Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 479/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 b par. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia A. L. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 września 2015 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2015 r. określającej ww. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 156.162 zł, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 7 maja 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 156.162 zł. Od ww. decyzji podatnik złożył odwołanie, tym samym decyzja nie stała się decyzją ostateczną.

Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2015 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 239b § 1 i § 2 O.p.

Kolejno Dyrektor wskazał, że jak wynika z akt sprawy wobec skarżącego prowadzono postępowania egzekucyjne m.in. przez wierzyciela:

- Naczelnika Urzędu Skarbowego , na podstawie tytułu wykonawczego nr:

➢ [...] obejmującego zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. na łączną kwotę 44.586,80 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r. na łączną kwotę 44.499,70 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2014 r. na łączną kwotę 9.737,00 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2014 r., na łączną kwotę 5.938,00 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2014 r., na łączną kwotę 11.074,31 zł (należności głównej);

- Wójta Gminy na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...] na łączną kwotę 316,00 zł (należności głównej);

- Wójta Gminy na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], na łączną kwotę 12.228,00 zł (należności głównej);

Wójta Gminy na podstawie tytułu wykonawczego [...], [...], [...], na łączną kwotę 22.502,06 zł (należności głównej);

Wojewody w kwocie 50 zł (należności głównej);

- Wojewody na łączną kwotę 200 zł (należności głównej).

W przedmiotowej sprawie zaistniała więc przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., bowiem wobec strony toczone są postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2015 r.

Dyrektor wskazał ponadto, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., a więc okoliczność, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Organ wskazał, że strona posiada lokal mieszkalny oraz nieruchomości gruntowe. Niemniej jednak w księdze wieczystej o nr:

- [...] prowadzonej dla lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości C. oraz w księdze wieczystej o nr [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej o położonej w K.), [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w S., 1/2 udziału nieruchomości należy do Pana A. L.), [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w S.), [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w Ż.), dokonano na rzecz: "A" Sp. z o.o. wpisów hipotek przymusowych w kwocie 14.861.715,90 zł tytułem zabezpieczenia roszczenia wraz z ustawowymi odsetkami, w postępowaniu nakazowym Sądu Okręgowego, Prokuratury Apelacyjnej w kwocie 173.019.884,55 zł;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej Z., 1/2 udziału nieruchomości należy do strony), dokonano wpisu, na rzecz: "A" Sp. z o.o., hipoteki przymusowej w kwocie 14.861.715,90 zł oraz Prokuratury Apelacyjnej kwocie 173.019.884,55 zł, Prokuratury Apelacyjnej w kwocie 100.942.257,32 zł;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w Ż.), dokonano wpisu, na rzecz: Agencji Nieruchomości Rolnych, hipoteki przymusowej w kwocie 994.500 zł, "A" Sp. z o.o., hipoteki przymusowej w kwocie 14.861.715,90 zł oraz Prokuratury Apelacyjnej w kwocie 173.019.884,55 zł;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w L.), dokonano wpisu hipoteki przymusowej na rzecz: Agencji Nieruchomości Rolnych w kwocie 994.500 zł, "A" Sp. z o.o. w kwocie 14.861.715,90 zł, Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym - w kwocie 30.808,40 zł, Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym - w kwocie 31.047,50 zł, Prokuratury Apelacyjnej w kwocie 173.019.884,55 zł, Komornika Sądowy przy Sądzie Rejonowym - w kwocie 31.017,68 zł;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w Janowiczki), dokonano wpisu, na rzecz: "B" S.A., hipoteki umownej zwykłej w kwocie 1.950.000,00 zł tytułem zabezpieczenia wierzytelności z tytułu kredytu inwestycyjnego, "B" S.A., hipoteki umownej kaucyjnej w kwocie 975.000,00 zł tytułem zabezpieczenia odsetek od kredytu inwestycyjnego, M. U., hipoteki umownej w kwocie 6.000.000,00 zł z tytułu umowy pożyczki, Naczelnika Urzędu Skarbowego , hipoteki przymusowej w kwocie 584.795,00 zł z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę, Prokuratury Apelacyjnej , hipoteki przymusowej w kwocie 173.019.884,55 zł, Naczelnika Urzędu Skarbowego , hipoteki przymusowej w kwocie 597.873,29 zł z tytułu podatku od towarów i usług za maj czerwiec, lipiec, wrzesień, i październik 2008 r., Naczelnika Urzędu Skarbowego , hipoteki przymusowej w kwocie 6.719.122,50 zł z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, listopad, grudzień 2009 r. oraz kwiecień i czerwiec 2010r.;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w P.), dokonano wpisu, na rzecz: Agencji Nieruchomości Rolnych, hipoteki umownej łącznej zwykłej w kwocie 510.000.00 zł, Agencji Nieruchomości Rolnych, hipoteki umownej łącznej kaucyjnej w kwocie 200.000.00 zł, "A" Sp. z o.o., hipoteki przymusowej w kwocie 3.360.616,02 zł. Prokuratury Apelacyjnej , hipoteki przymusowej na kwotę 173.019.884,55 zł;

- [...] (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w D., 1/2 udziału nieruchomości należy do strony), dokonano wpisu, na rzecz: "A" Sp. z o.o., hipoteki przymusowej w kwocie 14.861.715,90 zł na udziale w wysokości 1/2 części należącym do A. L., "A" Sp. z o.o., hipoteki przymusowej w kwocie 3.172.744,67 zł na udziale w wysokości 1/2 części, należącym do A. P., Prokuratury Apelacyjnej , hipoteki przymusowej na udziale 1/2 części należącym do A. L. w kwocie 173.019.884,55 zł, Prokuratury Apelacyjnej hipoteki przymusowej na udziale 1/2 części należącym do A. P. w kwocie 100.942.257,32 zł.

Przy czym organ zauważył, że w działach III ww. ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości dokonano wpisów m.in. na podstawie postanowienia Prokuratury Apelacyjnej z dnia 12 maja 2015r. sygn. akt [...], zakazujących zbywania i obciążania ww. nieruchomości w związku z zabezpieczeniem mienia tytułem grożącego przepadku korzyści majątkowych uzyskiwanych pośrednio z przestępstwa skarbowego.

Ponadto dodać należy, że skarżący posiada ruchomości - samochody osobowe: Trabant 601 z 1987 r., Opel Vectra z 1990 r. oraz samochody ciężarowe: Volkswagen LT31, 4D z 1988 r., przyczepę ciężarową Sam z 2009 r., Volkswagen Transporter z 2011 r. (który zbył w dniu 23 września 2015 r. za kwotę 49.200 zł, a więc po wszczęciu postępowania kontrolnego). Przy czym wartość ww. pojazdów jest znacząco niższa od wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a ewentualna sprzedaż tych ruchomości nie zaspokoi przedmiotowych należności podatkowych.

Powyżej wskazane okoliczności uzasadniały nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2015 r. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, że w okresie prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego (wszczętego na podstawie postanowienia z dnia 15 listopada 2012 r.), skarżący dokonał zbycia kilkunastu nieruchomości wymienionych w uzasadnieniu postanowienia z 30 września 2015 r. przez organ pierwszej instancji. W kontekście powyższego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji znajduje uzasadnienie w wystąpieniu w rozpatrywanej sprawie przesłanki, o której mowa w powyżej powołanym przepisie. Strona - po wszczęciu postępowania kontrolnego dokonała ww. czynności polegającej na zbywaniu majątku znacznej wartości. Powyższe - w ocenie organu - pozwalało na przyjęcie, że ww. czynności zostały podjęte w celu udaremnienia egzekucji.

Końcowo Dyrektor wskazał również, że do dnia wydania zakwestionowanego postanowienia skarżący nie uregulował dobrowolnie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i złożył od ww. decyzji odwołanie. Fakt wniesienia odwołania oraz brak zapłaty zobowiązania wynikającego z decyzji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy może zatem zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 239b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w przedmiotowym stanie faktycznym uznając, że zachodzą przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej;

- art. 239b § 2 ww. ustawy poprzez zastosowanie tego przepisu w przedmiotowym stanie faktycznym mimo braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane;

2. przepisów prawa procesowego - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a polegający na przyjęciu, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji będącej podstawą dla zaskarżonego postanowienia nie zostanie wykonane, tj.:

- art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie naruszenia przez organ zasady prawdy obiektywnej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych;

- art. 123 ww. ustawy poprzez zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego;

- art. 191 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w wybiórczej analizie stanu faktycznego i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść podatnika, tj. rozstrzygnięcie sprawy wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu, z którego wynika, że skarżący dysponuje majątkiem, który umożliwi spłatę ewentualnego przyszłego zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

W myśl przepisu art. 239b § 2 powołanej ustawy przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Wymienione w tym przepisie przesłanki, zawarte zarówno w § 1 jak i w § 2 dla skuteczności dyspozycji normy prawnej winny być spełnione łącznie, tak aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W pierwszej kolejności należy stwierdzić zaistnienie jednej z czterech przesłanek opisanych w art. 239b § 1 O.p., zaś po wtóre organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, a warunek ten wynika z treści art. 239b § 2 O.p.

W przedmiotowej sprawie nadając rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2015 r. - w ocenie Sądu - zasadnie zastosowano dyspozycje normy prawnej określonej w art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy wobec skarżącego prowadzono szereg postępowań egzekucyjnych m.in. przez wierzyciela:

- Naczelnika Urzędu Skarbowego , na podstawie tytułu wykonawczego nr:

➢ [...] obejmującego zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. na łączną kwotę 44.586,80 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r. na łączną kwotę 44.499,70 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2014 r. na łączną kwotę 9.737,00 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2014 r., na łączną kwotę 5.938,00 zł (należności głównej),

➢ [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2014 r., na łączną kwotę 11.074,31 zł (należności głównej);

- Wójta Gminy na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...] na łączną kwotę 316,00 zł (należności głównej);

- Wójta Gminy na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], na łączną kwotę 12.228,00 zł (należności głównej);

Wójta Gminy na podstawie tytułu wykonawczego [...], [...], [...], na łączną kwotę 22.502,06 zł (należności głównej);

Wojewody w kwocie 50 zł (należności głównej);

- Wojewody na łączną kwotę 200 zł (należności głównej).

W przedmiotowej sprawie bezspornie zaistniała więc przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., bowiem wobec strony toczone są postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż wynikające z decyzji Dyrektora UKS z dnia 7 maja 2015 r.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe zasadnie powołały się również na przesłankę wskazaną w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. (strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia). Co prawda skarżący posiada lokal mieszkalny oraz nieruchomości gruntowe. Niemniej jednak jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu na nieruchomościach tych ustanowiono szereg hipotek przymusowych na rzecz banku, Prokuratury Apelacyjnej, Agencji Nieruchomości Rolnych, Naczelnika Urzędu Skarbowego i osoby fizycznej. Przy czym w działach III ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości dokonano wpisów m.in. na podstawie postanowienia Prokuratury Apelacyjnej z dnia 12 maja 2015 r. zakazujących zbywania i obciążania ww. nieruchomości w związku z zabezpieczeniem mienia tytułem grożącego przepadku korzyści majątkowych uzyskiwanych pośrednio z przestępstwa skarbowego.

Również wartość pojazdów, które posiada skarżący (Trabant 601 z 1987 r., Opel Vectra z 1990 r. oraz samochody ciężarowe: Volkswagen LT31, 4D z 1988 r., przyczepę ciężarową Sam z 2009 r., Volkswagen Transporter z 2011 r. - który zbył w dniu 23 września 2015 r. za kwotę 49.200 zł, a więc po wszczęciu postępowania kontrolnego), jest znacząco niższa od wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a ewentualna sprzedaż tych ruchomości nie zaspokoi przedmiotowych należności podatkowych.

Skarżący nie posiada zatem majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, co wypełnia przesłankę określoną w art. 239b § 1 pkt 2 O.p.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 239b § 1 pkt 3 O.p. Skarżący bowiem w okresie prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego (wszczętego na podstawie postanowienia z dnia 15 listopada 2012 r.) dokonał zbycia kilkunastu nieruchomości wymienionych w uzasadnieniu postanowienia z 30 września 2015 r. przez organ pierwszej instancji. W kontekście powyższego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji znajduje uzasadnienie w wystąpieniu w rozpatrywanej sprawie przesłanki, o której mowa w powyżej powołanym przepisie. Strona - po wszczęciu postępowania kontrolnego dokonała ww. czynności polegającej na zbywaniu majątku znacznej wartości. Powyższe pozwalało organom na przyjęcie, że ww. czynności zostały podjęte w celu udaremnienia egzekucji, co wskazuje na istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przez stronę przedmiotowego zobowiązania podatkowego.

Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają nadanie decyzji Dyrektora UKS rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3 O.p., a fakt, że skarżący do dnia wydania zakwestionowanego postanowienia nie uregulował dobrowolnie zobowiązania podatkowego z niej wynikającego i wniósł od decyzji odwołanie, w powiązaniu ze wskazanymi wyżej okolicznościami uznać należy, za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p.

Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia 7 maja 2015 r. rygoru natychmiastowej wykonalności.

W kontekście powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 O.p. W przedmiotowej sprawie podjęte zostały bowiem wszelkie niezbędne, wymagane prawem działania, w celu wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Nie naruszono przy tym też art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 § 1 ww. ustawy.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.