Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1134/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 617  Uprawnienia do wykonywania określonych czynności i zajęć
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz. 145
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.
Teza: Przesłanka, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./, z uwagi na jej ocenny charakter wymaga w każdej sprawie odniesienia nie tylko do określonych następstw, lecz także do powodujących je okoliczności.

TEZY

Przesłanka, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./, z uwagi na jej ocenny charakter wymaga w każdej sprawie odniesienia nie tylko do określonych następstw, lecz także do powodujących je okoliczności.


UZASADNIENIE

Uchwałą z 11 grudnia 1998 r. podjętą na podstawie art. 24 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./ Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych odmówiła wpisania skarżącego na listę radców prawnych. W uzasadnieniu uchwały podano, że skarżący będąc wcześniej radcą prawnym nie zapłacił dobrowolnie zaległych składek członkowskich zasądzonych prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Rejonowego z 4 sierpnia 1993 r., pomimo prowadzonej przez kilka lat egzekucji przez komornika nadal pozostało zadłużenie w kwocie 81,24 zł i z tych względów nie spełnił on wymogu określonego w art. 24 pkt 5 ustawy w postaci legitymowania się nieskazitelnym charakterem i rękojmią prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego.

Utrzymując 26 marca 1999 r. tę uchwałę w mocy Krajowa Rada Radców Prawnych dodatkowo podkreśliła, że postępowanie skarżącego w stosunku do korporacji radcowskiej było wysoce naganne, a sformułowanej oceny i przyjętego braku powyższej rękojmi nie zmienia wywiązanie się z opłacenia zaległych składek w dniu rozpatrzenia odwołania.

W skardze do sądu skarżący nie kwestionował zaległości w płaceniu składek członkowskich, lecz wyjaśnił, że powstały one w okresie, gdy nie był już czynnym radcą prawnym, lecz adwokatem i po skreśleniu z listy radców prawnych na jego wniosek z dniem 31 stycznia 1993 r. kwota zadłużenia stała się zobowiązaniem cywilnoprawnym. Skoro z tytułu zaległości ROIRP nie skreśliła go w trybie art. 29 pkt 5 ustawy, to obecnie - zdaniem skarżącego - nie można pozbawić go dostępu do wykonywania tego zawodu z jednoczesnym naruszeniem par. 10 pkt 1 uchwały Nr 28/IV/98 KRRP dopuszczającym badanie okoliczności z ostatnich pięciu lat wobec osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych. Z tych względów domagał się uchylenia zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji przyjęły, że skarżący nie może być wpisany na listę radców prawnych z braku spełnienia wymogu określonego w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy w postaci legitymowania się nieskazitelnym charakterem i dotychczasowym zachowaniem dającym rękojmię prawidłowego wykonywania tego zawodu. Przesłanka ta z uwagi na jej ocenny charakter wymaga w każdej sprawie odniesienia nie tylko do określonych następstw, lecz także do powodujących je okoliczności.

Na rozprawie sądowej w dniu 4 października 1999 r. skarżący wyjaśnił, że od 9 stycznia 1986 r. do stycznia 1993 r. był jednocześnie wpisany na listę radców prawnych i na listę adwokatów w okręgu b. Zaległości w płaceniu składek pochodzą z lat 1991-1993, gdy jak uważał - korporacja radcowska przestała traktować go jako swojego członka przekazując mu tylko do końca 1991 r. materiały szkoleniowe i biuletyny. Ponadto na początku lat dziewięćdziesiątych wysoka inflacja utrudniała orientację co do wysokości składek radcowskich, które ulegały zmianie. Na poparcie braku złej woli w postępowaniu egzekucyjnym złożył do akt orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej z 22 sierpnia 1996 r., którym został uniewinniony od czynu opisanego w pkt II. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że pisma w postępowaniu egzekucyjnym były kierowane na niewłaściwy adres skarżącego.

Powyższe wyjaśnienia i orzeczenie jako dodatkowe okoliczności winny być rozważane przez organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż dotychczas nie były należycie oceniane mimo ich sygnalizowania w pismach procesowych skarżącego.

Z tych względów na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.