Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 594/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniach 11 października 2005 r. i 25 października 2006 r. sprawy ze skargi Marka K. i Ryszarda . na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Syg akt I SA/Bd 594/06

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z [...] 2005r Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu zażalenia Marka K. i Ryszarda K. na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] 2005 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]., nr [..], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad nieodebranymi pojazdami przechowanymi na parkingu strzeżonym, co do których orzeczono o ich przejściu na rzecz Skarbu Państwa – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniami z dnia [...] 2004r. dotyczącymi: pojazdu F. nr rej. [....], pojazdu P. nr rej. [...], pojazdu P. nr rej. [...], pojazdu F. nr rej. [...], nr pojazdu P. nr rej. [...], pojazdu F. nr rej. [...], pojazdu F. nr rej. [...], pojazdu P. nr rej. [...], pojazdu P. nr rej. [...], pojazdu F. nr rej. [...]), pojazdu F. nr rej. [...], pojazdu F. nr rej. [...], orzekł o przyznaniu firmie "A.l" zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem nadzoru nad powyżej wymienionymi pojazdami, przechowanymi na parkingu strzeżonym, oraz ustalił wynagrodzenie za dozór nad każdym z nich.

Pojazdy te, nieodebrane przez właścicieli, po przeprowadzeniu wynikającego z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 02 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów postępowania, przeszły na własność Skarbu Państwa. Przyznane kwoty stanowiły iloczyn dni postoju pojazdów na parkingu - liczonych od dnia otrzymania od podmiotu decydującego o usunięciu pojazdu całości akt umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia ruchomości na rzecz Skarbu Państwa, do dnia zabrania pojazdu z parkingu - oraz kwoty wyliczonej przez organ likwidacyjny na podstawie wydatków i stawki za parkowanie pojazdów na podobnie usytuowanych parkingach. W ten sposób ustalono dzienny konieczny wydatek związany z dozorem pojazdu na poziomie 0,63 zł i dzienne wynagrodzenie za dozór w wysokości 1, 70zI.

Organ likwidacyjny rozpatrując przedmiotową sprawę, zastosował przepisy wynikające z zapisów § 3 pkt 1 lit. a oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazujących do przechowywania ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na mocy m.in. prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotu wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, stosować odpowiednio przepisy art. 100 -103 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W zażaleniach na te postanowienia strona wskazała, że nie zgadza się na zastosowanie w sprawie przepisów § 3 i § 6 powołanego rozporządzenia i konsekwentnie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i tym samym potraktowanie właścicieli firmy "A." jako dozorców pojazdów.

Żalący się wskazali, że organ likwidacyjny za holowanie i parkowanie pojazdów winien dokonać zapłaty wyliczonej na podstawie i według dziennej stawki wskazanej w cenniku, stanowiącym załącznik do umowy z [...] 2000 r. zawartej pomiędzy firmą "A." a Komendantem Miejskim Policji w B. w sprawie współdziałania w zakresie parkowania na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych na zlecenie Policji i w piśmie z [...] 2004r. W efekcie zażądali kwoty 86.576,60 zł.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w B., uznając argumenty organu likwidacyjnego, ze względu na błędne wyliczenie ilości dni postoju pojazdów na parkingu, postanowieniami z dnia [...] 2004 r. zaskarżone postanowienia uchylił w całości i orzekł o zwrocie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdami oraz o wynagrodzeniu za dozór według przyjętej przez organ likwidacyjny stawki i za prawidłową ilość dni postoju.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona, Marek i Ryszard K., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 17 listopada 2004 r. zaskarżone postanowienie uchylił w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organu, że do sprawy znajdują zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z § 3 pkt. 1 c powołanego wyżej rozporządzenia, który nakazuje stosować przepisy rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Uznano także, iż organ likwidacyjny miał podstawy do zwrotu, na żądanie dozorcy, koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz przyznaniem wynagrodzenia za dozór na podstawie art. 102 § 2 ustawy.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ winien dokonać weryfikacji sposobu określenia wynagrodzenia zgodnie art. 102 § 2 ustawy, poprzez ustalenie i uwzględnienie zakresu obowiązków dozorcy pojazdów, a także okoliczności związanych z ich przechowywaniem i warunkami sprawowania pieczy. Sąd zalecił także dokonanie oceny okoliczności związanych z wykonywanym przez skarżących dozorem, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki tego dozoru, który dotyczy ruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Sąd wyraził także pogląd, iż przedmiotem oceny powinna być kwestia czy dozór nad takimi ruchomościami nie wymaga od prowadzącego parking innych obowiązków od tych, jakie posiadają inne osoby prowadzące zarobkowo parkingi strzeżone, czy nie zachodzi konieczność dodatkowego ubezpieczenia lub ochrony.

W następstwie wydanego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem uchylił w całości zaskarżone postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniami z [...] 2005 r. przyznał zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór nad następującymi pojazdami w kwotach: [...].

W zażaleniach na te postanowienia strona kolejny raz zarzuciła, błąd w ustaleniu, że organ likwidacyjny błędnie przyjął, że sprawa powinna być załatwiona w trybie administracyjnym i zastosował przepisy dotyczące postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem strony natomiast w przedmiotowej sprawie należało zastosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia oraz umowy przechowania. Wskazano również, iż zgodnie z Uchwałą nr [...] Prezydenta Miasta B. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie pojazdów z dróg i za parkowanie usuniętych pojazdów na parkingach strzeżonych, strona powinna otrzymać za przechowywanie samochodu osobowego na parkingu strzeżonym kwotę 10,- zł za dobę.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując po raz kolejny sprawę w toku postępowania odwoławczego wskazał, że – uwzględniając treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - nie jest zasadne twierdzenie skarżących, że w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma podstawy prawnej, która uprawnia w stanie faktycznym sprawy do stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organ likwidacyjny powinien zastosować przepis § 3 pkt. 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, który nakazuje stosować przepisy działu II rozdziału 6 dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W świetle powyższego stanowiska, należy uznać po raz kolejny, iż brak jest przesłania w przedmiotowej sprawie można było stosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia oraz umowy przechowania.

Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości stawki za parkowanie pojazdów na parkingu prowadzonym przez firmę A. stwierdzić należy.

Jak wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku, w przedmiotowej sprawie z dnia 17 listopada 2004r. organ likwidacyjny zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji miał podstawy do zwrotu, na żądanie dozorcy, koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru oraz przyznaniem wynagrodzenia za dozór.

Jednocześnie, mając na uwadze zalecenia Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w celu prawidłowego ustalenia poniesionych wydatków za dozór i wynagrodzenia, jakie otrzymują podmioty gospodarcze świadczące usługi w zakresie parkowania pojazdów na parkingach strzeżonych.

Organ pismem zwrócił się do firmy A. o informacje czy sprawowanie dozoru nad wymienionymi pojazdami wiązało się z innymi obowiązkami od tych, jakie ciążą na osobach prowadzących zarobkowo parkingi strzeżone np. dodatkowym ubezpieczeniem bądź ochroną. Skarżący nie udzielili informacji w powyższym zakresie.

Organ podkreślił, że w zaskarżonych postanowieniach organ likwidacyjny dokonał szczegółowej analizy porównawczej danych dotyczących trzech parkingów strzeżonych prowadzonych przez inne podmioty gospodarcze oraz parkingu prowadzonego przez firmę Skarżących. Przyjęta metodologia nie budziła zastrzeżeń Dyrektora Izby Skarbowej i w jego opinii stanowiła wypełnienie zaleceń wydanych w sprawie przez WSA w Bydgoszczy. Dodatkowo wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza fotografii parkingu prowadzonego przez Marka i Ryszarda K., wynika, że sposób przechowywania pojazdów odbiega znacznie od standardów powszechnie przyjętych na parkingach, które poddano analizie porównawczej. Pojazdy składowane były bez zachowania odstępów, co uniemożliwiało dojście do nich, a także składowanie pojazdów jeden na drugim.

W skardze do sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających je postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu oraz postanowieniom wydanym przed Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. strona zarzuciła naruszenie art. 1 pkt. 1 kpa a contrario przez przyjęcie, że sprawa jest załatwiana w drodze administracyjnej, błędne zastosowanie § 3 pkt l lit c rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a przez to błędne zastosowanie przepisów działu II rozdziału 6 ustawyo postępowaniu egzekucyjnym w administracji, naruszenie art. 6 kpa tj. zasady praworządności poprzez stosowanie przepisów administracyjnych w sprawach uregulowanych kodeksem cywilnym, naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapoznanie skarżącego z wyliczeniami i zgromadzonymi dowodami w sprawie przed wydaniem zaskarżonych postanowień, błędne ustalenie dnia, od którego liczono początek wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków.

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołali dotychczasowy przebieg postępowania i zarzucili, że organy błędnie rozpatrzyły sprawę, bowiem w tym przypadku brak jest możliwości jej załatwienia w postępowaniu administracyjnym, zaś wszelkie spory co do wysokości ceny za przechowanie pojazdów winny zostać rozpoznane w postępowaniu cywilnym przez sąd powszechny.

Zgodnie z przepisem art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłaty ustala rada powiatu. Zaś art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie stanowi, że pojazd usunięty w trybie określonym ustawą Prawo o ruchu drogowym i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W takim przypadku Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu od dnia nabycia jego własności z mocy ustawy. Oznacza to obowiązek zapłaty za przechowywanie pojazdu od dnia nabycia jego własności do dnia jego odbioru z parkingu według stawek określonych uchwałą rady powiatu. W tym przypadku zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy przechowania oraz prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia.

Zgodnie z przepisem § 3 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży rzeczy stosuje się do rzeczy, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Żadna wyżej wskazana sytuacja nie zachodzi w tym przypadku, bowiem orzeczenie naczelnika urzędu skarbowego ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, w którym stwierdza się przejście z mocy ustawy (z dniem 1 po upływie 6 miesięcy) na własność Skarbu Państwa. Nadto sytuacja taka nie jest objęciem w posiadanie rzeczy niczyjej bowiem Skarb Państwa po ziszczeniu się warunku stał się już w myśl art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym właścicielem pojazdu. W takim przypadku można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis § 3 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym nie można w przedmiotowej sprawie stosować przepisu art. 100-103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych też względów w przedmiotowej sprawie nie stosuje się również drogi administracyjnej.

Tym samym naruszono również zasadę praworządności wyrażoną wart. 6 kpa bowiem zastosowano w sprawie przepisy, które nie mają w sprawie zastosowania i gdzie w myśl przepisu art. 1 pkt 1 kpa nie występuje droga administracyjna 0.

Pogląd skarżących odnośnie drogi cywilno-prawnej został podzielony przez Rzecznika Praw Obywatelskich w piśmie z dnia 3 marca 2004 roku. Nadto skarżący wytoczyli powództwo przeciwko Skarbowi Państwa stationes fisci Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. i Sąd Apelacyjny w G. Wydział I Cywilny w postanowieniu z dnia [...] 2005 roku sygn. akt [...] również podzielił pogląd skarżących w kwestii cywilnego charakteru sporu.

Zdaniem skarżących organy, jak również Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. naruszyli art. 10 § 1 kpa nie wysłuchując skarżących przed zakończeniem postępowania oraz nie informując skarżących o zgromadzonym materiale w sprawie i dokonanych wyliczeniach. Stosownie do przepisu art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji (w tym wypadku postanowienia) umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie po dokonaniu wyliczeń Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nie informował skarżących o dokonanych wyliczeniach i nie przedstawił wyliczeń skarżącym. Zaś w uzasadnieniu postanowień organu administracji I instancji ani strony przeciwnej nie wskazano z jakich konkretnie trzech parkingów strzeżonych dokonano danych porównawczych i przez to uniemożliwiono skarżącym możliwość zweryfikowania tych danych. Również nie wskazano przyczyn, dla których nie jest możliwe zastosowanie cennika ustalonego przez Radę Miasta B., który to cennik stanowi prawo miejscowe.

Nadto skarżący zarzucili, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. błędnie ustalił okres zapłaty za przejęte samochody, przyjmując okres od dnia wpłynięcia do urzędu zawiadomienia od podmiotu decydującego o usunięciu pojazdu tj. od Policji wraz z całością akt do dnia odebrania pojazdów z parkingu. Tymczasem art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że Skarb Państwa własność przedmiotowych pojazdów nabył ex lege wcześniej i okres ten winien być liczony od dnia nabycia pojazdu na własność przez Skarb Państwa do dnia odebrania pojazdu.

Dodatkowo skarżący wskazali, że organ dokonał błędnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się w uzasadnieniu na argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 11 października 2005r Sąd zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt.1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu zakończenia postępowania cywilnego w sprawie z powództwa skarżących o tym samym zakresie przedmiotowym. W dniu [...] 2006r Sąd podjął postępowanie w związku z ustaniem przyczyny zawieszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 153 wyżej wymienionej ustawy, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie pogląd, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże dopóki nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Podobny skutek wywołać muszą istotne zmiany w stanie faktycznym sprawy. Zaistnienie nowych istotnych okoliczności wpływa na zakres związania sądu i organu, co do dalszego postępowania w sprawie.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniał taki właśnie stan: po wydaniu przez organ zaskarżonego postanowienia, w którym ustalił on wysokość wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie z tego tytułu, sąd powszechny, Sąd Okręgowy w B., prawomocnym wyrokiem z [...] 2006r wypowiedział się w takim samym zakresie przedmiotowym, jak niniejsza sprawa. Na podstawie wskazanego wyroku skarżący w ramach powództwa o zapłatę uzyskał solidarnie od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. kwotę 12.845,30zł z ustawowymi odsetkami od dnia 26.10.2004r. Analiza treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku prowadzi do jednoznacznych wniosków, że zakres roszczenia cywilnego uwzględnionego przez sąd powszechny oraz przedmiotu rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem jest tożsamy co do analizowanego stanu faktycznego.

Sąd w niniejszym postępowaniu przeprowadził na rozprawie dowód z dokumentów w postaci m.in. wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] 2006r w sprawie [...] wraz z uzasadnieniem. Na tej podstawie ustalił, że Sąd cywilny zakwalifikował stan faktyczny pozostawienia przedmiotowych samochodów na parkingu skarżących jako umowę przechowania, do zawarcia której doszło przez czynności faktyczne. W opracowaniu o taki wniosek dokonał wyliczenia należnego wynagrodzenia z uwzględnieniem tych wszystkich przesłanek, które jako wskazówka do dalszego postępowania zostały określone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2004r w sprawie I SA/Bd 477/04.

Po wydaniu więc przedmiotowego wyroku w sprawie cywilnej, który stał się prawomocny, zaistniała sytuacja, w której skarżący uzyskali wynagrodzenie za te same czynności, w tym samym stanie faktycznym z dwóch źródeł. Z orzeczenia sądu cywilnego nie wynika, by Sąd uwzględnił w swoim wyliczeniu kwotę przyznaną skarżącym wcześniej w postępowaniu administracyjnym i o tę kwotę pomniejszył dochodzone roszczenie. Uwzględnienie stanowiska organu o oddalenie skargi, z uwagi na zmianę istotnych okoliczności sprawy, doprowadziłoby obecnie do nieuzasadnionego podwójnego "wynagradzania" skarżących kosztem Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, uznając, że zmiany w stanie faktycznym muszą zostać uwzględnione, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu brak różnicy w przyznanych skarżącym należnościach winien skutkować zaniechaniem ich przyznania w niniejszym postępowaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w.w. ustawy (składają się na nie wpis i koszty zastępstwa); na podstawie art. 152 ustawy Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości.