Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 472/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną w części, w pozostałym zakresie odrzucono skargę kasaacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 398/18 w sprawie ze skargi T.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. oddala skargę kasacyjną w zakresie punktu 1 (pierwszego) zaskarżonego wyroku; 2. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie punktu 2 (drugiego) zaskarżonego wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 398/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi T.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy: 1. oddalił skargę, 2. przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M.O. kwotę 295,20 złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. [nr [...]] (dalej decyzja z [...] stycznia 2018 r.) Starosta [...] (dalej Starosta) zatrzymał T.J. (dalej skarżący) prawo jazdy kat. "B" wobec niepoddania się przez skarżącego badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie.

Pismem z 12 lutego 2018 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji, stwierdzając, że nie miał nigdy żadnej kolizji drogowej, a działanie Prokuratury, która poinformowała Starostę o leczeniu, nie jest ukierunkowane na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, lecz na szkodzenie przez rozpowszechnianie nieprawdziwych opinii jako o chorym psychicznie człowieku.

Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2018 r. ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm., dalej ukp).

Kolegium wskazało, że ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] września 2017 r. [nr [...]] (dalej decyzja z [...] września 2017 r. ) skarżący został skierowany na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami [w trybie przewidzianym w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] [decyzją z [...] października 2017 r. [...]].

Skarżący w wyznaczonym w decyzji terminie nie poddał się badaniom, na które został skierowany, nie przedstawił organowi I instancji wymaganego orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego jego zdolność do kierowania pojazdami; informacja taka nie wpłynęła także ze strony WOMP.

Wobec niepoddania się przez skarżącego wymaganym badaniom lekarskim i wobec braku przedłożenia organowi stosownych orzeczeń, wynikająca z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp przesłanka do zatrzymania prawa jazdy została spełniona.

Kolegium stwierdziło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy podjęta przez organ I instancji na podstawie ww. normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ stosując powołane wyżej przepisy, obowiązany jest do jej wydania.

Kolegium stwierdziło, że wobec obligatoryjnego charakteru powołanych przepisów, fakt braku spowodowania przez skarżącego kolizji drogowej i jego negatywna ocena działań Prokuratury, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Skargę na decyzję z [...] marca 2018 r. złożył T.J. Skarżący w szerokim uzasadnieniu podważał zasadność odebrania mu prawa jazdy i sam fakt skierowania go na badania lekarskie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Na rozprawie przed WSA w Łodzi [- dnia 19 października 2018 r. -] pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego; zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił (pkt 1 sentencji). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzekł na podstawie art. 250 ppsa oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.; pkt 2 sentencji).

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z [...] marca 2018 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję z [...] stycznia 2018 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii "B" o nr [...], druk nr [...], wydanego [...] listopada 1999 r. przez Prezydenta Miasta [...].

Podstawą materialnoprawną decyzji z [...] stycznia 2018 r. stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy..., w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy... nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do: 1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2 (art. 101 ust. 2 ukp).

Decyzją z [...] września 2017 r. Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W pouczeniu decyzji organ wskazał, że na badanie lekarskie należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia [ostatecznej] decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia [ostatecznej] decyzji o skierowaniu. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z [...] października 2017 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja [z [...] września 2017 r. ] stała się ostateczna wobec niewniesienia skargi do sądu administracyjnego [na decyzję Kolegium].

W wyniku tego, że skarżący w terminie nie wykonał owych badań i nie przedstawił ich organowi, organ I instancji orzekł o zatrzymaniu wobec skarżącego prawa jazdy kategorii B (decyzja z [...] stycznia 2018 r.).

Bezsporne jest, że obowiązek przedstawienia orzeczenia lekarskiego został nałożony na skarżącego decyzją z [...] września 2017 r. Decyzja stała się ostateczna wobec utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i niewniesienia skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu decyzji wskazano, że na przedmiotowe badanie lekarskie należało się zgłosić w terminie miesiąca od dnia doręczenia [ostatecznej] decyzji o skierowaniu do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, a orzeczenie lekarskie przekazać do organu w terminie 3 miesięcy od otrzymania powyższej decyzji. Pouczenia te wyczerpywały normę art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ukp.

Bezsporne i przesądzające dla oceny zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej jest, że skarżący nie zgłosił się na kontrolne badania lekarskie i w związku z tym po upływie ponad 3 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji o skierowaniu na powyższe badania Starosta orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp, gdyż w zakreślonym terminie nie stawił się na badania lekarskie i nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Na podstawie powołanego przepisu ustawy, organ obowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.

Wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, którą organ obowiązany był wydać. Takie stanowisko w sposób jednolity prezentują sądy administracyjne (wyroki: WSA w Krakowie z 19.10.2016 r. III SA/Kr 403/16 [, Lex 2151301]; WSA w Warszawie z 7.12.2016 r. VII SA/Wa 2088/15 [, Lex 2189919]; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14.12.2016 r. II SA/Go 736/16 [, Lex 2188526]; NSA z 10.6.2016 r. I OSK 2224/14 [,Lex 2082527]).

Sąd I instancji podzielił pogląd o związanym charakterze decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kierowcy, który nie zgłosił się na badania lekarskie, mimo wydanej decyzji nakazującaej poddanie się takiemu badaniu. Związany charakter decyzji oznacza, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy skarżący poddał się badaniu lekarskiemu, a w sytuacji ustalenia braku zgłoszenia się na badanie lekarskie, miał obowiązek zatrzymania prawa jazdy.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, którym jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, podniesione przez skarżącego zarzuty, co do braku zasadności skierowania go na badania są z gruntu bezzasadne. Argumenty skarżącego dotyczą odrębnej sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Ich rozpoznanie w niniejszym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy nie istnieje możliwość podważenia prawomocnej decyzji o skierowaniu strony na stosowne badania lekarskie, ani badania celowości skierowania skarżącego na takie badania.

Organy wyjaśniły skarżącemu powody skierowania go na badania lekarskie, a jakiekolwiek wątpliwości, co do stanu jego zdrowia mógł usunąć tylko uprawniony lekarz po przeprowadzeniu odpowiedniego badania lekarskiego. Badania, na które skarżący został skierowany miały na celu wykazanie, czy jego stan zdrowia pozwala mu na bezpieczne dla siebie i innych poruszanie się pojazdem po drogach. Sam skarżący nie poddając się badaniu lekarskiemu, nie pozwolił na ocenę stanu swojego zdrowia, co musiało skutkować wydaniem w sprawie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

Skargę kasacyjną wywiódł T.J., reprezentowany przez adw. P.M., który zaskarżając ww. wyrok III SA/Łd 398/18 w całości, zarzucił wyrokowi naruszenie:

1. prawa materialnego - art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Starosta miał prawo zatrzymać prawo jazdy skarżącemu w przypadku braku uzasadnionych przesłanek, co czyniło decyzję w tym zakresie uznaniową a tym samym niezasadne przyjęcie, że skarżący miał obowiązek stawić się na badanie lekarskie i przedstawić orzeczenie o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ukp,

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na braku wnikliwego ustalenia i oceny stanu faktycznego, w tym okoliczności sprawy podnoszonych przez skarżącego, przez co wypełniona została dyspozycja z art. 174 pkt 2 ppsa;

b. art. 141 § 4 ppsa [przez] wadliwą ocenę faktów, które organ administracji ustalił z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 kpa na skutek czego Sąd błędnie zastosował art. 151 ppsa i oddalił skargę;

c. art. 141 § 4 ppsa przez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku oraz zaniechanie odniesienia się do treści zarzutów podniesionych w skardze, pozbawiające skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa, jednakże podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią pochodną zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego determinowała ocenę zarzutów procesowych.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 101 ust. 2 ukp.

Słusznie w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp, nie ma charakteru fakultatywnego. Nie została zatem pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja ta ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli kierowca nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (wyrok NSA z 10.7.2019 r. I OSK 2567/18, Lex 2702298).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie poddał się w terminie badaniu lekarskiemu, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, na które został skierowany decyzją z [...] września 2017 r. , a w konsekwencji nie przedstawił stosownego orzeczenia lekarskiego (decyzja z [...] września 2017 r. jest ostateczna i prawomocna, gdyż została utrzymana w mocy decyzją z [...] października 2017 r.; decyzja II instancji nie została zaś zaskarżona do sądu administracyjnego). Tym samym skarżący nie zastosował się do obowiązków określonych w art. 101 ust. 2 ukp (w szczególności w pkt 1 i 2 art. 101 ust. 2 ukp).

W niniejszym postępowaniu sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania legalności decyzji z [...] września 2017 r. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Poza tym fakt, czy stan zdrowia skarżącego wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego musi zostać zweryfikowany przez dysponującego wiedzą specjalną uprawnionego lekarza (na przedmiotowe badanie kieruje organ administracji, lecz organ - a tym bardziej sąd administracyjny - go nie przeprowadza). Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określono rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250, sprost. poz. 293 – na datę wydania zaskarżonej decyzji).

Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji. Wobec niepoddania się przez skarżącego w terminie badaniu, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp i nieprzedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia (art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ukp), organ był obowiązany wydać decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, w myśl art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp.

Art. 77 kpa składa się z 4 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazuje paragrafu, którego naruszenia się dopatruje.

Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/09, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 77 kpa" nie nadawał się do rozpoznania. Zarzut naruszenia art. 7 i 80 kpa w zw. z art. 151 ppsa był nieusprawiedliwiony (pkt 2.b skargi kasacyjnej).

Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia organów administracji, że wobec skarżącego została wydana ostateczna i prawomocna decyzja z [...] września 2017 r. o skierowaniu go na badania, natomiast skarżący nie zastosował się do obowiązków z niej wynikających (art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ukp). Stanowiło to wystarczającą podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp).

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa (pkt 2.b i 2.c skargi kasacyjnej).

W orzecznictwie trafnie podnosi się, że brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok NSA z 24.6.2004 r. FSK 2633/04, Lex 173345). Obowiązek ten aktualizuje się jedynie w stosunku do aspektów istotnych (wyrok NSA z: 31.5.2016 r. II GSK 2858/14; 7.6.2011 r. II OSK 533/11, akceptowany przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza – op. cit., s. 632-633, nb 3).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów skargi. Uzasadnienie w dostateczny sposób spełnia wymogi art. 141 § 4 ppsa.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ppsa zawierają przeciwstawne normy wynikowe, przeto nie mogą pozostawać w związku. Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 ppsa, co wyklucza naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa (pkt 2.a skargi kasacyjnej).

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną oddalił (pkt 1 sentencji wyroku I OSK 472/19).

Skarżący zaskarżył w całości wyrok III SA/Łd 398/18 (s. 1 skargi kasacyjnej). W sposób oczywisty skarżącemu kasacyjnie nie przysługiwał interes prawny w zaskarżeniu punktu 2 wyroku III SA/Łd 398/18 o przyznaniu od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający - najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w postępowaniu przez stronę (uchwała SN z 15.5.2014 r. III CZP 88/13, OSNC 2014/11/108; T. Ereciński, Kodeks postepowania cywilnego. Komentarz, T. III, Wolters Kluwer 2016, s. 29-31, uw. 8). Skarżący w żaden sposób nie został pokrzywdzony zaskarżonym wyrokiem w zakresie punktu 2. Rozstrzygnięcie to nie wpływa na jego prawa i obowiązki. Przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy nie zależy od wyniku sprawy. W skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutów odnoszących się do punktu 2 zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 ppsa, skargę kasacyjną - w zakresie punktu 2 wyroku III SA/Łd 398/18 - odrzucił (pkt 2 sentencji wyroku I OSK 472/19).