Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1817/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 179 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1669
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant referent stażysta Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r. o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych, w dyscyplinie prawo dr J. M. (dalej: "skarżący") zainicjował wszczęcie postępowania habilitacyjnego przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ").

W dniu 12 lutego 2013 r. Centralna Komisja powołała Komisję Habilitacyjną oraz przekazała dokumentację do Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] (dalej: "Rada Wydziału"). Jako recenzentów wskazano: [...] W. K. (Uniwersytet [...][...] A. B. (Uniwersytet [...]) oraz [...]. P. D. (Akademia [...] w[...] ).

W uchwale z [...] grudnia 2013 r. Komisja Habilitacyjna wyraziła niejednomyślnie pozytywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych, dyscyplinie prawo. Uchwała została podjęta w głosowaniu jawnym (4 głosy za, w tym wszyscy recenzenci; 1 głos przeciw; 2 głosy wstrzymujące się). Komisja Habilitacyjna, opierając się na opiniach recenzentów, po zapoznaniu z autoreferatem, a także uwzględniając wątpliwości co do:

1) sformułowania przez skarżącego tytułu i zakresu publikacji objętych cyklem,

2) właściwego udokumentowania niektórych dzieł habilitanta,

3) wskazania do jednotematycznego cyklu publikacji dzieł sprzed wielu lat,

uznała jednak, że:

• przychylna dla habilitanta interpretacja ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.; dalej: "u.s.n.") pozwala na uznanie, iż istnieje wspólny element zgłoszonych do oceny publikacji w postaci omawiania różnych postaci zabezpieczenia wierzytelności, pozwalający na uznanie ich za cykl jednotematyczny,

• istnieje istotny walor niektórych dzieł wskazanych w ramach jednotematycznego cyklu publikacji dla rozwoju myśli prawniczej dotyczącej instytucji przelewu i zastawu rejestrowego.

W dniu [...] lutego 2014 r. Rada Wydziału w głosowaniu tajnym podjęła, na podstawie art. 18a ust. 11 u.s.n., uchwałę nr [...] o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych w dyscyplinie prawo. Wyniki głosowa były następujące: uprawnionych do głosowania - 88 osób, oddanych głosów - 55, liczba głosów ważnych - 54, głosów TAK (za nadaniem) - 13, głosów NIE (przeciw nadaniu) – 34, głosów wstrzym. się – 7.

W uzasadnieniu ww. uchwały Rada Wydziału podała, że zapoznała się z dokumentacją postępowania habilitacyjnego przedstawioną przez kandydata do stopnia naukowego doktora habilitowanego, recenzjami osiągnięć naukowych, protokołem z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej powołanej przez Centralną Komisję oraz uchwałą tejże Komisji.

Rada Wydziału wskazała, iż niniejszą uchwałę podjęła w trybie art. 20 ust. 1 u.s.n., bezwzględną większością oddanych głosów, przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. W wyniku przeprowadzonej dyskusji Rada Wydziału uznała, że skarżący nie ma określonych w art. 16 ust. 1 u.s.n. osiągnięć stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową.

W odwołaniu od ww. uchwały Rady Wydziału skarżący domagał się uchylenia tego aktu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez inną niż Rada Wydziału, jednostkę organizacyjną uprawnioną do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, w dyscyplinie prawo.

Opinie o odwołaniu sporządzili powołani przez Centralną Komisję dwaj rzeczoznawcy (recenzenci): [...] E. D. i [...] A. G., którzy zgodnie uznali, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Uchwałą z [...] maja 2014 r. Rada Wydziału przyjęła opinię w przedmiocie odwołania.

Również Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem oraz opiniami rzeczoznawców Centralnej Komisji wyznaczonych z ramienia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych do oceny odwołania skarżącego, oceniła odwołanie od uchwały Rady Wydziału jako niezasadne, podejmując w tym zakresie stosowną uchwałę w dniu [...] maja 2015 r. Natomiast [...] maja 2015 r. Prezydium Centralnej Komisji w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania skarżącego, tym samym utrzymując w mocy uchwałę Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r.

Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Centralna Komisja, na podstawie art. 21 ust. 2 u.s.n., utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r. odmawiającą skarżącemu nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały. Postępowanie to pod względem formalnym przebiegało bez zarzutu. W ocenie Centralnej Komisji, żaden z przedłożonych cyklów monotematycznych skarżącego, i to sprzed wielu lat, nie spełnia wymaganego kryterium. Z trzech recenzji w postępowaniu habilitacyjnym przed Radą Wydziału dwie recenzje były z konkluzją pozytywną, ale w istocie negatywne w treści.

Zdaniem organu, skarżący multiplikuje swój dorobek naukowy poprzez powtarzanie tej samej treści w kolejnych publikacjach, bez ich twórczego rozwinięcia. Pomimo pozytywnej rekomendacji Komisji Habilitacyjnej, Rada Wydziału głosowała w sposób jednoznacznie negatywny (proporcje głosów: tak - 13, nie - 34, wstrzymujące się - 7). Nie ma zatem podstaw formalnych i merytorycznych do przyjęcia odwołania. Rada Wydziału miała pełne prawo nie przyjąć pozytywnej rekomendacji Komisji Habilitacyjnej, uwzględniając trafne zarzuty krytyczne wobec dorobku i osiągnięć skarżącego. Konkludując, Centralna Komisja wskazała, iż kandydat do stopnia naukowego doktora habilitowanego nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki.

Powyższą decyzję organu skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 183/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Centralnej Komisji na rzecz skarżącego kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, ani czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. np. wyroki NSA: z 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 729/11 i z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1700/10).

Zatem poza przedmiotem oceny Sądu pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżący nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki oraz, że dwie recenzje sporządzone w postępowaniu habilitacyjnym były negatywne w treści, pomimo, że we wszystkich trzech recenzjach wyrażone zostało jednoznacznie pozytywne dla niego stanowisko w odniesieniu do spełnienia przesłanek do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, jak też oceny złożonych cykli publikacji powiązanych tematycznie. Nie dotyczą one bowiem kwestii formalnych, lecz merytorycznych, które ostatecznie zadecydowały o podjęciu uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r. o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Głosując w sposób tajny, każdy z członków Rady Wydziału może wyrazić swoje stanowisko odnośnie przyznania stopnia naukowego doktora habilitowanego, a wynik ten może być odmienny od konkluzji recenzji i stanowiska Komisji Habilitacyjnej. Postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, uregulowane w u.s.n. cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 zd. 1 u.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a.

Powyższy, szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. Postępowanie to ograniczone jest bowiem do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.n.

Wedle art. 21 ust. 2 u.s.n., Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Wynika z tego, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. W razie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego przez Radę Wydziału, kontrola ta sprowadza się do oceny prawidłowości czynności, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału. Legalność ta odnosi się też do oceny złożonego przez skarżącego odwołania, w którym zawarte zostały zarzuty wobec uchwały Rady Wydziału, iż skarżący nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 u.s.n. osiągnięć stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. W tym merytorycznym zakresie recenzenci powołani w postępowaniu przed Centralną Komisją mieli obowiązek ocenić osiągnięcia naukowe habilitanta i takiej oceny dokonali. Ocena ta nie podlega jednak badaniu sądu.

Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji i uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r. wynikające z odpowiedniego stosowania art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Oba organy są organami kolegialnymi, rozstrzygnięcia podejmują w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego i utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego przepisy k.p.a. stosuje się jedynie odpowiednio w zakresie nieuregulowanym ustawą. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej uchwały czy decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do ich uchylenia (por. wyrok NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1078/11).

Nie jest trafny również zarzut naruszenia przez Centralną Komisję art. 73 § 1 i 74 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. oraz § 23 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. (dalej: "Statut"). Zgodnie z tym ostatnim przepisem, akta wytworzone w toku postępowania opiniodawczego przed Komisją są dostępne dla stron i uczestników postępowania od chwili podjęcia uchwały przez Prezydium Komisji, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i przepisów o ochronie danych osobowych. Skoro w Statucie zostały zamieszczone odrębne uregulowania dotyczące dostępu do akt postępowania (§ 23), to w myśl art. 29 ust. 1 u.s.n. nie mają w tym zakresie zastosowania przepisy k.p.a. Tym samym organ, odmawiając skarżącemu [...] listopada 2015 r. wglądu do akt sprawy, nie był obowiązany do wydania postanowienia w trybie art. 74 § 2 k.p.a. Jak wynika z odpowiedzi na skargę i zarzutu skargi, skarżącemu zostały udostępnione dokumenty [...] grudnia 2015 r. Nadto udostępnieniu podlegają akta wytworzone w postępowaniu przed Komisją po podjęciu przez nią uchwały, czyli po zakończeniu postępowania, zatem zarzut ten nie ma wpływu na ocenę prawidłowości postępowania przed Centralną Komisją.

Sąd stwierdził jednak, że w postępowaniu przed Centralną Komisją doszło do naruszenia § 22 ust. 2 Statutu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści tego przepisu wynika, że Prezydium Komisji, po zapoznaniu się z uchwałą Sekcji, podejmuje uchwałę w sprawie będącej przedmiotem uchwały. Przedmiotem posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r., jak wynika z protokołu oznaczonego [...] dr M. J., była uchwała Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r. o odmowie poparcia odwołania dr J. M. od uchwały Rady Wydziału. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, po wyczerpującej dyskusji oraz w wyniku głosowania tajnego, podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania J. M. od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego ww. Osobie. Tym samym Prezydium Centralnej Komisji postanowiło utrzymać w mocy przedmiotową uchwałę. W tej sprawie zostali powołani tożsami recenzenci co w sprawie odwołania skarżącego i występowały te same problemy, jednak podjęta uchwała dotyczy dr J. M., a nie dr J. M. Protokół odzwierciedla przebieg posiedzenia, dyskusji, wyniki głosowania oraz treść uchwały, zatem stanowi dowód w sprawie, który podlega, podobnie jak podjęta uchwała, ocenie Sądu, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych określone w u.s.n. i Statucie. W konsekwencji Sąd stwierdził, na podstawie akt administracyjnych, że brak jest uchwały Prezydium Centralnej Komisji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r. o odmowie poparcia odwołania dr J. M. - zgodnie z § 8 pkt 2a Statutu. Za taką nie można uznać przedstawionej dotyczącej dr J. M., zatem podmiotu, którego nie dotyczyła uchwała Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r.

Statut Centralnej Komisji ma niewątpliwie charakter normatywny, gdyż zgodne z dyspozycją art. 35 ust. 5 u.s.n. reguluje kwestie kompetencji organów Centralnej Komisji, sposób wyboru Prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów, przy czym nie jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zważywszy bowiem, na określony w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego, postanowieniom ww. Statutu, nie można przypisać cech właściwych dla źródeł prawa. Wobec tego, jego stosowanie jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do jednostek organizacyjnych podległych organowi wydającemu ten akt, tj. Centralnej Komisji, albowiem jego postanowienia mają charakter przepisów wykonawczych o charakterze wewnętrznym, o których mowa w art. 93 Konstytucji RP. W tej sytuacji przedwczesna jest ocena zarzutu naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 34b i 29 ust. 1 u.s.n. oraz § 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z § 15 ust. 3 Statutu przez ich niezastosowanie i niewyłączenie od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym Sekretarza Centralnej Komisji, będącego członkiem jej Prezydium i członkiem jej Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, w osobie – [...] H. I., który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będąc jednocześnie członkiem Rady Wydziału, która wydała uchwałę w I instancji.

Jak wynika z protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r., [...] H. I. został wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie art. 24 § 1 ust. 1 k.p.a., gdyż jest pracownikiem jednostki organizacyjnej prowadzącej postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jednakże z wcześniej wskazanych okoliczności sprawy wnika, że przebieg tego postępowania i podjęta uchwała dotyczyła dr J. M., a nie J. M.. Również podniesiony na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. zarzut, że w postępowaniu opiniodawczym recenzent[...]. A. G. został powołany przez [...] H. I. nie może być zweryfikowany przez Sąd, bowiem w aktach administracyjnych jest tylko pismo z powołaniem na upoważnienie udzielone przez Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji. Brak jest też dokumentów wykazujących w jaki sposób powołani zostali recenzenci w niniejszej sprawie i czy było to zgodne z § 20 i § 27 ust. 1 Statutu. Podsumowując Sąd stwierdził, że analiza postępowania wyjaśniającego wskazuje, że nastąpiło istotne naruszenie przepisów postępowania – § 22 ust. 2 Statutu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. NSA wyrokiem z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2532/16, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd kasacyjny uznał za prawidłową dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, zgodnie z którą naruszenie przez Centralną Komisję § 22 ust. 2 Statutu jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; dalej: "p.p.s.a."), a nie rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W wyniku ponownego głosowania Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego od uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r., w głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie ww. uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 8 głosów, przeciw - 26 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw 11- głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] Centralna Komisja, mając za podstawę art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę z [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ podniósł, że recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącego, jednomyślnie stwierdzając, iż jego osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań określonych w art. 16 u.s.n. Ich negatywne opinie zostały bardzo obszernie uzasadnione. Centralna Komisja w pełni podzieliła i przyjęła za własne ustalenia zawarte w tych opiniach.

Organ zaznaczył, iż Rada Wydziału, głosując w sprawie nadania bądź odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, działa zgodnie z wiedzą i sumieniem. Każdy członek Rady Wydziału głosuje suwerennie, podejmuje samodzielną decyzję, na podstawie własnej oceny treści zawartych w recenzjach i własnej oceny głosów w dyskusji. Nie można więc uznać, że uchwała Rady Wydziału ma cechę arbitralności. Spośród trzech recenzji, dwie były bardzo krytyczne i negujące w istocie istnienie jednotematycznego cyklu publikacji - prawne zabezpieczenia wierzytelności oraz zmiana podmiotów w stosunku zobowiązaniowym. Krytyczne były też wypowiedzi dotyczące osiągnięć naukowych sformułowane przez [...] Uniwersytetu [...][...] K. G., [...] J. W. i [...] K. Z. Uchwała Komisji Habilitacyjnej również wskazywała na wątpliwości co do zasadności nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych; zapadła niejednomyślnie (4 głosy za, 1 przeciw, 2 wstrzymujące). Rada Wydziału ma prawo do samodzielnej, krytycznej oceny uchwał podejmowanych przez Komisję Habilitacyjną, bowiem to Rada Wydziału przyjmuje na siebie odpowiedzialność za nadanie stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Nie jest możliwe odtworzenie motywów, przesłanek, jakimi kierowali się w trakcie głosowania członkowie Rady Wydziału, gdyż wynik głosowania to indywidualna ocena zasadności nadania skarżącemu wnioskowanego stopnia naukowego. Suma tych indywidualnych ocen przekłada się na wynik rozstrzygnięcia. Brak jest innej procedury, jak głosowanie zgodnie ze standardem "za", "przeciw", z opcją głosy wstrzymujące.

Mając na uwadze treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lipca 2016 r., Centralna Komisja wyjaśniła, że jako opiniodawców Centralnej Komisji, co do zasadności odwołania skarżącego, powołano [...] E. D. i [...] A. G. decyzją Przewodniczącego Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych (którym w owym czasie był [...] B. S.), co potwierdza notka informacyjna z [...] czerwca 2014 r. Na tej notatce przy powołaniu recenzentów znajdują się podpisy Przewodniczącego Sekcji. Odpowiada to postanowieniu § 20 ust. 1 Statutu.

Na powyższą decyzję Centralnej Komisji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł następujące zarzuty:

1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 29 u.s.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nierozpatrzenie całego zebranego materiału sprawy oraz sprzeczność wniosków o istotnych okolicznościach sprawy z zebranym materiałem sprawy, które to okoliczności stały się podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, przez co wpłynęły na jego ostateczny kształt, w postaci:

1.1.1.) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wywiedzenia wniosku, że dwie recenzje sporządzone w postępowania habilitacyjnym były negatywne ("bardzo krytyczne i negujące w istocie istnienie jednotematycznego cyklu publikacji" - str. 5 uzasadnienia skarżonej decyzji), pomimo że we wszystkich trzech recenzjach ([...] W.J. K., [...] U[...][...]. A. B. i [...] P. D.) wyrażone zostało przez ich autorów jednoznacznie pozytywne stanowisko stwierdzające, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, co autorzy ci następnie potwierdzili, oddając głos "za" podczas głosowania w Komisji Habilitacyjnej oraz w sytuacji, gdy na utworzonym w dniu [...] października 2018 r. formularzu "Wniosek o odwołanie", znajdującym się w aktach sprawy, widnieją przy każdej z wyżej wymienionych recenzji, w rubrykach Opinia, oznaczenia "P", wskazujące, że są to opinie pozytywne;

1.1.2) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wywiedzenia wniosku, że "nawet najbardziej korzystna interpretacja pojęcia ustawowego "cykl jednotematyczny" nie jest w stanie uzasadnić konkluzji, że w tym wypadku mamy do czynienia z jakimkolwiek cyklem jednotematycznym" (str. 6 uzasadnienia skarżonej decyzji), pomimo że - jak przyjęli recenzenci (W.J. K., A. B. i P. D.) i co zresztą w pełni podzielił organ, w przypadku sprawy skarżącego "istnieje nie jeden, a nawet dwa cykle spełniające wymagania ustawy";

1.1.3) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wywiedzenia wniosku, że powołani przez organ dwaj dodatkowi recenzenci (E. D. i A. G.) mogli negatywnie ocenić osiągnięcia naukowe skarżącego, stanowiące wkład w rozwój dyscypliny (tj. prawa) i jego istotną aktywność naukową, w sytuacji gdy żaden z tych dwóch opiniujących nie dokonywał oceny osiągnięć naukowych skarżącego (habilitanta), lecz jedynie dokonywali oceny złożonego przez skarżącego odwołania;

1.1.4) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wywiedzenia wniosku, że w niniejszej sprawie zaistniała potrzeba powołania dodatkowych recenzentów (E. D. i A. G.), którzy rzekomo oceniali dorobek skarżącego, w sytuacji gdy sam organ w uzasadnieniu na str. 8 stwierdza, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości odnośnie tej kwestii;

1.2) art. 24 § 3 i art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34b i art. 29 ust. 1 u.s.n. oraz § 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z § 15 ust. 3 Statutu poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewyłączenie od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym Sekretarza Centralnej Komisji, który był członkiem jej Prezydium oraz Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych – [...] H. I. oraz brał czynny udział w postępowaniu drugoinstancyjnym (przed Centralną Komisją), piastując jednocześnie funkcję członka Rady Wydziału, która wydała uchwałę (w pierwszej instancji), a tym samym będąc bezpośrednio zainteresowany sposobem prowadzenia i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu przed Centralną Komisją, w taki sposób, aby nie doszło do uchylenia kolejnej uchwały Rady Wydziału (tym razem w sprawie skarżącego), po wcześniejszym uchyleniu przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału w sprawie J. U. – co materializowałoby ryzyko pozbawienia Wydziału uprawnień do nadawania stopni naukowych;

1.3) § 20 ust. 1 i § 27 Statutu w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 3 u.s.n. oraz art. 104 i art. 123 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak decyzji lub postanowienia ówczesnego Przewodniczącego Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych ([...] . B. S.) o powołaniu dwóch dodatkowych recenzentów ([...] . E. D. [...]. A. G.) w postępowaniu opiniodawczym prowadzonym przed Centralną Komisją, które to uchybienie było wytknięte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylającego poprzednią decyzję organu, podczas gdy brak taki obligował Centralną Komisję do powtórzenia wadliwego etapu postępowania opiniodawczego w całości, tj. poprzez prawidłowe, zgodnie z u.s.n. i Statutem, powołanie co najmniej dwóch recenzentów;

1.4) § 20 ust. 2 Statutu w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1b u.s.n. oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji oparcie się przez organ wydający zaskarżoną decyzję - w postępowaniu toczącym się po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzedniej decyzji organu - na dwóch opiniach recenzenta ([...] W. P.), pomimo niezachowania przez niego elementarnego standardu bezstronności wobec skarżącego, polegającego na tym, że: 1) w złożonym w dniu [...] grudnia 2018 r. oświadczeniu o bezstronności zataił on istnienie okoliczności wpływających na jego bezstronność, które dyskwalifikowały go w tym postępowaniu, tj. że posiada wspólną publikację ze skarżącym w postaci Komentarza do Kodeksu Cywilnego pod. red. K. P. (Warszawa [...]r.) tom I i tom II oraz, że skarżący sporządził krytyczną ekspertyzę prawną wobec [...] S.A., w której to spółce recenzent W. P. pełnił w okresie opiniowania funkcję członka rady nadzorczej, a także 2) recenzent (W. P.) był członkiem poprzedniego składu Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych, która to Sekcja podjęła w 2015 r. w niniejszej sprawie negatywną uchwałę w stosunku do skarżącego i ww. brał udział w podjęciu tejże uchwały, podczas gdy okoliczności te obligowały do powołania innych recenzentów;

1.5) § 22 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 Statutu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji podjęcie przez organ zaskarżonej decyzji zatwierdzającej wadliwą uchwałę Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych, która to uchwała została podjęta pomimo braku merytorycznego rozpatrzenia całokształtu okoliczności sprawy dotyczącej skarżącego, co przejawiało się w tym, że na posiedzeniu, na którym podejmowana była przedmiotowa uchwała, obecny recenzent (W. P.) w sposób jednoznaczny zasugerował rozstrzygnięcie sprawy wskazując, że "konieczne jest podjęcie przez Prezydium CK - w wyniku ponownego rozpoznania - uchwały w przedmiocie uchwały Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2014 r. o odmowie poparcia odwołania skarżącego od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego ww. osobie, w której treści zostanie poprawnie oznaczona osoba skarżącego. Po przeprowadzeniu ponownego głosowania konieczne będzie ponowne sporządzenie - z nową datą - dokumentu obejmującego treść uchwały o nieprzyjęciu odwołania skarżącego, utrzymującej tym samym w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r.", jednocześnie trywializując, że chodzi jedynie o poprawienie błędu oznaczenia osoby skarżącego, podczas gdy Sekcja - notabene obradująca w nowym, innym niż poprzednio, składzie - powinna po zapoznaniu się z całokształtem sprawy i dyskusją, podjąć - w warunkach swobody decydowania - zupełnie nową merytoryczną uchwałę;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 11 u.s.n. oraz w zw. z art. 107 §1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału, która nie spełniała podstawowych standardów w zakresie uzasadnienia podjętej uchwały - w szczególności pomijała dowody, na których oparła się, przyjmując wskazany w treści fakt o tym, że skarżący "nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 wspomnianej ustawy osiągnięć stanowiących znacznych wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową", pomijała fakty korzystne dla skarżącego, wynikające z zebranego materiału sprawy oraz dowody, z których te korzystne fakty wynikały, a co za tym idzie nie wskazywała przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej tychże dowodów - przez co uniemożliwiała kontrolę instancyjną organu wydającego zaskarżoną decyzję;

2.2) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 16 i art. 18a ust. 11 w zw. z art. 35 ust. 3 u.s.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału, pomimo że istotna okoliczność sprawy w postaci oceny osiągnięć naukowych skarżącego stanowiących wkład w rozwój dyscypliny prawo i jego istotna aktywność naukowa, była udowodniona i wynikała ze zgromadzonych w materiale sprawy trzech pozytywnych dla skarżącego recenzji dotyczących tej okoliczności oraz z pozytywnej dla skarżącego oceny Komisji Habilitacyjnej o nadaniu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych, dyscyplinie prawo, i nie podważały jej dwie dodatkowe opinie, które odnosiły się jedynie do zasadności zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącego;

2.3) art. 16 u.s.n. poprzez błędną wykładnię pojęcia "jednotematycznego cyklu publikacji" w ten sposób, że posiadanie przez skarżącego publikacji składających się na dwa jednotematyczne cykle publikacji nie wypełnia treści tego pojęcia i nie stanowi przesłanki spełniania wymogu ustawowego do nadania stopnia doktora habilitowanego oraz, że występuje jeszcze inna - pozaustawowa - cezura czasowa, niźli tylko uzyskanie stopnia doktora.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do uchylenia uchwały Rady Wydziału i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Radzie Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji [...] Uniwersytetu [...] lub Radzie Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w [...] w terminie 30 dni, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji; jak również zażądał zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przesłania Sądowi kompletnych akt postępowania habilitacyjnego skarżącego w trybie art. 52 § 2 p.p.s.a. (zastrzegając sobie prawo formułowania i uzupełniania zarzutów po zapoznaniu się z tymi aktami), jak również dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów:

a) pisma W. P. z [...] grudnia 2018 r. - oświadczenia o bezstronności na okoliczność treści złożonego wobec organu oświadczenia,

b) dwóch kopii stron tytułowych Komentarza do Kodeksu Cywilnego pod red. K. P., tom 1 oraz tom 2 na okoliczność wspólnych publikacji W. P. ze skarżącym,

c) kopii pierwszej i drugiej strony ekspertyzy prawnej z [...] lutego 2018 r. dotyczącej emisji w latach 2008 - 2016 obligacji przez [...] S.A., w której to spółce W. P. zasiadał w składzie rady nadzorczej,

d) wyciągu z pełnej informacji z KRS dotyczącej [...] S.A. na okoliczność zasiadania W. P. w składzie rady nadzorczej w okresie objętym kontrolą, dla której sporządzana była ww. ekspertyza,

e) wniosku o odwołanie z 30 października 2018 r. na okoliczność określenia przez organ trzech recenzji jako pozytywnych,

f) kopii uchwały nr [...] Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w [...] w sprawie J. U. na okoliczność postępowania organu w sprawie wcześniejszego odwołania od negatywnej uchwały Rady Wydziału,

g) kopii korespondencji między organem a W. P. na okoliczność przekonania pracowników organu o zasadności odwołania oraz sugestii W. P.,

h) kopii listy obecności Prezydium Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r. na okoliczność uczestnictwa H. I. oraz formy jego podpisu,

i) pisma do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2016 r. wskazującego na osiągnięcia skarżącego,

j) 17 stron wybranych monografii naukowych skarżącego z lat 2015 - 2019 z zakresu prawa cywilnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W 3 lipca 2020 r. - za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, a w dniu 7 lipca 2020 r. - drogą pocztową, do akt niniejszej sprawy wpłynęło pismo skarżącego z 3 lipca 2020 r. zatytułowane "Wniosek o odroczenie rozprawy", do którego załączono:

- skierowane do Prokuratury Krajowej, zawiadomienie skarżącego z 6 sierpnia 2019 r. o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu przez W. P.,

- zażalenie skarżącego z 4 lutego 2020 r. na postanowienie z [...] grudnia 2019 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. w dniu [...] grudnia 2019 r.

Na rozprawie w dniu 7 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do ww. pisma skarżącego z 3 lipca 2020 r., a także o zawieszenie postępowania przed tut. Sądem w oparciu art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (z uwagi na sprawę karną zawisłą w Prokuraturze).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (na rozprawie): nie uwzględnił żądania odroczenia rozprawy, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowody z dokumentów załączonych do "Wniosku o odroczenie rozprawy" oraz odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w związku z prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 183/16. Zatem organ, ponownie rozpatrując sprawę, był zobowiązany zrealizować wytyczne zawarte w ww. orzeczeniu oraz uwzględnić zaprezentowaną w nim ocenę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym miejscu wskazać wypada, że wprawdzie na mocy art. 169 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dniem 1 października 2018 r. została uchylona u.s.n., jednakże w myśl art. 179 ust. 1 ww. ustawy - Przepisy wprowadzające ..., przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy.

Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (vide wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1550/19).

W przedmiotowej sprawie tut. Sąd przesądził (w prawomocnym orzeczeniu) ugruntowaną w judykaturze sądów administracyjnych kwestię kognicji sądu administracyjnego, która ogranicza się do zbadania, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszeń trybu postępowania określonego w przepisach u.s.n., i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zastrzeżone jest to dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, iż wolą ustawodawcy było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez sąd administracyjny.

W dalszej kolejności wskazać trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnie wypowiedział się w zakresie zarzutów skarżącego dotyczących sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, iż skarżący nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki oraz, że dwie recenzje sporządzone w postępowaniu habilitacyjnym były negatywne w treści, chociaż we wszystkich trzech recenzjach wyrażone zostało jednoznacznie pozytywne stanowisko dla skarżącego w odniesieniu do spełnienia przesłanek do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, jak też oceny złożonych cykli publikacji powiązanych tematycznie. Pomimo stwierdzenia Sądu (w prawomocnym wyroku), że zarzuty te nie dotyczą kwestii formalnych, lecz merytorycznych, które ostatecznie zadecydowały o podjęciu uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r., skarżący powtórzył je w skardze na decyzję Centralnej Komisji z [...] lutego 2019 r. Tak więc raz jeszcze trzeba podkreślić, iż ww. zarzuty pozostają poza przedmiotem oceny Sądu.

Tut. Sąd w orzeczeniu z 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 183/16, zaakcentował też specyfikę postępowania przed Centralną Komisją, w tym kwestię odpowiedniego stosowania k.p.a. (art. 29 u.s.n.). Zarówno Centralna Komisja, jak i Rada Wydziału są organami kolegialnymi. W przypadku ich rozstrzygnięć podjętych w głosowaniu tajnym nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego.

Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania opinii jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.n. Z przepisów nie wynika natomiast wymóg zapoznania habilitanta, przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Centralna Komisja prowadzi w ograniczonym zakresie własne postępowanie dowodowe w postaci postępowania opiniodawczego. Jej kompetencje ograniczone są wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. Opinie recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym winny więc odnosić się do tych kwestii, których dotyczyły opinie recenzentów powołanych w postępowaniu przed radą jednostki organizacyjnej.

Jak podniesiono w prawomocnym orzeczeniu, recenzenci powołani w postępowaniu przed Centralną Komisją mieli obowiązek ocenić osiągnięcia naukowe habilitanta i takiej oceny dokonali. Ocena ta nie podlega jednak badaniu sądu. W tym kontekście przypomnieć należy, że[...] . E. D. oraz[...] . A. G. jednomyślnie uznali, iż osiągnięcia naukowe skarżącego nie spełniają wymagań określonych w art. 16 u.s.n. W myśl tego przepisu, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa powyżej może stanowić:

1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie;

2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne;

3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych.

Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącego, konkludując, że uchwała Rady Wydziału była w pełni zasadna i merytorycznie trafna.

W zaskarżonej decyzji organ w pełni podzielił stanowiska zaprezentowane przez [...] E. D. oraz [...]. A. G. w ich negatywnych recenzjach. Według opinii [...] E. D., już samo określenie przez skarżącego we wniosku cyklu mającym być "jednotematycznym", w którym połączone zostały niemające ze sobą nic wspólnego "zabezpieczenie wierzytelności" oraz "zmiana podmiotów w stosunku zobowiązaniowym", wskazuje, że habilitant widocznie nie rozumiał co to znaczy cykl jednotematyczny, a użyty przez niego tytuł cyklu miał mu, jak można przypuszczać, umożliwić zaprezentowanie większej ilości pochodzących z różnego okresu, niekiedy multiplikowanych, publikacji na różne niepowiązane ze sobą tematy. We wszystkich recenzjach zwrócono na to uwagę. Recenzenci wskazali, że pod tym tytułem mogłyby się ewentualnie kryć dwa cykle jednotematyczne. Jednakże, aby tak było, przynajmniej jeden z nich powinien spełniać niezbyt jasne co prawda kryterium jednotematyczności. U dwóch recenzentów pojawiły się poważne wątpliwości co do tej kwestii. Ostatecznie uznali, kierując się korzystną dla habilitanta interpretacją u.s.n. (co wyraźnie podkreślił [...] P. D.), że istnieje nie jeden, a nawet dwa cykle spełniające wymagania ustawy. Niestety, nawet najbardziej korzystna interpretacja pojęcia ustawowego "cykl jednotematyczny" nie jest w stanie uzasadnić konkluzji, że w tym wypadku mamy do czynienia z jakimkolwiek cyklem jednotematycznym. Przedstawiony przez skarżącego zestaw publikacji dotyczy różnych instytucji, z których każda mogłaby być przedmiotem odrębnej monografii (np. stosunki kredytowe, poręczenie, przelew na zabezpieczenie, zastaw, problematyka wekslowa itp.). To, że mogą one służyć także zabezpieczeniu wierzytelności, jest jedyną wspólną ich cechą, niestwarzającą żadnej więzi tematycznej między nimi. Publikacje poświęcone tym zagadnieniom nie zaowocowały stworzeniem ogólnej koncepcji teoretycznej, uzasadniającej traktowanie tych instytucji łącznie. Nie może być zatem mowy o cyklu publikacji poświęconemu jednemu tematowi, tj. zabezpieczeniu wierzytelności, który składałby się na jednorodny temat, rozpisany na szereg powiązanych ze sobą publikacji. Trafnie na to zwrócił uwagę członek Komisji [...] K. Z., podkreślając, że mamy tu do czynienia ze zbiorami publikacji dotyczącymi jednej dziedziny, a nie cyklami dotyczącymi jednego tematu. Jednotematyczny cykl według trafnego zapatrywania[...]. Z. ma być alternatywą wobec monografii, czego w tym wypadku nie ma. Nie ulega wątpliwości, że publikacje objęte cyklem powinny dotyczyć jednego ściśle określonego problemu badawczego stanowiącego spójną całość. Nieco inaczej przedstawia się sprawa, jeżeli idzie o ocenę drugiego mogącego wchodzić w grę "cyklu" publikacji, poświęconych zmianie podmiotów w stosunku zobowiązaniowym. Trafnie zauważono, że publikacje dotyczące przelewu są w wielu wypadkach rozwinięciem zagadnień będących przedmiotem rozprawy doktorskiej, nie mogą być zatem brane pod uwagę jako podstawa do habilitacji ([...] J. W.). Trafnie też podniesiono zarzut, że w ramach przedstawionego dorobku występuje zjawisko multiplikacji publikacji, polegające na powtarzaniu tej samej treści w kolejnych publikacjach, bez twórczego ich rozwinięcia ([...]K. B., [...]U[...], podając jako przykład opracowanie "[...]" stanowiące kolejną wersję publikacji ukazujących się kolejno przez kilka lat, a nadto powielające wywody zawarte w komentarzu autorstwa skarżącego). Trudno nie podzielić pojawiających się zarówno w niektórych recenzjach, jak i w wypowiedziach członków Komisji krytycznych uwag co do charakteru naukowego szeregu publikacji. Podstawowe zarzuty wyrażają się w braku należytej dokumentacji źródłowej, niepowoływaniu poglądów odmiennych od prezentowanych przez autora, braku analizy dogmatycznej właściwej pracom naukowym. Wśród zgłoszonych publikacji znajdują się i takie, które pochodzą sprzed wielu lat, z natury rzeczy nie uwzględniają stanu nauki z chwili składania wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego.

Powyższe ustalenia zamieszczone w recenzji prof. E. D. Centralna Komisja przyjęła za własne.

U podstaw rozstrzygnięcia zawartego w prawomocnym orzeczeniu legło stwierdzenie naruszenia § 22 ust. 2 Statutu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści tego przepisu, Prezydium Komisji, po zapoznaniu się z uchwałą Sekcji, podejmuje uchwałę w sprawie będącej przedmiotem uchwały. Tymczasem przedmiotem posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r. (jak wynika z protokołu oznaczonego [...] dr M. J.) była uchwała Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r. o odmowie poparcia odwołania dr J. M. od uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, po wyczerpującej dyskusji oraz w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania J. M. od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego ww. osobie.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Centralna Komisja była zobowiązana wyeliminować uchybienia wytknięte w prawomocnym wyroku, tj. wykazać dokumentami, w jaki sposób zostali powołani recenzenci w postępowaniu odwoławczym i czy czynności te wykonywał Sekretarz Prezydium Centralnej Komisji będący jednocześnie członkiem Rady Wydziału, a następnie - w zależności od poczynionych ustaleń - przeprowadzić postępowanie przed Prezydium Centralnej Komisji w przedmiocie uchwały Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r. dotyczącej odwołania skarżącego, bądź również przed Sekcją.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że organ wykonał te zalecenia.

Po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego od uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r. oraz po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji w ponownym głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 8 głosów, przeciw - 26 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Natomiast Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy notatki informacyjnej z [...] czerwca 2014 r., recenzenci [...] E. D. i [...] A. G. zostali prawidłowo powołani przez Przewodniczącego Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych – [...] B. S. Przy powołaniu recenzentów widnieją podpisy Przewodniczącego Sekcji. Odpowiada to postanowieniu § 20 ust. 1 Statutu, w myśl którego recenzentów w postępowaniu opiniodawczym powołuje przewodniczący właściwej Sekcji. Żaden przepis nie wymaga wydania formalnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W konsekwencji tego powołania, Dyrektor Centralnej Komisji P. K., działając "z upoważnienia Sekretarza Komisji", wystosował do [...] A. G. pismo z prośbą o opracowanie opinii.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 3 i art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34b oraz art. 29 ust. 1 i art. 87 ust. 1 pkt 10 u.s.n. w zw. z § 15 ust. 3 Statutu poprzez niewyłączenie od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym [...] H. I. - Sekretarza Centralnej Komisji, który był członkiem jej Prezydium oraz członkiem Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych, należy zwrócić uwagę, że wyżej wymieniony nie brał udziału w ponownym głosowaniu, przeprowadzonym w związku z prawomocnym wyrokiem tut. Sądu, lecz uczestniczył w wydaniu wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r.

Nie można też podzielić zarzutu skarżącego w kwestii naruszenia § 20 ust. 2 Statutu w zw. z art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1b u.s.n., art. 8 k.p.a., § 22 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 Statutu. W świetle zebranego materiału w aktach przedmiotowej sprawy, brak jest podstaw do podważania legalności powołania recenzentów, a tym bardziej - co wykracza poza ramy kontroli sądowej – kwestionowania wydanych przez nich opinii.

W kwestii zarzutu niezachowania bezstronności przez [...] W. P., Sąd zwraca uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie wyżej wymienionego z [...] grudnia 2018 r. stwierdzające brak istnienia jakichkolwiek przeszkód prawnych bądź formalnych do wydania opinii, czy udziału w sprawie. [...] W. P. został powołany przez Centralną Komisję do wydania opinii w przedmiocie zasadności odwołania skarżącego od uchwały Rady Wydziału, w związku z wydanym w dniu 14 lipca 2016 r. przez tut. Sąd wyrokiem uchylającym decyzję organu z [...] maja 2015 r. Był zatem zobowiązany do wskazania własnej opinii w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, a następnie Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z całokształtem sprawy w wyniku głosowania tajnego, w sposób prawidłowy podjęły uchwały w przedmiocie utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zarzuty skarżącego pod adresem bezstronności [...] W. P., niepotwierdzone co najmniej prokuratorskim aktem oskarżenia, pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. W świetle powyższego okoliczność, iż skarżący jest przekonany o popełnieniu przestępstwa przez [...] W. P. (co wynika z załączników do pisma z [...] lipca 2020 r.) nie stanowiła podstawy do zawieszenia postępowania na mocy art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (wedle tego przepisu, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej). Tut. Sąd pragnie zauważyć, że gdyby zarzuty skarżącego znalazły potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu karnego, którym w myśl art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany, to byłaby to przesłanka do wznowienia postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.).

Sąd – celem rozpoznania wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania – dopuścił dowody z załączników do jego pisma z 3 lipca 2020 r. w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści ww. przepisu, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast przepis ten nie znalazł zastosowania w odniesieniu do licznych dokumentów wymienionych w skardze (lit. a - j), których włączenia do materiału dowodowego domagał się skarżący. W tym zakresie należy stwierdzić, iż nie były one niezbędne do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Część z nich, jak np. prace naukowe skarżącego, pozostaje poza kontrolą Sądu, co już kilkukrotnie podkreślano. Niektóre z tych dokumentów miały dowodzić niezachowania bezstronności przez [...] W. P., a ten zarzut – jak już wyżej podano – nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych sprawy; rozstrzygnąć o tym może jedynie Sąd karny w prawomocnym orzeczeniu. Z kolei oświadczenie [...] W. P. z [...] grudnia 2018 r. znajduje się w aktach sprawy. Wreszcie skarżący wskazał dokumenty dotyczące sprawy innego habilitanta, a sąd administracyjny orzeka w ramach konkretnej, indywidualnej sprawy administracyjnej, nie kierując się rozstrzygnięciami podjętymi w innych sprawach.

W tym stanie sprawy, w świetle powyższych rozważań, nie podzielając argumentów zawartych w skardze i uznając, że organ w sposób prawidłowy wypełnił zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku z 14 lipca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.