Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1587/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 1 pkt 2 lit. a,b,d,e.
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w G. zwróciła się do Prezydenta Miasta o zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2011 - 2016 w załączeniu przedkładając korekty deklaracji za wskazany okres. Wniosek uzasadniła tym, że pierwotnie błędnie przyjęła do opodatkowania powierzchnię gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy są to grunty sklasyfikowane jako powierzchnia mieszkalna. Spółka wskazała ponadto, że mylnie podała podstawę opodatkowania budynków bowiem powinna była podać powierzchnię 529,6 m2 nie zaś 575,56 m2.

W dodatkowym piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. Spółka wyjaśniła,

że budynek położony w S. przy ul. [...] znajduje się na terenie

o funkcji "tereny adoptowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej",

a z inwentaryzacji powierzchni użytkowej wynika, że do opodatkowania

jest powierzchnia 529,6 m2, a nie 575,56 m2. Spółka oświadczyła, że w budynku

tym nie prowadzi działalności gospodarczej, ani nie wynajmuje tej powierzchni

na prowadzenie takiej działalności.

Decyzją z dnia 28 listopada 2016 r. Prezydent Miasta określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 11.589 zł

i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 19 kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 75 § 4 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) a także

art. 1 lit. a) ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 716; dalej określanej jako "u.p.o.l.") a także art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że grunty należące do podatnika

w ewidencji gruntów oznaczone są symbolem "Bi" czyli inne tereny zabudowane. Tym samym, wbrew twierdzeniu strony nie są to grunty stanowiące tereny mieszkaniowe – "B". Sam fakt posiadania gruntów przez przedsiębiorcę skutkuje uznaniem ich za "związane" z działalnością. Bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność, czy przedsiębiorca dany grunt wykorzystuje do prowadzonej działalności gospodarczej czy też nie. Przesłanka posiadania gruntów przez podmiot gospodarczy decyduje zatem o wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W konsekwencji organ nie podzielił twierdzenia strony, że przeznaczenie gruntu zmieniło się na mieszkaniowy.

Przedmiotowy budynek został określony w ewidencji jako mieszkalny

przy jednoczesnym wskazaniu innej funkcji tj. budynek handlowo-usługowy. Własność podatnika stanowi także budynek garażu sklasyfikowany jako budynek transportu i łączności. Fakt wyodrębnienia w części budynku lokali mieszkalnych pozostaje, zdaniem organu, bez wpływu na funkcję pozostałej powierzchni budynku należącej do Spółki, gdyż ta nie pełni funkcji mieszkalnej, co wykazały oględziny nieruchomości, a budynek ten ma również funkcję handlowo-usługowa. Podczas oględzin ustalono, że pomieszczenia należące do Spółki nie są co prawda obecnie użytkowane, nie są również wynajmowane innym podmiotom, ale nie stanowią także lokali mieszkalnych. Skoro określona część budynków stanowi wyodrębnione lokale mieszkalne stanowiące własność innych osób, to część należącą do Spółki zgodnie

z ewidencją budynków należy, zdaniem Kolegium, uznać za część usługowo-handlową. Brak zatem podstaw do uwzględnienia stanowiska strony

i uznania, że posiadana przez Spółkę cześć budynku winna być opodatkowana stawką właściwą jak dla lokali mieszkalnych.

Organ uznał, że w sprawie nie zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez przesłuchanie prezesa zarządu

z uwagi na fakt, że okoliczności, na które miałby zostać przeprowadzony ten dowód wynikają z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że dla organów podatkowych, zgodnie z przepisem z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wiążące są informacje dotyczące nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż te zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów I i II instancji i orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącej a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji Samorządowego Kolegium

zrzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu wysokości stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w stosunku do budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 575,56 m2 nie zajętego na prowadzenie działalności, prócz powierzchni 42,12 m2 zajętej faktycznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą. Zarzuciła ponadto naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., przez ich niezastosowanie, w sytuacji w której określeniu podlegała wysokość stawki podatku od nieruchomości dla budynku mieszkalnego

o powierzchni użytkowej 575,56 m2 nie zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, prócz powierzchni 42,12 m2 zajętej faktycznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą. Alternatywnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., przez ich niezastosowanie, w sytuacji, w której określeniu podlegała wysokość stawki podatku od nieruchomości dla budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 575,56 m2 nie zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, prócz powierzchni 42,12 m2 zajętej faktycznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków

i budowli pozostających w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą było przedmiotem wielu wypowiedzi orzeczniczych.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd prawny utrwalony

w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznanie, że grunty, budynki i budowle

są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga jedynie ustalenia,

że pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 422/17).

Definicja legalna zawarta w art. 1 a) ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach

o opłatach lokalnych nakazuje, co do zasady, traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawa w tym zakresie nie wskazuje

jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była

ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości

(co do zasady, poza wyjątkami) podlegają opodatkowaniu według tych stawek

(por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 373/17).

Od dnia 1 stycznia 2016 r. obowiązuje zmieniona definicja określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawarta

w art. 1a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Pierwszy człon definicji pozostał niezmieniony, nadal "grunty, budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" to "grunty, budynki

i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą". Już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych, tworzące stabilną i niekwestionowaną linię orzeczniczą (wyrok NSA z 20 marca 2009 r., II FSK 1888/07; oraz wyroki WSA: z 25 lutego 2008 r., I SA/Wr 1575/07; z 23 stycznia 2009 r., III SA/Wa 2010/08; z 26 marca 2009 r., I SA/Gd 903/08; z 22 kwietnia 2009 r., I SA/Ol 85/09; z 10 września 2009 r., I SA/Ol 474/09; z 14 stycznia 2010 r., I SA/Ol 722/09; z 3 czerwca 2009 r., III SA/Po 107/09; z 28 lipca 2009 r., I SA/Gl 223/09).

Uznanie gruntu i budynku za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek podatku od nieruchomości, tj. stawką od gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz stawką od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Poczynając od 1 stycznia 2016 r. nastąpiła zmiana przepisu - drugiej części definicji "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" – określenia wyjątków od uznania gruntów, budynków i budowli

jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z tym że wy łączenie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, będących

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jako przedmiotów opodatkowania niekwalifikowanych jako związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, pozostało niezmienione.

Problemem spornym jest ustalenie w sprawie, czy budynek podlegający opodatkowaniu jest budynkiem mieszkalnym.

Z danych ewidencyjnych wynika, że grunt nie został zakwalifikowany

jako mieszkalny, lecz jako teren zabudowy, natomiast budynek zakwalifikowany

jako mieszkalny odpowiada funkcji usługowo – handlowej. Zapis ewidencyjny uzasadniał przeprowadzenie dowodu z zeznań Prezesa Zarządu Spółki pani S. S. oraz oględzin (24 października 2016 r.).

W sprawie potwierdzono, że nieruchomość jest składnikiem majątku strony skarżącej.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił podstawę do ustalenia,

że mieszkalna część budynku jest przedmiotem własności innych podmiotów,

a w posiadaniu skarżącej są części budynku o funkcjach handlowo – usługowych,

a także garaż sklasyfikowany jako budynek transportu i łączności. Organ zasadnie uznał, w oparciu o dane ewidencyjne, że część budynku nabyta do Spółki

nie ma charakteru mieszkalnego, z tej zatem przyczyny podlega opodatkowaniu

na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. W świetle powyższego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., albowiem w sprawie nie zachodzą podstawy do stosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., skoro przedmiot opodatkowania nie był budynkiem mieszkalnym. W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zgłoszony alternatywnie wniosek o zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., albowiem podległość przepisom wskazanym w decyzji wyklucza kwalifikowanie nieruchomości jako "pozostałe".

Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.