Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1717/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1164/15 w sprawie ze skargi V. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I FSK 1717/16

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1164/, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 26 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] W. z 9 czerwca 2014 r., określającą skarżącej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług (VAT), dotyczącego zgłoszenia celnego z 20 kwietnia 2012 r.

Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń dokonanych w tej sprawie wynika, że 20 kwietnia 2012 r. operator przesyłek kurierskich U. sp. z o.o. dokonał dla Spółki zbiorczego zgłoszenia celnego towarów o deklarowanej wartości 60 USD. Jako, że wartość ta była niewielka, zgłoszone towary zostały objęte procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu ze zwolnieniem z należności celnych na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień (Dz.UE WE L 324 z 10.12.2009 r., dalej – rozporządzenie Rady w sprawie systemu zwolnień ) oraz art. 51 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późń.zm., dalej – u.p.t.u.).

Jednak, jako że w toku przeprowadzonej w Spółce kontroli, organ celny stwierdził, że w dokumentacji skarżącej znajdują się wystawione na jej rzecz faktury opiewające na kwoty znacznie wyższe niż zadeklarowane w zgłoszeniach celnych, zakwestionowana została możliwość skorzystania przez nią z powyższego zwolnienia. Skutkowało to wszczęciem postępowania celnego, które zakończyło się wydaniem w stosunku do Spółki decyzji z 9 czerwca 2014 r., w której orzeczono o retrospektywnym zaksięgowaniu jej należności wynikających z długu celnego w kwocie 138 PLN.

Wydanie decyzji w przedmiocie należności celnych spowodowało konieczność wszczęcia postępowania podatkowego dotyczącego powyższego zgłoszenia i określenia skarżącej również zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości.

Niezależnie od tego, organ odwoławczy wskazał, że dokonując zgłoszenia celnego skarżąca nie doliczyła do ceny faktycznie zapłaconej za towar wydatków związanych z ich transportem. Z tego względu należało jej ustalić również wysokość kosztów transportu lotniczego w oparciu o taryfę IATA i do podstawy opodatkowania wliczyć te, poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju - stosownie do art. 29 ust. 15 u.p.t.u.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, w których strona wskazywała, że organ celny bezpodstawnie określił jej kwotę długu celnego, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w postępowaniu podatkowym mającym na celu ustalenie wysokości podatków związanych z importem towaru, wszczętym w wyniku wcześniejszego wydania decyzji w przedmiocie należności celnych, organ nie ma uprawnienia do powtórnego badania kwestii związanych z długiem celnym. Jest on bowiem związany ustaleniami faktycznymi i prawnymi wskazanymi w decyzji wydanej w wyniku postępowania przeprowadzonego w tym zakresie.

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: art. 29 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1, dalej – WKC) w zw. z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., poprzez błędne przyjęcie, że była ona zobowiązana do doliczenia do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar, dla celów ustalenia wartości celnej, kosztów transportu w wysokości określonej według stawek IATA, na skutek czego doszło do błędnego określenia podstawy opodatkowania w tej sprawie; art. 32 ust. 3 WKC poprzez błędne przyjęcie, że koszty transportu towaru do siedziby Spółki nie zostały zaliczone do zadeklarowanej wartości celnej oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej – O.p.), w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo Celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która powinna podlegać uchyleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi.

Stwierdził, że organy prawidłowo uznały, że w sytuacji wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w stosunku do skarżącej decyzji, w której określono jej wysokość należności celnych, należało jej również określić zobowiązanie w VAT przyjmując do określenia podstawy opodatkowania wartość celną towaru oraz kwotę cła ustaloną w tej decyzji. Sąd podkreślił, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z 26 lutego 2015 r., natomiast wyrokiem z 10 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1973/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił złożoną na nią skargę.

Sąd wskazał, że okoliczność wydania decyzji w przedmiocie należności celnych miała w tej sprawie istotne znaczenie, a to dlatego, że zgodnie z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.

Odpowiadając na zarzuty skargi, w których podniesiono, że organ celny nie miał uzasadnionych podstaw do zakwestionowania skarżącej prawa do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych, Sąd zgodził się z organami, że w postępowaniu podatkowym organ nie może przeprowadzać po raz kolejny ustaleń związanych z określeniem wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego. W sytuacji wydania decyzji dotyczącej takich należności, zawarte w niej ustalenia są dla organu wiążące.

W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku, pełnomocnik Spółki zaskarżył go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – P.p.s.a.) zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 29 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e) WKC w zw. z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., poprzez błędne przyjęcie, że Spółka była zobowiązana do ustalenia wartości celnej towaru oraz zapłaty należności celnych, a w konsekwencji bezpodstawne określenie jej podatku od towarów i usług oraz

2) art. 23 rozporządzenia Rady w sprawie systemu zwolnień, poprzez jego niezastosowanie i określenie zobowiązania w VAT w imporcie towarów w sytuacji, gdy towar przewożony na zlecenie Spółki spełniał przesłanki wskazane w tym przepisie i podlegał zwolnieniu od cła.

Wskazując na powyższe naruszenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości, wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie, zwolnione są z należności celnych przewozowych. W rozpoznawanej sprawie towar objęty zgłoszeniem celnym miał niewielką wartość, zatem nie było podstaw do uiszczania z tytułu jego importu takich należności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił organom i Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów zwartych w WKC. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że Spółka miała pełne prawo do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych towarów wymienionych w zgłoszeniu celnym z 20 kwietnia 2012 r.

Zarzuty nie są zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd przyjęty przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji o kluczowym znaczeniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wartości celnej dla ustaleń w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2082/15).

Zarówno organy podatkowe jak i Sąd pierwszej instancji, prawidłowo stwierdziły, że ostateczna decyzja w sprawie należności celnych stanowi dla organów podatkowych przedsąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, w szczególności takich jak mająca wpływ na jego wysokość wartość celna towaru (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2082/15).

Z informacji znanych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wynika, iż wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt I GSK 1508/15, oddalono skargę kasacyjną Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1973/15, którym z kolei oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dotyczącą określenia skarżącej wysokości długu celnego.

Oznacza to, że sprawa związana z należnościami celnymi została prawomocnie przesądzona.

Zgodnie natomiast z art. 170 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku tego Sądu.

W konsekwencji, skoro przesądzone zostało, że dokonując 20 kwietnia 2012 r. zbiorczego zgłoszenia celnego towarów, skarżąca nie miała prawa do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady w sprawie systemu zwolnień, uznać należy, że organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że należy określić jej również wysokość związanego w tym zgłoszeniem zobowiązania w podatku od towarów i usług. Wydając natomiast decyzję w tym przedmiocie, zasadnie przyjęły za podstawę opodatkowania wartość celną importowanych towarów, ustaloną w postępowaniu dotyczącym należności celnych. Zgodnie bowiem z niepozostawiającym żadnych wątpliwości interpretacyjnych przepisem art. 29 ust. 13 u.p.t.u., podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.

Jako, że w skardze kasacyjnej nie zawarto innej niż dotycząca zwolnienia od należności celnych argumentacji, a ta jak wykazano - nie jest trafiona, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.