Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 304/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 55 § 1, art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komisji Nadzoru Finansowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt II SO/Wa 62/18 o wymierzeniu grzywny w sprawie z wniosku W. sp. z o.o. w W. o wymierzenie Komisji Nadzoru Finansowego grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Komisji Nadzoru Finansowego grzywnę w kwocie 100 zł i zasądził od Komisji na rzecz W. sp. z o.o. w W. 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie bezsporne jest, iż organ, jako podmiot wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, zobowiązany był do przekazania skargi do sądu w terminie 15 dni, określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Skoro skarga wpłynęła do organu 25 listopada 2018 r., której to okoliczności organ nie kwestionuje, to termin do jej przekazania upłynął 10 grudnia 2018 r. Bezsporną jest także okoliczność, iż obowiązek w zakresie przekazania skargi do sądu organ wykonał 18 grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.

Sąd ten podkreślił, że grzywna, o której mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny i stanowi sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto grzywna pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a mianowicie przyczynę niewypełnienia obowiązku, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z uwagi na fakt, iż organ przekazał skargę z niewielkim opóźnieniem, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kwota 100 zł grzywny jest adekwatna do stwierdzonego uchybienia i jednocześnie zapobiegnie w przyszłości niewywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Komisja Nadzoru Finansowego, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie wniosku, ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że pięciodniowe przekroczenie terminu na przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę miało charakter incydentalny i zdarzyło się po raz pierwszy. Komisja podkreśliła, że skargę wraz z odpowiedzią przekazała z własnej inicjatywy, nie będąc do tego przymuszoną. Powyższe uchybienie nie stanowiło lekceważenia prawa i sądu, nie było też skutkiem zawinionej opieszałości organu.

W odpowiedzi na zażalenie skarżąca spółka wniosła o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do ww. obowiązków sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Z powyższych przepisów wynika, że na organie, za pośrednictwem którego strona postępowania wnosi skargę do sądu administracyjnego, ciąży obowiązek przekazania tej skargi w terminie określonym w ustawie. W razie niedochowania tego terminu sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Z użytego w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowania "sąd może" wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi uznanie co do orzeczenia ww. grzywny, przy czym podkreślić należy, że przesłankami wystarczającymi do jej orzeczenia jest stwierdzenie, że organ nie wywiązał się z obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz złożenie przez skarżącego wniosku.

W niniejszej sprawie Komisja Nadzoru Finansowego sama przyznała, że przedmiotową skargę z 25 listopada 2018 r. przekazała Sądowi pierwszej instancji dopiero 18 grudnia 2018 r., a więc z kilkudniowym opóźnieniem. Pismem z 14 grudnia 2018 r. skarżący wniósł o wymierzenie Komisji Nadzoru Finansowego grzywny. Powyższe ustalenia upoważniały więc Sąd pierwszej instancji do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny, pozostałe zaś okoliczności sprawy mogły wpłynąć jedynie na jej wysokość.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. art. 55 § 1 p.p.s.a. i w związku z tym Sąd ten mógł w ramach przyznanego mu przez ustawodawcę uznania zdecydować o jej wymierzeniu. Wbrew zarzutowi zażalenia, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wymierzył organowi grzywnę działając obligatoryjnie.

Odnośnie zaś wysokości grzywny wskazać należy, iż została ona wymierzona w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Prawidłowo również Sąd ten uzasadnił symboliczną wręcz jej wysokość, uznając, że kwota 100 zł spełni dyscyplinująco – restrykcyjny i prewencyjny charakter grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie. Orzeczona kwota 100 zł oscyluje w minimalnej granicy możliwej do wymierzenia grzywny i nie sposób przyjąć, że jest ona wynikiem nieprawidłowo zastosowanych przepisów p.p.s.a. Wysokość grzywny jest uzasadniona okolicznościami niniejszej sprawy i odzwierciedla naruszenie prawa, którego dopuścił się organ.

Odnośnie wniosków obu stron o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, iż przepisy o kosztach postępowania zawarte w p.p.s.a. nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.