Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 116/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego E. K. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lutego 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 29 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( j .t. Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz.115 ze zm.) oraz § 55 ust.1 pkt.3, § 9 ust.1 pkt.4, § 77, § 78 i § 113 ust.7 pkt.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, z dnia 10 sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] w G. na działkę nr [...] poprzez działkę nr [...] obręb G.

Jak wynika z uzasadnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną odwołaniem decyzją organ I instancji odmówił E. K. wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z uwagi na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określone w przepisach § 9 ust. 1 pkt.4 oraz § 113 ust.7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. oraz względy bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W odwołaniu zainteresowanego podniesiono, że zagrożenia komunikacyjne były analizowane przez Sąd, a G. Gmina nie wnosiła zastrzeżeń do projektu drogi dojazdowej. Odwołujący nie zgadza się z określeniem, że będzie to zjazd publiczny, gdyż tylko dwie witryny sklepowe ( na nieruchomości skarżącego) skierowane są na ul. [...]. Gmina G. liczyła się z realizacją zjazdu, skoro w tym miejscu wybudowano obniżony krawężnik jezdni. Niewielka modyfikacja obecnego pasa postojowego mogłaby umożliwić bezpieczne i bezkolizyjne włączanie się do ruchu, a wariant taki nie był przez organ analizowany. Organ I instancji wydał decyzję przed wyznaczoną datą do zapoznania się z aktami sprawy, zataił przed odwołującym się projekt decyzji. Orzeczenie Sądu Rejonowego w G. wiążą również organy władzy, a skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za to, że urzędnicy Gminy nie sprzeciwiali się ustanowieniu służebności na nieruchomości Gminy.

W ocenie Kolegium odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie z następujących powodów:

przepisy art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( j. t. Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz.115 ze zm.) stanowią, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust.2 (ust.1).Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust.4).

Ponieważ art. 29 ust. 1 ustawy nie precyzuje bliżej kryteriów koniecznych dla wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi, podejmowana na jego podstawie decyzja wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ może, a nie musi, wyrazić zgodę po należycie przeprowadzonym postępowaniu, czyli wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnym materiału dowodowego. Wszystkie te elementy decyzja organu I instancji zawiera, spełniając wymogi z art. 107 § 1 i § 3 kpa.

Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określa rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz.430 ze zm.) wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz.1623).

Wskazany w decyzji § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia, określający m.in. warunki stosowania zjazdów, w pkt. 4 jednoznacznie stanowi, że na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas.

W § 55 pkt.3 i 4 rozporządzenie stanowi, że zjazd publiczny to – określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do /..../ obiektu handlowego, natomiast zjazd indywidualny to - określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie Z tego wynika, że to zarządca drogi określa, czy zjazd jest indywidualny czy publiczny ( por. wyrok WSA LEX nr 334869).Ponieważ w obiekcie E. K. prowadzona jest działalność gospodarcza, trafnie organ I instancji ustalił, ze w sprawie chodzi o zjazd publiczny.

Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy § 78 cyt. rozporządzenia, stanowiącego, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7, a wskazany przepis stanowi, że, "zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła".

Zatem naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonywanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (powołano orzeczenia sądowe wyjaśniające wyrażone twierdzenie).

Zgodnie z niekwestionowanymi przez stronę ustaleniami organu I instancji urządzenie wnioskowanego zjazdu sytuowałoby zjazd w bezpośrednim oddziaływaniu węzła E. K. i ul. [...], przy czym jego odległość od wlotu łącznicy E. K. w ulicę [...] wynosi tylko około 70 m, przy ograniczonej widoczności. Wszystko to, wraz z istniejącym natężeniem ruchu (mającym tendencję wzrostową) oznacza, że bez względu na fakt uruchomienia Trasy K., powstanie zjazdu z drogi publicznej we wnioskowanym miejscu stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu.

Dowodem na aktualnie istniejące natężenie ruchu na ul. [...] jest pismo Dyrektora Dróg i Zieleni z dnia 14 stycznia 2011 r., z którego wynika, ze badania natężenia ruchu dokonywano już po uruchomieniu w 2008 r. ostatniego odcinka Trasy K., a organ odwoławczy podziela spostrzeżenie organu I instancji, że "w G. obserwuje się tendencję wzrostową natężenia ruchu na skutek wzrostu motoryzacji". Ulica [...] jest obciążona bardzo dużym ruchem, a w najbliższym czasie nie powstaną nowe połączenia dróg, umożliwiające jej odciążenie.

Powołując pogląd z wyroku WSA w W-wie, organ podkreślił, że "z faktem bezpośredniej dostępności – przylegania - działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z drogi na działkę, a faktu tego nie zmienia ustanowienie na rzecz każdoczesnego właściciela działki Nr [...] służebności drogi koniecznej na działce nr [...]. Ustalenia dokonane przez Sąd w ramach tego postępowania nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na jego rozstrzygnięcie.’(podkr.Sądu).

Dalej organ wyjaśnił, że skoro budowanie zjazdów na drodze klasy G jest dopuszczalne wyjątkowo, to w okolicznościach sprawy nie można organowi I instancji zarzucić naruszenia prawa, przedłożony przez wnioskodawcę projekt zjazdu nie spełniał warunków rozporządzenia, słuszność odmowy zbudowania zjazdu potwierdza fakt, że zmodyfikowanie miejsca postojowego byłoby ze szkodą dla innych użytkowników drogi, strona może uzyskać dojazd do swojej nieruchomości od zaplecza, przez działki osób trzecich, a organ pouczył stronę o możliwości ustanowienia drogi koniecznej na działkach osób trzecich, od ul. [...]. (podkr.Sądu).

Organ podkreślił ponadto, ze odmowa udzielenia zgody na budowę przedmiotowego zjazdu ma na względzie bezpieczeństwo użytkowników dróg, na drodze klasy G zjazdy mogą być stosowane jedynie po zapewnieniu warunków określonych przepisami Rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych /.... /i uznało za bezpodstawne pozostałe zarzuty odwołania ,a w tym - zarzut wydania decyzji przed wyznaczoną datą do zapoznania się z aktami i zgłoszeniem zastrzeżeń i wniosków .

W skardze na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. K. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- prawa materialnego, a w szczególności – art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz.115 ze zm.) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. .U. Nr 43 poz.430) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz

-postępowania, tj. art. 7,8 i 107 kpa poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z zaskarżaną sprawą oraz nieuwzględnieniem stanu faktycznego zgodnie z wyrażonymi w tych przepisach zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębienia zaufania obywateli do organów, jak i niewłaściwego zastosowania słuszności interesu społecznego jako dominującego nad interesem jednostki, co narusza konstytucyjną zasadę równości stron wobec prawa.

Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi podniesiono, między innymi, co następuje:

mocą zaskarżonych decyzji nie uwzględniono wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2010 r. o uzgodnienie projektu technicznego zjazdu publicznego z ul. [...] w G. na działkę nr [...] (współwłasność małżeńską skarżącego ) poprzez działkę nr [...] KM obręb G..

W uzasadnieniu powołano się na przepisy art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych i wymogi wynikające z bliżej nieokreślonych warunków technicznych, zgodnie z którymi decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego i wskazano, że w tym przypadku zjazd może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego na ul. [...].

Organ odwoławczy nie odniósł się do wniosku skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego sprawy, w tym – o powołanie biegłego celem ustalenia wpływu projektowanego zjazdu na ruch kołowy na ul. [...] w G. na wysokości posesji skarżącego.

Takie postępowanie organów narusza przepisy art. 75 § 1 i 8 kpa.

Materiał dowodowy sprawy został przeanalizowany pobieżnie, a opinie specjalistyczne, na które powoływały się organy były ogólne, nie odnosiły się do okoliczności tej konkretnej sprawy oraz były przestarzałe, zaś część wywodów Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie wzrostu natężenia ruchu na ul. [...], jest dowolna.

Organy orzekające w tej sprawie pominęły całkowicie opinię biegłego powołanego przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym, w wyniku którego ustanowiono drogę dojazdową z posesji skarżącego na ul. [...]. Biegły przedstawił w swojej opinii analizę konkretnej sytuacji i wyjaśniał, że zbudowanie wyjazdu m. innymi z posesji skarżącego na ul. [...] nie będzie miało wpływu na wzrost natężenia ruchu drogowego na tej ulicy, a każdy analizowany w tej sprawie wariant drogi koniecznej nie może być sprzeczny z obowiązującymi zasadami ruchu drogowego. Gmina G., uczestnicząc w postępowaniu przed Sądem nie wnosiła żadnych zastrzeżeń do analizowanego projektu drogi dojazdowej. Zatem pominięcie omawianej opinii w analizie materiału dowodowego sprawy narusza przepisy i zasady kpa. Zdaniem skarżącego charakter przyznanej skarżącemu prawomocnym postanowieniem Sądu służebności nie pozwala na zakwalifikowanie planowanego zjazdu do kategorii zjazdów publicznych. Potrzeb skarżącego nie zaspakaja możliwość dojazdu do posesji od strony ulicy N., a w sprawie można pogodzić interes społeczny ze słusznym Interem strony.

Twierdzenia organu, iż skarżącemu zagwarantowano możliwość czynnego udziału w postępowaniu jest - w okolicznościach faktycznych sprawy – gołosłowne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).

W myśl art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, iż przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie i to zarówno z przyczyn, o których mowa w skardze E. K. jak i takich, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

Przede wszystkim nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organ odwoławczy, że "w sprawie nic nie zmienia ustanowienie na rzecz każdoczesnego właściciela działki Nr [...] służebności drogi koniecznej na działce nr [...]. Ustalenia dokonane przez Sąd w ramach tego postępowania nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na jego rozstrzygnięcie ‘‘, tym bardziej, że zaraz dalej organ wyjaśnia iż ; ‘strona może uzyskać dojazd do swojej nieruchomości od zaplecza, przez działki osób trzecich, a organ pouczył stronę o możliwości ustanowienia drogi koniecznej na działkach osób trzecich, od ul. N. ".

Odsyłając skarżącego na drogę postępowania cywilnego celem ustanowienia drogi koniecznej dojazdu od strony zaplecza poprzez działki osób trzecich organ zdaje się nie zauważać, że skarżący ma ustanowioną służebność przejazdu przez działkę nr [...], co – jak wynika z tej sprawy – nie gwarantuje E. K. możliwości wybudowania zjazdu do ul. [...].

Nie jest również tak, że ustalenia dokonane przez Sąd w ramach postępowania dotyczącego tej samej nieruchomości i tego samego problemu " nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na jego rozstrzygnięcie".

Przytaczając – przykładowo - tezy z orzeczeń NSA i WSA, dotyczące opisywanej problematyki, należy wyjaśnić, ze praworządne działania organów administracji nie mogą prowadzić do zniweczenia możliwości wykonania prawomocnego orzeczenia sądu; i tak, w wyroku NSA z dnia 25.04.2008 r. w sprawie OSK 341/07 Sąd stwierdził, że :"organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, bowiem stanowiłoby to naruszenie prawa procesowego", a w wyroku WSA w Warszawie z dnia .6 .06.2008 r. w sprawie II SA/Wa 48/08 wyjaśniono, że: "praworządnie działający organ nie może nie uwzględniać stanu faktycznego, który określa ugoda sądowa. Moc prawna ugody nie dopuszcza w ogóle operowania innym stanem faktycznym niż w niej określony. Nadto sama w sobie ugoda nie jest dowodem, ale szczególnym dokumentem prawnym, stąd też błędem organu jest traktowanie jej na równi z dowodami."

W sprawie niniejszej organy obu instancji winny zatem nie tylko wziąć pod uwagę treść opinii biegłego i prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. Wydziału VII Cywilnego z dnia 20 lipca 2009 r. w sprawie VII Ns 649/04 , skoro jest to materiał dowodowy sprawy, ale nade wszystko - dążyć do wykonania omawianego postanowienia, ustanawiającego służebność dojazdu przez działkę nr [...], będącej własnością Gminy G., za którą to służebność, jak wynika z akt, skarżący zapłacił (k-38 akt adm. organu I instancji).

Zauważyć również należy, że w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji , a w szczególności – organu odwoławczego, gros argumentacji przywołuje okoliczności faktyczne takie jak, natężenie ruchu na ul. [...], oddziaływanie sąsiedniego skrzyżowania, ograniczenie widoczności, ograniczenie możliwości parkowania pojazdów po wybudowaniu zjazdu itp., podczas gdy niektóre z przywoływanych parametrów np. dot. natężenia ruchu nie wyjaśniają jednoznacznie problemu (k-127 akt adm. organu I instancji), inne dane pochodzą sprzed kilku lat, a zupełnie czym innym są wady przedstawianego przez skarżącego projektu budowy zjazdu, o czym mowa jest w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji.

Żaden z organów nie odniósł się natomiast do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo, iż zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa pojęcie "zjazdu" zawarte w ustawie o drogach publicznych, oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 4 pkt. 8 ustawy o drogach publicznych).

Skoro tak, to rozważania na temat prymatu interesu społecznego nad interesem indywidualnym skarżącego, zawarte w uzasadnieniach do decyzji pozbawione są podstaw, o ile obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego kwestie te rozstrzygnął. Wszak plan wyraża wolę wspólnoty lokalnej, dla której został uchwalony.

Głębszej analizy prawnej wymagają również od organów orzekających relacje obowiązujących przepisów, na które powoływano się w osnowie zaskarżonych decyzji w związku ze zmianą ich treści, wprowadzoną przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 14 listopada 2003 r.(Dz. U. z 2003 r., Nr 200, poz.1953), to znaczy – przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U.1999,43,430) w odniesieniu do budowy zjazdu, skoro pojęcie "zjazdu" zawarte w słowniczku tego rozporządzenia (z dnia 2 marca 1999 r. ) utraciło moc wiążącą w związku z inną definicją zjazdu w akcie wyższego rzędu, jakim jest ustawa o drogach publicznych.

I tak, skoro zgodnie z obowiązującymi regulacjami " zjazd to połączenie drogi

publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie

miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym; (art. 4 pkt. 8 ustawy o drogach publicznych), a

przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi

albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej

służebności drogowej" (u.o.p.i.z.p.); to – czy w sytuacji ustanowienia służebności

drogowej dojazdu do nieruchomości w postępowaniu, w którym analizowano wymogi

wynikające z wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków technicznych,

zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Na koniec zauważyć należy, że stosownie do treści art.6 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a E. K. ubiega się o możliwość zrealizowania dojazdu do ul. [...] z własnej nieruchomości już od wielu lat, twierdząc przy tym, że zjazd taki przed przebudową ulicy [...] istniał.

Ocena, czy zjazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego /..../ musi uwzględniać także konstytucyjnie gwarantowaną ochronę praw właściciela nieruchomości, czyli - skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 11.01.2011r., w sprawie II OSK 2047/09 ).

Poza wszystkim zaś należy podzielić zasadność zarzutów skargi ( i odwołania od decyzji organu I instancji), że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie dopełnił obowiązku z art. 10 § 1 kpa zawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, czym dopuścił się naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.