Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 610/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie Miasta ,,A’’ w przedmiocie przyznania lokali mieszkalnych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca pismem z 17 sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której zarzuciła Miastu ,,A’’ dyskryminowanie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że z zasobów Gminy otrzymała zdewastowany lokal mieszkalny, który na własny koszt wyremontowała. Następnie wystąpiła z wnioskiem o zmianę przyznanego lokalu na większy. Wniosek ten został uwzględniony, skarżącej przedstawiono nową umowę najmu jednakże zaproponowana oferta jest nie do zaakceptowania bowiem proponowany lokal wymaga kapitalnego remontu. Skarżąca podniosła, że domaga się od Miasta ,,A’’ wyremontowanego mieszkania, które spełniałoby wszelkie standardy i umożliwiłoby dzieciom rozwój, naukę i godziwe życie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Argumentując stwierdził, że sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Umowa najmu ma bowiem charakter cywilnoprawny, a to oznacza, że do rozpoznawania wszelkich sporów wynikłych z realizacji tej umowy właściwy jest sąd powszechny. Gmina podejmuje decyzje o zawarciu umowy w formie odpowiednich czynności cywilnoprawnych, nie zaś w formie aktów władczych właściwych stosunkom administracyjnoprawnym.

Pismem 11 września 2020 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania treści skargi, poprzez wskazanie czy skarżone jest działanie czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (wraz ze wskazaniem zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności bądź wskazanie jakiego aktu organ nie wydaje lub jakiej czynności organ nie podejmuje). W odpowiedzi na wezwanie wyjaśniła, że przedmiotem skargi są działania Miasta ,,A’’ w zakresie przyznawania lokali mieszkalnych, a nie jak twierdzi organ administracji zasady najmu lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60,730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.),postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520,1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W myśl zaś art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Złożona skarga, której przedmiotem jest działanie Miasta ,,A’’ w zakresie przyznania lokali mieszkalnych nie należy do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego. Jest to natomiast skarga wniesiona w trybie tzw. postępowania skargowego, uregulowanego przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej k.p.a.).

Przedmiotem takiej skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., może być każde działanie czy zaniechanie organu państwowego, samorządowego, organizacji społecznych lub ich pracowników, w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Jest to zatem krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników. Prawo wniesienia takiej skargi stanowi realizację zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych i instytucji społecznych. Skarga tego rodzaju uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznanie skargi sprowadza się bowiem do oceny działalności danego organu lub jej pracowników i wywiera skutek wyłącznie w odniesieniu do jego skutków wewnętrznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że skarga określona w art. 227 k.p.a. stanowi odformalizowany środek ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego ani też postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. II OSK 2783/13; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2692/11).

W konsekwencji, skarga wniesiona w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest działanie Miasta ,,A’’ w zakresie przyznania lokali mieszkalnych, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być przezeń rozpoznawana.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.