Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 105/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 188/19 odrzucające skargę Z.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 188/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a." oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił braków formalnych i fiskalnych skargi, gdyż nie nadesłał jednego odpisu skargi i nie uiścił wpisu od skargi. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 stycznia 2019 r., zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 7 lutego 2019r. Zaś odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu 27 maja 2019 r., więc siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie 3 czerwca 2019 r. Jednocześnie wyjaśniono, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skierowane do skarżącego już po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc że doszło do naruszenia prawa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nadesłał 1 odpis skargi. Odnosząc się zaś do kwestii wpisu, wyjaśnił, że złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podniósł również, iż nie ma środków na opłacenie kosztów spraw sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że wniesiona przez skarżącego w tej sprawie skarga została odrzucona przez Sąd z powodu zaistnienia dwóch niezależnych od siebie podstaw, po pierwsze – skarżący nie uzupełnił, mimo wezwania, braku formalnego skargi w postaci jej odpisu oraz po wtóre – mimo wezwania, nie uiścił należnego wpisu od skargi.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Poza sporem jest, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej złożona skarga nie zawierała załącznika w postaci jej odpisu dla doręczenia uczestniczce postępowania. W związku z tym Przewodniczący Wydziału VII Sądu pierwszej instancji wezwał skarżącego do nadesłania odpisu skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało skarżącemu doręczone w dniu 31 stycznia 2019 r., zatem termin do uzupełnienia tego braku upływał z dniem 7 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt sprawy nie wynika, by skarżący wykonał wezwanie i nadesłał wymagany odpis skargi. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, by odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie odpowiadało prawu.

Niezależnie jednak od powyższego podkreślić trzeba, że w stosunku do przedmiotowej skargi zaszła i inna, samodzielna przesłanka do jej odrzucenia, w postaci nieuiszczenia wpisu od skargi. Z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje, że mimo wezwania nie uiścił wpisu od skargi (termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie). Podnosi jednakże, że złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został rozpoznany.

Z akt sprawy wynika, że wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zainicjowane tym wnioskiem postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SPP/Wa 25/19 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2019 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym prawidłowo zarządzeniem z dnia 17 maja 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżący został poinformowany, że w związku z prawomocnym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Mając na uwadze powyższe, wobec nieuiszczenia wpisu od skargi, skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że okoliczność złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Tym samym okoliczność złożenia ponownego wniosku w przedmiocie prawa pomocy nie ma żadnego wpływu na ustalenie, że skarżący nie uiścił wpisu w terminie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.