Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 622/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 5 i 6, art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi S. w [...] na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 27 marca 2020 r. nr XXX/595/2020 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 27 marca 2020 r. nr XXX/595/2020 Rada Miasta Rzeszowa uchwaliła cztery zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa.

W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 713) – dalej: "u.s.g." oraz art. 3 ust. 1 i art. 12 ust 1, w związku z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293) – dalej: "u.p.z.p.".

Zgodnie z § 1 uchwały, uchwala się:

1) zmianę nr 47/4/2017 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa w rejonie ul. Dukielskiej i ul. Strzyżewskiej w Rzeszowie, obejmującą obszar o powierzchni około 0,53 ha, położony na osiedlu Fr. Kotuli;

2) zmianę nr 48/5/2017 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa, obejmującą obszar o powierzchni około 16,9 ha, położony na osiedlu Zawiszy Czarnego, pomiędzy ul. Przemysłową, ul. Żołnierzy 9 Dywizji Piechoty oraz ul. Zawiszy Czarnego;

3) zmianę nr 51/3/2018 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa na osiedlu Nowe Miasto - część XIVA, obejmującą obszar o powierzchni około 17,49 ha;

4) zmianę nr 52/4/2018 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa na osiedlu Przybyszówka, obejmującą obszar o powierzchni około 3,0 ha, położony przy ul. Ustrzyckiej.

Stosownie zaś do § 3 ust. 2 pkt 37 uchwały, zmienia się załączniki graficzne Studium nr 55 i 56 pn. "projektowana struktura funkcjonalna – przestrzenna".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, S w [...] zaskarżyła § 1 pkt 3 oraz § 3 ust. 2 pkt 37 opisanej na wstępie uchwały, domagając się stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonym zakresie, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania.

Zdaniem karzącej, zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem:

1) art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających z zagospodarowania terenu oraz stanu ładu przestrzennego, co stanowi naruszenie zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania;

2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej, a związanych z prawem własności oraz prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie objętym planem, przy jednoczesnym braku istnienia interesu publicznego wymuszającego, taki a nie inny przebieg drogi gminnej DKL;

3) art. 3 pkt 13 w zw. z art. 72 ust.1 pkt 3 i 5 Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz art. 15 ust. 2 pkt 2, 3 i 6 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie wymogów co do zrównoważonego rozwoju, ładu przestrzennego, ochrony środowiska, walorów architektonicznych istniejącej już zabudowy, bezpieczeństwa ruchu;

4) art. 64 ust. 3 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art 140 k.c., które to nastąpiło poprzez załamanie zasady konieczności, racjonalności i proporcjonalności w ograniczeniu prawa własności.

Skarżąca podniosła, że pozostającą właścicielem działek o nr 1072/183, 1603/3, 1603/4, 1604/1 oraz 1604/2 dla których Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr [...]. Ma zatem interes prawny w żądaniu usunięcia naruszenia prawa, dokonanego ww. uchwałą gdyż w sposób przekraczający zakres władztwa planistycznego gminy godzi ona w przysługujące skarżącej prawo własności. W ocenie skarżącej, w analizowanej sprawie będące jej własnością nieruchomości, na skutek przedmiotowej uchwały zmienia swoje przeznaczenie i zostaje przekształcona częściowo w drogę publiczną bez konkretnego powodu i uzasadnienia. Zdaniem skarżącej, przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, całkowicie błędnie założono, iż istnieje interes publiczny, przemawiający za budową publicznej drogi gminnej KDL. Dla uzasadnienia tej koncepcji wskazano, iż planowane usługi publiczne wymagają obsługi komunikacyjnej, stąd też w granicach projektu zarezerwowano teren pod przebieg drogi lokalnej, stanowiącej powiązanie z istniejąca ulicą Seniora. Zdaniem skarżącej, w opisywanej sprawie doszło jednak do przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i tym samym nadmiernego ograniczenie uprawnień skarżącej, a związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, przy jednoczesnym braku istnienia interesu publicznego wymuszającego, taki a nie inny przebieg drogi gminne. Nadto skarżąca podniosła, że jest użytkownikiem wieczystym działek o nr 1072/181, 1603/1, 1602/2, 1674/25, 1674/28, 1674/29, 1674/30 dla których Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr [...] oraz działek o nr 1674/48,1072/182,1603/2 dla których Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr [...], stanowiących tereny zielone, które zgodnie z podjętą uchwałą mają być przeznaczone pod drogę gminną DKL

Skarżąca podała, że zaskarżoną uchwałą zmieniającą studium skorygowano dotychczasowe kierunki zagospodarowania przestrzennego, wskazując przy tym m.in. na strukturę funkcjonalno-przestrzenną. Przedstawione rozwiązanie urbanistyczne w postaci budowy publicznej drogi gminnej klasy L z infrastrukturą techniczną od publicznej drogi gminnej ul. ks. J. Popiełuszki do publicznej drogi gminnej 1 KDL pozostaje jednak w sprzeczności z uwarunkowaniami wynikającymi z zagospodarowania terenu oraz stanu ładu przestrzennego. Obszar na którym ma powstać droga KDL stanowi bowiem istniejącą zieleń osiedlową, a z uwagi na szerokość drogi, realizacja inwestycji wiązałaby się z koniecznością ingerencji w teren urządzonej zieleni i wycinką 20-letniego drzewostanu. Ponadto skarżąca wskazała, że projektowana KDL porywa się częściowo z istniejącą już drogą dojazdową i przebiega tuż obok ściany szczytowej budynku mieszkalnego położonego przy ul. Świadka 5, stąd też ewentualny przebieg drogi lokalnej wiązałby się dla mieszkańców z dużą uciążliwością i znacznym obniżeniem komfortu życia.

W ocenie skarżącej, realizacja planowanej inwestycji skutkować będzie jednak pozbawieniem mieszkańców dostępu do znacznej części terenów zielonych, zanieczyszczeniem środowiska, zwiększeniem ruchu i emisji spalin. Co więcej, zdaniem skarżącej, organ wydając uchwałę w żaden sposób nie odniósł się do licznych głosów sprzeciwu wobec obranej lokalizacji drogi, które to opierały się przede wszystkim na obawach zaistnienia negatywnych konsekwencji dla zdrowia mieszkańców, a także znacznego zmniejszenia komfortu zamieszkiwania w blokach pozostających pod oddziaływaniem zaplanowanej inwestycji. Tym samym niezadowolenie wyrażane przez licznych mieszkańców osiedla Nowe Miasto w Rzeszowie w sposób jednoznaczny wskazuje, że planowana inwestycja nie cieszy się poparciem wśród lokalnej społeczności, a co więcej uznana została za kontrowersyjną oraz nie uzyskała akceptacji społecznej, czego wyrazem był kategoryczny sprzeciw mieszkańców, skutkujący złożeniem do Rady Miasta Rzeszowa 2 840 podpisów przeciwko planowanym przedmiotowym rozwiązaniom, a co nie zostało rozważone przez organ przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Realizacja planowanej inwestycji nie ma zatem żadnego przełożenia na interes publiczny, a wszelkie wynikłe z tego dla skarżącej konsekwencje w istocie świadczą o przekroczeniu przez organ zasady proporcjonalności, konieczności oraz celowości tego typu działania.

Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że jej uwagi zgłoszone do projektu 4 zmian Studium, do zmiany nr 51/3/2018 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa na osiedlu Nowe Miasto - część XIV A nie zostały merytorycznie rozpoznane, o czym świadczy sama treść uzasadniająca ich oddalenie. Obowiązkiem gminy jest natomiast merytoryczne rozpatrzenie uwag polegające na odniesieniu się do ich treści, nie zaś ich jedynie iluzoryczna analiza. To również z treści rozpatrzenia uwag winna bowiem wynikać analiza, a co za tym idzie wyważenie różnych interesów na danym obszarze. Taki stan rzeczy jaki zaistniał w mniejszej sprawie stanowi zatem zdaniem skarżącej wprost o naruszeniu procedury planistycznej

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Rzeszowa wniosła o jej oddalenie argumentując, że w opisywanej sprawie nie została spełniona żadna z ustawowych przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z treścią którego stwierdzenie nieważności studium w całości lub w części ma miejsce w przypadku naruszenia zasad sporządzania studium, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu budowy gminnej drogi publicznej klasy L z infrastrukturą techniczną od publicznej drogi gminnej ul. ks. J. Popiełuszki do publicznej drogi gminnej 1 KDL organ podniósł, że wbrew stanowisku skarżącej, zaskarżona uchwała eliminuje w dotychczas obowiązującym studium zaprojektowana drogę gminną. Zgodnie bowiem z dotychczas obowiązującym studium (które przedmiotową uchwałą zostało zmienione), na nieruchomościach wskazanych w treści wniesionej do WSA skargi zaprojektowana była droga umożliwiająca połączenie ul. Kozienia z ul. Kopisto W miejscu dotychczas projektowanej w tym miejscu drogi publicznej zostawiono jedynie ścieżkę rowerową biegnącą w zieleni a tym samym, droga ta została w tym kształcie wykreślona i zastąpiona w/w ścieżką przeznaczoną dla ruchu wyłącznie rowerowego. Wynika to wprost z zaskarżonego przez Spółdzielnie Mieszkaniową załącznika graficznego nr 55 wskazanego w § 3 ust. 2 pkt 37 uchwały, który wprost wskazuje, iż dotychczas projektowana na tych nieruchomościach droga została zlikwidowana. Takie rozwiązanie przyjęte w zaskarżonej uchwale w uchwale było podyktowane między innymi głosem tak skarżącej jak i mieszkańców zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie dotychczas planowanej drogi.

Organ wskazał, że dotychczas obowiązująca na tym terenie droga zaprojektowana była na obszarze ZPXIV01 który (wg aktualnie obowiązującego studium) jest obszarem terenu zieleni urządzonej z dopuszczeniem usług publicznych lokalnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na którym funkcja dominująca jest zieleń urządzona. Mając jednak na uwadze z jednej strony protesty mieszkańców sprzeciwiających się budowie w tym miejscu drogi a z drugiej strony wnioski mieszkańców ubiegających się o budowę dotychczas zaprojektowanej drogi (która jak wspomniano powyżej, w przyjętej uchwale została wykreślona) a także konieczność zapewnienia odpowiedniego dojazdu do zaprojektowanego Osiedlowego Domu Kultury, zaskarżona uchwała dopuszcza możliwość wykonania na tym terenie drogi wg potrzeb które w przyszłości mogą (między innymi w związku z budową Osiedlowego Domu Kultury) dopiero powstać. Droga ta jednak nie jest w żadnym wypadku projektowana ani nie jest wskazany jest jej przebieg. Jej projekt, jak i ewentualna lokalizacja uzasadnione będą istniejącymi potrzebami. Wbrew więc twierdzeniom przedstawionym w uzasadnieniu wniesionej skargi, podjęta uchwała nie niesie za sobą przyjęcia projektu budowy wskazanej drogi gminnej (wykreśla dotychczas istniejącą drogę) a w miejsce to przyjmuje w/w ścieżkę rowerową. Uchwała ta jednak dopuszcza w przyszłości zaprojektowanie w tym miejscu drogi (nie wskazując jednocześnie, tak jak to miało miejsce dotychczas, jej przebiegu) jednak jej budowa nie jest obligatoryjna a jedynie dopuszczona na wypadek zaistnienia okoliczności uzasadniających jej budowę.

Rada Miasta podała, że podczas prac projektowych nad zmianą Studium wzięto pod uwagę dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie oraz uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ładu przestrzennego i jego ochrony poprzez zachowanie istniejącej zieleni osiedlowej w centralnej części osiedla stanowiącej obszar ZP XIV01, oraz likwidację istniejącej przed zmianą Studium projektowanej drogi publicznej przecinającej ten teren. Ponadto uwzględniono również takie potrzeby mieszkańców jak rezerwacja terenu pod Osiedlowy Dom Kultury, i zapewniono możliwość realizacji dojazdu do tego obiektu (załącznik nr 96). Podczas prac nad zmianą obowiązującego dotychczas studium zadbano również o kontynuację zagospodarowania tych terenów zgodnie z zasadami ładu przestrzennego poprzez zapewnienie zgodności ze Studium obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 298/3/2018 w rejonie ul. Popiełuszki i ul. Seniora w Rzeszowie - w części I. Prace nad studium odbyły się zgodnie zatem z obowiązującymi przepisami prawa w tym z art. 10 ustawy planistycznej co przejawia się w tym, iż w trakcie uchwalania zmiany studium uwzględniono tak dotychczasowe przeznaczenie, zagospodarowanie, uzbrojenie temu jak i stan ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) –dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, w rozumieniu regulacji zamieszczonej w art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., jest art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 506), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

U podstaw legitymacji skargowej leży naruszenie interesu prawnego danego podmiotu przez zapisy aktu (uchwały lub zarządzenia) organu gminy. Podstawą zaskarżenia jest wprawdzie niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem, ale też równocześnie naruszenie przez zapisy interesów lub uprawnień konkretnego podmiotu. Zagadnieniem tym dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. SK 30/02 i z dnia 16 września 2008 r. SK 76/06, podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje zatem posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2019 r. II OSK 3802/18).

O istnieniu interesu prawnego, którego naruszenie otwiera drogę do skarżenia uchwały organu gminy możemy mówić wówczas, kiedy działanie tego organu tj. podjęta przez niego uchwała lub zarządzenie dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowaną sytuację konkretnego podmiotu. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust 1 ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 199 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996r. Nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, publ.: strona internetowa NSA). Interes prawny strony skarżącej, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego jest w sprawach ze skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego, okolicznością przesądzającą o legitymacji skarżącego, a w konsekwencji, w obecnym stanie prawnym, o sposobie załatwienia skargi przez sąd. Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust 1 powołanej ustawy nie ma bowiem charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem.

W niniejszej sprawie Rada Miasta Rzeszowa uchwałą z dnia 27 marca 2020 r. nr XXX/595/2020 uchwaliła cztery zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa, w tym zmianę nr 51/3/2018 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rzeszowa na osiedlu Nowe Miasto - część XIVA, obejmującą obszar o powierzchni około 17,49 ha.

Na wstępie należy wskazać, że dokonana zmiana – co zauważył organ w odpowiedzi na skargę – eliminuje w dotychczas obowiązującym Studium zaprojektowany przebieg drogi gminnej w obszarze oznaczonym symbolem ZPXIV01. Wynika w to w sposób niebudzący wątpliwości z załącznika graficznego oraz uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń zmian stadium (załącznik nr 100). W uzasadnieniu wskazano, że zmiana Studium sankcjonuje istniejące zagospodarowanie obszaru pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinna i zieleń urządzoną. Zmiana ma na celu zabezpieczenie terenów dla rekreacji mieszkańców, przy jednoczesnym dopuszczeniu możliwości ich alternatywnego zagospodarowania pod usługi publiczne, a nadto lokalizowania ścieżki rowerowej oraz dróg publicznych dojazdowych lub lokalnych. Co istotne, organ wyraźnie zastrzegł, że dokonana zmiana nie przesądza o przebiegu tras ciągów komunikacyjnych.

Mając na uwadze powyższe nie sposób podzielić zarzutów skarżącej odnośnie naruszenia jej interesu prawnego. Uchwalona zmiana Studium nie stwierdza zarówno konieczności realizacji drogi publicznej na spornym obszarze, jak również nie normuje trasy potencjalnych ciągów komunikacji, tak jak regulowało to Studium przed zmianą. Zaskarżona uchwała jest zatem w istocie korzystna dla skarżącej w kontekście podnoszonych przez nią zarzutów, związanych z nieuwzględnieniem interesu mieszkańców oraz koniecznością ochrony terenów zielonych. Rada Miasta Rzeszowa pozostawiła m.in. w gestii mieszkańców kwestię czy planowana droga w ogóle zostanie zrealizowana na terenie ZPXIV01. Skoro od dnia uchwalenia Studium, tj. 4 lipca 2000 r. droga przewidziana na ww. obszarze nie została zrealizowana, to uchwalona zmiana stanowiła zaktualizowanie zapisów Studium do stanu rzeczywistego, o czym wprost stwierdzono w załączniku nr 100 do uchwały, określając, że zmiana stanowi "usankcjonowanie" istniejącego zagospodarowania terenu. Wykazanie naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 P.p.s.a. należy zaś do wnoszącego skargę. Sąd administracyjny, jako sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonych aktów, nie jest, co do zasady, uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego. Analizując natomiast legalność zaskarżonej uchwały w kontekście zarzutów skarżącej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.