Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2143/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika i odmówiono w zakresie zwolnienia od kosztów
Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika i odmówiono w zakresie zwolnienia od kosztów
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. i Z. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1). przyznać W. S. i Z. S. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, 2). w pozostałym zakresie wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął nadesłany przez skarżących W. S. i Z. S. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wnieśli o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez wnioskodawców z tytułu emerytur w łącznej wysokości 3.825,15 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawcy zaznaczyli, że oprócz emerytury żadnych innych dochodów nie uzyskują. Podali, że są współwłaścicielami mieszkania o powierzchni 90 m² oraz posiadają działkę rekreacyjną. Oświadczyli, że zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiadają. Wskazali, że są starszymi schorowanymi ludźmi, którzy znaczną część uzyskiwanych dochodów przeznaczają na leczenie siebie i zakup lekarstw. Oświadczyli, że wnioskodawczyni jest inwalidką posiadającą orzeczoną I grupę inwalidztwa, dlatego wydatki związane z jej leczeniem i zakupem lekarstw wynoszą 1.200,00 złotych miesięcznie. Wskazali, że koszty związane leczeniem wnioskodawcy i zakupem lekarstw wynoszą 1.000,00 złotych miesięcznie. Łącznie na leczenie i zakup lekarstw wnioskodawcy przeznaczają miesięcznie około 2.200,00 złotych. Wnioskodawcy wskazali, że ponoszą koszty związane z utrzymaniem mieszkania w tym za ogrzewanie gazem, energię elektryczną, gaz dla celów bytowych (podgrzewanie wody), telefon i bieżące remonty o łącznej wysokości 1.200 złotych miesięcznie. Wskazali, iż na utrzymanie pozostaje im kwota w wysokości 425,00 złotych z której pokrywają także wydatki na zakup środków czystości, uzupełnienie odzieży i obuwia.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał W. S. i Z. S. adwokata z urzędu, w pozostałym zakresie wniosek oddalił.

Na powyższe postanowienie wnioskodawcy wnieśli sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu wnioskodawcy podnieśli, że ze względu na duże obciążenia i wydatki bieżące, które zwiększają się znacznie z upływem czasu, nie mają możliwości ponieść koszty wpisu sądowego od skargi w wysokości 100,00 złotych.

Wskazali, że Z. S. poniósł opłatę w wysokości około 100,00 złotych za dodatkowe badania. Leczy się u lekarzy specjalistów na schorzenia, które wskazał w sprzeciwie

i w związku z tym ponosi znaczne koszty. Pokreślili, że muszą ponieść dodatkowy wydatek w miesiącu marcu w wysokości około 2.000,00 złotych na zakup aparatu słuchowego dla wnioskodawczyni. Wnioskodawcy powtórzyli wymienione we wniosku ponoszone wydatki na leczenie, stałe opłaty i bieżące utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawców sprzeciwu na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a postanowienie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.)

Podkreślić należy, że instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom znajdującym się wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa, czyli faktycznie przez innych obywateli i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594 ).

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób żyjących w ubóstwie ( przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia).

Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie, oceniając sytuację finansową wnioskodawców uznać należy, że nie wykazali oni, że znajdują się w sytuacji materialnej, uzasadniającej przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z formularza wniosku jak i sprzeciwu nie wynika, aby wnioskodawcy byli w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej.

Wskazać należy, że wnioskodawcy posiadają stały dochód miesięczny uzyskiwany z tytułu emerytur w wysokości 3.825,35 złotych netto miesięcznie. Taki dochód pozwala na zaspokojenie koniecznych potrzeb życiowych tj. na poniesienie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, wydatków na leki i leczenie oraz wyżywieniem.

Zaznaczyć należy, iż na obecnym etapie postępowania koszty postępowania w sprawie to ewentualny wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100,00 złotych od wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2013r., gdyby wnioskodawcy zdecydowali się na jej wniesienie.

W ocenie Sądu, mając na uwadze wysokość kosztów postępowania sądowego oraz łączną wysokość emerytur skarżących nie można uznać, iż ich poniesienie nie jest możliwe bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawców, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o zwolnienie z kosztów sądowych. Oceniono, że wnioskodawcy są w stanie samodzielnie ponosić koszty sądowe w sprawie. Jednocześnie uznano, że poniesienie przez wnioskodawców wydatku związanego z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, przekroczyłoby możliwości finansowe wnioskodawców wobec ich comiesięcznych wydatków, wobec czego Sąd uznał, że w tym zakresie wniosek należało uwzględnić.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.