Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 682/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15,art.199a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.3 ust.1 pkt 2 i ust.3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi R. Sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] określającej dla Spółki "R." stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 0,00 zł i wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 109.042,00 zł.

W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT -8 za rok podatkowy od 01 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. Spółka wykazała stratę w kwocie 2.624.563,34 zł.

W wyniku kontroli m. in. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., stwierdzono zaniżenie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w wyniku zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów:

1. odpisów amortyzacyjnych dokonanych od budynków i budowli, które nie stanowiły w 2003 r. własności Spółki w łącznej kwocie 1.658.880,48 zł, przez co naruszono art. 15 ust 1 w związku z art. 15 ust 6 i art. 16a ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

2. kosztu własnego sprzedanych towarów, których sprzedaż nastąpiła w grudniu 2002 r. w łącznej kwocie 55.000,00 zł, czym naruszono art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

3. podatku od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] w wysokości 1.314.545,04 zł, której właścicielem była w 2003 r. firma "R.." Spółka Akcyjna w K. (obecnie w S.), co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powyższe ustalenia stanowiły podstawę wydania decyzji z dnia [...] 2005r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.

W odwołaniu wniesiono o jej uchylenie w części dotyczącej stwierdzenia zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.314.545,04 zł. Zdaniem Spółki zaskarżona decyzja narusza w tym zakresie przepis art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późń. zm.).

Spółka podkreśliła, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazuje jedynie, że Spółka nie posiadała w 2003 r. statusu podatnika podatku od nieruchomości, natomiast organ ten nie zajął stanowiska odnośnie okoliczności posiadania samoistnego nieruchomości przez Spółkę. W opinii strony była ona posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości w 2003 r. na mocy "Umowy o przeniesienie prawa użytkowania wieczystego i własności" z dnia [...] 2002 r.

Dodatkowo Spółka podniosła, iż na podstawie umowy z dnia [...] 2004 r. i stosownych decyzji Prezydenta Miasta W. została obciążona kosztami podatku od nieruchomości za lata 2002-2004. Pozostałe ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostały zakwestionowane.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż "R." Spółka z o. o. z siedzibą we W. została zawiązana na mocy umowy spółki zawartej w formie aktu notarialnego dnia [...] 2002 r. Z powyżej umowy wynika, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 75.000.000 zł i dzieli się na 75.000 równych i niepodzielnych udziałów w kwocie 1.000,00 zł. Udziały zostały objęte w sposób następujący:

- 74.995 udziałów objęła Spółka "R." S. A. z siedzibą w K. pokrywając je w całości wkładem niepieniężnym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółki jako zakładu położonego we W. przy ul. [...] z całą jego strukturą organizacyjną,

- 5 udziałów objął Pan Jacek O. pokrywając je w całości wkładem pieniężnym.

Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym dnia [...] 2002 r. Następnie, aktem notarialnym z dnia [...] 2002 r. rep. A nr [...] Spółka "R." S. A. z siedzibą w K. zawarła ze Spółką "R." Spółka z o. o. z siedzibą we W. "Umowę o przeniesienie prawa użytkowania wieczystego, własności budynków i budowli oraz ruchomości".

Postanowieniem z dnia [...] 2002 r. sygn. akt Dz. Kw. [...] Kw. [...] Sąd Rejonowy we W. Wydział VI Ksiąg Wieczystych oddalił wniosek "R." Spółka z o. o. z siedzibą we W. z udziałem "R." SA z siedzibą w K. o założenie księgi wieczystej i wpis prawa użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd orzekł, że Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "R." wyraziło zgodę na przeniesienie prawa użytkowania wieczystego jedynie ośmiu działek spośród osiemnastu objętych umową z dnia [...] 2002 r. Dlatego Sąd orzekł, iż Spółka Akcyjna "R." nie przedłożyła uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki w sprawie wyrażenia zgody na zbycie na podstawie umowy z dnia [...] 2002 r. zorganizowanej części przedsiębiorstwa i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, co zgodnie z art. 17 § 1 Kodeksu spółek handlowych skutkuje nieważnością tej umowy.

Pomimo powyższego postanowienia Sądu Rejonowego Spółka uznała, iż z dniem [...] 2002 r. objęła w posiadanie nieruchomość i z tym dniem przeszedł na nią obowiązek uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz podatku od nieruchomości. Dlatego Spółka zadeklarowała w Urzędzie Miasta W. podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za 2003 r. i jednocześnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu kwotę1.314.545,04 zł.

Z ustaleń kontroli wynikało jednak, iż w/w kwoty podatku od nieruchomości Spółka nie zapłaciła w 2003 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, iż Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] biorąc pod uwagę przywołane powyżej postanowienie Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] 2002r. umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia wobec Spółki wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za 2003 r. Z uzasadnienia przywołanej decyzji Prezydenta Miasta W. wynika, iż w opinii tego organu Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości i nie należy do katalogu podatników podatku od nieruchomości, który zawarty jest w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Jednocześnie decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta W. określił dla Spółki "R." S.A. z siedzibą w S. (poprzednio w K.) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za 2003 r. w kwocie 1.421.541,90 zł. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż powyższe decyzje stały się ostateczne, gdyż wymienione Spółki (podatnicy) nie złożyły odwołania pomimo przysługującego im prawa.

Organ odwoławczy dodatkowo podniósł, iż w dniu [...] 2004 r. Spółka "R." S.A. z siedzibą w S. zawarła ze Spółką "R." porozumienie na mocy którego ustaliły, iż koszty podatku od nieruchomości i innych opłat związanych z korzystaniem z nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za lata 2002-2004, którymi obciążona została Spółka "R." S.A. ponosić będzie "R." Spółka z o. o. jako jej faktyczny użytkownik. Na podstawie powyższego "Porozumienia" notą nr [...] z dnia [...] 2004 r. Spółka "R." S.A. z siedzibą w S. obciążyła Spółkę kwotą 1.421.541,90 zł "za należność z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003".

Dnia [...] 2005 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] nastąpiło potwierdzenie i uzupełnienie przywołanej powyżej "Umowy o przeniesienie prawa użytkowania wieczystego, własności budynków i budowli oraz ruchomości" z dnia [...] 2002 r. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] 2005 r. Sąd Rejonowy we W. Wydział Ksiąg Wieczystych stwierdził, że z księgi wieczystej Kw. [...] stanowiącej własność "R." S.A. w K. o obszarze 22.90.27 ha odłączono obszar o powierzchni 21.34.82 ha. Dla odłączonego obszaru założono osobną księgę wieczystą Kw. [...]. w której w dniu [...] 2005 r. jako właściciela działek gruntu w użytkowaniu wieczystym wpisano "R." Spółka z o. o. we W.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zasadne było skorygowanie kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2003 r. o kwotę 1.314.545,04 zł stanowiącą zarachowany przez Spółkę podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za rok 2003 r. Z zebranych w sprawie bezspornych dowodów wynika bowiem, że właściwy na mocy przepisów cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ podatkowy tj. Prezydent Miasta W., w decyzji ostatecznej z dnia [...] 2004r. uznał, iż Spółka nie należy do katalogu podatników podatku od nieruchomości, który zawarty jest w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzja ta, jako funkcjonująca w obrocie prawnym jest wiążąca dla organów podatkowych, w tym również dla organu odwoławczego.

Ponadto podkreślono, że Dyrektor Izby Skarbowej nie jest właściwym organem podatkowym do rozstrzygnięcia kwestii, czy Spółka jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości i w związku z tym powinna być obciążona ciężarem podatku od nieruchomości. Zatem argumenty Spółki dotyczące tego, iż uważa się za posiadacza samoistnego przedmiotowej nieruchomości położonej we W. winny być przez Spółkę podniesione w postępowaniu przed właściwym organem podatkowym tj. przed Prezydentem Miasta W. Spółka nie odwołała się jednak od decyzji z dnia [...] 2004r. umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wobec Spółki wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, iż skoro ze stanu prawnego zaistniałego w przedmiotowej sprawie wynika, iż na Spółce nie ciążył obowiązek deklarowania i uiszczania podatku od nieruchomości za 2003 r. od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], to koszty uzyskania przychodów Spółki za 2003r. - w myśl art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - powinny zostać skorygowane o zarachowaną w księgach rachunkowych Spółki kwotę 1.314.545,04 zł.

Dodatkowo wskazano, iż notą nr [...] z dnia [...] 2004 r. Spółka "R." S.A. z siedzibą w S. obciążyła Spółkę kwotą 1.421.541,90 zł " za należność z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003". Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że nie skorygowanie koszów uzyskania przychodów Spółki za 2003 r. o koszt zarachowanego podatku od nieruchomości spowodowałoby w konsekwencji, iż Spółka obciążyłaby nim swoje koszty podwójnie.

Odnośnie pozostałych ustaleń nie kwestionowanych przez Spółkę, a dotyczących zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę odpisów amortyzacyjnych dokonanych od budynków i budowli, które nie stanowiły w 2003 r. własności Spółki w wysokości 1.658.880,48 zł oraz o koszt własny sprzedanych towarów, których sprzedaż nastąpiła w grudniu 2002 r. w łącznej kwocie 55.000,00 zł, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, w związku z tym uznał, iż pozostają one poza sporem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów procesu oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w szczególności przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, w tym zakresie bytu prawnego decyzji stanowiących podstawę orzeczenia. W opinii Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej po powzięciu wątpliwości odnośnie posiadania samoistnego przysługującego w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości powinien był wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia albo nieistnienia tego prawa – stosownie do treści przepisu art. 199 a Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się zaś do stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe Skarżąca wskazała, iż w dniu [...] 2004r. zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] 2004r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. dla R. S.A. a w dniu [...] 2005r. została wydana decyzja uchylająca decyzję z dnia [...] 2004r. i określająca na nowo wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego.

Skarżąca podkreśla, iż wskazana decyzja została wydana co prawda po dniu [...] 2005r. jednakże postępowanie podatkowe zostało wznowione już w grudniu 2004r. co nie powinno zostać pominięte przez organy podatkowe. Jednocześnie podkreślono, iż zmiana wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dla "R." S.A. będzie skutkowała przyznaniem Skarżącej statusu podatnika w podatku od nieruchomości i stosownym określeniem wysokości jej zobowiązania podatkowego. W świetle powyższego w ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej powinien zawiesić postępowanie do czasu wyjaśnienia kwestii statusu Skarżącej w zakresie podatku od nieruchomości.

Pomocniczo wskazano, iż Dyrektorowi Izby Skarbowej można przypisać również naruszenie art. 199a ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż okoliczności wskazane przez Skarżącą na etapie skargi nie mają wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał bowiem, iż decydując znaczenie dla ustalenia momentu odniesienia w koszty uzyskania przychodów przedmiotowego podatku od nieruchomości ma art.15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W dniu [...] 2006r. wpłynęło do sądu pismo procesowe strony skarżącej w którym uzupełniono stan faktyczny opisany w skardze o informacje dotyczące decyzji Prezydenta Miasta W., na których to organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia. Wskazano, iż Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2004r. nr [...] i określił dla spółki "R." na nowo wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we W. przy [...] za 2003r. w wysokości 164.095 zł. Jednocześnie ten sam organ wydał w dniu [...] 2005r. decyzję nr [...] mocą której określił wysokość zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości położonej we W. przy Al. [...] za 2003r. w kwocie 533.993,70 zł. Do pisma załączono kserokopie powołanych decyzji Prezydenta Miasta W.

W odpowiedzi na pismo Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej ponownie podkreślił, iż mając na uwadze treść art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek od nieruchomości za 2003r. określony w roku 2005 niemożliwy jest do zarachowania wcześniej wobec czego może być potrącony jedynie w roku w którym zostanie poniesiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności czyli zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).

Stan faktyczny w sprawie nie był sporny i w istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach sprowadzał się do ustalenia, iż w 2003r. skarżąca w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] 2002r. sygn. akt Dz. Kw. [...] nie posiadała tytułu prawnego do nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] natomiast od dnia [...] 2002r. (na mocy umowy o przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego, własności budynków i budowli oraz ruchomości) objęła przedmiotową nieruchomość w posiadanie. Nie jest kwestionowany również fakt, iż do dnia wydania zaskarżonej decyzji funkcjonowały w obrocie prawnym ostateczne decyzje Prezydenta Miasta W. dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (położonej we W. przy ul. [...]) dla spółki "R." oraz w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wobec Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (położonej we W. przy ul. [...]). Natomiast w dniu [...] 2005r. Prezydent Miasta W. wydał decyzję nr [...] mocą której określił wysokość zobowiązania Skarżącej w podatku od wskazanej wyżej nieruchomości za 2003r. w wysokości 533.993,70 zł.

Na tle tak ustalonego stanu faktycznego spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zadeklarowany przez Skarżącą Spółkę podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] za 2003r. w wysokości 1.314.545,04 zł mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w roku 2003.

W ocenie skarżącej ujęcie podatku od nieruchomości w kwocie 1.314.454, 04 zł w kosztach uzyskania przychodów roku 2003 było prawidłowe albowiem spółka była posiadaczem samoistnym czyli w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych miała status podatnika podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1999r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2003r.) a ponadto kwota podatku wynikała z deklaracji.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. stoi na stanowisku, iż skoro na Skarżącej nie ciążył obowiązek deklarowania i uiszczania podatku od nieruchomości za 2003r. ( z uwagi na ostateczną decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2004r.) to w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych brak było podstaw prawnych do zaliczenia kwoty 1.314.545,04 zł do kosztów uzyskania przychodów w roku 2003.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dna 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Kosztami uzyskania są więc wszelkie odpisy, koszty i wydatki poniesione dla osiągnięcia przychodu , poza jednoznacznie przez prawo wykluczonymi. Będą to więc koszty związane z całokształtem działalności podatnika.

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej słusznie podkreśla, iż dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia istotna jest okoliczność, że po stronie Skarżącej w 2003r. nie istniał obowiązek deklarowania i uiszczenia (zresztą Skarżąca Spółka zadeklarowanego podatku w 2003 r. nie uiściła) zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we W. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2004r. umarzająca wobec skarżącej postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości. Zasadnie również organy podatkowe wskazują , że jeżeli skarżąca była przekonana , iż posiada przymiot podatnika podatku od nieruchomości w związku z samoistnym posiadaniem nieruchomości to powinna była złożyć odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. czego nie uczyniła. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej dysponując ostateczną decyzją właściwego organu podatkowego (decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2004r.) nie był uprawniony do rozstrzygania czy Skarżąca była podatnikiem podatku od nieruchomości. W oparciu zaś o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zasadnie uznał, iż Skarżącej nie przysługiwało prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty podatku od nieruchomości w wysokości 1.314.545,04 zł.

Sąd podkreśla także, iż notą z dnia [...] 2004r. nr [...] spółka "R." z siedzibą w S. obciążyła skarżącą kwotą 1.421.541,90 zł "za należność z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003" w związku z treścią porozumienia zawartego pomiędzy spółkami w dniu [...] 2004r. Trafnie więc podnosi Dyrektor Izby Skarbowej, iż nie skorygowanie kosztów uzyskania przychodów Skarżącej za 2003r. o koszt zarachowanego podatku od nieruchomości spowodowałoby, iż Skarżąca obciążyłaby nim swoje koszty podwójnie.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe powinny w pierwszej kolejności ustalić , jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie , jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap to przeprowadzenie tych dowodów z urzędu oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż ramy postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe wyznacza treść przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Pierwszy z nich (w sposób ogólny) wskazuje jakie wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów, natomiast drugi (art. 15 ust. 4) reguluje kwestię zaliczania wydatków do poszczególnych lat podatkowych. Zgodnie więc z art. 15 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym os osób prawnych koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym którego dotyczą , tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania , które zostały zarachowane chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku , w którym zostały poniesione. Mając zatem na uwadze treść art. 15 ust 1 i ust.4 cyt. ustawy istotne było ustalenie czy po stronie Skarżącej istniał obowiązek deklarowania i uiszczenia podatku od nieruchomości oraz czy mimo nie poniesienia wydatku był on w 2003r. znany co do kwoty.

Nie budzi wątpliwości, iż decyzja właściwego organu podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości decyduje o uznaniu wydatku za koszt uzyskania przychodu danego roku podatkowego. W sytuacji jednak, gdyby decyzja taka została zmieniona i właściwy organ podatkowy wydałby w 2005 lub 2006 decyzję w przedmiocie określenia wysokości tego zobowiązania to i tak nie miałoby to wpływu na prawo zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów roku 2003 z uwagi na treść art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (wydatek nie był określony co do kwoty w roku 2003).

Reasumując organy podatkowe nie naruszyły art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa albowiem ustaliły wszelkie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Jeżeli natomiast w opinii Skarżącej istniała konieczność przeprowadzenia dodatkowych ustaleń to miała prawo złożyć stosowne wnioski dowodowe do których organ byłby zobowiązany się odnieść.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 199a ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z § 1 art. 199a organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cele czynności a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Stosownie zaś do § 3 art. 199a jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania w szczególności zeznań strony, chyba ze strona odmówiła składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa , którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy podatkowe nie było ustalenie treści czynności prawnej więc przepis niniejszy nie mógł mieć zastosowania.

W świetle powyższego Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.