Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 500/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w W. wniosła skargę sądową na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji naraziłoby ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ pozbawiłoby ją możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. Skarżąca podniosła, że w stosunku do niej zostały wydane liczne decyzje nakładające kary pieniężne za prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry. Kary te są wymagalne, a postępowanie egzekucyjne wszczęte. Tak duży rozmiar kar skutkować będzie zaprzestaniem realizacji zobowiązań, co doprowadzi do stanu upadłości w sytuacji.

Do wniosku Spółka dołączyła bilans aktywów i pasywów na dzień 31 grudnia 2014 r. i 31 maja 2015 r., rachunek porównawczy zysków i strat oraz wykaz ostatecznych decyzji, którymi nałożono na nią kary pieniężne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na wielość postępowań i na fakt, że łączna suma kar pieniężnych nałożonych decyzjami przez dyrektorów izb celnych wynosi 600.000 zł. Z załączonego rachunku zysków i strat wynika natomiast, że w pierwszych pięciu miesiącach 2015 r. Spółka poniosła stratę w wysokości ponad 5 tysięcy złotych, a w poprzednim roku obrotowym (2014) – stratę w wysokości ponad 10 tysięcy złotych.

W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, że o kondycji finansowej spółki decyduje wiele elementów. Podstawowym jest oczywiście zysk, który spółka uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że w razie poniesienia przez nią straty, nie jest w stanie uiścić nałożonych na nią kar pieniężnych. W obrocie gospodarczym przyjmuje się bowiem, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych (zob. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11). Dlatego też nie można tylko na tej podstawie uznać, że spółka utraciła płynność finansową.

Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawione przez nią dokumenty nie uprawdopodobniają twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do upadłości Spółki.

Skarżąca na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności, uzasadniających istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej i uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Skarżąca w istocie nie wykazała jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary, nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście takie niebezpieczeństwo zachodzi. Tymczasem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Należy także zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Brak wskazania przez skarżącą argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.