Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 572/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i 5,  art. 148 par. 1 i 2,  art. 151
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Ewa Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 roku ze skargi Z.W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta "[...]", po rozpatrzeniu wniosku Z. W., orzekł o wymeldowaniu A. W. z pobytu stałego z lokalu przy ul. "[...]" w "[...]". W uzasadnieniu wskazał, iż A. W. nie mieszka w przedmiotowym lokalu od około 2 lat, a opuszczając go nie dopełniła obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Zdaniem tego organu opuszczenie lokalu było dobrowolne organ dodał ponadto, iż w związku z brakiem ustalenia obecnego miejsca pobytu A. W., postanowieniem z dnia "[...]" Sąd Rejonowy w "[...]" ustanowił dla niej kuratora. Wnioskiem z dnia "[...]" pełnomocnik wymeldowanej wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071, ze zm.). W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż wyjazd A. W. do USA nie ma charakteru ani trwałego ani dobrowolnego. O wyjeździe zadecydowało postępowanie jej męża, który znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie. Wskazała ponadto iż nie jest prawdą, że miejsce pobytu A. W. nie było znane, więc nie było podstaw do ustanowienia w sprawie kuratora, który faktycznie nie działał w sprawie. Wobec czego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie A. W. nie brała udziału bez własnej winy oraz, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nie znane organowi, który wydał decyzję. Pełnomocnik A. W. dowodziła również ,iż dochowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Wskazała, iż z końcem listopada "[...]" Z. W. zadzwonił do A. W. w USA i oświadczył, że ją wymeldował i nie ma po co wracać do kraju. Po przekazaniu jej tej wiadomości, pełnomocnik zwróciła się w dniu "[...]" do Burmistrza Miasta "[...]" o nadesłanie decyzji o wymeldowaniu w celu podjęcia odpowiednich kroków prawnych. Wniosek o wznowienie złożyła w terminie miesiąca licząc od dnia "[...]" tj. od otrzymania decyzji od Burmistrza. Postanowieniem z dnia "[...]" organ ten wznowił postępowanie.

Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta "[...]" na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że po zbadaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dał wiarę dowodom świadczącym, że strona wiedziała o swoim wymeldowaniu wcześniej niż to później zeznała do protokołu w postępowaniu administracyjnym. Istotnym, według organu, dowodem potwierdzającym ten fakt, jest pismo skierowane do Sądu Rejonowego w "[...]" przez A. W., z którego wynika, że o swoim wymeldowaniu wiedziała już "[...]" a więc w dniu w którym skierowała pismo do tego Sądu, co następnie potwierdziło się w zeznaniu złożonym przez M. M. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie w dniu 19 kwietnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 32/06, w którym to oświadczyła, że siostra A. W. o wymeldowaniu dowiedziała się prawdopodobnie we wrześniu "[...]". Zatem A. W. nie zachowała 30- to dniowego terminu określonego w art.148 kpa. Odnosząc się do wskazanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ wskazał, że podczas postępowania o wymeldowanie adres A. W. nie był organowi znany, dlatego wyznaczono jej kuratora. Ponadto organ stwierdził, że zarzuty dotyczące podawania przez urzędników niepełnych lub sprzecznych informacji są nieuzasadnione, gdyż poinformowali oni jedynie państwa M., iż Sąd Rejonowy ustanowił dla A. W. kuratora, a nie że orzekał o jej wymeldowaniu.

Od powyższej decyzji odwołała się A. W. twierdząc, iż w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,2,4 i 5 kpa. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez interpretowanie faktów w sposób stronniczy, łamanie prawa przez Burmistrza, naruszenie zasady równej mocy środków dowodowych oraz naruszenie art. 9 i 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie pełnomocnikom strony wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie.

Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]" orzekającą o umorzeniu postępowania wznowieniowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zeznania świadków i stron dotyczące terminu w którym A. W. dowiedziała się o decyzji o wymeldowaniu, nie dostarczają dokładnej informacji w tym zakresie. Z podania o wznowienie postępowania wynika, iż A. W. dowiedziała się o wymeldowaniu z końcem listopada "[...]", co później potwierdziła jej pełnomocnik i ona sama. Z kolei Z. W. stwierdził iż informacje o wymeldowaniu przekazał byłej żonie podczas rozmów telefonicznych już pod koniec października oraz na początku listopada "[...]". W związku z tym Wojewoda za istotny dowód w sprawie uznał pismo A. W. z dnia 24 listopada "[...]", kierowane do Sądu Rejonowego w "[...]", dotyczące jej wymeldowania, w którym stwierdziła, iż niezrozumiałym jest dla niej fakt, że tak ważna decyzja została podjęta z pominięciem jej osoby. Ponieważ utrzymywała z mężem stały kontakt telefoniczny, a ponadto mąż i synowie znali jej adres pobytu za granicą, mogła być o fakcie wymeldowania powiadomiona. W piśmie tym zwraca się do Sądu o doręczenie odpisu decyzji i jeśli to możliwe o informację, czy przysługuje jej prawo odwołania się. Odnosząc się do kwestii terminu, w którym strona dowiedziała się o decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu, Wojewoda stwierdził, ze organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, iż do strony dotarła wiadomość niewątpliwie błędna, gdyż była przekonana, że wymeldował ją sąd i do tej instytucji zwróciła się o informacje, jakie przysługują jej środki zaskarżenia decyzji. Z treści pisma wyraźnie wynika, iż strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania. Strona wyraża w nim wolę odwołania się od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. W związku tym nie można powiedzieć, iż strona była nieaktywna w dochodzeniu swoich praw. Ponadto Wojewoda po uzupełnieniu materiału dowodowego ustalił ,że w rozmowie telefonicznej z dnia 15 grudnia "[...]" kierownik sekretariatu Wydziału Rodzinnego i Nieletnich poinformowała A. W., iż w sprawie wymeldowania musi zwrócić się do Urzędu Miasta w "[...]". Dlatego Wojewoda uznał, iż dopiero we wskazanej wyżej dacie strona powzięła informacje o decyzji, gdyż od tej daty mogła podjąć skuteczne kroki w celu wznowienia postępowania o wymeldowanie zakończonego decyzją ostateczną organu I instancji z dnia "[...]". Wobec faktu, iż pełnomocnik strony wniosła o wznowienie postępowania dnia "[...]". organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu dopuszczalności wznowienia uznał, iż istnieją przesłanki do wznowienia, a termin do złożenia podania o wznowienie został zachowany.

Na powyższą decyzję Wojewody skargę złożył Z. W. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania tj. art.148 kpa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez:

- Błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że uczestniczka dopiero "[...]" dowiedziała się o tym że została wydana decyzja o wymeldowaniu, w sytuacji, kiedy miało to miejsce najpóźniej "[...]", czyli nie "[...]".

- Sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez uznanie że dowiedzenie się o decyzji administracyjnej biegnie od chwili, kiedy uczestniczka została poinformowana przez pracownika sądu, że sprawa o wymeldowanie nie toczyła się w sądzie a jest sprawą administracyjną.

- Rażąco dowolną ocenę dowodów w zakresie ustalenia terminu kiedy uczestniczka dowiedziała się że została wydana decyzja o jej wymeldowaniu , w sytuacji gdy z całokształtu okoliczności sprawy wszystkich dowodów, przede wszystkim z pisma uczestniczki skierowanego do sądu rejonowego z dnia "[...]" jednoznacznie wynika, iż miała w tym zakresie taką wiedzę w tej dacie.

- Wadliwą wykładnię przepisu art. 148 kapa przez przyjęcie rozszerzonej interpretacji dyspozycji tego przepisu i uznanie, że dowiedzenie się o decyzji administracyjnej stanowi bliżej nie określone zachowanie się uczestnika i innego organu niż administracyjnego, a nie wskazane w piśmie oświadczenie uczestniczki, opatrzone datą pewną, stanowi powzięcie wiadomości przez nią o takiej decyzji i o dacie takiej świadomości wystąpienia takiej decyzji oraz że zdarzenie z dnia "[...]", czyli rozmowa telefoniczna uczestniczki z pracownikiem sądu jest chwilą dowiedzenia się o decyzji administracyjnej w rozumieniu w/w przepisu, w sytuacji, kiedy wcześniej w piśmie z dnia "[...]" uczestniczka podaje, iż posiada wiedzę o decyzji administracyjnej o wymeldowaniu.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie zgodził się ze skarżącym, że stanowisko w niej wyrażone nie jest poparte logiczną i przekonywującą argumentacją.

Uczestniczka A. W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego poprzez interpretowanie faktów wynikających z dowodów w taki a nie inny sposób aby podtrzymać wymeldowanie byłej żony w oparciu o łamiących prawo urzędników i za wszelką cenę nie dopuścić do wznowienia postępowania administracyjnego, wniosła o uznanie decyzji organu I instancji jako bezzasadną, wydanie wytycznych Burmistrzowi "[...]" do wznowienia postępowania w sprawie jej wymeldowania a następnie wydania decyzji o oddaleniu wniosku o jej wymeldowanie oraz wydanie wytycznych temuż Burmistrzowi do zameldowania uczestniczki w "[...]" przy ulicy "[...]" a także wytycznych do ukarania dyscyplinarnego Burmistrza i podległych mu urzędników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Sąd administracyjny nie jest też uprawniony do wydawania poleceń wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec organu administracji i jego pracowników.

Należy też wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody uchylająca decyzję Burmistrza umarzającą postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania o wymeldowanie A. W. Wojewoda inaczej niż organ I instancji uznał, że uczestniczka dotrzymała terminu wymaganego w art.148 kpa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i nakazał merytoryczne rozpoznanie sprawy o wymeldowanie a następnie zakończenie wznowionego postępowania jedną z decyzji przewidzianych w art. 151 kpa. Zatem Sąd ocenił jedynie dopuszczalność wznowienia postępowania o wymeldowanie a nie zasadność wniosku o wymeldowanie A. W., bowiem kwestia ta będzie dopiero przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Z tego też względu Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do wydawania wytycznych temu organowi ( o co wnosi uczestniczka w odpowiedzi na skargę ) co do zasadności wniosku o wymeldowanie.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 148 kpa strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a w razie żądania wznowienia na podstawie określonej w art.145 § 1 pkt 4 kpa, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia "[...]" jako przyczynę wznowienia wskazano niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu o wymeldowanie a także nowe okoliczności faktyczne nieznane jej zdaniem organowi I instancji przy podejmowaniu decyzji, iż opuszczenie lokalu przez A. W. nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego oraz że miejsce jej pobytu organ mógł ustalić, zatem powołanie kuratora dla uczestniczki było bezpodstawne.

Aby ustalić czy uczestniczka dotrzymała terminu wskazanego w art. 148 kpa należało dokonać szczegółowej oceny dowodów dotyczących tej kwestii, czego jak wynika z uzasadnienia decyzji umarzającej postępowanie wznowieniowe organ pierwszej instancji nie uczynił. Dostrzegł to organ drugiej instancji, który po rozpoznaniu odwołania uczestniczki dokonał własnej odmiennej oceny, którą to Sąd całkowicie podziela. Szczegółowe przesłuchania stron i świadków nie potwierdziły, wbrew twierdzeniom skarżącego, że uczestniczka już w październiku bądź listopadzie wiedziała o jej wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca stałego pobytu oraz kiedy to nastąpiło i przez kogo. Trudno bowiem przyjąć żeby uczestniczka uznała za wiarygodne informacje uzyskane telefonicznie od skonfliktowanego z nią byłego męża . Należy jej wierzyć, że wówczas uznała tę informację za prawdopodobną którą należy sprawdzić, co też niezwłocznie uczyniła. Przy czym należy pamiętać, że uczestniczka przebywała w USA , co znacznie utrudniało jej to zadanie, dodatkowo była chora i przebywała w szpitalu. Nie sposób też oprzeć się na oświadczeniu M. M. złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 19 kwietnia 2006 r. że jej siostra dowiedziała się o wymeldowaniu prawdopodobnie we "[...]", ponieważ nawet skarżący twierdzi że informował o tym uczestniczkę w październiku i listopadzie "[...]". Natomiast dla oceny sprzecznych ze sobą zeznań z jednej strony E. S. i byłego kuratora uczestniczki A. M., a z drugiej strony synów uczestniczki, jej siostry i szwagra, olbrzymie znaczenie, jak to słusznie twierdzi Wojewoda, ma pismo uczestniczki do Sądu Rejonowego w "[...]". Pismo to potwierdza wersję tej drugiej grupy osób, którzy zaprzeczają temu, że uzyskali informacje o wymeldowaniu uczestniczki decyzją Burmistrza "[...]" i twierdzą że na podstawie uzyskanych informacji byli przekonani, iż taką decyzję podjął sąd i to przekazali uczestniczce. Rezultatem takiego przekazu był list do sądu. Z jego treści wynika, że uczestniczka była przekonana, iż wymeldował ją sąd i do tej instytucji zwróciła się o informacje, jakie przysługują jej środki zaskarżenia decyzji. Z treści tego pisma wynika też, iż uczestniczka jest niezadowolona z rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania, wyraża wolę odwołania się od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Dlatego, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejsza sprawę, na dzień sporządzenia tego pisma tj. "[...]" uczestniczka nie wiedziała kto i kiedy wydał decyzję o jej wymeldowaniu. Zatem ten dzień nie mógł być tym od którego należało liczyć trzydziestodniowy termin z art. 148 kpa. Jak słusznie przyjął Wojewoda dniem tym jest "[...]". Wówczas to uczestniczka uzyskała wiarygodną informację od urzędniczki sądowej że sąd jedynie ustanawiał dla niej kuratora a w sprawie wymeldowania powinna zwrócić się do Urzędu Miasta "[...]". Wówczas to dopiero uczestniczka mogła podjąć czynności zmierzające do obrony swoich praw, co uczyniła "[...]" wnosząc o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ II instancji zasadnie stwierdził, że istnieją przesłanki do wznowienia, a termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został przez uczestniczkę dochowany, tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania wznowieniowgo. Za Wojewodą można tylko powtórzyć że Burmistrz "[...]" ponownie rozpozna sprawę o wymeldowanie A. W. i oceni zasadność wniosku Z. W., oraz zakończy wznowione już postępowanie jedną z decyzji przewidzianych w art. 151 kpa.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek naruszenia prawa w szczególności zarzucanego w skardze naruszenia art. 148 kpa. Jak wynika z powyższych rozważań organ II instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych po wcześniejszej właściwej ocenie dowodów i prawidłowo zastosował przepisy art. 148 § 1 i 2 kpa. Wobec czego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.