Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1417/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 61 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w związku z wnioskiem o zmianę postanowienia z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. II SA/Rz 1417/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - zmienić postanowienie z dnia 9 listopada 2015 r. i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1417/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku S. S., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej

z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie wymierzenia wyżej wymienionemu kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

W dniu 19 listopada 2015 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo, którym skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez zmianę dotychczasowego orzeczenia wydanego w tym przedmiocie. Strona powołała się na dokumenty wykazujące zadłużenie wobec ZUS’u, a które wyniosło łącznie 3 175,24 (za okres od maja do lipca 2015 r.); zawiadomienie od komornika

o zaległości wynoszącej 3656,01 zł; wezwanie z banku do zapłaty kwoty 917,67 zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że od września nie prowadzi działalności gospodarczej, która generowała niskie dochody i powodowała zadłużenie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i Urzędzie Skarbowym. Aktualnie nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu rodziców. Nie posiada oszczędności, nieruchomości, jest natomiast właścicielem samochodu Renault Clio z 2000 r. Egzekucja wymierzonej kary 12 000 zł może spowodować nieodwracalne skutki w jego sytuacji finansowo-majątkowej. Wskazał, że przeciwko niemu prowadzonych jest 14 postępowań, w których wymierzono mu łącznie karę 168 000 zł.

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Rzeszowie odmówił zmiany własnego postanowienia z dnia 9 listopada 2015 r.

o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskutek złożonego zażalenia powyższe orzeczenie zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylone na mocy postanowienia z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. II GZ 341/16. NSA uznał, że dokonana przez Sąd I instancji ocena ponownego wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest trafna, a żądanie wnioskodawcy wymaga pogłębionej analizy w świetle oświadczeń oraz dokumentów załączonych do ponownego wniosku. Podkreślono, że ponownie rozpoznając wniosek skarżącego WSA powinien rozważyć, że uiszczenie kary pieniężnej wymierzonej zaskarżoną decyzją może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem łączna suma nałożonych na niego kar (168 000 zł) w konfrontacji z osiąganym rocznym dochodem jego i żony (12 936,68 zł) pozbawi go niezbędnych środków do życia, tym bardziej że skarżący nie ma pracy, faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej (niezależnie od wpisu w rejestrze), nie posiada majątku (poza 15-letnim samochodem osobowym), jest zadłużony i pozostaje na utrzymaniu rodziców, jak również toczy się wobec niego 14 postępowań o nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Powyższe winno zostać ocenione przez Sąd I instancji zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), skoro nie było przedmiotem oceny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2015 r. NSA zwrócił uwagę, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma udowodnić wskazywanych we wniosku okoliczności, tylko je uprawdopodobnić, przekonać Sąd do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub zagrozić niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić

w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.

Stosownie zaś do art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Nie dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, co na tym etapie postępowania byłoby niedopuszczalne, należy stwierdzić, że wnioskodawca

w ponownym wniosku wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed sądowym rozpoznaniem skargi rzeczywiście mogłoby skutkować dla skarżącego następstwami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, potęgując i tak już jego trudną sytuację finansową. Co prawda nie mogą być już one bezpośrednio odnoszone i zagrażać prowadzonej przez niego działalności gospodarczej - z racji jej zawieszenia, niemniej negatywne skutki -

w sytuacji aktualnego braku jakichkolwiek dochodów i wartościowych składników majątkowych - muszą być zestawione z jego trudną sytuacją osobistą i materialną, której potwierdzeniem są obciążające go zaległości płatnicze i prowadzone względem niego postępowania egzekucyjne.

Dodatkowo za pozytywnym rozpoznaniem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przemawia także wysokość kary pieniężnej wymierzonej w sprawie objętej skargą, jak również zasygnalizowana ich wysokość we wszystkich toczących się względem wnioskodawcy postępowaniach i związane z tym negatywne skutki finansowe wynikające z ewentualnej konieczności ich natychmiastowej zapłaty.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.