Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 232/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: 1. uchylono zaskarżoną decyzję 2. w pozostałym zakresie oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 4.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skarg SP- P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego : - z dnia 30 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok, - z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok, - z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, - z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok, - z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że uchylona decyzja opisana w punkcie pierwszym wyroku nie podlega wykonaniu, 3. w pozostałym zakresie oddala skargi.


UZASADNIENIE

Burmistrz Ł wydał w dniu 15 września 2014 r. decyzje, w których określił P wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za:

- 2009 r. w kwocie [...] zł;

- 2010 r. w kwocie [...] zł;

- 2011 r. w kwocie [...] zł;

- 2012 r. w kwocie [...] zł;

- 2013 r. w kwocie [...] zł.

Organ podatkowy wskazał, że podatnik jest zarządcą nieruchomości stanowiących własność S P i prowadzi gospodarkę leśną oraz gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami. Organ podatkowy przytoczył art. 3 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Organ podatkowy wskazał, że:

1. w dniu 15 stycznia 2009 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r. na kwotę [...] zł, w której wskazał do opodatkowania grunty pozostałe; grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrowni wodnych; budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budowle o wskazanych powierzchniach i wartości. W deklaracji podatnik zawarł dane dotyczące gruntów i budynków zwolnionych z ww. podatku.

2. w dniu 15 stycznia 2010 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r., w której wskazał do opodatkowania grunty pozostałe; grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrowni wodnych; budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budowle o wskazanych powierzchniach i wartości. W deklaracji podatnik zawarł dane dotyczące gruntów i budynków zwolnionych z ww. podatku. Podatnik dokonał korekt ww. deklaracji w dniach 1 kwietnia 2010 r. i 17 stycznia 2011 r., w wyniku czego zadeklarowany ww. podatek wyniósł [...] zł.

3. w dniu 17 stycznia 2011 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2011 r., w której wskazał do opodatkowania grunty pozostałe; grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrowni wodnych; budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budowle o wskazanych powierzchniach i wartości. W deklaracji podatnik zawarł dane dotyczące gruntów i budynków zwolnionych z ww. podatku. Podatnik dokonał korekty ww. deklaracji w dniu 9 czerwca 2014 r., w wyniku czego zadeklarowany ww. podatek wyniósł [...] zł.

4. w dniu 20 stycznia 2012 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2012 r., w której wskazał do opodatkowania grunty pozostałe; grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrowni wodnych; budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budowle o wskazanych powierzchniach i wartości. W deklaracji podatnik zawarł dane dotyczące gruntów i budynków zwolnionych z ww. podatku. Podatnik dokonał korekt ww. deklaracji w dniach 7 czerwca 2012 r., 31 października 2012 r. i 12 marca 2013 r., w wyniku czego zadeklarowany ww. podatek wyniósł [...] zł.

5. w dniu 30 stycznia 2013 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2013 r., w której wskazał do opodatkowania grunty pozostałe; grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrowni wodnych; budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budowle o wskazanych powierzchniach i wartości. W deklaracji podatnik zawarł dane dotyczące gruntów i budynków zwolnionych z ww. podatku. Podatnik dokonał korekt ww. deklaracji w dniach 18 kwietnia 2013 r., 18 lipca 2013 r., 2 września 2013r., 28 października 2013 r., 13 grudnia 2013 r., 31 stycznia 2014 r., 3 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r., w wyniku czego zadeklarowany ww. podatek wyniósł [...] zł.

Organ podatkowy wskazał, że podatnik przedłożył do deklaracji zestawienie gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, które dotyczyło gruntów, będących w zarządzie podatnika o wskazanej wielkości, sklasyfikowanych jako Tr z posadowionymi liniami energetycznymi, będącymi własnością, określonych firm energetycznych, z posadowionymi liniami telekomunikacyjnymi, stanowiącymi własność T. S.A. (obecnie O. S.A.) oraz

z podziemnym gazociągiem, którego właścicielem była spółka gazowa.

W toku postępowania wyjaśniającego organ podatkowy ustalił właścicieli ww. linii energetycznych, przebiegających przez tereny będące w zarządzie podatnika, warunki użytkowania ww. linii przez firmy energetyczne oraz stosowne zmiany tych warunków w poszczególnych latach. Organ podatkowy wskazał, że podatnik podał, że zadeklarowane przez niego kwoty ww. podatku za poszczególne lata były prawidłowe, gdyż grunty na których posadowione były ww. linie powinny być opodatkowane stawka jak dla gruntów innych, a nie stawką jak od gruntów, będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Organ podatkowy wszczął z urzędu postępowania w celu określenia podatnikowi zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za ww. lata. Zdaniem organu podatkowego, podatnik błędnie zakwalifikował grunty położone pod liniami energetycznymi i telekomunikacyjnymi według stawki właściwej dla gruntów pozostałych. Według organu podatkowego, grunty zajęte pod słupy oraz ww. napowietrzne linie były gruntami, na których w rzeczywistości wykonywane były czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez firmy energetyczne oraz telekomunikacyjne i podlegały opodatkowaniu wyższą stawką podatku. Grunty te zostały wyłączone z działalności leśnej i sklasyfikowanie w ewidencji gruntów jako Tr - tereny różne. Zostały one wydzielone specjalnie na potrzeby ww. linii, których istnienie wiąże się z koniecznością wyznaczania pasa gruntu o powierzchni niezbędnej do eksploatacji i konserwacji tych linii przez operatora. Grunty zostały udostępnione ww. firmom na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci, a także w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji tych linii. Wykorzystywanie gruntu przez przedsiębiorcę, którym są ww. firmy, do prowadzenia działalności gospodarczej skutkowało tym, że stały się one gruntami związanymi z działalnością gospodarczą i należało je opodatkować według stawek najwyższych. Organ podatkowy powołał się na treść art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), art. 1a ust.1 pkt 7 u.p.o.l., art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) i wskazał, że ww. grunty pod liniami sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy czy użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdy grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż leśna, czy rolnicza. Organ podatkowy podał, że według podatnika, przedmiotowe grunty, mimo przebiegania ww. linii zajęte są na działalność leśną. Zdaniem organu podatkowego, przedmiotowe grunty sklasyfikowane jako tereny różne- Tr, lasy- Ls, grunty rolne, nieużytki podlegały podatkowi od nieruchomości, gdyż zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, innej niż leśna i rolna przez ww. firmy oraz związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez ww. firmy. Organ podatkowy wskazał, że podatnik złożył wnioski dowodowe w postaci: ekspertyzy prawnej na okoliczność zasad opodatkowania przedmiotowych gruntów, na których znajdują się ww. linie; opracowania wykonanego przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu odnośnie oceny funkcji przyrodniczych ww. terenów i możliwości prowadzenia na nich gospodarki leśnej; protokołów z przeglądów ww. terenów wraz ze zdjęciami; wniosku o przesłuchanie wskazanych świadków; kart oględzin, protokołów przeglądu i napraw linii oraz wytycznych związanych z ich przeprowadzeniem. Według organu podatkowego, bezspornym był fakt posadowienia ww. linii na przedmiotowych gruntach, zaś ich wykorzystanie przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej skutkowało opodatkowaniem tych gruntów na podstawie art. 1a ust. 1

pkt 3 u.p.o.l. Organ podatkowy uznał za zbędne przesłuchanie wnioskowanych świadków z uwagi, że okoliczności na które mieliby oni zeznawać potwierdzone zostały innymi zebranymi dokumentami, przedłożonymi przez podatnika. Organ podatkowy nie zakwestionował możliwości wejścia ww. firm na przedmiotowe grunty w celu przeglądów, konserwacji, napraw czy modernizacji ww. linii, które może być związane z dojazdem specjalistycznego sprzętu. Okoliczności te wskazywały, zdaniem organu podatkowego, na wykorzystywanie ww. gruntów przez przedsiębiorcę do działalności gospodarczej. Według organu podatkowego, na podatniku ciąży obowiązek podatkowy w przedmiotowym podatku na podstawie art. 3 ust. 2 u.p.o.l., wobec nie przekazania władztwa nad tymi gruntami innym podmiotom. Nawet w przypadku ustanowienia służebności podatnikiem ww. podatku pozostaje N. Na poparcie swojego stanowiska organ podatkowy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Organ podatkowy przedstawił sposób wyliczenia podatku od nieruchomości za poszczególne lata oraz wskazał wielkość przyjętej powierzchni do ww. obliczeń na podstawie określonych dokumentów.

Podatnik wniósł odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i zarzucił organowi naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej: "o.p.";

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit b i ust. 2 w zw. z art.5 ust. 1 pkt. 1 lit. a i art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 K.c. i art. 348 K.c.;

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

- art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1

w zw. z art. 124 o.p., art. 122 o.p., art. 187 o.p., art. 191 o.p., art. 210 o.p., art. 165

§ 2 o.p.

Zdaniem podatnika, złożył on prawidłowe deklaracje i wpłacił należny podatek od nieruchomości za poszczególne lata. W ocenie podatnika, grunty oznaczone symbolem Tr winny być opodatkowane stawką podatku jak dla gruntów innych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 30 grudnia 2014 r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą określenia N. podatku od nieruchomości za 2009 r. Powyższą decyzję doręczono podatnikowi w dniu 2 stycznia 2015 r.

Następnie organ odwoławczy wydał w dniu 9 lutego 2015 r. decyzje, w których utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji dotyczące określenia podatku od nieruchomości za lata 2010, 2011, 2012 i 2013.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do kwestii opodatkowania gruntów z posadowionymi na nimi ww. liniami przy zastosowaniu stawki podatkowej jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podał, że wielkość powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustalona została na podstawie określonych dokumentów, w tym zawartych przez podatnika z ww. firmami, uwzględniających trasy linii oraz lokalizację urządzeń, szerokość pasa technicznego pod liniami, związanymi z ograniczeniem prowadzenia gospodarki leśnej. Organ odwoławczy wskazał, że załączone przez podatnika opinie miały w sprawie znaczenie jedynie w odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako Tr. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin nieruchomości, organ odwoławczy podał, że skoro powierzchnia gruntów zajętych przez inne podmioty dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej ustalona została na podstawie danych uzyskanych od podatnika i z przedłożonych w toku postępowania dokumentów, to nie zachodziła potrzeba dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, np. przez oględziny.

Podatnik złożył skargę na ww. decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniósł o ich uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podatnik zarzucił organowi we wszystkich sprawach naruszenie:

1) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p. przez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości w wysokości wyższej w sytuacji gdy skarżący wyliczył, zadeklarował i wpłacił odpowiedni podatek od nieruchomości stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania gruntów, który to podatek nie był dotychczas przez organ w żaden sposób kwestionowany;

2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 K.c. i art. 348 K.c. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek podatkowy za grunty, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, telekomunikacyjne według stawek jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy skarżący nie prowadzi na tych gruntach żadnej działalności gospodarczej, ani też nie zachodzi przesłanka przeniesienia posiadania gruntów na rzecz przedsiębiorstw państwowych, które są właścicielami linii przesyłowych, co więcej w niniejszej sytuacji wykluczona jest możliwość przeniesienia posiadania przedmiotowych gruntów, co z kolei sprawia, że przedsiębiorstwa przesyłowe nie są ani posiadaczem samoistnym ani zależnym, a tym samym grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

3) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że grunty,

na których posadowione są linie elektroenergetyczne, telekomunikacyjne znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalności gospodarczą i z tego tytułu powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.;

4) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520) przez jego niezastosowanie, podczas gdy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, klasyfikujące przedmiotowe grunty, jako tereny różne, powinny być w niniejszej sprawie podstawą do wymiaru podatku od nieruchomości, brak jest zatem podstaw do opodatkowania gruntów wyłącznie w oparciu o treść określonych punktów załączników do umów wykonawczych zawartych pomiędzy skarżącym a firmami energetycznymi bez dokładnej analizy całości zapisów tych załączników;

5) art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 124 o.p. przez działanie sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w następstwie obciążenia skarżącego zobowiązaniem w podatku od nieruchomości bez podstawy prawnej i z powołaniem okoliczności faktycznych, które wobec wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego nie sposób uznać za udowodnione;

6) art. 122 o.p. przez rażące naruszenie zasad związania organu obowiązującymi przepisami prawa, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie sposobu wykorzystywania gruntów pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, telekomunikacyjnymi, a także gruntu z podziemnym rurociągiem gazowym;

7) art. 187 o.p. przez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zgromadzenia

i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności przez: nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do wniosku dowodowego w postaci przedłożonej ekspertyzy prawnej oraz opracowania wykonanego przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu; zaniechanie ustalenia, że skarżący prowadzi ograniczoną gospodarkę leśną na przedmiotowych gruntach, tj. w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu na powyższą okoliczność w postaci zeznań wnioskowanych świadków; nieustalenie przez organ prawidłowej powierzchni, co do której przedsiębiorstwom energetycznym służy prawo do służebności pod słupami elektroenergetycznymi przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci oględzin przedmiotowych gruntów oraz w skardze na decyzje dotyczące określenia podatku od nieruchomości za lata 2012 i 2013 – nieuwzględnienie faktu zawarcia umowy ustanowienia służebności w formie aktu notarialnego w dniu 17 stycznia 2012 r. z E.

8) art. 191 o.p. przez błędną ocenę zgromadzonych dowodów, co miało bezpośredni wpływ na wydanie orzeczeń oraz ustalenie powierzchni zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez określone firmy w nadmiernej wysokości niż wynikająca z określonych dokumentów; powierzchnia ewidencyjna Tr nie pokrywa się z powierzchnią wymagana do służebności przesyłu pod słupami elekroenergetycznymi oraz nieprzeprowadzenie oględzin w terenie w celu faktycznego sposobu wykorzystywania tych gruntów

9) art. 210 o.p. przez nie zawarcie w decyzji organu II instancji wszystkich niezbędnych elementów dotyczących uzasadnienia faktycznego, w szczególności niewskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a nadto niewskazanie, jakie konkretnie działki wraz z jaką powierzchnią oraz jakim oznaczeniem rodzaju użytków w ewidencji gruntów i budynków organ przyjął do opodatkowania podatkiem od prowadzonej działalności gospodarczej;

10) w skardze na decyzję dotyczącą określenia podatku od nieruchomości za rok 2009 podatnik zarzucił naruszenie art. 70 § 1 o.p.;

11) w skargach na decyzje dotyczące określenia podatku od nieruchomości za lata 2010, 2011, 2012 i 2013 podatnik wskazał, że:

- organ II instancji błędnie oparł się o mylną podstawę wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za ww. lata, tzn. o postanowienie z dnia 2 stycznia 2014 roku znak: [...] dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku za 2009 rok;

- organ II instancji odniósł się i wykazał za powierzchnie opodatkowania powierzchnie z rurociągiem, podczas gdy powierzchnią będącą podstawą wyliczenia podatku od nieruchomości za grunty związane z działalnością gospodarczą są grunty pod liniami energetycznymi i telekomunikacyjnymi;

12) w skargach na decyzje dotyczące określenia podatku od nieruchomości za lata 2012 i 2013 podatnik podniósł, że:

- organ II instancji błędnie ustalił, że E i En Spółka z o.o. bezumownie korzystały w ww. latach z gruntów pod liniami energetycznymi, zarządzanymi przez skarżącego;

- naruszenie art. 165 § 2 o.p., ponieważ ustalenia zawarte w decyzji organu, a dotyczące gruntów pod liniami telekomunikacyjnymi i gazociągu wykraczają poza zakres wszczętego postępowania. W uzasadnieniu do postanowienia

o wszczęciu postępowania organ podatkowy wskazał "w zakresie gruntów zajętych pod linie energetyczne". Wszczęcie postępowania jest zdarzeniem prawnym, gdyż kształtuje granice sprawy podatkowej, która ma być przedmiotem postępowania "załatwiona w drodze decyzji podatkowej";

13) w skardze na decyzję dotyczącą określenia podatku od nieruchomości za 2012r. podatnik podniósł, że:

- organ II instancji w uzasadnieniu decyzji przyjął błędną powierzchnię gruntów pozostałych za okres od października do grudnia 2012 r.- [...] m2, gdy w decyzji organu I instancji jest [...] m2;

14) w skardze na decyzję dotyczącą określenia podatku od nieruchomości za rok 2013 podatnik podniósł, że:

- organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się tylko do powierzchni Tr, pomijając powierzchnię nieużytków, którą organ I instancji uwzględnił jako powierzchnię gruntu związaną z działalnością gospodarczą.

Skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci dokumentów, załączonych do skarg.

W odpowiedzi na skargi, Kolegium wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Przed rozprawą, skarżący złożył pisma procesowe, w których podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skargach i dołączył do nich kopię aktu notarialnego z dnia 16 kwietnia 2015 r. dotyczącego zawarcia umowy służebności przesyłu z En Spółka z o.o.

Na rozprawie Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dotyczące podatku od nieruchomości za przedmiotowe lata. Sąd przeprowadził dowód z pism załączonych do skarg oraz ww. pism procesowych.

Ponadto w dniu 21 lipca 2015 r. skarżący złożył pisma procesowe, w których wskazał wartość przedmiotu sporu w wysokości innej (niższej) niż w złożonych skargach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Spór w sprawie dotyczył opodatkowania gruntów pod liniami energetycznymi i telekomunikacyjnymi, sklasyfikowanych jako tereny różne, grunty rolne, lasy i nieużytki stawką podatku od nieruchomości jak od gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Sąd uwzględnił skargę podatnika i uznał za zasadny zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. przedawniło się z końcem 2014 r. W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 30 grudnia 2014 r., lecz do obrotu prawnego weszła dopiero w dniu 2 stycznia 2015 r., tj. już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Konieczne stało się zbadanie czy w sprawie zaistniała przesłanka z art. 70 § 4 o.p.

Zgodnie z ww. przepisem, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Jak wynikało z akt decyzji z dnia 15 września 2014 r. nr [...] Burmistrza Ł nadano rygor natychmiastowej wykonalności, lecz postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 listopada 2014 r. został on uchylony. Wobec powyższego organ egzekucyjny umorzył postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 r. wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza dotyczące podatku od nieruchomości za 2009 r.

Wskazać należy, że w dniu 28 kwietnia 2014 r., NSA podjął uchwałę o sygn. akt I FPS 8/13, w której stwierdził, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Sąd podzielił stanowisko NSA, co oznaczało, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 70 § 4 o.p. i doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Tym samym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia

30 grudnia 2014 r. dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonalności uchylonej decyzji. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie do umorzenia postępowania w sprawie. W następstwie umorzenia postępowania, ewentualnego rozważenia przez organ podatkowy wymagać będzie kwestia, wynikająca z art. 76 i 77 o.p.

Pozostałe skargi Sąd uznał za niezasadne.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl ust. 2 tego artykułu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza – grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Na podstawie art. 1a ust.1 pkt 4 u.p.o.l. pojęcie "działalność gospodarcza" oznacza działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Obecnie jest to ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2004.173.1808). Zgodnie z art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej. Stosownie do art. 3 u.p.o.l., m.in., przez użyte w ustawie określenia:1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

W myśl art. 3 ust. 1-3 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność S P lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej S P lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej S P lub będących w zarządzie P - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej S P i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Z kolei ust. 3 tego artykułu stanowi, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1) użytki rolne, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, [...], 7) tereny różne oznaczone symbolem -Tr. W myśl natomiast § 68 ust. 1 pkt 1 lit.a oraz ust. 2 ww. rozporządzenia, grunty rolne dzielą się na, m.in. na użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem – R oraz nieużytki, oznaczone symbolem - N. na podstawie § 68 ust. 2 tego rozporządzenia, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls, 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz.

Stosownie natomiast do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465, dalej przywoływana jako "u.p.l."), opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z powyższego wynikało, że grunty rolne, las, nieużytki podlegają podatkowi od nieruchomości w sytuacji, gdy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z akt sprawy wynikało, że zarządcą przedmiotowych gruntów jest N., jako jednostka L., i na gruntach tych nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. N. nie jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości jako posiadacz, ale jako zarządca nieruchomości będących własnością S P.

Kwestią sporną w sprawie było to, czy grunty opodatkowane podatkiem od nieruchomości, na których posadowione były ww. linie znajdowały się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co uzasadniałoby zastosowanie wobec nich stawki podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji polegała na zbadaniu ich prawidłowości na podstawie całego zebranego materiału dowodowego w sprawie, a nie tylko na analizie treści ww. decyzji.

Zdaniem Sądu, organ I instancji zebrał materiał dowodowy, m.in. w postaci umów łączących podatnika z firmami, do których należały ww. linie, w tym umów o ustanowienie służebności przesyłu, który umożliwił mu wydanie ww. decyzji. Organ podatkowy odniósł się ww. decyzjach do zmian tych umów na przestrzeni lat i wskazał w jakich okresach ww. firmy korzystały z ww. gruntów bezumownie, a kiedy na podstawie określonych umów. Organ podatkowy załączył do akt wypisy z ewidencji gruntów i budynków przedmiotowych gruntów, z których wynikało, że w większości grunty pod ww. liniami sklasyfikowane były jako Tr -tereny różne. Organ podatkowy prawidłowo wskazał, że tereny różne (Tr), które nie są gruntami rolnymi i leśnymi podlegają podatkowi od nieruchomości. Powierzchnia gruntów przyjęta do opodatkowania została dokładnie wymieniona w decyzjach organu I instancji. W tych decyzjach organ podatkowy dokładnie opisał dokumenty na podstawie, których przyjął taką a nie inną wielkość powierzchni przedmiotowych gruntów do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Sądu, wielkość powierzchni przedmiotowych gruntów znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym w sprawie.

Z akt wynikało, że ze spornych gruntów korzystały firmy, których linie były posadowione na tych gruntach.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia posiadanie. Skoro prawodawca posłużył się pojęciem posiadania na gruncie prawa podatkowego, nie definiując go i nie nadając mu specyficznego dla tej gałęzi znaczenia, to uzasadnione jest sięgnięcie do tej gałęzi prawa, w której ono funkcjonuje, czyli do prawa cywilnego. Należy bowiem uznać, że definicja posiadania wyrażona w art. 336 Kc. wiąże w sytuacji milczenia ustawy podatkowej, gdyż jest definicją pojęcia prawnego. Zgodnie z ww. przepisem, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą oraz psychicznego elementu, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Nie budzi szczególnych wątpliwości interpretacyjnych element "władania rzeczą". Bez wątpienia chodzi tu o dostrzegalny fakt fizycznego władztwa nad rzeczą. Drugim współwystępującym, niezbędnym elementem cywilistycznej konstrukcji posiadania, jest psychiczny czynnik zamiaru władania ("zawładnięcia") rzeczą dla siebie. Wymaga to szczególnego podkreślenia w przypadku posiadania niepopartego tytułem prawnym. W takim kontekście nie jest posiadaczem rzeczy, a jedynie "dzierżycielem" osoba, która faktycznie włada rzeczą "za kogo innego" (art. 338 Kc.). Zatem zamiar władania rzeczą "dla siebie" rozstrzyga o posiadaniu w rozumieniu art. 336 Kc.

Według Sądu, w niniejszej sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości, od gruntów z posadowionymi ww. liniami był skarżący. Sytuacja ta uległaby zmianie, w razie przekazania przez N. posiadania tego gruntu innemu podmiotowi na podstawie umowy zobowiązaniowej (np. dzierżawa) zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyniku wystąpienia pełnego składu samorządowego kolegium odwoławczego do Sądu z następującym pytaniem: "Na którym z podmiotów określonych w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - zarządcy czy posiadaczu zależnym - ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy nieruchomość stanowiąca własność S P została przekazana - na podstawie umowy zawartej z L.- posiadaczowi zależnemu, który we własnym imieniu i na własny rachunek prowadzi na niej działalność gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna?" NSA w Warszawie podjął uchwałę składu pięciu sędziów z dnia 19 sierpnia 1996 r., FPK 9/96, ONSA 1996, nr 4, poz. 152, w której stwierdził, że obowiązek podatkowy w takim przypadku spoczywa na posiadaczu zależnym nieruchomości stanowiącej własność S P, a będącej w zarządzie L.

W niniejszej sprawie posiadanie spornych gruntów nie zostało przeniesione na ww. firmy. Zawarte przez ww. firmy umowy ramowe, wykonawcze czy ustanowienie służebności z podatnikiem nie przenosiły posiadania na nie tych gruntów. Ww. firmy nie były więc posiadaczami zależnymi tych gruntów. Zawarte umowy umożliwiały ww. firmom dostęp do przedmiotowych gruntów i wykonywanie określonych czynności.

W ocenie Sądu, przedmiotowe grunty zajęte przez ww. firmy, które są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo, że podatnikiem tego podatku pozostawał skarżący. Skarżący, dbając należycie o swoje interesy powinien dążyć do uregulowania kwestii finansowych związanych z zajęciem tych gruntów przez ww. firmy.

Po dokonanej analizie akt sprawy, Sąd stwierdził, iż poczynione przez organ podatkowy ustalenia faktyczne i wysnuta z nich ocena całokształtu okoliczności sprawy, na gruncie wymienionych regulacji prawnych nie budziła zastrzeżeń.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 21 o.p., Sąd uznał go za niezasadny, gdyż dane wynikające ze złożonych przez podatnika deklaracji są wiążące dla organu podatkowego, o ile on ich nie zakwestionuje. W przypadku gdy organ podatkowy kwestionuje złożoną przez podatnika deklarację zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Zauważona przez skarżącego nieścisłość w uzasadnieniu decyzji II instancji dotycząca powołanego numeru postanowienia o wszczęciu postępowania za wskazane lata nie miała istotnego znaczenia rozstrzygnięcia sprawy. Było bowiem niewątpliwe, że organ podatkowy wszczął wobec skarżącego postępowania podatkowe w podatku od nieruchomości za poszczególne lata, je prowadził i zakończył określonymi decyzjami. Błędnie powołany numer postanowienia był oczywistą omyłką pisarską.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że N. wykorzystuje część przedmiotowych gruntów na cele związane z prowadzeniem gospodarki leśnej

(np. plantacje, drogi, siedliska przyrodnicze), stwierdzić należy, że nawet w sytuacji oznaczenia powierzchni jako las, gdy są to tereny zajęte na ww. linie, z mocy ustawy objęte zostają one opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości (art. 1 ust. 1 i 2 u.p.l.), gdyż należy uznać, że są to grunty związane z inną niż leśna, działalnością gospodarczą. Uwzględniając bowiem treść art. 2 ust. 2 u.p.o.l stanowiącego, że grunty rolne, nieużytki i leśne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Tym samym zarzut naruszenia art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne był niezasadny. Wskazać należy, że choć podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków to jednak należy również uwzględnić treść ww. przepisów innych ustaw.

Obowiązek płacenia ww. podatku ciążył na podatniku jako zarządcy nieruchomości, będących własnością S P, gdyż posiadanie tych gruntów nie zostało przeniesione na rzecz innego podmiotu. Jak wynikało z akt ww. firmy, korzystały z przedmiotowych gruntów na przestrzeni lat albo bezumownie, albo na podstawie umów wykonawczych czy też ramowych, na podstawie których ustanowiono na rzecz podatnika wynagrodzenie za korzystanie z ww. gruntów, czy też na podstawie zawartych umów o ustanowienie służebności przesyłu również ustanawiających wynagrodzenie z tytułu korzystania z ww. gruntów.

Podkreślić należy raz jeszcze, że organ I instancji w swoich decyzjach bardzo szczegółowo opisał dokumenty na podstawie, których przyjął, że przedmiotowe grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, uwzględniając zmiany w powierzchni tych gruntów na przestrzeni lat wynikające z odpowiednich dokumentów. Grunty opodatkowane ww. stawką dotyczyły wyłącznie gruntów, na których posadowione były przedmiotowe linie, co wynika wprost z treści decyzji organu I instancji. Grunty oznaczone symbolem Tr (część działki nr [...] obręb R o pow. [...] m2), pod którymi znajduje się gazociąg zostały opodatkowane stawką podatku, jak dla gruntów innych. Kwestia ta została dodatkowo wyjaśniona przez organ podatkowy w ustosunkowaniu się do złożonych przez N. odwołań, doręczonych podatnikowi. Opodatkowanie tych gruntów nie było sporne i organ podatkowy przyjął w tym zakresie dane wynikające ze złożonych przez podatnika deklaracji. Dane te były również zgodne z zestawieniem złożonym przez podatnika. Zastrzeżenia podatnika wobec wskazań organów, że do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą "(grunty pod liniami energetycznymi, telekomunikacyjnymi, rurociągiem)", nie miały wpływu na wydane przez organy rozstrzygnięcia. Powyższe Sąd uznał za nieścisłości, które nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż z akt i treści ww. decyzji wynikało, że stawką podatku od nieruchomości jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą objęto jedynie grunty pod przedmiotowymi liniami. Tym samym również zarzut naruszenia art. 165 § 2 o.p. był niezasadny, gdyż wszczęcie postępowań podatkowych dotyczyło określenia podatku od nieruchomości za poszczególne lata należnego od poszczególnych składników majątku skarżącego, opisanych w przedmiotowych decyzjach. Wbrew zarzutom skarg, organ podatkowy nie dokonał opodatkowania całych powierzchni oznaczonych symbolem Tr, lecz jedynie ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, wynikającej ze stosownych dokumentów. Wskazać należy, że organ podatkowy w swoich decyzjach uwzględniał zmiany stanu faktycznego w postaci powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności przez ww. firmy stosownie do zmieniających się umów i porozumień pomiędzy podatnikiem a ww. firmami. Oparcie się przez organ podatkowy na zapisach dokumentów (m.in. umów wykonawczych, ramowych o współpracy, umowy o ustanowienie służebności), zdaniem Sądu było prawidłowe. Okoliczność, że pas gruntu bezpośrednio zajęty przez ww. linie jest węższy od powierzchni gruntu, zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej przez ww. firmy, który był podstawą przyjętą do opodatkowania, nie miała wpływu na rozpoznanie sprawy. Według Sądu, organ podatkowy prawidłowo przyjął do opodatkowania większą powierzchnię, która obejmowała oprócz pasa gruntu bezpośrednio pod liniami również pas terenu obok, tzw. pas techniczny umożliwiający swobodny dostęp pracownikom ww. firm oraz dojazd odpowiedniego sprzętu w celu naprawy, konserwacji czy modernizacji ww. linii. Z zapisów ww. umów wynikała wielkość powierzchni zajętych przez ww. firmy, za którą uiszczały one wynagrodzenie N. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia faktu zawarcia umowy o ustanowienie służebności w dniu 17 stycznia 2012 r. z En S.A., Sąd uznał go bezzasadny. Z treści decyzji organu I instancji dotyczących określenia podatku od nieruchomości za lata 2012 i 2013 wynikało, że ww. umowa została przez organ uwzględniona i powierzchnia gruntu objęta służebnością została przyjęta do opodatkowania. Powierzchnia gruntu dotycząca części działek nr [...] obręb R (symbol Tr), wynikająca z umowy o ustanowienie służebności wynosiła [...] ha i była ona zgodna z zestawieniem wykonanym i przedłożonym przez podatnika, zaś z decyzji wynikało, że opodatkowaniem objęto część ww. działek o powierzchni

[...] m2 ([...]m2). Zastrzeżenia podatnika, co do treści decyzji II instancji o bezumownym korzystaniu z gruntów pod ww. liniami przez konkretne firmy w danym roku, zadaniem Sądu, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, organ podatkowy szczegółowo wskazał w jakich okresach konkretne firmy korzystały ze spornych gruntów bezumownie, kiedy na podstawie zawartych umów, opisując je dokładnie. Zawarte w skargach wyliczenia dotyczące tych powierzchni odnoszą się do zmian powierzchni tych gruntów w przeciągu kilku lat i miały wykazać, według podatnika, błędne ustalenie powierzchni gruntów, które opodatkowano podatkiem od nieruchomości jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd nie podzielił stanowiska podatnika w tym zakresie. Zmiany powierzchni ww. gruntów zostały przez organ podatkowy uwzględnione w decyzjach za poszczególne lata podatkowe. Wskazać należy, że organ podatkowy w toku prowadzonych postępowań zwracał się do ww. firm o przedłożenie umów wiążących je z podatnikiem, dotyczących przedmiotowych gruntów. En Spółka z o.o. odmówiła przekazania umowy z 2012 r., wskazując, że dane zawarte w tej umowie stanowią tajemnice przedsiębiorstwa. Umowy tej nie przedłożył również podatnik. Wobec czego trudno stawiać zarzut organowi, że nie uwzględnił zapisów ww. umowy. Prawidłowo zatem organ podatkowy oparł się na będących w jego posiadaniu innych dokumentów (m.in. zestawienie dokonane przez podatnika), na podstawie których określono powierzchnię zajętą przez ww. firmę dla celów podatkowych. Kwestia ta może mieć ewentualne znaczenie w postępowaniu na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Fakt ustanowienia w dniu 16 kwietnia 2015 r. przez podatnika na rzecz En Spółka z o.o. służebności przesyłu, nie miał znaczenia w sprawie, gdyż dotyczyła ona określenia podatku od nieruchomości za lata 2010-2013. Okoliczność ta ma znacznie dla wymiaru ww. podatku za 2015 r. Zmniejszenie powierzchni opodatkowanych gruntów, wynikające z zawieranych stopniowo umów przez podatnika z ww. firmami mogło mieć wpływ w konkretnym roku podatkowym, w którym nastąpił ten fakt i nie miał on znaczenia dla opodatkowania tych gruntów w innych latach. Zastrzeżenia podatnika, że przyjęta przez organ podatkowy do opodatkowania powierzchnia zajęta pod urządzeniami telekomunikacyjnymi nigdy nie była przedmiotem ustaleń były niezasadne. Organ podatkowy ww. powierzchnie ustalił na podstawie zebranego materiału dowodowego, zaś skarżący w toku postępowania podatkowego ich nie kwestionował. Zastrzeżenia podatnika, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji przyjął błędną powierzchnię gruntów pozostałych za okres od października do grudnia 2012 r, gdy w decyzji organu I instancji jest inna powierzchnia nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zdaniem Sądu, była to zwykła omyłka pisarska. Powierzchnia gruntów pozostałych przyjęta do opodatkowania została przez organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym deklaracji i zestawień złożonych przez podatnika. Powierzchnia ta została wskazana w decyzji organu I instancji, którą utrzymał w mocy organ odwoławczy. Także zastrzeżenia podatnika, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się tylko do powierzchni Tr, pomijając powierzchnię nieużytków, którą organ I instancji uwzględnił jako powierzchnię gruntu związaną z działalnością gospodarczą nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Powierzchnia nieużytków została ustalona na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie i opodatkowana na podstawie art.4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Odnośnie zarzutu niedokładnego opisania budynków i budowli w decyzji organu I instancji, Sąd uznał go za niemający wpływu na rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynikało, że sporne są zasady opodatkowania gruntów pod ww. liniami. Kwestia opodatkowania innych składników majątku podatnika nie była sporna, organ podatkowy przyjął w tym zakresie dane dotyczące ww. składników, które wynikały ze złożonych przez podatnika deklaracji i ich korekt.

Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania świadków, wskazać należy, że organ I instancji podał tego przyczynę. Postępowanie dowodowe ma na celu zebranie materiału dowodowego umożliwiającego rozpoznanie sprawy. Zgodzić należało się z organem, że okoliczności na które mieliby zeznawać świadkowie były już udowodnione innymi dowodami- dokumentami, przedłożonymi, m.in. przez podatnika, w tym dokumentacja fotograficzną. Ponadto organ podatkowy nie kwestionował faktu możliwości prowadzenia ograniczonej działalności leśnej pod ww. liniami, czy też możliwości dostępu do tych terenów przez pracowników firm do których należą ww. linie. W tym zakresie nie były również konieczne oględziny terenu.

Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez organy ekspertyzy prawnej i opinii przyrodniczej, wskazać należy, że organy obu instancji nie ustosunkowały się w swoich decyzjach do ww. opinii, co należało uznać jako naruszenie przepisów postępowania. Jednak ww. naruszenie, zdaniem Sądu, nie miało istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu, opinia przyrodnicza jest zbieżna z zebranym materiałem. Jak już wyżej wskazano organ podatkowy nie kwestionował możliwości wykorzystania gruntów pod ww. liniami w działalności leśnej. Okoliczność możliwości prowadzenia działalności leśnej przez podatnika na ww. gruntach nie wyklucza faktu związania tych gruntów z działalnością gospodarczą ww. firm. Zajęcie tych gruntów przez przedsiębiorcę determinuje zastosowanie stawki podatku od nieruchomości jak od gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W większości grunty, na których posadowione były ww. linie oznaczone były symbolem "Tr", które podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślić należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii zastosowania prawa i jego wykładni. W świetle art. 197 o.p. nie jest dopuszczalne powołanie biegłego, który miałby złożyć opinię co do obowiązującego prawa krajowego i jego stosowania. Ekspertyza prawna przedłożona przez podatnika w istocie była niedopuszczalną opinią co do prawa, a nie co do faktów i wiadomości specjalnych. Stosowanie prawa należy bowiem do organu orzekającego w sprawie, a nie do biegłego.

Zdaniem Sądu, organ podatkowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, zebrał materiał dowodowy, dokonał, jego wszechstronnej analizy i wywiódł z niego logiczne wnioski, które zawarł w decyzjach, sporządzonych z zachowaniem art. 210 o.p. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżący wywiódł inne wnioski nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów proceduralnych. Wskazane przez Sąd uchybienia popełnione przez organ w toku postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko naruszenie przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonych decyzji.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Podyktowane to było koniecznością wszczęcia procedury z art. 218 p.p.s.a. odnośnie ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia. W dniu 24 lipca 2015 r. wydano zarządzenie, w którym ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia, kwotę wpisów sądowych oraz kwotę do zwrotu skarżącemu tytułem nadpłaty poniesionych kosztów nad należnymi. Po uprawomocnieniu się zarządzenia zostanie na podstawie art. 224 p.p.s.a. wydane stosowne postanowienie o kosztach sądowych.