Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1462/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-02-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług związanego z importem towarów. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1462/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. określającą Pani Z. P. prawidłową kwotę podatku od towarów i usług, należną z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. nr [...].

Na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika złożył w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w której wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu tej skargi pełnomocnik strony wskazał, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja jest wadliwa i zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym obarczanie skarżącej dodatkowymi konsekwencjami finansowymi w zakresie podatku od towarów i usług może grozić poważnymi reperkusjami finansowymi. Jednocześnie decyzja w przedmiocie VAT, w sytuacji gdy kwestionowana jest zasadność wysokości ustalonej podstawy opodatkowania, jeśli nie powinna być z uwagi na ten fakt uchylona, to przynajmniej powinna zostać wstrzymana jej wykonalność.

Końcowo, po przedstawieniu zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż ważny interes strony przemawia, jeśli nie za podjęciem orzeczenia kasacyjnego, które uchyli wydaną decyzję celem poczynienia precyzyjnych ustaleń w zakresie określenia wartości celnej towaru, to przynajmniej rozstrzygnięciem w przedmiocie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei § 3 tego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zatem przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 u.p.s.a. i są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

W doktrynie przyjmuje się, że w przypadku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej, obowiązek ustalenia, czy zachodzą ku temu podstawy, obciąża (od chwili przekazania mu akt) sąd administracyjny, który w tym zakresie działa z urzędu. Natomiast uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku, lecz jedynie działania we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz – glosa do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, GSP-Prz.Orz. 2006/1/1 - t.2). Przyjąć zatem należy, iż przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. nie nakłada obowiązku udowodnienia, czy też uprawdopodobnienia przez stronę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże przyjąć należy, iż przepis ten zobowiązuje stronę do ich wskazania.

Analizując wniosek pełnomocnika skarżącej w tym zakresie Sąd nie stwierdził aby zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszony przez stronę argument o obarczeniu skarżącej dodatkowymi konsekwencjami finansowymi w zakresie podatku od towarów i usług, co może grozić poważnymi reperkusjami finansowymi, nie znajduje oparcia w żadnych okolicznościach wskazanych we wniosku - w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie wskazał, czy na skutek wykonania zaskarżonej decyzji (zapłaty zobowiązania podatkowego) może dojść do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż każdy jest zobowiązany do płacenia podatków (zob. art. 84 Konstytucji RP). W przypadku, gdyby po rozpoznaniu skargi okazało się, że zaskarżona decyzja narusza prawo, nienależnie zapłacony podatek stanie się nadpłatą podatkową, która podlegać będzie z urzędu zwrotowi (zob. art. 72 § 1 pkt 1 i art. 77 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm./).

Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może także przemawiać argument strony skarżącej, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo wyeliminowana tej decyzji z obrotu prawnego. Aby to stwierdzić, sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musiałby wstępnie zbadać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Taka praktyka w ocenie Sądu jest niedopuszczalna, bowiem na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek uzasadniających udzielanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie bada się zgodności działania administracji z prawem (wadliwości aktu).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

D.T.