Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3165/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Alicja Polańska, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 1302/14 w sprawie ze skargi T.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądza od T.O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r. o sygn. akt I SA/Lu 1302/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu skargi T.O. (dalej: "Skarżąca"), uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 października 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 8 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ustalającą I.K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002 r. w kwocie 172.713 zł. Decyzję tą strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalił wniesioną skargę (sygn. akt I SA/Lu 719/07). Od wyroku WSA w Lublinie strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd ten oddalił (sygn. akt II FSK 879/08).

W dniu 17 lutego 2011r. Skarżąca - córka zmarłej w listopadzie 2009r. I.K. złożyła, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p.") wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 31 sierpnia 2007 r. Zdaniem Skarżącej przesłanką stanowiącą podstawę żądania wznowienia postępowania było błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. iż I.K. podlegała obowiązkom podatkowym wynikającym z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z racji osiągania przychodów z działalności rolniczej.

Organ odmówił wznowienia postępowania wskazując, że podmiot wnoszący żądanie wznowienia postępowania nie wykazał, że posiada status strony postępowania. Decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji, a następnie została zaskarżona do WSA w Lublinie, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. (sygn. I SA/Lu 571/11) oddalił skargę.

Strona złożyła skargę kasacyjną do NSA, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2013r., (sygn. II FSK 782/12) uchylił wyrok WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał sprawy z uwzględnieniem art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") w zakresie ustalenia możliwości różnych zachowań organu podatkowego w sytuacji, gdy spadkobierca na jego wezwanie nie przedstawia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku (zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia), a zaakceptował zachowanie organu sprzeczne z art. 122 O.p. Rozpatrując ponownie sprawę WSA uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 5 lipca 2011r., oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt I SA/Lu 95/14.

Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie rozpatrując sprawę ponownie i uwzględniając obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej w wyroku WSA w Lublinie, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, i dokonał ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ ustalił, na podstawie wypisów z aktów notarialnych z dnia 9 czerwca 2014r., wypisów z aktów poświadczenia dziedziczenia stwierdził, że spadek po zmarłych: I.K. i H. K. przypadł: skarżącej, W.K. i F.K., wobec czego wznowienie postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji z dnia 31 sierpnia 2007r., jest dopuszczalne. Dlatego postanowieniem z dnia 15 lipca 2014r. wznowione zostało postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, wobec wszystkich spadkobierców spadkodawcy. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie przesłanki wskazanej we wniosku organ podatkowy uznał, że powołane we wniosku o wznowienie postępowania twierdzenia nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., i nie mogą być uwzględnione jako przesłanka wzruszenia dotychczasowej decyzji, wobec czego decyzją z dnia 8 sierpnia 2014r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 października 2014 r.

Od powyższej decyzji Skarżąca wywiodła skargę, w której zarzuciła naruszenie:

- art. 120 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez odmowę wznowienia postępowania pomimo istnienia ewidentnej przesłanki wskazanej przez stronę;

- art. 120, art. 121 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez rażące naruszenie zasady legalności i praworządności skutkujące funkcjonowaniem w obiegu prawnym decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe bez podstawy prawnej;

- art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 211 i art. 212 oraz art. 240 § 1 pkt 8 i art. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej – poprzez uniemożliwienie stronie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

W uzasadnieniu skargi strona wywodziła, że przesłanką stanowiącą dla strony podstawę żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zdaniem strony istotną, nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, jest błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy pierwszej instancji. Tym błędnym ustaleniem było ustalenie, że I.K. podlegała obowiązkom podatkowym wynikającym z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z racji osiągania przez niego dochodów z działalności rolniczej. Według Skarżącej Dyrektor UKS wszczynając w marcu 2008 r. postępowanie błędnie ustalił, że I. K. podlegała wszelkim obowiązkom wynikającym z u.p.d.o.f. jako osoba uzyskująca przychody z działalności rolniczej i na podstawie u.p.d.o.f. można wszcząć postępowanie, gromadzić dowody i zakończyć je wydaniem decyzji ustalającej podatek dochodowy od osób fizycznych. Autor skargi zwrócił też uwagę na brak możliwości złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, w związku z wyrokiem TK, wywodząc, że "w wyniku zabiegów organów podatkowych strona była całkowicie pozbawiona możliwości inicjowania jakichkolwiek wniosków w roli Strony w przedmiotowej sprawie".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę strony, podkreślił zarazem, że nastąpiło to z innych powodów niż w niej wskazanych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie przewiduje przesłanki umożliwiającej uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym z powodu błędnej oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Przesłanką wznowieniową byłoby natomiast błędne ustalenie stanu faktycznego. Podsumowując swoje wywody w tym zakresie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca nie może w sposób skuteczny powoływać się na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie wykazała bowiem ani w toku postępowania, ani w skardze, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję wyszły na jaw. Zarzuty dotyczyły natomiast merytorycznej zasadności decyzji z dnia 31 sierpnia 2007 r., lecz nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi.

Niezależnie od powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z przepisu art. 243 § 2 O.p. wynika, iż postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wynikach postępowania wznowieniowego, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem, co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. W opinii WSA w Lublinie wydanie postanowienia w trybie art. 243 § 1 O.p. nie zawęża granic postępowania tylko do podstawy w nim wskazanej. Powołując się m.in. na wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I FSK1697/09, Sąd pierwszej instancji podkreślił, ze "postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania, a zatem postępowanie co do wszystkich podstaw wznowienia postępowania wyliczonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej". Sąd zwrócił uwagę, że ani decyzja organu pierwszej instancji, ani drugiej instancji nie zawiera w tym przedmiocie żadnych rozważań. Według WSA w Lublinie brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w części dotyczącej spełnienia przesłanek wznowienia postępowania w obu zaskarżonych decyzjach, stanowiąc naruszenie art. 2010 § 1 pkt 6 O.p., uniemożliwia całkowicie sądową kontrolę istnienia tych przesłanek. Sąd zwrócił uwagę, że kontrola decyzji zapadłej w wyniku wznowienia wymaga wskazania czy wystąpiła jedna z przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., z wyłączeniem art. 240 § 1 pkt 4, pkt 8 i 11 oraz pkt 9 O.p.

W końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku Sąd odniósł się zarzutów uniemożliwienia stronie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem TK. WSA w Lublinie podkreślił, że skoro wniosek taki pojawił się na etapie postępowania odwoławczego, organ prawidłowo (uwzględniając treść art. 167 § 1 O.p.), wniosek ten objął odrębnym postępowaniem, o czym poinformował stronę w treści uzasadnienia decyzji.

Skarga kasacyjna od powyższego wyroku wywiedziona została przez Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie. Organ zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i w związku z art. 243 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, w związku z błędnym przyjęciem, że w stanie faktycznym sprawy organ podatkowy winien rozważyć i uzasadnić również przesłanki nieobjęte wnioskiem o wznowienie postępowania, podczas gdy rozstrzygnięcie zostało prawidłowo dokonane, w granicach żądania strony oraz posiada uzasadnienie faktyczne i prawne;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 243 § 1 i 2 O.p., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, w związku z błędnym przyjęciem, że przepis art. 243 § 1 i 2 O.p. obliguje organ podatkowy do prowadzenia postępowania co do wszystkich przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 240 § 1 O.p. (z pominięciem pkt 4, 8, 9, 11), w tym takich, które nie zostały objęte wnioskiem podatnika.

Mając powyższe na względzie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu poddanego w niniejszej sprawie ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do przesądzenia, czy w ramach wznowionego na żądanie strony postępowania, organ podatkowy zobowiązany jest także do uwzględnienia innych przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 240 § 1 O.p. niż wskazane we wniosku strony.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wyraził pogląd, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowania rozpoznawcze przed właściwym organem, co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 O.p. (pkt 1 - 11). W istocie zatem WSA w Lublinie uznał, że dokonana przez organ ocena podstaw wznowieniowych, wyłącznie pod kątem przesłanki wskazanej we wniosku strony (w rozpatrywanym przypadku art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), jest niewystarczająca i winna zostać uzupełniona analizą istnienia pozostałych przesłanek z art. 240 § 1 O.p. Sąd zarazem (stwierdzając niewykazanie przez stronę spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), wyłączył istnienie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 4, pkt 8, pkt 9 i pkt 11 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji.

Wznowienie postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie. Postępowanie nadzwyczajne ma na celu weryfikację prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym (tj. zwyczajnym). Istota tego postępowania sprowadza się w pierwszym etapie do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p. W drugim etapie organ podatkowy przede wszystkim ustala, czy rzeczywiście w sprawie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 ustawy podstaw wznowienia postępowania, a w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1716/09).

Ustawodawca przewidział dwa sposoby wznowienia postępowania: z urzędu lub na żądanie (wniosek) strony (art. 241 § 1 O.p.). Jednocześnie, w odniesieniu do niektórych przesłanek wznowieniowych, wyszczególnionych w art. 240 § 1 O.p., wprowadzono istotne ograniczenia, zarówno co do terminu, jak i sposobu wznowienia postępowania. Wznowienie z przyczyn wymienionych w art. 240 § 1 pkt 4, pkt 8 lub 11 oraz pkt 9 O.p. może nastąpić wyłącznie na żądanie strony, co dostrzegł Sąd pierwszej instancji.

Zdaniem rozpatrującego sprawę składu orzekającego NSA, sposób wszczęcia postępowania (na żądanie strony lub z urzędu przez organ) ma wpływ na granice dalszego procedowania. W postępowaniu prowadzonym na wniosek strony, strona ta – wskazując kwalifikowane wady postępowania zakończonego ostateczną decyzją – sama wyznacza zarazem granice, w jakich ma przebiegać ocena procesu wydania ostatecznej decyzji podatkowej. W ramach takiego postępowania (wszczynanego na wniosek) organ nie ma obowiązku wyjścia poza te granice oraz badania z urzędu innych przesłanek, niż wynikające z żądania strony. Składany przez stronę wniosek o wznowienie postępowania nie musi wskazywać konkretnej jednostki redakcyjnej art. 240 § 1 O.p., na której opiera ona swoje żądanie, z jego treści winno jednakowoż wynikać, jakie wady procesowe – mieszczące się w przesłankach określonych w art. 240 § 1 pkt 1–11 O.p. – zostały przez wnioskodawcę dostrzeżone.

Reasumując, do wznowienia postępowania na żądanie strony niezbędne jest powołanie się przez wnioskodawcę na określoną w art. 240 § 1 O.p. podstawę wznowienia, natomiast w toku wznowionego w ten sposób postępowania ma miejsce ocena, czy w istocie skonkretyzowana w tym żądaniu podstawa istnieje. Tak należy – w odniesieniu do postępowania wszczynanego na żądanie strony - odczytać sens unormowań zawartych w art. 243 § 1 i 2 O.p., w świetle których w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (§ 1), a postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).

Na marginesie wypada też zwrócić uwagę, że nakazanie przez Sąd pierwszej instancji organowi podatkowemu dokonania oceny, czy zaistniały w sprawie inne przesłanki wznowieniowe (poza określonymi w art. 240 § 1 pkt 5, a także pkt 4, pkt 8, pkt 9 i pkt 11 O.p.) jest o tyle niecelowe, albowiem uwzględniając charakter sprawy, z góry można wykluczyć szereg z nich, bez przeprowadzania w tym przedmiocie oddzielnego postępowania (np. przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 6, pkt 7, pkt 10 O.p.). Analiza natomiast dostępnych Sądowi pierwszej instancji akt administracyjnych sprawy, nie generuje wątpliwości dotyczące pozostałych przesłanek, w tym np., że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) albo, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (pkt 2). Wątpliwości w tym zakresie nie zgłaszała też sama strona, która z natury rzeczy posiadałaby wiedzę o takich wadach.

Pogląd o wyznaczonych żądaniem strony granicach postępowania wznowieniowego znajduje oparcie w judykaturze. Np. w wyroku z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I FSK 592/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "W przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony (a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie) granice orzekania organów podatkowych we wznowionym postępowaniu wyznacza wniosek o wznowienie". Podobnie w wyrokach: WSA w Opolu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Op 41/09, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Go 108/09, czy też WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/GL 3/06, WSA w Olsztynie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ok. 606/17. Zbieżne z prezentowanym w niniejszym wyroku jest również stanowisko orzecznicze zawarte w wyrokach odnoszących się wykładni art. 149 § 2 K.p.a. (przepis ten stanowi odpowiednik art. 243 § 2 O.p.), a to np. w: wyroku NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 864, WSA w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r.,, sygn. akt II SA/Ol 159/11.

Jednocześnie podkreśla się – co aprobuje również skład orzekający w niniejszej sprawie – że jedynie w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu, to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, a to oznacza, że może samodzielnie wskazywać przesłanki postępowania administracyjnego. W konsekwencji postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 Kpa (tak w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99). Natomiast podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. Z tego tytułu organ prowadzący postępowanie dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia nie może wyjść poza te granice (por. Komentarz do art. 147 kpa, LEX 2010, G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matan). Warto tu też odnotować tezę wyeksponowaną w wyroku NSA z 29 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1930/15, że "Organ prowadząc postępowanie na wniosek strony związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w jej wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw, nie wskazanych przez stronę, natomiast dysponentem postępowania o wznowienie jest tylko w tych postępowaniach, które wszczął z urzędu, w tych postępowaniach samodzielnie wskazuje przesłanki".

Argumentacji wpierających stanowisko Sądu pierwszej instancji nie można doszukać się w przywołanym przezeń wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1723/08. Sformułowane w wyroku tym zdanie: "Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną", w ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego, nie stwarza podstaw do wnioskowania, że w przypadku postępowania wznowieniowego, wszczynanego na żądanie strony, organ obowiązany będzie do zbadania również przesłanek wznowieniowych, które w żądaniu tym nie zostały podniesione. Przywołane przez Sąd pierwszej instancji wyroki NSA z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1697/09 oraz z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I GSK 1126/07, o tyle trudno odnieść do realiów rozpatrywanej sprawy, że dotyczyły one postępowania wznowieniowego wszczynanego z urzędu przez organ, a nie na żądanie strony.

Ocena prawna dokonana w niniejszym wyroku zostanie uwzględniona przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 209 p.p.s.a.