Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 656/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. spraw ze skarg M. B. i S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz M. B. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) oraz na rzecz S. B. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 21 maja 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez M. B. i S. B. od decyzji Starosty L. z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Firmie [...] M. Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego w C. na działce nr 122 z układem komunikacji wewnętrznej na działkach nr 122 i nr 24, przyłączami: kanalizacyjnym na działkach nr 274/11, nr 274/13 i nr 122 oraz wodociągowym na działce nr 122, utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 28 kwietnia 2009 r. M. Z. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z układem komunikacji wewnętrznej oraz przyłączami kanalizacyjnym i wodociągowym na działce nr 122 w C. Decyzją z dnia 8 lipca 2009 r., nr [...], organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 września 2009 r., nr [...], uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia rozwiązań lokalizacyjnych i komunikacyjnych na działce oraz dokonania oceny prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych i kontenera na odpady w sposób określony w projekcie budowlanym.

Ponownie rozpatrując sprawę Starosta L. postanowieniem z dnia 5 października 2009 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości we wniosku i projekcie budowlanym. Po uzupełnieniu przez inwestora wskazanych w postanowieniu braków organ pierwszej instancji decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia 16 marca 2010 r., nr [...], Wojewoda [...] ponownie uchylił wydane w sprawie pozwolenie na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście L., wskazując na uchybienia proceduralne oraz brak wyjaśnienia kwestii aktualności zawartych w projekcie budowlanym oświadczeń i podpisów projektantów oraz sprawdzającego.

Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 24 maja 2010 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Starosta L. uznał, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda [...] decyzją z dnia 10 sierpnia 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty L. z dnia 24 maja 2010 r. Organ odwoławczy podniósł, że analiza dołączonego do wniosku projektu budowlanego wykazała, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Decyzja Wojewody z dnia 10 sierpnia 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 661/10 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i decyzję Starosty L. z dnia 24 maja 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nieuzasadnione jest stanowisko organu odwoławczego o kompletności projektu budowlanego w związku z zauważonymi przez Sąd brakami, polegającymi między innymi na braku zgody na przyłączenie projektowanego budynku do sieci elektroenergetycznej, braku aktualnych uzgodnień, licznymi poprawkami, które nie zostały opatrzone podpisem uprawnionego projektanta ani datą ich naniesienia, braku kompletnych oświadczeń dotyczących projektu budowlanego w zakresie przyłączy, braku zgodności numeracji załączników ze spisem zawartości projektu, przywołania nieprawidłowych przepisów, braku oceny prawidłowości rozumowania rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i skierowania uzgodnienia w tym zakresie do weryfikacji przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto Sąd wskazał na naruszenie przepisów § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącego lokalizacji miejsc postojowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta L. decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r., nr [...] udzielił M. Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr 122. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, co umożliwiło stwierdzenie że projektowany obiekt został usytuowany zgodnie z przepisami warunków technicznych, projekt posiada wymagane uzgodnienia i aktualne zapewnienia dostawy mediów, a jego usytuowanie nie powoduje nadmiernych ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości.

Na skutek odwołania M. B. Wojewoda [...] decyzją z dnia 7 grudnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że przedłożony projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, traktującym o usytuowaniu miejsc parkingowych w stosunku do granic działki i obiektów budowlanych.

Po dokonaniu sprawdzeń organ pierwszej instancji wydał kolejną decyzję z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr 122 w C. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że po wyeliminowaniu przez inwestora nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu Starosty z dnia 18 grudnia 2011 r., przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi przewidziane w art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz zawiera oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu.

Od powyższej decyzji Starosty L. odwołali się M. B. i S. B., wnosząc o uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozpatrując sprawę Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożony projekt budowlany został poprawiony i uzupełniony z uwzględnieniem uwag zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 661/10 i w decyzji Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2011 r., nr [...], zgodnie z wymogami zawartymi w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2011 r. Poprawiony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), zawiera nową numerację stron, posiada stosowne aktualne wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, aktualne zaświadczenia projektantów i sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, a także oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Podniesiono, że działka nr 122, na której ma być realizowana inwestycja, leży w obszarze objętym zapisami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy C. z dnia 16 listopada 2001 r. Nr [...], z późniejszą zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr [...] z dnia 30 listopada 2006). Działka nr 122 jest położona w obszarze oznaczonym symbolem [...]U - przeznaczonym pod tereny zabudowy usługowej, a zamierzenie inwestycyjne M. Z. jest zgodne z planem miejscowym gminy C. i nie narusza przepisów prawa miejscowego. Plan miejscowy (zmieniony uchwałą Rady Gminy C. z dnia 30 listopada 2006 r.) dopuszcza na terenie [...]U realizację budynków usługowych i przewiduje m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy dla budynku jednokondygnacyjnego od krawędzi drogi wojewódzkiej na 30 m (inna lokalizacja wymaga pozytywnej zgody zarządcy drogi), dopuszcza 60% zabudowy powierzchni działki i zobowiązuje do urządzenia co najmniej jednego miejsca parkingowego na każde 20 m2 powierzchni handlowej. W czerwcu 2009 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. uzgodnił przedłożony plan zagospodarowania działki i wyraził zgodę na usytuowanie w pasie drogi krajowej dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, a pismem z dnia 3 listopada 2009 r. uzgodnił zbliżenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego na odległość min. 25 m od krawędzi drogi wojewódzkiej.

W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany uwzględnia warunki określone dla działki nr 122 zawarte w planie miejscowym. Z akt sprawy nie wynika, że zabudowa przedmiotowej działki może naruszyć interes skarżących uniemożliwiając zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości w sposób przewidziany przepisami techniczno-budowlanymi i planem miejscowym. Projektowany budynek został usytuowany w stosunku do istniejących na sąsiednich działkach obiektów w odległości mniejszej niż wymagana w rozporządzeniu o warunkach technicznych, jednakże postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], Starosta L. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji projektowanego pawilonu handlowego. Ponadto w aktach znajduje się pozytywne uzgodnienie zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych z dnia 10 listopada 2009 r. W ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej parametry inwestowanej działki uzasadniają lokalizację budynku w granicy działki.

Wojewoda [...] podkreślił, że zarzuty dotyczące parametrów drogi wewnętrznej nie znajdują uzasadnienia w przepisach, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie już w wyroku z dnia 8 lutego 2011 r. uznał, iż rozwiązania projektowe dotyczące projektu zagospodarowania działki i układu komunikacyjnego nie prowadzą do naruszenia przepisów w zakresie dojazdu na zaplecze budynku pawilonu. Organ stwierdził, że projektowany obiekt spełnia wymóg rozporządzenia o warunkach technicznych regulujący kwestię dojazdu do działki budowlanej. Dojazd do budynku odbywa się drogą wojewódzką, natomiast dojazd na zaplecze budynku oraz na zaprojektowane w północnej części działki miejsca parkingowe odbywać się będzie drogą wewnętrzną usytuowaną wzdłuż zachodniej granicy działki o szerokości większej niż 3 m, co jest zgodne z przepisem § 14 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. Podniesiono, że wymogi dotyczące ciągu pieszojezdnego odnoszą się do dojścia i dojazdu do działek budowlanych, a w analizowanej sprawie działka jest zlokalizowana przy drodze wojewódzkiej i problem dojazdu jest rozwiązany przez fakt położenia działki bezpośrednio przy drodze publicznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia decyzją organu pierwszej instancji przepisu art. 32 Konstytucji oraz przepisów kodeksu cywilnego Wojewoda [...] odwołał się do uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym wyjaśniono, że jakkolwiek prawo własności jest prawem rzeczowym dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustaw. Wojewoda [...] podniósł, że nie stwierdzono, aby właściciele działek sąsiadujących z działką, na której ma być realizowana inwestycja, nie mogli zabudować swojej nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami i aby sposób zagospodarowania działki M. Z. ograniczył skarżącym tę możliwość ponad przeciętną miarę.

Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W związku z zarzutami S. B. odwołującymi się do jego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z przyłączami na działce nr 125/3 w C. organ odwoławczy stwierdził, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. oraz parametry działki nr 125/3 sprawiają, iż S. B. może zabudować swoją działkę zgodnie z zasadami podanymi w planie miejscowym i w oparciu o rozporządzenie o warunkach technicznych, a sposób zagospodarowania działki M. Z. nie uniemożliwia takiej inwestycji i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości 125/3 ponad przeciętną miarę. Przy tym niniejsze postępowanie dotyczy jedynie inwestycji na działce nr 122 i nie rozstrzyga o możliwości zabudowy działek sąsiednich.

W ocenie organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący nieuwzględnienia art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wskutek braku uzgodnienia z zarządcą drogi reklamy świetlnej. Z przedłożonego projektu budowlanego wewnętrznych instalacji elektrycznych wynika, że na południowej (równoległej do osi drogi) ścianie projektowanego budynku handlowego przewidziano podświetlenie świetlówkami reklamy sklepu. Planowana reklama nie będzie wysyłać ani odbijać światła w sposób podany we wskazanym wyżej przepisie sposób i nie wymaga akceptacji zarządcy drogi.

Organ stwierdził, że zarzut naruszenia "przestrzeni powietrznej" nad działką skarżącego nie znajduje potwierdzenia w przedłożonym projekcie budowlanym, a wymienione w zarzucie karty z dokumentacji nie potwierdzają tego faktu.

W związku z zarzutami naruszenia przepisów warunków technicznych dotyczących hałasu i drgań generowanych przez obiekt i pracujące w nim urządzenia organ wyjaśnił, że kwestia ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych norm może być badana dopiero w trakcie użytkowania obiektu, nie można natomiast odnieść się do tego zagadnienia na etapie zatwierdzania projektu, ponieważ sam obiekt handlowy z racji swojej funkcji i projektowanych urządzeń nie jest źródłem nadmiernego hałasu ani tym bardziej drgań.

Zdaniem organu bezpodstawny jest także zarzut dotyczący braków w numeracji kart projektu.

W ocenie organu odwoławczego nieistotne są zarzuty odnoszące się do powierzchni pomieszczeń wskazywanej w treści uzasadnienia decyzji. Tylko bowiem dane zawarte w projekcie technicznym będącym załącznikiem do decyzji mają znaczenie i są istotne dla sprawy. Ponadto przedstawiona charakterystyka energetyczna budynku jest również częścią projektu architektoniczno – budowlanego i została sporządzona przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia.

Natomiast skarżący nie dysponują specjalistyczną wiedzą, wobec czego przedstawione w odwołaniach porównania opracowań poszczególnych branż i analiza dotycząca projektowanych elementów i zastosowania urządzeń technicznych nie mają walorów merytorycznych. W sprawie jest natomiast istotne, że projektanci złożyli podpisy na stronie tytułowej projektu oraz przedłożyli wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie z dnia 16 stycznia 2012 r., dotyczące wprowadzonych poprawek i uzupełnień do projektu, o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sprawdzający posiadający pełne uprawnienia branżowe dokonali sprawdzeń projektów: architektonicznego, konstrukcyjnego, sanitarnego i elektrycznego, złożyli stosowne oświadczenia i w tej sytuacji kwestionowanie przez skarżących poprawności przyjętych rozwiązań technicznych podanych w projekcie jest nieuprawnione oraz nie zostało poparte specjalistyczną wiedzą.

Organ zauważył również, że powtórzone po raz kolejny zarzuty dotyczące lokalizacji poszczególnych elementów zagospodarowania działki zostały obszernie omówione i wyjaśnione w poprzedniej decyzji Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2011 r., a błędy w poprzedniej dokumentacji dotyczące miejsc parkingowych zostały wyeliminowane w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty L. z dnia 5 marca 2012 r. Również zarzuty dotyczące domniemania nieaktualności mapy do celów projektowych w zakresie istniejącego zagospodarowania działki nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, a to z uwagi na zamiar rozbiórki wszystkich istniejących obiektów na działce inwestora przed przystąpieniem do realizacji zamierzenia inwestycyjnego,

M. B. i S. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 maja 2012 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

M. B. we wniesionej skardze (sygn. akt II SA/Lu 656/12) zarzucił zaskarżonej decyzji:

Obrazę przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez wydanie decyzji pomimo, że organ pierwszej instancji nie zbadał w sposób wyczerpujący i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych, ani też nie załatwił sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem skarżącego, zważywszy iż nie przekraczało to możliwości organu administracji, wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków;

- art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, m.in. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego;

- art. 15 k.p.a., art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie i brak merytorycznego odniesienia się przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 16 kwietnia 2012 r.;

II. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

- art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, w sytuacji gdy projekt uchybia regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- § 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany określający za prawidłową szerokość dojścia do budynku i urządzeń z nim związanych, które ma pełnić także funkcję dojazdu na działce inwestora, w sytuacji gdy minimalna szerokość takiego dojścia nie powinna być mniejsza niż 4,50 m, a ze złożonej dokumentacji wyraźnie wynika, że wymiar ten nie mieści się w tych granicach i wynosi od 4,20 – 4,50 m, a także brak jest w projekcie przewidzianego oświetlenia elektrycznego zapewniającego bezpieczne użytkowanie planowanych dojść i dojazdów po zapadnięciu zmroku;

- § 59 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany określający za prawidłową wartość natężenia oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, w sytuacji gdy ze złożonej dokumentacji wyraźnie wynika, że dokonane wyliczenia nie dotyczą projektowanego budynku i pomieszczeń w nim przewidzianych;

- § 75 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany określający za prawidłowe przyjęte rozwiązania w zakresie szerokości drzwi wewnętrznych, w sytuacji gdy rozwiązania te nie spełniają wymogów przewidzianych dla budynków użyteczności publicznej, do których zakwalifikowana jest planowana inwestycja;

- § 84 w zw. z § 85 w zw. z § 86 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany, w sytuacji gdy przewidziane w nim rozwiązania w zakresie organizacji i przyjętych rozwiązań technicznych dotyczących miejsc higieniczno-sanitarnych nie są zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami odnoszącymi się do organizacji pomieszczeń higieniczno-sanitarnych w budynkach użyteczności publicznej;

- § 137 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany, w sytuacji gdy w projekcie brak jest określenia rodzaju typu konstrukcji zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju opałowego, a co za tym idzie pominięcie wytycznych dotyczących określenia rodzaju konstrukcji podłogi pomieszczenia, w którym przewidziany jest montaż tego zbiornika;

- § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany w zakresie dotyczącym wymiarów schodów w planowanym budynku, w sytuacji gdy z przedłożonego projektu wprost wynika, że projektowane schody nie spełniają norm przewidzianych dla tego typu konstrukcji w budynku użyteczności publicznej, do której zalicza się planowana inwestycja;

- § 293 ust. 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art. 45 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany i przyjęcie, że planowane zewnętrzne reklamy świetlne nie wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi i pozostają bez wpływu na pozostałych uczestników ruchu drogowego, w sytuacji gdy z planu wynika, że wielkość tych urządzeń, a także bliskość drogi publicznej wraz ze skrzyżowaniem nakazuje uzyskanie stosownego uzgodnienia, a nadto poprzez uznanie, że urządzenia te spełniają wymogi określone przepisami w zakresie ich wielkości i umiejscowienia na ścianach planowanego budynku, podczas gdy brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących sposobu ich montażu, a co za tym idzie wskazania wymiarów zewnętrznych, o jakie reklamy te będą wysunięte poza płaszczyznę ściany budynku;

- § 309 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a w następstwie utrzymanie w mocy decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany określający za prawidłową lokalizację wewnętrznego pomieszczenia, które w rzeczywistości będzie miejscem czasowego gromadzenia odpadów ciekłych i stałych, w sytuacji gdy ze złożonej dokumentacji wyraźnie wynika, że pomieszczenie to nie posiada odpowiedniej wielkości dla zapewnienia prawidłowych warunków pracy dla urządzenia, które ma kompaktować odpady, jak również znajduje się w bezpośredniej bliskości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi czy też przechowywania żywności;

- § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że złożony przez inwestora projekt budowlany sporządzony został właściwie, podczas gdy złożony projekt posiada braki w zakresie dokładnego określenia spisu zawartości dokumentacji i pominięcie w nim dołączonego projektu bilansu energetycznego;

- § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że złożony przez inwestora projekt budowlany sporządzony został właściwie, podczas gdy złożony projekt posiada braki w zakresie numeracji stron czy też oznaczenia załączników w sposób przewidziany przepisami i zgodnie z numeracją zawartą w spisie zawartości, z jednoczesnym pominięciem wskazania wszystkich części zawartych w złożonej dokumentacji, w tym zwłaszcza projektu bilansu energetycznego;

- § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że na poszczególne mapy zostały naniesione obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, w sytuacji gdy stan rzeczywisty na działce inwestora nie odpowiada przedstawionemu przez inwestora na złożonej mapie;

- § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu, w którym brak jest obecnego ukształtowania zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej;

- § 8 pkt 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym pominięto dodatkowy układ zasilania budynku przy pomocy energii odnawialnej, jak również przedstawiono trzy różne, sprzeczne ze sobą projekty w zakresie zasilania kotła kondensacyjnego w paliwo płynne i sposób jego lokalizacji, co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, że złożony projekt budowlany został sporządzony w sposób poprawny;

- § 8 pkt 3 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego pominięcie i błędne przyjęcie, że złożony razem z projektem układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów, został sporządzony w sposób właściwy, w sytuacji gdy projekt ten częściowo dotyczy zupełnie innego budynku niż projektowany, zwłaszcza w zakresie wielkości pomieszczeń, sposobu ich oświetlenia, natężenia światła itp.

- § 3 ust. 1 pkt 4 i § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez jego pominięcie i uznanie, że pomimo dokonania zmian w projekcie i braku wskazania daty dokonania tych zmian i ich autorów, projekt spełnia warunki w/w rozporządzenia;

- § 11 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w zw. z art. 55a ustawy Prawo budowlane poprzez opracowanie projektu budowlanego w części obejmującej charakterystykę energetyczną budynku z pominięciem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r., a także poprzez sporządzenie charakterystyki energetycznej dla innego budynku, niż planowany w złożonym projekcie budowlanym;

- § 12 ust. 3 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art. 143 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że złożony projekt budowlany w zakresie, w jakim część zaprojektowanego zadaszenia wiatrołapu wspartego na kolumnach znajduje się w przestrzeni powietrznej nad działką skarżącego, jest poprawny i odpowiada określonym w rozporządzeniu poprzez wnioskowanie a contrario normom;

- § 53 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez przyjęcie i uznanie za poprawne rozwiązania w zakresie pasów zieleni w projekcie budowlanym, które to pasy w rzeczywistości nie odpowiadają minimalnym wymogom określonym w rozporządzeniu, aby zapewnić prawidłową wegetację roślin.

W skardze wniesionej przez S. B. (sygn. II SA/Lu 657/12) zarzucono zaskarżonej decyzji:

I. obrazę przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie :

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia 5 marca 2012 r., gdy organ pierwszej instancji, uwzględniając wyłącznie interes inwestora przy jednoczesnym pominięciu interesu skarżącego, w sytuacji występowania w sprawie sprzecznych interesów stron, nie zbadał w sposób wyczerpujący, nie wyjaśnił i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy;

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o postanowienie z dnia 18 grudnia 2007 r., w którym Starosta L. udzielił zgody inwestorowi na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, w sytuacji, gdy w dacie wydawania w/w decyzji w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne w postaci podziału działki nr 125/1 na dwie mniejsze działki 125/3 i 125/4 oraz planowanej inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 125/3, która bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestora, a które to okoliczności mają wpływ na ocenę, czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek "szczególnych okoliczności" uzasadniający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych;

- art. 15 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 2 kwietnia 2012 r oraz do wszystkich występujących w sprawie okoliczności faktycznych i dowodów;

- art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i ich oddziaływania na świadomość i kulturę prawną obywateli, między innymi nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego;

II. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

- art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 32 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 k.c. poprzez nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym uzasadnionego interesu skarżącego, polegającego na ograniczeniu skarżącemu możliwości zabudowy i zagospodarowania działki nr 125/3;

- art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której organ ten zaakceptował sposób zagospodarowania terenu przez inwestora w sytuacji, gdy narusza on chroniony prawem interes skarżącego w ten sposób, że powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr 125/3, której jest współwłaścicielem;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ ten zaniechał zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki inwestora z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami regulującymi możliwość uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, opierając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego inwestora i udzieleniu pozwolenia na budowę na postanowieniu z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], w którym Starosta L. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na ocenę czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek "szczególnych okoliczności" uzasadniających odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych;

- art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany inwestora, w sytuacji gdy organ pierwszej instancji błędnie uznał, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, opierając się na postanowieniu z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], w którym Starosta L. udzielił zgody inwestorowi na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, w sytuacji, gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne w postaci podziału działki nr 125/1 oraz planowanej inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 125/3, która bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestora, a które to okoliczności mają wpływ na ocenę czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek "szczególnych okoliczności" uzasadniających odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 19 września 2012 r. uczestniczka postępowania M. Z. wniosła o oddalenie skargi wniesionej przez M. B..

Na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił o połączeniu spraw ze skarg M. B. (sygn. akt II SA/Lu 656/12) i S. B. (sygn. akt II SA/Lu 657/12) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzeniu sprawy pod sygnaturą II SA/Lu 656/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) (dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 21 maja 2012 roku, nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty L. z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że obie wymienione decyzje podlegają uchyleniu, gdyż zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Nie zasługiwały przy tym na podzielenie zarzuty sformułowane w skardze wniesionej przez S. B. Zarzuty te sprowadzały się do twierdzenia, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja Starosty L., są wadliwe wskutek nieuwzględnienia interesów osób trzecich, w tym interesu skarżącego, poprzez ograniczenie skarżącemu możliwości zabudowy i zagospodarowania sąsiadującej z działką inwestora działki nr 125/3, na której S. B. planuje budowę budynku mieszkalnego i w tym celu w dniu 3 lutego 2012 r. wystąpił o pozwolenie na budowę.

Jak podniesiono zaś już w uzasadnieniu wydanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 661/10, prawo własności jest najszerszym prawem rzeczowym, którego ochrona przewidziana jest w art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jednakże prawo to nie ma charakteru prawa absolutnego. Już z art. 64 ust. 3 Konstytucji wynika bowiem, że własność może być ograniczona, aczkolwiek tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Granice przysługującego właścicielowi władztwa nad rzeczą wyznaczają, w myśl art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi. Przewidziana w przywołanych przepisach możliwość ograniczenia prawa własności przepisami ustawowymi odnosi się w szczególności do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Zarazem wskazać należy, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji po rozważeniu okoliczności sprawy podkreślił, iż sposób zagospodarowania działki M. Z. nie uniemożliwia inwestycji polegającej na zabudowie przez S. B. działki nr 125/3 i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości ponad przeciętną miarę. W toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze skarżący nie powołał tego rodzaju okoliczności, które mogłyby podważać powyższe stanowisko. Wbrew zarzutom skarżącego podział działki nr 125/1 na dwie mniejsze działki nr 125/3 i 125/4 oraz zamierzenia inwestycyjne S. B. nie wyłączały wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr 122 z uwzględnieniem postanowienia z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], którym Starosta L. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji projektowanego pawilonu handlowego w granicy działki nr 122 z działkami nr 123 i nr 125/1. Jak podkreślono bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r., podstawę odstąpienia od przepisów techniczno – budowlanych stanowiło uznanie, że rozmiary działki, na której ma być prowadzona inwestycja, uzasadniają lokalizację w granicy działki. Szczegółowo te zagadnienia zostały także omówione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skarżącego, organ nie zaniechał zatem zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki inwestora z przepisami techniczno – budowlanymi i nie naruszył tym samym art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że w myśl art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co odnosi się do zamierzeń inwestycyjnych skarżącego. Ubocznie zaś trzeba również wskazać, że jak wynika ze złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oświadczenia pełnomocnika S. B., w dniu 10 września 2012 r. skarżącemu udzielono pozwolenia na budowę na położonych w C. działkach nr 125/3 i nr 125/4.

Nie można natomiast odmówić zasadności części zarzutów podniesionych w skardze wniesionej przez M. B.

Należy wskazać, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Tymczasem nie można uznać przedłożonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego za kompletny w tym sensie, że, jak podniesiono w skardze, część tego projektu odnosi się do stanu projektowanego budynku przed dokonaniem zmian w projekcie w zakresie dokumentacji architektonicznej.

I tak, mimo wyeliminowania w części architektonicznej przewidzianego wcześniej usytuowania okapu nad wejściem do budynku wystającego nad sąsiednią działkę nr 123, projekt budowlany wewnętrznych instalacji elektrycznych nadal przedstawia opisane ostatnio usytuowanie okapu (k. 261, 263 i 264 projektu). Projekt budowlany nie jest więc w tym zakresie spójny. Nadal zatem, jak zwrócono uwagę w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Lu 661/10, nie ma podstaw do stwierdzenia, że projekt nie narusza § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r.

Brak również spójności projektu w zakresie uwidocznionego w poszczególnych jego częściach układu ścian wewnętrznych w projektowanym budynku, co odnosi się w szczególności do pomieszczeń kotłowni olejowej i klatki schodowej (k. 90 i k. 257).

Natomiast, wprawdzie kwestionowany w skardze zapis na karcie 217 projektu wskazujący, że magazyn oleju opałowego zaprojektowano pod schodami wejściowymi na poddaszu, a nie "na poddasze" zdaje się być w świetle rzutu przedstawionego na karcie 223 wynikiem oczywistej omyłki, jednak w takim przypadku winien być we właściwej formie skorygowany.

Trafnie zaś podniesiono w skardze, że także projekt oświetlenia dotyczy stanu projektowanego budynku przed zmianami powierzchni poszczególnych pomieszczeń. W szczególności na karcie 296 projektu dokonano stosownych obliczeń, w tym specyfikacji mocy przyłączeniowej, ze wskazaniem jako powierzchni sali sprzedaży 201,46 m2, podczas gdy zgodnie z przedstawioną obecnie częścią architektoniczną projektu hala sprzedaży ma powierzchnię 179,13 m2, a łącznie z wiatrołapem – 183,25 m2 (k. 75). Na kartach 316 i 317, odnoszących się do oświetlenia pokoju biurowego nr 1, przyjęto jako jego powierzchnię 10,50 m2, gdy obecnie według projektu w części architektonicznej ma on mieć powierzchnię 17,81 m2 (k. 75), a na kartach 327 i 328, odnoszących się do oświetlenia komory przyjęć towarów, za podstawę projektowanego oświetlenia przyjęto powierzchnię tego pomieszczenia wynoszącą 7,86 m2, gdy w części architektonicznej powierzchnia komory przyjęć towarów jest określona na 41,77 m2 (k. 76).

Wprawdzie, jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do projektu zostały dołączone uzupełniające oświadczenia projektantów z dnia 16 stycznia 2012 r., jednakże w oświadczeniach dołączonych do projektu wewnętrznych instalacji elektrycznych (k. 245, 246) stwierdzono, że wprowadzone poprawki i uzupełnienia do projektu budowlanego na dzień opracowania dokumentacji projektowej, t.j. 24 kwietnia 2009 r. zostały naniesione zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej na stan prawny złożenia wniosku o pozwolenie na budowę przez inwestora, tj. 28 kwietnia 2009 r. Natomiast nie dokonano poprawek omawianej części projektu w związku ze zmianami wprowadzonymi po 2009 r., gdy same organy wskazują na takie zmiany dotyczące między innymi powierzchni hali sprzedaży, wskazanej przy tym wadliwie w decyzji organu pierwszej instancji.

W konsekwencji nie można przyjąć, że projekt budowlany wewnętrznych instalacji elektrycznych z projektem oświetlenia odnosi się do budynku o architekturze szczegółowo przedstawionej w części architektonicznej projektu, a tym samym, że przedstawiony do zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę projekt budowlany jest kompletny i stanowi spójną całość. Ponadto w omówionych okolicznościach budzi również wątpliwości spójność z całością projektu, w jego obecnym kształcie, charakterystyki energetycznej budynku, która uwzględnia między innymi wielkości w zakresie projektowanego oświetlenia. Natomiast organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę jest na mocy przywołanego wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego uprawniony i zarazem zobligowany do sprawdzenia kompletności projektu. Zaniechanie w tym zakresie stanowi zaś o naruszeniu powyższego przepisu.

Wskazać również należy, że niewątpliwie karta znajdująca się w projekcie pomiędzy kartami 90 i 92 nie została opatrzona numerem w ramach jednolitej numeracji projektu, co uchybia przepisowi § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.).

Natomiast nie zasługiwały na podzielenie zarzuty dotyczące oceny poprawności zastosowanych w projekcie rozwiązań. Zakres merytorycznej oceny wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę określają przepisy art. 35 ust. 1 oraz ust. 3-5 Prawa budowlanego.

Stosownie do ich treści:

ust. 1. – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

ust. 3 – w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę;

ust. 4 – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

ust. 5 – właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Z przytoczonego przepisu wynika różny zakres oceny dokonywanej w stosunku do części projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania oraz części obejmującej projekt architektoniczno – budowlany i znacznie ograniczony zakres badania w ostatnio wymienionym przypadku. Taki stan prawny jest następstwem uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r., na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przepisu ust. 2 art. 35 Prawa budowlanego, który przewidywał możliwość badania przez właściwy organ zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Na tle obowiązującej po zmianach regulacji prawnej wskazuje się zaś na zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno – budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane) (por. "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. Andrzeja Glinieckiego, Wydawnictwo Lexis Nexis 2012 str. 333, oraz np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Kr 484/07, LEX nr 510202). Tego rodzaju oświadczenia zostały zaś do przedmiotowego projektu dołączone (co jednak, jak wskazano wyżej, nie wyłącza braku kompletności projektu w zakresie części dotyczącej wewnętrznych instalacji elektrycznych z projektem oświetlenia).

W związku z zarzutem naruszenia zaskarżoną decyzją § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) podnieść należy, że stosownie do tego przepisu do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku (ust. 4).

Z przytoczonego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że określone w nim warunki odnoszą się do dojść i dojazdów umożliwiających dostęp do drogi publicznej.

Tymczasem, jak to już zostało podkreślone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Lu 661/10, zgodnie z zapisami projektu dojazd do budynku na działce nr 122 odbywać się będzie drogą wojewódzką nr 841, gdyż działka inwestora jest położona przy wskazanej drodze publicznej, a dojazd na zaplecze budynku odbywać się będzie usytuowaną wzdłuż zachodniej granicy działki drogą wewnętrzną o szerokości większej niż 3 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno – budowlanych dotyczących dojazdu do działki budowlanej i ocena ta na mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże zarówno organ, jak i Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie. Dodatkowo wypada zauważyć, że na zachodniej ścianie budynku, od strony drogi wewnętrznej, przewidziano rozmieszczenie oświetlenia.

W ocenie dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 661/10 znajduje również potwierdzenie stanowisko organu, iż kwestia ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu może być badana dopiero w trakcie użytkowania obiektu.

Wbrew stanowisku skarżącego nie ma podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) na skutek braku uzgodnienia z zarządcą drogi umieszczenia na ścianie budynku reklamy świetlnej. Należy podkreślić, że zgodnie z projektowanym zagospodarowaniem terenu działki (k. 67 projektu) budynek został usytuowany od strony drogi wojewódzkiej w odległości 25,15 m, na co zarządca drogi wyraził zgodę. Jednocześnie sam sposób prezentacji reklamy sklepu na południowej ścianie budynku, przez jej podświetlenie, nie daje podstaw do uznania, że umieszczenie takiej reklamy jest niedopuszczalne w świetle art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który zabrania umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, a nie emitujących światło w jakikolwiek sposób (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r., IV SA/Wa 85/09, LEX nr 550243).

Chybiony jest również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzja przepisu § 53 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), gdyż wymienione rozporządzenie nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji i nie znajdowało ono zastosowania w niniejszej sprawie.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), gdyż przepis ten przewiduje powinność określenia w części opisowej projektu zagospodarowania przestrzennego powierzchni zabudowy budynków projektowanych i adaptowanych, podczas gdy zgodnie z zapisem na karcie 64 projektu budynki dotychczas istniejące na działce nr 122 są przewidziane do rozbiórki na etapie realizacji inwestycji związanej z budową pawilonu handlowego. Mapa znajdująca się na karcie 70 projektu budowlanego odpowiada też wymogom przewidzianym w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, obligującym do przedstawienia w części rysunkowej projektu zagospodarowania przestrzennego między innymi usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych.

Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto jak w punktach I i II wyroku. O kosztach postępowania w pkt III wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).