Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1682/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] prawa własności części nieruchomości położnej w [...] przy ul. [...], zajętej pod drogę publiczną (drogę gminną – ul. [...]), oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. nr [...] o pow. [...] m2.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. W. i J. W. wnioskiem z 14 sierpnia 2003 r. wystąpili do Prezydenta Miasta [...] o rozgraniczenie stanowiących ich własność nieruchomości, a dokładnie geodezyjne wytyczenie drogi (ul. [...]) według obowiązującej dokumentacji geodezyjnej oraz o doręczenie decyzji wydanej w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), powoływanej dalej jako "Przepisy wprowadzające (...)".

Zarząd Dróg i Transportu w [...] pismem z 20 kwietnia 2004 r. wystąpił do Urzędu Miasta [...], Wydziału Geodezji, Katastru i Inwentaryzacji o wydzielenie nieruchomości zajętej pod przedmiotową drogę. Wniosek ten przekazany został w dniu 6 kwietnia 2005 r. zgodnie z właściwością Wojewodzie [...].

Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające (...), stwierdził nabycie przez Miasto [...] działki nr [...] o pow. [...]m2, która w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła część działki nr [...].

Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...], na skutek odwołania J. W., uchylił ww. decyzję z [...] listopada 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda nie poczynił żadnych ustaleń, czy przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów na tę okoliczność. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, jaki był faktyczny zasięg zajęcia działki pod drogę w tej dacie.

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2012 r., działając na podstawie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające (...), stwierdził nabycie przez Gminę Miasto [...] działki nr [...] i wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność J. W. (co potwierdza odpis zupełny z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości), zajęta była pod drogę publiczną (drogę gminną – ul. [...]) na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...]) oraz pozostawała we władaniu Gminy Miasta [...], co potwierdza pismo Zarządu Dróg i Transportu w [...] z 1 lutego 2010 r. nr [...] oraz sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r. metryka drogi – ul. [...].

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ podzielił stanowisko wojewody, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zawarte w przepisie art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...). Jak bowiem wynika z akt administracyjnych działka nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. i stanowi obecnie własność osoby fizycznej. Ponadto na mocy uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z [...] stycznia 1990 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...], ul. [...] zaliczona została do dróg lokalnych miejskich, a następnie zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą gminną. Organ wskazał dalej, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r., jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, a więc spełniającego definicję pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.)). O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzania w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W materiale dowodowym znajduje się mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona w dniu 10 września 2009 r. przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 września 2009 r. pod nr [...], ilustrująca stan zajęcia dz. nr [...] pod drogę publiczną – ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Zgodnie z opisem, podstawą sporządzenia ww. mapy były materiały z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów), obrębu [...], mapy zasadniczej [...]. W ocenie Ministra powyższy dokument o charakterze geodezyjnym i planistycznym stanowi dowód na zajętość działki nr [...] pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Zdaniem organu w sprawie wykazana została również ostatnia przesłanka z art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), a mianowicie władztwo publicznoprawne. W aktach sprawy znajduje się bowiem metryka drogi – ul. [...], dołączona do pisma Zarządu Dróg i Transportu w [...] z 1 lutego 2010 r., sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r., wykazująca już na tę datę uzbrojenie techniczne w postaci wodociągu. Przy piśnie z 24 stycznia 2014 r. ww. zarząd nadesłał również dokument – Zakres Działalności Referatu Komunalnego [...] w latach 1994-1997, z którego wynika, że powyższy referat zaplanował na rok 1998 wykonanie prac remontowych, w tym roboty o poszerzonym zakresie, tj. utwardzenie szlaką, korą asfaltową bądź tłuczniem na poszczególnych ulicach, w tym na ul. [...]. W protokole oględzin przedmiotowej nieruchomości z 14 października 2010 r. znajduje się wprawdzie oświadczenie J. W., że na powyższej działce nie były wykonywane żadne czynności o charakterze władania publicznoprawnego, jednak pozostaje ono w sprzeczności z oświadczeniem ww. osoby złożonym w piśmie z 18 sierpnia 2010 r., z którego wynika, że chodników wzdłuż ulicy nie ma i nigdy nie było, zaś zmiana faktycznej szerokości jezdni w stosunku do metryki drogi to efekt wieloletnich i wielokrotnych prac polegających na rozsypywaniu kruszywa/odpadów asfaltu. Oświadczenie to, w ocenie organu, potwierdza, że na nieruchomości było faktycznie realizowanie władanie publicznoprawne. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), a zatem zaskarżona decyzja była prawidłowa.

Na powyższą decyzję skargę, uzupełnioną pismem z 11 września 2015 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. W. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", tj. naruszenie zasady praworządności oraz konieczności dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej przez selektywną i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego polegającą w szczególności na uznaniu, że cała dz. nr [...] położona w [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną, a także na dokonaniu oceny – przy nieistnieniu jakichkolwiek dowodów wykonywania faktycznego władztwa nad ww. drogą przez gminę – iż zamiar wykonywania czynności władczych względem przedmiotowej nieruchomości jest równoznaczny z dokonywaniem takich czynności, a także zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności w przebiegu granicy pasa drogowego ul. [...] w [...], wynikającej z mapy do celów prawnych z 10 września 2009 r., z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, w szczególności innymi mapami;

2) art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 w zw. z art. 76a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., tj. zignorowanie zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej oraz zasady przekonywania, w szczególności poprzez niepoinformowanie strony, że organ nie zamierza brać pod uwagę dowodów z dokumentów przedstawionych przez stronę, dopóki dokumenty te nie zostaną poświadczone, ewentualnie przez niewezwanie strony do ich poświadczenia, a także poprzez niezażądanie dostarczenia oryginałów tych dokumentów z zasobów innych organów administracji publicznej na zasadzie art. 76a § 1 zd. 2 i 3 K.p.a.;

3) art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 76 § 3, art. 76a § 1 i art. 86 K.p.a. poprzez niedokonanie prawidłowej oceny przeciwdowodów złożonych i wnioskowanych przez stronę, w szczególności brak dokonania oceny dowodów świadczących o innym stanie faktycznym, niż wskazany w dowodzie przyjętym przez organ jako de facto jedyny dowód w sprawie (mapa z września 2009 r.) i nie przesłuchanie strony w sytuacji, gdy w sprawie nie wyjaśniono faktów istotnych dla jej rozstrzygnięcia;

4) art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była ona zajęta pod drogę publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał ponadto, że mapy przedstawiane przez skarżącego przy wniesionej skardze, w przeciwieństwie do kwestionowanej przez niego mapy z 10 września 2009 r., nie obrazują stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Wobec tego, mimo posiadania przez nie waloru dokumentów urzędowych, nie mogą stanowić podstawy do analizy spełniania przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że dokument – Zakres Działalności Referatu Komunalnego [...] w latach 1994-1997 wskazuje jedynie na plany utwardzenia drogi, nie zaś na faktyczne czynności w tym zakresie, organ wskazał, że okoliczność wykonania tych prac potwierdził skarżący w piśmie z 18 sierpnia 2010 r. Oświadczenie to potwierdza, że ww. plany były realizowane. W materiale dowodowym znajduje się ponadto metryka przedmiotowej drogi sporządzona 3 grudnia 1993 r., wskazująca na istnienie już na tę datę uzbrojenia technicznego w postaci wodociągu.

Na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że na działce rosną trzy czterdziestoletnie dęby, jak również stał słup telefoniczny. Granicę działki do 2003 r. wyznaczał półmetrowej wysokości słupek graniczny. Pełnomocnik wskazał także, że Urząd Miasta płaci za korzystanie z części działki skarżącego, jednak nie jest w stanie podać więcej szczegółów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że grunty do tej pory niestanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stają się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością.

Inaczej mówiąc nabycie własności nieruchomości na podstawie powołanego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek:

1) zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną,

2) pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego oraz

3) brak przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego.

W sprawie bezspornym jest, że działka nr [...], z której wydzielono działkę nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność J. W., a zatem ani Skarbowi Państwa, ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości.

Wskazać ponadto należy, że droga – ul. [...], w której granicach (w granicach pasa drogowego) miała znajdować się w dniu 31 grudnia 1998 r. część działki nr [...] (obecnie nr [...]) – zaliczona została do kategorii dróg publicznych, o czym świadczy uchwała nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...], zaliczająca ww. drogę do kategorii dróg lokalnych miejskich. Droga ta następnie, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające (...), z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną.

Istotą sporu jest natomiast to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. droga publiczna - ul. [...] faktycznie posadowiona była na działce nr [...] i czy działka ta znajdowała się w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Skarżący bowiem kwestionuje w tym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy, jak też wartość dowodową dokumentów, w oparciu o które został on ustalony, podnosząc że działka ta nie stanowiła w całości drogi publicznej i nie była objęta publicznoprawnym władaniem.

Przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), jak trafnie zauważył Minister Infrastruktury i Rozwoju, determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, pasem drogi jest wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Zważyć przy tym należy, że w przepisie tym ustawodawca analogicznie jak "pas drogi" zdefiniował pojęcie "droga". Zatem stan faktyczny istniejący na gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. winien być oceniany przez pryzmat tej definicji.

W rozpoznawanej sprawie jedynym dokumentem obrazującymi stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., jak trafnie wskazał organ, jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona w dniu 10 września 2009 r. przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 września 2009 r. pod nr [...], na której znajduje się adnotacja, że mapa ta wskazuje na położenie dz. nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. (zgodnie z opisem, podstawą sporządzenia ww. mapy były materiały z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów), obrębu [...], mapy zasadniczej [...].

Dokument ten, zdaniem Sądu, potwierdza, że na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła pas drogowy zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Powyższych ustaleń nie mogą podważyć załączone do skargi mapy z 13 kwietnia 1993 r., z 28 grudnia 1993 r., z 12 listopada 1997 r., a tym bardzie mapa z września 2012 r., bowiem przy spełnieniu przesłanek wynikających z art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) istotny jest stan nieruchomości na datę 31 grudnia 1998 r. Z kolei znajdujące się w aktach administracyjnych pismo Wojewody [...] z 25 maja 2009 r., na które powołuje się skarżący, świadczy jedynie o tym, że w sprawie z uwagi na brak dodatkowej dokumentacji obrazującej stan nieruchomości na datę 31 grudnia 1998 r., konieczne było sporządzenie mapy sytuacyjnej dz. nr [...], którą ostatecznie sporządzono w dniu 10 września 2009 r. To przy tym, że inny wykonawca mapy zrezygnował z jej wykonania, jak również to, że w sprawie były problemy z ustaleniem stanu faktycznego, to jest przebiegu ul. [...], nie podważa w żaden sposób wiarygodności ww. mapy stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Mapa z dnia 10 września 2009 r., jak trafnie wskazał organ, wykonana została przez uprawnioną osobę, a zatem jest dokumentem o charakterze geodezyjnym i planistycznym i stanowi dowód na to, że dz. nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę.

Odnosząc się natomiast do przedstawionego na rozprawie oświadczenia pełnomocnika skarżącego, że na działce rosną trzy czterdziestoletnie dęby, wskazać należy, że oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi podczas oględzin nieruchomości w dniu 14 października 2010 r., z których wynika, że drzewa te (rosnące w istocie na trawniku bezpośrednio przy drodze) mają nie więcej niż 10 lat. Ponadto, jak już wskazano powyżej, pas drogowy to nie tylko droga, ale również znajdujące się w wydzielonym pasie terenu chodniki, ścieżki rowerowe, drogi zbiorcze, drzewa i krzewy oraz urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu.

Skoro więc przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r., jak wynika z ww. dokumentów, stanowiła część ul. [...], uznać należało, że została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, a podnoszone w tym względzie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 76 § 3, art. 76a § 1 i art. 86 K.p.a., nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Trafne jest również stanowisko organów, że w niniejszej sprawie została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest bowiem jedynie to, by jednostka ta wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z jej utrzymaniem. Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela, w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie – a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad tym gruntem władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych (por. wyroki WSA w Warszawie z 11 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 400/13; z 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 163/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W aktach sprawy znajduje się przy tym metryka drogi – ul. [...], dołączona do pisma Zarządu Dróg i Transportu w [...] z 1 lutego 2010 r., sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r., wykazująca już na tę datę uzbrojenie techniczne w postaci wodociągu, co zdaniem Sądu również świadczy o sprawowaniu przez Gminę [...] władztwa nad przedmiotową nieruchomością. Przy piśmie z 24 stycznia 2014 r. ww. zarząd nadesłał również dokument – Zakres Działalności Referatu Komunalnego [...] w latach 1994-1997, z którego wynika, że powyższy referat zaplanował na rok 1998 wykonanie prac remontowych, w tym roboty o poszerzonym zakresie, tj. utwardzenie szlaką, korą asfaltową bądź tłuczniem na poszczególnych ulicach, w tym na ul. [...]. W protokole oględzin przedmiotowej nieruchomości z 14 października 2010 r. znajduje się wprawdzie oświadczenie skarżącego, że na powyższej działce nie były wykonywane żadne czynności o charakterze władania publicznoprawnego, jednak jak trafnie wskazał organ, pozostaje ono w sprzeczności z oświadczeniem złożonym przez ww. osobę w piśmie z 18 sierpnia 2010 r. "Stanowisko w sprawie wraz z informacją o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa", z którego wynika, że chodników wzdłuż ulicy nie ma i nigdy nie było, zaś zmiana faktycznej szerokości jezdni w stosunku do metryki drogi to efekt wieloletnich i wielokrotnych prac polegających na rozsypywaniu kruszywa/odpadów asfaltu. Oświadczenie to potwierdza, że na nieruchomości było faktycznie realizowanie władanie publicznoprawne.

Skoro zatem przedmiotowa działka stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej, zajęta była w tej dacie pod drogę publiczną lokalną miejską (która z dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskała kategorię drogi gminnej) i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Gminy Miasta [...], na obszarze której jest położona. Za niezasadny należało zatem uznać zarzut skargi naruszenia tego przepisu.

Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 w zw. z art. 76a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niepoinformowanie strony, że organ nie zamierza brać pod uwagę dowodów z dokumentów przedstawionych przez stronę, dopóki dokumenty te nie zostaną poświadczone, ewentualnie przez niewezwanie strony do ich poświadczenia, a także poprzez niezażądanie dostarczenia oryginałów tych dokumentów z zasobów innych organów administracji publicznej na zasadzie art. 76a § 1 zd. 2 i 3 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że dokumenty i mapy przedłożone przez stronę w takcie toczącego się postępowania faktycznie nie zostały potraktowane jako dowód w sprawie, jednak z tej przyczyny, że żaden z nich nie obrazował stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., nie zaś z powodów wskazanych w skardze.

Sąd nie odnosił się natomiast do zarzutów nieuwzględnienia dokumentów (map), o których mowa na str. 5 uzasadnienia skargi, obrazujących przebieg granicy pasa drogowego wzdłuż dz. nr [...] w latach 1993-1997. Niniejsza sprawa dotyczy bowiem dz. nr [...], nie zaś działki nr [...]. Mapy te nie obrazują przy tym stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.

W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). W tej sytuacji brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, co wskazuje na bezzasadność skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.