Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1133/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a w zw. z art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na przewlekłość Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. 1. stwierdza, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłości w załatwieniu wniosku skarżącego D. K. z dnia [...] stycznia 2013 r., 2. stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 1500 zł (tysiąc pięćset złotych), 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego D. K. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. D.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr sprawy [...]). Zarzucają organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 i 2 k.p.a. skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt temu organowi,

2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy niniejsza skarga,

3) zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do wymierzenia kary dyscyplinarnej urzędnikowi winnemu niezałatwienia sprawy w terminie,

4) orzeczenie, że bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nawet mimo ewentualnych podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania decyzji, jeśli zostanie ona wydana po wniesieniu niniejszej skargi,

5) przyznanie, na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 5.000 złotych,

6) przyznanie od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż podaniem z dnia [...] stycznia 2013 r. zwrócił się do organu Ochrony Danych Osobowych o nakazanie administratorowi danych osobowych zainteresowanego dopełnienia względem niego obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w art. 33 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Choć, w ocenie skarżącego, przedmiot sprawy nie jest skomplikowany, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prowadził postępowanie nieudolnie i przewlekle, pozorując podejmowanie czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, co świadczy także o bezczynności wskazanego organu. Pismem z dnia [...] września 2014 r. skarżący bezskutecznie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, czyniąc zadość dyspozycji art. 37 § 1 k.p.a. Dodatkowo skarżący ponaglił organ Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. W odpowiedzi na to ponaglenie, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] zapewnił, że prowadzi postępowanie "w sposób służący wszechstronnemu wyjaśnieniu jej okoliczności faktycznych".

Skarżący podniósł, iż wobec niewydania decyzji do dnia wniesienia niniejszej skargi, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych bezsprzecznie rażąco naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który zakreśla maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania sformułowaną w art. 12 § 1 k.p.a. Nadto podkreślił, że wbrew dyspozycji art. 36 k.p.a. nie był informowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, które trwa już niemal trzy lata. W tym stanie rzeczy skarga niniejsza stała się konieczna i jest w pełni uzasadniona, zaś waga bezczynności i długi okres przewlekłości postępowania powinny skutkować dotkliwymi konsekwencjami zarówno dla organu ochrony danych osobowych, jak i osoby fizycznej bezpośrednio odpowiedzialnej za istniejący stan. Dotkliwość ta, w ocenie skarżącego, powinna znaleźć wymiar w aspekcie finansowym, stąd stosowne wnioski w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie.

Motywując swój wniosek organ wskazał, iż do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga D.K. na przetwarzanie jego danych osobowych przez [...] S.A. (obecnie: [...]S.A. – dalej jako Bank) z siedzibą w W., w tym na niewypełnienie przez Bank w stosunku do skarżącego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych oraz udostępnienie jego danych osobowych na rzecz Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w W. (dalej jako BIK).

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. (znak:[...]) organ zwrócił się, na mocy art. 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.), do Prezesa Zarządu [...] S.A. z prośbą o złożenie wyjaśnień w sprawie. Jednocześnie w tym samym dniu organ poinformował skarżącego, iż podjął czynności mające na celu wyjaśnienie przedstawionej przez niego sprawy (pismo GIODO z dnia [...] marca 2013 r.; znak:[...]).

W dniu [...] marca 2013 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo Banku informujące, iż odpowiedź na ww. pismo GIODO zostanie udzielona do dnia [...] marca 2013 r. Po czym w dniu [...] marca 2013 r. za pośrednictwem faksu do siedziby organu wpłynęły wyjaśnienia Banku, zaś w dniu [...] kwietnia 2013 r. wpłynął oryginał wyjaśnień Banku, o którym mowa powyżej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (data wpływu do Biura GIODO: [...] kwietnia 2013 r.) skarżący poinformował, iż otrzymał pismo Banku z dnia [...] marca 2013 r. i nie zgadza się ze stanowiskiem Banku w nim zaprezentowanym.

W związku z powyższym, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. (znak:[...]) zwrócił się do Banku o udzielenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie, o czym w tym samym dniu poinformował skarżącego (znak:[...]).

W dniu [...] lipca 2013 r., za pośrednictwem faksu, wpłynęła odpowiedź Banku w ww. zakresie, zaś w dniu [...] lipca 2013 r. wpłynął oryginał ww. pisma.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (data wpływu do Biura GIODO: [...]stycznia 1014 r.) skarżący zwrócił się z prośbą o zakończenie niniejszego postępowania.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak:[...]) Generalny Inspektor zwrócił się do skarżącego z prośba o wskazanie czy żąda on również przeprowadzenia postępowania wobec BIK, pod rygorem przeprowadzenia postępowania wyłącznie w zakresie niewypełnienia przez Bank wobec skarżącego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy.

W dniu [...] lutego 2014 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo skarżącego, w którym poinformował on, iż skarga inicjująca postępowanie dotyczy również przetwarzania jego danych osobowych w celach marketingowych poprzez udostępnianie ich przez Bank na rzecz BIK.

W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2014 r. GIODO zwrócił się do BIK z prośbą o złożenie wyjaśnień w sprawie ([...]). Ponadto w tym samym dniu organ skierował wezwanie do złożenia wyjaśnień do Banku ([...]) oraz poinformował skarżącego o podjętych w sprawie czynnościach ([...]).

W dniu [...] maja 2014 r., za pośrednictwem faksu, do Biura GIODO wpłynęło pismo Banku informujące, iż odpowiedź na ww. pismo GIODO zostanie udzielona do dnia [...] maja 2014 r. Oryginał ww. pisma wpłynął do Biura GIODO w dniu [...] maja 2014 r. Po czym w dniu [...] maja 2014 r. do siedziby organu wpłynęły wyjaśnienia Banku, o których mowa powyżej.

Jednocześnie w dniu [...] maja 2014 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo BIK z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W dniu [...] września 2014 r. skarżący, działając na podstawie art. 37 k.p.a., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Po przeanalizowaniu treści skargi oraz materiałów załączonych do niej przez skarżącego, w tym treści wyjaśnień oraz dołączonych przez Bank i BIK innych dokumentów, pismami z dnia [...] września 2014 r. Generalny Inspektor poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej.

Jednocześnie wobec rozbieżności wynikających z materiału dowodowego niezbędne było uzupełnienie ww. materiału w tym zakresie. W związku z powyższym pismami z dnia [...] stycznia 2015 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zwrócił się do Banku ([...]) oraz do BIK ([...]) o wyjaśnienie rozbieżności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący zaś został poinformowany o przedłużeniu się sprawy w celu wszechstronnego jej wyjaśnienia (pismo GIODO z dnia [...] stycznia 2015 r.[...]).

W dniu [...] lutego 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo Banku informujące, iż odpowiedź na ww. pismo GIODO zostanie udzielona do dnia [...] lutego 2015 r. Po czym w dniu [...] lutego 2015 r. do siedziby organu wpłynęły wyjaśnienia Banku, o których mowa powyżej.

Jednocześnie w dniu [...] lutego 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo BIK z dnia [...] lutego 2015 r.

W związku z powyższym, wobec dalszych wątpliwości GIODO co do materiału dowodowego, pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ zwrócił się do Banku z prośbą o udzielenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie (znak:[...]).

W dniu [...] marca 2015 r. do Biura GIODO wpłynęły wyjaśnienia Banku w tym zakresie.

Po ponownym przeanalizowaniu treści skargi oraz materiałów załączonych do niej przez skarżącego, w tym treści wyjaśnień oraz dołączonych przez Bank i BIK innych dokumentów, pismami z dnia [...] marca 2015 r. Generalny Inspektor poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji.

W dniu [...] listopada 2015 r. do Biura GIODO wpłynęła skarga D.K. na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał w sprawie decyzję administracyjną (z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]).

Zdaniem organu, w przedstawionym stanie prawnym i faktycznym skarga D.K. jest bezzasadna, bowiem aktualnie Generalnemu Inspektorowi nie można przypisać bezczynności w niniejszym postępowaniu. W ocenie Generalnego Inspektora, każda z podjętych przez organ czynności miała na celu rzetelne wyjaśnienie poruszonych przez skarżącego zarzutów kierowanych pod adresem początkowo Banku, lecz po rozszerzeniu przedmiotu postępowania przez skarżącego, również pod adresem BIK.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie przewlekłości organu, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przyznał, że postępowanie prowadzone było w terminie dłuższym niż przewidziane przepisami k.p.a. Jednakże Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w żadnym razie nie uchylał się od wydania rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Przeciwnie, organ do spraw ochrony danych osobowych przedsięwziął wszelkie przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną.

Organ zaznaczył, to na Generalnym Inspektorze Ochrony Danych Osobowych spoczywa statuowany w art. 77 i art. 7 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, a ciężar dowodu spoczywa na organie administracji. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego.

Organ podkreślił, iż Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do Biura Generalnego Inspektora składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Generalny Inspektor w swojej pracy prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Biura, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Liczba skarg, które wpłynęły do Biura Generalnego Inspektora w ciągu ostatnich 4 lat wzrosła o 100 %. W roku 2010 wpłynęło 1114 skarg, w 2011 r. - 1271 skarg, w 2012 r. - 1593 skarg, a w 2013 r. - 1879 skarg. Natomiast w 2014 r. wpłynęło 2481 skarg, zaś stan skarg wpływających do Biura GIODO na koniec listopada 2015 r. wyniósł około 2000 skarg.

W świetle powyższych argumentów Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznał swój wniosek o oddalenie skargi za uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż skarga D.K. jest dopuszczalna, bowiem w skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a.

Nadto skarżący wnosząc skargę do Sądu, zarzucając Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych opieszałość w rozpoznaniu jego skargi (wniosku) z dnia [...] stycznia 2013 r., posłużył się pojęciami bezczynności i przewlekłości organu. Sąd wychodząc z zasady określenia pisma na podstawie jego treści merytorycznej i sposobu formułowania zarzutów, nie zaś po tytule pisma, potraktował skargę D.K. jako skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w sprawie ochrony danych osobowych wnioskodawcy. Za takim zakwalifikowaniem przedmiotowej skargi przemawiało przede wszystkim eksponowanie w niej późnego i nieterminowego działania organu, niepotrzebnej i niczym nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu, co wskazuje na zarzut przewlekłości działania organu w rozpatrywaniu sprawy skarżącego.

Skarga D.K. na przewlekłe prowadzenie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych jest zasadna.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 2).

W świetle art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań mimo, że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania i rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania dopuszczalna jest także wówczas, gdy organ wydał już decyzję, jednakże w ocenie strony postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły.

W doktrynie przyjmuje się, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić, gdy organ administracji w jego toku podejmuje czynności zbędne lub też powstrzymuje się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (J. P. Tarno, Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, Casus 2013 r., str. 11).

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że do dnia wniesienia niniejszej skargi do Sądu, sprawa z wniosku D.K. nie została przez organ rozpatrzona w wymaganej prawem formie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopiero po miesiącu od wniesieniu skargi do Sądu w dniu [...] grudnia 2015 r. wydał w decyzję w sprawie. Pomimo wydania decyzji, strona ma jednak prawo domagać się poddania kontroli sądowej sprawności prowadzonego postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy w jej ocenie postępowanie to prowadzone było w sposób przewlekły.

W sprawie tej nie ma wątpliwości, że od dnia wystąpienia przez D.K. z wnioskiem do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do dnia wydania decyzji z [...] grudnia 2015 r. nr [...], upłynęły niemalże 3 lata, a zatem termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. nie tylko nie został zachowany, ale wielokrotnie przekroczony. Jednocześnie z akt postępowania administracyjnego wynika, że występowały w tym czasie przerwy, których na podstawie materiału aktowego nie sposób usprawiedliwić. Pierwszą czynność w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjął w dniu [...] marca 2013 r., zwracając się do Prezesa Zarządu [...] S.A. z prośbą o złożenie wyjaśnień w sprawie. Zajęło to organowi ponad 2 miesiące. W dniu [...] kwietnia 2013 r. wpłynęło do Generalnego Inspektora pismo D.K. informujące o niezasadności stanowiska przedstawionego w sprawie przez Bank. Wobec tego organ, po przeszło 2 miesiącach, w dniu [...] czerwca 2013 r. ponownie wystosował do Banku pismo z prośbą o złożenie dodatkowych wyjaśnień. Bank w dniu [...] lipca 2013 r. udzielił organowi odpowiedzi. Kolejną czynność w sprawie Generalny Inspektor podjął dopiero po ponad 6 miesiącach wysyłając do skarżącego w dniu [...] stycznia 2014 r. pismo z prośbą o wyjaśnienie zakresu żądania objętego jego wnioskiem. Odpowiedź do organu wpłynęła w dniu [...] lutego 2014 r. i po kolejnych ponad 2 miesiącach (w dniu [...] kwietnia 2014 r.) Generalny Inspektor wystosował pismo do BIK z prośba o stosunkowanie się do zarzutów skarżącego. W dniu [...] maja 2014 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dysponował stanowiskami stron w sprawie, lecz dopiero na skutek ponaglenia zainteresowanego D.K., pismami z dnia [...] września 2014 r. poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji (organ 4 miesiące oceniał materiał dowodowy). Następnie Generalny Inspektor doszedł do wniosku, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wymaga uzupełnienia i w dniu [...] stycznia 2015 r. zwrócił się pismami do Banku i BIK do dalsze wyjaśnienia. Zatem upłynęły kolejne 4 miesiące analizy materiału aktowego sprawy. Końcowe stanowiska stron w sprawie organ uzyskał do dnia [...] marca 2015 r. i pismami z dnia [...] marca 2015 r. ponownie poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w stopniu umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia. W dniu [...] listopada 2015 r. do organu płynęła skarga D.K. na przewlekłość Generalnego Inspektora Danych Osobowych, a w dniu [...] grudnia 2015 r. organ, po blisko 9 miesiącach od powtórnego zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego, wydał decyzję kończącą postępowanie.

W świetle powyższego jest bezsporne, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, a to przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Od dnia złożenia przez D.K. do Generalnego Inspektora skargi ([...]styczeń 2014 r.) w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych do dnia zakończenia postępowania ostateczną decyzją administracyjną minęły ponad 2 lata i 11 miesięcy. Uchybienie przepisowi art. 35 § 3 k.p.a. w postępowaniu zakończonym wydaniem w sprawie decyzji jest oczywiste i nie może być usprawiedliwione skomplikowanym charakterem sprawy i rozszerzeniem żądania strony. Bowiem wskazane powyżej znaczne przerwy w aktywności organu nie są racjonalnymi argumentami usprawiedliwione. Zarówno czas trwania postępowania w niniejszej sprawie jak i brak po stronie organu w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał on do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażącego naruszenia prawa.

Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy przepisu art. 12 k.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Obserwowany przez organ w ostatnich latach wzrost liczby skarg wpływających do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, na co organ wskazał w odpowiedzi na skargę nie usprawiedliwia – w stanie faktycznym tej sprawy, biorąc pod uwagę konieczne do ustalenia fakty, stopień skomplikowania materii – braku działania organu przez tak długi czas.

Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Nałożony przez ustawodawcę na organ obowiązek stania w toku postępowania na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) oznacza konieczność podejmowania wszelkich działań w celu należytego rozpatrzenia sprawy. Sąd te twierdzenia organu w pełni podziela. Tym niemniej, w sprawie niniejszej, za szczególnie naganne należy uznać, iż od zakończenia postępowania wyjaśniającego do wydania decyzji upłynęły niemalże 3 lata, a liczne przerwy w procedowaniu, o których wyżej, w ogromnej większości nie były związane analizą materiału dowodowego, lecz opieszałości w jego nieefektywnym gromadzeniu. Czasu opóźnienia w podjęciu rozstrzygnięcia nie sposób wobec tego usprawiedliwić treścią art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organ mając już zgromadzony materiał dowodowy, o czym zresztą strony zawiadamiał, w dalszym ciągu przez kilka miesięcy nie kończył postępowania i nie wydawał decyzji administracyjnej.

Odnosząc się wniosków zawartych w skardze należy podkreślić, iż Sąd nie ma prawnych możliwości zobowiązania organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

W ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie uzasadnił żądania zawartego w pkt 5 skargi, dotyczącego przyznania mu sumy pieniężnej w kwocie 5000 zł. Wniosek ten nie został uzasadniony, zaś Sąd nie stwierdził, aby bezczynność organu spowodowała wymierną szkodę dla skarżącego. Wobec tego skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu.

D.K. w uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ powinien odczuć finansową dotkliwość przewlekłego działania w sprawie z jego wniosku, temu zaś służby instytucja grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Przyjmując zatem, iż przewlekłość w działaniu organu musi wywołać określone skutki, Sąd z urzędu wymierzył Generalnemu Inspektorowi grzywnę, mającą na celu zdyscyplinowanie w przyszłości tego organu do terminowego załatwiania spraw obywateli. Wymierzona w wyroku grzywna (pkt 3 sentencji) mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzając grzywnę w podanej w sentencji wysokości Sąd miał na względzie nie tylko rozmiar uchybień organu, ale i okoliczności na które powoływał się organ w odpowiedzi na skargę, iż jest jedynym urzędem na całą Polskę i działając bez jednostek pomocniczych musi sprostać lawinowo rosnącym ilościom skarg obywateli na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowym. Sąd w niniejszej sprawie uznał, iż nie znaczna wysokość kary, lecz sam fakt jej wymierzenia wywoła zamierzone skutki prewencyjne. Podkreślić należy, iż uzasadnienie zindywidualizowania grzywny musi uwzględniać charakter stwierdzonych uchybień w konkretnym przypadku, jak i ocenę, czy powoływane przez organ przyczyny "usprawiedliwiające" stan bezczynności mogą mieć wpływ na jej wysokość. W analizowanym przypadku argumentacja podniesiona przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zasługiwała na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 4 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 151 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 5 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.