Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 60/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1 pkt 1 i 2, art. 72 par 2, art. 75 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 2a, art. 4a, art 10 ust. 1, art. 13 pkt 8, art. 20 ust 1, art. 29, art. 42a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych na podstawie umów o dzieło w okresie od marca do grudnia 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 60/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych na podstawie umów o dzieło w okresie od marca do grudnia 2009r. i stwierdził nadpłatę podatku w wysokości 8161,00 zł w tym za miesiąc: sierpień, wrzesień, październik 2009r. w kwocie 1063,00 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 717,00 zł.

Jako podstawę zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał art. 72 § 1 pkt 1 i 2 , art. 72 § 2, art. 75 § 2 pkt 2, art. 75 § 3, art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust.2, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2a, art. 4a, art. O ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 pkt 8, art.20 ust.1, art. 29, art. 42a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)

Orzeczenie wydane zostało na podstawie następującego stanu faktycznego:

Skarżący M.M., wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych obywatelom Ukrainy na podstawie umów o dzieło za okres od marca do grudnia 2009r. w łącznej wysokości 57 755,00 zł plus odsetki za 612,67 zł. We wniosku podał, że prowadzi gospodarstwo rolne w zakresie uprawy oraz sprzedaży pomidorów i ogórków i w związku z prowadzoną działalnością opłaca podatek rolny. W okresie, którego wniosek o stwierdzenie nadpłaty dotyczył zatrudniał do wykonywania sezonowych prac rolnych, na podstawie umów o dzieło, obywateli Ukrainy. Od wynagrodzeń wypłacanych na podstawie tych umów odprowadzał zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych.

W związku z uzyskaną interpretacją Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] skarżący wywodził, że skoro nie prowadził działalności gospodarczej to nie stał się płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych zobowiązanym do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu wypłacanych zatrudnionym cudzoziemcom wynagrodzeń. Na tej podstawie skarżący uznał, że nie miał obowiązku wystawienia informacji PIT-8C. Skoro zatem nie był płatnikiem podatku od wynagrodzeń nie był również zobowiązany do pobierania tego podatku.

Na podstawie przedłożonych przez skarżącego umów o dzieło oraz deklaracji rocznej o zryczałtowanym podatku dochodowym PIT-8AR organ I instancji ustalił, że skarżący pobrał z wynagrodzeń zatrudnionych osób podatek dochodowy od umów o dzieło oraz wpłacił w 2009r. podatek w następujących wysokościach w poszczególnych miesiącach:

- w marcu – 4976, 00zł,

- w kwietniu – 6344,00 zł,

- w maju –2 463, 00 zł,

- w czerwcu – 4128,00zł,

- w lipcu – 5375,00zł,

- w sierpniu – 7 288,00zł,

- we wrześniu – 4 602,00zł,

- w październiku – 2 397,00zł,

- w listopadzie – 5753,00zł,

- w grudniu 6 268,00 zł.

Dodatkowo ze środków własnych w sierpniu, wrześniu i październiku 2009r. dokonał wpłat odpowiednio w kwotach: 2400 zł, 1632,00 zł i 4129,00 zł.

W ocenie organu podatkowego I instancji skarżący za miesiące od marca do grudnia 2009r. dokonał wpłat podatku w wysokości równej podatkowi pobranemu od pracowników. Jedynie za sierpień, wrzesień i październik 2009r. dokonał wpłat w wysokości wyższej niż pobrany podatek.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził skarżącemu nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za od sierpnia do października w 2009 r. w wysokości 8351,64 zł. tj.

- za sierpień 2009r. w kwocie 2400,00 zł plus zaliczona na poczet odsetek za zwłokę kwota stanowiąca część wpłaty w wysokości 45,04 zł,

- za wrzesień 2009r. w kwocie 1632,00 zł plus zaliczona na poczet odsetek za zwłokę kwota stanowiąca część wpłaty w wysokości 139,70 zł,

- za październik 2009r. w kwocie 4129,00 zł plus zaliczona na poczet odsetek za zwłokę kwota stanowiąca część wpłaty w wysokości 5,90 zł.

W pozostałej części za okres od stycznia 2009r. do lipca 2009r. oraz za listopad 2009r. i grudzień 2009r. wniosek skarżącego załatwił odmownie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał m.in., że w sprawie nie ma zastosowania art. 75 § 2 pkt 2 lit b) Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy płatnik nie pobrał podatku od podatnika, jednak podatek ten wykazał w deklaracji oraz uiścił ten podatek w kwocie wyższej od należnej. Zastosowania nie mógł mieć również, w ocenie organu, art. 75 § 2 pkt 2 lit c), ponieważ skarżący był zobowiązany do złożenia deklaracji od innych umów o pracę z pracownikami.

Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił wydanej decyzji obrazę art. 75 § 2 pkt 2b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w całości wniosku z dnia [...] października 2010r. o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych obywatelom Ukrainy. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie orzeczenie we wskazanym we wniosku zakresie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że jako płatnik spełnia warunek, o którym mowa w art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej bowiem przepis ten daje prawo płatnikowi do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w sytuacji, gdy wykazał w deklaracji oraz wpłacił podatek w wysokości większej od należnej. Skoro podatnikowi przysługiwało prawo do wystąpienia o zwrot nadpłaty w przypadku wpłacenia podatku w wysokości większej niż należna, to tym bardziej będzie przysługiwało takie prawo w przypadku zapłaty nienależnej. Wskazał też, że w przypadku niepobrania podatku przez płatnika organ podatkowy obciąża płatnika odpowiedzialnością za niepobrany podatek i w konsekwencji płatnik uiszcza ten podatek.

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym w wysokości 8 161,00 zł, w tym: za miesiąc sierpień 2009r. w kwocie 2400 zł, za wrzesień 2009r. w kwocie 1632,00 zł, za październik 2009r. w kwocie 4129,00 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 717,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in., iż skarżącemu nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w części dotyczącej podatku pobranego od wypłaconych wynagrodzeń a tylko prawo do nadpłaty z tytułu wpłat dokonanych ze środków własnych, tj. w wysokości różnicy między kwotami wpłaconymi, a pobranymi z wynagrodzeń. Organ II instancji nie kwestionował okoliczności, że M.M. pokrył z własnego majątku różnicę pomiędzy stawkami podatkowymi 18% i 20% (sierpień, wrzesień) oraz należny podatek, który nie został wykazany w większości umów o dzieło za październik 2009r. Organ podatkowy drugiej instancji stwierdził ponadto, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący zarzucił obrazę art. 75 § 2 pkt 2b Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie w całości wniosku strony z dnia [...] października 2010r. o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych obywatelom Ukrainy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, przedstawioną powyżej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto stwierdził, że istotą sporu jest ocena, z czyjego faktycznie majątku pochodziły kwoty wpłacone przez M.M. do urzędu skarbowego oraz czy w świetle Ordynacji podatkowej możliwe jest stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych na rzecz skarżącego w sytuacji, gdy pobrał od wypłacanych wynagrodzeń, działając jako płatnik, podatek nienależnie, który to podatek wpłacił do urzędu skarbowego bez żadnego uszczerbku w swoim majątku. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących faktycznego sposobu rozliczania się z pracownikami, polegającym na niepotrącaniu zryczałtowanego podatku dochodowego z wynagrodzenia pracowników lecz opłacanie go z majątku skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dlatego organ podatkowy stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w części dotyczącej podatku pobranego od wypłaconych wynagrodzeń.

Skarżącemu przysługiwało jedynie prawo do nadpłaty z tytułu wpłat dokonanych ze środków własnych, tj. w wysokości różnicy między kwotami wpłaconymi a pobranymi z wynagrodzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując bowiem oceny zaskarżonej decyzji organu podatkowego należy stwierdzić że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż niesporna jest między stronami okoliczność, iż na M.M. nie ciążył obowiązek poboru i wpłacania zaliczek od wypłacanych wynagrodzeń ani wystawiania zatrudnionym podatnikom informacji PIT-IC co wynikało także z interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...].

Dla rozstrzygnięcia sporu między stronami istotne są ustalenia w zakresie stanu faktycznego bowiem ich prawidłowość determinowała właściwe zastosowanie prawa materialnego. Dokonując zatem oceny w tym względzie należy stwierdzić, iż zgromadzone w toku postępowania dowody w postaci umów o dzieło, deklaracji rocznej o zryczałtowanym podatku dochodowym PIT – 8AR, dokonywanych wpłatach na rzecz organów podatkowych, a także rachunkach za wykonane dzieła, zostały poddane wszechstronnej ocenie co do ich znaczenia i mocy dowodowej i, zdaniem Sądu, upoważniały Dyrektora Izby Skarbowej do przyjęcia, iż odprowadzone przez skarżącego należności od wynagrodzeń nie pochodziły z majątku skarżącego lecz zostały potrącone z należnych pracownikom wynagrodzeń. Z postanowień umów o dzieło jednoznacznie wynika bowiem, że wynagrodzenia ustalane były w kwotach brutto. W "postanowieniach ogólnych" tych umów sprecyzowano, iż "wypłata wynagrodzenia nastąpi na podstawie rachunku wystawionego przez Wykonawcę, po stwierdzeniu wykonania dzieła" ((punkt 2) oraz, że: "od ww. wymienionego wynagrodzenia Zamawiający odliczy należną zaliczkę na podatek dochodowy" (punkt 3). Dowodem na wykonanie tych postanowień są rachunki, w których w części "A" wyszczególniano kwotę brutto, stawkę podatku dochodowego, należny podatek oraz kwotę do wypłaty.

Wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie będąc krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, może swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (p. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.09.2005r. o sygn. FSK 2127/04 LEX nr 173171). Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy uzasadniły w decyzjach w sposób przekonywujący i wyczerpujący swoje stanowisko w sprawie oraz dokonaną według powyższych zasad ocenę materiału dowodowego stanowiącego podstawę faktyczną podjętej decyzji. Dowodów tych skarżący nie podważył i nie proponował innych dowodów na poparcie swoich twierdzeń sprowadzających się do tezy o rzekomo wypłacanym wynagrodzeniu netto i opłacaniu podatków z własnych środków. Trafnie też organy ustaliły, iż jedyne środki własne skarżący uiścił wpłacając za miesiące sierpień, wrzesień i października 2009r. kwoty wyższe od pobranych od pracowników, a wynikające z dopłaty ze środków własnych w związku z różnymi stawkami procentowymi (wyrównanie z 18 % do 20 %).

Akceptując zatem ustalenia faktyczne organów obu instancji należy stwierdzić, iż organy podatkowe dokonały również poprawnej subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego do norm prawa materialnego, nie naruszając, wbrew zarzutom skargi, art. 75 § 2 pkt 2b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 626 ze zm.) - zwanej dalej Ordynacją podatkową - poprzez nieuwzględnienie w całości wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych obywatelom Ukrainy.

Rozstrzygnięcie swoje Dyrektor Izby Skarbowej oparł na przepisach m.in. art. 72 § 1 pkt 1 i 2 , art. 72 § 2, art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W związku z tym należy przypomnieć treść tych przepisów. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z nich za nadpłatę uważa się kwotę podatku nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego, bądź też pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej Natomiast § 2 art. 72 tej samej ustawy stanowi, iż jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę.

Zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku , może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Stosownie zaś do treści art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje również płatnikom lub inkasentom jeżeli;

a) w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku,

b) w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej,

c) nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej od należnej.

Z przepisów tych wynika iż, co do zasady, uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest podatnik. Uprawnienie to nabyli również, po zmianie art. 75 Ordynacji podatkowej nowelizacją z dnia 12 września 2002 roku płatnicy i inkasenci w sytuacjach opisanych w pkt 2 i 3. Jednakże nadpłata podatku w przypadku płatnika lub inkasenta dotyczy jedynie tych przypadków, w których dochodzi do uszczerbku majątku płatnika lub inkasenta na skutek zapłacenia należnego świadczenia w większej wysokości od tej, w której zostało pobrane i winno być uiszczone zgodnie z przepisami na rzecz wierzyciela. Jeżeli bowiem wadliwość ich postępowania prowadzi do uszczuplenia majątku podatnika na skutek spełnienia przez niego nienależnego świadczenia lub w wysokości większej od należnej w następstwie błędnego obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia podatku, nadpłata powstaje u podatnika, który w takim przypadku jest jedynym podmiotem uprawnionym do otrzymania jej zwrotu (por. Janusz Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz). Takie też stanowisko zajął organ rozstrzygając sprawę i stwierdził nadpłatę tylko w stosunku do tej części, która uiszczona została przez skarżącego ponad kwoty pobrane od podatników. W ocenie Sądu wykładnia przepisów mających zastosowanie w sprawie dokonana została prawidłowo.

Reasumując należy stwierdzić, że odmienne rozumienie przez skarżącego norm prawnych nie czyni skargi zasadną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił.