Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1018/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska As. sąd. Edyta Podrazik Protokolant Staż. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi B. i M.S. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 25 marca 2003 r. Nr XIII/81/IV/2003 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 1 pkt. 1; II. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz skarżących kwotę 10,- zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

M. i B.S. wnieśli skargę na uchwałę nr XIII/81/IV/2003 Rady Miasta P. z dnia 25 marca 2003 r., w której w § 1 pkt 1 odrzucono zarzut wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "Kolektor L. – PIV " w P. W projekcie planu fragmenty działek [...],[...],[...], arkusz [...], obręb S. przeznaczono pod zbiornik retencyjny na cieku L. i drogę dojazdową do utrzymania zbiornika. W uzasadnieniu uchwały podano, że nie zrealizowanie zbiornika może powodować przekroczenie możliwości odebrania wody przez ciek i zalewanie nisko położonych, częściowo zabudowanych terenów w rejonie ulicy S., B., N. Ponieważ działki są niezabudowane i użytkowane rolniczo, a nadto lokalizacja zbiornika retencyjnego na cieku L. była przewidziana w Programie rozwoju kanalizacji deszczowej aglomeracji, zarzut uznano za nieuzasadniony.

W ocenie skarżących projekt planu odbiera im jedyne źródło utrzymania jakim jest prowadzenie gospodarstwa rolnego, gdzie grunty mają II i III klasę. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy z wyjątkiem morskich dróg wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Ta swoboda gminy jest jednak ograniczana przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest uchwalany w wyniku stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami ustawy przewidzianej w art. 6 i 18 ustawy, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego.

Z regulacji zawartej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zarzuty osób, których interes prawny lub uprawnienie naruszono, są poddawane kontroli dwukrotnie i to w dwóch etapach.

Najpierw mogą być one uwzględnione przez zarząd gminy (miasta), poprzez bieżącą zamianę w projekcie planu (art. 18 ust. 2 pkt 8). Następnie może je uwzględnić bądź odrzucić rada gminy (miasta) (art. 18 ust. 2 pkt 9) w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3). Skoro cytowany przepis określa kompetencje do załatwienia sprawy i to uchwałą wyłącznie radzie gminy, to rada nie może scedować na żaden inny organ gminy (zarząd, wójta, burmistrza lub prezydenta miasta) tego uprawnienia.

Natomiast w niniejszej sprawie uchwałę nr XIII/81/IV/2003 Rady Miasta P. z 25 marca 2003 r. podpisał Przewodniczący Rady Miasta P., natomiast uzasadnienie tej uchwały sporządził z-ca Prezydenta Miasta P.

Powyższe uchybienie nie odpowiada przepisom art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem uchwała rady gminy odnosić się musi do indywidualnego adresata. Uzasadnienie faktyczne powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, tę która jest powiązana z treścią kwestionowanego planu. Natomiast uzasadnienie prawne winno przedstawiać związek tej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczyły interes prawny skarżących i tłumaczyć na tle tych norm dlaczego zarzutu postanowiono nie uwzględnić. W uzasadnieniu winna się znaleźć dokładna analiza odnosząca się do faktycznych zarzutów skarżących.

W niniejszej sprawie dopuszczono się nadto innych uchybień bezpośrednio dotyczących art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.). Otóż z pierwszego zawiadomienia z dnia [...] r. wynika, że przedmiotem planu jest: trasa kolektora kanalizacji sanitarnej do przepompowni ścieków PIV oraz trasa kolektora tłoczącego, a także odstojnik wód deszczowych na cieku L.

Projekt planu dotyczył właśnie takiego przedmiotu.

Następnie w dniu [...] listopada 2001r. pojawia się nowy komunikat, dotyczący zaopiniowania zmiany usytuowania zbiornika retencyjnego, przebiegu drogi technologicznej do jego obsługi, przebiegu kolektora sanitarnego.

Tego komunikatu nie otrzymali skarżący i brak jest informacji w jaki sposób projekt planu naruszałby prawa skarżących.

Już po obwieszczeniu Zarządu Miasta P. informującego o możliwości wniesienia zarzutów, które było wywieszone w dniach od 15.01.2002 r. do 19.02.2002r. pojawia się kolejna wersja planu, w której zrezygnowano ze zbiornika retencyjnego i drogi technologicznej do jego obsługi, a uzyskanie niezbędnej retencji przez poszerzenie i pogłębienie cieku L.

Natomiast ostatecznie uchwała dotyczy pierwszej wersji planu, przy czym łączy ona zarzuty, które dotyczą fragmentów działek [...],[...], które stanowią własność skarżących i działki [...], która jest własnością innych osób.

Powyższe materiały i sposób procedowania nad planem, nie pozwalają na wyjaśnienie, czy projekt planu dotyczy ostatecznie przebiegu trasy kolektora kanalizacji sanitarnej ... jak to opisano wyżej z podkreśleniem, czy dotyczy tylko pogłębienia i poszerzenia cieku L. i jaki miałoby to ostatecznie wpływ na naruszenie prawa własności skarżących.

Ponieważ zgadnie z przepisami art. 27 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.) naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w oparciu o cytowany przepis w związku z art. 85 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717) oraz przepisy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska

DS