Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1426/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 1a ust 1 pkt 3, art. 7 ust 1 pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant st. sekretarz sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 października 2018 r. Nr [...] Wójt Gminy O. określił podatnikowi tj. T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. ( zwanej dalej także podatnikiem) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że dnia 21 lutego 2017 r. podatnik został wezwany do złożenia prawidłowo wypełnionej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017r. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo i niedopełnieniem ustawowych formalności przez podatnika, organ podatkowy w ramach wszczętego z urzędu postępowania dnia 31 października 2018 r. Nr [...] określił T. sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł.. Przy wyliczeniu kwoty podatku kierowano się powierzchnią gruntów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O., zestawieniem działek Agencji Nieruchomości Rolnych w R. w zakresie zawartych umów dzierżaw, deklaracją na podatek od nieruchomości złożoną przez Podatnika oraz uchwałą Rady Gminy O. z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł pełnomocnik spółki T. sp. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając jej:

naruszenie prawa materialnego:

a) art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie budynek o funkcji "mieszkalny" oraz budynek o funkcji "biurowy" winien w całości podlegać opodatkowaniu po stawce dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co skutkowało określeniem zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

b) art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz b) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w związku z błędnym przyjęciem, iż T. sp. z o.o. jako przedsiębiorca winien opłacać podatek od nieruchomości w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym ustalenie, że budynki znajdujące się na dzierżawionym gruncie nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości,

c) art. 21 ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków , pomimo, iż w toku postępowania pojawił się dowód z oględzin nieruchomości, z którego wywnioskować można, że budynki, których dotyczy zaskarżona decyzja nie podlegają opodatkowaniu po stawce dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

naruszenie przepisów prawa procesowego:

a) art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu, z pominięciem jak się wydaje dowodu z oględzin nieruchomości i sporządzonego w jej wyniku protokołu z 28 maja 2018r.;

art. 191 w zw. z art. 180 , art. 122 oraz art. 187 O.p. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego i tym samym nieustalonego stanu faktycznego.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, w ten sposób że T. sp. z o.o. zostanie zwolniona od podatku od nieruchomości.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 września 2019r. znak. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójt Gminy O..

Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. 2014 r., poz. 849 ze zm.) - dalej w skrócie u.p.o.l., , art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 725 z późn. zm.), Uchwały Rady Gminy Oświęcim Nr XXVI/280/16 z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900):

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przypomniał treść art. art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a u.p.o.l.

W dalszej kolejności SKO w K. zauważyło, iż zaskarżonej decyzji organ I instancji przyjął do opodatkowania:

budynki mieszkalne o pow. 113,44 m2,

budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 497,193 m2,

budynki gospodarcze zwolnione o pow. 1 891,572 m2,

grunty pozostałe o pow. 21 027 m2

grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 32 774 m2,

nieużytki o pow. 58 623 m2 - zwolnione,

grunty pozostałe - drogi publiczne - zwolnione,

grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi o pow. 40 260 m2 - zwolnione,

grunty zadrzewione i zakrzewione — o pow. 143 498 m2

zwolnione.

W deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2017 Podatnik zadeklarował do opodatkowania:

grunty pozostałe o pow. 4 725 m2,

budynki mieszkalne o pow. użytkowej 471 m2,

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie grunty znajdujące się w posiadaniu Spółki na dzień 1 stycznia 2017 r. zostały sklasyfikowane zgodne z danymi z ewidencji gruntów i budynków jako:

Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) - o pow. 143 498 m2,

Wp (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi) - o pow. 40 260 m2,

N (nieużytki) - o pow. 58 623 m2.

Bi (inne tereny zabudowane) - o pow. 6 381 m2,

B (tereny mieszkaniowe) - o pow. 2 1087 m2,

dr (drogi) - o pow. 45 393 m2,

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie grunty znajdujące się w posiadaniu Spółki na dzień 1 stycznia 2017 r. zostały sklasyfikowane zgodne z danymi z ewidencji gruntów i budynków jako:

Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) - o pow. 143 498 m2,

Wp (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi) - o pow. 40 260 m2,

N (nieużytki) - o pow. 58 623 m2.

Bi (inne tereny zabudowane) - o pow. 6 381 m2,

B (tereny mieszkaniowe) - o pow. 2 1087 m2,

dr (drogi) - o pow. 45 393 m2,

Następnie organ odwoławczy przypomniał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie Podatnik oświadczył, iż na gruntach zadrzewionych i zakrzewionych oraz nieużytkach nie prowadziła w 2017 r. na ww. gruntach działalności gospodarczej (oświadczenie złożone do protokołu dnia 28.05.2018 r.).

W związku z powyższym zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały grunty sklasyfikowane jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) o pow. 143 498 m2 oraz nieużytki (N) o pow. 58 623 m2.

Kolegium przypomniało, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają: 2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, z wyjątkiem gruntów pod wodami jezior lub zbiorników sztucznych; * 4) grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż utrzymanie dróg publicznych lub eksploatacja autostrad płatnych.

W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego opodatkowaniu w niniejszej sprawie nie podlegały grunty pod wodami płynącymi (Wp) o powierzchni 40 260 m2 oraz grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych (dr) o pow. 19 108 m2 (tj. działki położone w obrębie G. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położone w obrębie Z. o numerach: [...], [...], [...],388, [...], [...], 388; położone w obrębie Z. cz. G. o numerach: [...], [...], [...], [...]).

Organ II instancji zauważył, że powierzchnia gruntów zajętych pod drogi publiczne uległa zmianie od 01.03.2017 r. w związku ze zmiana powierzchni działki nr [...] o 33 m2

Pozostała część gruntów sklasyfikowanych jako drogi (dr) o powierzchni 26 393 m2 stanowi grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Podatnika, podobnie jak inne tereny budowlane (Bi) o powierzchni 6 381 m2.

W dalszej kolejności SKO wskazało, iż zgodnie z definicją ustawową grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych i gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji

budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W ocenie Kolegium niewątpliwie spółka T. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą co potwierdza wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], a zgodnie z § 5 pkt. 1 umowy dzierżawy z dnia 07.02.2013 r. zawartej między Agencją Nieruchomości Rolnych w R. a Podatnikiem - Spółka jako Dzierżawca zobowiązała się używać przedmiotu dzierżawy zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki w celu wykonywania na nim działalności gospodarczej i nie może zmienić przeznaczenia części lub całości przedmiotu dzierżawy bez zgody Wydzierżawiającego wyrażonej na piśmie.

Bezspornym pozostaje, iż na gruntach Podatnika znajduje się siedem budynków będących w posiadaniu firmy T. sp. z o.o. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków są to:

1) budynek o funkcji "biurowy", znajdujący się na działkach nr [...] i [...] (identyfikator budynku: [...]);

2) budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", znajdujący się na działce nr [...] (identyfikator budynku: [...]); ,

3) budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", znajdujący się na działce nr [...], (identyfikator budynku: [...];

4) budynek o funkcji "mieszkalny", znajdujący się na działce nr [...] (identyfikator budynku: [...])

1) budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr [...] (identyfikator budynku: [...]

2) budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr [...] (identyfikator budynku: [...]

3) budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr [...] (identyfikator budynku: [...]

W dalszej kolejności organ odwoławczy przypomniał, iż w efekcie przeprowadzonych w dniu 28.05.2018 r. oględzin i pomiarów ww. zabudowań ustalono, że:

powierzchnia budynku o funkcji "biurowy" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 463,759 m2, w tym 95,56 m2 o wysokości od 1,4 m do 2,2 m oraz 368,199 m2 o wysokości powyżej 2,2 m. Budynek składa się z 3 kondygnacji: parteru, piętra i strychu. Na piętrze znajduje się mieszkanie lokatorów o łącznej powierzchni 125,233 m2 i wysokości powyżej 2,2 m, składające się z przedpokoju, salonu, kuchni, łazienki i 3 pokojów. Dodatkowo na piętrze znajdują się jeszcze 2 pokoje, kuchnia i przedpokój. Pomieszczenia te (o powierzchni 102,441 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), jak również i strych budynku (o powierzchni 39,572 m2 i wysokości 1,4-2,2 m) - zgodnie z oświadczeniem Stron - lokatorzy wykorzystują do celów mieszkalnych za zgodą firmy T. sp. z o.o. Na parterze budynku znajduje się: kotłownia (o powierzchni 20,419 m2 i wysokości 1,4-2,2 m), korytarz (o powierzchni 10,234 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 9,824 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 1 ze zlewem i lodówką (o powierzchni 2,791 m2i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 2 sanitarny gospodarstwa rybackiego (o powierzchni 20,149 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - w pokoju tym znajdują się wodery, odzież wierzchnia rybaków, przedsionek dla rybaków (o powierzchni 23,092 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 3 (o powierzchni 14,945 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 4,929 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), łazienka 1 (o powierzchni 1,69 m2i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 0,132 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, łazienka 2 (o powierzchni 13,402 m2 i wysokości 1,4-2,2 m) - dla rybaków, pokój 4 (o powierzchni 57,95 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, korytarz (o powierzchni 7,0 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 6,643 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, przedsionek (o powierzchni 1,7 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 1,613 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków;

powierzchnia budynku o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 974,6 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m. W budynku tym znajdują się 3 pomieszczenia przedzielone przegrodami foliowymi. W budynku tym znajdują się: pasza, łódki i inne urządzenia do celów rybackich;

powierzchnia budynku o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 870,161 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m. Budynek ten składa się 7 pomieszczeń, w których przechowywane są baseny rybackie, wodery, sprzęt rolniczy, rybacki;

powierzchnia budynku o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) nie została zmierzona podczas oględzin. Podczas wizji w terenie stwierdzono, że budynek ten jest nieużytkowany od wielu lat. Dostęp do jego wnętrza został zabezpieczony poprzez zabicie okien i drzwi deskami i płytami OSB. Również trawa wokół budynku nie została wykoszona, co uniemożliwiło pracownikom organu podatkowego podejście do budynku. Dane odnośnie powierzchni użytkowej tego budynku organ podatkowy otrzymał od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w piśmie nr [...] z dnia 25.06.2018 r. zgodnie z którym powierzchnia ta wynosi 113,44 m2;

powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 7,695 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m. W budynku tym znajduje się waga służąca do ważenia produktów rolnych, pasz;

powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 81,214 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m. Jest to tzw. obora;

powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) wynosi 39,116 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m. W budynku tym znajduje się łódka i kraty do spustu wody ze stawów.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej.

W związku z powyższym zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegały budynki :

1) o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" [(identyfikator budynku: [...]) i (identyfikator budynku: [...])]

2) o funkcji "inny niemieszkalny" [(identyfikator budynku:[...]) i budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...])]

o łącznej powierzchni użytkowej 1891,572 m2.

Kolegium zaznaczyło, iż do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. A zatem budynek o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) którego powierzchnia użytkowa wynosi 113,44 m2 wraz z gruntem z nim związanym podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla nieruchomości mieszkalnych.

Jak wynika z akt sprawy, budynek o funkcji "inny niemieszkalny" - tzw. obora (identyfikator budynku: [...]) o powierzchni użytkowej 81,214 m2 - jest to budynek służący działalności rolniczej. Jak prawidłowo wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zdaniem SKO w K. nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy budynek nie znajduje się na gruncie gospodarstwa rolnego. Zatem podlega on opodatkowaniu jako budynek związany z działalnością gospodarczą.

Budynek o identyfikatorze [...], którego powierzchnia użytkowa wynosi 463,759 m2, w tym 95,56 m2 o wysokości od 1,4 m do 2,2 m oraz 368,199 m2 o wysokości powyżej 2,2 m został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek "biurowy" zlokalizowany na działkach sklasyfikowanych jako inne tereny zabudowane (Bi).

Informacje o tym jakie jest przeznaczenie, funkcja użytkowa budynku zawarte są w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium zwróciło uwagę na regulację zawartą w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego, lecz powinny odwołać się do odpowiednich zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Skoro budynek "biurowy" znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy podlega on opodatkowaniu jak związany z działalnością gospodarczą.

Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Gminy Oświęcim Nr XXVI/280/16 z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, Wójt Gminy O..

Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, Kolegium ustaliło, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017r. należnego od T. sp. z o.o. wynosi - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej - [...] zł.

Odnosząc się do treści zarzutów formułowanych przez pełnomocnika Spółki w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż budynek o funkcji "mieszkalny" nie został opodatkowany stawką podatkową właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, a stawką właściwą dla budynków mieszkalnych.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż jak wynika z cytowanego przez pełnomocnika art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją ustawową grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), a zatem bez znaczenia pozostaje okoliczność czy Spółka prowadząc działalność gospodarczą budynek "biurowy" wykorzystywała gospodarczo czy też nie (budynek ma być związany, nie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej).

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że T. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jak wynika z danych spółki T. sp. z o.o. jest ona przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców KRS i prowadzi działalność gospodarczą.

SKO w K. podkreśliło, iż organy podatkowe związane są danymi ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 P.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż weryfikacja danych dotyczących funkcji budynków nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący funkcji użytkowych budynku nie ulegnie zmianie w ewidencji gruntów będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku nieruchomości. Tym samym twierdzenia i zarzuty pełnomocnika Spółki, w których kwestionuje on w ramach postępowania podatkowego funkcję budynku ujętą w ewidencji gruntów Kolegium uznało za bezzasadne.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż budynek o funkcji "inny niemieszkalny" nazwany "oborą" jest budynkiem służącym działalności rybackiej Spółki, a w związku z powyższym powinien podlegać on zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. Kolegium stwierdziło, iż toczące się postępowanie nie wykazało, ażeby ww. budynek służył działalności rybackiej. Ponadto wskazało, iż zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. dotyczy tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu (w tym przypadku) działalności rybackiej, a nie np. tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności (jak sam zauważa pełnomocnik Spółki, cytując orzecznictwo). W przedmiotowej sprawie ww. budynek ani nie jest przystosowany do prowadzenia działalności rybackiej ani do niej wykorzystywany (jak wynika ze zdjęć jest niewykorzystywanym budynkiem obory, przystosowanym do trzymania w nim zwierząt-obecnie zalegają w nim resztki słomy).

W ocenie Kolegium postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji w niniejszej sprawie było prawidłowe i nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Zgromadzony w sprawie materia! dowodowy był przy tym wystarczający do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Z przedmiotową decyzją Kolegium nie zgodziła się Spółka, która zaskarżyła ją w całości do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K..

W wywiedzionej skardze Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego wadliwą subsumpcję do stanu faktycznego sprawy, z pominięciem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dn. 12 grudnia 2017r. w którym uznał on art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co spowodowało wadliwe określenie zakresu przedmiotowego opodatkowania

art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie przyjęcia do opodatkowania gruntu - drogi (dr), pomimo, że w uwarunkowaniach sprawy - nie stanowią one gruntów związanych z działalnością gospodarczą; stanowią grunty o charakterystyce "Wsr", a nadto - organ ustalił dla potrzeb podatku wadliwą ich powierzchnię , a tym samym zarzucam błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej

art. 4 ust. 1 pkt 3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze [...] o powierzchni 463,759 m2, jako "budynku biurowego", na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków i opodatkowanie go najwyższą stawką podatkową, pomimo, że ustalenia z oględzin tego budynku i jego dokładnego opomiarowania, wskazują niezbicie, że jego parter (a w nim kotłownia, węzeł sanitarny, szatnie dla rybaków, łazienka - są wykorzystywane wyłącznie do działalności rybackiej, a tym samym zarzucam błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej

4) art. 4 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w zw. z arf 8 k.p.a. - w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze [...] o pow. 81,214 m2 (tzw. obora) wg najwyższej stawki, podczas, gdy budynek ten - tak jak i inne budynku o funkcjach "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", a wg ewidencji gruntów i budynków "inny niemieszkalny" - służy działalności rybackiej;

5) art. 198 w zw. z art. 194§3 oraz 288 ustawy Ordynacja podatkowa - poprzez

nieuwzględnienie w orzeczeniu wniosków jakie wynikały z przeprowadzonego dowodu z oględzin nieruchomości, w efekcie czego wadliwie określono przedmiot opodatkowania, w zakresie kwestionowanym niniejszą skargą (co do budynku o identyfikatorze [...] o powierzchni 463,759 m2 oraz budynku o identyfikatorze [...] o pow. 81,214 m2) - to teren stawów rybnych i grobli tych stawów, a jedyną działalnością, jaka jest na obszarze działek prowadzona - to działalność hodowli ryb

6) art. 80 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, poprzez przyjęcie za jedynie wiarygodne dowodów z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, pominięcie bezspornych ustaleń dowodu z oględzin, a w efekcie – wadliwego ustalenia podstaw opodatkowania skarżącej spółki i pominięciu oceny całokształtu zgromadzonych dowodów

Podnosząc przedmiotowe zarzuty strona skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a to z uwagi na zaistnienie podstawy z art. 156 par.1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a pozostawienie orzeczenia w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności

W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania - w całości, oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania.

Ponadto Spółka zwróciła się o przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi zdjęć, potwierdzających jej zdaniem w pełni twierdzenia i zarzuty skargi .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.

W pierwszej kolejności należy na wstępie podkreślić, iż zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101, dalej: P.g.k.).. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034, dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12-- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia). Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze decyzji administracyjnej.

W sytuacjach, gdy wpis do ewidencji jest zgodny z wnioskiem uprawnionego podmiotu bądź znajduje podstawę w dokumentach urzędowych, nadanie wpisowi charakteru czynności materialno-technicznej przyśpiesza postępowanie, a zarazem nie narusza praw strony, która czynność faktyczną organu może zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia). Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Analogiczne poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24).

Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2000 r., nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Powołując się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe powinny uwzględnić, iż reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 P.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem.

Mając na uwadze powyższe orzekający w niniejszej sprawie Sąd pozostaje na stanowisku, iż weryfikacja danych ewidencyjnych dotyczących zarówno wielkości powierzchni nieruchomości, ale także kwalifikacji użytku gruntowego, czy też przeznaczenia i funkcji budynku nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący kwalifikacji użytku gruntowego jako np.. "dr" czyli drogi, czy też dotyczący przeznaczenia i funkcji budynku nie ulegnie zmianie w Ewidencji Gruntów i Budynków będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku nieruchomości czy też zobowiązania łącznego. Tym samym Sąd nie podzielił twierdzeń i zarzutów Spółki, w których kwestionuje ona w omawianym zakresie w ramach postępowania podatkowego prawidłowość ustaleń organu podatkowego jako sprzecznych z rzeczywistym stanem w terenie.

Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do błędnego ustalenia w kontrolowanych decyzjach przeznaczenia opisanych w niej budynków jak i działek drogowych, które w ocenie Spółki z uwagi na swoją funkcję tj. m.in. fakt usytuowania ich na groblach stawów i zapewnienie komunikacji wewnętrznej pomiędzy stawami i budynkami służącymi hodowli ryb powinny być kwalifikowane jako grunty "Wsr- należące do obiektu stawowego. W swoich zarzutach strona skarżąca koncentruje się na wykazaniu niespójności pomiędzy danymi wynikającymi z danych ewidencji a rzeczywistym stanem faktycznym. W tym celu Spółka w zakresie kwestionowania ustalonego w decyzji przeznaczenia budynków odwołuje się do treści przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin oraz w zakresie działek drogowych usytuowanych na groblach przedstawia na tą okoliczność wraz ze skargą materiał poglądowy mający wykazać, ich rzeczywisty charakter i funkcję. Należy podkreślić w tym miejscu, iż ustalenia faktyczne dotyczące rzeczywistego przeznaczenia budynków i ich funkcji użytkowej, czy też oznaczenia wspomnianych działek mogłyby prowadzić do poczynienia na ich podstawie stanu faktycznego w zakresie przedmiotu opodatkowania o ile ewidencja gruntów i budynków takich danych by nie posiadała. Z uwagi na powyższe budynek o funkcji "biurowy", znajdujący się na działkach nr [...] i [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: [...]) nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. pomimo, iż treść protokołu oględzin wskazuje, iż parter ww. budynku wykorzystywany jest na cele higieniczno-sanitarne przez pracowników firmy trudniących się rybołówstwem. W sprawie okolicznością bezsporną jest, iż Spółka T. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą co potwierdza wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], a zgodnie z § 5 pkt. 1 umowy dzierżawy z dnia 07.02.2013 r. zawartej między Agencją Nieruchomości Rolnych w R. a Podatnikiem - Spółka jako Dzierżawca zobowiązała się używać przedmiotu dzierżawy zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki w celu wykonywania na nim działalności gospodarczej i nie może zmienić przeznaczenia części lub całości przedmiotu dzierżawy bez zgody Wydzierżawiającego wyrażonej na piśmie. Trafnie więc przyjęły organy w niniejszej sprawie , iż pomimo, że opisany powyżej budynek w części jest fizycznie zajęty przez lokatorów na cele mieszkalne, a w pozostałej jak wskazano na cele higieniczno-sanitarne przez pracowników firmy trudniących się rybołówstwem budynek ten w całości podlega opodatkowaniu po stawce dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz ze wspomnianym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego wypisy z rejestru gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące w zakresie m.in. nadanej budynkom funkcji. Ze względu na wskazaną w ewidencji gruntów i budynków jego funkcje użytkową oraz na klasę gruntu, na której stoi (klasa B-treny mieszkaniowe).organy prawidłowo opodatkowały także budynek o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: [...]), którego powierzchnia użytkowa wynosi 113,44 m2 został opodatkowany po stawce dla budynków mieszkalnych, tj. [...] zł/m2 .

Rozpoznając skargę Sad nie dopatrzył się błędu organów, w opodatkowaniu budynku o funkcji "inny niemieszkalny", znajdującego się na działce nr [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306[...]). Jak wynika z protokołu oględzin oraz załączonego do niego materiału poglądowego wskazany budynek to tzw. obora, jest to więc budynek służący działalności rolniczej. Jak prawidłowo wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy budynek nie znajduje się na gruncie gospodarstwa rolnego. Zatem podlega on opodatkowaniu jako budynek związany z działalnością gospodarczą. Po drugie zarówno treść przedmiotowego protokołu oraz załączony do niego materiał poglądowy nie wskazuje, aby przedmiotowy budynek był wykorzystywany w działalności rybackiej Spółki. Wręcz przeciwnie załączone zdjęcia potwierdzają, iż budynek ten spełnia funkcje obory.

W świetle wyniku przeprowadzonych oględzin prawidłowo i jednoznacznego ustalenia, iż: budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: [...]), budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: [...]), - budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...]), oraz budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: [...]) służą działalności rybackiej prowadzonej przez Spółkę prawidłowo. organy obu instancji prawidłowo zastosowały zwolnienie podatkowe , o którym mowa w z art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. a) u.p.o.l. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Należy zaznaczyć, iż oględziny w zakresie budynków, których przeznaczenie i funkcja określona w ewidencji gruntów i budynków nie wyklucza ich wykorzystania w działalności rybackiej Spółki ( tj. zbiorniki, silosy i budynki magazynowe oraz budynki o funkcji "inny niemieszkalny), były w pełni zasadne, albowiem ich celem była weryfikacja wykorzystania przedmiotowych budynków przez podatnika w tym zakresie. W tym przypadku oględziny miały jedynie charakter weryfikacyjno – doprecyzowujący w zakresie określonego w Ewidencji Gruntów i Budynków przeznaczenia i funkcji przedmiotowych budynków. Przedmiotowy dowód w postępowaniu podatkowym nie mógł jednak prowadzić do zmiany przeznaczenia i funkcji kontrolowanych budynków. W kontrolowanej sprawie organy wobec ustalenia, iż strona skarżąca w 2016r. nie prowadziła na gruntach zadrzewionych i zakrzewionych (Lz) o pow. 143 498 m2 oraz nieużytki (N) o pow. 58 623 m2, działalności gospodarczej prawidłowo zastosowały zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Prawidłowo organy orzekły także zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt.2 i 4 u.p.o.l. o wyłączeniu z opodatkowania opisanych szczegółowo w decyzjach działek , które stanowiły grunty pod wodami płynącymi (Wp) lub grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych. W zakresie podstawy opodatkowania organy precyzyjnie wskazały na wielkość powierzchni gruntów zajętych pod drogi publiczne wraz ze zmianą ich powierzchni w tym zakresie na przestrzeni 2016r. jak i w zakresie pozostałych części użytków gruntowych posiadających klasę dr o powierzchni 26393 m2, które prawidłowo zostały uznane za związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, co z uwagi na dyspozycję art.1a ust.1 pkt.3 u.p.o.l. zaskutkowało opodatkowaniem ich w najwyższej stawce (0,71zł/m2). W tym miejscu w ślad za wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 27 lutego 2020r. sygn. akt I SA/Sz 992/19 należy wskazać, iż wysokość stawek podatku od nieruchomości została określona w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. Przewidują one kategorie stawek dla poszczególnych rodzajów nieruchomości rozumianych zarówno jako grunty (art. 5 ust.1 pkt 1), jak i budynki (art. 5 ust. 1 pkt 2 ). Jako odrębną kategorię określenia wysokości stawek wprowadzają termin: "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej", niezależnie od sposobu zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.). Jeżeli zatem nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiej działalności (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla tej kategorii (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 249/16). Stawki te są określane w uchwałach samorządu gminnego, nie mogą jednak przekraczać limitu określonego w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organy są więc uprawnione do zastosowania tej wysokości stawki ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej". Termin ten został przez ustawodawcę zdefiniowany w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, że nieruchomości te to grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych[1]. Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje zatem - co do zasady- traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zważyć należy, że u.p.o.l. w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność; nie określa jej zakresu; nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości; nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości - co do zasady - podlegają opodatkowaniu według tych stawek. Prawidłowość takiego rozumowania potwierdzona została w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (publikowany w OTK-A 2017/85). Analizując kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, Trybunał odwołał się przy tym do wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10, w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu podlega opodatkowaniu wg najwyższych stawek. Wniosek ten uznano za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi (pkt 85). W konsekwencji, dla ustalenia związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy stwierdzenie, że grunt ten pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy (pkt 88).

Tym samym podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego były bezzasadne. W ocenie Sądu, w badanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły także powołanych przez skarżącą przepisów prawa procesowego, tj. min. art. 198 w zw. 194§3 oraz 288 Ordynacji podatkowej.

Wbrew twierdzeniom strony przeprowadzone oględziny z dnia 28 maja 2018r. pozwoliły zweryfikować organom fakt wykorzystania w działalności rybackiej Spółki tych budynków, których przeznaczenie i funkcja uwidocznione w EGiB, takiego związku nie wykluczała. (w kontekście zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.)

W toku postępowania organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały też i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, również uzasadnienia tych decyzji zawierały dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadały wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

[1] Wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 2a u.p.o.l.). Jednak od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca uznał, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas względów technicznych, należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając określenie wskazujące na względy techniczne, miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych tego terminu. art. 1a ust. 2a u.p.o.l..