Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 902/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 21/4/2017 r po rozpoznaniu wniosku S.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]/12/2016 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić przyznania Skarżącemu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie


UZASADNIENIE

1) Skarżący S.P. , w zwrócił się na formularzu PPF (z 10/2/2017 r. i – aktualny - z 10/4/2017 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że: - nie osiąga żadnych dochodów; - ponosi miesięczne koszty (alimenty, wyżywienie, środki czystości etc) w wysokości 1600 zł; posiada dom i nieruchomość rolną o pow 1248 m.kw (o wartości ok 300 tys zł);

2) Odpowiadając na wezwanie urzędnika sądowego poinformował o tym, że: - z zajmowanego lokalu korzysta na podstawie umowy użyczenia z siostrą. Przekazał, m.in., wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP; PIT-36 za 2016 r., PIT-B; PIT-36 za 2015 r.;

3) Referendarz sądowy wskazuje, że strona skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W zakresie częściowym prawo pomocy może być przyznane - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

4) Wymagany wpis sadowy wynosi w sprawie – jak wynika z zarządzenia wstępnego – został (wstępnie) ustalony 1133 zł (adnotacja przy Zarządzeniu z 22 lutego 2017 r.) i do tej wartości należy, przede wszystkim, odnieść żądanie Strony w postępowaniu o prawo pomocy. Zarządzenie o ustaleniu wysokości wpisu zostanie Stronie przekazane po zakończeniu postępowania o prawo pomocy, zaś Strona będzie posiadała możliwość zakwestionowania (zaskarżenia) wysokości wpisu - po doręczeniu tego zarządzenia. Nie rozstrzygając na obecnym etapie postępowania ostatecznie o wysokości wymagalnego wpisu od skargi, urzędnik sądowy nagannie ocenia niepełne wykonanie przez Stronę wezwania skutecznie jej doręczonego. Skarżący nie przedstawił bowiem, pomimo wezwania, informacji odnośnie rachunków bankowych czy wynagrodzenia pełnomocnika, jak też informacji o źródłach pochodzenia środków na to wynagrodzenie. Co więcej, niespójne i nielogiczne dla referendarza sądowego są także oświadczenia Skarżącego, z których wynika, że pomimo zadeklarowanego braku dochodów i oszczędności (rubryka 10 formularza z 10/4/2017 r/) pokrywa on "alimenty na synów – po 500 zł/m-c" (suma ta znajduje potwierdzenie w deklaracjach jego żony w sprawie III SA/Wa 903/17), ponosi miesięczne koszty "mediów, wyżywienia, odzieży, śr czystości – 1000 zł/m-c", mieszkania – 100 zł/m-c, co jest niemożliwe w sytuacji braku dochodów. Skoro pozostała niewykazana sytuacja finansowa Skarżącego, w której znajduje się on, niemożliwe było rozważanie zdolności Skarżącego do ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych wymagalnych w sprawie.

5) Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, nawet pomimo rozstrzygania wątpliwości na korzyść Skarżącego (in dubio mitius), na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., był zobowiązany uznać, jak w sentencji.