Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2012/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Adam Lipiński, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [....]stwierdzającą nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przyznającej ppłk K. F. dodatek specjalny w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż ppłk K. F. został z dniem [...] stycznia 2017 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego. W związku z jego zwolnieniem, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. (w którego dyspozycji oficer przebywał do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej) decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przyznał oficerowi, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej, w kwocie 900 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] przyznał oficerowi dodatek służbowy. Zatem na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), należało przyznać dodatek za wykonywanie czynności dochodzeniowo-śledczych przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,60. Oficer otrzymywał dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej przez okres ponad 37 lat, a zatem dodatek ten przysługiwał mu w pełnej wysokości. Równocześnie decyzją z tego samego dnia nr [...] organ przyznał oficerowi należności pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Powyższe decyzje stały się ostateczne.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Szef Sztabu Generalnego WP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Jednocześnie prowadzono postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].

Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przyznającej oficerowi, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej, w kwocie 900 zł - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. oficer wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, a także przeprowadzenie dowodów ze wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie, na okoliczność prawidłowego wyliczenia wysokości świadczenia objętego zaskarżoną decyzją. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2, art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nadzorczej w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw, zaś sama decyzja przyznająca dodatek specjalny wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Nie znajdując podstaw do uwzględniania odwołania Minister Obrony Narodowej rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2017 r. orzekł jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, iż niewątpliwie ppłk K. F. otrzymywał dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej, określony w § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, przez okres ponad 10 lat, a zatem dodatek ten przysługiwał mu w ostatnim miesiącu służby w pełnej wysokości. Jednakże ostatnim stanowiskiem zajmowanym przez oficera, przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej z dniem [...] maja 2016 r., było stanowisko Zastępcy Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w S. Na stanowisku tym oficer otrzymywał dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych w Żandarmerii Wojskowej w wysokości 0,50 mnożnika kwoty bazowej. Oficer w trakcie przebywania w rezerwie kadrowej, jak również w dyspozycji, otrzymywał zachowany dodatek z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych w Żandarmerii Wojskowej w kwocie 750 zł, tj. w wysokości 0,50 mnożnika kwoty bazowej.

W ocenie organu nadzorczego, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej nie mógł skutecznie przyznać oficerowi na tym stanowisku służbowym dodatku specjalnego w wysokości 0,60 mnożnika kwoty bazowej, bowiem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowe z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1618 ze zm.), jak również z wcześniejszym rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1151), maksymalna wysokość dodatku specjalnego z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej wynosiła do 0,50 mnożnika kwoty bazowej. Mnożnik kwoty bazowej dla żołnierzy wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze w Żandarmerii Wojskowej w wysokości do 0,60 kwoty bazowej został wprowadzony powołanym rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2017 r., tj. w okresie kiedy ppłk K. F. pełnił służbę (przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej) w dyspozycji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. i żadnych czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej nie wykonywał. Czynnościami takimi nie była prowadzona w powyższym okresie, na podstawie obowiązków określonych przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S., kwartalna analiza zagrożeń. Nie były to czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze w Żandarmerii Wojskowej, o których stanowi § 26 powołanego rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r.

Minister Obrony Narodowej zaznaczył, iż zgodnie z treścią art. 80 ust. 4 wojskowej ustawy pragmatycznej, dodatki do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznaje - w formie decyzji - organ, o którym mowa w art. 104 tej ustawy, tj. właściwy przełożony (w przypadku ppłk K. F. był to Komendant Główny ŻW). Jak wskazuje art. 80 ust 5c ustawy pragmatycznej, decyzję w sprawie przyznania dodatku o charakterze stałym wydaje się na czas określony lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym. Natomiast art. 89 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej jest przepisem gwarancyjnym, zgodnie z którym żołnierz zawodowy w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, dyspozycji lub urlopu, otrzymuje - z zastrzeżeniem sytuacji wskazanej w art. 90 ust. 1 – 1d ustawy - uposażenie zasadnicze wraz dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Jednakże przepis ten wyraźnie rozróżnia uposażenie od dodatków wskazując najpierw, iż żołnierz w okresie w przepisie wskazanym, otrzymuje uposażenie zasadnicze wraz dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - a następnie wskazuje, że ewentualne zmiany dotyczą tylko prawa do uposażenia lub jego wysokości, nie wymieniając już dodatków. Za rażąco naruszający powołany przepis, należy zatem uznać pogląd, że zmiany - mnożnika kwoty bazowej dodatków specjalnych, czy też służbowych - dokonane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, powodują automatyczną zmianę wysokości dodatków otrzymywanych przez żołnierzy pełniących służbę w rezerwie kadrowej lub dyspozycji (przyznanych im przez właściwych przełożonych na stanowiskach służbowych zajmowanych przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej lub dyspozycji).

Mając powyższe na uwadze Minister Obrony Narodowej stwierdził, że decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przyznająca ppłk K. F., w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej, w kwocie 900 zł - wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Organ odwoławczy za nietrafny uznał podnoszony przez stronę zarzut nieodwracalności skutków prawnych wywołanych powyższą decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. albowiem, zgodnie z poglądami doktryny prawa (Małgorzata Jaśkowska Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016,), nieodwracalności skutków prawnych nie można utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji ani przywrócenia całego stanu prawnego istniejącego uprzednio.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji skarżący podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 157, art. 158 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a nadto, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne;

2) art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niezbadanie w sposób wystarczający sprawy i niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wraża się w zapewnieniu realizacji przyznanego mu przez przepisy prawne prawa do świadczeń.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż stanowisko zajęte przez organ w niniejszej sprawie jest błędne, gdyż przepis, który stanowił podstawę wydania decyzji może podlegać rożnej interpretacji. Nie można więc mówić o rażącym naruszeniu przepisów prawa. Niezalenie od powyższego, decyzja przyznająca skarżącemu dodatek specjalny wywołała nieodwracalne skutki prawne, w związku z czym nie można stwierdzić jej nieważności. Powołując się na przepis gwarancyjny – art. 89 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej - skarżący stwierdził, iż warunki do uzyskania przedmiotowego dodatku - wynikające z treści § 6 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r. - zostały spełnione. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skarżący przedmiotowy dodatek otrzymywał przez okres ponad 10 lat, również przez cały okres pozostawiania w dyspozycji i nie utracił do niego prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana według podanych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pod względem legalności były decyzje administracyjne wydane w trybie stwierdzenia nieważności.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji. Z uwagi na to, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją objętą żądaniem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, lecz jej weryfikacja polegająca na badaniu, czy w dacie jej podjęcia była ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższego przepisu prawa. Dodać przy tym należy, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. powinien być interpretowany ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji należy brać pod rozwagę okoliczności wymienione w tym przepisie. Niedopuszczalne jest odwoływanie się do innych, nie wymienionych w tym przepisie przesłanek.

W świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie każde naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W wyroku z dnia 11 maja 2000 r. sygn. akt III RN 62/00 (OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100) Sąd Najwyższy wskazał, że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. sygn. akt III SA 565/95).

Zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, nie stanowi nieważności decyzji administracyjnej błędna wykładnia prawa. W wyroku z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 404/08 (publik. Lex nr 505307) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1710/07 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Można zatem powiedzieć, że w przypadku badania tej przesłanki nieważności decyzji ocena poprawności zastosowania przepisu prawa jest łagodniejsza niż w przypadku oceny dokonywanej w toku instancji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1383/10, publik. jw.). Przeto nie jest rażącym naruszeniem prawa błędna wykładnia danego przepisu (p. J. Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, Warszawa 1998 r., str. 810, Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 2832/12, publik. jw.); godziłoby to wszak w stabilność porządku prawnego. Zagadnienie wykładni prawa jest więc uznawane za uchylające się spod kwalifikacji pod przesłankę rażącego naruszenia prawa, bo taki zarzut można postawić tylko zastosowaniu przepisu, którego treść jest niewątpliwie i jednolicie rozumiana.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Minister Obrony Narodowej podzielając stanowisko organu I instancji uznał, iż decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. przyznająca skarżącemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej (pozostającemu w dyspozycji ww. Szefa Sztabu) dodatek specjalny z tytułu wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo śledczych w Żandarmerii Wojskowej w wysokości uwzględniającej współczynnik 0,6 kwoty bazowej, wydana został z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższe stanowisko organu nadzorczy oparł na stwierdzeniu, iż ppłk K. F. podwyższono dodatek służbowy do wysokości maksymalnej przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,60 w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. w sytuacji, gdy § 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), mógł być zastosowanie wyłącznie do żołnierzy zawodowych, którzy po dniu 1 stycznia 2017 r. pełnili służbę wojskową na stanowiskach służbowych w Żandarmerii Wojskowej i wykonywali czynności operacyjno – rozpoznawcze lub dochodzeniowo – śledcze.

Organ nadzorczy w swych rozważaniach uwzględnił także treść art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.) podkreślając, iż "... przepis ten wyraźnie rozróżnia uposażenie od dodatków wskazując najpierw, iż żołnierz w okresie w przepisie wskazanym, otrzymuje uposażenie zasadnicze wraz dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - a następnie wskazuje, że ewentualne zmiany dotyczą tylko prawa do uposażenia lub jego wysokości, nie wymieniając już dodatków".

Zgodnie z art. 89 ust. 1 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo urlopu żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1-1d, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

Stwierdzając, iż rozkaz personalny z dnia 16 stycznia 2017 r., przyznający skarżącemu dodatek specjalny na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1, § 7 w zw. z § 35 pkt 7 lit. c) powołanego rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r., rażąco narusza prawo, organ nadzorczy dokonał wykładni art. 89 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej i stwierdził, iż powołany przepis gwarancyjny ma zastosowanie tylko do uposażenia zasadniczego, a nie do dodatków. W ocenie Sądu, jest to interpretacja nie do przyjęcia. Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do zgoła odmiennych wniosków. W powołanym art. 89 ust. 1 ustawodawca posłużył się pojęciami: "uposażenie zasadnicze", "dodatki o charakterze stałym", "prawo do uposażenia". W świetle art. 72 ust. 1 ustawy pragmatycznej, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Dodatek specjalny, ustalany w stawce miesięcznej, jest dodatkiem o charakterze stałym, co wynika z art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej. Jest więc częścią składową uposażenia. Oznacza to, iż w żołnierz zawodowy w okresie pozostawania w dyspozycji (jak skarżący) otrzymuje uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a więc zmian płacowych dotyczących zarówno uposażenia zasadniczego jak i dodatków o charakterze stałym.

Trzeba zaznaczyć, iż zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r., żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat. W świetle zaś § 35 pkt 7 lit c) tego rozporządzenia, do celów wypłaty dodatków, o których mowa w § 6 ust. 1 lub § 7 ust. 1, okres otrzymywania w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku specjalnego za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych w Żandarmerii Wojskowej albo czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Służbie Wywiadu Wojskowego traktuje się jako okres otrzymywania dodatku, o którym mowa w § 21 ust. 1-3 albo § 22 ust. 1. Natomiast § 21 ust. 1 stanowi, iż żołnierz zawodowy pełniący służbę w Żandarmerii Wojskowej zajmujący stanowisko służbowe określone grupą osobową operacyjno-rozpoznawczą lub dochodzeniowo-śledczą, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej do 0,60.

Biorąc pod uwagę treść powołanego przepisu gwarancyjnego ustawy pragmatycznej i brzmienie powołanych przepisów rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r. nie sposób z całą stanowczością przyjąć, iż żołnierz zawodowy przebywający w dyspozycji, któremu ustawodawca przyznał gwarancje zachowania praca do wzrostu uposażenia zasadniczego i dodatków stałych, jest wyłączony spod regulacji rozporządzenia wykonawczego, określającego nowe korzystniejsze zasady płacowe. Dopuszczalna jest bowiem taka interpretacja powołanego ustawowego przepisu gwarancyjnego oraz § 6 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 i § 35 pkt 7 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r., która pozwala przyznać dodatek specjalny w maksymalnej wysokości żołnierzowi zawodowemu przebywającemu w dyspozycji w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia i który otrzymywał ten dodatek przez ponad 10 lat.

Skoro w analizowanym przypadku nie można stwierdzić, aby treść objętej kontrolą nadzorczą decyzji pozostawała w wyraźniej sprzeczności z treścią przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę jej wydania, albowiem mające w sprawie zastosowanie przepisy materialne mogą być różnie interpretowane w zależności od zastosowania wykładni prawa (literalnej, systemowej, celowościowej), to nie sposób również stwierdzić, aby decyzja ta rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wadliwość polegająca na błędnej wykładni prawa nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa – patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 736/13 (publik. jw.).

Reasumując należy stwierdzić, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nadzorcze nie wykazało, aby kontrolowana decyzja obarczona była jedną z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a., a przede wszystkim wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, iż powołany przepis, który w postępowaniu nadzorczym stanowi podstawę materialnoprawną decyzji nieważnościowej, został bezwzględnie naruszony. To z kolei obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lipca 2017 r.

Rozpoznając ponownie sprawę wszczętą z urzędu w przedmiocie kontroli nadzorczej decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] organ nadzorczy będzie obowiązany przyjąć, iż decyzja ta nie narusza w sposób rażący przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.