Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt SA/Ka 2070/94
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 1995-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1-2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Podatnik uwzględnił w ewidencji i rozliczeniu fakturę, która nie uprawniała go do odliczenia kwoty podatku naliczonego od podatku należnego /art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, została bowiem wystawiona dla innego podmiotu gospodarczego, jako nabywcy towaru. Nie można podzielić poglądu, że faktura była jedynie dotknięta błędem pisarskim. Była to faktura oczywiście wadliwa bądź cudza faktura.

TEZY

Podatnik uwzględnił w ewidencji i rozliczeniu fakturę, która nie uprawniała go do odliczenia kwoty podatku naliczonego od podatku należnego /art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, została bowiem wystawiona dla innego podmiotu gospodarczego, jako nabywcy towaru. Nie można podzielić poglądu, że faktura była jedynie dotknięta błędem pisarskim. Była to faktura oczywiście wadliwa bądź cudza faktura.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Towarzystwo Leasingowe wadliwie dokonało rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 1993 r. Wadliwość ta dotyczyła zarówno dokumentu źródłowego /faktury/ jak i ewidencji /kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny/ oraz - w efekcie zeznania podatkowego za grudzień 1993 r. Bezspornie podatnik uwzględnił w ewidencji i rozliczeniu fakturę, która nie uprawniała go do odliczenia kwoty podatku naliczonego od podatku należnego /art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, została bowiem wystawiona dla innego podmiotu gospodarczego, jako nabywcy towaru. Nie wnikając w powody takiego działania /gdyż nie mają one żadnego znaczenia dla bytu zobowiązania podatkowego/ trzeba stwierdzić, że skarżące Towarzystwo Leasingowe przyjęło fakturę wystawioną dla Zakładu "G." do własnych rozliczeń, nie zakwestionowało jej ale ujęło we własnej ewidencji i uczyniło podstawę do odliczenia od podatku należnego kwoty podatku naliczonego wynikającego z tej faktury, w wysokości 19.580.000 zł. Nie sposób tego rodzaju działania ocenić inaczej niż uchybienie wymogowi prawidłowego prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz bezpodstawne odliczenie podatku naliczonego od podatku należnego. W sensie dokumentacyjnym podatnik posłużył się przy rozliczeniu cudzą fakturą. Nie można więc podzielić poglądu skargi, że faktura była jedynie dotknięta błędem pisarskim. Była to faktura oczywiście wadliwa /jeśli nabywcą samochodu było rzeczywiście Towarzystwo Leasingowe, co wydaje się wynikać z późniejszych dokumentów/ bądź cudza faktura. Bez względu jednak na to - była to faktura, na podstawie której skarżące Towarzystwo nie miało prawa odliczyć podatek naliczony. Twierdzenie odwrotne strony skarżącej jest bezzasadne, w świetle art. 19 ustawy oraz par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./.

Nieuzasadniony jest także zarzut zastosowania przepisu w brzmieniu późniejszym niż obowiązujące w grudniu 1993 r. tzn. w czasie rozliczenia podatku od towarów i usług przez podatnika.

Organy prawidłowo uczyniły podstawą prawną swego rozstrzygnięcia przepis obowiązujący w chwili stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku, skoro żaden przepis przejściowy w ustawie nowelizującej nie upoważnił ich do stosowania przepisów wcześniejszych. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości takiego postępowania jest fakt, że nowe przepisy wprowadziły liberalniejsze skutki naruszenia obowiązku z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.

Sąd nie stwierdził też, aby postępowanie administracyjne w sprawie rozliczenia podatku VAT za grudzień 1993 r. było dotknięte uchybieniami, które zarzucono w skardze. Organy podatkowe nie naruszyły ani zasady praworządności /art. 6 Kpa/, ani innych zasad ogólnych postępowania, określonych w art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa. Z kolei pewna lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji nie miała charakteru prawa mającego wpływ na wynik sprawy.

Powyższe powody stanowiły podstawę oddalenia skargi, jako nieuzasadnionej, na mocy art. 207 par. 5 Kpa.