Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 397/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11i
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 20120 r. znak: [...] Minister Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz 11g ust. 1 pkt 2 ustawy wy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 zwanej "dalej ustawą ZRID"), po rozpatrzeniu odwołania B. D. (dalej zwanej "skarżącą") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie/rozbudowie drogi krajowej nr [...] od km ok. 219+400 do km ok. 229+820 wraz z budową/przebudową sieci uzbrojenia terenu, budową/przebudową urządzeń wodnych i urządzeń melioracji wodnych, przebudową innych dróg publicznych, budową/przebudową zjazdów, na terenie gminy K. oraz gminy C., uchylił decyzję w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...].

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia 13 czerwca 2017 r., znak: [...], uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na budowie/rozbudowie drogi krajowej nr [...] od km ok. 219+400 do km ok. 229+820 wraz z budową/przebudową sieci uzbrojenia terenu, budową/przebudową urządzeń wodnych i urządzeń melioracji wodnych, przebudową innych dróg publicznych, budową/przebudową zjazdów, na terenie gminy K. oraz gminy C.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") wydał w dniu [...] marca 2018 r. decyzję nr [...], o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej.

Wojewoda wskazał, że B. D. pismem z dnia 3 marca 2018 r. zwróciła się do organu I instancji z prośbą o wykonanie zjazdów na działki powstałe po podziale działki nr [...], wskazując, iż zjazdy są niezbędne do zagospodarowania nowopowstałych działek zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz z jej zamiarami dotyczącymi budowy obiektu do obsługi komunikacji drogowej z parkingiem dla samochodów osobowych i ciężarowych. W odpowiedzi na powyższe inwestor podniósł, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Dodatkowo poinformował, że działka, która po podziale zostanie zewidencjonowana pod br ewid. [...] będzie obsługiwana z istniejącego zjazdu ze starodroża drogi krajowej nr [...].

Organ I instancji stwierdził, że B. D. zgodnie ze skróconym wypisem ze skorowidza działek z dnia [...] lutego 2018r., znak: [...] jest właścicielką dz. nr ewid.: [...] o pow. 1,6277 ha, obręb [...]. Niniejszą decyzją ww. działka zostanie podzielona na działki o nr ewid.: [...] o pow. 0,1335ha z przeznaczeniem pod drogę i [...] o pow. 1,0754ha oraz [...] o pow. 0,4188ha pozostające w dotychczasowym władaniu. Odnosząc się do kwestii lokalizacji (ustanowienia) zjazdów do działek, organ, przywołując treść z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.), dalej jako "u.d.p.") wskazał, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi zobowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. Natomiast, gdy koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi na wniosek zainteresowanego.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. D., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i uwzględnienie jej żądań oraz pozbawienie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżonej decyzji Wojewody [...] B. D. zarzuciła, iż na skutek jej wydania została pozbawiona dostępu do drogi publicznej z projektowanej działki nr [...]. Wskazała, iż obowiązkiem zarządcy drogi jest budowa lub przebudowa zjazdów istniejących, co wynika z treści przytoczonego przez skarżącą art. 29 ust. 1 i 2 u.d.p. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż do dnia wydania decyzji Wojewody działka nr [...] (przed podziałem), ze względu na jej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, miała zlokalizowany zjazd. Natomiast po wydaniu zaskarżonej decyzji, część działki pozostałej po podziale nie ma dostępu do drogi publicznej. Skarżąca - powołując się na dominujące orzecznictwo sądowoadministracyjne w tej kwestii - wskazała, iż obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla nieruchomości, które do tej pory taki dostęp posiadały.

Ponadto skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja pozbawia projektowaną działkę nr [...] (powstała po podziale działki nr [...]), należytego dostępu do drogi publicznej, poprzez nieuwzględnienie dodatkowego zjazdu do ww. działki, przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod określone inwestycje. Zdaniem skarżącej, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących należy w przypadku budowy lub przebudowy drogi, do zarządcy drogi, o czym stanowi przepis art. 29 ust. 2 u.d.p.. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem inwestora, iż obsługa działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) z istniejącego zjazdu ze starodroża drogi krajowej nr [...], zapewnia dostęp do ww. działki. W jej ocenie, przewidywany dostęp do drogi publicznej ze starodroża drogi krajowej nr [...] nie będzie zapewniał osiągnięcia celu inwestycyjnego, który wynikał z dotychczasowego usytuowania działki nr [...] (przed podziałem) względem drogi krajowej nr [...]. Natomiast zaproponowane przez projektanta rozwiązanie techniczne przyjęte w zaskarżonej decyzji, sytuuje rzeczoną działkę przy drodze, która po realizacji inwestycji będzie ślepą drogą dojazdową. Powyższe rozwiązanie, jak podniosła skarżąca, przekreśla jej plany inwestycyjne oraz powoduje rażący spadek wartości jej nieruchomości. Dalej skarżąca podniosła, iż dostęp do działki ze starodroża będzie znacznie utrudniony w szczególności w porze zimowej.

Skarżąca podniosła także, że decyzja Wojewody narusza art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, wskazując, że wywłaszczenie jest dopuszczalne, gdy jest dokonywane za słusznym odszkodowaniem.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o budowę zjazdów publicznych do nowo powstałych działek z projektowanej drogi krajowej nr [...] oraz wypłatę odszkodowania za utracone wartości działki nr [...]. W przypadku nieuwzględnienia ww. żądania, skarżąca wniosła o wykupienie działek powstałych po podziale jako tzw. "resztówkl", za słusznym odszkodowaniem.

Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. organ odwoławczy zwrócił się do inwestora – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, do wypowiedzenie się w sprawie podniesionych przez skarżącej zastrzeżeń w przedmiocie lokalizacji planowanej inwestycji, a w szczególności w kwestii możliwości zmiany lokalizacji inwestycji. Inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 13 lipca 2018 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Minister Rozwoju uchylił ww. decyzję w części i orzekł w tym w zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...].

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podniósł, że nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Przebieg przedmiotowej inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżącej został wyznaczony zgodnie z prawem, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w decyzji Wojewody [...] są prawidłowe.

Zdaniem organu niezasadne jest żądanie skarżącej dotyczące zaprojektowania zjazdu na projektowane działki nr [...] i [...] (powstałe po podziale działki nr [...]), z obrębu [...]. W świetle art. 29 ust. 2 u.d.p. w przypadku, gdy przed rozpoczęciem inwestycji drogowej istniał zjazd na nieruchomość (w sensie prawnym) - to inwestor jest zobowiązany zapewnić zjazd do takiej nieruchomości, jeśli zaś zjazdu w sensie prawnym nie było - to inicjatywa należy do właściciela nieruchomości. Decyzja Wojewody [...], dotyczy budowy i rozbudowy drogi krajowej nr [...], a więc budowy i rozbudowy istniejącej obecnie drogi, w oparciu o przepisy specustawy drogowej. Wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie jest zatem zarządca drogi - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a nie właściciel nieruchomości (nie jest to bowiem postępowanie z wniosku właściciela nieruchomości skierowanego do zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu, prowadzone w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).

Z akt sprawy wynika, iż działka skarżącej strony nr [...] z obrębu [...], przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, nie posiadała legalnego (zinwentaryzowanego) zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Okoliczność tę potwierdził zarządca ww. drogi - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który w piśmie z dnia 5 lipca 2019 r., w którym wskazał, iż brak jest decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] na nieruchomość nr [...] z obrębu [...]. Istnienie niesformalizowanego zjazdu z drogi krajowej nr [...] na nieruchomość nr [...], który jak wynika z ww. pisma, jest zwyczajowo wykorzystywany jako zjazd, nie świadczy o istnieniu legalnego (formalnie ustanowionego) zjazdu.

Zdaniem organu skarżąca nie ma racji twierdząc, iż do dnia wydania zaskarżonej decyzji nieruchomość nr [...] miała, na podstawie prawa obowiązującego, tj. na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zlokalizowany zjazd. Jak wynika z wskazanych powyżej przepisów, tj. art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów w przypadku budowy lub przebudowy drogi obciąża zarządcę drogi tylko w sytuacji gdy zjazdy te istnieją. Natomiast w pozostałych wypadkach - co dotyczy realiów niniejszej sprawy - obowiązek ten należy do właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi, po uzyskaniu zgody zarządu drogi (art. 29 ust. 2 ustawy o drogach). Tym samym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., który zdaniem skarżącej ustanawia formalnie zjazd, nie stanowi o jego legalnym istnieniu.

W związku z powyższym - wbrew twierdzeniem strony skarżącej - brak było konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a tym samym uwzględnienia żądania strony skarżącej.

Organ wyjaśnił, że pojęcie "dostępu do drogi publicznej" i "zjazdu z drogi publicznej" nie są tożsame, jak mylnie wynika z argumentacji skarżącej. Pozostałe przy skarżącej działki nr [...] i [...], mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z projektu budowlanego stanowiącego załącznik Nr [...] do decyzji Wojewody [...] wynika, że działki nr [...] i [...] posiadają bezpośredni dostęp do planowanej drogi krajowej nr [...]. Ponadto projektowana działka nr [...] od strony południowej położona jest przy starodrożu drogi krajowej nr [...].

Organ dodał że na inwestorze ciążył obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej, przy czym dostęp ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami strony skarżącej. Powoływanie się zatem przez skarżącą na utrudnienia w dostępie do działki ze starodroża w porze zimowej, nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącej, albowiem z jakiejkolwiek normy obowiązującego prawa nie wynika, aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej miało polegać na dostępie do drogi w konkretny sposób. W związku z powyższym, fakt utrudnionego dostępu do działki zwłaszcza w porze zimowej, na który wskazuje skarżąca, nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji Wojewody [...].

Odnosząc się zaś do argumentu skarżącej, iż planowana inwestycja drogowa i usytuowanie projektowanej działki nr [...] przy starodrożu, negatywnie wpłyną na jej plany inwestycyjne związane z ww. nieruchomością, w tym na spodziewane efekty ekonomiczne związane z budową miejsca obsługi komunikacji samochodowej przy drodze, której natężenie ruchu będzie znikome, jak również spowodują rażący spadek wartości tej nieruchomości, zaznaczyć trzeba, że kwestie powyższe nie stanowią przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Organ stwierdził, że postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej zarówno wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Z samej istoty przedsięwzięcia drogowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość lub planujących jej wykorzystywanie w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest wadliwa.

Przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę [...], jak i Ministra, nie jest również prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżącej, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym.

Jeżeli skarżąca uważa, iż dozna szkody w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji i przyjętych rozwiązań projektowych dotyczących dostępu jej działki do drogi publicznej, to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości.

Za niezasadne organ uznał także żądanie strony skarżącej, na przeprowadzenie inwestycji w sposób nie naruszający interesów skarżącej a więc w północnej części jej nieruchomości, tak aby droga przechodziła prosto, bez zakrętów zagrażających bezpieczeństwu użytkowników drogi. Organy nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w specustawie drogowej wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren.

Skargę na powyższą decyzję wniosła B. D., zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

1) Naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w pominięciu zbadania, czy przebieg drogi jest zgodny z przepisami prawa w tym przepisami Konstytucji, oraz polegającego na pozbawieniu nieruchomości dostępu do drogi publicznej

2) Naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ stwierdził, że przedmiotowy przebieg drogi jest zgodny z przepisami Konstytucji.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

1) Naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnie, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegającą na uwzględnieniu wniosku inwestora, podczas gdy taki przebieg trasy narusza konstytucyjną zasadę prawa do własności, w tym zasadę proporcjonalności ingerencji w prawo własności.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie wskazała, że usytuowanie drogi w północnej części działki, przeznaczonej pod grunty orne wypełniało by zasadę jak najmniejszej ingerencji w prawo własności. Tak usytułowana droga przechodziła by prosto, bez zakrętów, które zagrażałyby bezpieczeństwu użytkowników drogi.

Skarżąca przywołując treść art. 11f ust. 1pkt 8 lit. h ustawy ZRID oraz art. 29 ust. 2 u.d.p. oraz treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 435/17 wskazała, że Celem normy art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy ZRID jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości. Ma to znaczenie w szczególności w sytuacji, kiedy wskutek częściowo przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej zmieniają się uwarunkowania dotyczącej obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości. Powołana regulacja specustawy drogowej koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 u.d.p. nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały. Zatem budowa nowej drogi nie może ograniczyć ani pozbawić zjazdów działek przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod określone inwestycje należytego dostępu do drogi publicznej. Wprawdzie do ustawy ZRID nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale postuluje się jednak, aby organy odpowiedzialne za wydanie tej decyzji w miarę możliwości uwzględniały ład przestrzenny tam przewidziany. Ponownie skarżąca wskazała, że przewidywany dostęp do drogi publicznej ze starodroża drogi nr [...] nie będzie zapewniał osiągnięcia celu inwestycyjnego, który wynikał z dotychczasowego usytuowania działki nr [...] względem drogi krajowej nr [...]. Zaproponowane przez projektanta rozwiązanie techniczne w skarżonej decyzji względem mojej nieruchomości owszem sytuuje ją przy drodze, ale przy starodrożu, które po realizacji inwestycji będzie "ślepą" drogą dojazdową do pól. Trudno spodziewać się ekonomicznych efektów z realizacji budowy miejsca obsługi komunikacji samochodowej przy drodze, na której natężenie ruchu będzie znikome (1-2 traktory w sezonie prac polowych a przez pozostałą część roku będzie to droga tylko dla rowerów, ewentualnie spacerowiczów).

Skarżąca dodatkowo podniosła, że na długości drogi krajowej nr [...] część nieruchomości tj. od miejscowości L. do miejscowości M. posiada zjazdy do nieruchomości, o od miejscowości M. nie posiadają zjazdów na nieruchomość, a pomimo tego do niektórych nieruchomości jak wynika z map, na które powołuję się GDDKiA, na część nieruchomości zrobiono drogę serwisową, a na część nie, czym zdaniem wnoszącego skargę naruszono zasadę równego traktowania w podobnych okolicznościach faktycznych. Z zapewnień GDDKiA w K. (odbytych podczas spotkania negocjacyjnego) nie jest możliwe zlokalizowanie zajadu z nowo powstałej drogi, gdyż zabraniają tego przepisy prawa. Powyższe pozbawia właściciela dostępu do drogi publicznej poprzez niemożliwość utworzenia zjazdu na działkę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Minister Rozwoju wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, ustawy ZRID tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł zarządca drogi – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Natomiast zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy ZRID inwestor do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ((t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako "p.b."). Stosownie do treści art. 20 ust. 4 p.b. do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie Sądu, decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy ZRID zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie.

Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego szczegółowo odniesiono się do sygnalizowanych przez skarżącego uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ I instancji oraz Ministra materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a.

Podkreślić należy, że w świetle przepisów ustawy ZRID, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 ustawy ZRID wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14).

W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy, usuwając wszelkie wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej.

Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się.

W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienie skarżącej do kwestionowania zaskarżonej decyzji wynika z okoliczności, że B. D. była właścicielką działki nr [...] obręb [...] o powierzchni 1,6277 ha, objętej zakresem inwestycji. Działka ta pozostała podzielona na działkę nr [...] o powierzchni 0,1335 ha, która została przeznaczona pod mawianą inwestycję, oraz działki nr [...] o powierzchni 1,0754 i 188/5 o powierzchni 0,4188 ha, której właścicielką pozostała B. D.

Skarżąca stawia w niniejszej sprawie przede wszystkim zarzut niezastosowania przez organy art. 29 ust. 2 u.d.p. i niezaprojektowania zjazdów na projektowane działki nr [...] i [...], powstałe po podziale działki nr [...]. W ocenie Sądu zarzut ten jest bezpodstawny. Podkreślić należy, że przepis art. 29 w ust. 1 i 2 u.d.p. stanowi, że

1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

Z unormowania tego wynika w sposób jednoznaczny, że co do zasady:

- realizacja zjazdu z drogi publicznej (jego budowa lub przebudowa) pozostaje w gestii właścicieli nieruchomości,

- zjazd taki może zostać zbudowany lub przebudowany po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu.

Zgodnie z art. 29 ust. 3 u.d.p. zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:

a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu - o ile projekt budowlany jest wymagany.

Właściciel nieruchomości gruntowej, w celu zapewnienia skomunikowania jego nieruchomości z drogą publiczną musi zatem uzyskać w drodze decyzji administracyjnej zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, zrealizować wymogi art. 29 ust. 3 ustawy a następnie zjazd taki na własny koszt wybudować.

Wyjątek od tej sytuacji wprowadza norma art. 29 ust. 2 ustawy w przypadku budowy lub przebudowy drogi. W sytuacji realizacji robót budowlanych polegających na budowie drogi przylegającej do nieruchomości, budowa lub przebudowa dotychczas istniejących zjazdów należy bowiem do zarządcy drogi. Stanowi ona w takim przypadku jego obowiązek wynikający z przepisu prawa.

Obowiązek ten jest realizowany w toku inwestycji drogowej. Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych odbywa się na podstawie regulacji przedmiotowej ustawy ZRID. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 tej ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów.

Powołana regulacja specustawy drogowej koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 u.d.p. nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały. W toku postępowania dotyczącego realizacji inwestycji drogowej ocenie podlega, czy istniejący zjazd z uwagi na jego położenie w układzie komunikacyjnym jest dopuszczalny i możliwy do zachowania.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny prawnej pojęcia dotychczas istniejącego zjazdu w rozumieniu art. 29 w ust. 2 u.d.p.. Zjazdem takim jest wyłącznie zjazd wybudowany legalnie, zgodnie z unormowaniem art. 29 w ust. 1 u.d.p., a więc po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zjazd istniejący to zjazd urządzony w sposób zgodny z prawem, więc tylko zjazd zgodny z normami stanowi zjazd indywidualny "istniejący", a tym samym fakt jego istnienia obliguje przebudowującego drogę zarządcę do stosownej przebudowy zjazdu. Wprawdzie ustęp 2 art. 29 nie wskazuje jasno, że zjazd istniejący to zjazd urządzony w sposób zgodny z prawem, to zarówno usytuowanie ustępu w strukturze art. 29, jak też wykładnia systemowa i celowościowa prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż tylko zjazd zgodny z ww. normami stanowi zjazd indywidualny "istniejący", a niedopuszczalną jest interpretacja art. 29 ust. 2 ustawy wywodząca, iż przepis ten dotyczy każdego zjazdu de facto istniejącego, niezależnie od jego legalności bądź nielegalności, pomijająca tym samym ust. 1 tegoż przepisu, a także ust. 3 traktujący o udzielaniu zezwoleń na lokalizację zjazdu. Interpretacja ta prowadzi bowiem do "niedopuszczalnej sytuacji, w której nawet nielegalnie przez właściciela działki wybudowany wjazd i wyjazd, nie spełniający wymogów, o których mowa powyżej, powodujący, z uwagi na niekontrolowany wyjazd pojazdów, bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia przez innych użytkowników drogi, miałby być respektowany jako "istniejący" przez zarządcę drogi i do jego "istnienia" miałyby zostać dostosowane roboty związane z przebudową drogi. Nastąpiłaby zatem tym samym swoista legalizacja zjazdu wykonanego bez zezwolenia, dokonana nie przez właściwy organ lecz przez innego inwestora, w trybie nadto nie przewidzianym w prawie.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynikało, że ewentualny zjazd z działki skarżącej istniejący przed realizacją drogi nie był zjazdem legalnym, właścicielka nieruchomości nie posiadała bowiem decyzji administracyjnej o zezwoleniu zarządcy drogi na lokalizację zjazdu ani decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdu. Wskazać należy, że słusznie organy wskazały, że z akt sprawy wynika, iż działka skarżącej nr [...] z obrębu [...], przed wydaniem zaskarżonej decyzji I instancji, nie posiadała legalnego (zinwentaryzowanego) zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Okoliczność tę potwierdził zarządca ww. drogi - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który w piśmie z dnia 5 lipca 2019 r., w którym wskazał, iż brak jest decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] na nieruchomość nr [...] z obrębu [...]. Istnienie niesformalizowanego zjazdu z drogi krajowej nr [...] na nieruchomość nr [...], który jak wynika z ww. pisma, jest zwyczajowo wykorzystywany jako zjazd, nie świadczy o istnieniu legalnego (formalnie ustanowionego) zjazdu. Podkreślić należy, że także skarżąca podczas postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających legalność istniejącego zjazdu z drogi nr na działkę nr [...].

Okoliczność ta wykluczała możliwość zobowiązania zarządcy drogi do realizacji zjazdu w trybie art. 29 ust. 2 u.d.p. Podkreślenia też wymaga, że przytoczony przez skarżącą wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. sygn.. akt II OSK 435/17 dotyczy stanu faktycznego, w którym istniał sformalizowany zjazd.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że pojęcie "dostępu do drogi publicznej" i "zjazdu z drogi publicznej" nie są tożsame. Dostęp do drogi publicznej może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie działki względem drogi publicznej, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej tej działki z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu.). Aby uznać, że skarżąca ma dostęp do drogi publicznej należy wykazać, iż w pobliżu nieruchomości skarżącej znajduje się droga mająca charakter drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Natomiast dostęp pośredni do drogi publicznej polega na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki oddzielającej daną działkę od drogi publicznej i jest możliwy poprzez ustanowienie służebności drogowej, bądź poprzez drogę wewnętrzną. Brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do

W niniejszej słusznie organ wskazał, że należące do skarżącej działki nr [...] i [...], mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z projektu budowlanego stanowiącego załącznik Nr [...] do decyzji Wojewody [...] wynika, że działki nr [...] i [...] posiadają bezpośredni dostęp do planowanej drogi krajowej nr [...]. Ponadto projektowana działka nr [...] od strony południowej położona jest przy starodrożu drogi krajowej nr [...].

Podkreślić należy, że skarżącej, zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 1 u.d.p., przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu (lub zjazdów) z drogi krajowej nr [...] na ww. działki. Zarządca drogi ze względu na wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, z póżn. zm.), może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu bądź wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4 u.d.p.).

Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że zjazdy na nowopowstałe zjazdy są niezbędne do ich zagospodarowania zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stwierdzić należy, że w świetle art. 11i ust. 2ustawy ZRID w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym inwestor oraz organy wydające decyzję w oparciu o ww. przepisy ustawy ZRID nie są związane ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że przewidywany dostęp do drogi publicznej ze starodroża drogi nr [...] nie będzie zapewniał osiągnięcia celu inwestycyjnego, który wynikał z dotychczasowego usytuowania działki nr [...], podkreślić należy, że kwestia ta jest irrelewantna w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym.

Słusznie podniósł organ, że jeżeli skarżąca uważa, iż dozna szkody w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji i przyjętych rozwiązań projektowych dotyczących dostępu jej działki do drogi publicznej, to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc takiego który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej.

Ponadto stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy ZRID, w przypadku, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Organem właściwym do rozpoznania wniosku o wykup nieruchomości spełniającej przesłanki wskazane w art. 13 ust. 3 specustawy drogowej (a więc stanowiącej część pozostałą po dokonanym podziale nieruchomości, która nie nadaje się do wykorzystania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem) jest w niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Roszczenie o wykup pozostałej części nieruchomości w trybie ww. przepisu ma charakter cywilnoprawny, dlatego może być dochodzone wyłącznie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji RP. Niewątpliwie prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Jak wspomniano, ustawa ZRID służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych. Sąd nie dopatruje się w regulacji ustawy naruszenia przepisów Konstytucji. Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Ustawodawca wyznacza też termin dla wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Zatem, pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji (przebiegającej przez część nieruchomości, stanowiącej własność skarżącej), która jak wynika ze sprawy stanowi konieczną inwestycję celu publicznego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że usytuowanie działki w północnej części działki, przeznaczonej pod grunty orne, wypełniałoby zasadę jak najmniejszej ingerencji w prawo własności, podnieść należy, że szczególny charakter postępowania w sprawie wydania decyzji zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polega m.in. na skróceniu i uproszczeniu postępowania wyjaśniającego. To inwestor decyduje o przebiegu projektowanej inwestycji. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Prowadzenie dowodów z opinii wskazywanych przez skarżącego, co do możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji w inny sposób, nie tylko nie dotyczy okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia (skoro przeprowadzenie inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora nie narusza prawa), ale i byłoby sprzeczne z celem szczególnego postępowania administracyjnego, tj. jego uproszczeniem i przyspieszeniem. Przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne, w żaden sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącej strony. Nie można bowiem uznać za naruszenie interesu prawnego B. D. niespełnienie przez inwestora, jego żądań, co do zaprojektowania inwestycji drogowej zgodnie z jego koncepcją.

Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Skarżąca powołuje się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu jego prawa własności i pogorszeniu warunków korzystania z jego nieruchomości. Uznanie że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżącej, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 77 § 1, art. 80, art. 7, art. 8, art. 107 § 3.

Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje, oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez skarżących. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącej skarżącej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku