Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1041/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 114  ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2017 r., którą organ orzekł o zatrzymaniu Z. M. prawa jazdy kategorii [...], [...].

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 1 czerwca 2017 r. (nr [...]) Starosta - działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej: "k.p.a.") - zatrzymał Z. M. (dalej zwanemu: "stroną", "skarżącym") prawo jazdy kategorii [...] i [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 25 lutego 2016 r. o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z otrzymaniem 30 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W dniu 11 sierpnia 2016 r. organ wydał decyzję o zatrzymaniu stronie prawa jazdy, którą jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 stycznia 2017 r. uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na niewyjaśnione przez organ rozbieżności pomiędzy treścią ww. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. a dalszymi pismami wyjaśniającymi z dnia 2 maja 2016 r. i 15 czerwca 2016 r. w zakresie stwierdzonych przez stronę naruszeń ruchu drogowego, daty ich dokonania i niejasności, co do przypisanej (łącznej) liczby punktów karnych za wskazane naruszenia.

W dalszym toku postępowania Starosta zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z prośbą o ponowne zweryfikowanie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji strony.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w G. wyjaśnił, że wskazanie czterech a nie pięciu wpisów ostatecznych dotyczących naruszeń ruchu drogowego w okresie od 31.10.2014 r. do 06.07.2015 r., stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. W zakresie podniesionych wątpliwości Komendant wyjaśnił, że strona dokonała w dniu 18 lutego 2015 r. wykroczenia polegającego na przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h. Sprawa skierowana została do Sądu Rejonowego w W. z siedzibą w P., który wyrokiem o sygn. akt [...] uznał stroną winną wykroczenia, z czym wiązało się 6 punktów karnych. Ponadto Komendant wyjaśnił, że wykroczenie opisane w punkcie 4 ww. wniosku z dnia 25 lutego 2016 r. zostało popełnione w dniu 6 maja 2015 r.

Nadto Komendant wypowiedział się w sprawie uznania szkolenia zmniejszającego liczbę posiadanych punktów karnych informując, że zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 r., poz. 488 – dalej jako: "rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r.") odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Komendant wskazał, że ponieważ już na dzień pierwszego szkolenia, czyli na 26 lutego 2015 r., strona popełniła wykroczenia za które otrzymała 61 punktów tymczasowych, to nie można było uznać szkolenia i zmniejszyć liczby punktów karnych. W związku z tym Komendant Wojewódzki Policji w G. stwierdził, że przypisana liczba 30 punktów karnych, dotycząca wniosku wynika z faktu popełnienia przez stronę wszystkich naruszeń, a zatem wniosek o sprawdzenie kwalifikacji należy uznać za aktualny i w pełni zasadny.

Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, nakłada na starostę obowiązek wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W opisanej sytuacji należało zatrzymać stronie prawo jazdy do czasu wykazania się przez nią wymaganymi kwalifikacjami.

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji podnosząc, że naruszono § 7 i § 8 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Dodatkowo zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, iż w dniu przystąpienia do szkolenia była obciążona ponad 24 punktami karnymi, co rzekomo wykluczało możliwość obniżenia liczby posiadanych punktów karnych. Wskazała, że w aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających, iż w dniu przystąpienia do szkolenia liczba posiadanych punktów karnych przekraczała 24.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 października 2017 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że z wniosku o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, sporządzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 25 lutego 2016 r. wynika, że za naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione w dniach: 31 października 2014 r., 14 lutego 2015 r., 18 lutego 2015 r., 6 maja 2015 r. i 6 lipca 2015 r. strona otrzymała po 6 punktów, których suma we wskazanym okresie wyniosła 30.

W toku postępowania ustalono także, że wniosek strony, skierowany do Sądu Rejonowego w S. o uchylenie mandatu karnego nałożonego za przekroczenie prędkości w miejscowości M. w dniu 14 lutego 2015 r. prawomocnym postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. nie został uwzględniony, a wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2015 r. dotyczący wykroczenia popełnionego 14 lutego 2015 r., stał się prawomocny po uznaniu za bezskuteczny wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od tego wyroku (pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z 15 czerwca 2016 r.).

Odpowiadając na wątpliwości organu I instancji związane ze zmniejszeniem liczby punktów karnych po odbyciu przez stronę szkolenia, Komendant wyjaśnił nadto, że już na dzień 26 lutego 2015 r. strona popełniła wykroczenia, za które dopuszczalny limit punktów został przekroczony. Liczba punktów tymczasowych wynosiła 61, zatem w konsekwencji odbycia szkolenia nie mogło dojść do zmniejszenia liczby otrzymanych punktów karnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm. – dalej: "p.r.d.") Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Wydane na podstawie delegacji z art. 130 ust. 4 p.r.d. - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 r., poz. 488) przewiduje, że zarówno przypisywanie, jak i usuwanie oraz zmniejszanie liczby punktów w ewidencji należy do Komendanta Wojewódzkiego Policji jako organu prowadzącego ewidencję.

Tak Starosta, jak i Kolegium, jako organy właściwe do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w trybie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, są związane danymi, wynikającymi z ewidencji kierowców, prowadzonej przez organ Policji, a kwestionowanie wpisów do ewidencji jako czynności materialnotechnicznej – co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne - możliwe jest wyłącznie w odrębnym postępowaniu, którego stroną jest Komendant Wojewódzki Policji jako organ prowadzący ewidencję.

W ramach niniejszej sprawy przedmiotem kontroli nie są działania organu Policji, a Kolegium nie jest władne do kwestionowania zapisów w ewidencji kierowców i zmniejszenia liczby punktów karnych. Właściwość organu Policji do prowadzenia ewidencji kierowców wynika jednoznacznie z art. 130 ust. 1 p.r.d., a przepisem rangi ustawowej związane są organy administracji, jak i sąd administracyjny (art. 178 ust. 1 Konstytucji).

Wydawana na podstawie art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw decyzja ma charakter związany, co oznacza, że zastosowanie sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem w przypadku spełnienia wskazanych przesłanek.

Z. M. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy i braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego polegające na:

- braku zweryfikowania podnoszonych przez skarżącego twierdzeń o rzeczywistej liczbie punktów karnych wedle stanu na dzień 26 lutego 2015 r.,

- przy określeniu stanu punktowego na ww. datę uwzględnione zostały punkty nieaktywne i tymczasowe, które zostały w późniejszym czasie wyeliminowane - co też stanowiło sytuację niedopuszczalną, albowiem stwierdzenie usunięcia punktów tymczasowych winno obligować organ do ich ponownego przeliczenia;

naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

naruszenie § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c/ rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., polegające na niezastosowaniu tego przepisu poprzez brak usunięcia z ewidencji wpisów tymczasowych wskutek przedawnienia karalności - co też mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego organ zaniechał oceny kontroli prawidłowości treści pisma Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w zakresie prawidłowości poczynionych ustaleń, mimo podniesionych przez skarżącego zarzutów, że punkty usunięte w trybie przewidzianym tym przepisem nie powinny stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń faktycznych przez organ w tej materii, a zwłaszcza uniemożliwiać obniżenia punktów karnych w drodze szkolenia, gdyż byłoby to sprzeczne z Konstytucją (przede wszystkim zasada praworządności i domniemania niewinności), zasadami prawa (legalizmu i pogłębionego zaufania obywatela do organów państwa), jak i duchem prawa;

naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji polegające na przyjęciu, iż występowanie punktów tymczasowych w dacie przystąpienia do szkolenia, które ma na celu zmniejszenie ilości posiadanych punktów uniemożliwia "zaliczenie" tego szkolenia w sytuacji, w której punkty tymczasowe zostaną usunięte prawomocnym wyrokiem sądowym; brak podstawy ustawowej (delegacji zawartej w przepisach rangi ustawy), która mogłaby prowadzić do podobnej konstatacji;

naruszenie art. 130 ust. 4 p.r.d. polegające na interpretacji rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w oderwaniu od treści ustawowego upoważnienia do określenia warunków odejmowania punktów za szkolenia, a jedynie określenie liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia.

W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że przy ustalaniu stanu punktów za popełnione wykroczenia drogowe na dzień 26 lutego 2015 r. mogło dojść w istocie do uwzględnienia punktów tymczasowych, które podlegały usunięciu w drodze prawomocnego wyroku karnego. Po usunięciu wpisów tymczasowych z powodu wydania wyroku, powinno nastąpić "ponowne sprawdzenie" czy odbyte szkolenie może skutkować obniżeniem o 6 punktów karnych; inne rozumienie byłoby sprzeczne z zasadami praworządności, legalizmu i szeroko pojętego domniemania niewinności.

Nie powinno też ujść uwadze, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje upoważnienia do określenia warunków odejmowania punktów za szkolenia w drodze rozporządzenia, a jedynie określenie liczby punktów z tytułu odbytego szkolenia (art. 130 ust. 4 p.r.d.), stąd zasadnym jest odwołanie do zasad prawa takich jak praworządność, równość wobec prawa. Dlaczego obywatel, któremu naliczono bezpodstawnie punkty tymczasowe, ma być traktowany gorzej niż obywatel, który tych punktów nie zgromadził na swoim "koncie"?

W ocenie skarżącego nie powinno się czynić ustaleń w oparciu o punkty tymczasowe opisane w informacji KWP, które zostały usunięte z ewidencji na podstawie § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c/ rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. (czyli, gdy w postępowaniu w sprawie o naruszenie prowadzonym przez właściwy organ stwierdzono, że nastąpiło przedawnienie karalności).

Zdaniem skarżącego organy orzekające w sprawie przyjęły całkowicie bezkrytycznie twierdzenia i wnioski, które zostały przytoczone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji.

W odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Następnie - przy piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r., w ślad za odpowiedzią na skargę - Kolegium przesłało nadesłane przez Starostę akta sprawy celem uzupełnienia i dołączenia do akt I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części (pkt 1), albo stwierdza jej nieważność (pkt 2) bądź niezgodność z prawem (pkt 3).

Sąd badając niniejszą sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, podlegają uchyleniu z uwagi na to, że w sprawie wystąpiło naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.). W myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przy czym, jak wskazuje się w doktrynie prawa administracyjnego ujawnienie nowych dowodów może prowadzić, nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Nadto nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2014, s. 587-578). Przyjmuje się więc, że sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z przesłanek wznowienia postępowania, gdyż pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. należy przypisać znacznie bardziej zobiektywizowane, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej (które to wady mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego, np. wadliwego prejudykatu). W takim przypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W tym (zobiektywizowanym) ujęciu "naruszenia prawa" nie jest bowiem istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo (por. T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 748-749).

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2017 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2017 r. o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii [...] i [...].

Materialnoprawną podstawę wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), zgodnie z którym do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 5 stycznia 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. – dalej: "p.r.d."). Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że postępowanie jest wszczynane na wniosek organu Policji a ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Ostateczne wpisy do ewidencji o popełnionych przez kierowcę naruszeniach przepisów ruchu drogowego decydują o przypisaniu określonej ilości punktów karnych. Z kolei ilość takich punktów przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień (czy też wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; t.j.: Dz. U z 2017 r., poz. 978 ze zm. – dalej jako: "u.k.p."), a także o obowiązku zatrzymania w takim przypadku prawa jazdy. Ustawodawca mając na uwadze poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przyjął bowiem zasadę, że przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym zatrzymaniem prawa jazdy. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie ostatecznych wpisów, to organ administracji, podejmując decyzję na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. (czy też art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b/ u.k.p.), nie jest co do zasady uprawniony do badania prawidłowości orzeczeń, na podstawie których dokonano w ewidencji takich wpisów, gdyż kwestie te należą do wyłącznej kompetencji organów prowadzących ewidencję. Organ ten nie jest również uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku komendanta wojewódzkiego Policji nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec zatarcia ukarania (skazania).

W niniejszej sprawie zarówno wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie uprawnień, jak również o skierowanie na badanie psychologiczne z dnia 25 lutego 2016 r. informowały, że w okresie od 31.10.2014 r. do 6.07.2015 r., skarżący otrzymał łącznie 30 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj.:

1. 31.10.2014 r., P., W., AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa; Punkty: 6

2. 14.02.2015 r.. D. - OBSZAR WIEJSKI. M., [...], AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

3. 18.02.2015 r., P., P. H., SAMOCHÓD OSOBOWY, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

4. 6.05.2015 r., R. - OBSZAR WIEJSKI, Ś., [...], AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

5. 6.07.2015 r., P. - OBSZAR WIEJSKI, M., AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

W toku postępowania wnioski te – a więc informacje w nich zawarte, co do okoliczności (dat) wskazanych i stwierdzonych wykroczeń - zostały potwierdzone w piśmie Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z dnia 16 marca 2017 r. W piśmie tym wyjaśniono, że skarżący popełnił powyższe wykroczenia i żaden z mandantów karnych nie został przez sąd uchylony, ani nie została uchylona prawomocność wyroków orzeczonych przez sąd, dlatego też brak było podstaw do anulowania ww. wniosków o sprawdzenie kwalifikacji czy skierowania na badanie psychologiczne. Organ Policji w ww. piśmie potwierdził również, że na dzień pierwszego szkolenia, tj. 26.02.2015 r. skarżący miał przypisanych 61 punktów karnych, co w tych okolicznościach nie mogło prowadzić do zmniejszenia ilości punktów.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wobec przedstawionych przez Komendę Wojewódzka Policji w G. informacji organy administracji miały – w świetle powyższych wyjaśnień - podstawę do uwzględnienia informacji wynikających z treści ww. wniosków, a w konsekwencji zobligowane były do wydania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.

Zwrócić jednak należy uwagę, że treść tych informacji uległa modyfikacji. Mianowicie – jak wynika z przekazanych tut. Sądowi akt uzupełniających organu I instancji - już po wydaniu zaskarżonej decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego P. z dnia 27 grudnia 2017 r. (znak [...]), z którego wynikało m.in., że po informacji uzyskanej od skarżącego dotyczącej wyroku uniewinniającego Sądu Okręgowego w G. za wykroczenia popełnione w 2013 r., organ policji dokonał ponownej analizy popełnionych przez Z. M. naruszeń przepisów ruchu drogowego z wyrokiem sądu, wskazując że zgodnie z wyrokiem sądu okręgowego - umorzono postępowanie w sprawie co spowodowało usunięcie z systemu naruszeń opisanych w wyroku. W związku z powyższym – jak wskazał organ Policji - umożliwiło to uznanie szkolenia, które skarżący odbył w dniu 26.02.2015 r., co skutkowało odjęciem 6 punktów karnych za wykroczenie z dnia 31.10.2014 r. Ponadto – jak wyjaśnił organ policji - zostało wprowadzone rozstrzygnięcie sądowe, którym uznano Z. M. winnym popełnienia wykroczenia z dnia 02.01.2015 r. a punkty, których przyznano 5 za "naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku" - stały się ostateczne. Wskazano, że z tego powodu dokonano korekty do wniosku o sprawdzenie kwalifikacji oraz wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne z dnia 25 lutego 2016 r. Do pisma tego została dołączona – datowana na dzień 27 grudnia 2017 r. - wspomniana korekta wniosku o sprawdzenie kwalifikacji Z. M. Skorygowany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek wskazywał, że skarżący otrzymał łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż w okresie od 2.01.2015 r. do 6.07.2015 r. wielokrotnie naruszył on przepisy ruchu drogowego, tj.:

1. 2.01.2015, R., R., G., SAMOCHÓD OSOBOWY, [...], Naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku; Punkty: 5

2. 14.02.2015, D. - OBSZAR WIEJSKI, M., [...], AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

3. 18.02.2015, P., P., H., SAMOCHÓD OSOBOWY, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

4. 6.05.2015, R. - OBSZAR WIEJSKI, Ś., [...], AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

5. 6.07.2015, P. - OBSZAR WIEJSKI, M., AUTOBUS, MIKROBUS, [...], Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; Punkty: 6

Podkreślenia wymaga, że w korekcie - dokonanej już po wydaniu zaskarżonej decyzji - skarżącemu usunięto 6 punktów z tytułu wykroczenia wskazanego w punkcie pierwszym "pierwotnego" wniosku, tj. wykroczenia z dnia 31.10.2014 r.; dodano natomiast inne wykroczenie popełnione w dniu 2.01.2015 r. Mając to na uwadze należy wskazać, że wniosek, jak i korekta, znacznie się od siebie różnią przedstawiając inne dane, zarówno co do wykroczeń, jak i ilości punktów przypisanych skarżącemu. Można zauważyć, że gdyby w pierwotnym wniosku nie uwzględniać 6 punktów za pierwsze z wymienionych wykroczeń, to skarżący miałby 24 punkty, co nie upoważniałoby organu do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Z kolei dopisanie określonych punktów do wniosku (jego skorygowanie) już po wydaniu obu rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie nie może zostać zaakceptowane bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przez organy administracji, tym bardziej w sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, tj. w sytuacji, w której sam wniosek (jego treść) w sposób oczywisty i bezpośredni rzutują na wydanie decyzji cofającej określone uprawnienie. Takie działanie prowadziło także do pozbawienia skarżącego elementarnej wiedzy o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a w konsekwencji także pozbawiało go w istocie możliwości odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Sądu korekta wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., świadczy o nowych okolicznościach w sprawie, które nie były znane organom (ani skarżącemu) w momencie orzekania.

Nadto w uzupełnionych na etapie postępowania sądowoadmnistracyjnego aktach administracyjnych sprawy, znajduje się odpis wyroku Sądu Okręgowego w G. V Wydział Karny z dnia 19 października 2015 r. (sygn. akt [...]), w którym uchylono wyrok Sądu Rejonowego w W. IX Wydział Karny z dnia 4 maja 2015 r. (sygn. akt [...]) uznający Z. M. za winnego popełnienia szeregu wykroczeń w ruchu drogowym. Jednocześnie Sąd okręgowy umorzył postępowanie sprawie. Wskazany wyrok stanowił podstawę do zmiany stanowiska organu Policji, co do możliwości odjęcia skarżącemu 6 punktów z tytułu odbycia szkolenia w dniu 26 lutego 2015 r., kwestia ta - co warto zaznaczyć - była przedmiotem sporu w trakcie postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie, po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 16 października 2017 r., zostały ujawnione nowe istotne okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organom orzekającym w niniejszej sprawie, tj. ww. wyrok Sądu oraz wydana w dniu 27 grudnia 2017 r. korekta do wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 25 lutego 2016 r., która przedstawia inne dane odnośnie wykroczeń i punktów przypisanych skarżącemu i w istocie stanowi "nowy wniosek", o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d., którego treść (wiarygodność) winna zostać poddana pełnej ocenie (weryfikacji) organów administracji w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Biorąc zatem pod uwagę zmianę dotychczasowego stanowiska organu Policji w zakresie informacji zawartych we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji oraz skierowanie na badanie psychologiczne oraz związanie organów takim wnioskiem Policji, stanowiącym w konsekwencji podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw), konieczne jest ponowne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy przez organ I instancji.

Mając na względzie wskazane okoliczności Sąd - na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 480 zł oraz wpis sądowy w wysokości 200 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a.