Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 58/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3541/13 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zakazu wprowadzenia do obrotu środków spożywczych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3541/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniach [...],[...] oraz [...] maja 2009 r. pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w Firmie [...]. Przeprowadzona kontrola wykazała, że znajdująca się w magazynie wyrobów gotowych partia artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "masło ekstra" a'200 g, identyfikacja partii: [...], w ilości 286,8 kg, wartość partii: 2523,84 zł, nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: JHARS) w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję zakazującą Firmie [...], wprowadzania do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą "masło ekstra" a'200 g, identyfikacja partii: [...], w ilości 286,8 kg, wartość partii:2523,84 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jakość handlowa wymienionego wyrobu jest nieprawidłowa, wyniki badań wykazały obecność tłuszczów obcych i roślinnych, co nie odpowiada wymaganiom rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE Nr L 299 z 16 listopada 2007r.), a ponadto wyrób nie spełnia wymagań jakościowych z tytułu utraty jego przydatności do spożycia.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. P. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa w postaci braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz z uwagi na brak uzasadnienia prawnego decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor JHARS - powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Główny Inspektor JHARS, działając na podstawie art. 127 § 3, art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), po ponownym rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m. in., że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] maja 2009 r., zawiera wszystkie, niezbędne składniki, wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., zaś kwestia "enigmatycznego" czy też "lapidarnego" uzasadnienia decyzji nie ma wpływu na stwierdzenie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W opinii Głównego Inspektora JHARS uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie podstawowe elementy pozwalające na identyfikację naruszeń stwierdzonych w czasie kontroli. W związku z powyższym, zdaniem organu, chybiony jest również zarzut dotyczący błędnego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a mianowicie dotyczący jego zastosowania pomimo braku przesłanek. Kwestionowana partia masła była partią przeterminowaną, a wydanie decyzji zakazującej wprowadzenie jej do obrotu było uzasadnione ochroną zdrowia konsumentów.

P. J. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zaznaczył, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkowym środkiem ich weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. zasady stabilności decyzji ostatecznych, a zatem może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Zdaniem P. J. organ - wydając decyzję, której stwierdzenia nieważności skarżący się domaga - nie wykazał, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, brak było zatem podstaw do zastosowania art. 29 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy. Stanowisko strony skarżącej nie zasługiwało jednak, zdaniem Sądu I instancji, na uwzględnienie. Z akt sprawy WSA wywnioskował, że wydanie decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS poprzedziło przeprowadzenie w dniach [...],[...],[...] maja 2009 r. kontroli w miejscu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż znajdująca się w magazynie wyrobów gotowych partia artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "masło ekstra" a'200 g, identyfikacja partii: [...], w ilości 286,8 kg, wartość partii:2523,84 zł, nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej z uwagi na przekroczenie terminu przydatności do spożycia. Wyniki badań laboratoryjnych wykazały też obecność tłuszczów obcych i roślinnych. Wobec powyższego organ prawidłowo uznał, że parametry "masła ekstra" nie odpowiadają wymaganiom rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, a to art. 114 ust. 1 tego rozporządzenia - i zastosował art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zakazując wprowadzania do obrotu "masła ekstra" a'200 g, z uwagi na fakt, że artykuł nie spełniał wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. Produkt nie spełniał również wymagań w zakresie jakości handlowej z uwagi na przekroczenie terminu przydatności do spożycia. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja z dnia [...] maja 2009 r., zawiera wszystkie, niezbędne składniki, wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem WSA organ trafnie zauważył, że kwestia "enigmatycznego" czy też "lapidarnego" uzasadnienia decyzji nie ma wpływu na stwierdzenie, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...], zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja administracyjna zawierająca istotne wady w postaci braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego;

II. naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich jej obligatoryjnych składników;

III. naruszenie art. 29 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym z wniosku strony o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzut naruszenia przytoczonego przepisu został sformułowany wyłącznie w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że - w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną - Sąd I instancji wadliwie zaakceptował za organem, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wniesiono, nie naruszała w sposób rażący art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności przez brak wskazania jakich wymagań jakości handlowej wyrób nie spełniał.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta przez skarżącego próba wykazania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., nie może być uznana za skuteczną.

Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że na gruncie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego należy odróżnić "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa" - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną ("rażącą") formę "naruszenia prawa". Uznać należy zatem, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście nieuzasadnione. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter szczególny - tj. rażący.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 (ONSA z 1993 r., z. 1, poz. 23) zwrócił uwagę na dominujący w orzecznictwie pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji wydanej "z rażącym naruszeniem prawa" jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W związku z tym pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni (wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89, ONSA z 1989 r., z. 1, poz. 49). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków wyprowadzonych z wykładni gramatycznej, uzasadnia tezę, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Sąd kasacyjny stoi wprawdzie na stanowisku, że o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić również w sytuacji, gdy tego rodzaju wada kwalifikowana ma dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnosi się ono jednak tylko i wyłącznie do wad wyjątkowo ciężkich, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej (tak NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione wyżej rozumienie pojęcia "rażące naruszenie prawa" oraz warunków jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku.

Przez pryzmat tak rozumianego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie rozważenia wymagało zatem, czy decyzję z [...] maja 2009 r. wydano z rażącym naruszeniem przepisu prawa procesowego, a to art. 107 § 1 k.p.a.

Zgodnie z relewantnym dla sprawy brzmieniem art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną rażące naruszenie powyższego przepisu w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. przejawiało się - jak już wskazano - w "braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zawarł następujące stwierdzenie: "Decyzja, mimo iż zawiera minimum elementów niezbędnych do jej kwalifikacji jako decyzji, to z uwagi na braki w zakresie wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej oraz uzasadnienia prawnego decyzji kwalifikują ją do eliminacji z obrotu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa".

Tym samym strona wnosząca skargę kasacyjną - jak się wydaje - w istocie nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wniesiono, zawiera wszystkie niezbędne elementy określone art. 107 § 1 k.p.a. Różnica stanowisk sprowadza się zaś do tego, czy sam sposób uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2009 r. usprawiedliwia przyjęcie, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Tak zarysowany spór prawny był już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1493/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie dość wyczerpujące sporządzenie uzasadnienia decyzji w żadnym razie nie może być kwalifikowane jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd kasacyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną pogląd ten podziela.

Tym samym - w ocenie składu orzekającego NSA - Sąd I instancji zasadnie stanął na stanowisku, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności trafnie przyjęto brak podstaw do uznania uzasadnienia decyzji z [...] maja 2009 r. za sporządzone z rażącym naruszeniem prawa.

Uzupełniająco należy zauważyć, że w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał oceny prawidłowości uzasadnienia decyzji w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu wyrobu - wskazując, że przytoczono w nim ustalenia stanu faktycznego oraz dokonując kwalifikacji prawnej uchybień stwierdzonych podczas przeprowadzonej kontroli.

Z podanych względów zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. nie znajduje usprawiedliwienia. Zauważyć należy też, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera materialnoprawne przesłanki stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, jest zatem przepisem prawa materialnego. Tym samym zarzut jego naruszenia błędnie w podstawach kasacyjnych powiązano z uchybieniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Jak już wskazano, stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może nastąpić tylko i wyłącznie w razie wydania decyzji z naruszeniem prawa o charakterze kwalifikowanym tzn. rażącym.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie opierając skargę kasacyjną na naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. (pkt II petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 29 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (pkt III) zarzutu uchybienia tym przepisom nie tylko nie powiązano z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ale nawet nie twierdzono, że naruszenie to miało charakter rażący.

Tak sformułowane zarzuty - w świetle powołanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - nie mogły być zatem uznane za skuteczne.

Celowe jest jednak dodatkowe wyjaśnienie, że zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego - nawet w sposób rażący - nie można skutecznie podważać prawidłowości ustaleń faktycznych. Tymczasem kwestionując ocenę prawidłowości zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, strona w istocie zmierza do podważenia ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Świadczy o tym uzasadnienie zarzutu, z którego wynika, że zdaniem strony naruszenie tego przepisu nastąpiło przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki.

Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - należy zauważyć, że nie jest on precyzyjny. Nie jest mianowicie jednoznaczne czy zarzut dotyczy uzasadnienia decyzji z [...] maja 2009 r. czy też decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji (w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2009 r.). Nie ulega jednak wątpliwości, że brak jest jakichkolwiek podstaw by uznać, że decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności - zaskarżona do WSA - nie spełniała wymogów uzasadnienia. Z kolei kwestia prawidłowości uzasadnienia decyzji - o stwierdzenie nieważności której wniesiono - była już przedmiotem oceny.

Przed odniesieniem się do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów, objętych podstawami skargi kasacyjnej, trzeba podkreślić, że w orzecznictwie zasadnie podnosi się, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej "zbitki" przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (por. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1053/10).

Tymczasem w skardze kasacyjnej - wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w ich uzasadnieniu nie wskazano w jaki sposób Sąd I instancji miałby te przepisom tym uchybić. Wskazane zarzuty - w żaden sposób nieuzasadnione - są tym całkowicie niezrozumiałe i w konsekwencji nie poddają się kontroli sądu kasacyjnego.

Odnośnie naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. skład orzekający w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że przytoczone przepisy mają charakter ustrojowy. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że sąd mógłby je naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08, wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II GK 911/14). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała miejsca.

Odnośnie zaś do oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.u.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 3 § 2 powołanej ustawy nie ma jednostek redakcyjnych.

Mając to wszytko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).