Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1703/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 908/09 w sprawie ze skargi R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych postanawia: odmówić sprostowania wyroku.


UZASADNIENIE

II FSK 1703/10

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 maja 2012 roku R.J., jako skarżący, ponownie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej wyroku z dnia 20 marca 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1703/10. W jego ocenie Sąd w wyroku tym niesłusznie zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 600,00 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, zamiast prawidłowej kwoty 120,00 zł. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1703/10, w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 marca 2012 roku o sprostowanie wskazanego powyżej wyroku w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego, odmówił sprostowania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek z dnia 24 maja 2012 roku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi jednak na okoliczność, że wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 roku był już przedmiotem rozważań Sądu, który postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 roku odmówił sprostowania, wniosek złożony w tym samym przedmiocie z dnia 24 maja 2012 roku należało rozpoznać jedynie w kontekście przesłanek z art. 165 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociaż by były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" w rozumieniu art. 165 należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2012 roku, I OZ 125/12 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku więc postanowienia odmawiającego sprostowania wyroku, zmiana rozstrzygnięcia może być spowodowana jedynie zaistnieniem nowych okoliczności faktycznych lub prawnych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia o kosztach. W rozpoznawanej sprawie takie jednak nie wystąpiły. Nie uległa zmianie ani podstawa faktyczna postanowienia w przedmiocie kosztów w postaci wartości przedmiotu zaskarżenia, ani przepisy ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz. U. z 2012 roku, poz. 149), w tym § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia. Wartość przedmiotu rozpoznawanej sprawy nadal wynosi 8.668,00 zł. Podstawą zmiany postanowienia Sądu w zakresie odmowy sprostowania wyroku nie mogło być natomiast kwestionowanie przez skarżącego przyjętej przez Sąd podstawy prawnej postanowienia, gdyż nie stanowi to o pojawieniu się nowych okoliczności, które w rozumieniu art. 165 u.p.p.s.a dałyby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 23 kwietnia 2012 roku. Wskazując na powyższe oraz z uwagi na to, że po wydaniu postępowania niekończącego postępowania w sprawie zgłoszony ponownie wniosek dotyczący tej samej kwestii, w tym wypadku sprostowania wyroku, podlega rozpoznaniu, jednak w razie nie stwierdzenia zmiany okoliczności, należy odmówić sprostowania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i § 2, art. 193 oraz art. 165 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.