Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Opolu poinformował E. A., D. A. i T. K., jako spadkobierców A. K., że od 10 grudnia 2008 r. w depozycie Wydziału znajdują się 2 sztuki broni [...] wraz z [...], od dnia 28 września 2009 r. - 1 sztuka broni [...], a od dnia 11 kwietnia 2012 r. - kolejna 1 sztuka broni [...], należące do zmarłego A. K. W piśmie wezwano ww. osoby do odebrania broni z depozytu i pouczono, że jej niepodjęcie w terminie 3 lat będzie stanowiło podstawę do złożenia do Sądu Rejonowego wniosku o likwidację niepojętego depozytu. Wyjaśniono również, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca broń, która weszła w jej posiadanie.

E. A., D. A. i T. K. złożyli oświadczenia o przekazaniu zdeponowanej broni i amunicji na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Z. Z. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu o braku podstaw prawnych do obciążenia któregokolwiek ze spadkobierców A. K. kosztami depozytu broni, jako że nie można ich uznać - stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni palnej i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z poźn. zm.), zwanej dalej ustawą - za osoby, które weszły w posiadanie broni po osobie zmarłej. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że Z. Z. wyraża zgodę na przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 30 maja 2018 r., nazwanym "wezwanie do zapłaty", Komendant Wojewódzki Policji w Opolu - powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy - poinformował skarżących o obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.826,24 zł, naliczonej za przechowywanie 4 sztuk broni pozostającej w depozycie Policji. W ujęciu tabelarycznym organ przedstawił szczegółowo, za jaki okres i w jakiej wysokości naliczono opłatę. Ponadto wyjaśnił, że na podstawie ww. przepisu ustawy i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U z 2004 r., nr 152, poz. 1609), właściciel broni zobowiązany jest pokryć koszty przechowywania przedmiotowej broni w depozycie w okresie od 10 grudnia 2009 r. do 6 lutego 2018 r. (data złożenia oświadczenia o przeniesieniu własności broni przez pierwszego ze współwłaścicieli). Określił też organ termin i miejsce dokonania opłaty oraz zastrzegł, że jej nieuregulowanie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

W skardze na powyższą czynność materialno-techniczną E. A., D. A., T. K. i S. Z. zarzucili naruszenie:

1) art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, mogące mieć wpływ na treść czynności, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ów nie powinien był znaleźć zastosowania, albowiem skarżący nie byli osobami deponującymi broń, które weszły w posiadanie broni po zmarłym A. K.,

2) art. 9 K.p.a. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, mogące mieć wpływ na treść czynności, poprzez jego niezastosowanie i nieinformowanie skarżących, że w związku z przekazaniem broni osoba deponująca broń, która weszła w posiadanie broni po osobie zmarłej obowiązana jest do ponoszenia kosztów depozytu, oraz o tym, jaka jest wysokość tych kosztów.

Z uwagi na wskazane zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz domagali się zwrotu kosztów postępowania, w tym tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego - kwoty 3.600 zł oraz kwoty 68 zł, tytułem zwrotu kosztów opłat skarbowych od pełnomocnictw.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w okolicznościach niniejszej sprawy art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy w ogóle nie powinien był znaleźć zastosowania. Nie można ich bowiem uznać za osoby deponujące, które weszły w posiadanie broni i amunicji po zmarłym A. K. Wprawdzie są spadkobiercami ustawowymi zmarłego A. K., nigdy jednak nie deponowali broni, co wprost wynika z protokołów przyjęcia broni i amunicji będących w posiadaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. W dniu 10 grudnia 2008 r. dwie sztuki broni i amunicja zostały zabezpieczone w [...] A. K. w czasie oględzin miejsca zdarzenia przez Policję, a zatem znalazły się w depozycie na skutek czynności własnych Policji, zaś w dniach 28 września 2009 r. i 11 kwietnia 2012 r. dwie sztuki broni do depozytu złożyły osoby trzecie, które były w ich posiadaniu po śmierci A. K. Skarżący nie tylko sami nie zdeponowali broni i amunicji po zmarłym A. K., ale także nigdy nie byli w jej posiadaniu. Natomiast z samego spadkobrania nie można wywodzić, że skarżący są obowiązani do ponoszenia kosztów depozytu. Gdyby intencją ustawodawcy było, ażeby koszty depozytu broni i amunicji ponosili spadkobiercy osoby zmarłej, to niewątpliwie znalazłoby to swój wyraz w odnośnym przepisie ustawy. Skarżący powołali się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, wedle którego "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc przede wszystkim faktycznie nią władała jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. To z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Ponadto skarżący wskazali na uchybienie przez organ obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, wynikającego z art. 9 K.p.a. W tym zakresie argumentowali, że jeśli organ uważał, iż powinni ponieść koszty depozytu, to należało ich o tym poinformować, jak i o wysokości tych kosztów. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą z wykładni celowościowej art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że koszty przechowania broni winna ponieść osoba, która nie tylko faktycznie składa broń do depozytu, ale też ma świadomość skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Akcentował, że celem wprowadzenia normy z art. 23 ustawy nie było oderwanie jej od prawa własności, zwłaszcza że na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy osoba deponująca broń może złożyć oświadczenie o przeniesieniu jej własności na Skarb Państwa. Przepis ten wprost odnosi się do właściciela, którym po śmierci spadkodawcy jest jego spadkobierca. W ocenie organu, osobami zobowiązanymi do zapłaty kosztów przechowywania broni złożonej do depozytu, po śmierci ich posiadacza, są właściciele, których ustala się na podstawie prawa spadkowego. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądowe. Zaznaczył również organ, w ślad za poglądami prezentowanymi przez NSA, że dla spełnienia przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wystarczające jest, że osoba trzecia złoży broń do depozytu, jeśli działa w imieniu i na rzecz "osoby deponującej". Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 9 K.p.a., który nie ma tu zastosowania. Podkreślił również, że to z inicjatywy Policji doszło do ustalenia kręgu właścicieli broni i wydania przez nich dyspozycji co do dalszego postępowania z ich własnością. Nie można też czynić zarzutu organowi w sytuacji, gdy chroni własność innych osób i od 2008 r. wykonuje konsekwentnie swoje obowiązki. Już we wniosku o stwierdzenie nabycia spadku wskazano, że podstawą jego złożenia jest zdeponowana w Komendzie Wojewódzkiej Policji broń spadkodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. - orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei, po myśli art. 146 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Dodać też trzeba, że kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że E. A., D. A., T. K. i S. Z. - spadkobiercy A. K. zaskarżyli skierowane do nich "wezwanie do zapłaty", stanowiące czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., polegającą na ustaleniu kosztów depozytu broni należącej wcześniej do A. K. i zobowiązaniu skarżących, jako obecnych właścicieli broni, do opłacenia tych kosztów. Odnotowania również wymaga, że dochowanie terminu do wniesienia skargi na przedmiotową czynność nie budzi wątpliwości, zaś ustalenie w tym zakresie pozwoliło na merytoryczne jej rozpoznanie.

W związku z tym wskazać trzeba, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni ma charakter publicznoprawny i wynika z art. 23 cyt. wyżej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (nadal zwana w skrócie "ustawą"), który w ust. 1 stanowi, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:

1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;

2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3;

3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;

4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.

Według ust. 2 omawianej regulacji, osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji (pkt 1); złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji (pkt 2); złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa (pkt 3). Na zasadzie art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

Przytoczony powyżej art. 23 ustawy określa m.in. podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. W świetle pkt 3 ust. 1 tej regulacji, obowiązek ten obejmuje osoby deponujące broń, które weszły w jej posiadanie po osobie zmarłej. Jak słusznie wywodził tut. Sąd w wyroku z dnia 7 lipca 2016 r. (sygn. akt II SA/Op 121/16, dostępny - tak jak wszystkie orzeczenia przywołane w niniejszym wyroku - na stronie internetowej: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawę omawianego obowiązku stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, iż jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego, a drugą stroną - osoba deponująca broń w związku z brakiem pozwolenia na nią. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu i deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Natomiast w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy, organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji przyjąć należy, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy i zaistnienia sytuacji opisanej w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy, wezwanie podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek uiszczenia kosztów depozytu, stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy Komendant Wojewódzki Policji w Opolu podał, że podstawę prawną wezwania skarżących do uiszczenia przedmiotowej opłaty stanowi art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, zatem uznał skarżących za osoby deponujące broń, które weszły w jej posiadanie po śmierci A. K. Z tym stanowiskiem organu nie zgodzili się jednak skarżący, którzy uważają, że przepis ten nie ma do nich zastosowania.

Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, Sąd zgodził się przede wszystkim z prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, według którego z uwagi na fakt, że nałożenie na daną osobę obowiązku poniesienia kosztów depozytu broni, a także ustalenie zakresu tegoż obowiązku, następuje w drodze czynności organu administracji konkretyzującej obowiązek wynikający z przepisów prawa, a więc poza postępowaniem administracyjnym, to przesłanki podmiotowe nałożenia omawianego obowiązku powinny być interpretowane ściśle (por. wyroki NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2620/11 oraz z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 524/10). Natomiast z wykładni literalnej art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc władała nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Na gruncie art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy powszechnie przyjmuje się, że wypełnienie określonej w nim przesłanki ma miejsce również w sytuacji, gdy broń zostanie złożona przez osobę trzecią, która jednak działa w imieniu i na rzecz osoby deponującej.

Tymczasem w kontrolowanej sprawie skarżący wskutek dziedziczenia stali się właścicielami przedmiotowej broni, lecz ani nie weszli w jej posiadanie, ani też jej faktycznie nie przekazali do depozytu policyjnego. Z akt sprawy wynika, że dwie sztuki broni należącej do zmarłego zostały zabezpieczone i przekazane do depozytu w dniu 10 grudnia 2008 r. w wyniku czynności własnych Policji, zaś kolejne dwie sztuki broni trafiły do depozytu w dniach 28 września 2009 r. i 11 kwietnia 2012 r. (por. notatka służbowa z 26 lutego 2018 r.), jednak - co istotne - nie zostały złożone przez samych skarżących czy przez osoby trzecie związane z nimi w jakikolwiek sposób, a więc osoby, które działałyby w imieniu skarżących lub na ich rzecz. Zdaniem Sądu, zasadnie argumentował pełnomocnik skarżących, posiłkując się przy tym poglądami wyrażanymi przez sądy administracyjne, że w świetle omawianych rozwiązań ustawowych, z samego faktu spadkobrania nie można wywodzić, iż skarżący są zobowiązani do ponoszenia kosztów depozytu broni. Nie sposób też nie dostrzec, że koszty te, choćby z uwagi na to, że powstały już po otwarciu spadku, nie mogą stanowić długów spadkowych.

W podsumowaniu powiedzianego dotąd raz jeszcze powtórzyć przyjdzie, że z literalnej wykładni art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika jasno i wyraźnie, iż obowiązek uiszczenia określonych w nim kosztów obciąża osoby, które faktycznie weszły w jej posiadanie po osobie zmarłej i które dokonały jej faktycznego złożenia w siedzibie organu. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Przy wskazanym rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy - wbrew temu co twierdzi organ - dla jego zastosowania i nałożenia obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni i amunicji przez Policję nie jest wystarczające samo ustalenie właściciela zdeponowanej broni. Skarżący, będąc spadkobiercami po zmarłym A. K., nie byli bowiem posiadaczami broni w rozumieniu omawianego przepisu. Oceny tej nie może zmienić powołanie się przez organ w wezwaniu na przepisy rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie, a także wskazanie przez organ, że celem normy z art. 23 ustawy nie jest oderwanie jej od prawa własności, zwłaszcza gdy przykładowo pisemne oświadczenie woli o zniszczeniu broni lub przeniesieniu jej własności na rzecz Skarbu Państwa może złożyć tylko właściciel, którym po śmierci spadkodawcy jest jego spadkobierca. Podkreślić trzeba, że ani skarżący, ani Sąd nie kwestionują obowiązku poniesienia kosztów depozytu broni i amunicji przez spadkobierców, tyle że nie w każdej sytuacji.

W tym miejscu wskazać jeszcze trzeba, że także wykładnia celowościowa art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy przemawia za przyjęciem, że koszty przechowania broni w depozycie powinna ponieść osoba, która faktycznie składając broń do depozytu, ma świadomość skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością. Natomiast za nieuzasadnione należy uznać obciążanie tymi kosztami spadkobierców, którzy - tak jak w niniejszej sprawie - nigdy nie weszli w posiadanie broni należącej do spadkodawcy i nie przekazali jej do depozytu, ale również przez długi czas nawet nie wiedzieli, że zostali powołani do spadku i że stali się właścicielami broni pozostającej w depozycie policyjnym (por. przywołany już wyżej wyrok o sygn. akt II OSK 524/10).

W konsekwencji Sąd stwierdził, że art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżących i stanowić podstawy prawnej do nałożenia na nich obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni. Z przyczyn ukazanych wcześniej, nie została bowiem spełniona ustawowa przesłanka określona w tym przepisie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw materialnoprawnych do obciążenia skarżących sporną opłatą, Sąd za zbędne uznał dalsze badanie legalności działań organu, w tym co wysokości ustalenia opłaty, czy też w kontekście zarzutu dotyczącego braku informowania skarżących o obowiązku poniesienia kosztów depozytu i o wysokości tych kosztów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku, uzasadnia art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 775 zł, ustalony stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.), a także opłata skarbowa od pełnomocnictw w kwocie 68 zł.