Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 272/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017r. sprawy ze skargi A. A. i A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz A. A. i A. T. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 272/17

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia [...] r. znak: [...], którym postanowiono uznać za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego złożone przez A. T. i A. T.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej także jako "ŚWINB w Kielcach") wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce (dalej także jako "PINB dla Miasta Kielce") wydał decyzję z dnia [...] r. znak: [...] nakazującą K. i M. T. zam. Kielce ul. [...] wykonać w terminie do dnia 30 sierpnia 1999 r. następujące przeróbki mające na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu:

1) usunąć z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz usunąć odgałęzienia boczne przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej,

2) istniejące przewody kominowe wykonane niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę należy wypełnić materiałem tłumiącym hałas lub zabetonować na całej wysokości (łącznie z kondygnacją piwnic), betonowanie należy wykonać odcinkami o wysokości nie większej niż 1,5 m poprzez otwory boczne wykute w ścianach przewodów, poszczególne odcinki należy betonować w odstępach jednodniowych, wystający ponad dach istniejący komin należy zlikwidować,

3) wykonać ścianę budynku od strony granicy z działką A. i J. G., jako samodzielną ścianę graniczną tak, jak to przewidywało wydane pozwolenie na budowę z dnia [...], tj. w części muru bez przewodów - grubości co najmniej 25 cm oraz w części muru z przewodami kominowymi grubości co najmniej 38 cm licząc od istniejącej osi ściany wspólnej pomiędzy budynkami nr [...] tej, która pokrywa się z granicą pomiędzy działkami, ścianę należy wykonać na całej wysokości budynku w następujący sposób: na odcinkach, gdzie obecnie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25 cm należy domurować warstwę z cegły pełnej grubości 12 cm od strony budynku Państwa T., natomiast w pozostałej części, tj. na odcinku gdzie obecnie występują przewody kominowe, po likwidacji (zabetonowaniu) tych przewodów należy wykonać poza licem istniejącej ściany odrębny mur grubości 38 cm z kanałami rozmieszczonymi tak, jak w projekcie technicznym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z dnia [...] (dopuszcza się rozwiązanie alternatywne polegające na wymurowaniu na tym odcinku poza licem istniejącej ściany odrębnego trzonu wentylacyjno - spalinowego z pustaków wentylacyjnych i spalinowych obudowanych cegłą grubości 6,5 cm o ilości przewodów zgodnie z w/w projektem technicznym, zakończonych kominem wyprowadzonym ponad dach budynku),

4) ruraż instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej tj. piony wodociągowo - kanalizacyjne wraz z rozgałęzieniami bocznymi należy umieścić poza licem pogrubionej ściany lub ze względów estetycznych w bruzdach, ale nie w kanałach, tak, aby w miejscu bruzdy pozostała grubość muru 25 cm, licząc do linii rozgraniczającej zbliźniaczone budynki tj. osi obecnej ściany wspólnej,

5) dokonać izolacji rurażu wodociągowo - kanalizacyjnego tj. pionów wodociągowo - kanalizacyjnych wraz z odgałęzieniami bocznymi materiałem dźwiękochłonnym w celu zapobieżenia powstawaniu i rozchodzeniu się hałasów.

Jednocześnie organ określił, że powyższe roboty należy wykonać pod nadzorem osoby uprawnionej, a inwestor obowiązany jest zawiadomić organ

I instancji o wykonaniu w/w robót budowlanych, przedkładając opinię osoby uprawnionej, stwierdzającą prawidłowość ich wykonania.

Powyższa decyzja PINB dla Miasta Kielce została utrzymana w mocy decyzją ŚWINB w Kielcach z dnia [...]. znak: [...]. Skarga na decyzję drugoinstancyjną została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 17 maja 2000r., sygn. akt II SA/Kr 1768/99.

Niewykonanie decyzji przez zobowiązanych spowodowało wszczęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce postępowania egzekucyjnego i wykonanie w 2009r. określonych robót przez samych zobowiązanych. Wykonany został odrębny trzon kominowy usytuowany w odległości około 74 cm od ściany wspólnej, w którym to trzonie umieszczone zostały kanały spalinowe i wentylacyjne obsługujące pomieszczenia budynku K. i M. T. Ponadto na odcinku, gdzie ściana posiada grubość 25 cm wykonane zostało obłożenie tej ściany warstwą wełny mineralnej na stelażu stalowym wykończone płytami gipsowo - kartonowymi. Stary komin na dachu został całkowicie rozebrany do poziomu dachu i wykonano w tym miejscu nowe pokrycie dachu. Kanał w ścianie, w którym był przewód kanalizacyjny i pion wodociągowy, został zabetonowany. W kanały kominowe w ścianie rozdzielającej budynki wsypane zostały kawałki styropianu, a ponadto kanały te zostały wypełnione pianką techniczną CMI poprzez otwory wywiercone co 80 cm. Wykonano nową instalację wodną i kanalizacyjną na licu ściany między budynkami, nowo wykonane przewody wodno - kanalizacyjne zostały w części zaizolowane pianką poliuretanową. Wstrzyknięto piankę w podejścia starej nieczynnej instalacji wodno - kanalizacyjnej, aby w sposób trwały uniemożliwić w przyszłości jej przywrócenie do użytku. Nadto do organu I instancji przedłożone zostały opracowania osób uprawnionych stwierdzające, że wykonano roboty, a budynek nadaje się do użytkowania. W tych okolicznościach organ ten uznał, że decyzja z dnia 26 maja 1999 r. została wykonana w całości.

W wyniku wniosku A. i J. G. oraz S. G. o wykonanie decyzji z 1999 r. ściśle z jej treścią PINB dla Miasta Kielce wydał postanowienie z dnia 22 kwietnia 2011 r., którym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie doprowadzenia do wykonania decyzji tego organu z dnia 26 maja 1999r. ściśle z treścią oraz zgodnie z dosłownym, literalnym brzmieniem pięciu punktów sentencji tej decyzji. W wyniku zażalenia A. i J. G. ŚWINB w Kielcach postanowieniem z dnia 13 czerwca 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 509/11 oddalił skargę na postanowienie organu II instancji. W wyniku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach wydany w sprawie sygn. akt II SA/Ke 509/11 i uchylił postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2011 r. oraz postanowienie organu I instancji. Sąd wskazał w wyroku, że żaden z przytoczonych przez organ odwoławczy dowodów nie wskazuje na wykonanie punktu 3 decyzji z dnia 26 maja 1999 r. - wykonanie ściany budynku od strony granicy z działką A. i J. G. jako samodzielnej ściany granicznej.

Organ I instancji przeprowadził w dniu [...]. oględziny z udziałem E. K. oraz S. G.\. Podczas oględzin ustalono, że stare piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz odgałęzienia boczne zostały częściowo usunięte, a częściowo pozostały w ścianie i zostały zaślepione lub zabetonowane, instalacja ta jest nieczynna. Ruraż nowej instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej wraz z rozgałęzieniami bocznymi umieszczono na licu ściany grubości 38 cm. Istniejące w ścianie przewody kominowe wypełniono materiałem tłumiącym hałas, styropianem i pianką montażową, bruzda po pionie kanalizacyjnym została zabetonowana. Wystający ponad dach komin nad ścianą został zlikwidowany. Wymurowano w odległości około 70 cm od ściany między budynkami odrębny trzon wentylacyjno - spalinowy z przewodami kominowymi, zakończony kominem wyprowadzonym ponad dach budynku. W protokole stwierdzono, że nie wykonano pogrubienia ściany cegłą pełną grubości 12 cm na odcinkach, gdzie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25 cm. Na odcinkach, gdzie grubość istniejącej między budynkami ściany wynosi 25 cm, wykonana została w pokojach na parterze i na piętrze lekka ścianka na ruszcie metalowym z wypełnieniem wełną mineralną i wykończeniem płytami gipsowo - kartonowymi, posiadająca grubość 6,5 cm. W kuchni - według oświadczenia dłużnika - zabudowę taką wykonano z siporexu grubości 6,5 cm.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie doprowadzenia do wykonania decyzji z dnia [...] r., a następnie wydał decyzję z dnia 12 grudnia 2013r. znak: [...] odmawiającą wydania decyzji w sprawie doprowadzenia do wykonania decyzji z 26 maja 1999 r. ściśle z treścią oraz zgodnie z dosłownym, literalnym brzmieniem pięciu punktów sentencji tej decyzji. W wyniku odwołania organ II instancji decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyniku skargi A. i J. G. oraz S.a G. wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 328/14 uchylił decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 17 lutego 2014 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia 12 grudnia 2013r. Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie zastosowały się do oceny prawnej, zaleceń oraz wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (w skrócie: NSA), pomimo że były nimi bezwzględnie związane. Zatem obowiązkiem organów było ustalenie, czy wykonane roboty spełniają warunki określone w decyzji z dnia 26 maja 1999r., to jest dokonanie oceny prawidłowości wykonania nałożonych obowiązków zgodnie z ich precyzyjnym określeniem w treści decyzji. Sąd stwierdził, że obowiązek określony w pkt 3 decyzji z dnia 26 maja 1999r. na odcinkach, gdzie grubość istniejącej ściany wspólnej wynosi 25 cm, nie został wykonany zgodnie z jego treścią. Sąd stwierdził także, że nie został wykonany pkt 1 decyzji z 1999r., w którym zobowiązano małżonków T. do usunięcia z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm pionów kanalizacyjnych i wodociągowych oraz do usunięcia odgałęzień bocznych przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej. Został on wykonany częściowo. Instalacja wodno-kanalizacyjna znajdująca się w ścianie grubości 38 cm nie została usunięta w całości, została bowiem zaślepiona lub zabetonowana. Ponadto Sąd stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że został wykonany pkt 5 decyzji, ponieważ jak wynika z protokołu oględzin nie wykonano w całości izolacji rurażu wodociągowo - kanalizacyjnego materiałem dźwiękochłonnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy nieprawidłowo uznały, że decyzja z dnia 26 maja 1999r. została w całości wykonana. Wykonane roboty tylko częściowo spełniają warunki określone w decyzji.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną złożyła A. G., domagając się zawarcia zapisu w wyroku o obowiązku wykonania dodatkowej ściany na całej powierzchni budynku, a nie tylko na odcinkach, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30.12.2015 r., sygn. akt II OSK 3218/14 oddalił.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce przesłał K. i M. T. upomnienie, którym wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 26 maja 1999 r, ale zmodyfikowanego z uwzględnieniem już wykonanych robót. Następnie organ przesłał w./wym zobowiązanym tytuły wykonawcze. K. i M. T.e złożyli w terminie zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego. W treści zarzutów poinformowali, iż lokal mieszkalny na wysokim parterze budynku przy ul. [...] wraz z garażem, graniczące ze sporną ścianą z budynkiem nr 71, nie stanowi aktualnie ich własności. Rozpatrując zarzuty, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce wydał postanowienie z dnia 19 lipca 2016r., którym uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego złożone przez M.a i K. T.. W toku postępowania zażaleniowego przedłożyli oni do organu II instancji akt notarialny z dnia 22 grudnia 2011 r., repertorium A nr [...]. Według treści tego aktu, w budynku mieszkalnym przy ul. [...] znajdują się dwa samodzielne lokale mieszkalne. Lokal mieszkalny numer 1 jest to lokal położony na parterze budynku o łącznej powierzchni użytkowej 40,86 m2 Lokal mieszkalny numer 2 obejmuje prawie wszystkie pozostałe pomieszczenia w budynku, z tym, że do wspólnego korzystania przez właścicieli obu lokali przeznaczone są pomieszczenia o łącznej powierzchni użytkowej 36,00 m2 w postaci: wc, korytarza, klatek schodowych. K. i M. T. ustanowili odrębną własność lokalu mieszkalnego numer 1 i lokal ten wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz udziałem w nieruchomości wspólnej sprzedali na rzecz małżonków A. T. i A. A.-T.. Ponadto małżonkowie T. ustanowili dla siebie odrębną własność lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem 2 wraz z pomieszczeniami przynależnymi o łącznej powierzchni użytkowej 96,78 m2, z własnością którego związany jest udział w nieruchomości wspólnej. Następnie Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach postanowieniem z dnia 20 września 2016r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, na które K. i M. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce przesłał nowo ujawnionym zobowiązanym A. A. - T.

i A. T. upomnienie z dnia 24 października 2016 r., którym wezwał ich do wykonania obowiązku wykonania następujących przeróbek budynku mieszkalnego przy ul. [...] 73 w Kielcach mające na celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu:

1. usunąć z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz usunąć odgałęzienia boczne przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej;

2. wykonać ścianę budynku od strony granicy z działką A. i J. G. jako samodzielną ścianę graniczną tak, jak to przewidywało wydane pozwolenie na budowę z dnia 22.01.1993 r., tj. w części muru bez przewodów grubości co najmniej 25 cm oraz w części muru z przewodami kominowymi grubości co najmniej 38 cm licząc od istniejącej osi ściany wspólnej pomiędzy budynkami nr 71 i 73 tej, która pokrywa się z granicą pomiędzy działkami, ścianę należy wykonać na całej wysokości budynku w następujący sposób: na odcinkach, gdzie obecnie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25 cm należy domurować warstwę z cegły pełnej grubości 12 cm od strony budynku państwa T.;

3. dokonać izolacji rurażu instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej, tj. pionów wodociągowo - kanalizacyjnych wraz z odgałęzieniami bocznymi materiałem dźwiękochłonnym w celu zapobieżenia powstawaniu i rozchodzeniu się hałasu.

Upomnienia zostało doręczone A. A.iej - T. i A.owi T. w dniu 28 października 2016 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce przesłał zobowiązanemu A. T. tytuł wykonawczy z dnia 6.12.2016r. (doręczony w dniu 27 grudnia 2016 r.), zaś zobowiązanej Pani A. A. - T. organ przesłał tytuł wykonawczy z dnia 7 grudnia 2016 r.; (doręczony w dniu 27 grudnia 2016 r.). A. A. - T. i Pan A. T. złożyli w terminie zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego.

Rozpatrując zarzuty Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce wydał na podstawie art. 34 § 1, 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej jako ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) wydał postanowienie z dnia 9 stycznia 2017r., którym uznał je za nieuzasadnione. A. A - T. i A. T. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie.

W złożonym zażaleniu skarżący zarzucili, że zachodzi niewykonalność obowiązku, ponieważ stali się oni właścicielami lokalu nr 1 w budynku w takim czasie, gdy nie toczyło się już żadne postępowanie administracyjne, a sprawy przeróbek według ówczesnego stwierdzenia organów nadzoru budowlanego, były zakończone. Skarżący podnieśli, że nie mogą ponosić odpowiedzialności i wykonywać robót w lokalu nabytym w czasie, gdy lokal ten nie był obciążony żadnymi obowiązkami i postępowaniami ze strony urzędów i osób trzecich. Wskazali decyzję organu I instancji z dnia 12 grudnia 2013 r., a więc z okresu, gdy uznawano, że obowiązek jest wykonany w całości i zakwestionowali konieczność wykonania robót uznanych wtedy za poprawne i spełniające założenia decyzji z 1999r., zakwestionowali konieczność usuwania ze ściany niedziałającej instalacji. Stwierdzili, że ich lokal nr 1 łączy się ze sporną ścianą tylko na parterze i na wysokości piwnic, a nie w całym budynku, którego piętro należy do M. i K. T., dlatego by usunąć zabetonowane piony kanalizacyjne i wodociągowe należy rozkuć całą ścianę uszkadzając zarówno mieszkanie M. i K. T. jak i mieszkanie skarżących, co może grozić katastrofą według opinii Z. D.. Zdaniem skarżących, na uszkodzenie mieszkań potrzebna jest zgoda wszystkich właścicieli. Zakwestionowali oni nakazanie im robót w ścianie, która do nich nie należy. Podnieśli, że nie są właścicielami całego budynku nr [...], zaś nakazane przeróbki dotyczą całego budynku. Stwierdzili, że dostali upomnienie i tytuł wykonawczy dotyczący całego budynku, a zdaniem skarżących powinni otrzymać upomnienie i tytuł wykonawczy dotyczące tylko mieszkania nr 1, którego są właścicielami, podczas gdy pisma kierowane do nich określają ich bezprawnie jako jedynych właścicieli całego budynku przy ul. [...]. Skarżący stwierdzili, że ściana wspólna ich nieruchomości w lokalu nr 1 łącząca się z sąsiadami G., na wysokości piwnic i parteru ma grubość 38 cm i nie wiadomo, gdzie należy domurować warstwę cegły o grubości 12 cm. Podnieśli, że państwo G. nie mają wybudowanej od swojej strony ściany i wskazali na decyzję z dnia 29 października 1998 r. znak [...]. Ponadto nadmienili, że państwo G. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r. nie wyrażali zgody na przeróbki związane ze ścianą wspólną w tym jej rozburzanie, rozkuwanie czy wykonywanie innych prac, co wywołuje obawę o ingerowanie w cudzą własność. Skarżący stwierdzili także, że nie wiedzą, co należy izolować w związku z zapisem obowiązku polegającego na izolacji rurażu instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej. Oświadczyli, że nie uchylają się od wykonania sensownych i mających prawne uzasadnienie obowiązków, ale konieczne jest wskazanie sposobu wykonania decyzji, ponieważ uwzględnienie literalnego brzmienia decyzji grozi katastrofą budowlaną, a jakiekolwiek odstąpienie od literalnego brzmienia zostanie zakwestionowane.Skarżący powtórzyli zastrzeżenia co do własności ściany i stwierdzili, że wszystkie prace budowlane możliwe do wykonania zostały już zrealizowane pod nadzorem organów nadzoru budowlanego, co potwierdza decyzja z dnia 12 grudnia 2013 r.

W związku z powyższym, dokonując oceny postanowienia z dnia 9 stycznia 2017 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach przywołał brzmienie przepisu art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podniósł, iż z powyższego przepisu wynika, że, w przypadku jeżeli zarzuty nie są uzasadnione, organ egzekucyjny w wyżej wskazanym postanowieniu orzeka o tym fakcie. Nadto wyjaśnił, iż w postępowaniu mającym na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, na obecnym etapie tego postępowania, wierzyciel, czyli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce, jest zarazem organem egzekucyjnym i nie może sam od siebie oczekiwać stanowiska jako od wierzyciela. ŚWINB w Kielcach, powołując się następnie na treść przepisów: art. 1a pkt 7, art. 1a pkt 13 oraz art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce, jest wierzycielem, to znaczy podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku.

Organ II instancji przywołał w dalszej części uzasadnienia treść przepisu art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podniósł, że w złożonych zarzutach do tytułu wykonawczego A.ka A.a - T. i A. T. złożyli zarzut oparty o przepis art. 33 § 1 pkt 5 tej ustawy twierdząc, że obowiązek jest niewykonalny. Ponadto złożyli zarzut oparty o przepis art. 33 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy twierdząc, że następuje odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z powodu zaawansowanej ciąży A.ki A.iej – T.. W dodatkowym piśmie z dnia 25 stycznia 2017r. - uzupełniającym zażalenie - skarżący stwierdzili, że wykonanie ściany budynku powinno obciążać właścicieli wszystkich lokali w różnym zakresie, z uwzględnieniem stopnia ich korzystania z tejże ściany.

ŚWINB w Kielcach wskazał, że organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do złożonych zarzutów dotyczących art. 33 § 1 pkt 1 i art. 33 § 1 pkt 2 uznając je za nieuzasadnione. Organ II instancji stwierdził, że w świetle prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 328/14 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 3218/14 obowiązek wykonania robót budowlanych ściśle z treścią oraz zgodnie z dosłownym, literalnym brzmieniem pięciu punktów decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia 26 maja 1999 r. nadal istnieje i powinien być bezwzględnie wykonany. Decyzja ta w dalszym ciągu znajduje się w obrocie prawnym, posiada walor decyzji ostatecznej i podlega wykonaniu.

A. A. - T. i A. T. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr 1, ale są też współwłaścicielami wszystkich części wspólnych budynku przy ul. [...] 73. Nakaz wynikający z decyzji z 1999 r. dotyczy części wspólnych budynku i obciąża wszystkich obecnych właścicieli budynku przy ul. [...] 73 w Kielcach, czyli zarówno M. T. i K. T., jak i A. T. i A. A. - T..

Odnośnie podnoszonej kwestii niewykonalności decyzji z powodu potencjalnego naruszenia prawa własności państwa G. organ II instancji wskazał, iż w momencie kiedy PINB dla Miasta Kielce wydał decyzję z dnia 26 maja 1999 r. w postępowaniu obowiązywało ustalenie, że granica przebiega dokładnie w osi jedynej ściany granicznej oddzielającej budynki państwa T. i państwa G.. Nawet, gdy Naczelny Sąd Administracyjny w Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w wyroku z dnia 25 czerwca 1998 r. (sygn. akt. II SA/Kr 172/98; II SA/Kr 206/98) wypowiedział się o konieczności ustalenia, do kogo należą części ściany pomiędzy budynkami, to po tym wyroku obydwie strony zgodnie oświadczały, że granica nie jest przedmiotem sporu i przebiega dokładnie w osi wspólnej ściany. Natomiast już po wydaniu decyzji z 1999 r., po wydaniu decyzji organu II instancji z dnia 5 sierpnia 1999 r. oraz po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1768/99 organy nadzoru budowlanego otrzymały informację, że między stronami zaistniał w sądzie cywilnym spór graniczny w sprawie ustalenia przebiegu spornej granicy między nieruchomością położoną w Kielcach przy ul. [...] [...] będącą w posiadaniu K. i M. T., a nieruchomością położoną przy ul. [...] [...] będącą w posiadaniu A. i J. G. oraz S. G.. W wyniku powyższego zapadło postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 19.09.2003r. sygn. akt VII Ns 807/02, które tak określiło przebieg granicy, że istniejąca ściana rozdzielająca budynki znajduje się w całości na gruncie państwa Gluszków. Z postanowienia Sądu Rejonowego wynika, że między nieruchomością oznaczoną nr ewidencyjnym [...] stanowiącą własność gminy Kielce i znajdującą się w użytkowaniu wieczystym K. i M. T., a nieruchomością składającą się z działek oznaczonych nr ewidencyjnymi [...]/1 i [...]/2 stanowiących własność gminy Kielce i znajdujących się w użytkowaniu wieczystym S. G. w 1/2 części oraz A. i J. G. w 1/2 części wyznaczona została przez sąd granica przebiegająca z odchyleniem na zachód od dotychczasowej linii wyznaczonej przez istniejące ogrodzenie pomiędzy działkami i pojedynczą ścianę pomiędzy przylegającymi do siebie budynkami państwa T. i państwa G., przy czym budynek państwa T. leży po zachodniej stronie budynku państwa G.. W postanowieniu Sąd Rejonowy nakazał, aby państwo T. wydali państwu G. pasy gruntu leżące po zachodniej stronie dotychczasowego ogrodzenia, do wyznaczonej granicy, a zarazem Sąd Rejonowy nie orzekł w żaden sposób odnośnie budynku.

W wyniku powyższych rozstrzygnięć Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w Kielcach uznał, iż wyszły na jaw nowe okoliczności, istniejące w dniu wydawania decyzji z dnia 5 sierpnia 1999 r. i nie znane organowi, który wydał decyzję, i zarazem zagadnienie wstępne - przebieg granicy - zostało rozstrzygnięte przez sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji obydwu organów nadzoru budowlanego w 1999 r. i wszystkich późniejszych z nimi związanych wyroków sądów administracyjnych i organów instancji wyższej.

W związku z powyższym ŚWINB w Kielcach wydał postanowienie z dnia 2 kwietnia 2004r., którym wznowił postępowanie w sprawie z urzędu, a następnie wydał decyzję z dnia 27 kwietnia 2004r., którą uchylił decyzję z dnia 5 sierpnia 1999 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 26 maja 1999 r., a następnie wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, nakazując K. i M. T. wykonać w terminie do dnia 30 sierpnia 2004r. inne przeróbki niż określone w decyzji z dnia 26 maja 1999 r., które nie obejmowały robót na terenie własności państwa G.. Od decyzji powyższej odwołanie złożyli A. i J. G. oraz S. G.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia 29 lipca 2007r., którą utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w Kielcach z dnia 27 kwietnia 2004 r. A. i J. G. oraz S. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1398/04 oddalił skargę. Jednak A. i J. G. oraz S. G. złożyli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1381/05 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2003 r. wskazane jako nowy, istotny dowód w sprawie, nieznany organowi wydającemu decyzję ostateczną, nie może stanowić przesłanki wznowienia, o której mowa pkt 5 art. 145 k.p.a. Nie istniało ono bowiem w dniu wydania ostatecznej decyzji, Nie została więc spełniona jedna z przesłanek niezbędna do wznowienia postępowania na wskazanej wyżej podstawie. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 110/07 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 lipca 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w Kielcach z dnia 27 kwietnia 2004 r. a także postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w Kielcach z dnia 2 kwietnia 2004r., którym wznowiono postępowanie. W wyniku skargi kasacyjnej państwa T. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok z dnia 12 października 2007r. sygn. akt IIOSK 1010/07, którym oddalił skargę kasacyjną.

Z powyższych rozstrzygnięć wynika, zdaniem ŚWINB w Kielcach, że zmiana stanu własności nie ma żadnego znaczenia, skoro nastąpiła po wydaniu decyzji ostatecznej. Decyzja PINB dla Miasta Kielce z dnia 26 maja 1999r. podlegała wykonaniu przez K. i M. T., jako właścicieli budynku przy ul. [...] 73, niezależnie od tego, że ściana miałaby być wznoszona w części na własności państwa G.. Kwestia ta - podnoszona przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - nie spowodowała żadnego zastrzeżenia Sądu o niewykonalności decyzji z dnia 26 maja 1999r., która została przywrócona do obrotu prawnego w wyniku wyroków NSA z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1381/05 i z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1010/07.

Odnośnie podnoszonej kwestii niewykonalności decyzji z powodów technicznych przedstawionej przez skarżących organ II instancji stwierdził, że teza o zagrożeniu katastrofą budowlaną w przypadku wykonania decyzji przedstawiona w opinii inż. Z. D. bazuje na założeniu, że organy nadzoru budowlanego wymagają wykonania ściany z cegły pełnej grubości 12 cm jedynie w pokojach na parterze i piętrze, czyli tam gdzie murowana ściana istniejąca posiada faktycznie grubość 25 cm. Opiniodawca wywodzi, że powstanie siła pochodząca od ciężaru dodatkowej ściany i zdaniem opiniodawcy okoliczność ta doprowadzi do katastrofy budowlanej. Organ jednak wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiskiem WSA w Kielcach zawartym w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r,. sygn. akt II SA/Ke 328/14, ściana grubości 12 cm ma zostać wykonana na określonych odcinkach, ale od fundamentu, aż po dach, czyli ma zostać ona wykonana także w garażu, czego opiniodawca Z. D. nie przewidywał w swojej opinii. Ściana wykonana w garażu podeprze od dołu strop w tym miejscu, w którym wykonana zostanie ściana na wyższych kondygnacjach. Tym samym rozważania zawarte w opinii bazują na nieprawdziwych założeniach, a poglądy wyrażane przez skarżących są niezasadne.

Odnośnie uwagi skarżących o niewykonaniu przez sąsiadów decyzji z dnia 29 października 1998r. organ stwierdził, że została ona uchylona i nie istnieje w obrocie prawnym.

W konsekwencji organ II instancji zważył, iż zarzuty do tytułu wykonawczego nie są uzasadnione i zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia 9 stycznia 2017r. jest poprawne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach wywiedli A. A.-T. i A. T., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak należytego zbadania przez organy nadzoru budowlanego wystąpienia w sprawie przesłanki niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, w tym brak powołania biegłego z zakresu budownictwa, w sytuacji istnienia opinii biegłego Z. D. wskazującej na duże prawdopodobieństwo wystąpienia zawalenia się budynku, wskutek wykonania obowiązków zawartych w tytule wykonawczym;

- art. 365 §1 k.p.c. oraz art. 170 p.p.s.a., poprzez zignorowanie skutków prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych oraz sądu powszechnego, mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, z których to orzeczeń wynika, że ściana nie jest wspólna i należy wyłącznie do państwa G., zaś granica między nieruchomością skarżących a nieruchomością państwa G. przebiega kilkadziesiąt centymetrów w głąb budynku zajmowanego przez skarżących, zatem po wydaniu wyroku sądu powszechnego o rozgraniczeniu niemożliwym stałe się wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (niemożność wykonywanie prac w cudzej własności - ścianie szczytowej pkt 1 i 3 tytułu wykonawczego; niemożność posadowienia - dobudowania ściany na cudzym gruncie - pkt 2 tytułu wykonawczego).

W uzasadnieniu skargi, w zakresie pierwszego z zarzutów, strona podniosła, iż z opinii Z. D. z listopada 2015 r. wynika, że wykonanie pkt 1 decyzji z 26 maja 1999 r. poprzez wyrwanie pozostałych w ścianie elementów nieczynnej instalacji osłabi nośność ściany i spowoduje utratę stateczności elementów na niej opartych, co finalnie spowoduje katastrofę budowlaną. Nadto wskazali, iż wykonanie pkt 3 przedmiotowej decyzji PINB dla Miasta Kielce poprzez wykonanie ściany budynku od strony granicy z działką p. G. doprowadzi do dodatkowego obciążenia stropu, nie będąc elementem nośnym, lecz zwiększającym obciążenie stropu. Organ natomiast uchylił się od oceny opinii Z. D. w zakresie technicznej niemożności wykonania nałożonego na skarżących obowiązku o charakterze niepieniężnym. Organ nie posiadając wiadomości specjalnych i nie korzystając z pomocy innego biegłego usiłował jedynie nieskutecznie znaleźć w opinii Z. D. jakąś nieścisłość. W zakresie drugiego z zarzutów skarżący podnieśli, iż organy nie zbadały, czy już po wydaniu decyzji z 1999 r. nie zaszły okoliczności świadczące o braku możności wykonania obowiązku. W ocenie strony, NSA w wyroku z dnia 12 października 2007r. (II OSK 1010/07) zaakceptował skutki wynikające z prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Kielcach dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości, stwierdzając jedynie, że ta okoliczność nie była znana organowi

I instancji przy wydawaniu decyzji z 1999 r., zatem nie mogła stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Jak wskazali skarżący po wydaniu decyzji z 1999 r. oraz orzeczenia NSA oz. w Krakowie z dnia 17 maja 2000 r. (II SA/Kr 1768/99) nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych, tj. zmiana stanu prawa własności ściany szczytowej, która okazała się nie być ścianą wspólną, która organy egzekucyjne winne wziąć pod uwagę z urzędu, czego nie uczyniły.

W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa, Sąd uznał, iż skarga A. A.-T. i A. T. zasługuje na uwzględnienie. Organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się bowiem naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z doręczonych skarżącym tytułów wykonawczych wynika, iż na dłużników zostały nałożone następujące obowiązki:

1. usunąć z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz usunąć odgałęzienia boczne przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej;

2. wykonać ścianę budynku od strony granicy z działką A. i J. G. jako samodzielną ścianę graniczną tak, jak to przewidywało wydane pozwolenie na budowę z dnia 22 stycznia 1993 r., tj. w części muru bez przewodów grubości co najmniej 25 cm oraz w części muru z przewodami kominowymi grubości co najmniej 38 cm, licząc od istniejącej osi ściany wspólnej pomiędzy budynkami nr [...] tej, która pokrywa się z granicą pomiędzy działkami, ścianę należy wykonać na całej wysokości budynku w następujący sposób: na odcinkach, gdzie obecnie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25 cm należy domurować warstwę z cegły pełnej grubości 12 cm od strony budynku państwa T.;

3. dokonać izolacji rurażu instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej, tj. pionów wodociągowo - kanalizacyjnych wraz z odgałęzieniami bocznymi materiałem dźwiękochłonnym w celu zapobieżenia powstawaniu i rozchodzeniu się hałasu.

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W zarzutach do tytułów wykonawczych doręczonych skarżącym A. A.-T. i A. T., w kontekście obowiązków określonych w tych tytułach wskazali, z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, iż są one niewykonalne, a nadto dotyczą całej ściany wspólnej pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] [...], której nie są właścicielami. Odnośnie obowiązku określonego w pkt 2 tytułów wykonawczych sformułowali zarzut jego niewykonalności z uwagi na okoliczności, iż ściana wspólna w wyodrębnionym lokalu nr [...], którego są właścicielem, położonym na parterze budynku przy ul. [...] [...] wraz z przynależną piwnicą nie posiada miejsc, w których ściana ma grubość 25 cm i cała ściana wspólna na I piętrze ma grubość min. 38 cm, nadto nabywając powyższy lokal otrzymali informację, iż oś ściany wspólnej nie pokrywa się aktualnie z granicą pomiędzy działkami przy ul. [...] [...]. W zakresie obowiązku z pkt 3 tytułów wykonawczych dłużnicy podnieśli, iż jest on nieaktualny, albowiem obecny w lokalu, wyłączony z użytkowania, ruraż w całości pokryty jest materiałem izolacyjnym.

Organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia odnośnie tych zarzutów ograniczył się do stwierdzenia, że obowiązek wykonania robót budowlanych ściśle według pięciu punktów decyzji z dnia 26 maja 1999 r. istnieje

i jest wykonalny. Ponadto organ podniósł, iż w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 3218/14) obowiązek nałożony wskazaną decyzją winien być w całości wyegzekwowany, a postępowanie przeprowadzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Ke 328/14). PINB dla Miasta Kielce wyjaśnił nadto, w kontekście zgłoszonych zarzutów, że wykonanie obowiązków w sposób zgodny z wymogami sztuki budowlanej i pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane nie spowoduje katastrofy budowlanej. Wskazał, iż nie ma przy tym znaczenia znany sądom i organom fakt, że przebieg granicy pomiędzy działkami nie pokrywa się z osią ściany wspólnej budynków nr 71 i 71. Skarżący stali się współwłaścicielami tego budynku razem z K. i M. T., nabyli zatem nie tylko wszelkie prawa, ale także obowiązki związane z nabytym budynkiem.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, powołując się także na wyroki sądów administracyjnych (sygn. akt II OSK 3218/14

i sygn. akt II SA/Ke 328/14), podtrzymał stanowisko organu pierwszoinstacyjnego

o konieczności wykonania robót budowlanych przez dłużników zgodnie z dosłownym, literalnym brzmieniem pięciu punktów wskazanych w decyzji z dnia 26 maja 1999 r.

z uwagi na fakt, iż posiada ona walor decyzji ostatecznej i podlega wykonaniu, a nakaz wynikający z tej decyzji obciąża wszystkich obecnych właścicieli. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji z powodów technicznych i zagrożenia katastrofą budowlaną na skutek prac określonych tytułami wykonawczymi, organ odwoławczy wskazał, że ściana grubości 12 cm ma zostać wykonana na określonych odcinkach, ale od fundamentu aż po dach, czyli także w garażu. Ściana wykonana w garażu podeprze od dołu strop w tym miejscu, w którym zostanie wykonana na wyższych kondygnacjach. Z tego względu organ II instancji uznał, iż rozważania zawarte w opinii Z. D. bazują na nieprawdziwych założeniach, a poglądy wyrażane przez skarżących są niezasadne.

Tymczasem, na zasadzie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (powoływany też jako k.p.a.), a zatem przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi się bowiem swoiste postępowanie dowodowe. Jego przedmiotem jest określenie sposobu przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Organ egzekucyjny ma prawo przy tym wykorzystywać wszelkie środki dowodowe.

W niniejszej sprawie, jak zasadnie wskazali skarżący, organy wydały kwestionowane przez stronę postanowienia z uchybieniem wskazanym przepisom postępowania i uchybienia te mogły mieć niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na argumentację organów orzekających w obu instancjach o związaniu wynikającym z art. 153 p.p.s.a. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (sygn. akt II SA/Ke 328/14), utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 3218/15), należy podnieść, iż organy orzekające w niniejszej sprawie były związane wskazanymi orzeczeniami tylko w tym zakresie, w jakim sądy administracyjne przesądziły, że decyzja z dnia 26 maja 1999 r. nakazująca wykonanie dłużnikom określonych w niej robót budowlanych nie została w całości wykonana. Oznacza to, iż prowadząc postępowanie egzekucyjne organy nie są zwolnione z obowiązku odniesienia się do zarzutów wniesionych do wystawionych tytułów wykonawczych. W sprawach zakończonych wskazanymi wyżej wyrokami sądy administracyjne nie zajmowały się bowiem kwestią zasadności zarzutów zgłoszonych do tytułów wykonawczych wystawionych w 2016 r.

W toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego zobowiązani przedłożyli sporządzoną w listopadzie 2016 roku, a więc już po wydaniu wyroku WSA w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 328/14, opinię sporządzoną przez biegłego sądowego mgr inż. Z. D.. Z opinii tej wynika, że katastrofą budowlaną grozi nie tylko postawienie dodatkowej ściany, ale także usunięcie z istniejącej ściany elementów nieczynnej instalacji wodociągowej i sanitarnej, a to z tego powodu, że zostały one zalane betonem i wypełnione pianką, które to roboty - jak wynika z akt sprawy - zostały wykonane już po wydaniu decyzji z dnia 26 maja 1999 r. Do tego zarzutu dłużników - opartego o art. 33 §1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – organy odwoławczy się nie odniósł.

Ponadto organy orzekające w obu instancjach nie rozpoznały - z zachowaniem zasad prowadzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zarzutu dłużników, że po przeprowadzonym już po wydaniu decyzji z dnia 26 maja 1999 r. postępowaniu rozgraniczeniowym został ustalony inny przebieg granicy, w wyniku czego ściana dotychczas traktowana jako wspólna i której dotyczy obowiązek usunięcia z niej przewodów wodociągowych i sanitarnych, położona jest w całości na nieruchomości będącej w posiadaniu A. i J. G. oraz S. G.. Potwierdzenie tego faktu w toku postepowania egzekucyjnego winno prowadzić do ustalenia przez organ egzekucyjny, czy A. i J. G. oraz S. G. wyrażają zgodę na dokonanie robót w powyższej ścianie, ewentualnie jakich robót i w jakim zakresie.

Nie sposób bowiem zgodzić się z organem, iż zmiana stanu własności po wydaniu decyzji ostatecznej z 1999 r. nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie z tego wyłącznie powodu, iż postępowanie wszczęte z urzędu przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, w toku którego wydana została decyzja z dnia 26 maja 1999 r. zostało wskutek wyroków sądów administracyjnych uznane za niezgodne z prawem, a orzeczenia organów nadzoru budowlanego wydane na skutek wznowienia postępowania zostały uchylone. Przyczyną wyeliminowania tych orzeczeń z obrotu prawnego była okoliczność, iż nie została spełniona przesłanka niezbędna do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem w dniu wydania decyzji z dnia 5 sierpnia 1999 r. (utrzymującej w mocy decyzję z dnia 26 maja 1999 r.) nie istniał dowód w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 19 września 2003 r. wskazanego jako nowy, istotny dowód w sprawie, z powodu którego doszło do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 1999 r. Zatem sądy administracyjne, w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 1381/05, nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań i oceny prawnomaterialnej okoliczności zmiany stanu własności i przebiegu granicy pomiędzy działkami, na których usytuowane są budynki przy ul. [...] 71 i 73, nie dokonywały ustalenia, kto jest właścicielem ściany szczytowej budynku.

Zauważyć przy tym należy, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może mieć przyczynę faktyczną bądź przyczynę prawną. Przyczyna faktyczna zachodzi, gdy istnieje obiektywna przeszkoda wykluczająca określone zachowanie się dłużnika, natomiast niewykonalność o charakterze prawnym ma miejsce wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. O niewykonalności obowiązku można mówić wtedy, gdy jego realizacja wiązałaby się z dokonaniem czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, co pociągałoby odpowiedzialność odszkodowawczą bądź też z dokonaniem czynu zabronionego w rozumieniu prawa karnego. (zob. wyrok WSA z 17.12.2013 r., II SA/Kr 1146/13 i wyrok NSA z 03.12.2015 r., II OSK 867/14, dostępny na www.cbois.gov.pl)

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie rozpoznały podnoszonego przez dłużników zarzutu niewykonalności obowiązków określonych zakwestionowanymi tytułami wykonawczymi z zachowaniem reguł określonych przepisami prawa procesowego, nie rozważyły z zachowaniem tych reguł zgłoszonego zarzutu niewykonalności obowiązków o charakterze niepieniężnym sformułowanych w treści tych tytułów z punktu widzenia ich niewykonalności faktycznej i prawnej.

Analiza dowodów w kontekście okoliczności niniejszej sprawy przeprowadzona przez organy obu instancji, w szczególności przez organ II instancji, nie była wszechstronna, skoro nie doprowadziła do rozważenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów skarżących.

Mając powyższe na uwadze niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w tym zakresie skarga A. A.-T. i A. T. zasługuje na uwzględnienie.

Natomiast, odnośnie zarzutu naruszenia przez organy art. 365 §1 k.p.c. i art. 170 p.p.s.a. w zakresie zignorowania skutków prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych należy podnieść, iż organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie nie zakwestionowały faktu istnienia oraz prawomocnych treści orzeczeń sądów, na których oparły wydane postanowienia.

Mając powyższe na względzie, zarówno zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny wyeliminować stwierdzone wyżej nieprawidłowości i wydać rozstrzygnięcie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nadmienić również należy, jako fakt znany Sądowi z urzędu, iż w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 1001/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił postanowienie ŚWINB w Kielcach z dnia 20 września 2016 r. oraz postanowienie organu I instancji, na skutek skargi K. T. i M.a T. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na które to postępowanie wskazały organy orzekające w niniejszej sprawie w uzasadnieniu wydanych postanowień.

O kosztach, na które składają się wpis od skargi (100 zł.), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł.), opłata od pełnomocnictwa (17 zł.) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.) i § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).