Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 814/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 4, par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi: R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] 2014 r., określające R. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Jak wynikało z akt sprawy skarżący w badanym okresie rozliczeniowym prowadził działalność gospodarczą w zakresie tele i radiomechaniki, rozliczając się w formie karty podatkowej. Decyzją z dnia [...] 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wygasił decyzję z dnia 28 stycznia 2008 r. ustalającą skarżącemu wysokość karty podatkowej na 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. wszczęto wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. na zasadach ogólnych. W jego toku wezwano stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających uzyskany przychód oraz koszty jego uzyskania. W dniu 11 czerwca 2014 r. strona złożyła oświadczenie, że nie prowadziła księgi przychodów i rozchodów, rachunki zapisywała w formie elektronicznej na dysku komputera, który uległ spaleniu w wyniku uderzenia pioruna w słup energetyczny w lipcu 2013 r. Wskazała, że nie posiada żadnych faktur dokumentujących poniesione koszty, dowodów zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. W dniu 17 czerwca 2014 r. skarżący przedłożył listę wpłat wystawioną przez zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Biuro Terenowe w Z., zaś 26 września 2014 r. pismo zawierające wykaz konkretnych wydatków poniesionych w ramach działalności gospodarczej, na kwotę 31.820 zł. Do akt sprawy włączono dokumenty z kontroli podatkowej w zakresie zasadności korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w 2008 r. Wśród nich znajdowało się oświadczenie skarżącego z dnia 9 grudnia 2009r., że nigdy nie prowadził ewidencji przychodów i sprzedaży, nie posiada wystawionych przez siebie w 2008 r. rachunków za wykonane usługi. Skarżący oświadczył nadto, że nie prowadził ewidencji środków trwałych, za które uważa system nagłośnieniowy o wartości ok. 200.000 zł i samochód [...], oświadczył tam również, że w 2008r. nie zatrudniał pracowników, a imprezy o większym zakresie przygotowywał przy pomocy techników, wynajmowanych przez organizatorów, korzystał też odpłatnie z pomocy szwagra M. R..

Organ podatkowy wartość przychodów uzyskanych przez skarżącego w 2008 r. przyjął na podstawie historii rachunku bankowego oraz wystawionych przez niego rachunków za usługi instalacji i obsługi aparatury nagłośnieniowej i oświetleniowej w kwocie 1.226.415,33 zł. Przy czym kwota 1.114.739,20 zł została udokumentowana rachunkami, zaś kwota 111.676,13 to obrót bezrachunkowy. Odnosząc się do kosztów uzyskania przychodów organ podatkowy wskazał na art. 23 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 749 ze zm.), dalej powoływana jako O.p., nakładający obowiązek ustanowienia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w sytuacji utraty prawa do ryczałtowej formy opodatkowania. Dokonawszy analizy ustawowych metod szacowania organ podatkowy wykluczył możliwość ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wysokość kosztów uzyskania przychodów przyjął zgodnie z przedstawionym przez skarżącego oświadczeniem z dnia 26 września 2014 r. oraz wydatków, które znalazły odzwierciedlenie w dokumentach w kwocie 32.375,87 zł, podstawa opodatkowania wyniosła 1.194.039,46 zł, a podatek 458.733 zł.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na zawieszenie jego biegu w związku z wszczęciem wobec strony postępowania karno - skarbowego. O fakcie tym w dniu 27 listopada 2014 r. powiadomiono pełnomocnika i skarżącego. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, wykluczając możliwość zastosowania metod ustawowych, co szczegółowo opisał w treści zaskarżonej decyzji. Jednocześnie stwierdził, że podjęte przez organ podatkowy poszukiwania podmiotów, celem zastosowania metody porównawczej zewnętrznej nie dały rezultatów, w związku z tym wystąpił do strony o wskazanie znanych jej przedsiębiorców spełniających kryteria porównawcze. Na wezwanie strona nie odpowiedziała. W związku z tym za uzasadnione i najbardziej miarodajne uznał działania organu I instancji przyjmujące wartość przychodu w kwocie wynikającej z wystawionych rachunków oraz zapisów na rachunku bankowym. Jednocześnie za nieuzasadniony uznał zarzut strony dotyczący dwukrotnego ujęcia w wyliczeniach kwoty sprzedaży bezrachunkowej. Wskazał, że zawarta w decyzji organu I instancji na str. 4-12 tabela zawierała zestawienie wszystkich wpływów na rachunek, zaś do wyliczeń przyjęto kwoty wynikające z rachunków oraz wartość sprzedaży bezrachunkowej, co wynika z dalszych zapisów ww. decyzji.

Prawidłowo także ustalono kwotę wydatków, odwołując się do danych wynikających z dokumentów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (kwoty składek) i rachunku bankowego (poniesione opłaty i prowizje bankowe). Natomiast pozostałe koszty ustalono w drodze oszacowania, zgodnie z oświadczeniem skarżącego z dnia 26 września 2014 r. W opinii organu odwoławczego skarżący posiadał najlepszą wiedzę o charakterze i wysokości wydatków poniesionych w 2008 r. Jednocześnie przeprowadzone postępowanie nie dało podstaw do przyjęcia ich w wyższej kwocie. Za analizy umów na świadczenie usług przez stronę wynikało, że wszelkie koszty zezwoleń, opłat wymaganych przy organizacji imprez, kosztów energii, bezpieczeństwa, obsługi technicznej, napojów, parkingów, oświetlenia ponosił zleceniodawca. Strona zobowiązana była do transportu, montażu i demontażu nagłośnienia, próby akustycznej i obsługi dźwiękowej. Skarżący nie ponosił zatem wydatków na wynagrodzenie pracowników, co sam potwierdził w oświadczeniu z dnia 9 grudnia 2009 r. oraz co wykazały czynności sprawdzające u jego kontrahentów.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia wydatków na wynagrodzenie dla szwagra strony organ podatkowy wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających ten fakt. Nie powiodła się także próba przesłuchania ww. osoby w charakterze świadka, przedstawił on zwolnienie lekarskie.

W dalszej części uzasadnienia organ podatkowy wskazał, że obowiązkiem strony było przedstawienie dowodów poniesienia wydatków, powołał się przy tym na art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 8, poz. 176 ze zm.), dalej powoływana jako u.p.d.o.f. Odnosząc się do zarzutów odwołania wykluczył możliwości uwzględnienia kosztów amortyzacji samochodu i sprzętu nagłośnieniowego, z uwagi na nieprowadzenie przez stronę endecji środków trwałych.

W skardze strona wnioskowała o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucała naruszenie art. 70 § 1 O.p. i błędne przyjęcie, że zobowiązanie nie uległo przedawnieniu oraz przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych prowadzących do naruszenia art. 70 § 7 pkt 1 O.p. Naruszenie art. 23 § 4 i § 5 O.p. poprzez wybranie innej metody szacowania niż ustawowe i w konsekwencji przyjęcie danych nieodpowiadających rzeczywistości, zaniżenie kosztów uzyskania przychodów oraz zawyżenie przychodów o kwotę 111. 676,13 zł.

W uzasadnieniu strona zarzucała przedwczesne orzekanie w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za zasadach ogólnych, gdyż wyrok sądu I instancji oddalający skargę na decyzję wygaszającą rozstrzygnięcie ustalające zobowiązanie w formie karty podatkowej na 2008 r. nie jest prawomocny, a strona rozważa wniesieniem skargi kasacyjnej. Organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego w dniu 5 maja 2014 r. nie czekając na odwołanie od decyzji z dnia 11 kwietnia 2014 r. wygaszającej kartę podatkową. Ponadto organ podatkowy wsparł się na dokumentach z postępowania dotyczącego innego zobowiązania, a zatem nie mającego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Ponownie strona zarzucała podwójne ujęcie po stronie przychodów kwoty 111.676,13 zł. Nieprawidłowo przyjęto także wartość kosztów uzyskania przychodów, które zdaniem strony są zaniżone, a przekonują o tym zasady doświadczenia życiowego i podobnych rodzajów dzielności. Koszty te winny być co najmniej trzykrotnie wyższe. Nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania świadka, szwagra strony, który miał istotne wiadomości na temat działalności skarżącego. Bezzasadnie pominięto w kosztach uzyskania przychodów wydatki na amortyzację środków trwałych, podstawa opodatkowania była ustalana w drodze oszacowania, a zatem należało uwzględnić te koszty, zwłaszcza, że strona nie była zobowiązana do prowadzenia ewidencji środków trwałych. Doszło także do przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 30 kwietnia 2014 r., a postępowanie podatkowe wszczęto w dniu 5 maja 2014 r. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego skarżący nie otrzymał postanowienia o wszczęciu postepowania karno skarbowego, o fakcie tym dowiedział się dopiero 26 lutego 2015r. Pełnomocnik skarżącego nie otrzymał też żadnego pisma informującego o zawieszeniu biegu postępowania. W dniu 27 listopada 2014 r. żona skarżącego nie była jego pełnomocnikiem, korespondencja winna być doręczona radcy prawnemu, co nie nastąpiło. Końcowo strona wskazywała, że przy wymiarze zobowiązania nie uwzględniono kwot podatku zapłaconych na podstawie decyzji ustalającej zobowiązanie w formie karty podatkowej, a zatem dokonany wymiar zobowiązania jest błędny.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Skarga okazała się nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa tak procesowego jak i materialnego.

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, podnoszącego przedawnienie zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, stwierdzić trzeba, że nie znajduje on uzasadnienia w materiale dowodowym. Niespornie zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. przedawnia się z dniem 31 grudnia 2014 r. nie zaś jak twierdzi skarżący z dniem 30 kwietnia 2014 r. Stanowi o tym przepis art. 70 § 1 O.p. - zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 31 stycznia 2015 r. Jednak przed upływem terminu przedawnienia w sprawie podjęto czynności zawieszające bieg terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Stanowi on, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 w związki z art. 54 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.), co nastąpiło na mocy postanowienia z dnia [...] 2014 r. Zmienionego (w zakresie kwalifikacji czynu) postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Postępowanie to do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nie zostało zakończone. O fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., wbrew zarzutom skargi, skarżący został prawidłowo zawiadomiony odrębnym pismem doręczonym mu w dniu 27 listopada 2014 r. Pismo tej samej treści zostało doręczone również ówczesnemu pełnomocnikowi strony – M. R. – B.. Pisma tego nie doręczono radcy prawnemu, który wstąpił formalnie do postępowania w dniu 1 grudnia 2014 r. Potwierdzenie doręczenia ww. pism (stanowiących wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 70 c O.p.) oraz pełnomocnictwo dla radcy prawnego znajdują się w aktach sprawy. Podnoszone zatem w tym zakresie zarzuty należy ocenić jako niezasadne, podobnie jak pretensje w zakresie niedoręczenia stronie postanowienia wszczynającego postępowanie karne skarbowe. Tego aktu nie doręcza się bowiem podejrzanemu, co słusznie dostrzegł organ podatkowy w odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie zatem istniały podstawy do procedowania w przedmiocie wymiaru skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. zarówno przez organ I jak i II instancji.

Zasadne jest także stanowisko organu podatkowego odpierające zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Okoliczność, że w dacie wszczęcia postępowania w tej sprawie toczyło się postępowanie odwoławcze wobec decyzji wygaszającej decyzję ustalającą stronie wysokość karty podatkowej nie stanowiła żadnej przeszkody do prowadzenia tego postępowania. Istotne jest, że w dacie wydania decyzji wymiarowej przez organ I instancji (22 października 2014 r.) decyzja wygaszająca decyzję w sprawie karty podatkowej była już ostateczna i podlegała wykonaniu. Bez znaczenia zaś pozostaje jej prawomocność, a ewentualne korzystne dla strony rozstrzygnięcia mogą być podejmowane w trybach nadzwyczajnych. Żaden przepis prawa nie dawał organowi podatkowemu podstaw do zawieszenia postępowania w tej sprawie ani tym bardziej podstaw do zwlekania z wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na zasadach ogólnych.

Nie podziela Sąd także zarzutów skargi podnoszących naruszenie przepisów postępowania podatkowego poprzez wsparcie się na materiale dowodowym zebranym w innym postępowaniu (w sprawie zasadności zwolnienia od podatku od towarów i usług za 2008 r.). Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa zawierają bardzo szeroki katalog dowodów, zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na tej podstawie dowodem mogą być niewątpliwie także materiały zebrane w innym postępowaniu, istotne aby miały one znaczenie dla rozpoznanego postępowania. Taką cechę posiadały dowody włączone w poczet prowadzonego postępowania, o czym świadczy ich treść i waga dla podjętego rozstrzygnięcia. Chodzi tu głownie o oświadczenia strony z dnia 9 grudnia 2012 r. dotyczące ponoszonych w 2008 r. wydatków, w tym nieprowadzenia ewidencji przychodów i wydatków, środków trwałych, sposobu organizacji imprez i niezatrudniania pracowników. Dowody te zostały prawidłowo włączone do prowadzonej sprawy, a strona miała możliwość zapoznania się z ich treścią oraz zgłaszania zastrzeżeń, przedstawiania uwag czy przeciwdowodów. Materiał aktowy dowodzi, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności podważających ustalenia wynikające z ww. dowodów. Zebrane zaś przez organ podatkowy materiały potwierdzają wiarygodność oświadczeń składanych przez stronę w postępowaniu prowadzonym dla potrzeb podatku VAT.

Zastrzeżeń nie budzi również przyjęty przez organy podatkowe sposób ustalenia podstawy opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Zasadnie wskazały organy podatkowe obu instancji, że w sprawie zaistniała potrzeba sięgnięcia po regulację art. 23 O.p. Zapis art. 23 § 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeśli podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Tak stało się w tej właśnie sprawie. Przy czym istotne jest, że w przypadku określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania pierwszeństwo znajdą metody opisane w ustawie, dopiero w przypadku niemożności ich zastosowania organ podatkowy może skorzystać z innych metod, co opisuje art. 23 § 4 O.p. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy odstąpił od metod ustawowych, korzystając z innego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu zabieg ten ma uzasadnienie w realiach sprawy, co szeroko opisano w treści zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy przystąpił bowiem do oceny możliwości zastosowania metod przewidzianych w art. 23 § 3 O.p., jednakże specyfika rozpoznawanej sprawy nie dała możliwości posłużenia się żadną z nich. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy wskazał, że metodę porównawczą wewnętrzną wykluczał fakt rozliczania się przez skarżącego za poprzednie lata w formie karty podatkowej. Skorzystanie z danych za następujące okresy rozliczeniowe wykluczyła odmienna struktura zakupów i sprzedaży oraz rozszerzenie zakresu działalności gospodarczej. Metodę remanentową oraz produkcyjną wykluczył rodzaj prowadzonej działalności. Metoda kosztowa nie mogła być wykorzystania z uwagi na brak danych w tym zakresie, podobnie jak metoda udziału dochodu w obrocie. Metodę porównawczą zewnętrzną wykluczył brak podmiotów prowadzących działalność zbliżoną do profilu działania skarżącego, przy czym za wiodące kryteria porównawcze przyjęto prowadzenie działalności w podobnym zakresie i warunkach.

Przyjęta przez organ podatkowy ocena braku możliwości zastosowania ww. metod i jej uzasadnienie nie budzą zastrzeżeń. Wyprowadzone wnioski są spójne i logiczne, zaś skarżący poza ich negowaniem nie wskazuje na żadne konkretne argumenty mogące podważyć przyjęte ustalenia. Warto odnotować, że wykluczając możliwość skorzystania z metody porównawczej zewnętrznej organ podatkowy I instancji wezwał stronę o wskazanie znanego jej podmiotu, do którego można byłoby przyrównać działalność strony. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.

Wobec braku podstaw do wykorzystania trybów przewidzianych w ustawie, zasadnie organ podatkowy skorzystał z innej metody, która – jak tego dowiedziono – czyni zadość wymogom zapisanym w art. 23 § 5 O.p. Stosownie do brzmienia tego przepisu określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Obie przesłanki organ podatkowy wypełnił, co znalazło swoje odzwierciadlenie w treści zaskarżonej decyzji.

Przychody przyjęto na podstawie danych ustalonych w toku prowadzonego postępowania, przyjmując je z rachunków wystawionych przez stronę, a dotyczących 2008 r. oraz zapisów na rachunku bankowym strony. W decyzji organów podatkowych obu instancji szeroko i wyczerpująco opisano rachunki i transakcje przyjęte do wyliczenia uzyskanych przez stronę przychodów. Z danych przedstawionych w formie tabelarycznej wynika, że strona uzyskała przychody udokumentowane rachunkami w kwocie 1.114.739,20 zł oraz ze sprzedaży bezrachunkowej – 111.676,13 zł. Łącznie 1.226.415,33 zł. Wbrew zarzutom strony kwota 111.676,13 zł nie została przyjęta do wyliczeń przychodu dwukrotnie. Jak zasadnie wyjaśnił to organ podatkowy w treści zaskarżonej decyzji (na stronie 14) i wynika z akt sprawy, kwota ta ujęta jest w dwóch tabelach, co nie oznacza jej podwójnego rozliczenia. Pierwsza z tabel przedstawia bowiem wszystkie uzyskane przez stronę w 2008 r. przychody, zaś w kolejnych tabelach dokonano rozbicia na sprzedaż bezrachunkową i wynikającą z rachunków.

Nie budzi zastrzeżeń również sposób ustalenia ponoszonych przez stronę kosztów. Wobec braku dowodów poniesienia wydatków (wyjątek stanowią wpłaty należności do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i opłat bankowych) zasadnie organ podatkowy przyjął w tym zakresie oświadczenie skarżącego z dnia 26 września 2014 r. złożone do akt sprawy. Takie działanie ocenić trzeba jako uzasadnione i miarodajne, pochodziło bowiem od strony, która winna być najlepiej zorientowana w tej kwestii. Informacje zawarte w tym oświadczeniu znalazły potwierdzenie w dalszych ustaleniach organów podatkowych, w tym również zebranych w toku innego postępowania, a włączonych w poczet materiałów dowodowych. Jak wynikało z tych informacji skarżący nie ponosił kosztów zezwoleń czy opłat związanych z imprezą, którą obsługiwał. Koszty te ponosił organizator, podobnie jak koszty stałej obecności elektryka, dostawy energii, zagwarantowania bezpieczeństwa ekipy technicznej, napojów, parkingu, oświetlenia. Ponadto, gdy impreza trwała dłużej niż jeden dzień koszty noclegów zapewniał organizator. Potwierdza to zasadność przyjęcia oświadczenia strony, że nie zatrudniała pracowników i nie ponosiła wysokich kosztów działalności. Zarzuty skargi podważające ustalenia przyjęte przez organy podatkowe nie opierają się na żadnych konkretnych zastrzeżeniach czy dowodach. Skarżący wskazuje w nich jedynie, że koszty te winny być trzykrotnie wyższe, nie wskazuje jednak – poza zasadami doświadczenia życiowego – żadnych konkretów. W tej sytuacji zarzuty te ocenić trzeba jako gołosłowne, zwłaszcza wobec udokumentowania osiąganych przychodów. Zasadnie w tym zakresie wskazuje organ podatkowy, że to skarżący winien wykazać nie tylko fakt ponoszenia wydatków ale także ich związek z osiąganymi przychodami. Skarżący poza ogólnym negowaniem poczynionych przez organy podatkowe ustaleń nie wskazał na żadne konkretnie wydatki, które mogłyby wziąć udział w rozliczeniu dochodu osiągniętego w 2008 r.

Niezasadny okazał się również zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie i nieprzesłuchanie w charakterze świadka szwagra skarżącego. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy podjął działania w celu przesłuchania ww. osoby w charakterze świadka, co stało się niemożliwe z uwagi na przedstawienie przez niego zwolnienia lekarskiego. Istotne dla sprawy jest to, że strona nie dysponowała żadnym dowodem potwierdzającym wypłatę wynagrodzenia dla tej osoby. Skarżący nie przedstawił żadnej ewidencji pracowników czy imiennych kart przychodów dla pracownika ani żadnej umowy czy porozumienia zawartego z ww. osobą, co więcej zeznał, że nie zatrudniał żadnych pracowników. Zasadnie zatem organ podatkowy pominął w kosztach uzyskania przychodów wynagrodzenie wypłacane szwagrowi. Z treści zarzutów składanych w toku prowadzonego postępowania wynika, że skarżący wnioskował o przeprowadzenie ww. dowodu na okoliczność wykazania rozmiarów prowadzonej przez niego działalności (w szczególności wysokości ponoszonych kosztów uzyskania przychodów). Jednakże oczywistym wydaje się, że to właśnie zaznania skarżącego mają dla sprawy najistotniejsze znaczenie, on bowiem prowadził działalność na własny rachunek i winien być najlepiej zorientowany w zakresie realizowanych wpływów i wydatków.

Prawidłowe są także ustalenia organów podatkowych w zakresie odpisów amortyzacyjnych. Zasadnie w tym zakresie zaskarżona decyzja odwołuje się do zapisów art. 22d ust. 2 oraz art. 22h ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Przepisy te wiążą odpisy amortyzacyjne z obowiązkiem ujęcia środków trwałych w ewidencji prowadzonej dla tych celów. Skarżący takiej ewidencji nie prowadził, co wyklucza możliwość rozliczania w kosztach odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Sądu fakt, że skarżący nie miał obowiązku prowadzenia takiej ewidencji nie zmienia kwalifikacji prawnej dokonanej przez organ podatkowy. Wprowadzenie konkretnego przedmiotu do ewidencji środków trwałych wiąże nie tylko skutki w postaci odpisów amortyzacyjnych ale także w zakresie skutków podatkowych przy sprzedaży takiego składnika majątkowego. W związku z czym decyzja o związaniu konkretnego przedmiotu z działalnością gospodarczą i wprowadzenia go ewidencji środków trwałych należy wyłącznie do podatnika, w działaniu tym nie może zastąpić go organ podatkowy. Tezie tej, wbrew zarzutom skargi, nie sprzeciwia się przepis dotyczący ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Działając w tym trybie organy podatkowe nie mogą bowiem wykroczyć poza prawem przyznane im kompetencje, zaś wprowadzenie określonych przedmiotów do ewidencji środków trwałych jest zastrzeżone na rzecz podatnika.

Bezzasadny jest zarzut określenia zobowiązania w nieprawidłowej wysokości, bo z pominięciem okoliczności zapłaty zobowiązania na poczet karty podatkowej. Przepis art. 21 § 3 O.p. brzmi jednoznacznie, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy, stosownie do powołanej regulacji obowiązany jest do określania prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego (podkreśl. Sądu). W związku z tym jakiekolwiek wpłaty dokonane lub mogące być przerachowane na poczet tego rozliczenia pozostają bez wpływu na wysokość zobowiązania, które winien określić organ podatkowy.

Uznając, że podniesione przez stronę zarzuty są bezzasadne, zaś kontrola legalności zaskarżonej decyzji, dokonana z uwzględnieniem art. 134 p.p.s.a., nie wykazała, że aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.