Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 948/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2; art. 61 ust. 2, 3, 4, 8 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 106 par. 3 i 5, art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia del. WSA Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3049/16 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2017r. sygn. I SA/Wa 3049/16 uwzględnił skargę [A.] Sp. z o.o. w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] listopada 2016r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinasowanie realizacji projektu pt. "Strategia rozwoju firmy na rynkach zagranicznych", złożonego w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014 - 2010 Oś priorytetowa 1 Przedsiębiorcza Polska Wschodnia, Działanie 1.2 Internacjonalizacja MŚP stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Strategia rozwoju firmy na rynkach zagranicznych", który został zarejestrowany pod nr [...].

Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej pismem z [...] września 2016r. spółka została poinformowana, że wniosek nie został wybrany do dofinansowania, gdyż Komisja Oceny Projektów uznała, że projekt nie spełnił wszystkich obligatoryjnych kryteriów wyboru projektów. W wyniku tej oceny projekt uzyskał 8 punktów. Wyjaśniono przy tym, iż projekt nie spełnił kryteriów nr: 5 "Wybrany wykonawca posiada doświadczenie i potencjał niezbędny do należytego świadczenia usług internacjonalizacji działalności biznesowej, której dotyczy projekt" i kryterium nr 7 "Przychody ze sprzedaży zagranicznej w ostatnim roku obrotowym wnioskodawcy są mniejsze od 30 % sumy przychodów netto ze sprzedaży towarów i usług", gdyż w ramach ich oceny projekt otrzymał 0 pkt.

Pismem z [...] września 2016 r. skarżąca złożyła protest kwestionując negatywną ocenę kryterium nr 5 "Wybrany wykonawca posiada doświadczenie i potencjał niezbędny do należytego świadczenia usług internacjonalizacji działalności biznesowej, której dotyczy projekt".

W uzasadnieniu protestu strona wskazała, że wykonawca ([B.] M. R.) przedłożył uwierzytelnione referencje od 12 podmiotów (klientów), które w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości potwierdzają realizację dla nich usług związanych z internacjonalizacją. Dokumenty te jednoznacznie stwierdzają, że wykonawca realizował dla nich usługi związane z internacjonalizacją, co więcej, wprost wskazują, iż wykonawca opracował i skutecznie wdrożył dla nich modele biznesowe.

Zdaniem strony "referencje" są dokumentami, których treść/zapisy są wystarczającym dowodem zaistnienia określonych faktów - wykonania wskazanych w nich usług oraz sposobu i satysfakcji z ich wykonania.

Strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem, iż podczas Panelu Ekspertów przedstawiciel wykonawcy nie podał przykładowych skutecznych działań wdrożenia modelu biznesowego.

Ponadto strona wskazała, że uwierzytelniła współpracę z partnerami zagranicznymi poprzez okazanie listów intencyjnych, aktualnych z pierwszego kwartału 2016 roku.

Dalej strona odniosła się do stanowiska Komisji, że sieć 4000 rezydentów, na które wskazał wykonawca nie może być traktowana jako udokumentowana współpraca. Spółka wskazała, że dzięki Linkedin - sieci współpracy międzynarodowej - wykonawca ma dostęp do ekspertów, przedstawicieli z wszystkich branż oraz krajów dzięki, którym istnieje możliwość pozyskiwania informacji dla klientów dotyczących specyfiki każdego rynku bezpośrednio od rezydentów.

Pismem z [...] listopada 2016r., nr [...], PARP poinformowała skarżącą, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo.

W uzasadnieniu organ wskazał, że biorąc pod uwagę zapisy Regulaminu Konkursu i dokonaną na ich podstawie weryfikację poprawności procedury wyboru wykonawcy modelu biznesowego internacjonalizacji oraz jego potencjał i zasoby, wskazanie jedynie na wystawione referencje, jest niewystarczające. Zdaniem PARP, referencje dokumentują jedynie jedno z czterech warunków potwierdzenia doświadczenia i potencjału wykonawcy, wskazanych w kryteriach, tj. doświadczenie wykonawcy w realizacji usług doradczych polegających na opracowaniu i skutecznym wdrożeniu nowych modeli biznesowych prowadzących do umiędzynarodowienia działalności gospodarczej (w tym w zakresie poszukiwania nowych rynków docelowych i kluczowych partnerów biznesowych na rynkach docelowych) na rzecz co najmniej 5 podmiotów gospodarczych.

Organ podkreślił, że ocena doświadczenia wykonawcy w zakresie skuteczności wdrożenia modeli biznesowych internacjonalizacji może mieć miejsce w trakcie posiedzenia Panelu Ekspertów, podczas którego zarówno wnioskodawca, jak i wykonawca posiada możliwość uwierzytelnienia (rozumianego jako uwiarygodnienie) doświadczenia wykonawcy w zakresie skuteczności wdrożenia modeli poprzez omówienie/przedstawienie lub zaprezentowanie Komisji Oceniającej efektów przeprowadzonych wdrożeń.

Dalej organ wskazał, że w wyniku przesłuchania nagrania z przebiegu Panelu Ekspertów, w którym uczestniczył wnioskodawca wraz z wykonawcą - wykonawca przedstawił tylko jeden przykład, gdzie w wyniku przygotowanego modelu biznesowego, dostarczona została klientowi baza danych. W odniesieniu natomiast do pytań eksperta w zakresie przedłożonych referencji - na czym polegała obsługa firmy [C.] oraz [D.], wykonawca nie był w stanie udzielić precyzyjnej odpowiedzi w zakresie wdrażania modeli biznesowych. W wyniku analizy posiadanej dokumentacji, wykonawca udzielił wymaganych informacji dotyczących firmy [C.].

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem PARP nie można uznać doświadczenia wykonawcy w realizacji usług doradczych polegających na opracowaniu i skutecznym wdrożeniu nowych modeli biznesowych, dotyczących rynków (w ujęciu branżowym i/lub geograficznym) właściwych ze względu na działalność wnioskodawcy, prowadzących do umiędzynarodowienia działalności gospodarczej na rzecz, co najmniej 5 podmiotów gospodarczych, za uwierzytelnione w stopniu dostatecznym.

Przedstawienie dokumentów w postaci referencji - zdaniem organu - nie jest wystarczającym dowodem na jednoznaczne potwierdzenie podczas oceny merytorycznej i Panelu Ekspertów skuteczności usług opracowania i wdrożenia model biznesowych internacjonalizacji przez wykonawcę. Podczas Panelu wykonawca został poproszony o wskazanie rzeczywistej współpracy z podmiotami, które wystawiły listy intencyjne. Wykonawca potwierdził, że dotychczas nie zrealizował żadnych działań we współpracy z ww. podmiotami.

Zdaniem organu nie można też uznać, że wykonawca wykazał członkostwo w sieciach współpracy międzynarodowej, gdyż wskazana przez niego sieć rezydentów na całym świecie z którymi jak podał stale współpracuje dotyczy platformy społecznościowej Linkedin, która zdaniem organu nie jest organizacją współpracy międzynarodowej.

Zdaniem PARP, w wyniku analizy załączonych do oferty wykonawcy listów intencyjnych oraz przebiegu Panelu Ekspertów, nie można uznać, iż minimalny wymóg dotyczący współpracy (a nie zamiaru rozpoczęcia współpracy jak zostało określone w listach intencyjnych) wykonawcy z podmiotami (organizacjami, instytucjami i przedsiębiorstwami) operującymi i rezydującymi (mającymi siedzibę lub oddział na wskazanych przez wnioskodawcę rynkach w zakresie wspierania procesów internacjonalizacji) został w dostatecznym stopniu spełniony, tym bardziej, iż nie zostały - oprócz listów intencyjnych - przedstawione inne, uwierzytelniające tę współpracę dokumenty. Na Panelu Ekspertów wykonawca nie potwierdził kooperacji w zakresie wspierania procesów internacjonalizacji, z co najmniej 2 podmiotami operującymi i rezydującymi (mającymi siedzibę lub oddział przez okres co najmniej 12 ostatnich miesięcy) na potencjalnych rynkach zagranicznych.

Wobec powyższego, zdaniem PARP, kryterium nr 5 wybrany wykonawca posiada doświadczenie i potencjał niezbędny do należytego świadczenia usług internacjonalizacji działalności biznesowej, której dotyczy projekt nie może być uznane za spełnione, a protest za zasadny w przedmiotowym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wskazała, że dotyczy ona wadliwości przyznania "0" punktów wg kryterium Standardów wyboru wykonawcy oraz sposobu prowadzenia Panelu Merytorycznego względem wykonawcy i wnioskodawcy we wniosku o dofinansowanie.

W uzasadnieniu swego stanowiska spółka między innymi podkreśliła, że pomimo przedłożenia listów referencyjnych w zakresie nowych modeli biznesu, nie zadawano pytań wykonawcy w celu stwierdzenia uwierzytelnienia dla wszystkich co najmniej 5 listów referencyjnych, a listów referencyjnych zostało przedłożonych od 10 firm, dla których wykonawca wykonał usługę.

Zdaniem strony, panel ekspertów wykazał postawę stronniczą, zakładając z góry brak uwierzytelnienia.

Spółka wskazała, że nie było przeprowadzonej procedury weryfikującej dla wszystkich wykonanych usług, z co najmniej 5 listów referencyjnych, gdyż wykonawca składał od 10 do 12 listów referencyjnych. Panel Ekspertów nie zapoznał się ani razu z opracowanymi modelami biznesu przez wykonawcę. Na żadnym z 6 spotkań postępowań dowodowych w zakresie oceny merytorycznej żaden z członków panelu ekspertów oraz reprezentant PARP nie poprosili, nie zażądali przedstawienia jakiejkolwiek treści, zawartości z opracowanych nowych modeli biznesu dla klientów, którzy zaświadczyli listami referencyjnymi

W dalszej części uzasadnienia strona stwierdziła, że uwierzytelniła posiadanie największej sieci współpracy międzynarodowej i posiadanych kontaktów z partnerami zagranicznymi do wspierania procesów internacjonalizacji.

W odpowiedzi na skargę PARP podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniosła o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uwzględnił mimo iż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznał za zasadne.

Kontrolując legalność oceny projektu dokonanej przez PARP, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, która znalazła ostateczny wynik w informacji z [...] listopada 2016 r., w ocenie Sądu I instancji, nie odpowiadają one prawu.

Sąd wskazał, że projekt skarżącej w kwestionowanym kryterium nr 5 oceny merytorycznej uzyskał 0 punktów, gdzie przy ocenie tego kryterium wymagane jest uzyskanie co najmniej 1 pkt z trzech możliwych do zdobycia. Sąd wskazał, że zgodnie z opisem kryterium nr 5, kryterium to oceniane jest przez panel ekspertów — rozmowa z przedstawicielami wnioskodawcy oraz wybranego wykonawcy. Wyjaśniono, że kryterium to weryfikuje wiedzę, doświadczenie i potencjał wybranego wstępnie wykonawcy usług w zakresie:

- zasad tworzenia modeli biznesowych zawierających odniesienia do przynajmniej następujących elementów: kluczowi partnerzy, kluczowe działania, kluczowe zasoby,

oferowane wartości, relacje z klientami, kanały dystrybucji, segmenty klientów, struktura kosztów, struktura (źródła) przychodów;

- potencjalnych, najbardziej atrakcyjnych zagranicznych rynków zbytu oferty handlowej wnioskodawcy (konieczne uzasadnienie);

- kluczowych imprez targowo-wystawienniczych dotyczących asortymentu wnioskodawcy;

- zasobów kadrowych (eksperckich), organizacyjnych (np. dostęp do wiedzy w ramach udziału w sieci współpracy międzynarodowej) i aktywów niematerialnych (np. posiadane bazy danych, know-how), które zostaną zaangażowane do realizacji zadań na rzecz wnioskodawcy, w tym doświadczenie posiadanego personelu;

- członkostwa w organizacjach lub sieciach współpracy międzynarodowej oraz posiadanych kontaktów / partnerów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na skuteczność usług — w szczególności na rynkach zagranicznych (w ujęciu branżowym i geograficznym) adekwatnych do oferty handlowej wnioskodawcy i doświadczenia wykonawcy;

- potencjalnego wpływu innych zadań, które będą realizowane przez wykonawcę na rzecz innych podmiotów, w szczególności innych wnioskodawców lub beneficjentów działania 1.2 POPW (czy zadania te nie będą kolidować z możliwością terminowej realizacji usług zleconych przez wnioskodawcę).

Podano również, że te informacje należy przedstawić we wniosku, a podczas spotkania potwierdzić informacje odnośnie spełniania wyżej wymienionych wymogów minimalnych stawianych wykonawcom usług w zakresie posiadanych kompetencji i potencjału, a także w zakresie wymaganego doświadczenia, tj. należy uwierzytelnić:

- doświadczenie wykonawcy w realizacji usług doradczych polegających na opracowaniu i skutecznym wdrożeniu nowych modeli biznesowych prowadzących do umiędzynarodowienia działalności gospodarczej (w tym w zakresie poszukiwania nowych rynków docelowych i kluczowych partnerów biznesowych na rynkach docelowych) na rzecz co najmniej 5 podmiotów gospodarczych w branży wnioskodawcy udokumentowane poprzez okazanie stosownych referencji potwierdzających skuteczność ww. usług (od minimum 5 podmiotów);

- powyższe doświadczenie dotyczy rynków (w ujęciu branżowym i geograficznym) właściwych ze względu na działalność wnioskodawcy;

- wykonawca współpracuje z podmiotami (organizacjami, instytucjami i przedsiębiorstwami) operującymi i rezydującymi (mającymi siedzibę lub oddział przez okres co najmniej 12 ostatnich miesięcy względem dnia złożenia wniosku o dofinansowanie) na tych rynkach, w zakresie wspierania procesów internacjonalizacji;

- zobowiązanie i gotowość do realizacji usług w terminach wskazanych we wniosku o dofinansowanie w przypadku otrzymania wsparcia przez wnioskodawcę), tj. czy wykazany potencjał wykonawcy jest wystarczający do terminowej realizacji umowy podpisanej przez wnioskodawcę z wykonawcą, w tym w kontekście zadań wykonywanych przez wykonawcę na rzecz innych podmiotów.

Możliwe jest przyznanie 0, 1, 2 lub 3 pkt, przy czym:

- 0 pkt - kryterium niespełnione albo spełnione w stopniu niedostatecznym (oznacza odrzucenie wniosku o dofinansowanie);

- 1 pkt - kryterium spełnione w stopniu wymaganym (okazane referencje od co najmniej 5 klientów w zakresie ww. usług, udokumentowana kooperacja w zakresie wspierania procesów internacjonalizacji z co najmniej 1 podmiotem operującym rezydującym (mającym siedzibę lub oddział przez okres co najmniej 12 ostatnich miesięcy) na potencjalnym rynku zagranicznym wnioskodawcy);

Aby projekt mógł zostać rekomendowany do dofinansowania musi uzyskać w tym kryterium 1 pkt.

W sprawie, jak wskazano sporne jest, czy projekt strony winien uzyskać 1 pkt, który pozwoliłby na uznanie spełnienia tego kryterium.

W ocenie Sądu I instancji w sprawie brak jest jednoznacznych informacji, które pozwoliłyby ocenić negatywnie to kryterium przez Panel Ekspertów, tj. poprzez rozmowę z przedstawicielami wnioskodawcy oraz wybranego wykonawcy .

W sprawie, jak Sąd wskazał niewątpliwe jest, że skarżąca do wniosku o dofinansowanie załączyła 12 uwierzytelnionych referencji oraz listy intencyjne. Słusznie, zatem skarżąca powołując się na pytania i odpowiedzi zawarte na stronie internetowej dotyczącej tego Działania wskazała, że listy intencyjne mogą potwierdzać współpracę wykonawcy z partnerami zagranicznymi.

Mając powyższe na względzie niebagatelnego znaczenia, w ocenie Sądu nabiera konieczność prawidłowego przeprowadzenia rozmowy na Panelu Ekspertów, na którym to wykonawca może i powinien zostać skonfrontowany z załączonymi dokumentami potwierdzającym doświadczenie tego podmiotu w prowadzeniu usług internacjonalizacji.

Sąd orzekający dokonał przesłuchania zapisu rozmowy z przedstawicielami skarżącej oraz wykonawcy, która miała miejsce na Panelu Ekspertów (zapis obrazu i dźwięku) i stwierdził , że z tak przeprowadzonej rozmowy nie można było wywieść, że projekt strony nie spełnił kryterium nr 5. Podczas Panelu Ekspertów bowiem nie zadano, żadnego ogólnego pytania, które nie pozwoliłoby na przyznanie co najmniej 1 pkt. Wszystkie pytania miały charakter bardzo szczegółowy i odnosiły się do konkretnych podmiotów. W toku rozmowy padły nazwy czterech podmiotów ([E.], [C.], [D.] i [F.]).

Kolejne dwie nazwy podmiotów, tj. [C.] (rynek rosyjski) oraz [D.] (rynek słowacki) padły w kontekście pytania o referencje i opracowania i wdrożenia skutecznego modelu skutecznego modelu biznesowego. Wykonawca w odpowiedzi na pytanie nie potrafił odpowiedzieć na nie bez wglądu do dokumentów. Jednakże po przejrzeniu swoich dokumentów wskazał na czym polegało wdrożenie modelu biznesowego dla [C.] na rynku rosyjskim. Odnośnie firmy [D.] nie zdążył udzielić odpowiedzi, gdyż zakończył się czas.

Tym samym na podstawie tak przeprowadzonej rozmowy, w ocenie Sądu I instancji nie można było wyprowadzić wniosku, że skarżąca nie załączyła referencji od 5 podmiotów dokumentujących usługi wykonawcy w sposób wymagany opisem kryterium. Skoro podczas panelu nie padły pytania i odpowiedzi ogólne dotyczące powyższej przesłanki stanowiącej jeden z dwóch warunków do otrzymania 1 pkt, to brak jest podstaw do wyciągania negatywnych konsekwencji. Nawet przyjmując, czego w odniesieniu do podmiotu [C.] zarówno Sąd oraz sama PARP w odpowiedzi na protest nie potwierdza, że wykonawca w odniesieniu do podmiotów [C.] oraz [D.] nie wykazał w sposób prawidłowy wykonywanych usług na ich rzecz, to i tak do analizy Panelu Ekspertów pozostało pozostałe 10 referencji, co do których nie padły żadne pytania zarówno indywidualne, jak i ogólne.

Odnosząc się do drugiej przesłanki wymaganej do uzyskania 1 pkt w ramach tego kryterium, tj. potwierdzenia kooperacji w zakresie wspierania procesów, internacjonalizacji, z co najmniej 1 podmiotem operującym i rezydującym na potencjalnym rynku zagranicznym wnioskodawcy, organ uznał tę przesłankę za niespełnioną, gdyż same 3 listy intencyjne załączane do dokumentacji ofertowej wykonawcy nie potwierdzały rzeczywistej współpracy. Sam natomiast wykonawca nie potrafił udokumentować współpracy oraz wspólnie realizowanych działań między nim, a podmiotami wskazanymi w listach intencyjnych. Dokonując przesłuchania rozmowy, która odbyła się na Panelu Ekspertów zdaniem Sądu orzekającego brak jest podstaw do stawiania takich zarzutów skarżącej. Eksperci bowiem nie zadawali pytań ogólnych, a jedynie zadano pytanie szczegółowe odnoszące się do podmiotu [F.] z Czech, co do którego taka współpraca nie istnieje. Jednakże, w kontekście oceny tej przesłanki, nieprawidłowe było generalne wskazanie, na podstawie wypowiedzi wykonawcy odnoszącej się do [F.], że również w odniesieniu do wszystkich pozostałych podmiotów wykonawca jedynie podpisał listy intencyjnie i nie miała miejsca udokumentowana współpraca.

W ocenie Sądu w sprawie brak jest jakiejkolwiek przesłanki do wskazywania, że taka współpraca w stosunku do pozostałych podmiotów nie istnieje. Tym samym negatywna ocena tej przesłanki była co najmniej przedwczesna.

Sąd I instancji nie podzielił też zarzutów oceniających odnoszących się do braku danych osobowych osób podpisujących listy intencyjne.

Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu orzekającego ocena tego kryterium została dokonana w sposób naruszający prawo i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik tej oceny. Dlatego, jak wskazano ponowna ocena wniosku skarżącej w ramach tego kryterium winna zostać dokonana przy użyciu wszelkich dostępnych informacji lub też przy użyciu wszelkich dozwolonych środków dostępnych dla organu w ramach dokumentacji konkursowej.

Natomiast brak jest, zdaniem Sądu podstaw do stawiania zarzutu stronniczości przez Panel Ekspertów. Sąd zgodził się również się z PARP, że wykonawca nie wykazał członkostwa w sieciach współpracy międzynarodowej.

.

Na zakończenie Sąd wyjaśnił, że nie jest możliwe dogłębne rozpoznanie sprawy w sytuacji, w której Sąd w przeciwieństwie do organu i strony nie dysponuje wiarygodną wiedzą na temat istotnego etapu oceny projektu w postaci Panelu Ekspertów. W związku z powyższym zwrócono uwagę na to, że nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której tak ważny element oceny projektu przybiera wyłącznie postać nagrania (audio i video). Biorąc pod rozwagę okoliczność, że sąd dokonuje oceny sprawy na podstawie skargi, do której strona zobowiązana jest załączyć określone przepisami dokumenty, wśród których z założenia brakuje przedmiotowego nagrania (mimo, że nie stanowi on dokumentu), to w ocenie sądu prawo strony do czynnego udziału, a także obrony swoich praw przed sądem musi obejmować możliwość złożenia do sądu nie tylko nagrania przedmiotowego Panelu Ekspertów, ale przede wszystkim dokumentu w formie papierowej stanowiącego odzwierciedlenie przedmiotowej czynności (rozmowa na Panelu Ekspertów).

Sąd podkreślił, że rozpoznaje sprawę tylko na podstawie dokumentów, o których mowa w 61 ust. 3 ustawy. Sad uznał, że takie nagranie nie stanowi dokumentu i nie mieści się w katalogu dokumentów określonych w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej. Również na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. zapis wideo nie może być dopuszczony jako dowód w sprawie. Sąd wyjaśnił przy tym, że w przedmiotowej sprawie powyższe zastrzeżenia nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż Sąd (na wyrażone przez siebie żądanie) dysponował zapisem przebiegu Panelu Ekspertów (na płycie CD), z którym skład orzekający się zapoznał. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji skargę uwzględnił, wskazując w podstawie prawnej wydanego orzeczenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarżając na podstawie art. 173 §1 p.p.s.a. oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. 2016, poz. 217) ten wyrok w całości, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od Spółki na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy :

1) art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez wydanie wyroku w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie nagrania z Panelu Ekspertów w postaci zapisu obrazu i dźwięku na płycie CD pomimo uznania tego nagrania za niedopuszczalny dowód w sprawie i niewłączenie go do akt sprawy na podstawie art. 61 ust 3 uozrp lub art. 106 §3 p.p.s.a;

2) art. 61 ust 3 uozrp w zw. z § 8 ust. 1 oraz § 10 ust. 3 Regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014-2020, oś priorytetowa I: Przedsiębiorcza Polska Wschodnia, działanie 1.2 Internacjonalizacja MŚP I Etap poprzez niezastosowanie tego przepisu do nagrania z posiedzenia Panelu Ekspertów w sytuacji gdy dokument na płycie CD zawierający zapis obrazu i dźwięku z posiedzenia Panelu Ekspertów i udzielone podczas posiedzenia informacje wnioskodawcy stanowią część dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 uozrp;

3) art. 106 § 3 i § 5 ppsa w zw. z art. 308 kpc w zw. z art. 77(3) kc poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w wyniku uznania, że nagranie audiowizualne nie stanowi dokumentu podczas gdy zapis obrazu i dźwięku na płycie CD stanowi dokument, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów;

4) art. 141 § 4 ppsa poprzez:

a) wadliwe i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie wyroku wskazujące z jednej strony, że Sąd dokonał ustaleń faktycznych będących podstawą wyroku na podstawie zapisu obrazu i dźwięku z Panelu Ekspertów, przy jednoczesnej odmowie uznania tego nagrania za dowód w sprawie lub część dokumentacji aplikacyjnej podlegającej ocenie,

b) błędne przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy jednoczesnym oparciu oceny prawnej o wadliwe ustalenia dokonane na podstawie nagrania z Panelu, że Skarżący wykazał posiadane doświadczenie i kompetencje;

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 37 ust. 1 i 2 uozpr w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 Regulaminu konkursu oraz załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu (Kryteria wyboru projektów) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie kryterium nr 5 polegające na uznaniu, że dla spełnienia kryterium "Wybrany wykonawca posiada doświadczenie i potencjał niezbędny do należytego świadczenia usług internacjonalizacji działalności biznesowej, której dotyczy projekt" wystarczające jest okazanie referencji i listów intencyjnych bez konieczności uwierzytelnienia i udokumentowania tej współpracy przez wnioskodawcę oraz, że na posiedzeniu Panelu Ekspertów organ powinien wykazać brak spełnienia kryteriów poprzez zweryfikowanie wszystkich przedstawionych dokumentów;

2) art. 37 ust. 4 uozpr w zw. z § 6 ust. 9 Regulaminu konkursu poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznaniu, że wnioskodawca może składać we wniosku o dofinansowanie dowolne informacje i oświadczenia, a to na organie ciąży obowiązek udowodnienia, że te informacje są nieprawdziwe;

3) art. 77 (3) kc poprzez jego niezastosowanie w sprawie i uznanie, że nagranie posiedzenia z Panelu Ekspertów na płycie CD nie stanowi dokumentu w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy dokumentem jest każdy nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treści.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów, kwestionując poprawność ustaleń Sądu I instancji w zakresie kryterium nr 5.

Odpowiedź na skargę kasacyjną w sprawie nie została wniesiona.

.

Naczelny sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie ocenie podlega m.in. proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art.174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.

Według art. 184 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia gdy nie ma wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Jeżeli NSA oddali skargę kasacyjną wskazując zarazem w uzasadnieniu orzeczenia, że zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, ocena prawna wyrażona w tymże uzasadnieniu przestaje wiązać, a wiążąca zarówno dla organów administracji jak i dla sądów administracyjnych staje się ocena prawna względnie wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu tego Sądu ( por. H. Filipczyk glosa do wyroku NSA z 7 kwietnia 2011r. II FSK 2057/09 POP 2011, z. 5, poz. 429 ).

Wskazać w tym miejscy należy, iż zgodnie z orzecznictwem przyjmuje się, iż przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne ( wyrok NSA z 8 lutego 2017r. sygn. II GSK 5573/16 LEX 226489).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku bowiem mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Sposób sformułowania zarzutów oraz charakter skargi kasacyjnej wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do podniesionych przez skarżący kasacyjnie organ, jako naruszonych, przepisów prawa procesowego.

Opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie PARP zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na wydaniu wyroku w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie nagrania z Panelu Ekspertów w postaci zapisu obrazu i dźwięku na płycie CD pomimo uznania tego nagrania za niedopuszczalny dowód w sprawie i niewłączenie go do akt sprawy na podstawie art. 61 ust 3 uozrp lub art. 106 § 3 p.p.s.a., jak też niezastosowanie przepisu art. 61 ust 3 uozrp do nagrania z posiedzenia Panelu Ekspertów, w sytuacji gdy dokument ten i zawarte w nim informacje stanowią część dokumentacji, o której mowa w wyżej wskazanym przepisie. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 ppsa w zw. z art. 308 kpc w zw. z art. 77(3) kc poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie.

W konsekwencji doszło, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie wyroku wskazujące z jednej strony, że Sąd dokonał ustaleń faktycznych będących podstawą wyroku na podstawie zapisu obrazu i dźwięku z Panelu Ekspertów, przy jednoczesnej odmowie uznania tego nagrania za dowód w sprawie lub część dokumentacji aplikacyjnej podlegającej ocenie.

Błędnie też, zdaniem PARP przyjęto, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy jednoczesnym oparciu oceny prawnej o wadliwe ustalenia dokonane na podstawie nagrania z Panelu, że Spółka wykazała posiadane doświadczenie i kompetencje.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów procesowych zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu regulacja określona art. 133 §1 p.p.s.a, której zastosowanie do spraw regulowanych ustawą z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2010 ( dalej "ustawa wdrożeniowa" ) nie zostało wyłączone.

Obowiązkiem sądu, który przeprowadza kontrolę legalności rozstrzygnięcia, jest ocena, czy zebrany w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki wynika z tych dokumentów i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem.

Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy, które może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ma miejsce na przykład w sytuacjach: oddalenia skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014).

W sprawie niniejszej naruszenia tego przepisu tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. NSA nie stwierdza.

Jak wynika z uzasadnienia Sądu I instancji Sąd ten przyjął, dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia PARP-u materiał w postaci zapisu obrazu i dźwięku na płycie CD z Panelu Ekspertów tj. oceny projektu przeprowadzonej zgodnie z zapisami Regulaminu przedmiotowego konkursu uzupełniając dokumentację poprzez zażądanie od organu jej nadesłania. Nie budziło tym samym wątpliwości Sądu I instancji, iż brak w dokumentacji przesłanej przez Spółkę nagrania uniemożliwia zbadanie prawidłowości dokonanej przez PARP oceny projektu. Zbadania prawidłowości oceny projektu Sąd I instancji dokonał zasadniczo w oparciu o przebieg tej oceny, z Panelu Ekspertów utrwalony na płycie CD, nadesłanej przez organ.

W wyroku z 24 stycznia 2017r. sygn. II GSK 5592/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wszelkie dokumenty sporządzone w formie elektronicznej i umieszczone na nośniku CD dołączonym do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, zgodnie regulaminem konkursu o dofinansowanie projektu, jako załączniki, stanowią część składową dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę pogląd ten podziela, nie mniej zauważając, że kwestia, w której wypowiadał się NSA w wyżej wskazanym wyroku dotyczy dokumentów sporządzonych przez samego wnioskodawcę na nośniku CD, załączonych przez stronę do wniosku o dofinansowanie. Nie może mieć to jednak znaczenia dla ustalenia jaki charakter ma sporządzone nagranie. Skoro, jak w sprawie niniejszej bezspornym jest, że Regulamin Konkursu przewidywał, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu dokonywana jest na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz innych dokumentów złożonych przez wnioskodawcę, a także na podstawie informacji przedstawionych na posiedzeniu Panelu Ekspertów ( prezentacji ) - przebieg Panelu Ekspertów utrwalony przez organ na nagraniu CD jako załącznik do informacji o ocenie projektu stanowi, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również część składową dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej.

W oparciu o tę właśnie dokumentację Sąd I instancji dokonał zbadania legalności oceny projektu dlatego nie sposób zarzucić mu skutecznie, jak chce tego kasator, iż Sąd I instancji rzeczywiście odmówił w sprawie niniejszej uznania tej informacji za część dokumentacji, która była przedmiotem orzekania przez organ. Tym samym również za chybione uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 61 ust 3 uozrp w zw. z § 8 ust. 1 oraz § 10 ust. 3 Regulaminu konkursu, poprzez jego niezastosowanie, skoro Sąd I instancji przepis ten w istocie zastosował.

Odnosząc się do natomiast do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i § 5 ppsa w zw. z art. 308 kpc w zw. z art. 77 (3) kc poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie wskazać należy, iż nie jest on również zasadny. Sąd I instancji bowiem nie stosował i nie naruszył art. 106 §3 p.p.s.a.

Skoro nagranie na płycie CD zawierające zapis obrazu i dźwięku z posiedzenia Panelu Ekspertów oraz udzielone podczas posiedzenia informacje wnioskodawcy stanowią część dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej, nie było tym samym podstaw do uznania, że są one nowymi dowodami w sprawie i do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA dokonał czynności kontrolnych polegających na odtworzeniu zawartości nośnika danych CD i zweryfikował dokonaną ocenę na podstawie informacji przedstawionych na posiedzeniu Panelu Ekspertów. Jednocześnie wskazując na zapis art. 61 ust 4 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii, Sąd I instancji prawidłowo wskazując na ciążący na stronie wnioskującej obowiązek złożenia kompletnej dokumentacji - błędnie uznał, że tak ważny element oceny nie może przybrać wyłącznie postaci nagrania (audio i video).

Odniósł to, jak zdaje się wskazywać treść pisemnych motywów jednakże do sytuacji, w której sąd dokonując badania prawidłowości oceny projektu, w oparciu o nadesłaną przez stronę dokumentację nie dysponuje takim nagraniem bowiem nie zostaje ono stronie doręczone. Tym samym, jak wskazał strona nie może wywiązać się z obowiązku wniesienia skargi do sądu wraz z kompletną dokumentacją, o czym stanowi art. 61 ust 2, ust 3 i 4 ustawy wdrożeniowej.

Za błędny należy jednak uznać wywód Sądu I instancji, w tej jego części gdy wskazuje, iż na przyszłość w takiej sytuacji organ winien jako załącznik do wyniku rozpoznania wniosku przesłać dokument w formie papierowej stanowiący odzwierciedlenie przedmiotowej czynności bowiem jak wskazał, sąd rozpoznaje sprawę tylko na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 61 ust 3 ustawy. Tym samym do dokumentacji tej błędnie nie zaliczył zapisu nagrania na płycie CD z Panelu ekspertów. Skoro, jak wyżej wskazano zapis czynności umieszczonych na nośniku CD, w postaci nagrania stanowi ocenę wniosku w przewidzianej konkursem formie panelu ekspertów-nagranie z takiej czynności stanowi część dokumentacji konkursowej, o której mowa w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej.

Zatem brak jest uzasadnionych podstaw by za dokument, o którym mowa w art. 61 ust 3 ustawy nie uznać zapisu video z dokonanej oceny wniosku, który winien być doręczony stronie. Aprobata stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie poprzez uznanie za taki dokument stenogramu lub protokołu z czynności oceny wniosku na posiedzeniu Panelu ekspertów nie znajduje oparcia w regulaminie konkursu, ani przepisach art. 61 ust 3 i 4 ustawy wdrożeniowej.

Częściowo błędne tym samym jest, niemniej jedynie w tym zakresie uzasadnienie Sądu I instancji, co czyni trafność zarzutu naruszenia w tym względzie art. 141 § 4 ppsa, opisanego w pkt 4 lit a skargi kasacyjnej.

Niezależnie od powyższego, mimo wadliwego stanowiska WSA, iż oprócz zapisu video z czynności mających miejsce na Panelu ekspertów sporządzony przez organ dla wnioskodawcy dokument w formie pisemnej, który będzie uzupełniał wniosek o dofinansowanie o treści oceniane na panelu ekspertów, może stanowić dokument o którym mowa w art. 61 ust 3 ustawy wdrożeniowej - wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Z regulaminu konkursu wynikało bowiem, że kryterium nr 5 oceniane jest przez panel ekspertów na podstawie rozmowy z przedstawicielami wnioskodawcy oraz wybranego wykonawcy. Tym samym dokonując oceny legalności wyboru projektów Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był do dokonania analizy zawartości płyty CD.

Stanowiła ona bowiem integralną część oceny wniosku zawartej w informacji o negatywnym wyniku rozpoznanego protestu, a wynik tej analizy miał kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Konieczność prawidłowego przeprowadzenia tej oceny (rozmowy, prezentacji) na panelu ekspertów, w trakcie której, jak trafnie uznał Sąd I instancji wykonawca może i powinien zostać skonfrontowany z załączonymi dokumentami potwierdzającymi doświadczenie podmiotu w prezentowaniu usług internacjinalizacji ma zasadnicze znaczenie dla oceny kryterium nr 5.

Zdaniem NSA Sąd I instancji z obowiązku tego się wywiązał, a rozstrzygnięcie dlaczego uznał, iż ocena wniosku w tym zakresie dokonana została z naruszeniem prawa - właściwie uzasadnił. Nie można tym samym uznać trafności kolejnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a zawartego w pkt 4 pkt b petitum skargi kasacyjnej poprzez błędne przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo bowiem oparta została o wadliwe ustalenia dokonane na podstawie nagrania z Panelu.

Po pierwsze podnosząc zarzut naruszenia ww. normy prawnej skarżący kasacyjnie PARP nie postawił zarzutu naruszenia żadnej normy wynikowej jak też art. 64 ustawy wdrożeniowej .

W skardze kasacyjnej brak jest bowiem postawienia zarzutu naruszenia art. 61 ust 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym brak jest podstaw by stwierdzić, że doszło do naruszenia normy prawnej, w oparciu o którą wydany został zaskarżony wyrok, skoro jej naruszenia w istocie skarżący kasacyjnie organ nie zarzuca.

Niezależnie od powyższego NSA stwierdza, niezasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uczyniony przez kasatora w sposób wskazany w pkt 4 lit b skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze treść art. 141 § 4 p.p.s.a podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, co do oceny legalności oceny projektu dokonanej przez PARP jak również legalności działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej , która znalazła ostateczny wynik w informacji z dnia [...] listopada 2016r. w oparciu o zapis nagrania Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku, jak już wielokrotnie w orzecznictwie wskazywano może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje dlaczego w oparciu o ustalenia dokonane na podstawie nagrania z panelu ocena wniosku skarżącej spółki dokonana została w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji dlaczego Sąd I instancji na podstawie art. 61 ust 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej uwzględnił skargę. Stanowisko co do wadliwie przeprowadzonego posiedzenia panelu ekspertów, w trakcie którego, przy ograniczeniu czasowym jego trwania, wobec szczegółowości pytań ekspertów co do konkretnych podmiotów nie umożliwiono stronie prezentacji, a tym samym możliwości uwierzytelnienia przez wykonawcę co najmniej 5 referencji (wobec złożonych do wniosku 12 takich dokumentów ) i wykazania rzeczywistej współpracy udokumentowanej złożonymi referencjami, Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił, czemu dał wyraz w pisemnych motywach na jakiej podstawie uznał, iż tak przeprowadzona negatywna ocena wniosku była co najmniej przedwczesna. Nieprawidłowości co do przebiegu panelu ekspertów zostały przez Sąd I instancji przedstawione. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, jak również bazuje na prawidłowych ustaleniach faktycznych.

Podkreślenia wymaga również, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 23 lipca 2013 r., II GSK 412/12; dostępne na: www.orzeczenia.ns.gov.pl). Nie można także tak skonstruowanym zarzutem podważać ustaleń faktycznych, chyba że sąd nie zajmie żadnego stanowiska co do stanu faktycznego, co w sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się do natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że nie okazały się one słuszne.

Sąd I instancji nie uchybił wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 Regulaminu konkursu oraz załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu (Kryteria wyboru projektów) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie kryterium nr 5 .

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej norm prawnych bowiem zasadnie przyjął, że dla spełnienia kryterium nr 5 nie jest wystarczające okazanie referencji i listów intencyjnych bez konieczności uwierzytelnienia i udokumentowania tej współpracy przez wnioskodawcę jak też prawidłowo uznał, że na Panelu ekspertów to potencjalny w beneficjent winien uwierzytelnić przedstawione dokumenty. Dokonując natomiast ustaleń w sprawie uznał, że nieprawidłowy sposób przeprowadzenia posiedzenia panelu ekspertów przez organizatorów konkursu uniemożliwił wnioskodawcy dokonanie prezentacji poprzez wykazanie m.in. doświadczenia wykonawcy (§ 10 ust. 5 pkt 2 Regulaminu konkursu), co doprowadziło do uznania negatywnej oceny projektu za przedwczesną.

Sąd I instancji nie pominął również wynikającego z ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu konkursu obowiązku podania przez wnioskodawcę oświadczeń i danych zawartych we wniosku o dofinansowanie i jego załącznikach zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. W związku z powyższym nie doszło również do naruszenia art. 37 ust. 4 uozpr oraz § 6 ust. 9 Regulaminu konkursu poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawca nie ma obowiązku przedstawiania rzetelnych i prawdziwych informacji. Wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można uzasadniać kwestionując ustalenia stanu faktycznego, co uczynił w sprawie autor skargi kasacyjnej.

Jest to dopuszczalne jedynie w ramach drugiej podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania pozostają w związku z ustaleniami dotyczącymi okoliczności faktycznych, niemniej jednak dla skuteczności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego niezbędne jest jednoczesne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez niedostateczne czy błędne ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Jeżeli w skardze kasacyjnej skutecznie tego nie nie uczyniono, Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest bowiem zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 77 (3) kc, w świetle którego dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Zarzut błędnej wykładni i błędu subsumpcji tej normy prawnej poprzez uznanie, że nagranie na płycie CD z Panelu Ekspertów nie stanowi dokumentu w rozumieniu tego przepisu, nie jest zasadny gdyż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu ani też przepis ten nie był przez niego stosowany.

Podsumowując, skoro przedstawione wyżej zarzuty nie okazały zasadne, a wyrok Sądu I instancji we wskazanym wyżej zakresie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił.

-----------------------

2