Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2465/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28 ust 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. R. i C. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "C." S.A. pozwolenia na budowę mieszalni pasz: budynku administracyjnego, wieży technologicznej, dozowni, budynku ekspedycji, budynku przyjęcia zbóż, magazynu płaskiego surowców workowanych do produkcji, magazynu płaskiego na pasze workowane wraz z kotłownią, zespołu magazynów silosowych z systemem podnośników i przenośników, suszarni zboża, dwóch wag samochodowych, dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki, zbiornika p.poż., dwóch pompowni, na działkach nr ew. [...],[...],[...] w R. przy ul. [...] wnieśli M.R., R.R. i C.S. Dla przedmiotowej inwestycji Starosta [...] wydał w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji, w której nakazał inwestorowi zastosować urządzenia o równoważnym poziomie dźwięku nieprzekraczającym dla urządzeń: suszarni - 84 dB, wentylatora nadmuchu przy silosie suszarni - 84 dB, wentylatora nadmuchu przy zbiorniku operacyjnym - 94 dB, wentylatora nadmuchu suszarni - 90 dB.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania C.S. oraz M.R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. wnieśli M.R. i C.S. W wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 664/12 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem zapadłym w dniu 11 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 568/11, uchylającym – w części dotyczącej wniosku C.S. - decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. i decyzję organu I instancji, odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. W wyroku z dnia 11 maja 2011 r. Sąd wskazał, że jeśli normy przewidziane w decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji nie zostaną spełnione, oddziaływanie inwestycji wykroczy poza granice działek nią objętych. Z projektu budowlanego nie wynikało jednak, jakie normy poszczególne urządzenia mieszalni pasz będą spełniały. Sąd zauważył, że nie można ustalić norm akustycznych wentylatorów, bowiem w projekcie budowlanym mieszalni zbóż wskazano, iż suszarnia zboża stanowi gotowe urządzenie dostarczane przez producenta, w projekcie budowlanym brak jest natomiast informacji na temat tego, jakie parametry zostały przewidziane przez producenta. Podobnie Sąd ocenił kwestię wyposażenia maszyn w urządzenia odpylające.

W ocenie Sądu wyrażonej w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. organ naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", ponieważ, ponownie rozpoznając sprawę, nie wypełnił zaleceń Sądu z wyroku z dnia 11 maja 2011 r. Dla ustalenia zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a w konsekwencji do uznania, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się jedynie do działek inwestycyjnych nie jest wystarczające pozbawione pogłębionej analizy oparcie się na ww. dokumentach, tak jak to uczynił organ odwoławczy. Skoro w decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji stwierdzono, że obszar jej oddziaływania zamknie się w granicach działek objętych inwestycją - ale pod warunkiem zastosowania rozwiązań mających chronić środowisko, przewidzianych w tej decyzji - to organ, badając przymiot strony wnioskodawców, winien był rzetelnie zbadać, czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odpowiada zaleceniom w niej zawartym, w szczególności w zakresie poziomu dźwięku emitowanego przez urządzenia mieszalni pasz oraz wyposażenia w odpowiednie urządzenia odpylające. Należało zatem szczegółowo ustalić, jakie urządzenia technologiczne emitujące hałas i pył zostały przewidziane w projekcie budowlanym i zbadać, czy spełniają one parametry określone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ winien był mieć przy tym na uwadze, że w decyzji środowiskowej jednoznacznie wskazano na konieczność uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia budowlanego na zastosowanie urządzeń, których równoważny poziom dźwięku nie będzie przekraczał wielkości wyrażonej w decybelach dla wymienionych urządzeń.

Sąd powtórzył także, że istotne w rozpatrywanej sprawie nie było to, jakie urządzenia zastosowano w trakcie realizacji inwestycji, lecz jakie urządzenia zostały przewidziane w projekcie budowlanym oraz to, czy spełniają one wskazany równoważny poziom dźwięku, a nie emitowany poziom dźwięku. W konsekwencji, w kontrolowanym postępowaniu, pomimo zaleceń Sądu zawartych w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 568/11, nie zostało w sposób wyczerpujący i bezsporny ustalone, czy projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją środowiskową, a co za tym idzie, czy oddziaływanie inwestycji w istocie zamknie się w granicach działek nią objętych. Nie ustalono zatem jednoznacznie, czy C.S. i M.R. - której wniosek złożony po wydaniu ww. wyroku został objęty decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. - przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Na tej podstawie Sąd w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. orzekł, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. została zatem wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] listopada 2011 r. Organ podniósł, że R.R. nie wykazał interesu prawnego do występowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Co do interesu prawnego M.R. Inspektor zaznaczył, że działki należące do niej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Również działki należące do C.S. nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji i nie zostały objęte projektem zagospodarowania terenu. Z tego względu wszyscy wnioskodawcy mogą bez przeszkód zagospodarować działki będące ich własnością, natomiast szeroko rozumiane sąsiedztwo przedmiotowej inwestycji nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania. Inwestycja nie będzie także oddziaływać na nieruchomości wnioskodawców, nie jest przewidywana zmiana spływu wód ani wykonywanie robót budowlanych obejmujących zakresem te nieruchomości. Jednocześnie jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji, przemysłowo-produkcyjny charakter inwestycji nie koliduje z przeznaczeniem i sposobem użytkowania sąsiednich działek, tj. z usługową i produkcyjną zabudową. Dlatego też zasadne było umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r., ponieważ wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony ze względu na brak interesu prawnego w sprawie.

Organ dokonał także oceny zgodności projektu budowlanego w zakresie przewidywanych urządzeń technologicznych z parametrami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do czego został zobowiązany w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 664/12. Wskazał, że typ suszalni zamontowany w projektowanej mieszalni pasz emituje maksymalny hałas na poziomie 80 dB, natomiast do odpylania tj. oddzielania cząstek stałych od powietrza w instalacjach wyciągowych przewidziano zastosowanie urządzenia o skuteczności minimalnej na poziomie 95%. Organ stwierdził także, że w aktach sprawy znajdują się opracowania potwierdzające, że planowana inwestycja jest zgodna z ustalonymi środowiskowymi uwarunkowaniami, zatem organ nie znalazł podstaw by wątpić w prawdziwość tych opinii. Z tego też względu organ uznał, że chociaż z dokumentacji nie wynika wprost, jakie urządzenia wentylujące zostaną zastosowane w mieszalni pasz, to wobec braku przeciwdowodu ze strony skarżących, organ nie może zakładać, że rozwiązania wykorzystane przez inwestora są niezgodne z ustalonymi środowiskowymi uwarunkowaniami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. wnieśli M.R. i C.S.. Skarżący zarzucili decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.", które wynikało z niewywiązania się przez organ z dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", co skutkowało naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie zaskarżenia Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w zw. z art. 28 k.p.a.

Zdaniem skarżących organ nie wywiązał się z wytycznych zawartych w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. w odniesieniu do oceny poziomu hałasu oraz pyłu emitowanych przez urządzenia projektowane w mieszalni pasz. Skarżący wskazali, że organ nie odniósł się do kwestii hałasu emitowanego przez wentylatory, które są projektowane nie tylko przy suszarni, ale także przy magazynach silosowych. W zakresie pyłu ocena również nie była wystarczająca, ponieważ w instrukcji urządzenia przedstawionej przez inwestora nie zamieszczono informacji, w jaki sposób ustawiane są dopuszczalne wielkości emisji substancji.

Skarżący podnieśli, że ze względu na niewystarczającą ocenę emisji hałasu i pyłu, organ nieprawidłowo ustalił obszar, na który może oddziaływać przedmiotowa inwestycja. Dlatego też w istocie skarżący mają interes prawny w sprawie, ponieważ ich działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji poprzez emitowany hałas i pyły, a także odór, co narusza ich prawo własności. Organ nie wykazał, by proponowane przez inwestora rozwiązania mieściły się w limitach ustalonych w raporcie oddziaływania na środowisko, do których przestrzegania zobowiązano inwestora w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że swoje twierdzenia z decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. oparł na całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, również na dokumentach, które nie istniały w dacie wydanie decyzji, o której nieważność wnioskowano. Jest to jednak dopuszczalne w sytuacji, gdy przedmiotem oceny jest interes prawny wnioskodawców, a nie ocena merytoryczna decyzji. W odniesieniu do zarzutu o pominięciu dokumentów złożonych przez M.R. organ wskazał, że badaniu podlegały pomiary hałasu w dacie wydania decyzji z dnia z dnia [...] marca 2010 r., dlatego w tym wypadku późniejsze pomiary, kiedy mieszalnia pasz funkcjonowała, nie mogą być brane pod uwagę.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. skarżący podnieśli, że urządzenia wykorzystywane w mieszalni pasz emitują hałas przekraczający normy ustalone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sprawia to, że ich działki znajdują się w sferze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Inwestor korzysta zatem z nieruchomości, które należą do skarżących, chociaż nie posiada do tego tytułu prawnego. Skarżący powołali się także na dwa toczące się postępowania administracyjne w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oraz w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków przewidzianych w pozwoleniu zintegrowanym.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. inwestor wskazał, że przedmiotowe postępowanie ma na celu ustalenie, czy urządzenia przewidziane w projekcie budowlanym spełniały w momencie jego zatwierdzenia odpowiednie wymagania wyrażone w decyzji środowiskowej, dlatego pomiary hałasu dokonane po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nie mogą być brane przez organ pod uwagę. W odniesieniu do przywołanych toczących się postępowań inwestor zaznaczył, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta [...] ustalił dla mieszalni pasz dopuszczalny poziom hałasu. Drugie z postępowań, w sprawie wymierzenia kary pieniężnej zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Natomiast inwestor sam wykrył w instalacji pewne nieprawidłowości i przedsięwziął działania zmierzające do obniżenia poziomu hałasu. Według aktualnych pomiarów, ustalone wartości poziomu hałasu nie są przekroczone.

W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu [...] maja 2014 r., uczestnik postępowania R.R. odniósł się do pisma procesowego inwestora i wskazał, że pomiar poziomu hałasu nie był prowadzony z jego działki. Dodatkowo pomiar powinien być przeprowadzony podczas zewnętrznej kontroli, a nie przez samego inwestora. Jednocześnie uczestnik zaznaczył, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stycznia 2010 r. zobowiązano inwestora do zapewnienia pełnej hermetyzacji urządzeń technologicznych, natomiast zainstalowane przez inwestora urządzenia będą miały skuteczność odpylania na poziomie 95%. Dlatego zdaniem uczestnika postępowania jest to istotna różnica pomiędzy decyzją środowiskową, a wnioskiem o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzeć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. teza 4 komentarza do art. 153, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006).

Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organ powinien był zastosować się do oceny zawartej w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. i pod tym kątem Sąd tutejszy badał zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r.

W pierwszej kolejności należało ocenić, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jest to istotne z punktu widzenia interesu prawnego skarżących w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Spór dotyczy zasięgu oddziaływania inwestycji w zakresie emisji hałasu oraz pyłu z instalacji.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się, zgodnie z art. 7 Prawa budowlanego, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Warunki te określił, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, z 2002 r., poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 324 tego rozporządzenia budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.

Jak ustalono w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stycznia 2010 r. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez mieszalnię pasz nie może przekraczać dla urządzeń: suszarni - 84 dB, wentylatora nadmuchu przy silosie suszarni - 84 dB, wentylatora nadmuchu przy zbiorniku operacyjnym - 94 dB, wentylatora nadmuchu suszarni - 90 dB. Są to parametry, które zgodnie z powołaną decyzją zapewniają, że inwestycja nie będzie oddziaływała na działki sąsiednie, nieujęte w projekcie zabudowy. Organ II instancji zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. i przeprowadził analizę materiału dowodowego przedstawionego przez inwestora pod kątem spełnienia norm emisji hałasu oraz zapylenia. Organ prawidłowo ustalił, że parametry emisji hałasu oraz emisji pyłów w założeniu projektowym nie przekraczają granic wyznaczonych w decyzji środowiskowej. W konsekwencji nie ma podstaw, by działki, które należą do skarżących uznać za objęte strefą oddziaływania mieszalni pasz.

W art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawężono krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę nie zmieniają swojego zasadniczego przedmiotu. Nadal dotyczą pozwolenia na budowę, tyle że prowadzone są w trybie nadzwyczajnym. To zaś oznacza, że zarówno w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybie nadzwyczajnym krąg stron postępowania ustalany jest identycznie, tj. w oparciu o ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08)

W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustawodawca w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jednoznacznie określił kto jest stroną, odwołując się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Tak skonstruowane pojęcie strony dla potrzeb tego postępowania jest niewątpliwie zawężeniem pojęcia strony z art. 28 k.p.a., jednak wprowadzenie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanego w ustawie, ogranicza zakres dowolności i uznaniowości organów administracji architektoniczno-budowlanej w porównaniu z okresem wcześniejszym, kiedy to tego przepisu nie było. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu oparto na przesłankach normatywnych, które stanowią wyznacznik tego obszaru, co ogranicza zakres uznaniowości organu i wpływ czynników subiektywnych odnoszących się do interesów faktycznych, a nie interesów prawnych.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego o obszarze oddziaływania obiektu, możemy mówić tylko w stosunku do terenu znajdującego się w otoczeniu obiektu budowlanego (w sprawie wydania pozwolenia na budowę którego toczy się postępowanie), jeżeli przepisy odrębne wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu związane z tym obiektem. Przepisami odrębnymi wprowadzającymi pewne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu są np. ustawa o drogach publicznych, ustawa - Prawo atomowe, ustawa - Prawo ochrony środowiska, ustawa - Prawo wodne, ustawa - Prawo lotnicze oraz rozporządzenia określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać niektóre obiekty budowlane np. skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi, obiekty budowlane służące obronności państwa, obiekty budowlane gospodarki wodnej, budowle rolnicze, morskie budowle hydrotechniczne, lotniska cywilne, budowle kolejowe, drogi publiczne, budynki i ich usytuowanie. Katalog przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, nie jest katalogiem zamkniętym (zob. R. Dziwiński, P. Ziemski: Prawo budowlane, 2006, wyd. II, s. 27-28).

Z powyższego wynika, że nie każde oddziaływanie obiektu budowlanego na teren znajdujący się w jego otoczeniu może mieć wpływ na to, że teren ten będzie można zaliczyć do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane.

Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 jest formą kwalifikowaną oddziaływania, o której można mówić dopiero wtedy, kiedy to oddziaływanie będzie na tyle znaczne i uciążliwe dla otoczenia, iż będzie to wymagało wprowadzenia na podstawie odrębnych przepisów pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Przykładem takich ograniczeń wprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych może być: art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwalający na tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania dla niektórych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu.

W rozpatrywanej sprawie projektowana inwestycja (na dzień wydania decyzji z dnia [...] marca 2010 r.) odpowiadała wymogom pod względem ochrony terenu sąsiadującego, sformułowanym w decyzji środowiskowej. Organ prawidłowo ocenił też, że w związku z tym skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu, ponieważ ich działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. W tej sytuacji w decyzji organu II instancji zasadnie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania. Organ II instancji nie naruszył także normy wyrażonej w art. 153 p.p.s.a., ponieważ wziął pod uwagę i prawidłowo odniósł się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r. W kontekście powyższych rozważań niezasadne są zatem zarzuty podnoszone w skardze co do wadliwości postępowania przeprowadzonego przed organem II instancji.