Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1498/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 ust. 1 i ust. 1a, art. 74 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 746/14 w sprawie ze skargi "[A.]" Spółki z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od "[A.]" Spółki z o.o. w S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 746/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [A.] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 3, pkt 4 i pkt 22 a), art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej jako "u.t.d.") i lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. i nałożył na [A.] Sp. z o.o. we W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia.

W zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu [...] lipca 2013 r. w miejscowości [B.] zatrzymano do kontroli pojazd marki MAN nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Pojazdem kierował S. S., który wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa " [A.] " sp. z o.o. we W.

(dalej jako: "skarżąca". "spółka"). Z treści okazanej faktury VAT wynikało, że kontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek piasku nabyty przez spółkę w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ponadto przedłożono oświadczenie, iż kontrolowany pojazd jest własnością skarżącej i jest wykorzystywany na użytek i potrzeby własne. Kierujący pojazdem nie okazał natomiast licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na międzynarodowe przewozy rzeczy na potrzeby własne.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na " [A.]" sp. z o.o. we W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że podczas kontroli drogowej doszło do naruszenia art. 70 ust. 1 i 1a u.t.d., ponieważ kontrolujący starszy kontroler transportu drogowego K. K. nie okazał kontrolowanemu legitymacji służbowej, czego potwierdzeniem jest brak wzmianki o dokonaniu tej czynności w protokole kontroli.

W toku postępowania administracyjnego Spółka dołączyła do akt sprawy m.in. umowę o pracę zawartą w dniu [...] czerwca 2011 r. między przedsiębiorstwem "[C.]" Sp. z o.o. a kierowcą S. S.

Na podstawie danych z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że przedsiębiorstwa "[A.]" Sp. z o.o. i "[C.]" Sp. z o.o. są dwoma odrębnymi podmiotami prawa handlowego, przy czym na dzień wydania decyzji w II instancji strona skarżąca była wspólnikiem spółki "[C.]" Sp. z o.o. Wobec takich ustaleń, organ odwoławczy ocenił, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, jako że zgodnie z art. 4 pkt 4a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do tego przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

Organ odwoławczy wskazał, że z dniem [...] sierpnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia [...] kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, która zmieniła art. 5 ustawy o transporcie drogowym w ten sposób, iż wymóg posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy zastąpiła wymogiem posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Obecnie ustawodawca sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8.000 zł wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. W konsekwencji, jak podkreślił organ, przed wejściem w życie ustawy zmieniającej przedsiębiorca, który wykonywał transport drogowy rzeczy, miał bezwzględny obowiązek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Obecnie natomiast przedsiębiorca musi posiadać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika. Dawne licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, jak podniósł organ, zostały zatem zastąpione wymogiem uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, przy czym przyjęte przez ustawodawcę rozwiązania prawne dają podstawę do stwierdzenia, że obecnie wymagane zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika stanowi kontynuację uprawnień wynikających z licencji. Potwierdza to regulacja zawarta w art. 5 ust. 9 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, w którym stwierdzono, że przedsiębiorcę posiadającego m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którą w przypadku, gdy przedsiębiorca złożył przed dniem wejścia w życie ustawy wniosek o przedłużenie uprawnień przewozowych wynikających z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, właściwy organ po sprawdzeniu spełniania przez przedsiębiorcę wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lub art. 5c ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wydaje odpowiednio zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Stwierdzone w czasie kontroli naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji sankcjonowane jest obecnie na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Organ podkreślił przy tym, że celem uzupełnienia materiału dowodowego organ I instancji uzyskał informację z Urzędu Miejskiego we W., zgodnie z którą strona na dzień kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne.

Odnosząc się do argumentu, zgodnie z którym inspektor przeprowadzający kontrolę drogową w dniu [...] lipca 2013 r. nie okazał kontrolowanemu legitymacji służbowej i uchybił w ten sposób procedurze kontrolnej wynikającej z przepisów ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że mało wiarygodne jest to, iż kontrolowany kierowca podpisałby protokół kontroli bez wniesienia do niego zastrzeżeń w sytuacji, gdyby kwestionował prawidłowość przeprowadzonej kontroli. Wskazano także, że wbrew przekonaniu pełnomocnika strony w protokole kontroli nie zamieszcza się wzmianki o okazaniu legitymacji służbowej, gdyż wzór protokołu tego nie przewiduje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. we W..

Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne stanowiące przedmiot wydanych decyzji, natomiast istota tego sporu sprowadzała się w szczególności do wyjaśnienia kwestii, czy działania skarżącej należało zakwalifikować jako niezarobkowy przewóz drogowy, czyli przewóz na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym (zwanej dalej jako u.t.d.).

Punktem wyjścia analizy stanu prawnego jest zatem definicja legalna "niezarobkowego przewozu drogowego". Zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy czyli przewóz na potrzeby własne to: "każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych".

Sąd I instancji stwierdził, że aby omawiany przejazd mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, musi łącznie spełniać warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że przejazd nie może być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne (v. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1895/13). Tymczasem – jak w ocenie WSA słusznie wskazały organy - kontrolowany przejazd drogowy nie spełniał wszystkich wymienionych warunków, gdyż samochód używany do przewozu był prowadzony przez kierowcę, który nie był pracownikiem strony skarżącej. Z akt sprawy wynika bowiem, że S. S. w chwili kontroli nie był pracownikiem strony skarżącej tj. "[A.]" Sp. z.o.o. Kierowca w momencie wykonywania przewozu był bowiem pracownikiem innej – niż strona skarżąca na rzecz której dokonywał przewozu – Spółki tj. "[C.]" Sp. .o.o. Jednocześnie ze stroną skarżącą kierowcę łączyła umowa zlecenia zawarta na okres od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. WSA wskazał, że ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia pracownika. Odwołując się do orzecznictwa WSA uznał, że skoro ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym posłużył się pojęciem "pracownik", ale go nie zdefiniował, to zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w art. 2 Kodeksu pracy. W myśl powołanego przepisu Kodeksu pracy pracownikami są osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

WSA podzielił stanowisko organów, że z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie transport prowadzony był przez osobę niezwiązaną w chwili kontroli pracowniczym węzłem prawnym, zasadnie nie zakwalifikowano go jako przewozu na potrzeby własne. Prawidłowo również wymierzono karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W ocenie WSA niezasadnym jest również zarzut strony skarżącej odnoszący się do rzekomego nieokazania do kontroli legitymacji służbowej. Regulacja art. 70 u.t.d. ma charakter proceduralny i dotyczy kontroli prowadzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Czynności kontrolne należy zaś każdorazowo poprzedzić okazaniem legitymacji służbowej. Wykładnia art. 70 ust. 1 i 1a u.t.d. wskazuje jednoznacznie, że kontrolę drogową inspektor przeprowadza po okazaniu jedynie legitymacji służbowej, natomiast kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy - po okazaniu legitymacji służbowej i dodatkowo upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Wzór legitymacji służbowej określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie wzoru legitymacji służbowej inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.2012.401). Z treści art. 74 § 1 tej ustawy, który wynika, że z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Jednocześnie protokół kontroli drogowej, o jakim mowa w art. 74 u.t.d. jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 1478/10 ONSAiWA nr 1 (58)2014, poz. 9). Zdaniem WSA, fakt okazania legitymacji osobie kontrolowanej przez kontrolującego (niewątpliwie będący obowiązkiem kontrolującego) jako czynność de facto poprzedzająca dokonanie czynności kontrolnych w myśl treści art. 74 § 1 ustawy nie podlega zaprotokołowaniu. Tym samym nieuprawnionym jest twierdzenie strony skarżącej, że brak w protokole kontroli wzmianki o okazaniu legitymacji jednoznacznie przesądza o zaistnieniu faktu nieokazania jej przez funkcjonariusza kierowcy. Jeżeli natomiast nawet w omawianej sprawie rzeczywiście doszłoby to takiego zaniechania, to kierowca winien wnieść zastrzeżenia do protokołu w tym zakresie. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby kierowca czynił jakiekolwiek uwagi. Tym samym nie można przyjąć, aby w ogóle doszło do nieprawidłowości w tym zakresie.

WSA nie uwzględnił również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W ocenie WSA, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz jakich okoliczności nie wziął pod uwagę.

WSA wskazał, że rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzje pierwszoistacyjną i orzekł merytorycznie w sprawie, prawidłowo przywołując podstawę prawną swego rozstrzygnięcia. Wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie naruszało zasady dwuinstancyjności.

Skargę kasacyjną złożyła [A.] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W..

I. W skardze zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., że zaskarżony wyrok został wydany z:

a) naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie to jest:

1/ art. art. 70 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. tj. z dnia 15 października 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414) ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie orzeczenia sądu I instancji z uchybieniem obowiązkowi okazania legitymacji służbowej przez inspektora w trakcie czynności kontrolnych i przyjęcie, że ustalenia kontroli są prawidłowe bez rozważenia legalności poczynionym na podstawie takiego protokołu ustaleń organu;

b) naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1/ art. 138 § 2 k.p.a. i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie poprzez pominięcie ustaleń czy funkcjonariusz publiczny dopełnił obowiązku nałożonego na organ przepisami prawa, który polega na obowiązku wylegitymowania się przez funkcjonariusza publicznego [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu we W., a co zostało pominięte przez sąd I instancji, jak również nie znalazło materialnego odzwierciedlenia przy wydaniu zaskarżonego wyroku;

II. Mając na uwadze powyższe;

1/ na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie;

2/ Na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. wniosła o odroczenie rozprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu wobec wyłonienia się przy rozpoznawaniu niniejszej skargi kasacyjne zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w zakresie tego:

"Czy brak wniesienia przez pracownika skarżącej zastrzeżeń do protokołu sporządzonego przez funkcjonariusza [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] lipca 2013r., w którym nie wskazał on na uchybienie art. 70 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.) uzasadnia przyjęcie przez organ a następnie sąd I instancji , że kontrola drogowa i ustalenia zawarte w protokole mają walor dokumentu urzędowego, skoro skarżąca w odwołaniu od decyzji oraz skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego podniosła zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.)-- a tym samym kontrola została dokonana z uchybieniem art. 70 ust. 1 i la ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz czy zasadne jest przyjęcie, że ustalenia poczynione w tak sporządzonym protokole mogą stanowić podstawę do wydania decyzji/ wyroku w sprawie?"

3/ zasadzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 70 ust. 1 i 1a u.t.d. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Przede wszystkim należy wskazać, że regulacja art. 70 u.t.d. ma charakter proceduralny i dotyczy kontroli prowadzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Czynności kontrolne należy każdorazowo poprzedzić okazaniem legitymacji służbowej. Wykładnia art. 70 ust. 1 i 1a u.t.d. wskazuje jednoznacznie, że kontrolę drogową inspektor przeprowadza po okazaniu legitymacji służbowej. W tej sytuacji za niewątpliwą wadę tego zarzutu skargi kasacyjnej należy uznać fakt, że przepis 70 ust. 1 i 1a u.t.d został przez kasatora błędnie zaliczony do przepisów prawa materialnego.

Ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, a do tego w istocie prowadzi lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej.(por. wyrok NSA z 22 października 2004 r., FSK 192/04).

Jak już wyżej wskazano istota sporu sprowadza się bowiem do zakwestionowania przez autora skargi kasacyjnej wyników kontroli przeprowadzonej przez inspektora transportu drogowego. W ocenie kasatora brak odnotowania w protokole kontroli okazania legitymacji służbowej oraz brak odzwierciedlenia tego faktu w protokole oraz notatce służbowej dyskwalifikuje przeprowadzone na podstawie tego protokołu postępowanie administracyjne oraz w konsekwencji wydane w sprawie decyzje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez WSA, że brak w protokole kontroli wzmianki o okazaniu legitymacji automatycznie nie przesądza o tym, że funkcjonariusz nie okazał kierowcy tej legitymacji. W myśl art. 74 § 1 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.( ust. 2), Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.(ust. 3) Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.( ust.4).

Po drugie, jeżeli natomiast nawet rzeczywiście doszłoby to takiego zaniechania, to kierowca winien wnieść zastrzeżenia do protokołu. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby kierowca czynił jakiekolwiek uwagi. Tym samym nie można przyjąć, aby w ogóle doszło do zarzucanej przez kasatora nieprawidłowości w tym zakresie.

Idąc tym tokiem rozumowania NSA uznał, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, formułowany wobec faktycznych podstaw rozstrzygnięcia przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, nie odniósł skutku pożądanego przez stronę skarżącą.

Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1062/09 (oraz w powołanych w uzasadnieniu tego wyroku orzeczeniach, jak również orzeczeniach wskazanych w zaskarżonym wyroku), że dowód z dokumentu urzędowego, - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli, podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez uwag, Kierowca nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli, a protokół z tej czynności włączono do akt sprawy. Protokół kontroli drogowej, o jakim mowa w art. 74 u.t.d. jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 1478/10 ONSAiWA nr 1 (58)2014, poz. 9).

W konsekwencji decyzja wydana na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o protokół kontroli z dnia [...] lipca 2013 r. nie mogła być uznana za wadliwą. Dlatego też zarzuty naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie były usprawiedliwione.

Idąc tym tokiem rozumowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku o przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.