Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2034/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140ab ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także "GITD") zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm., dalej także: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej także: "u.d.p."), § 2 ust. 1 pkt 3, § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305, dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na U. (dalej: "strona" lub "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych w związku ze stwierdzonym przejazdem pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu 15 lutego 2015 r. na drodze krajowej nr 92 - [...] zatrzymano pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] wraz z ośmioosiową naczepą marki [...]. Pojazdem członowym kierował M. J., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem belki zbrojonej (ładunek niepodzielny) w imieniu strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

W trakcie kontroli zastosowano do pomiaru parametrów pojazdu stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych P. (Niemcy) o znaku fabrycznym [...] , nr [...] i kasie dokładności 2. Zgodnie z załącznikiem nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, odchylenie dopuszczalne w % skorygowanego obciążenia osi dla wag o dokładności D (2 klasy) podczas użytkowania, a więc takich co użyte podczas kontroli wynosi 4 %, a dopuszczalnej sumarycznej masy pojazdu 2%. W związku z powyższym od uzyskanego wyniku nacisku osi odjęto 4 %.

Podczas kontroli ustalono, że nacisk na II osi wynosił 14,11 t, a na III osi 14,18 t, co łącznie powodowało, że nacisk na podwójnej osi napędowej wynosił 28,29 t (po odjęciu tolerancji). Przyjmując wartość dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu do 19 t stwierdzono, iż dopuszczalny nacisk został przekroczony o 9,29 t. Tym samym przekroczenie dopuszczalnej wartości wynosiło 48,89 %.

Ponadto podczas kontroli twierdzono, iż długość pojazdu członowego wynosiła 28,8 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu), co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 12,30 m, a więc przekroczenie dopuszczalnej wartości o 74,54 %.

Kierowca do kontroli okazał zezwolenie kategorii VII nr [...] na 5 przejazdów pojazdu nienormatywnego z ładunkiem belki w okresie od dnia 13 lutego 2015 r. do dnia 14 marca 2015 r. W tabeli wartości nacisków osi wskazano, iż dopuszczalny nacisk osi na drugiej i trzeciej osi pojazdu to 10,00 t.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną takiego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej, dopuszczalnej masy całkowitej oraz przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu członowego.

Strona wniosła odwołanie od tej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. Strona zwróciła uwagę, że podmiot wykonujący sporny przejazd legitymował się w dniu kontroli zezwoleniem kategorii VII, a organ I instancji, mając na uwadze, że podczas kontroli stwierdzono jedynie przekroczenie dopuszczalnych wartości na osi pojazdu ponad wartość określoną w posiadanym zezwoleniu, powinien był stwierdzić niedotrzymanie warunków przejazdu, a więc naruszenie określone w art. 140ab ust. 1 pkt 7 p.r.d., zgodnie z którym nakłada się karę pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Strona podniosła, że zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych. Ponadto w jej ocenie przepisy o drogach publicznych znajdują ograniczenie jedynie do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie skarżącej organ I instancji naruszył także art. 9 k.p.a., zgodnie z którym obowiązany był do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, w tym udzielania informacji w zakresie modelu urządzenia pomiarowego, którym wykonano pomiary kontrolowanego pojazdu. Strona podkreśliła, że nie miała żadnego interesu w zaniżaniu wartości nacisków osi, gdyż GDDKiA pobiera jednakową opłatę za wydanie zezwolenia kategorii VII, w miejscu załadunku nie występowała możliwość zmierzenia nacisków osi pojazdu, a z dokumentów sprawy nie wynika, aby mogło nastąpić przekroczenie zadeklarowanych wartości nacisków osi pojazdu. W zaistniałych okolicznościach strona nie miała więc wpływu na powstanie naruszenia i dochowała należytej staranności, w związku z czym nie powinna ponosić odpowiedzialności z tego tytułu.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu w odniósł się do okazanego przez kierowcę w trakcie kontroli zezwolenia kategorii VII nr [...]. Wskazał, że zezwolenie to zostało udzielone na przejazdy z ładunkiem belki, pojazdem członowym o naciskach poszczególnych osi wynoszących m.in.: nacisk 10,00 t na II osi, nacisk 10,00 t na III osi. W trakcie kontroli stwierdzono natomiast, iż nacisk na II osi wynosił 14,10 t, a nacisk na III osi 14,18 t. Tym samym ww. zezwolenie było niewystarczające do zgodnego z prawem, przejazdu kontrolowanym pojazdem członowym. W związku z powyższym podmiot wykonujący przejazd poruszał się bez wymaganego zezwolenia.

GITD wyjaśnił, że użyte w lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym pojęcie "dopuszczalne wartości" odnosi się do dopuszczalnych wartości pojazdu (zespołu pojazdów) na konkretnej drodze. Dopuszczalne wartości uregulowane zostały w aktach prawa powszechnie obowiązującego tj. ustawie Prawo o ruchu drogowym, ustawie o drogach publicznych oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeniach. Zezwolenia wydawane są natomiast w celu udzielenia odstępstwa od dopuszczalnych wartości. W przypadku zadeklarowania wyższych wartości nacisków osi przez wnoszącego o wydanie stosownego zezwolenia, organ właściwy do jego udzielenia mógłby mając na uwadze możliwości techniczne dróg odmówić zezwolenia na przejazd pojazdu z takimi paramentami. Tym samym argumentacja strony skarżącej o jednakowej opłacie za wydanie zezwolenia pobieranej przez GDDKiA, czy też braku interesu w zaniżaniu nacisku osi pojazdu przez wnoszącego o wydanie zezwolenia pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu, że na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII, organ odwoławczy wskazał, że przekroczenie parametrów pojazdu określonych w zezwoleniu, nie stanowi "niedotrzymania warunków przejazdu". Warunki takie określone zostały w wydanym zezwoleniu i dotyczą one m.in. obowiązku dokonania przez pilota objazdu trasy, wymogu, iż przez drogowe obiekty inżynieryjne należy przejechać środkiem jezdni stałą prędkością do 10 km/h, przy wstrzymanym ruchu dla innych pojazdów, czy też obowiązku uzgodnienia z zarządcami zabezpieczenia linii napowietrznych.

Organ wskazał, że pojazd nienormatywny według ustawowej definicji zawartej w art. 2 ust. 35a p.r.d. to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Ustawodawca wskazał tym samym, iż za taki pojazd może być uznany zarówno pojazd, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych jak i również pojazd, którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy zawierając w treści definicji spójnik "lub". Jakkolwiek ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury zostało wydane na podstawie delegacji art. 66 ust. 5 p.r.d., to zdaniem organu odwoławczego nie sposób przyjąć, iż zawarte w jego treści wartości dopuszczalnych norm nie obowiązują, gdyż to przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym określają warunki dopuszczenia pojazdu do ruchu po drogach publicznych oraz zasady poruszania się po tych drogach. Ww. rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo o ruchu drogowym i określa warunki na jakich pojazd może być w ogóle dopuszczony do ruchu po drogach publicznych, a zatem oczywistym jest, że należy za podstawę mieć normy zawarte w tym rozporządzeniu.

GITD uznał, że strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania o czym została pouczona w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., w zw. z czym mogła przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i odpisy. Organ administracji nie miał przy tym obowiązku sporządzania kserokopii z akt sprawy i doręczania ich stronie.

GITD zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a., w tym oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podkreślił także, że strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

W związku z powyższym GITD stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów p.r.d., w szczególności poprzez nieprawidłową wykładnię definicji pojazdu nienormatywnego określoną w art. 2 pkt 35a,

- naruszenie treści art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym,

- naruszenie przepisów postępowania w aspekcie art. 81 k.p.a. poprzez powołanie dowodu, odnośnie którego nie dano stronie możliwości wypowiedzenia się.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania.

Strona w uzasadnieniu skargi powtórzyła stanowisko przedstawione w odwołaniu. Dodatkowo powołała się na treść wyroku WSA w Warszawie z 18 lutego 2015 r, sygn. akt VI SA/Wa 3572/14 oraz stwierdziła, że stanowisko GITD jakoby przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury były, w rozumieniu definicji określonej w art. 2 ust. 35a p.r.d., równorzędne przepisom ustawy o drogach publicznych jest z gruntu błędne i stanowi obrazę art. 6 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. pełnomocnik organu wniósł o dopuszczenie dowodu z instrukcji obsługi wagi DAW 50 WeighStn użytej w trakcie spornej kontroli. Sąd postanowił dopuścić powyższy dowód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zdaniem Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno wskazanych przez stronę przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego, w szczególności art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Przechodząc do oceny legalności skarżonych decyzji, należy na wstępie wskazać, że definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Jak stanowi przepis art. 64 ust. 2 cyt. ustawy, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Powyższe oznacza, że niespełnienie określonych w zezwoleniu warunków jest traktowane na równi z brakiem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W rozpatrywanej sprawie pozostaje poza sporem okoliczność stwierdzonego nacisku na podwójnej osi kontrolowanego pojazdu przekraczające dopuszczalną w posiadanym przez skarżącą zezwoleniu kategorii VII nr [...] wielkość nacisku osi tj. 10 t. - o 4,1 t. na II osi oraz o 4,18 t. na III osi pojazdu. Tym samym ww. zezwolenie było niewystarczające do dokonania zgodnego z prawem przejazdu kontrolowanym pojazdem, zaś istotę sporu stanowi wysokość nałożonej z tego tytułu na skarżącą kary 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kat VII, podczas gdy skarżąca twierdzi, iż w tym przypadku mogła zostać ukarana jedynie za niedochowanie warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, co jest zagrożone karą w wysokości 2000 zł. W związku z powyższym niezbędne jest zbadanie czy organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo uznał skarżącą za podmiot wykonujący faktycznie sporny przejazd bez wymaganego zezwolenia kat VII, w rozumieniu ww. przepisów.

W ocenie Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały właściwych w tym zakresie ustaleń uznając, że przekroczenie parametrów pojazdu określonych w posiadanym przez przewoźnika zezwoleniu nie stanowi niedotrzymania warunków przejazdu, lecz naruszenie określonych w tym zezwoleniu szczegółowych norm przewozu określonego ładunku niepodzielnego, do których należy zaliczyć maksymalny nacisk osi pojazdu, zaś przedmiotowe zezwolenie określało je w wysokości 10 t. Zauważyć trzeba, że ustalone w wydanym przez organ administracji zezwoleniu na przejazd pojazdem nienormatywnym wielkości (parametry) stanowią odstępstwo od ogólnych norm przewozu obowiązujących dla dróg publicznych i przewoźnik zobowiązany jest do ich rygorystycznego przestrzegania, tak samo jak norm o charakterze generalnym, w przypadku braku odpowiedniego zezwolenia, tak aby nie narazić się na sankcję wynikającą z treści art. 140 aa ust.1 p.r.d. Prawidłowo przy tym organ wywiódł, iż warunki przejazdu określone w wydanym skarżącej zezwoleniu dotyczą innych kwestii tj. dodatkowych obowiązków przewoźnika związanych z uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, w tym obowiązku dokonania przez pilota wcześniejszego objazdu trasy, uzgodnienia z zarządcami zabezpieczenia linii napowietrznych na drodze realizowanego przejazdu oraz spełnienia innych szczegółowych wymogów niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu pojazdu nienormatywnego na drodze publicznej.

Zdaniem Sądu skarżąca w trakcie spornego przejazdu dopuszczając do przeciążenia kontrolowanego pojazdu, czego wyrazem było stwierdzone przekroczenie nacisku osi o ponad 4 t., naruszyła w ten sposób ogólne zasady dokonywania przewozu po drogach publicznych w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdów, wynikających z obowiązujących przepisów prawa (ustawie Prawo o ruchu drogowym, ustawie o drogach publicznych oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeniach) lub z zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, co powoduje taki sam skutek w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia oraz wysokości kary pieniężnej adekwatnie do skali stwierdzonego naruszenia. Tymczasem warunki wykonywania przejazdu określone w wydanym skarżącej zezwoleniu dotyczą innego zakresu obowiązków przewoźnika realizującego przejazd pojazdem nienormatywnym, z naruszeniem których przepisy p.r.d. przewidują odrębną karę pieniężną w wysokości 2000 zł, stosownie do treści art. 140 ab ust. 1 pkt 7 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach dokonanego przejazdu pojazdem nienormatywnym nie budzi wątpliwości stwierdzenie przez organy naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., co prowadzi do zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. Jak wyżej wskazano, w przypadku naruszenia tego zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Użycie słowa "jak" w przytoczonym wyżej przepisie sprawia, iż kara w przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, tj. naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 p.r.d., jest ustalana w taki sam sposób, jak w przypadku przejazdu bez zezwolenia odpowiedniej kategorii. Biorąc pod uwagę parametry pojazdu, który podczas dokonywanego przejazdu był pojazdem nienormatywnym oraz fakt przejazdu po drodze krajowej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo wymierzyły karę, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII mając na uwadze wysokość przekroczenia dopuszczalnych norm. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie przewidują możliwości miarkowania kary z uwagi na wielkość dokonanego przekroczenia i tym samym organy były związane wynikającą z przepisów wysokością kary, jaką w ustalonym stanie faktycznym były zobligowane na skarżącą nałożyć.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów i okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą zauważyć trzeba, że odpowiedzialność przedsiębiorcy przewozowego, w takich sprawach jak niniejsza, może zostać wyłączona na mocy art. 140aa ust. 4 p.r.d., co stanowi szczególny przypadek (wyjątek od zasady), który zgodnie z prawidłami wykładni przepisów musi być interpretowany w sposób ścisły. Wymaga on zatem wykazania w toku postępowania administracyjnego istotnych okoliczności wynikających z hipotezy tego przepisu, których w ocenie Sądu strona skarżąca nie wskazała. Podkreślić przy tym trzeba, iż organ poinformował o powyższym skarżącą w piśmie z dnia [...].02.2015 (znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy), dlatego też zarzut niezbadania tych okoliczności przez organ należało uznać za nieuzasadniony mając na uwadze fakt, że to strona, a nie organ, jest właściwa dla wskazania takich okoliczności egzoneracyjnych.

W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ zasad postępowania dowodowego wynikających z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 81 kpa. Organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, przy czym wyjaśniły podnoszone przez stronę wątpliwości, zaś skarżąca nie wykazała w jaki sposób postępowanie organu zakończone podjęciem niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia spowodowane było brakiem uwzględnienia jej wniosków lub określonych dowodów i na jaką okoliczność, mogącą mieć mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wnioski te lub dowody powinny zostać przez organ zbadane.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.