Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1577/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchulono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 ust. 3, art. 7 ust. 4, art. 7 ust. 5, art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1577/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r., sprawy ze skargi "P" S.A. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 11 października 2005 r. Nr [...], w przedmiocie interpretacji dotyczącej zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 755,00 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2005r. "P" Spółka Akcyjna w K., zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Zapytanie Spółki dotyczyło sposobu ustalenia prezentu małej wartości aby nie podlegały one opodatkowaniu w 2005r. w związku ze zmodyfikowaniem z dniem 01 czerwca 2005r. definicji prezentu o małej wartości.

Zdaniem Spółki:

1. w okresie od dnia 01 stycznia 2005r. do dnia 31 maja 2005r. nieopodatkowana wartość prezentów o małej wartości przekazanych jednej osobie nie mogła przekroczyć kwoty 50 zł netto, a jednocześnie wartość prezentów w tym okresie nie mogła być wyższa niż 0,125% wartości sprzedaży opodatkowanej Spółki osiągniętej w poprzednim roku podatkowym. Przekazanie prezentów przekraczających tak ustaloną kwotę podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT,

2. w okresie od dnia 01 czerwca 2005r. do dnia 31 grudnia 2005r. nie podlegają opodatkowaniu przekazywane jednej osobie prezenty o wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym 100 zł netto, o ile podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości osób, którym te prezenty przekazano. Brak takiej ewidencji powoduje, że jedynie prezenty o wartości 5 zł netto nie są opodatkowane. Wszystkie prezenty o wartości wyższej podlegają opodatkowaniu według zasad ogólnych.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] znak: [...] -uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe i nie zgodził się z twierdzeniem jakoby przez cenę nabycia o której mowa w obowiązującym od dnia 01 czerwca 2005r. art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.- dalej ,,u.p.t.u") należy rozumieć cenę netto, czyli bez podatku VAT. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego, określone w ustawie wartości towarów dotyczą wartości brutto. Przy określeniu wartości towaru należy uwzględnić cenę i ilość. Cena- zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 05 lipca 2001r. o cenach (Dz. U Nr 97, poz. 1050 ze zm.), oznacza wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar czy usługę. W cenie uwzględnia się podatek VAT oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towarów (usługi) podlega obciążeniu tymi podatkami. Uwzględniając limity wartości, należy brać pod uwagę wartości z podatkiem VAT.

Spółka zakwestionowała powyższe stanowisko, zarzucając dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 7 ust. 4 u.p.t.u. albowiem odwołanie się do pojęcia ,,cena" zawartej w ustawie o cenach jest nieuzasadniona, gdyż precyzyjna i jednoznaczna wykładnia słów ,, cena nabycia" znajduje się w u.p.t.u. (art. 29 ust. 10) oraz w art. 16 g ustawy z dnia 12 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.- dalej ,,u.p.d.o.p.") dotyczącym definicji wartości początkowej środków trwałych.

Organ II instancji, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 11 października 2005r. znak: [...] - odmówił zmiany zaskarżonego, podnosząc w motywach rozstrzygnięcia, iż od dnia 01 czerwca 2005r. rozszerzono zakres nieodpłatnego wydawania towarów bez konieczności rozliczania podatku należnego. Istotna zmiana, w stosunku do wcześniej obowiązujących w tym zakresie przepisów, dotyczy definicji prezentów o małej wartości, wskazując na treść art. 7 ust. 4 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2005r. oraz od dnia 01 czerwca 2005r. Nadto wskazano, że z uwagi na brak definicji pojęcia ,,ceny" w przepisach u.p.t.u. zasadnym jest odwołanie się do definicji ,,ceny", zamieszczonej w ustawie o cenach, zgodnie z którą- cena zawiera w sobie podatek od towarów i usług. Cena nabycia określona w art. 7 ust. 4 u.p.t.u. jest kwotą brutto.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła Spółka, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 52 pkt1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm. dalej ,,u.p.d.o.f") oraz naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 i art. 210 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 7 ust.3-6 u.p.t.u w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 maja 2004r. do dnia 31 maja 2005r. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż wartość ustawowego limitu wyznaczającego tzw. ,,prezent małej wartości" powinna być liczona według wartości brutto, tj. z uwzględnieniem podatku VAT, a nie według wartości netto, tj. bez uwzględnienia tegoż podatku oraz naruszenie art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt. 1 i 2 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 czerwca 2005r., poprzez błędną ich interpretację polegającą na przyjęciu, iż wartość ustawowego limitu wyznaczającego tzw. ,,prezent małej wartości" powinna być liczona według wartości brutto, tj. z uwzględnieniem podatku VAT, a nie wartości netto, tj. bez uwzględnienia tegoż podatku.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007r. wydanym do sygn. akt: I SA/Kr 1596/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia problemu, czy limity prezentów małej wartości określone w art. 7 ust. 4 u.p.t.u należy ustalić w wartościach netto czyli bez podatku VAT czy też w wartościach brutto. Wskazując na cyt. przepis wyjaśnił ,że z uwagi na brak w przepisach u.p.t.u. definicji pojęć ,,łączna wartość towaru" i ,,jednostkowa cena nabycia" należy zastosować te pojęcia w znaczeniu potocznym, posiłkując się encyklopediami bądź słownikami języka polskiego. Sąd zgodził się z organami podatkowymi, iż w tym znaczeniu podatek VAT jest elementem ceny i wartości. Podatek VAT jest bowiem elementem cenotwórczym, co oznacza, iż sprzedawca towaru lub usługi kalkulując cenę wlicza do niej ten podatek. Sąd nie podzielił argumentacji Spółki, iż pojęcie ,,cena" którym posługuje się ustawa o cenach, jest innym pojęciem niż ,,cena nabycia". Pojęcie ,,cena" jest bowiem pojęciem ogólnym natomiast ,,cena nabycia" jest dalej ceną, ale w znaczeniu kierunkowym, określającym jedynie charakter ceny, ale nie zmieniającym jej istoty. Oznacza to, że ustawodawca posługując się pojęciem ,,cena" lub ,,wartość" towaru, to ma na myśli zawarty w cenie (wartości) podatek od towarów i usług. Do takiego wniosku prowadzi również analiza techniki legislacyjnej związanej z podatek od towarów i usług. Ustawodawca wszędzie tam, gdzie chciał, aby cena nabycia była pomniejszona o należny podatek od towarów i usług wyraźnie to wyartykułował.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł "P" Spółka Akcyjna w K. opierając ją na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a) zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zarówno organy podatkowe jak i sąd I instancji dokonały błędnej wykładni przepisów art.7 ust.3 i 4 u.p.t.u. przy pomocy ustawy o cenach. Przepisy powyższej ustawy nie zawierają ani wyraźnego ani dorozumianego generalnego odesłania do ustawy o cenach. W związku z tym, brak jest jakichkolwiek podstaw pozwalających interpretować art. 7 ust.3 i 4 u.p.t.u. poprzez definicję ,,ceny" zawartą w ustawie o cenach. Podniesiono także , iż na podstawie art.86 ust. 8 pkt 2 u.p.t.u. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku VAT naliczonego, przysługuje także podatnikowi z tytułu zakupu towarów, które następnie zostaną przekazane jako prezenty w tym jako tzw. ,,prezenty o małej wartości". Powołując się na treść art. 16 g ust.3 u.p.d.o.p. oraz art. 28 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) wynika, że cena nabycia środka trwałego na potrzeby ustalenia jego wartości początkowej , jak i na potrzeby wyceny aktywów i pasywów nie zawiera podatku VAT zapłaconego w cenie i odliczonego. Wskazując na okoliczność, iż obie ustawy wchodzą w skład systemu prawa finansowo-podatkowego na równi z ustawą VAT i przy dokonywaniu interpretacji art. 7 ust.3 i 4 u.p.t.u. należało w pierwszej kolejności sięgnąć do przepisów u.p.d.o.p. oraz pomocniczo do ustawy o rachunkowości a nie ustawy o cenach.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 04 września 2008r. sygn. akt: I FSK 1011/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz "P" SA w K. kwotę 530 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że wykładnia gramatyczno-słownikowa przyjęta w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji pomija usytuowanie spornych pojęć ,,wartości" i ,,ceny nabycia" w akcie prawnym normującym podatek od towarów i usług, a co za tym idzie takie kwestie, jak: szczególne cechy tego podatku, krąg podmiotów (podatników tego podatku), do których adresowana jest konkretna norma prawna zawierająca te pojęcia, kontekst prawny, w którym one występują, w tym także sposób rozumienia innych zwrotów zawartych w tej normie, z którymi pojęcia te współistnieją , jak również znaczenie tożsamych pojęć, np. ,,ceny nabycia" użytych w innych przepisach u.p.t.u. oraz przepisach innych ustaw podatkowych. Wykładania ta nie uwzględnia tych wszystkich wskazań interpretacyjnych, które wynikają z tzw. wykładni systemowej wewnętrznej rozumianej zarówno w węższym znaczeniu tego terminu , a więc w ramach sytemu norm regulujących podatek od towarów i usług jak i w szerszym jego znaczeniu czyli wykładni mającej za punkt odniesienia cały system podatkowy a więc także inne rodzaje podatków. Pominięcie ,,otoczenia normatywnego" spornych pojęć i przejście od razu do znaczenia słownikowego, które z natury rzeczy jest ogólne i nie uwzględnia kontekstu prawnego w którym funkcjonują podlegające wykładni pojęcia, stanowiło nadmierne uproszczenie i obarczone było właśnie ryzykiem błędnej wykładni tym bardziej , że nie chodziło o wyjaśnienie znaczenia danego pojęcia w ogóle, lecz o wybór dwóch z możliwych wariantów jego rozumienia. Również w ujęciu słownikowym w ramach ogólnej definicji ceny, funkcjonują różne jej znaczenia wyznaczone jej bliższym dookreśleniem, a więc także rozróżnienie w znaczeniu handlowym na ,,cenę brutto"- jako cenę nieostateczną, podlegająca podwyższeniu, np. po doliczeniu podatku oraz ,,cenę netto"- cenę ostateczną, bez doliczenia podatku. Sięgnięcie w pierwszej kolejności do wykładni słownikowej w sytuacji, gdy nie wykorzystane zostały możliwości wynikające z wykładni systemowej nie stanowiło w tym przypadku rozwiązania prawidłowego i oceny tej nie zmienia fakt skorzystania w następnej kolejności, jedynie w celu potwierdzenia wykładni opartej na słownikowym znaczeniu podlegających wykładni pojęć, do ustawy o cenach, a więc regulacji leżącej poza sferą prawa podatkowego, która również zawiera regulacji natury ogólnej, nie uwzględniające specyfiki pojęć stosowanych na gruncie prawa podatkowego.

Podkreślono także rozwiązania przyjęte w ustawie normującej podatek od towarów i usług miało decydujący wpływ na ukształtowanie zawartej w ustawie o cenach definicji ,,ceny". O tym, że przypadku podlegającej opodatkowaniu sprzedaży towarów i usług, cena tej sprzedaży obejmuje podatek od towarów i usług można w dostatecznym stopniu wnioskować z przepisów samej u.p.t.u. bez konieczności odwoływania się w celu udowodnienia tej tezy do regulacji zawartej w ustawie o cenach. Interpretacji użytych w art.7 ust. 4 u.p.t.u. niedoprecyzowanych przez ustawodawcę pojęć ,,ceny nabycia" czy też ,,wartości" towaru, podobnie zresztą jak i innych uregulowań zawartych w tej ustawie, należy dokonywać poprzez pryzmat zasady neutralności podatku VAT, wyrażającej się w prawie podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie towarów i usług.

Wskazano także, że Sąd I instancji dokonując wykładni art. 7 ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. nie wziął pod uwagę , iż pojęcie ,,cena nabycia" zastosowane zostało także w innym przepisie tzn. art. 29 ust. 10 u.p.t.u. Wnioski jakie płyną z analizy przepisów u.p.t.u. co do sposobu rozumienia użytych w art.7 ust. 4 u.p.t.u. pojęć ,,łącznej wartości towarów" oraz ,,ceny nabycia" a także alternatywnego w stosunku do ,,ceny nabycia" określenia ,,koszt wytworzenia" , jako wartości netto tj. nie obejmującej podatku VAT znajduje także swoje potwierdzenie w przepisach innych ustaw podatkowych przykładowo w art. 16g ust.3 u.p.d.o.p. Wprawdzie zawarte w tych przepisach uregulowania odnoszą się do kwestii ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dla potrzeb ich amortyzacji, niemniej jednak uwzględniają one specyfikę podatku od towarów i usług.

Błędna jest zatem wykładnia polegająca na przyjęciu , iż na gruncie art. 7 ust. 4 u.p.t.u. określenia ,,łączna wartość", ,,jednostkowa cena nabycia" jako elementy zawartej w tym przepisie definicji ,,towarów o małej wartości" powinny być rozumiane jako wartość brutto, tj. z uwzględnieniem podatku VAT a nie jako wartość netto czyli bez uwzględnienia tego podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co, następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.- dalej p.p.s.a), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 ppsa, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.

Sąd, któremu sprawa została przekazana, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Konsekwencją uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest powrót do sytuacji, która istniała przed wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji. Uchylenie wyroku Sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pozbawia skutków prawnych wydane orzeczenie zatem aktualnie Sąd I instancji rozpoznający niniejszą sprawę nie jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uchylonym wyroku z dnia 29 stycznia 2007r.

W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt P 36/05, nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.

W kwestii zakresu sądowej kontroli wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 8 stycznia 2007 r. (sygn. akt l FPS 1/06). Sąd ten stwierdził, że cyt. "Sąd administracyjny - sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego". Uwzględniając powyższy pogląd orzekający w tej sprawie Sąd poddał zaskarżoną decyzję ocenie pod względem jego zgodności z przepisami normującymi zasady wydawania indywidualnych pisemnych interpretacji podatkowych, jak też z przepisami, które były w tej sprawie przedmiotem interpretacji.

Interpretacja indywidualna nie jest w sensie ścisłym wyjaśnieniem przepisów prawnych wymienionych we wniosku o wydanie interpretacji. Od interpretacji indywidualnej wymaga się natomiast jedynie sformułowania oceny co do stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Ocena ta może brzmieć alternatywnie następująco: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe" lub "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". W zależności od tego przedmiot interpretacji jest różny. Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, to wówczas może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidualnej. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe. Oznacza to, że w tym wypadku konieczne jest już zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. W razie negatywnej zaś oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna nie może ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako nieprawidłowe. Należy natomiast wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. To ostatnie powinno zawierać przytoczenie stanu faktycznego i związanego z nim oraz obowiązującego w dniu wydawania interpretacji stanu prawnego.

Jako zasadne i w pełni odpowiadające prawu należy uznać stanowisko skarżącej Spółki, iż z punktu widzenia wykładni systemowej wewnętrznej u.p.t.u. nie można uznać , iż pojęcie ,,ceny nabycia" występujące w art. 7 ust. 4 pkt. 2 cyt. ustawy to pojęcie, które należy zgoła inaczej interpretować niż na potrzeby czynności wskazanych w art. 7 ust. 2. Regulacja art. 7 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 10 i art. 29 ust. 1 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że limit wyznaczający ,,prezent małej wartości" powinien być ustalony w oparciu o cenę nabycia netto.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) -uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) -ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również postanowienie z dnia [...] lipca 2005r. wydane przez organ I instancji. Art. 135 uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej.

Z tych względów, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 ust.3, art. 7 ust. 4, art. 7 ust. 5 i art. 7 ust. 6 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 maja 2004r. do dnia 31 maja 2005r. oraz z naruszeniem art. 7 ust. 3, art. 7 ust. 4 pkt. 1 i pkt. 1 u.p.t.u.w brzmieniu obowiązującym od dnia 01czerwca 2005r. w zw. z art. 14a§1 Ordynacji podatkowej (tj. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60) co powoduje konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145§1 pkt. 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji powinien ustalić, które przepisy prawa będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie, dokonać poprawnej ich wykładni a także je zastosować. Organy podatkowe powinny uwzględnić wskazanie i dokonana przez Sąd ocenę prawną.

O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205§2 i §3, art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zm.)