Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 668/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, ust. 2, art. 24 ust. 2 - 5
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2-5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, po rozpatrzeniu odwołania D. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o odmowie wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie udostępnienia numeru księgi wieczystej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, że D. K. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Ł. z wnioskiem o udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów poprzez wskazanie numeru księgi wieczystej założonej dla nieruchomości położonej w [...], gmina [...]. Jako podstawę prawną upoważniającą pozyskanie żądanych danych skarżąca podała art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Starosta odmówił wydania żądanych informacji, wskazując że z wniosku D. K. wynika jedynie interes faktyczny, polegający na poszukiwaniu majątku właściciela działek o numerach [...],[...] i [...], a nie uzyskanie informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków. Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawczyni, jako wierzyciel, może poszukiwać majątku na drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. Podanie numeru księgi wieczystej umożliwia dostęp do danych osobowych, a te mogą być wydawane wyłącznie na żądanie podmiotów wyszczególnionych w art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tym, że wnioskodawczyni nie wykazała interesu prawnego, a jedynie faktyczny, odmówiono wydania żądanych informacji.

L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. wskazał, że numer księgi wieczystej dotyczy informacji ewidencyjnej o charakterze przedmiotowo-podmiotowym i z uwagi na ochronę danych osobowych, jakie zawiera księga wieczysta, informacje takie mogą być udzielane wyłącznie w trybie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc z uwzględnieniem wszelkich ograniczeń w nim zawartych. Wnioskodawczyni nie wskazała interesu prawnego do udzielenia informacji i żądała udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 i 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (udzielanych bez konieczności wykazywania interesu prawnego). Zasady udostępniania danych ewidencyjnych określone są w art. 24, który w ust. 2 przewiduje, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Jawność nie oznacza jednak powszechnego dostępu do informacji. Bezpośredni dostęp do baz, w myśl art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zastrzeżony został w ściśle określonych celach.

W skardze do WSA w Lublinie D. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj.: - art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 24 ust. 5 pkt 3 tejże ustawy, tj. ustalenie, że do udostępnienia informacji dotyczących oznaczenia ksiąg wieczystych prowadzonych dla wskazanej przez wnioskodawcę nieruchomości konieczne jest posiadanie interesu prawnego i w konsekwencji odmowę udostępnienia żądanych danych wobec niewykazania przez skarżącą tegoż interesu.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że żądała wyłącznie wydania informacji wymienionej w art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (numeru księgi wieczystej konkretnie oznaczonej nieruchomości). Art. 20 ust. 1 nie został ujęty w treści art. 24 ust. 5, tak więc dane, które są w nim wymienione nie są objęte zastrzeżeniem udostępniania wyłącznie na żądanie podmiotów wyszczególnionych w tym przepisie, w tym posiadających interes prawny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Ocena ta polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa (materialnego i procesowego), a jeżeli doszło do ewentualnego naruszenia przepisów postępowania, czy skala tego naruszenia uzasadnia zastosowanie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 145-149 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane wyżej kryteria należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zawiera ona uzasadnionych podstaw.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przez organ stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Ustawa ta reguluje, między innymi sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 3 ustawy).

Do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów odnosi się przepis art. 20 ustawy. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

W myśl art. 20 ust. 2 komentowanej ustawy, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części (pkt 1), miejsce zamieszkania lub siedzibę w/w osób (pkt 2), informacje o wpisaniu nieruchomości do rejestru zabytków (pkt 3) i wartość nieruchomości (pkt 4).

Z powołanych przepisów wynika, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter przedmiotowy (dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz podmiotowy (odnosi się to do informacji zamieszczonych w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Charakter informacji ma istotne znaczenie w świetle - określonych w art. 24 ust. 3, 4 i 5 - zasad dotyczących udostępniania informacji przez starostów. Stosownie do art. 24 ust. 5, starosta udostępnia dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie :

1/ właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2/ organów administracji publicznej albo podmiotów niebędacych organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3/ innych podmiotów niż wymienionych w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że wniosek D. K. dotyczy podania jej numeru księgi wieczystej założonej dla nieruchomości położonej w [...], gmina [...]. Treść wniosku z dnia [...] marca 2012 r. (uzupełnionego następnie pismem z dnia [...] marca 2012 r.) dowodzi, że przedmiotem żądania skarżącej nie jest uzyskanie informacji o konkretnych gruntach, budynkach lub lokalach, ale poszukiwanie majątku należącego do właściciela działek o numerach [...],[...],[...]. Oznacza to, że skarżąca chce uzyskać od organu informacje o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Jawne i powszechnie dostępne informacje zawarte w ewidencji gruntów są udzielane w trybie art. 24 ust. 2 ustawy, bez konieczności wykazywania interesu prawnego przez wnioskodawcę. W przypadku informacji o charakterze podmiotowym lub podmiotowo – przedmiotowo, rzeczą wnioskodawcy jest udowodnić, że posiada on interes prawny w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowanym jest orzecznictwo sądów administracyjnych, że właściwym trybem do ujawniania mienia dłużnika jest tryb cywilnoprawny, uregulowany w art. 913 – 920¹ k.p.c., a nie procedura postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 1030/09, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 548/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 208/12). Oznacza to po pierwsze, że skarżąca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu od Starosty Łukowskiego żądanych informacji, a po drugie, że decyzja o odmowie ich udostępnienia, jest rozstrzygnięciem prawidłowym i uzasadnionym w świetle omawianych wyżej przepisów.

W tych warunkach pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.