Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1160/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.b, art. 125 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 135 f ust. 1 pkt 4, art. 132 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
article: art. 4, art. 5 art. 6 , art. 148 par. 2 , art. 171 par.1 i 7 , art. 122 par.1, art. 74 par. 1 i art. 77
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: wyrok TK z 19.03.2007  K 47/05
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 10/07 w sprawie ze skargi J. J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 10/07 oddalił skargę J. J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Główny Policji orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...]. nr [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), uznał nadkomisarza J. J. winnym tego, że w dniu [...] w R. wprowadził w błąd przełożonego, tj. Naczelnika Zarządu w Rz. CBŚ KGP, naruszając jednocześnie zasady uczciwości przy wykonywaniu zadań służbowych, poprzez sporządzenie niezgodnego z prawdą oświadczenia o wykonywaniu czynności po opuszczeniu miejsca pełnienia służby w dniu [...] w godz. [...] – [...], czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 3 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta i za powyższe wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

J. J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uniewinnienia od przypisanego mu czynu.

Komendant Główny Policji orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] nr [...], mając za podstawę art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] i w uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 135g ust. 1 i 2, art. 135e ust. 1, art. 135a ust. 1, art. 135f ust. 7, art. 135p ust. 1, art. 135f ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 4, 5, 148 § 2, 171 § 1 i 7, 122 § 1, 74 § 1 i art. 77 k.p.k., a ponadto art. 234 ust. 1, 238 § 1, 254 k.p.a. Niezależnie od powyższego doszło – zdaniem skarżącego – do rażącego naruszenia art. 134i ust. 6 pkt 7, art. 135e ust. 7 pkt 4 i 8, art. 135j ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, art. 231 § 1 k.k., art. 271 § 1, art. 235, art. 236 § 1 k.k. oraz art. 135h ust. 1 i 2, art. 135j ust. 6 i 7, art. 135n ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 35 k.p.a. wraz z naruszeniem art. 231 § 1 k.k. W uzasadnieniu skargi powołano się na argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 16 marca 2007 r. skargę stwierdził, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane zgodnie z prawem. Podkreślił, że w powyższej sprawie dyscyplinarnej bardzo szczegółowo zebrano materiał dowodowy i poddano go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Tym samym też nie uchybiono zasadzie in dubio pro reo (art. 135g ust. 1 i 2, art. 135e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

Oświadczenia skarżącego z dnia [...] i z dnia [...] różnią się zasadniczo co do ich treści, jeśli skarżący nie chciał wprowadzić w błąd przełożonego, to nic nie stało na przeszkodzie, by opisał zdarzenie w taki sposób, jak to uczynił [...].

Sąd podniósł, że istotnie, stosownie do treści art. 135a ust. 1 ustawy, postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 134i ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny. Ma on również prawo, w formie postanowienia, nie uwzględnić wniosku dowodowego obwinionego, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, bądź dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się go przeprowadzić albo przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem. W rozpoznawanej sprawie rzecznik w sposób przekonywający uzasadnił postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku dowodowego.

Sąd zauważył, że skarżącemu nie czyni się zarzutu, iż skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień (art. 135f ust. 1 pkt 1), zaś stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego, w zakresie nieuregulowanym ustawą o Policji, stosuje się tylko do wezwań, terminów, doręczeń i świadków. Ponadto stwierdził, że zarzuty skarżącego o naruszeniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są o tyle chybione, że w toku postępowania dyscyplinarnego wobec policjantów nie mają one zastosowania. Żaden bowiem przepis ustawy nie odsyła do ich stosowania.

Prowadzenie postępowania dyscyplinarnego nie naruszyło zasad ekonomiki procesowej i nie zostało – ponad niezbędny czas – wydłużone, zaś jego przedłużenie poza ramy określone w art. 135h ust. 1 ustawy zostało w sposób właściwy uzasadnione i nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia dyscyplinarnego.

Orzeczenie dyscyplinarne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 ustawy, zaś zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne jest sporządzone poprawnie. Rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej oraz jej uzasadnienie spełnia wymogi zawarte w art. 134h ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutu niewyrażenia zgody na udział w sprawie więcej, aniżeli jednego obrońcy, Sąd zauważył, że stosownie do treści art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy za jego zgodą spośród policjantów. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem jest w nim mowa o obrońcy, a nie o obrońcach w liczbie mnogiej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) oddalono skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J. J. opierając ją na następujących podstawach:

1) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. w związku z art. 135f pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez niezasadne pominięcie przez Sąd rażących uchybień w prowadzonym przez organy dyscyplinarne postępowaniu dowodowym, polegających na odmowie przyznania obwinionemu profesjonalnego obrońcy w toku postępowania, a okoliczność taka wynika z bezpośredniego zastosowania Konstytucji RP w zakresie regulacji gwarantujących prowadzenie postępowania w demokratycznym państwie prawa i zasady proporcjonalności – co zostało stwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt 47/05 w zakresie niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP,

– art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez niezasadne zaniechanie przez Sąd zawieszenia postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym sygn. akt 47/05, gdy miało ono wpływ na toczące się postępowanie w zakresie spełnienia gwarantowanych konstytucyjnie przesłanek do obrony przez obwinionego, a nie stanowi on podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na okoliczność, iż przepis art. 135f pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie był bezpośrednią podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 4, art. 5, art. 6, art. 148 § 2,171 § 1 i 7, art. 122 § 1, art. 74 § 1 oraz art. 77 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.) przez nieuzasadnione pominięcie naruszeń przepisów postępowania przez organ dyscyplinarny mających wpływ na wynik sprawy, a to: błędnego przesłuchiwania świadków, wydłużania postępowania, prowadzenia postępowania w stosunku do obwinionych bez uczestnictwa obrońcy, zaniechania możliwości ustanowienia fachowego obrońcy, czy też zapoznania na zakończenie postępowania obwinionego z aktami sprawy w liczbie 122 kart, a orzekania na podstawie akt o wielkości 139 kart.;

2) naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to:

– art. 42 ust. 2 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie i tym samym zaniechania umożliwienia prawa do obrony przez obwinionego na zasadach gwarantujących mu skorzystania z konstytucyjnie przyjętych w tym zakresie gwarancji;

– art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżący wprowadził w błąd przełożonego i spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i uchylenie obu orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w sprawie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z art. 135f pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy za jego zgoda spośród policjantów. Prawo do obrony (w wymiarze formalnym) w postępowaniach dyscyplinarnych służb mundurowych zostało mocno ograniczone. Obwinionym pozostawiono jedynie możliwość ustanowienia obrońcą funkcjonariusza danej służby, nieprofesjonalny pełnomocnik nie był w stanie zapewnić należytej obrony obwinionemu. Powyższa kwestia stała się kanwą rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt. 47/05 stwierdził niezgodność kwestionowanej normy prawnej z przepisami prawa. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Trybunał wskazał, iż przepisy ustaw przyznające obwinionym w postępowaniu dyscyplinarnym prawo do wyboru obrońcy, jednocześnie ograniczające możliwość wyboru wyłącznie do funkcjonariuszy danej służby budzą zastrzeżenia co do formalnego wymiaru prawa do obrony i są niezgodne z zasadami konstytucyjnymi. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozwiązań przyjętych w zaskarżonych przepisach nie można bronić powołując się na specyfikę tzw. służb mundurowych.

Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunatem Konstytucyjnym. Przywołana norma prawna daje uprawnienia sądowi do zawieszenia prowadzonego postępowania, gdy niewątpliwie w innym orzeczeniu zostanie rozstrzygnięta kwestia mająca istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Kwestia prawa do obrony jest konstytucyjna i rozstrzygnięcie w tej materii winno być priorytetowe i wstrzymywać postępowanie zasadnicze – ze względu na jego dobro.

Konsekwencje zaniechania Sądu pierwszej instancji są istotne. Po pierwsze nie zostało zachowane prawo do obrony obwinionego, po drugie zapadło rozstrzygnięcie które winno być wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na nie rozpoznanie sprawy w zakresie powstałych uchybień procesowych, nadto sprzeczne (co zostało stwierdzone wprost) z ustawą zasadniczą.

Na kanwie niniejszej skargi za słuszne wydaje się podniesienia zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania karnego – jednak z uwagi na wskazane wyżej uchybienia skarżący jedynie sygnalizacyjnie w komparycji skargi wskazał na tę okoliczność.

Zgodnie z art. art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji tylko wprowadzenie w błąd przełożonego i spowodowanie lub możliwość spowodowania szkody służbie, policjantowi lub innej osobie skutkuje orzeczeniem kary dyscyplinarnej. Na gruncie niniejszej sprawy nie zostały w sposób kumulatywny spełnione wszystkie przesłanki z rzeczonej normy dającej podstawę do orzeczenia kary dyscyplinarnej. Po pierwsze nie wykazano w sposób jednoznaczny okoliczności wprowadzenia w błąd przełożonego. Bezspornie jedynie stwierdzono, iż skarżący nie przebywał na sali W., a jak wskazał – poza salą w T. Zakres tej informacji nie może wprowadzać w błąd przełożonego, ponieważ bezspornie ustalono miejsce przebywania skarżącego poza salą. Lapidarność kwestionowanego oświadczenia wskazuje, iż skarżący w chwili podejmowania tego oświadczenia, nie uważał że fakt awarii samochodu będzie miał tak istotne znaczenie w sprawie w zakresie zastosowania kryteriów ocennych. Ponadto organ nie wykazał, że na skutek tych okoliczności wystąpiła przewidziana tym przepisem szkoda.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wskazane enumeratywnie w § 2 powołanego artykułu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a., które (w kontekście powołanego w skardze kasacyjnej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05, Dz. U. z 2007 r. Nr 57, poz. 390, publ. OTK-A 2007/3/27) skarżący powiązał z naruszeniem art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z nieobowiązującym już art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji obwiniony miał prawo do ustanowienia obrońcy za jego zgodą jedynie spośród policjantów. Przepis ten został uznany przez Trybunał Konstytucyjny w wymienionym wyżej wyroku za niezgodny z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W myśl tych przepisów każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu (art. 42 ust. 2 Konstytucji). Jednocześnie ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Stwierdzenie niekonstytucyjności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie oznacza jednak, że wszelkie wcześniejsze orzeczenia dyscyplinarne, które zapadły przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przed wydaniem których obwinieni funkcjonariusze nie skorzystali z prawa do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika ze względu na treść art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, były wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Byłoby to uzasadnione tylko w przypadku, jeżeli obwiniony wykazałby, że ze względu na ograniczenie wynikające z niekonstytucyjnego przepisu nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego). Zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji J. J. nie wskazał jednak w jaki sposób niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia w sprawie adwokata lub radcy prawnego mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości jego działania w postępowaniu dyscyplinarnym, a Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie mógł w tym zakresie czynić domniemań.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jakkolwiek naruszenie tego przepisu można uczynić podstawą skargi kasacyjnej, to jednak powołując je skarżący nie może poprzestać na wskazaniu przesłanek zawieszenia postępowania z punktu widzenia ekonomiki postępowania sądowego ale powinien wykazać w jaki sposób brak zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia innego postępowania wpłynęło lub mogło wpłynąć na wynik sprawy sądowej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). J. J. ograniczył się tymczasem jedynie do stwierdzenia, że wskutek przedwczesnego wydania wyroku przez Sąd (przed wyrokiem Trybunału) nie zostało zachowane prawo do obrony obwinionego, wskutek czego zapadło wadliwe rozstrzygnięcie. Nie wyjaśnił natomiast w jaki sposób brak możliwości ustanowienia profesjonalnego obrońcy ograniczył możliwości jego działania w sprawie dyscyplinarnej.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego nie było podstaw by twierdzić, że wprowadził w błąd przełożonego skoro w postępowaniu wykazano jedynie fakt, że we wskazanym czasie nie przebywał na sali wychowania fizycznego W., ale poza salą w T.. Ponadto, składając kwestionowane oświadczenie, nie wiedział, że fakt awarii samochodu będzie miał tak istotne znaczenie w sprawie. J. J. zaznaczył również, że organ dyscyplinarny nie wykazał, iżby na skutek jego działań skarżącego wystąpiła szkoda o jakiej mowa w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Z taką argumentacją skarżącego nie można się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Nie może budzić wątpliwości, że w oświadczeniach z dnia [...]. i z dnia [...]. skarżący poświadczył różne, sprzeczne ze sobą fakty, dotyczące jego uczestnictwa w zajęciach wychowania fizycznego odbywających się w ramach służby. Na podstawie materiału sprawy, w tym także i innych oświadczeń samego skarżącego należy stwierdzić, że podając, iż dniu [...] przebywał na basenie w ramach zajęć z wychowania fizycznego, wprowadził on w błąd przełożonego do którego kierował swe oświadczenie. Sam skarżący stwierdził później, co zostało poparte dowodami, że w zajęciach tych jednak nie uczestniczył i nie miały znaczenia w sprawie podnoszone przez skarżącego okoliczności uniemożliwiające mu dotarcie na zajęcia wychowania fizycznego. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, jeżeli skarżący w oświadczeniu z dnia [...] nie chciał wprowadzić w błąd przełożonego, to nic nie stało na przeszkodzie opisania tego zdarzenia w sposób, w jaki uczynił to w dniu [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego J. J. składając nieprawdziwe oświadczenie z dnia [...] mógł również spowodować szkodę służbie. Pojęcia tego nie należy utożsamiać ze szkodą w rozumieniu cywilnoprawnym, a z określonym uszczerbkiem czy uchybieniem dobrze pojętych zasad etyki, rzetelności i uczciwości przy wykonywaniu służby przez policjanta. Wprowadzenie w błąd przełożonego w celu zatuszowania absencji w obowiązkowych zajęciach służbowych było niewątpliwie działaniem ze szkodą dla służby w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy.

Do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 4, art. 5, art. 6, art. 148 § 2, art. 171 § 1 i 7, art. 122 § 1, art. 74 § 1 oraz art. 77 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.) – jako niepopartych uzasadnieniem w skardze kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść. Uzasadnienie skargi kasacyjnej należy do istotnych składników tego środka odwoławczego, powinno ono szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku przepisów procesowych – w jaki sposób naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. J. J. ograniczając się jedynie do wskazania w skardze kasacyjnej powyższych przepisów zaznaczył, że powołuje je jedynie sygnalizacyjnie, co spowodowało, że kwestie te pozostać musiały poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.