Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3139/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. e
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 145 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant sekr. sąd. Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak [...] z [...] sierpnia 2018 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań: K.I., M.C., J.J., Stowarzyszenia "[...]", M.Ć. oraz J.S. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: Budowa międzysystemowego gazociągu stanowiącego połączenie systemów przesyłowych [...] [...] i [...] [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi — gazociąg [...] - [...] [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], w związku z wnioskiem spółki [...] "[...]" S.A. z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: Budowa międzysystemowego gazociągu stanowiącego połączenie systemów przesyłowych [...] [...] i [...] [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi — gazociąg [...] - [...] [...].

W złożonych odwołaniach K.I., M.C., J.J.i, Stowarzyszenie "[...]", M.Ć.oraz J, S,, zarzucili naruszenie art. 75 ustawy ooś w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. , art. 82 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b tiret pierwsze i drugie ustawy ooś, art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. c ustawy ooś, art. 62 ust. 2 ustawy ooś, art. 108 § 1 k.p.a. Zarzucono nierozważenie powiązań budowy gazociągu z innymi przedsięwzięciami i możliwości kumulowania się niekorzystnych oddziaływań, jak również zaistnienia i skali oddziaływań budowy tego gazociągu na obszary wymagające specjalnej ochrony np. obszary [...] i inne liczne, wymienione w decyzji obszarowe formy ochrony przyrody, nieumieszczenie w uzasadnieniu decyzji informacji, w jaki sposób RDOŚ w [...] wziął pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnił w decyzji ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, opinie organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, niepełne uzasadnienie decyzji w zakresie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko; nieocenienie skali i znaczenia oddziaływań skumulowanych pochodzących od pozostałych przedsięwzięć, które będą towarzyszyć budowie i eksploatacji gazociągu na obszary [...], błędnego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zbyt płytkiego ułożenia gazociągu, nieuzwględnienie kwestii odszkodowań za ograniczenie praw właścicielskich i spadek wartości nieruchomości, możliwości zniszczenia systemu melioracji, możliwość zanieczyszczenia rzeki [...], konieczność zmiany przebiegu gazociągu na działce o nr ewid. [...] położonej w m. [...], gm. [...], oraz na działce o nr. ewid. [...], obręb [...], gm. [...].

Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. GDOŚ w pkt. 1 decyzji uchylił pkt I.2.1.3 decyzji RDOŚ i w tym zakresie orzekł jak w sentencji zaskarżonej decyzji. W pkt 2 uchylił pkt I.2.1.4, pkt I.2.1.8, pkt I.2.1.9 oraz pkt I.2.1.10 zaskarżonej decyzji w części wskazanej w sentencji i umorzył postepowanie pierwszoinstancyjne; w pkt. 3 uchylił pkt I.2.1.5 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 4 uchylił pkt I.2.1.6 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 5 uchylił pkt I.2.1.7 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 6 uchylił pkt I.2.1.13 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 7 uchylił pkt I.2.1.17 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 8 uchylił pkt I.2.1.20 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 9 uchylił pkt I.2.1.27 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 10 uchylił pkt I.2.1.28 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 11 uchylił pkt I.2.1.32 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 12 uchylił pkt I.2.1.34 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 13 uchylił pkt I.2.2.1 decyzji w części i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 14 uchylił pkt I.2.2.4 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 15 uchylił pkt I.2.2.9 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 16 uchylił pkt I.2.2.12 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 17 uchylił pkt I.2.2.17 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 18 uchylił pkt I.2.1.31, pkt I.3.1.3 oraz pkt I.3.1.4 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne; w pkt 19 uchylił pkt I.2.2.23 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 20 uchylił pkt I.2.3.1 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt. 21 uchylił pkt I.2.3.4 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 22 uchylił pkt I.2.3.5 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 23 uchylił pkt I.2.3.7 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne; w pkt. uchylił pkt I.2.3.9 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 25 uchylił pkt I.2.3.11 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, w pkt 26 uchylił pkt I.2.3.14 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne; w pkt 27 uchylił pkt I.2.3.20 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 28 uchylił pkt I.2.3.21 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 29 uchylił pkt I.2.3.24 decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 30 uchylił pkt I.2.4.7, pkt I.3.2.1, pkt I.3.2.2, pkt I.3.3.1 oraz pkt I.3.4.2 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne; w pkt 31 uchylił pkt 1.3.1.2 decyzji w części i w tym zakresie orzekł jak w sentencji, w pkt 32 uchylił pkt IV.6 (wraz z punktami IV.6.1 i IV.6.2) decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji; w pkt 33 uchylił pkt IV.7 (wraz z punktami IV.7.1 i IV.7.2) decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji, w pkt. 34 uchylił pkt V decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji, w pkt 35 w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej rozporządzenie, tj.: budowę gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN700 mm, MOP 8,4 MPa o długości około 348,1 km — § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia, budowę dróg dojazdowych do zespołów zaporowo-upustowych i śluz nadawczo- odbiorczych tłoka o nawierzchni betonowej i długości całkowitej około 1,12 km — § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, tym samym, na mocy art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołano, że przedsięwzięcie planowane jest do lokalizacji na terenie województw: - [...] — odcinek o długości ok. [...] km, w powiatach: [...] (gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...], gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...], gm. [...], gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...]-[...] i gm. [...]) oraz w mieście [...]; [...] - odcinek o długości ok.[...] km, w powiatach: [...] (gm. [...]), [...] (gm. [...] v, gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...], gm. [...], gm. [...] i gm. [...]), [...] (gm. [...], gm. [...], m. [...], gm. [...] i gm. [...]) oraz [...] (gm. [...] i gm. [...]); [...]-[...] - odcinek o długości ok. [...] km, w powiecie [...] (gm. [...] i gm. [...]). Wskazano, że inwestycja będzie realizowana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu Ziemnego w [...] (Dz. U. z 2017 r., poz. 2301 ze zm.) — została ona wymieniona w art. 38 pkt 2 lit. x ustawy.

Organ wskazał, że wydając w postępowaniu odwoławczym decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy – art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest w tym zakresie nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości podjętego rozstrzygnięcia. Takie rozstrzygnięcie uzasadnione było w odniesieniu do punktów: I.2.1.3, I.2.1.5, I.2.1.7, I.2.1.13, I.2.1.17, I.2.1.20, I.2.1.27, I.2.1.28, I.2.1.32, I.2.1.34, I.2.2.1 w części, I.2.2.4, I.2.2.9, I.2.2.12, I.2.2.17, I.2.2.23, I.2.3.1, I.2.3.4, 1I2.3.5, I.2.3.9, I.2.3.20, I.2.3.21, I.2.3.24, I.3.1.2 w części, IV.6, IV.7 oraz V decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Natomiast uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji - art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. było uzasadnione z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania i sytuacją taka miała miejsce w odniesieniu do punktów: I.2.1.4, I.2.1.8, I.2.1.9, I.2.1.10 w części, I.2.1.31, I.2.3.7, I.2.3.11, I.2.3.14, I.2.4.7, I.3.1.3, I.3.1.4, I.3.2.1, I.3.2.2, I.3.3.1 oraz I.3.4.2 ww. decyzji. W pozostałej części, organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Organ wskazał, że po dokonanej weryfikacji uznał, że raport spełnia wymogi wskazane w art. 66 ustawy ocenowej w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organ powołał, że dokonał również oceny prawidłowości i skuteczności istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji na dalszym etapie procesu inwestycyjnego oraz warunków mających na celu zapobieganie, ograniczanie i kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko, które zostały określone w decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Organ uznał, że warunki określone w punktach: I.2.1.3, I.2.1.5-I.2.1.7, I.2.1.13, I.2.1.17, I.2.1.20, I.2.1.27, I.2.1.28, I.2.1.32, I.2.1.34, I.2.2.1 w części, I.2.2.4, I.2.2.9,I.2.2.12,I.2.2.17,I.2.2.23,I.2.3.1,I.2.3.4,I.2.3.5,I.2.3.9,I.2.3.20,I.2.3.21,I.23.24,I.3.1.2 w części, IV.6, IV.7 oraz V powyższej decyzji nie wypełniałaby wymogów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 2 lit. a i b ustawy ooś, z tego też względu zmodyfikował i doprecyzował je w postępowaniu odwoławczym, opisując w uzasadnieniu poszczególne kwestie w zakresie wpływu przedsięwzięcia na powierzchnię ziemi, oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne oraz wody powierzchniowe, w tym jednolite części wód i wyznaczone dla nich cele środowiskowe, oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary [...], chronione gatunki zwierząt, roślin i grzybów oraz krajobraz, odziaływanie w zakresie emisji hałasu oraz emisji gazów i pyłów do powietrza, konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania.

Organ ustalił, że biorąc pod uwagę rodzaj i skalę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację, a także wskazane działania minimalizujące i kompensujące oddziaływanie, inwestycja nie będzie znacząco negatywnie wpływać na obszary objęte ochroną, w tym na obszary [...], a także na chronione gatunki zwierząt, roślin i grzybów oraz ich siedliska. W szczególności przedsięwzięcie nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszary [...], nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony zostały one wyznaczone, ani nie pogorszy integralności obszarów [...] oraz ich powiązania z innymi obszarami. Organ uznał, że nie dojdzie do kumulacji oddziaływania z drogą ekspresową [...], albowiem planowana lokalizacja gazociągu w żadnym miejscu nie przecina się, ani nie zbliża do planowanej do realizacji drogi ekspresowej [...]. W odniesieniu do drogi [...] kumulowanie się oddziaływań mogłoby dojść wyłącznie na etapie ich realizacji, a oddziaływania te wynikałyby z prowadzenia prac budowlanych. Powołano, że skala oddziaływań na etapie realizacji gazociągu będzie niewielka, a oddziaływania te będą miały charakter lokalny, krótkotrwały i odwracalny. Z tego też względu ewentualne kumulowanie się oddziaływań na etapie realizacji obu inwestycji nie będzie istotnie negatywnie wpływać na środowisko, w tym środowisko przyrodnicze. Ponadto prawdopodobieństwo wystąpienia skumulowanych oddziaływań budowy gazociągu i modernizacji linii kolejowej [...] jest bardzo niewielkie ze względu na planowane okresy ich realizacji — budowa gazociągu przewidziana jest na lata 2018-2022. Organ wskazał również, że nie doszło do naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy ooś, albowiem w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji odniósł się do przewidywanych oddziaływań przedsięwzięcia na te obszary, m.in. wynikających z przechodzenia gazociągiem przez obszary [...], oraz nałożył w decyzji szereg warunków, koniecznych do zastosowania na etapie realizacji inwestycji, w celu wyeliminowania negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszary objęte ochroną, w tym na przedmioty ochrony obszarów [...], a zasadność nałożenia tych warunków została przez organ uzasadniona w treści decyzji.

Organ uznał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia może negatywnie wpłynąć na obszary chronione, w tym obszary [...], jednakże wpływ ten będzie miał charakter lokalny, chwilowy i odwracalny, a jego skala będzie niewielka. Organ powołał, że Stowarzyszenie nie zakwestionowało analiz i informacji przedstawionych w raporcie i nie przedstawiło żadnych badań, które potwierdzałyby stanowisko o możliwym kumulowaniu się oddziaływań planowanego gazociągu z innymi inwestycjami. Za niezasadny organ uznał wobec tego zarzut naruszenia art. 82 ust. 2 i 3 ustawy ooś. Podkreślono, że brak jest w analizowanej sprawie podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o której mowa w art. 82 ust. 2 ustawy ooś. Organ uznał, że posiadane na etapie niniejszego postępowania dane na temat inwestycji są wystarczające do oceny jej oddziaływania na środowisko, realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będą prowadziły do kumulowania się oddziaływań na środowisko, ponadto przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary [...].

Organ wskazał, że obowiązki określone w pkt I.2.1.4 , pkt I.2.1.8, pkt I.2.1.9, pkt I.2.1.10 decyzji wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. nr 47, poz. 401) oraz innych rozporządzeń wydawanych na mocy delegacji art. 23715 § 2 k.p.a. Natomiast obowiązki określone w pkt I.2.1.31, pkt I.3.1.3, pkt I.3.1.4 decyzji, wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U., poz. 640). Organ przyjął, że postępowanie organu pierwszej instancji było w powyższym zakresie bezprzedmiotowe. Z tego też względu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżoną decyzję w tej części i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie — punkty 2 i 18.

Organ odwoławczy stwierdził, że RDOŚ w [...] zapewnił społeczeństwu udział w postępowaniu, zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy ooś i na zasadach określonych w rozdziale 2 "Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji" tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia art. 75 ust. 5 ustawy ooś w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. Powołano, że strony zostały zawiadomione obwieszczeniami o wystąpieniu do RDOŚ w [...] i w [...], obydwaj Dyrektorzy przedstawili swoje stanowiska w sprawie i określili warunki realizacji przedsięwzięcia. Warunki te zostały uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie. Pisma RDOŚ w [...] i RDOS w [...] zawierają wszystkie niezbędne elementy, aby mogły być uznane za postanowienia wydane na podstawie art. 75 ust. 5 ustawy ooś w związku z art. 106 § 5 k.p.a. Powołano, że pisma te zawierają: oznaczenie organu administracyjnego w postaci nagłówka i pieczęci RDOŚ w [...] oraz pieczęci RDOŚ w [...]; wskazanie adresata pism, tj. RDOS w [...], czyli organu, który wystąpił o zajęcie stanowiska przez organy działające "w porozumieniu"; rozstrzygnięcie o istocie sprawy, poprzez określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia; a także podpisy osób reprezentujących organ administracji publicznej, tj. A.S. — pełniącego funkcję RDOS w [...] i A.M., pełniącej funkcję RDOŚ w [...]. Brak w analizowanych pismach pouczenia o możliwości ich zaskarżenia w postępowaniu instancyjnym nie pozbawia ich cech indywidualnego aktu administracyjnego. Brak takiego pouczenia w treści postanowienia stanowi bowiem wadę nieistotną, która podlega konwalidacji w trybie instytucji uzupełnienia postanowienia, o której mowa w art. 111 w związku z art. 126 k.p.a. Ponadto, w ocenie organu, brak wskazania w treści postanowienia pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia, nie oznacza, że postanowienie to jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Podkreślono, że ani strony postępowania, ani Stowarzyszenie nie wniosły zażaleń na przedmiotowe orzeczenia RDOŚ w [...] oraz RDOŚ w [...]. Co więcej, Stowarzyszenie nie podniosło żadnych zarzutów przeciwko merytorycznej treści tych rozstrzygnięć. Organ wskazał, że współdziałanie organów w przedmiotowej sprawie wynikało z różnej właściwości miejscowej a nie rzeczowej, ponadto przepis art. 74 ust. 4 i 5 ustawy ocenowej nie nakładał żadnych wymogów i rygorów co do formy i sposobu tego współdziałania, w przeciwieństwie np. do innych przepisów ustawy – np. art. 77 ustawy ocenowej. Organ podkreślił, że w tym wypadku współdziałanie może mieć miejsce na każdym etapie procedury, dotyczyć szeregu kwestii np. w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zakresu raportu. Ponadto wskazano, że powyższa forma porozumienia nie narusza w żadne sposób prawa strony do brania czynnego udziału w postępowaniu, albowiem strony w każdym czasie mogą zapoznać się z materiałem dowodowym, mogą zakwestionować stanowisko organów współdziałających również w złożonym odwołaniu. W przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie na żadnym etapie nie kwestionowało stanowiska organów współdziałających, a warunki ustalone przez Dyrektorów RDOŚ w [...] i w [...] zostały uwzględnione w decyzji organu.

W kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji środowiskowej umożliwia inwestorowi ubieganie się o uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wydawanej na podstawie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz decyzję o pozwoleniu na budowę.

Organ uznał za niezasadny zarzut nieuwzględnienia w decyzji organu I instancji ustaleń wynikających z raportu o środowisku i opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jak również zarzuty dotyczące zbyt płytkiego posadowienia i przykrycia gazociągu i zniszczenia systemu melioracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosło [...] z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a., jak również poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 33 ust. 1 ustawy "ocenowej" - gdyż w trakcie postępowania prowadzonego przez GDOŚ został uzupełniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie - ostateczna wersja tego istotnego dokumentu prywatnego (raport + jego uzupełnienie z dnia 31 stycznia 2018r.) - nie została wyłożona do publicznego wglądu, celem ponownego wniesienia uwag i wniosków przez społeczeństwo,

- art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. "a" ustawy "ocenowej" - gdyż na str. 13 zaskarżonej, reformacyjnej decyzji GDOŚ nie podano prawidłowo (wyczerpująco) lokalizacji gazociągu - co powinno nastąpić poprzez wymienienie miejscowości (sołectw), których dotyczy omawiane przedsięwzięcie. Podobnie - nie uczyniono tego w pkt. 1.1 decyzji l-instancyjnej - RDOŚ w [...] - z dnia 3 sierpnia 2017r., jak również w załączniku do tej decyzji - w którym zawarto charakterystykę przedsięwzięcia,

- art. 75 ust. 5 ustawy "ocenowej" (poprzez jego błędną wykładnię) - ponieważ GDOŚ błędnie twierdzi że forma "porozumienia" RDOŚ w [...], który wydał decyzję w I instancji, z dwoma organami ochrony środowiska, właściwymi miejscowo dla mniejszych część przedsięwzięcia (RDOŚ w [...] oraz RDOŚ w [...]) nie powinna polegać na wydaniu postanowień administracyjnych, o których jest mowa w art. 106 par. 5 k.p.a.,

- art. 85 ust. 3 ustawy "ocenowej" - w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 11 lit. "d" tej ustawy, gdyż podanie do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji organów obu instancji (zarówno RDOŚ w [...], jak i GDOŚ) w niektórych gminach nie miało miejsca w ich sołectwach (miejscowościach), gdzie będzie przebiegać omawiany gazociąg między-systemowy, jak również nie nastąpiło ono poprzez podanie stosownej informacji w prasie,

2) z wadą opisaną w art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a., która stanowi przesłankę do wznowienia postępowania - z powodu braku zasięgnięcia finalnych stanowisk zainteresowanych organów ochrony środowiska w woj. [...] i w woj. [...] (RDOŚ w [...] i RDOŚ w [...]) w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w formie postanowienia administracyjnego, na które przysługuje prawo wniesienia zażalenia (art. 106 par. 5 k.p.a., w związku z art. 75 ust. 5 ustawy "ocenowej"), co powinno skutkować uchyleniem przez Sąd Administracyjny decyzji wydanej ze wskazaną wadą,

3) po przeprowadzeniu przez GDOŚ postępowania odwoławczego z naruszeniem przepisów postępowania:

-a) art. 7 k.p.a. - w związku z:

- § 3 ust. 1 pkt. 86 lit. "c" i pkt. 87 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. z 2016r., poz. 71) oraz par. 3 ust. 1 pkt. 88 lit. "b" tegoż rozporządzenia - gdyż w zaskarżonej decyzji nie wymieniono (na drugiej połowie jej str. 13), jak również – nie rozpatrzono trzech, wskazanych w przywołanym rozporządzeniu przedsięwzięć, które będą towarzyszyć budowie gazociągu - wylesienia, o powierzchni ponad 1 ha, w tym również na obszarach sieci [...], a także realizacji (poprzez odbudowę) systemu melioracji wodnych, także w obszarach sieci [...]. Przedsięwzięcia te, kwalifikujące się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zostały także wymienione w Decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r., jak również w jej uzasadnieniu,

- niekompletnym podaniem w pkt. 32 lit. "d" na początku str. 10 zaskarżonej Decyzji GDOŚ listy specjalizacji (dyscyplin) z dziedziny biologii, jakie powinien posiadać zespół nadzoru przyrodniczego w trakcie budowy gazociągu,

b) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. - poprzez błędne jego zastosowanie i wydanie decyzji typu reformacyjnego oraz art. 138 § 2 k.p.a - poprzez jego nie zastosowanie w sprawie rozpatrzonych przez GDOŚ odwołań od Decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r., gdyż wymieniona decyzja l-instancyjna powinna zostać uchylona w całości, wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez RDOŚ w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z 11 lipca 2019 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, powołując wyrok NSA z 7.05.2019 r. w sprawie II OSK 1584/17 w kontekście zasadności zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej jako p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 23 sierpnia 2019 r. wydanej w wyniku rozpatrzenia zażaleń na decyzję wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: Budowa międzysystemowego gazociągu stanowiącego połączenie systemów przesyłowych [...] [...] i [...] [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi - gazociąg [...] — [...] [...].

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353) zwanej dalej ustawą lub ustawą ocenową.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej rozporządzenie, tj.: budowę gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy [...] mm, MOP 8,4 MPa o długości około [...] km — § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia-,budowę dróg dojazdowych do zespołów zaporowo-upustowych i śluz nadawczo- odbiorczych tłoka o nawierzchni betonowej i długości całkowitej około 1,12 km — § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, a tym samym, na mocy art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ocenowej, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcie planowanej jest do lokalizacji na terenie trzech województw: [...], [...] i [...]-[...], łączna długość gazociągu to około [...] km. Przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu Ziemnego w [...] (Dz. U. z 2017 r., poz. 2301 ze zm.) — została ona wymieniona w art. 38 pkt 2 lit. x ustawy.

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ocenowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu.

Jak wynika z art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zatem podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia na terenie trzech województw, zgodnie z art. 75 ust. 5 ustawy ocenowej, decyzję wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, na którego obszarze właściwości znajduje się największa cześć terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi regionalnymi dyrektorami ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał decyzję jako organ I instancji, działając w porozumieniu z Dyrektorem RDOŚ w [...] i Dyrektorem RDOŚ w [...].

W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono uzupełniające postępowania dowodowe. GDOŚ wezwał inwestora pismem z 22 grudnia 2017 r., do uzupełnienia wniosku z dnia 8 grudnia 2015 r. oraz do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Z akt sprawy wynika, że uzupełnienie dotyczyło poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu, wydanego przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, obejmujących przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujących obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W aktach sprawy znajdowały się wersje elektroniczne powyższych dokumentów, które nie zostały one poświadczone przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego przez wydający je organ i nie mogły być zatem traktowane jako dokumenty urzędowe w myśl przepisów k.p.a. Z tego też względu istniała konieczność ich uzupełnienia w postępowaniu drugoinstancyjnym. W pozostałej części wezwanie dotyczyło uszczegółowienia niektórych informacji znajdujących się w raporcie. W ocenie Sądu organ odwoławczy był uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w powyższym zakresie, zgodnie z art. 136 k.p.a. Zauważyć należy, że uzupełnienie raportu przez inwestora (pisma z dnia 31 stycznia 2018 r. oraz z dnia 27 lutego 2018 r.) nie zmieniło zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia, ani rodzaju zaproponowanych do podjęcia działań mających na celu minimalizację negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko. Niewątpliwie treść uzupełnienia uszczegółowiała informacje przedstawione wcześniej w raporcie, co umożliwiło organowi odwoławczemu doprecyzowanie warunków określonych w decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie Sądu prawidłowe było stanowisko organu, że przedłożony w sprawie raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe, chroniące to środowisko w możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji i w ocenie Sądu decyzja organów w tym zakresie jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w części decyzji uchylił rozstrzygniecie organu I instancji i orzekł w tym zakresie reformatoryjnie. Zmiany dotyczyły w szczególności doprecyzowania nałożonych obowiązków, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy uzasadnił zasadność wprowadzonych zmian i Sąd w całości podziela ustalenia organu w tym zakresie i jego ocenę materiału dowodowego. Ponieważ stanowisko organu zostało precyzyjnie wyłożone w uzasadnieniu decyzji, nie ma potrzeby jego ponownego przytaczania w tym miejscu. Podobnie, w zakresie uchylenia części decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania, organ odwoławczy szczegółowo wskazał, w jakim zakresie postępowanie prowadzone przez organ I instancji było bezprzedmiotowe i niecelowe. Sąd w całości przyjmuje za własne ustalenia organu i wyrażoną w uzasadnieniu ocenę organu odwoławczego. W pozostałym zakresie organ odwoławczy prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy pozostałej części decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, bezzasadny jest tym samym zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., albowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał wydanie zaskarżonej decyzji. Nie istniały w sprawie przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy ocenowej to zgodnie z treścią ww. art. przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o:

1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

2) wszczęciu postępowania;

3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;

4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;

5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;

6) możliwości składania uwag i wniosków;

7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania;

8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;

9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona;

10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.

Natomiast zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy ocenowej, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie w toku postępowania odwoławczego raport był uzupełniany. Z akt sprawy wynika, że obwieszczeniami z 13 marca 2018 r. organ odwoławczy poinformował społeczeństwo o uzupełnieniu raportu i złożeniu wyjaśnień i obwieszczenia te zostały przekazane organom gmin celem upublicznienia.

Po analizie treści nadesłanych uzupełnień i wyjaśnień, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, że nadesłane uzupełnienie i wyjaśnienia zmieniają w jakiś istotny sposób treść raportu w sprawie. Co istotne, skarżący nie wskazał na żadne uwagi i wnioski w związku z nadesłanym wyjaśnieniem, nie wykazał, że ewentualne uchybienia organu w tym zakresie mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. 1 ustawy ocenowej.

Zgodnie z treścią ww. przepisu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Wskazać należy, że przepisy ustawy ocenowej nie konkretyzują, w jaki sposób należy określić miejsce realizacji przedsięwzięcia, ani nie zawężają sposobu określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia wyłącznie do podania nazw miejscowości, na terenie których będzie realizowana inwestycja. W przedmiotowej sprawie inwestycją polega na budowie gazociągu o długości ok. 348,1 km, czyli inwestycji liniowej o znacznej długości. Właściwym zatem było przedstawienie miejsca jej realizacji w sposób graficzny na podkładzie map topograficznych w skali 1:150 000 (załącznik nr 2 do decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.) Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia poprzez wymienienie miejscowości, na terenie których będzie realizowana inwestycja, byłoby znacznie mniej precyzyjne i szczegółowe, niż przedstawienie go w sposób graficzny na podkładach map ewidencyjnych. Niewątpliwie sposób graficzny pozwala na dokładniejsze zlokalizowanie inwestycji w terenie, jak i ustalenie jej położenia względem obiektów zagospodarowania terenu. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wykluczył takiego sposobu przedstawienia miejsca realizacji przedsięwzięcia, a biorąc pod uwagę indywidualne cechami przedsięwzięcia, w tym m.in. jego wielkość i charakterystyką, nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy ocenowej.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 75 ust. 5 ustawy ocenowej, uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym, nie podziela stanowiska zaprezentowanego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2019 r. w sprawie II OSK 1584/17. Mianowicie kierując się wykładnią literalną i celowościową, w art. 75 ust. 5 ustawy ocenowej ustawodawca nie przesądził, aby formą określonego tam współdziałania było postanowienie wydawane w oparciu o art. 106 k.p.a., które podlegałoby zaskarżeniu przez strony. Zauważyć należy, że przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do rozszerzającej wykładni prawa, co w ocenie Sądu nie byłoby dopuszczalne. Sąd w całości podziela w tym zakresie wywody organu odwoławczego przytoczone w uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W szczególności zwrócić należy uwagę, że współdziałanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło organów o tej samej właściwości i kompetencjach rzeczowych. Potrzeba współdziałania wynikała jedynie z faktu, że przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie trzech województw, we właściwości miejscowej trzech Dyrektorów Regionalnych Ochrony Środowiska. Nie budzi wątpliwości Sądu, że celem współdziałania miało być zagwarantowanie rzetelności w prowadzonym postępowania, z uwagi na fakt, że na różnych terenach mogą zaistnieć zróżnicowane uwarunkowania środowiskowe, co do których najbardziej kompetentnymi organami będą właściwi Regionalni Dyrektorzy. Oczywistym jest również, że takie współdziałanie może polegać na uzgodnieniu, czy zaistnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia, jaki ma mieć zakres raport środowiskowy, współdziałanie to może polegać na kilkukrotnym uzgadnianiu pewnych kwestii w toku prowadzonego postępowania. Powołać również należy, że np. w art. 77 ustawy ocenowej ustawodawca dokładnie sprecyzował wymogi i tryb występowania o uzgodnienie i opinię (do organów o innych kompetencjach), precyzując w ust. 3, że uzgodnienie następuje w drodze porozumienia i nie stosuje się do nich art. 106 § 5 k.p.a. Tak więc skoro w tej samej ustawie ustawodawca dokonał rozróżnienia form współdziałania, poprzez działanie w porozumieniu, wydawanie opinii i dokonywanie uzgodnień, precyzując sposób uzyskiwania opinii i uzgodnień i ich formę, a nie czyniąc tego co do porozumienia Dyrektorów RDOŚ, to nie ma powodu, aby uznać, że takie wymogi należy na zasadzie analogi zastosować od porozumień. Powołać również należy, że strony i społeczeństwo w toku całego postępowania mogły zapoznać się z warunkami ustalonymi przez Regionalnych Dyrektorów w [...] i [...] i zgłosić sprzeciw w tym zakresie. Ponadto warunki te zostały uwzględnione w treści wydanej decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i mogły być kwestionowane w odwołaniu. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w sprawie. Powołać również należy, że ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 24 września 2019 r. zmieniono przepis art. 75 ust. 5 w następujący sposób : "przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykraczającego poza obszar jednego województwa, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska właściwego dla pozostałego terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie.", i dodano ust. 5a i 5b w brzmieniu:

"5a. Do wniosku o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4 i 5, załącza się odpowiednio kartę informacyjną przedsięwzięcia lub raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w postaci pisemnej oraz elektronicznej.

5b. Opinię, o której mowa w ust. 4 i 5, wydaje się w drodze postanowienia w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisów art. 106 § 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się."

Powyższe również świadczy w ocenie Sądu, że nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej i przyjmowanie, że w poprzednim stanie prawnym konieczne było wydawanie postanowień, które mogły zostać przez stronę zaskarżone. Dokonana przez ustawodawcę zmiana regulująca formę współdziałania Regionalnych Dyrektorów potwierdza, że ustawodawca dostrzegł pewne niedopracowanie przepisu prawa i chciał wyeliminować zaistniałe na tym tle wątpliwości w interpretacji prawa. Natomiast kierunek dokonanej zmiany, tylko potwierdza prawidłowość prowadzonego postępowania przez organy w przedmiotowej sprawie. Powołać również należy, że za prawidłowością stanowiska organu przemawia również wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1000/11: Porozumienie, o którym mowa w art. 46a ust. 8 p.o.ś. (ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy ooś), nie następuje w trybie art. 106 § 5 k.p.a. Tego rodzaju porozumienie jest wymagane w ramach właściwości rzeczowej danego organu, a nie właściwości miejscowej. Jak zasadnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok ten odnosi się do nieobowiązującego już art. 46a ust. 8 ustawy — Prawo ochrony środowiska, jednakże przepis ten został przeniesiony w identycznym brzmieniu do ustawy ocenowej.

Uznać również należy, że ze względu na niewielki zakres wyjaśnień i uzupełnień treści raportu, jak i ich doprecyzowujący charakter względem treści raportu, nie wprowadzający zmian co do charakterystyki przedsięwzięcia oraz zaproponowanych działań minimalizujących oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, brak było podstaw do ponownego zasięgania opinii RDOŚ w [...] i RDOŚ w [...]. Zauważyć należy, że oba organy przed wydaniem decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. przyjęły przedmiotowy raport bez zastrzeżeń, uznając że wypełnia on wymogi określone w przepisach ustawy ocenowej, a ponadto były poinformowane o przeprowadzonym przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym. Gdyby były zainteresowane wniesieniem dodatkowych uwag w sprawie, miały taką możliwość. Podzielić również należy stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że z uwagi na bardzo wąski zakres przeprowadzonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dodatkowego postępowania uzupełniającego, nie istniała konieczność wystąpienia do organów współdziałających o dodatkowe opinie w sprawie. Tak więc nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Nie doszło również do naruszenia przepisu art. 85 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. d ustawy ocenowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11lit. d ustawy przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się - w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Natomiast zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1. Przepis stosuje się odpowiednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia 28 listopada 2017 r., znak: [...], (pismo w aktach organu pierwszej instancji) wynika, że przyjętym powszechnie sposobem informowania stron postępowania i społeczeństwa (w ramach procedury ocen oddziaływania na środowisko) na terenie gminy [...] jest upublicznianie zawiadomień i obwieszczeń na tablicy ogłoszeń oraz stronie internetowej BIP urzędu, natomiast z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], (pismo w aktach organu drugiej instancji) wynika, że przyjętym powszechnie sposobem informowania na terenie gminy [...] jest tablica ogłoszeń urzędu. Zawiadomienie RDOŚ w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. o wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. na terenie gminy [...] było zamieszczone wyłącznie na tablicy ogłoszeń urzędu, ale powyższe nie miało jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie podjęte zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wskazać należy, że Stowarzyszenie nie podniosło żadnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które wynikałyby z powyższego zaniedbania RDOŚ w [...]. Natomiast na terenie gminy [...] zawiadomienia były upubliczniane w sposób powszechnie przyjęty przez Urząd Gminy [...]. Wskazać również należy, że nie ustawodawca nie wprowadził obowiązku informowania społeczeństwa poprzez umieszczanie informacji w prasie.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 86 lit c, pkt 86 oraz pkt 88 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. z 2016r., poz. 71). Jak wynika z wniosku spółki [...] "[...]" S.A. z dnia 8 grudnia 2015 r. przedmiotem żądania jest budowa gazociągu wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi. Na str. 10 raportu szczegółowo określono zakres inwestycji, odnosząc się do treści rozporządzenia i wskazując, że obejmuje ona przedsięwzięcia, o których mowa § 3 ust. 1 pkt 33 i 60 rozporządzenia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że żądaniem wnioskodawcy było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy [...] mm, MOP [...] MPa o długości około [...] km oraz budowie dróg dojazdowych do zespołów zaporowo-upustowych i śluz nadawczo-odbiorczych tłoka o nawierzchni betonowej i długości całkowitej około 1,12 km. Dlatego też takie też przedsięwzięcia zostały objęte decyzją RDOŚ w [...] z dnia 3 sierpnia 2017 r. oraz decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 sierpnia 2018 r. Stwierdzić należy, że brak było podstaw do objęcia decyzjami przedsięwzięć, które nie były objęte wnioskiem Spółki. Niewątpliwie analizowana sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, wskazanym we wniosku i dołączonych do niego załącznikach. Wskazać również należy, że oczywistym jest, że w trakcie realizowania zamierzenia inwestycyjnego o takiej skali zachodziła będzie potrzeba wykonywania wielu dodatkowych prac, jednymi z nich jest np. konieczność odbudowy systemu melioracji. Zwrócić należy uwagę, że raport sporządzony w sprawie odnosi się do wszystkich działań związanych z realizowanym przedsięwzięciem, a więc również do wycinki drzew i realizacji systemów melioracji, jak również obszarów [...]. Z raportu jednak wynika w sposób jednoznaczny, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco niekorzystnie oddziaływać na środowiska, a negatywne oddziaływania będą przejściowe i wystąpią tylko na etapie realizacji prac. Zauważyć również należy, że konieczne będzie pewnego wylesienie terenu z uwagi na budowę 350 km gazociągu, albowiem skala przedsięwzięcia implikuje jego przebieg również przez kompleksy leśne. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał na istnienie żadnych okoliczności świadczących (nie określono nawet żadnych kompleksów leśnych), że mogłoby dojść do jakiegoś skumulowanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia z realizacją gospodarki leśnej.

Nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z niekompletnym podaniem w pkt 32 lit. d skarżonej decyzji specjalistów, którzy mają wejść w skład nadzoru przyrodniczego: mykologa, lichenologa, malakologa oraz arachnologa. Wskazać należy, że Stowarzyszenie nie przywołało żadnych okoliczności, w szczególności nie odniosło się do przeprowadzonych na potrzeby analizowanego raportu inwentaryzacji przyrodniczych. Podzielić należy stanowisko organu, że ustanowienie nadzoru przyrodniczego z udziałem specjalistów z zakresu: botaniki, entomologii, ichtiologia, herpetologii, ornitologii, teriologii oraz chiropterologii jest w przedmiotowej sprawie wystarczające. Taka potrzeba wynika z przeprowadzonych na potrzeby oceny wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko analiz, w tym inwentaryzacji przyrodniczych. W miejscu realizacji przedsięwzięcia oraz w obszarze objętym jego oddziaływaniem nie znajdują się wyjątkowo cenne siedliska lub stanowiska grzybów, porostów, ślimaków i pajęczaków, objętych ochroną, które narażone byłyby na znacząco negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.