Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 345/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1 P.p.s.a. art. 106 par. 3 P.p.s.a. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1999 nr 94 poz 1087
law: Oświadczenie Rządowe z dnia 30 sierpnia 1999 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg  pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., oraz ogłoszenia jednolitego  tekstu tej umowy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej określany także: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. U. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej określany także: "ZWITD ") z dnia [...]. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał:

- art. 4 pkt 22, art. 5, art. 8, art., 11, art. 14, art.. 55, art. 72, art. 73, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."), lp.5.2, lp. 5.3, lp. 8.4, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 6.3.7, l.p.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

- art. 6-8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: zwanego również: "rozporządzenie (WE) nr 561/2006"),

- art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370, str. 8.),

- art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia

4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1),

- art. 25 i art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r.

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1155),

- art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U.

Nr 180, poz. 1494 ze zm.),

- § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym –tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33 poz. 295 ze zm.).

Z uzasadnienia rozstrzygnięcia GITD wynika, że w decyzji z dnia [...]r. organ I instancji orzekł o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenia przepisów u.t.d. dotyczących czasu pracy kierowców (polegające na skrócenie dziennego odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców) oraz za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie.

GITD wyjaśnił, że powyższe naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa w dniach [...] r. i opisano w protokole kontroli nr [...] r.

Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] r. Przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą dysponował licencją wspólnotową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego. Ustalono, że strona posiada licencją nr [...] wydaną na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz licencją nr [...] na wykonywanie między narodowego zarobkowego transportu rzeczy.

J.U. wniósł odwołanie od decyzji ZWITD, domagając się uchylenia kar i wskazując, że kierowca A. G. podczas przesłuchania przyznał, że jest on winnym naruszeń i został ukarany kara pieniężną, którą uiścił, zatem nie ma podstaw do karania przedsiębiorcy za naruszenie powstałe z winy kierowcy. Odnośnie do naruszenia lp.6.3.7. odwołujący się wyjaśnił, że brak danych na nośniku CD wynikał z zawinienia nie przedsiębiorcy, lecz firmy zewnętrznej.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę ustalił, że w okresie

6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 3 kierowców i wyjaśnił, że stosownie do art. 92 a ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć [...] zł – dla podmiotu zatrudniającego kierowców średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wyjaśniając na wstępie podstawę materialnoprawną decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 92a ust.1 i 3 pkt 1 ust. 4-6 92a ust. 6, art. 92 b ust. 1-2, 92 c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 u.t.d., po czym wskazał szczegółowe ustalenia faktyczne, które legły u podstaw stwierdzonych naruszeń oraz dokonał ich oceny prawnej.

Odnośnie do naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD między innymi wyjaśnił, że stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z lp.5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przewidziana jest kara pieniężna w wysokości

[...] złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz kara pieniężna w wysokości

[...] złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut.

GITD, podobnie jak organ I instancji ustalił, że kierowca A. G.:

- w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 50 minut, za co wymierzona kara pieniężna wynosi [..]złotych. Organ ten nie uwzględnił w tym przypadku zapisu kierowcy na rewersie tarczy "pomyłka w czasie przerwy obliczenia" wskazując, że kierowca nie odebrał przepisowej przerwy, a zwłaszcza jej pierwszej części długości co najmniej 15 minut, przed godziną 15:00 do. GITD wyjaśnił, powołując się na art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, że przepis ten został wprowadzony, aby umożliwić kierowcy prawidłową reakcję w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży, tj. w sytuacjach wystąpienia nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. W ocenie GITD, trasa przewozu była przedsiębiorcy doskonale znana tak więc jego obowiązkiem było zaplanowanie przewozu tak, aby nie przekroczyć obowiązujących norm czasu pracy. Przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów;

- w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 25 minut (kara pieniężna [...] zł);

- w dniu [..] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 25 minut (kara pieniężna [..] zł);

- w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut (kara pieniężna [...] zł);

- w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 25 minut (kara pieniężna [..] zł). GITD zauważył, że strona

w odwołaniu nie odniosła się do powyższego naruszenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli nie okazano w odniesieniu do wyżej wskazanych przypadków naruszenia dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. GITD wyjaśnił, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego

i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Za powyższe naruszenie przewidziana jest kara pieniężna w lp. 5.3 załącznika do ustawy w wysokości [..] zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz w wysokości [..]złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Organ odwoławczy, podobnie jak ZWITD , ustalił na podstawie danych cyfrowych kierowcy A.G., że:

- kierowca o godzinie [..]. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 8 godzin i 27 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:44 w dniu [..] r. do godz. 05:11 w dniu [..] r. Oznacza to, zdaniem GITD, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 33 minuty. Kara za powyższe wynosi [..] złotych;

- kierowca o godzinie 07:40 w dniu [...] r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 7 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny godz. 23:50 w dniu [...] r. do godz. 07:40 w dniu [...] r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę

i 10 minut, za co została nałożona kara pieniężna [...]złotych.

Organ drugiej instancji ustalił, że podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Stwierdził zatem, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi łącznie [...] złotych.

Odnośnie do naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. GITD wskazał, że w myśl art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek

w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 8.4 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości [..]złotych sankcjonuje nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.

Organ odwoławczy ustalił, że kierowca J.U. w dniu [..] r. w okresie zawartym od godz. 08:54 do godz. 23:22 trwającym 14 godzin i 8 minut, nie wykorzystał wymaganej przerwy. Kara za powyższe wynosi [..]złotych. Kierowca w powyższym okresie zarejestrował na tachografie wyłącznie okresy jazdy oraz innej pracy, a pojazd prowadził łącznie przez 4 minuty natomiast okres innej pracy trwał łącznie 14 godzin i 4 minuty. Strona w odwołaniu nie odniosła się do powyższego naruszenia. W ocenie GITD kara pieniężna w łącznej wysokości [...] ()złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. GITD przytoczył art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Wyjaśnił,

że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości [..] złotych.

GITD, identycznie jak organ I instancji, ustalił, że przedsiębiorca nie wczytywał danych cyfrowych z kart kierowców systematycznie, tj. co 28 dni.

1. Dane cyfrowe dotyczące kierowcy A. G. przedsiębiorca pobrał

w dniach: [..] r., a następnie [..] r. Pomiędzy odczytami upłynęło ponad 28 dni.

2. Dane cyfrowe dotyczące kierowcy Z.P. przedsiębiorca pobrał

w dniach: [..] a następnie [...] r. Pomiędzy odczytami upłynęło ponad 28 dni.

3. Dane cyfrowe dotyczące kierowcy M. R. przedsiębiorca pobrał w dniach: [...] r. a następnie [..] r. Pomiędzy odczytami upłynęło ponad 28 dni.

4. Dane cyfrowe dotyczące kierowcy M. T. przedsiębiorca pobrał w dniach: [...] r., a następnie [...] r. Pomiędzy odczytami upłynęło ponad 28 dni.

5. Dane cyfrowe dotyczące kierowcy J. U. przedsiębiorca pobrał

w dniach: [...] r., a następnie [...] r. Pomiędzy odczytami upłynęło ponad 28 dni.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna

w łącznej wysokości [...] złotych (po [...] zł za każdego kierowcę), została nałożona słusznie, bowiem naruszenie jest bezsporne i znajduje odzwierciedlenie

w dokumentach przedłożonych przez stronę w toku postępowania kontrolnego.

Odnośnie do naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD przytoczył

art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych i art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz § 3 wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. i wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść

lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężną

w wysokości [..] złotych.

Organ odwoławczy na podstawie danych z tachografów cyfrowych uznał za udowodnione, że przedsiębiorca nie wczytywał w terminie danych cyfrowych:

1. z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [..]. Dane

z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe były zczytane w dniu [...] r.,

a poprzednio w dniu [...] r. Pomiędzy odczytami minęło ponad 90 dni.

2. z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej, [...] Dane

z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe były sczytane w dniu [...] r.,

a poprzednio w dniu [...] r. Pomiędzy odczytami minęło ponad 90 dni.

3. z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Dane

z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe były sczytane w dniu [...] r.,

a poprzednio w dniu [...] r. Pomiędzy odczytami minęło ponad 90 dni.

GITD stwierdził, że przedsiębiorca bezspornie naruszył obowiązek terminowego sczytywania danych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w trzech wskazanych powyżej pojazdach, co najmniej raz na 90 dni. Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., że podmiot ma obowiązek pobierać dane z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni. Organ uznał zatem, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do odwołania strony organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010r. określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni, natomiast dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Z treści tego przepisu wynika obowiązek wczytywania danych co 28 lub 90 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie wczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Dlatego zasadne jest nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy, jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy zczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję.

Odnośnie obowiązków wczytywania danych z kart kierowców oraz

z tachografów, GITD wyjaśnił ponadto, że są to jedynie niektóre obowiązki strony jako podmiotu wykonującego przewozy drogowe. Uchybienie im skutkuje stwierdzeniem naruszenia o jakim mowa w lp. 6.3.11 lub lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w postaci naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy z urządzenia rejestrującego. Strona winna prowadzić stałą i nieprzerwaną kontrolę czasu jazdy, odbierania wymaganych przerw czy odpoczynków przez zatrudnianych kierowców, tak by do naruszeń nie dochodziło. Nadto strona nie może ograniczać swoich działań do zgrania danych cyfrowych, lecz także winna je przeanalizować nie tylko pod katem ich poprawności lecz także aby stwierdzić czy kierowcy nie dopuścili się naruszeń. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków co musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe GITD stwierdził, że przedsiębiorca nie uczynił wszystkiego czego można było od niego racjonalnie oczekiwać by zapobiec wystąpieniu naruszeń z lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie do naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG

Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki

i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1,

w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Organ przedstawił wynikające z art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, obowiązki pracodawcy w zakresie ewidencjonowania czasu pracy kierowców, udostępniania i przechowywania tej ewidencji i wskazał, że konsekwencją powyższego uregulowania jest treść lp. 6.3.7 załącznika do ustawy sankcjonującego nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień.

W trakcie kontroli organ I instancji wezwał stronę, pismem z dnia [...] r., do przedstawienia wykresówek, danych cyfrowych oraz zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów kierowców, którzy wykonywali na rzecz spółki czynności kierowania pojazdami. GITD ustalił, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z tachografu cyfrowego:

- pojazdu o nr rej. [...] z okresu od dnia [...] r. (31 dni) oraz z okresu od dnia [...] r. (32 dni). Łącznie nie okazano danych za 63 dni. Kara za powyższe wynosi [..] złotych;

- pojazdu o nr rej. ZS9697N z okresu od dnia [...] r. (31 dni) oraz z okresu od dnia [..] r. (32 dni). Łącznie nie okazano danych za 63 dni. Kara za powyższe wynosi [...] złotych.

Odnosząc się do twierdzeń strony w odwołaniu, że brak danych na nośniku CD wynikał z zawinienia nie przedsiębiorcy, lecz firmy zewnętrznej, GITD wyjaśnił, że dane cyfrowe przesłane przez stronę w toku postępowania nie mogą zostać wzięte pod uwagę i analizę bowiem dokumenty te winny być przechowywane w siedzibie przedsiębiorcy i okazane podczas kontroli przeprowadzanej przez inspektorów, do momentu wydania w dniu [..] r., protokołu z kontroli, który w dniu [...] r. został doręczony stronie postępowania. Za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku udokumentowania wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy czy też okazania wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom ITD stosowne dokumenty, pliki cyfrowe w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie przez przedsiębiorcę w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację obowiązku w omawianym zakresie. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt bowiem powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów. Zgodnie z treścią lp. 6.3.7 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, kara nakładana jest za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Wobec powyższego wszelkie przesłane przez stronę dokumenty po tym okresie nie mają wpływu na kwalifikację prawną naruszenia. Na poparcie swojego stanowiska GITD przytoczył pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 05.03.2015r., sygn. akt II GSK 120/14.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dwukrotnie (pismem

z dnia [...]., a następnie [...] r.) wzywał stronę do przedłożenia do kontroli wszelkich dokumentów i dowodów w sprawie. Strona w wyznaczonych terminach nie przedłożyła danych cyfrowych. Mając na uwadze powyższe GITD stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] () złotych, została nałożona słusznie, bowiem naruszenie jest bezsporne i znajduje odzwierciedlenie w dokumentach przedłożonych przez stronę w toku postępowania kontrolnego. Odnośnie do naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że z dniem 15 sierpnia 2013r. weszła w życie ustawa z dnia

5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, która zmieniła art. 5 u.t.d. w ten sposób, iż wymóg posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy zastąpiła wymogiem posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Stosownie do art. 5 ust. 1, 2 i 3 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z treścią art. 5 a ust. 1 i 2 ww. ustawy, podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w:

1) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia

21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem

(WE) nr 1072/2009", lub

2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia

21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009".

Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Organ odwoławczy przywołał przepisy u.t.d. dotyczące zakresu i trybu wydawania zezwoleń i licencji oraz wyjaśnił, powołując się na art. 11 ust. 3 tej ustawy, że organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009. W myśl art. 14 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa

w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów

z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji.

GITD ustalił, że w toku prowadzonych czynności kontrolnych przedsiębiorca okazał m.in. licencję nr [..]na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną w dniu [...] r., licencję nr [..] udzieloną na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wystawioną dnia [..] r., ważną od dnia [..] r. oraz wykaz pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...], a także wykaz pojazdów będącymi w prawnym użytkowaniu przedsiębiorstwa, wraz z dowodami rejestracyjnymi pojazdów.

W toku kontroli, organ I instancji, na podstawie danych uzyskanych od Prezydenta Miasta (pismo nr [...] r.) uzyskał informacje dot. zgłoszenia przez przedsiębiorcę zmiany danych do licencji nr [...] w okresie od dnia [...] r.

Jednocześnie z treści pisma z GITD nr [...] z dnia [...] r., organ powziął wiedzę dotyczącą zgłoszenia przez przedsiębiorcę zmiany danych do posiadanych uprawnień licencyjnych - licencja nr [...].

Z informacji zawartych w ww. dokumentach bezspornie wynika, iż przedsiębiorca wykonuje przewozy drogowe pojazdami, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia do licencji. Są to pojazdy o następujących numerach rejestracyjnych: [...].

Przedsiębiorca zgłosił do licencji nr [..] następujące pojazdy: [..] natomiast do licencji nr [..]zgłosił pojazdy o nr rej: [...].

W związku z powyższym GITD za trafne uznał ustalenie organu I instancji,

że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia organowi, który udzielił licencji zaistniałych zmian w ciągu 28 dni. Strona nie zgłosiła do posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [..], a także faktu wycofania z użytkowania pojazdów o nr rej. [..[, [...]. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia. Z tego względu za wyżej opisane naruszenie została nałożona kara [..] złotych. Odnosząc się do odwołania GITD wskazał, że podzielił stanowisko organu I instancji, co do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenia (których wykaz ZWITD zawarł na stronach 232-231 akt sprawy) ujawnione w protokole kontroli.

Natomiast co do zarzutu podwójnego karania (kierowcy i przedsiębiorcy) GITD wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie wskazanych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak

i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ww. ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do[..] złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od [..] złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć [..] złotych. Zatem przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną, która jest niezależna od odpowiedzialności na podstawie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Organ odwoławczy nie dopatrzył się przy tym naruszenia art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006.

Fakt, że kierowcę ukarano mandatem karnym nie oznacza zwolnienia

z odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy z tytułu stwierdzonych naruszeń. Przepis art. 19 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006 zabrania dwukrotnego nakładania kar pieniężnych za ten sam czyn wobec tego samego podmiotu. Karę administracyjną nałożono na przedsiębiorcę a mandat karny na kierowcę, tj. do odpowiedzialności za wykryte naruszenia pociągnięto dwa oddzielne podmioty. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

GITD podkreślił, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie

art. 92b i art. 92 c. u.t.d. Nie znajdując podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów

z zakresu norm czasu pracy. Dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92 b ustawy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. GITD podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Oznacza to, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powinien więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków etc. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Normodawca nie określa katalogu czynności jakich należy dokonać aby prawidłowo zabezpieczyć pracę kierowców, wobec tego mogą być to zarówno kontrole telefoniczne, GPS czy też inne formy oddziaływania przedsiębiorcy na prawidłowe zachowania kierowców. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał wyroki sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 12.12.2012 r. sygn. akt

II GSK 1862/11, por. wyrok NSA z dnia 12.12.2012 r. sygn. akt II GSK 1826/11, por wyrok WSA z dnia 10.07.2013 r. sygn. akt II SA/G1 274/13).

Zdaniem GITD, w przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. a to ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

GITD podkreślił, odnosząc się do argumentów strony, że zarówno art. 92 a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych

z wykonywaniem przewozów drogowych.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Przepisy te wskazują na odpowiedzialność kontrolowanego przedsiębiorstwa transportowego za powyżej wyszczególnione naruszenia prawa, przy czym przedsiębiorstwo transportowe zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. p ww. rozporządzenia oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe. Organ powołał się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31.03.2008 r. (sygn. akt 75/06), w którym Trybunał potwierdził odpowiedzialność przedsiębiorców za nieprzestrzeganie przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego oraz na pogląd dotyczący wpływu przedsiębiorcy na zachowania kierowców, wyrażony w wyroku WSA z dnia 09.10.2012 r. sygn. akt III SA/Kr 9/12

Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa, GITD nie stwierdził aby organ

I instancji uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję lub w inny sposób naruszył przepisy postępowania administracyjnego.

Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.U. zarzucając, że utrzymano w całości w mocy decyzję organu I instancji nie zważając na treści zawarte w art. 7,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący zakwestionował zasadność orzeczenia kary pieniężnej za naruszenie dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę A. G., wskazując, że kierowca ten w sprawie swoich wykroczeń został przesłuchany w dniu [...] r. i przyznał się do osobistej odpowiedzialności za wszystkie nieprawidłowości podczas swojej pracy w kontrolowanym okresie. Został za to ukarany karą pieniężną, którą w wymaganym terminie uregulował. Zdaniem skarżącego, kary pieniężne wyszczególnione w decyzji dot. A. G. w zestawieniu z art.7,8,9 Kodeksu postępowania administracyjnego świadczą o niedokładnym przesłuchaniu kierowcy przez organ kontrolujący. W związku z tym nie ma podstaw do karania przedsiębiorcy za naruszenia powstałe ewidentnie z winy kierowcy.

Ponadto skarżący podniósł, że w uzasadnieniu decyzji inspektor nie zarzucił niezastosowania się do art. 92b ust.2 ustawy o transporcie drogowym, nie stwierdził braku (art.92b pkt 1) właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej

w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a co najwyżej brak należytego nadzoru, co nie jest zgodne z opinią zawartą w treści decyzji. Skarżący oświadczył, że zadania przewozowe powierzane kierowcom nigdy nie miały prawa kolidować z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowcy.

Na poparcie wniosku o "przyjęcie ponownego odwołania się do pkt. 6 protokołu kontroli nr [..] dot. nieokazania danych cyfrowych dla pojazdów: [..]" skarżący wyjaśnił, że po otrzymaniu i zapoznaniu się z protokołem kontroli okazało się, że brakuje tych danych, mimo dwukrotnego dostarczeniu nośników z wszystkimi odczytami z tachografów cyfrowych pojazdów i kart kierowców. W czasie kontroli kontrolujący nie wyjaśnił, że brakuje konkretnego okresu danych, które w przekonaniu skarżącego powinny się znaleźć wraz z pozostałymi danymi na dostarczonych wcześniej nośnikach (płytka CD). Zdaniem skarżącego brak tych danych był wynikiem jego nieświadomego niedoinformowania lub ze złej woli organu kontrolującego. Organ kontrolujący dysponował danymi z kart kierowców co dawało mu możliwość analizy czasu pracy pod kątem obowiązujących przepisów. J.U. powołał się na wyjaśnienia złożone w uwagach do protokołu kontroli z dnia [...], że był to błąd techniczny zapisu danych z urządzenia rejestrującego w pojazdach, które przecież faktycznie istniały w dokumentacji firmy skarżącego na nośniku (płyta CD) -popełniony przez zatrudnioną do tego firmę zewnętrzną, pisemne wyjaśnienie dotyczące między innymi w/w tematu wpłynęło do Z. W.I.T.D. w wymaganym terminie, dlatego skarżący nie rozumie, dlaczego nie wzięto tego faktu pod uwagę przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Skarżący stwierdził, że kwota naliczonej kary (Lp.[...],- zł.) jest absurdalna, gdyż została naliczona w oderwaniu od rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Skarżący zakwestionował zawarty w decyzji zarzut, że nie przedstawił

w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że wykonywano takie zadania przewozowe, których realizacja nie pociągałaby za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006m i podniósł, że pełna dokumentacja wszystkich wykonanych zleceń transportowych jest dostępna w firmie.

Co do używania pojazdu [..] przez skarżącego jako właściciela firmy, przedsiębiorca zarzucił, że nie został przesłuchany w celu złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzenia przez niego pojazdu powyżej 3,5 T DMC, co w kontekście nałożonej kary ewidentnie świadczy o celowym uniemożliwieniu przez organ kontrolujący wyjaśnienia zaistniałych sytuacji. Do żadnych faktycznych nieprawidłowości w prowadzeniu pojazdów nie doszło, w związku z czym skarżący żąda uchylenia nałożonej na niego restrykcyjnie kary, ewentualnie spowodowanie osobistego przesłuchania, tak jak to miało miejsce w przypadku zatrudnionego kierowcy A. G.

Zdaniem J. U., system kar ma dać efekt prewencyjny i wychowawczy, nie może być jednak przejawem niesprawiedliwego i restrykcyjnego traktowania przedsiębiorcy, co może spowodować zaprzestanie jego działalności, wykluczając uczestnictwo kolejnej polskiej firmy na i tak trudnym rynku przewozów międzynarodowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić trzeba skarżącemu, że sądy administracyjne nie są kolejną instancją administracji publicznej merytorycznie rozpatrującą sprawy administracyjne. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: "P.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontroli tej Sąd dokonuje w oparciu o akta sprawy administracyjnej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Funkcja kontrolna sądu administracyjnego wyklucza co do zasady prowadzenie postępowania dowodowego, a w szczególności przeprowadzenie dowodu ze źródeł osobowych (świadków, stron, biegłych). Tylko wyjątkowo, w granicach wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić dowód z dokumentu, jeżeli przyczyni się to do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia wątpliwości, a nie spowoduje przewlekłości postępowania. Potrzeba przeprowadzenia takiego dowodu w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia, że zebrany materiał dowodowy nie jest wyczerpujący, lub że został zebrany w sposób nieprawidłowy,

tj. z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Lektura uzasadnienia skargi, podobnie jak i odwołania uprzednio wniesionego przez skarżącego od decyzji organu I instancji, wskazuje na nierozróżnianie przez skarżącego istoty i celu kontroli w przedsiębiorstwie oraz postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach wszczętego postępowania administracyjnego przez właściwy organ administracji publicznej. Wyjaśnienia zatem wymaga, że kontrolna przeprowadzona w przedsiębiorstwie skarżącego nie stanowiła procesowej części postępowania administracyjnego, aczkolwiek jej wyniki stanowiły podstawę wszczęcia tego postępowania, o czym - jak wynika to z akt organu I instancji - skarżący został zawiadomiony pismem, które doręczone zostało skarżącemu, wraz z protokołem kontroli w dniu [..] r. Z pisma zawiadamiającego o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżący dowiedział się w jakiej sprawie postępowanie to zostało wszczęte oraz jakie ma obowiązki i prawa jako strona tego postępowania, a w tym, że może składać wyjaśnienia.

W powyższym kontekście, zarzuty skarżącego, że organ I instancji nie przesłuchał go, tak jak to uczynił w przypadku kierowcy A. G., są chybione. Mieć tu trzeba bowiem na uwadze, że zgodnie z art. 86 K.p.a. "jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu." Z cytowanego przepisu wynika, że organ w toku postępowania administracyjnego nie ma obowiązku przesłuchania strony, jeśli nie widzi ku temu potrzeby. Może przeprowadzić takie przesłuchanie po przeprowadzeniu dostępnych środków dowodowych lub gdy brak jest innych dowodów a do wyjaśnienia zostały istotne kwestie. Skoro organ I instancji uznał materiał dowodowy za pełny, a w kontekście protokołu kontroli, wyjaśnień złożonych przez skarżącego do protokołu kontroli, zebranych dokumentów i przesłuchanego świadka, stwierdzić trzeba, że zasadnie nie wyłoniły się w ocenie tego organu, okoliczności wymagające przesłuchania skarżącego, to do jego przesłuchania mogło dojść tylko z jego własnej inicjatywy. Skarżący nie sygnalizował organowi, że chce osobiście złożyć wyjaśnienia w sprawie, a zatem nie może teraz skutecznie podnosić, że organ naruszył prawo, gdyż go nie przesłuchał. Z tego względu, chybione są zarzuty skargi, kwestionujące istnienie podstawy faktycznej do ustalenia naruszenia opisanego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do ustawowych przesłanek administracyjnoprawnej odpowiedzialności za to naruszenie należy nieokazanie wymaganych dokumentów podczas kontroli, a nie po jej zakończeniu np. w czasie trwania postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. Innymi słowy rzecz ujmując, z ustaleń organów orzekających w sprawie wynika, że skarżący wymagane dokumenty złożył za późno. Nieprzedstawienie podczas kontroli dokumentów stanowi formalne naruszenie prawa, a odpowiedzialność za to naruszenie, podobnie jak za pozostałe naruszenia, za które nałożono na skarżącego karę pieniężną, ma charakter obiektywny. Oznacza to, że odpowiedzialność ta nie jest ukształtowana na zasadzie winy. Wystąpienie faktu, z którym przepis materialnego prawa administracyjnego wiąże sankcję administracyjną stanowi podstawę do nałożenia kary. Z tego względu podnoszona przez skarżącego okoliczność "zawinienia" przez firmę zewnętrzną nie uwalnia skarżącego jako przedsiębiorcy transportowego od poniesienia kary za naruszenie wskazane w lp. 6.3.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Analizując wyrażone w zaskarżonej decyzji oceny prawne, Sąd dostrzegł,

że organy obu instancji nieprawidłowo interpretują wynikający z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy oraz z jednostki pojazdowej, które sankcjonowane są w l.p. 6.3.11. oraz w l.p.6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Na błąd ten wskazywał już WSA w swoich wcześniejszych wyrokach i stanowisko to w dalszym ciągu podtrzymuje (przykładowo wyrok z 23.03. 2016 r. IISA/Sz 1493/15). Chodzi mianowicie o relację pomiędzy rozporządzeniem Komisji nr 581/2010 określającym maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów a powołanym w zaskarżonej decyzji § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych. Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na 28 dni. Według organu, z tych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika obowiązek pobierania danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców odpowiednio częściej niż wynikałoby to z rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE, przy czym organ wyraźnie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji, że okresy te odnosi do dni kalendarzowych. Organy orzekające w sprawie całkowicie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z tachografów jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), który stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

Kwestią zasadniczą jest zatem to, czy przy realizacji obowiązków pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W ocenie Sądu, pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika z pkt 1 tejże preambuły. Wyklucza to jakąkolwiek inną wykładnię, chociażby taką, jak prezentowana niekiedy w orzecznictwie (np. w wyroku WSA z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15), która nawiązuje do dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem Sądu nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Podkreślenia wymaga, że wyżej cytowane stanowisko znalazło pełną aprobatę w dotyczącym innej sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14. Mając na uwadze powyższą interpretację Sąd rozważał czy dostrzeżony błąd ma w okolicznościach niniejszej sprawy znaczenie istotne, uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji, a zatem czy przełożył się w jakikolwiek ujemny sposób na wynik sprawy, a zwłaszcza na wysokość nałożonej kary. Z ustaleń zaskarżonej decyzji wynika, że za 5 przypadków, naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, określonych w l.p.6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożona została kara pieniężna [..], tj. po[..] zł za każdego kierowcę niezależnie od tego ile organy ustaliły przekroczonych okresów 28 dni kalendarzowych. Jednocześnie z ustaleń tych, jak również z twierdzeń skarżącego nie wynika, aby poza kierowcą M. R. w pozostałych przypadkach zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie, że w stwierdzonych okresach przekraczających 28 dni kalendarzowych mieściły się okresy nierejestrowanej działalności. Taki przypadek wystąpił tylko co do M. R., który jak wyjaśnił skarżący w okresie od [...]r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim i na urlopie. Okres ten zatem nie mógł być zaliczony do zarejestrowanej działalności, co uszło uwadze organów obu instancji. Z drugiej jednak strony, nie można jednak nie zauważyć, że w zaskarżonej decyzji ustalono również niewczytanie danych z karty tego kierowcy w okresach: [...] r. i w tych przypadkach organy nie ustaliły, jak również skarżący nie wskazywał na zaistnienie faktów świadczących o przerwach w rejestrowanej działalności tego kierowcy.

Powyższe spostrzeżenia prowadzą do wniosku, że będący następstwem nieprawidłowej interpretacji przepisu prawa materialnego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez organy obu instancji w odniesieniu do kierowcy M.R. nie miał żadnego wpływu na wymiar kary, skoro została nałożona jednostkowa kara [...] zł co do każdego kierowcy niezależnie od liczby ujawnionych okresów niewczytania danych z jego karty. Dlatego mimo dostrzeżonego błędu, który dotyczył tylko jednego przypadku, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Również w odniesieniu do ustaleń dotyczących obowiązku wczytywania danych

z tachografów cyfrowych ani ustalenia organów, ani wyjaśnienia strony zawarte

w odwołaniu i w skardze nie dostarczyły powodów uzasadniających stwierdzenie wystąpienia przerw w rejestrowanej działalności, a zatem i w tym przypadku błędna interpretacja przepisu nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd stwierdził jednocześnie, że pozostałe ustalenia faktyczne wskazane w zaskarżonej decyzji są prawidłowe, gdyż znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym i zostały wykazane w prawidłowo, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Chybiony jest podnoszony skargą zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 92b i 92c u.t.d. Ocena zaskarżonej decyzji w kontekście tego zarzutu wymaga na wstępie, przypomnienia, że art 92b ust. 1 u.t.d., stanowi, że: "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (), sporządzonej dnia

1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa

w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń". Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do przypadków naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Przesłankami wyłączającymi na podstawie cytowanego przepisu odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport drogowy są zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania nie zawierających składników wynagrodzenia zachęcających do naruszania przepisów o czasie pracy kierowców. Ciężar udowodnienia, że zachodzą podstawy do wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego transport drogowy, za naruszenie przez kierowcę przepisów o czasie pracy spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż istnieje domniemanie jego odpowiedzialności za naruszenia prawa przez kierowcę. Przedsiębiorca ponosi ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego i to on w ramach prowadzonej działalności posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy. Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy transportowego za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców może być obalone, gdy wykaże on dowodami, że dołożył należytej staranności, a zatem uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Dlatego nieskuteczny jest zarzut naruszenia prawa poprzez niezastosowanie art. 92b u.t.d. w odniesieniu do naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, w związku z którymi kierowca A. G. został ukarany za sprawstwo wykroczenia. Organ odwoławczy trafnie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że odpowiedzialność wykroczeniowa kierowcy nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za delikt prawa administracyjnego.

Wywody skargi wskazujące na to, że organ I instancji nie zarzucił skarżącemu "niezastosowania się do art. 92b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, nie stwierdził braku (art. 92b pkt 1) właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej

w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006" są chybione, ponieważ organ miał obowiązek wykazania, że w przedsiębiorstwie skarżącego wystąpiły naruszenia ustawy o transporcie drogowym w zakresie czasu pracy kierowców, za które ustawa przewiduje karę pieniężną. Natomiast na skarżącym, jako na podmiocie odpowiedzialnym za te naruszenia ciążył obowiązek wykazania takich okoliczności, w świetle których uzasadnione byłoby stwierdzenie, że wystąpiła przynajmniej jedna ze wskazanych w tym przepisie przesłanek egzoneracyjnych, uzasadniających nienałożenie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w omawianym zakresie. Brak stosowania właściwych rozwiązań obciąża właśnie pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. W każdym przypadku obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może bowiem skutecznie bronić się argumentem, że za naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy odpowiada wyłącznie kierowca. Przeciwnie, skarżący jest odpowiedzialny za działania kierowców i, jak to już zostało wyżej wskazane, ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby – przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru – nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Jak wynika to z protokołu kontroli, skarżący dla ewidencji czasu pracy kierowców nie dysponuje systemem nadzoru, co dodatkowo wskazuje na trafność przyjętej w zaskarżonej decyzji oceny niewystąpienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. Brak bowiem stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg.

Zgodnie natomiast z art. 92c "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ."

Cytowany przepis ma zastosowanie wtedy, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przedsiębiorca wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca, przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy w przedsiębiorstwie, nie mógł przewidzieć. W przepisie 92c ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 ww. ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Zdaniem sądu skarżący, mimo że w tym zakresie to na nim spoczywał ciężar dowodu (podobnie: wyroki NSA z dnia 8 maja 2014 r., II GSK 423/13 i z dnia 22 lipca 2012 r., III GSK 1652/11), nie wykazał wystąpienia przesłanek uwalniających od odpowiedzialności administracyjnej, wynikających z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Odnosząc się do wywodów skargi zawierających sugestię restrykcyjnego działania organów orzekających w sprawie, ukierunkowania postępowania na wymierzenie kary, należy podkreślić, że w świetle trafnych (poza jednym, wyżej opisanym przypadkiem uznanym za błąd nieistotny) ustaleń faktycznych wskazanych

w decyzji organu I instancji oraz w utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego wymierzenie kar jednostkowych za poszczególne naruszenie oraz orzeczenie łącznej kary pieniężnej w kwocie [...] zł prawa nie narusza. Wbrew wywodom skarżącego w działaniu organów obu instancji nie można dostrzec nieuzasadnionej restrykcyjności. Przypomnieć wypada, że w decyzji organu pierwszej instancji (vide k. 232-232v akt administracyjnych), zamieszczony jest katalog naruszeń, za które nie została wymierzona kara pieniężna ponieważ organ uwzględnił wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia 16.04.2015 r. oraz zeznania kierowcy A. G. i stwierdził wystąpienie określonych w przepisach przesłanek usprawiedliwiających naruszenie norm dotyczących czasy pracy kierowców, zaś ocena ta spotkała się z pełną akceptacją organu odwoławczego, który dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Świadczy to o tym, że uwzględniono okoliczności przemawiające na korzyść strony w takim stopniu, w jakim było to możliwe w ustalonych realiach sprawy.

Z powyższych względów, nie znajdując podstaw faktycznych i prawnych

do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.