Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1913/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1862/12 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. C. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1862/12 oddalił skargę M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanego dalej "K.p.a.", Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie cofnął M. C. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ m. in. stwierdził, że w dniu 21 maja 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich z uwagi na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Sanoku II Wydział Karny z dnia 27 grudnia 2011 r., sygn. akt II K [...], skazujący M. C. za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego (zwanego dalej "K.k"), na karę grzywny oraz na zasadzie art. 42 § 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k. orzekający wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie II Wydział Karny z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II Ka [...] został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 27 grudnia 2011 r. w ten sposób, że podwyższył orzeczoną wobec oskarżonego M. C. grzywnę oraz obniżył orzeczony wobec oskarżonego M. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 roku. Organ podniósł, że z powyższego wyroku wynika, iż Sąd uznał M. C. za winnego tego, że w dniu 15 października 2011 r. w Sanoku na ul. L., znajdując się w stanie nietrzeźwości, kierował w ruchu lądowym samochodem.

W ocenie organu, fakt prawomocnego skazania M. C. za popełnienie przestępstwa umyślnego stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji, po rozparzeniu odwołania M. C. od ww. decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że powołane w podstawie decyzji przepisy mają charakter obligatoryjny, zatem wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m.in. za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt. 6 w drodze postępowania dowodowego. Jednocześnie organ stwierdził, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu, ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Takim jest natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., popełnione przez M. C., bowiem znajduje się ono w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie, czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego czy też zamiaru ewentualnego.

Zdaniem organu, wobec ustalenia, że M. C. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawa sama rozstrzyga, że zagrożenie dla wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji dóbr wynika m.in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, należy cofnąć.

Na powyższą decyzję M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.".

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sanoku II Wydział Karny z dnia 27 grudnia 2011 r., sygn. akt II K [...] za przestępstwo z art. 178 a § 1 K.k. na karę grzywny oraz na zasadzie art. 42 § 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie II Wydział Karny z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt II Ka [...] został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 27 grudnia 2011 r. w ten sposób, że podwyższono orzeczoną wobec oskarżonego M. C. grzywnę oraz obniżono orzeczony wobec oskarżonego M. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 roku.

Sąd zgodził się z organami obu instancji, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, zdaniem Sądu, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Sąd podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Dlatego też, żadne inne dowody, na które powołuje się skarżący, choćby dla niego pozytywne, jak np. opinia z miejsca zamieszkania, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem czyn z art. 178a § 1 K.k. jest przestępstwem umyślnym.

Jednocześnie Sąd wskazał, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń.

Sąd podkreślił również, że organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują natomiast przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Dokonana zatem przez skarżącego interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu 21 maja 2012 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z przedmiotową sprawą, oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 K.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie, nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), albowiem oparli się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. Sąd uznał również za niezasadny.

Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tej przyczyny Sąd przyjął, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. C. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawy kasacyjne wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6a i 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, że skarżącemu należało cofnąć decyzję o pozwoleniu na broń palną myśliwską, podczas gdy skarżący nie został skazany za czyn mający bezpośredni związek z bronią bądź ochrona życia lub zdrowia ludzkiego.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu;

- przeciwko bezpieczeństwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sanoku, zmienionym, w zakresie orzeczenia o karze, wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W powołanym przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawodawca rozstrzygnął, iż wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne.

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi sporu to, że czyn z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie przepisów prawa, nie weryfikują przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych.

Dodać należy, że nie ma znaczenia prawnego argument, że czyn, którego dopuścił się skarżący nie ma związku z bronią bądź ochrona życia lub zdrowia ludzkiego. Według ustawodawcy skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.