Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 245/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 170 par. 6 i 7
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 45 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Sochal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T. i J. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. i J. małż. Ł. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 14.926,80 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w zeznaniu podatkowym PIT-33 za 1999 r. podatnicy wykazali dochody z udziału w spółce cywilnej "A", ze stosunku pracy, z umów zlecenia oraz stratę z udziału w spółce cywilnej Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "B". Od wykazanego dochodu podatnicy odliczyli m.in.: J. Ł. – jednorazową rentę w kwocie 2000 zł, T. Ł. - trzy jednorazowe renty w łącznej kwocie 6.000 zł.

Powyższe odliczenia organ podatkowy zakwestionował stwierdzając, że nie były to renty, ale darowizny. Ponadto kontrola spółki cywilnej "A", której współwłaścicielem jest J. Ł. (35 % udziału) wykazała nieprawidłowości, co skutkowało skorygowaniem wysokości przychodu, kosztów uzyskania przychodu oraz dochodu. Nieprawidłowości odnośnie wykazanego przychodu i kosztów jego uzyskania wykazała również kontrola PPWH (w którym J. Ł. posiada 50 % udziałów).

Powyższe ustalenia skutkowały wydaniem przez organ I instancji z dnia [...] Nr [...] określającej małżonkom podatek dochodowy za 1999 r., która została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] Następnie organ I instancji wydał decyzję z dnia [...], która została zmieniona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. Zarówno decyzja organu I jak i II instancji uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 243/04.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego i stwierdzeniu przez organ I instancji nieprawidłowości zarówno po stronie przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez J. Ł. działalności gospodarczej, dokonano ich weryfikacji, stwierdzając, że dochód podatnika osiągnięty w spółce cywilnej "A" po korekcie i uwzględnieniu wysokości udziału wyniósł 42.240,72 zł, a strata w działalności PPUH – 2.978,87 zł. Organ podatkowy zakwestionował też odliczenia od dochodu w kwocie 2.000 zł w przypadku podatnika i kwocie 6.000 zł w przypadku podatniczki, określając podatnikom decyzją z dnia [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 14.926 zł 80 gr.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie z uwagi na upływ okresu przedawnienia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu odwołania, wskazując że bieg przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego – zajęcia rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na zobowiązanego J. Ł. w dniu 16 grudnia 2005 r. (data doręczenia zawiadomienia).

W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący zarzucają decyzji naruszenie art. 47 § 1, art. 70 i art. 59 § 1 ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi wskazują, że całą należność wynikająca z uchylonej przez WSA decyzji była zapłacona, a więc zgodnie z art. 59 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie wygasło. Wpłacona kwota należności została skarżącym zwrócona po wyroku WSA, a w wyniku ponownych ustaleń wydano decyzję wymiarową na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze. Takie postępowanie Urzędu Skarbowego zdaniem skarżących jest złamaniem art. 47 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem tytuły wykonawcze zostały wystawione przedwcześnie, przed datą doręczenia decyzji tj. 5 grudnia 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wnosi o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnia, że w sprawie nie ma zastosowania art. 47 § 1 lit. "a", art. 47 § 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 45 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 152, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w pierwszej kolejności podnieść należy, że pierwotna decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszoinstancyjnego zostały uchylone wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 243/04. W wyroku tym Sąd zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie przychodów uzyskanych przez J. Ł. z tytułu nieodpłatnego korzystania z lokalu użytkowego i wartości tego świadczenia oraz bezpłatnego korzystania z samochodu [...], w pozostałej części nie stwierdzając naruszenia prawa. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy podatkowe, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i czego strona skarżąca nie neguje, zastosowały się do wskazań Sądu zawartych w w/w wyroku odstępując od ustalenia przychodu z nieodpłatnego świadczenia z tytułu użyczenia przedmiotowego samochodu oraz przyjmując do ustalenia wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu najmu lokali wartości podane przez podatnika.

W pozostałym zakresie, zgodnie z dyspozycją art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzygający w sprawie niniejszej związany jest z oceną prawną zawartą w poprzednio wydanym wyroku.

Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu wydania zaskarżonej decyzji po upływie wskazanego w artykule 70 § 1 ordynacji podatkowej okresu przedawnienia, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego w którym upłynął termin płatności podatku, wyjaśnić należy, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z mocy prawa, zaś termin płatności tego podatku za 1999 r., zgodnie z art. 45 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie) upływał z dniem 30 kwietnia 2000 r.

Z tych względów nie jest trafny zarzut naruszenia art. 47 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem przepis ten nie odnosi się do zobowiązań podatkowych powstałych z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej).

Z kolei, zgodnie z § 4 art. 70 ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym podatnik został powiadomiony, a po przerwaniu, termin ten biegnie na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W rozpatrywanej sprawie – czego strony nie kwestionują (T.I., k-182) zastosowano środek egzekucyjny, w postaci zajęcia rachunku bankowego, przy czym zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone bankowi 16 grudnia 2005 r., a strona odebrała je 20 grudnia 2005 r. (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 grudnia 2005 r.).

Zgodnie z art. 80 § 1 i § 2 zajęcie wierzytelności dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, co oznacza że w tej dacie zgodnie z art. 70 § 4 ordynacji następuje przerwanie biegu przedawnienia.

Zauważyć też należy, że zgodnie z art. 70 § 6 i 7 ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. – Dz. U. z 2002 r. Nr 169 poz. 1387) bieg terminu przedawnienia ulega przedawnieniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego i biegnie dalej po dniu doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt I SA/Lu 243/04 w dniu 1 czerwca 2004 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Wyrok WSA z dnia 16 marca 2005 r. doręczony został organowi podatkowemu w dniu 11 lipca 2005r.

W powyższej sytuacji faktycznej i stanie prawnym brak jest podstaw do podzielenia zarzutu skargi, iż decyzja organu odwoławczego z dnia [...], doręczona stronie 9 lutego 2006 r., wydana została w warunkach przedawnienia.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 59 § 1 ordynacji podatkowej, a to z uwagi na fakt, że wpłacona na etapie postępowania podatkowego kwota zobowiązania podatkowego za 1999r. została skarżącym zwrócona po wyroku WSA w Lublinie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.