Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 635/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.54 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 czerwca 2010 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 46 § 1 k.c., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 grudnia 1981 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] w G. przy ul. M. (obecnie ul. H.) na działkę nr [...] i nr [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt [...], orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2010 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 § 1 k.c. polegające na pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji określającej przebieg granicy nieruchomości budynkowej w próżni technicznej. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie Prezydenta Miasta G. było dotknięte rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. Prokurator zarzucił organowi orzekającemu nie uwzględnienie orzecznictwa sądów, które uznawało iż dopuszczalny jest pionowy podział budynku, gdy w wyniku podziału powstają dwa odrębne budynki, w sytuacji, gdy linia podziału przebiega według płaszczyzny, którą stanowi ściana wyraźnie dzieląca budynek na dwa odrębne budynki.

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględniło skargę w całości i uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku ze złożoną skargą, Sąd wezwał Kolegium do przedłożenia decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 29 grudnia 1981 r., nr [...], wraz z aktami sprawy. W wyniku podjętych, w związku z wezwaniem Sądu, czynności stwierdzono, że w aktach Kolegium nie ma przedmiotowej decyzji. Decyzji tej nie odnaleziono także w aktach Sądu Rejonowego G. w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych. W związku z tym Kolegium na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiło uwzględnić skargę Prokuratora w całości, tj. uchylić swoją decyzję z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt: [...], bowiem orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 29 grudnia 1981 r., nr [...] może nastąpić po odnalezieniu oryginału (lub kopii na prawach oryginału) przedmiotowej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. zarzucając jej naruszenie art. 12 § 1 i 2 oraz art. 76 § 1 i art. 77 § 4 k.p.a. polegające na pominięciu powszechnej wiedzy o stosowanej w 1981 r. (a także w latach wcześniejszych i późniejszych) formie rozstrzygania o podziale nieruchomości państwowych, zignorowaniu dokumentu przedłożonego przez nadzorowany organ prowadzący ewidencję gruntów o zawartości akt postępowania zakończonego wydaniem 29 grudnia 1981 r. decyzji nr [...] i bezzasadnym przedłużaniu postępowania pomimo zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że bezzasadnie zaskarżoną decyzją nakazano kontynuować czynności w celu odnalezienia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta G. z dnia 29 grudnia 1981 r. Organ administracji zignorował bowiem powszechną wiedzę, że we wskazanym okresie o podziale nieruchomości, a zwłaszcza państwowych rozstrzygano w innej formie niż obecnie. W postępowaniu nr [...] Kolegium rozstrzygnęło już sprawę decyzji z 1976 r. mającej postać stempla stwierdzającego "przyjęcie do ewidencji" dokumentacji geodezyjnej z podpisem i datą odciśniętymi na okładce teczki obejmującej dokumentację geodezyjną. Przedmiotowa sprawa jest podobna. Analiza dokumentacji dokonana przez skarżącego w Wydziale Geodezji Urzędu Miejskiego w G. potwierdziła, że nie ma w niej decyzji o podziale, a w konsekwencji zalecone do podjęcia działania będą bezowocne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania w sprawie, albowiem decyzją z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt [...], Kolegium uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2010 r., sygn. akt [...], i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu, w tym stanie rzeczy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, iż narusza ona prawo. Przy rozpoznaniu skargi Sąd miał na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem weryfikacji w niniejszej sprawie jest decyzja podjęta w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., który to przepis stanowi, iż organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskazany przepis daje organowi administracji możliwość dokonania autokontroli aktu, który został zaskarżony do sądu administracyjnego. Warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zawartych w skardze zarzutów, podstawy prawnej i wniosków (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r., II OSK 1575/07, LEX nr 525966; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 503/10, LEX nr 742557). Prawidłowa decyzja autokontrola winna zatem uwzględniać stanowisko prawne wyrażone w skardze. Uwzględnienie skargi w całości sprowadza się do skorygowania zaskarżonego działania w kierunku pożądanym przez skarżącego. W orzecznictwie przyjmuje się, iż wyjątkowy charakter przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. wyłącza możliwość interpretowania go w sposób rozszerzający. Organowi korzystającemu z tego przepisu wolno uczynić tylko to, co wynika z treści skargi i jej żądania. Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a., to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony wynikającymi z treści skargi. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. Natomiast w razie niepodzielenia przez organ niektórych zarzutów, zakwestionowania przedstawionej w skardze oceny prawnej naruszeń bądź nieuwzględnienia w całości jej wniosków, organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., I OSK 581/07, LEX nr 355665)

W przedmiotowej sprawie, organ w trybie autokontroli podjął rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2011 r. bez rozpoznania zarzutów skargi oraz wyrażonego w niej stanowiska prawnego. Organ zupełnie pominął zarzuty skargi i przyjął własną koncepcję rozstrzygnięcia sprawy, uznając, iż wobec braku w aktach sprawy decyzji o podziale nieruchomości z dnia 29 grudnia 1981 r. orzekanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności może nastąpić dopiero po odnalezieniu oryginału lub uwierzytelnionej kopii tej decyzji. Natomiast skarga Prokuratora Okręgowego na decyzję z dnia 17 grudnia 2010 r. oparta była na zupełnie innych zarzutach i zawierała inne wnioski. Wydana przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest zatem wadliwa.

Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o umorzenie postępowania nie był uzasadniony. Fakt, iż decyzją z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchyliło w całości swoją decyzję z dnia 7 czerwca 2010 r., sygn. akt [...] i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji nie czynił bezprzedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego prawidłowości pozostającej w obrocie prawnym decyzji autokontrolnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, kwalifikując wskazane uchybienia jako naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Uchylenie decyzji wydanej w trybie autokontroli aktualizuje konieczność rozpoznania skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2010 r.