Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 461/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 5, art. 23
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 217 par. 1 i 2, art. 218 par.2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

W następstwie wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7d ust. 1, art. 22 ust. 1 i art.. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.) w związku z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454) odmówił udzielenia informacji w zakresie podania stanu posiadania nieruchomości gruntowych bądź budynkowych należących do J. H. oraz J.H.

Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał na przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które regulują sposób i formy udostępniania danych z ewidencji gruntów. Z kolei powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stwierdził, że osoba składająca wniosek o wydanie pełnych informacji ewidencyjnych w formie wyrysów i wypisów powinna posiadać prawo własności lub wskazać interes prawny w tym zakresie.

Przesłany przez stronę wniosek potwierdzający prowadzenie egzekucji nie zawiera udokumentowanego interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, potwierdza natomiast posiadanie interesu faktycznego. Nadto punktem wyjścia do uzyskania danych, o których mowa w powołanym przepisie winna być konkretna nieruchomość gruntowa, nie zaś nazwisko właściciela potencjalnie nieokreślonej nieruchomości – wniosek dotyczy zaś wskazania przedmiotu własności konkretnego dłużnika. Wskazano, że ujawnienia majątku dłużnika można dochodzić w trybie art. 913-920 k.p.c. i należy ono do sfery postępowania cywilnego, nie zaś do postępowania administracyjnego. Jako że złożony wniosek miał na celu ujawnienie majątku dłużnika w postępowaniu administracyjnym brak było podstaw do jego uwzględnienia.

Postanowieniem z dnia 31 października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. , działając na podstawie art. 123, art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., art. 24 ust. 3 w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz z powołaniem art. 913-920 Kodeksu postępowania cywilnego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Jedyną zaś formą udostępnienia przez starostę danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), są komputerowe wydruki mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacje przekazywane ustnie i wizualnie. Powołując się ponadto na treść art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego organ wskazał, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne, wydawane zaś są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie, m.in. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie.

Organ drugiej instancji potwierdził, że dołączone przez wnioskodawcę dokumenty mające udowodnić istnienie interesu prawnego, bezsprzecznie świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że interesy przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy art. 758-912 Kodeksu postępowania cywilnego. Na ich podstawie wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję majątku oraz żądać od dłużnika ujawnienia wykazu majątku. Jeśli zaś w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego wierzyciel nie zaspokoi istniejących wierzytelności wówczas organem stosownym do nakazania ujawnienia majątku dłużnika będzie sąd powszechny w trybie art. 913-920 k.p.c. Zatem ujawnienie majątku dłużnika należy do sfery postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. zarzucając wydanemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego art. 20 i 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 218 k.p.a., przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, art. 7 i 64 Konstytucji RP i art. 5 k.c. , jak również przepisów prawa procesowego, tj. art. 7,77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że stanowisko organów administracji w myśl którego wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym ma jedynie interes faktyczny, a nie prawny i tym samym nie jest legitymowany - zgodnie z art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do uzyskania informacji z ewidencji gruntów - jest całkowicie błędne i rażąco narusza prawo.

Skarżąca odwołała się do konstrukcji art. 217 k.p.a., jak również stwierdziła, że definicja interesu prawnego powołana przez organ dotyczy interesu prawnego na gruncie art. 28 k.p.a. i nie może być wprost przenoszona na grunt art. 217 k.p.a. Zdaniem skarżącej przepisy ogólnego postępowania administracyjnego mogą być stosowane do postępowania o wydanie zaświadczenia z racji jego szczególnego charakteru tylko odpowiednio i bardzo ostrożnie, powołano się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 945/07. Ocena organów, czy w konkretnej sprawie strona ma interes prawny w żądaniu uzyskania dokumentu nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat cech interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym.

Ponadto strona stwierdziła, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowiący o związaniu prawomocnym wyrokiem sądu stanowi podstawę do wydania zaświadczenia, bowiem organ związany jest wynikającym z tytułu wykonawczego stwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela do dochodzenia wierzytelności.

Skarżąca wskazała, że przyjmuje się, iż norma materialnoprawna, z której strona postępowania administracyjnego wywodzi interes prawny nie musi znajdować w prawie administracyjnym, może mieć zaś źródło np. w prawie cywilnym. Interes prawny może również wynikać z prawa podmiotowego, a takim jest wierzytelność. Potwierdzeniem istnienia interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności, ze wszystkim konsekwencjami wynikającymi z faktu jej nadania.

Wskazano na przepisy służące przymusowej realizacji uprawnienia wierzyciela, wymieniając art. 527 Kodeksu cywilnego, jako chroniący wierzyciela przed działaniami nieuczciwych dłużników, stwierdzając przy tym, że wierzyciel musi mieć jednak możliwość uzyskania informacji znajdujących się w posiadaniu organu administracji. Udzielenie żądanych informacji bezpośrednio wpływa na sferę praw skarżącej, dając jej możliwość zaspokojenia się z majątku dłużników. Ponadto ustalenie posiadanych przez dłużnika nieruchomości zmierza bezpośrednio do realizacji uprawnień wierzyciela do dochodzenia jego roszczeń, czyli do zagwarantowanej przez konstytucję ochrony praw majątkowych (art. 64 Konstytucji).

Postępowanie egzekucyjne z nieruchomości prowadzi komornik, jednak działa on na wniosek wierzyciela, który ma obowiązek wskazać komornikowi majątek z którego ma być prowadzona egzekucja tj. powinien we wniosku oznaczyć nieruchomość, jej położenie, numer księgi wieczystej oraz sąd, który księgę prowadzi. Wskazano przy tym na treść art. 7971 k.p.c. z której wynika, że wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika, jest to zatem uprawnienie wierzyciela.

Zdaniem skarżącej nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że jej wniosek jest w istocie żądaniem poszukiwania majątku dłużnika , do czego powołany jest sad powszechny, a organ może jedynie wydać zaświadczenie o konkretnej, określonej treści. Stając na takim stanowisku organy nie uwzględniły faktu, że brak jest w systemie prawa przepisu, który dawałby organowi administracji prawo badania motywów działania podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia z jawnego rejestru, a nadto, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy działają na podstawie i w granicach prawa. W sytuacji, gdy przepis prawa obliguje organ do wydania zaświadczenia żądanej treści, organ ma obowiązek je wydać nie badając do czego jest ono wnioskującemu potrzebne. Skarżąca dokonała przy tym analizy art. 217 § 1 i 218 § 1 k.p.a. stwierdzając, że zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w chwili wydania zaświadczenia. Danymi znajdującymi się w posiadaniu organu są informacje przez niego gromadzone. W przypadku ewidencji gruntów o tym czym jest kataster nieruchomości stanowi art. 2 pkt 8 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi co zawiera ewidencja gruntów i budynków.

W podsumowaniu skargi skarżąca stwierdziła, że wyraźnie wykazała, że posiada interes prawny do uzyskania informacji z ewidencji gruntów, a także że organ jest obowiązany wydać informacja żądanej treści o ile niezbędne dane znajdują się w jego posiadaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie.

W rozpatrywanej sprawie żądanie skarżącej koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.).

Z przepisów k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, to osoba, która nie jest właścicielem nieruchomości - ubiegająca się o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego (stanowiących formy udostępnienia znajdujących się w operacie danych) musi wykazać swój interes prawny, aby stosowne poświadczenie uzyskać. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, z faktu posiadania nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie można wywodzić, iż skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu stosownego zaświadczenia.

Z wniosku skarżącej z dnia 14 sierpnia 2008 r. wynika wprost, że wnosi ona o "udzielnie informacji czy poniżej wymienione osoby są lub były właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są w mieście G. (...) Informacje zostaną wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym." Do wniosku załączono kopię tytułu wykonawczego.

Treść przedmiotowego dokumentu świadczy bezpośrednio, iż ma on służyć ustaleniu nieruchomości dłużników, a tym samym ma być wykorzystany w prowadzonym wobec nich postępowaniu egzekucyjnym.

Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę tak skonstruowany i uzasadniony wniosek świadczy wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że z wykładni art. 217 k.p.a. dokonanej przez organ nie wynika - jak twierdzi skarżąca - że podstawa wydania zaświadczenia określona w art. 217 § 2 ust. 1 k.p.a. jest taka sama jak w art. 217 § 2 ust. 2 k.p.a.

Art. 217 § 2 ust. 1 k.p.a. normuje sytuację, w której urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, czyli – innymi słowy- wnioskodawca ma obowiązek uzyskania zaświadczenia, a obowiązek ten nakłada nań wprost przepis prawa. W tej sytuacji organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w prawny interes osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Natomiast w przypadku unormowanym w art. 217 § 2 ust. 2 k.p.a. wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny, i wówczas organ ma obowiązek zbadać istnienie interesu prawnego.

Przyjmuje się powszechnie, iż treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Istotną jest również konstatacja, iż interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Norma, o którą tu chodzi, nie przyznaje podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, ale daje mu możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się np. wydania orzeczenia administracyjnego. Z kolei po jego wydaniu podmiot, którego sfery prawnej dana norma bezpośrednio dotyczy ma uprawnienie do wniesienia wszystkich przewidzianych prawem środków zaskarżenia.

Tym samym ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stąd też zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu (zob. J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Administracja, gospodarka, samorząd, H. Olszewski, B. Popowska (red.), Poznań 1997, s. 609 i n.). Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Powinna to być nadto norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm – norma, której treść można ustalić.

Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń skarżącej odnośnie pojęcia interesu prawnego i ostrożności w stosowaniu przepisów ogólnego postępowania administracyjnego w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń to należy zauważyć, że w istocie postępowanie to powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego ( w tym dotyczących postępowania dowodowego), co jest podyktowane uproszczonym charakterem postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma jednak charakter zbliżony do administracyjnego z uwagi na fakt uregulowania instytucji wydawania zaświadczeń w k.p.a., jak również ze względu na organy je prowadzące oraz prawne formy działania organów administracji w tym postępowaniu. Nie można tym samym na użytek tego postępowania, jedynie z uwagi na jego uproszczony charakter, dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Interes prawny w szeroko pojętym procesie administracyjnym wywodzony jest nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, bowiem często wynika on z przepisów materialnych należących do różnych gałęzi prawa, w tym zwłaszcza prawa cywilnego. Podkreślenia jednak wymaga, na co wskazano już wcześniej, że źródło takiego interesu wypływać musi z przepisu prawa materialnego, nie zaś przepisów procesowych. W niniejszej zaś sprawie skarżący wskazuje na przepisy postępowania cywilnego, nie zaś prawa materialnego, jako dające prawo do żądania wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów.

Ponadto pogląd skarżącej, że art. 365 kodeksu postępowania cywilnego stanowi podstawę do wydania skarżącej zaświadczenia, skoro prawomocny wyrok wiąże inne sądy i organy, świadczy o niezrozumieniu istoty tegoż przepisu. Związanie innych sądów i organów prawomocnym wyrokiem polega bowiem na tym, że nie mogą one dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, jak też nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych.

Należy też zauważyć, że badanie przez organ żądania wydania zaświadczenia z punktu widzenia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być, wbrew twierdzeniom skargi, traktowane jako równoznaczne z badaniem motywów działania podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. W sytuacji bowiem, gdy strona składając wniosek powołuje się w nim na swój interes prawny, obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń, co niekiedy łączyć się będzie z koniecznością przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego ( art. 218 § 2 k.p.a.).

Warto zauważyć, iż w istocie przedmiotem żądania skarżącej nie jest uzyskanie zaświadczenia o konkretnej treści, lecz uzyskanie informacji zawartych w dokumencie stanowiącym podstawę poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika. Potwierdzeniem tego jest treść wniosku z dnia 14 sierpnia 2008 r., z którego wprost wynika, że zamiarem skarżącej nie było uzyskanie urzędowego poświadczenia określonych faktów, jak o tym stanowi art. 217 k.p.a., lecz uzyskanie informacji z ewidencji gruntów.

Organy słusznie uznały więc, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżący może bowiem realizować swoje prawa poprzez inicjację stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w podstawie przepisów k.p.c.

Należy zauważyć, że przepisy prawa administracyjnego umożliwiają, w pewnych sytuacjach, gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych koniecznych dla dochodzenia roszczeń na przykład w postępowaniu sądowym, w tym także pozyskiwanie ich od administratorów danych. W przedmiotowej sprawie sytuacja jest jednakże odmienna, gdyż potencjalne dane mogą być uzyskane w toku innej, właściwej procedury. Dochodzenie do ich uzyskania w oparciu o przepisy materialnego prawa administracyjnego jak i procedurę administracyjną powoduje zaś usankcjonowanie stanu obchodzenia innych przepisów prawa procesowego o implikacjach cywilnoprawnych, mających w danym wypadku podstawowe znaczenie.

Nadto Sąd stwierdza, że w pełni podziela i respektuje argumentację zawartą na tle analogicznej sprawy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 (System Informacji Prawnej LEX nr 349769). Sąd stwierdził tam m.in., że na brak interesu prawnego uzasadniającego uzyskania zaświadczenia, poza brakiem istnienia normy prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania zaświadczenia, wskazuje nadto fakt, iż wnioskujący o jego wydanie może realizować swoje prawa jako wierzyciel w innym szczególnym trybie.

Wobec powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów tak ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak i rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak również zarzuty niezastosowania art. 7 i 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Kodeksu cywilnego. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów takich, które nie miałyby oparcia w przepisach prawa, nie doszło również do przekroczenia granic wyznaczonych prawem. Z kolei powszechnie przyjęty jest pogląd, że w szeroko pojętym postępowaniu administracyjnym zasady współżycia społecznego nie mają zastosowania.

Odnośnie zarzutu dotyczącego niezastosowania art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.) należy wskazać, że reguluje on kwestie przetwarzania danych. Na marginesie warto zauważyć, że art. 5 w/w ustawy stanowi, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ich ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw – do takich ustaw należy ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Jak zauważono wcześniej, a na co zwraca również uwagę skarżąca w skardze, przepisy postępowania administracyjnego są stosowane w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń odpowiednio, zaś przed wydaniem zaświadczenia organ z reguły nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Z kolei mając na uwadze treść art. 218 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność jego zastosowania.

Uznanie, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej, którego przedmiotem było udzielenie informacji o treści żądanej przez stronę skarżącą nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy powoduje, iż skarga podlega oddaleniu.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.