Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 917/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania decyzji
Odmówiono wstrzymania decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. i T. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wniosku Skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Starosta i zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. K. na rozbudowę zakładu drzewnego polegającą na "budowie budynku usługowo – produkcyjnego wraz z wentylacją mechaniczną, przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym na działce nr ewid. 1766/3 obr. T. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 6 października 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Starosta odmówił wnioskowi B. i T. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją, a Wojewoda zaskarżonym do Sądu postanowieniem utrzymał postanowienie Starosty w mocy.

W skardze Skarżący, reprezentowani przez zawodowego pomocnika - adwokata J. J. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wniosek nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2017 r., poz. 1369; dalej: "P.p.s.a."): "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków(...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu".

Przyjmując, że zakresem rozpoznania sądu jest objęta cała sprawa administracyjna i całe postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że sąd administracyjny będzie uprawniony do wstrzymania wszystkich rozstrzygnięć organów administracji wydanych w toku instancji. W szczególności może to dotyczyć wydawanych w toku postępowania decyzji i postanowień, które nie dotyczą kwestii procesowych, lecz odnoszą się wprost do meritum sprawy (por. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 173; uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, ONSA 1999, Nr 1, poz. 7).

Istotę problemu w niniejszej sprawie stanowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę, będącej przedmiotem postępowania nadzwyczajnego ( zaskarżone do Sądu postanowienia odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko dopuszczające możliwość wstrzymania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku gdy przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w trybie nadzwyczajnym. Użyte w treści w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. określenie "w granicach sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz art. 134 i art. 135 P.p.s.a., co przesądza, iż posiada ono zbliżone ramy prawne do pojęcia "granice sprawy, której dotyczy skarga" (por. B. Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 207-208). Stąd ochroną tymczasową można objąć zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, zawsze jednak i tylko w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną.

Biorąc zatem pod uwagę, iż w toczącym się postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę wniesiono o wstrzymanie wykonania wydanej w postępowaniu zwykłym, koniecznym stało się rozważenie aspektu tożsamości podmiotowej i przedmiotowej wskazanych wyżej aktów.

Kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ( co było przedmiotem decyzji Starosty) oraz kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ( czego z kolei dotyczyło zaskarżone postanowienie Wojewody i poprzedzające je postanowienie Starosty o odmowie wznowienia postępowania), nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę jest bowiem w szczególności, zbadanie przez organ zachowania przez inwestora ustawowo zakreślonych warunków dla legalnego prowadzenie budowy. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu organ tej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do właściwego etapu wznowienia postepowania. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania może być oceniane jedynie przez pryzmat skutku jaki powoduje w sferze procesowej. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Starosty nie mogła być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. w analizowanym przypadku.

Na marginesie Sąd stwierdza również, że wniosek nie został uzasadniony, pomimo spoczywającego na wnioskodawcy obowiązku wykazania przesłanek uzasadniających ewentualne wstrzymanie wykonania. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.