Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 593/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyjęcia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków I. Stwierdza nieważność § 2 ust. 3, § 16, § 28 i § 29 uchwały II. w pozostałym zakresie oddala skargę


UZASADNIENIE

IIISA/Po 593/21

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę Rady Miejskiej w Lwówku z dnia 20 września 2018 r. nr XLIX/308/2018 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązującego na terenie Gminy Lwówek i wnosząc o stwierdzenie nieważności § 2 ust 3, § 16 ust 2 pkt 5, § 26 § 28 oraz § 29 uchwały, zarzucił rażące naruszenie prawa, w szczególności:

1.art. 19 ust 5 pkt 9 oraz art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków poprzez określenie w § 28 regulaminu, iż korzystanie z hydrantów dla celów przeciwpożarowych odbywa się na podstawie umowy, a nadto poprzez określenie w § 29, iż sposób określenia należności przysługującej przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu ze strony gminy z tytułu dostawy wody na cele przeciwpożarowe, określa umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym, gminą oraz jednostką straży pożarnej , podczas gdy, delegacja ustawowa nie upoważnia rady gminy , gminy, do określania tej kwestii w regulaminie;

2.art. 19 ust 5 pkt 7 ww. ustawy poprzez brak faktycznego określenia sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych ścieków do sieci kanalizacyjnej i ograniczenie się w tym zakresie do wymienienia w § 26 sytuacji, w których dopuszcza się możliwość wstrzymania świadczenia usług , podczas gdy stosownie do powołanego przepisu ustawy, regulamin powinien określać sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług a więc to jak ma się zachować przedsiębiorstwo w sytuacji, gdy dojdzie już do odcięcia , ograniczenia lub obniżenia jakości świadczonych usług, a nie określenia tego, jakie okoliczności uprawniają przedsiębiorstwo do wprowadzenia takiego ograniczenia lub zaprzestania świadczenia usług.

3.art. 19a ust 7 ww. ustawy poprzez wskazanie w § 16 ust 2 pkt 5 , iż dokument w postaci warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub sieci kanalizacyjnej powinien wskazywać okres ważności , nie krótszy niż 1 rok, w sytuacji gdy z treści ww. przepisu ustawy wynika, iż warunki przyłączenia do sieci wydane przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne są ważne przez okres 2 lat od ich wydania.

Ponadto, prokurator zarzucił, że w § 2 ust 3 regulaminu powielono definicje pojęć, które zostały zawarte w art. 2 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. organ poinformował, że zaskarżona uchwała straciła moc z dniem wejścia w życie uchwały nr XXXVII/206/2001 z dnia 30 września 2021r. w sprawie przyjęcia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, tj. 3 listopada 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Rozpoznając sprawę ze skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności, o czym stanowi art. 147 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej w Lwówku z dnia 20 września 2018 r. nr XLIX/308/2018 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązującego na terenie Gminy Lwówek.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 994 ze zm.), dalej u.s.g oraz art. 19 ust. 3 i 5 ustawy z dnia [...] czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1152 ) dalej u.z.z.w, po uzyskaniu pozytywnej opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] – Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...].

Zgodnie z art. 19 ust. 4 u.z.z.w regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Organy samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

W związku z tym, materia uregulowana aktem prawa miejscowego musi wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Z uwagi hierarchiczność źródeł prawa - akty prawa miejscowego mają charakter zależny od ustaw i w związku z tym nie mogą regulować materii w sposób sprzeczny z ustawą.

Organy samorządu terytorialnego, stanowiąc akty prawa miejscowego, muszą działać wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, stanowiącej podstawę prawną do wydania danego aktu prawa miejscowego. Odstąpienie od tej zasady narusza związek pomiędzy ustawą a aktem prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa.

Wskazane wyżej unormowania nie określają, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) dalej u.s.g. , uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

Stosownie zaś do art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego przez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, co wynika z ww. przepisu, jest aktem prawa miejscowego. Co winien zawierać regulamin, jakie regulować sprawy związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków określa natomiast art. 19 ust. 5 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa miejscowego i ściśle określa zakres spraw, które mogą stać się przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący. Wskazując zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2033/06, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 994/16).

Jednocześnie, wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części. Taką samą wadą dotknięte są te z postanowień aktu prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w powołanym art. 19 u.z.z.w., ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie bądź rozporządzeniu wykonawczym i albo stanowią powtórzenie rozwiązań ustawowych albo regulują te same kwestie w sposób odmienny.

Stosownie do art. 19 ust. 5 u.z.z.w. regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączenia do sieci;

5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Wskazując zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Przyjęta enumeracja pozytywna kwestii przekazanych do określenia regulaminem sprzeciwia się umieszczaniu zapisów, których przedmiot wykracza poza katalog spraw poddanych kompetencji prawodawczej rady gminy. Tym samym odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

W świetle wskazanych wyżej regulacji Sąd uznał za uzasadniony zarzut, rażącego naruszenie prawa, tj. art. 19 ust 5 pkt 9 oraz art. 22 pkt 2 u.z.z.w. poprzez określenie w § 28 regulaminu, iż korzystanie z hydrantów dla celów przeciwpożarowych odbywa się na podstawie umowy, a nadto poprzez określenie w § 29, iż sposób określenia należności przysługującej przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu ze strony gminy z tytułu dostawy wody na cele przeciwpożarowe, określa umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym, gminą oraz jednostką straży pożarnej.

Jak wynika z ww. art. 19 ust 5 pkt 9 u.z.z.w regulamin określa warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Uzasadniony zatem jest , podniesiony w skardze zarzut, że stanowi przekroczenie uprawnień organu uregulowanie zawarte w § 28 regulaminu, z którego wynika, że korzystanie z hydrantów do celów przeciwpożarowych odbywa się na podstawie umowy. Podobnie, jak zawarta w § 29 regulacja , z której wynika, że sposób określania należności przysługującej przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu ze strony gminy z tytułu dostawy wody na cele przeciwpożarowe, określa umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym, gminą oraz jednostką straży pożarnej. W świetle wskazanego przepisu, jak słusznie zarzucono w skardze , delegacja ustawowa nie upoważnia gminy do określania tej kwestii w regulaminie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że użyte w ww.art. 19 ust. 5 pkt 9 ustawy określenie - warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe - nie uprawnia do wskazania w regulaminie konieczności zawarcia jakiejkolwiek umowy pomiędzy gminą a tym przedsiębiorstwem na pobór wody na cele przeciwpożarowe. Warunki te powinny być uregulowane w samym regulaminie, a nie w umowie.

Odnosząc się do kolejnego, podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 19 ust 5 pkt 7 u.z.z.w. poprzez brak faktycznego określenia sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych ścieków do sieci kanalizacyjnej i ograniczenie się w tym zakresie do wymienienia w § 26 regulaminu sytuacji, w których dopuszcza się możliwość wstrzymania świadczenia usług, należy wskazać, że norma upoważniająca zawarta w art. 19 ust. 5 u.z.zw. nie wprowadziła dopuszczalności rozszerzenia przez gminę przypadków przerwania ciągłości usług. Zgodnie bowiem z treścią upoważnienia ustawowego z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. regulamin określa wyłącznie sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków tj. zachowanie przedsiębiorstwa w sytuacji, o której mowa w przepisie upoważniającym a mianowicie gdy dojdzie już do niedotrzymania ciągłości usług lub obniżenia jakości świadczonych usług. Wskazywanie okoliczności uprawniających przedsiębiorstwo do ograniczenia lub zaprzestania świadczenia usług nie jest określeniem sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Czym innym jest zdefiniowanie okoliczności, których zaistnienie umożliwia ograniczenie lub wstrzymanie świadczonych usług, a czym innym określenie postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Wskazanie na określone sytuacje w przypadku, których zaistnienia przedsiębiorstwo ma prawo ograniczyć lub wstrzymać świadczenie usług nie stanowi określenia sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków, do czego upoważniał zapis art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. (por.: wyrok NSA z 13 lutego 2018 r., II OSK 994/16 i wyrok NSA z 7 lipca 2020r. sygn. II OSK 536/20).Nie budzi zatem wątpliwości, że art. 19 ust. 5 pkt 7 ww. ustawy nie pozwala na określenie sytuacji, w których gmina ma prawo do wstrzymania zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków.

Niezależnie jednak od wskazanych wyżej uwag, które potwierdzają stanowisko strony skarżącej w zakresie podniesionego zarzutu, należy zauważyć, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 22 października 2018 r. nr KN-I.4131.1.443.2018.4 , wydanym na podstawie art. 91 ust 1 u.s.g. Wojewoda Wielkopolski orzekł nieważność § 26 uchwały Rady Miejskiej w Lwówku z dnia 20 września 2018 r. nr XLIX/308/2018 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązującego na terenie Gminy Lwówek.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 19a ust 7 ww. u.z.z.w. poprzez wskazanie w § 16 ust 2 pkt 5 regulaminu, że dokument w postaci warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub sieci kanalizacyjnej powinien wskazywać okres ważności, nie krótszy niż 1 rok, w sytuacji, gdy z treści ww. przepisu ustawy wynika, że warunki przyłączenia do sieci wydane przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne są ważne przez okres 2 lat od ich wydania, należy wyjaśnić, że przepis art. 19a u.w.w.z. został wprowadzony ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) i zgodnie z art. 35 tej ustawy, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy rady gmin dostosują treść regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązujących na obszarze ich właściwości do przepisów ustawy zmienianej w art. 7 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 2) i warunki przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej wydane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przed wejściem w życie niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 3). Przepis art. 19 a u.w.w.z. nie mógł mieć zatem zastosowania w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu jednak § 16 regulaminu jest niezgodny z prawem z innego względu. Zgodnie z art. 15 ust. 4 u.z.z.w. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Nie budzi zatem wątpliwości, o czym stanowi art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w., że to regulamin określa warunki przyłączenia do sieci, niezależnie od warunków technicznych, o czym stanowi art. 19 ust 5 pkt 5, nie zaś wytworzony przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne dokument pod nazwą "Warunki przyłączenia do sieci wodociągowej lub sieci kanalizacyjnej". Ponadto wskazany przepis zobowiązuje gminę do określenia wszystkich warunków pozwalających na przyłączenie do sieci.

Tymczasem w § 16 regulaminu wskazano, że jeżeli są spełnione warunki techniczne umożliwiające przyłączenie nieruchomości do sieci, przedsiębiorstwo wodociągowo kanalizacyjne w terminie nie dłuższym niż 30 dni od otrzymania wniosku o którym mowa w § 15 regulaminu wraz z kompletem załączników, wydaje osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci dokument pod nazwą Warunki przyłączenia do sieci wodociągowej lub sieci kanalizacyjne( ust. 1) Dokument, o którym mowa w ust 1 powinien co najmniej wskazywać (...) ( ust 2).

W świetle wskazanej regulacji, to w istocie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne określa warunki przyłączania do sieci, w tym okres ważności wydanych warunków przyłączenia (§ 16 ust.2 pkt 5) , nie zaś regulamin, jak tego wymaga wskazany wyżej przepis.

Nie budzi również wątpliwości, że wprowadzenie katalogu otwartego poprzez użycie określenia "co najmniej" wprowadza, w sposób oczywisty, niepewność obywateli, czy podjęte przez nich działania pozwolą na osiągnięcie celu w postaci podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Z uwagi zaś na charakter tych usług przesłanki przyłączenia do sieci powinny być określone jednoznacznie, możliwie w najszerszym zakresie wykluczając uznaniowość. Ponadto taka regulacja również pozostaje w sprzeczności ze wskazanym wyżej art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w.

Co należy również podkreślić, pod pojęciem "warunków przyłączenia do sieci" nie mieści się określenie wzoru wniosków o przyłączenie do sieci, o czym stanowi § 15 regulaminu. W związku z powyższym, Sąd uznał również za celowe stwierdzenie nieważności § 16 regulaminu.

Za zasadny Sąd uznał również zarzut przekroczenia delegacji ustawowej polegający na powtórzeniu regulacji ustawowych w § 2 ust. 3 regulaminu , zawierającym słownik pojęć, co stanowi naruszenie prawa.

Zgodnie z § 115 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw. Powielanie w uchwalanym akcie prawa miejscowego treści ustawy może wywołać u adresatów tego aktu niejasności interpretacyjne i potęgować brak przejrzystości systemu prawa.

Założenie racjonalności prawodawcy skutkuje uznaniem, że poprzez sam fakt zdefiniowania w akcie prawnym określonych pojęć prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale też inne znaczenie niż powszechnie przyjmuje się w innych aktach prawnych. W konsekwencji przepisy aktów prawa miejscowego odwołujące się do "powtórnie" zdefiniowanych pojęć mogłyby być interpretowane inaczej, niż gdyby to nastąpiło przy zastosowaniu rozumienia tych pojęć poddanych wykładni w ramach przepisów ustawy (por. wyroki NSA z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1782/18, dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09; z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2058/11; z dnia 16 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 385/99 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Na koniec należy wyjaśnić, że okoliczność, że zaskarżona uchwała już nie obowiązuje, nie pociąga za sobą skutku w postaci bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. Zmiana lub uchylenie uchwały będącej aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji tego utrata mocy obowiązującej, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania wniesionej skargi i nie uzasadnia umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przy ocenie zgodności z prawem uchwały należy bowiem wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej podejmowania. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała mogła być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r., W 5/94, a także wyroki NSA: z 4 sierpnia 2005 r., OSK 1290/04; z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07; z 1 września 2010 r., I OSK 368/10 oraz z 4 listopada 2010 r., II OSK 1783/10). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutek od chwili jej wydania (ex tunc). Takie rozstrzygnięcie w konsekwencji prowadzi do sytuacji, jak gdyby dany akt administracyjny nie wszedł do systemu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.