Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 254/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 90, 95 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. art. 29, 30
journal: Dz.U. 2018 poz 132
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1182
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (zwany dalej KGP/organem) decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana S. H. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Komendanta [...] Policji (zwanego dalej KSP/organ I instancji) z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazania Panom S. H. i P. H. opróżnienie

i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. W. [...] nr [...] (zwany dalej Lokalem mieszkalnym), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Ustalono, że lokal mieszkalny został przydzielony decyzją nr [...]

z dnia [...] marca 1962 r. KMO [...] W. jako mieszkanie funkcyjne Panu S.H. i Pani B. H. do wspólnego zamieszkania

z dziećmi R. i S. Pan . H. zmarł w 1988 r.

a Pani B. H. w 2019 r. W przedmiotowym lokalu zamieszkują obecnie Pan S.H. i Pan P. H. (synowie głównego najemcy).

KSP, działając w trybie art. 61 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.) zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. poinformował strony

o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów.

Organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. nakazał Panu S. H. i Panu P. H. opróżnienie

i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego, w związku z brakiem tytułu prawnego do jego zajmowania. Wyjaśnił, że tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Nie ma przy tym znaczenia prawnego fakt, że dany członek rodziny zamieszkiwał

z emerytem policyjnym i był w tym lokalu zameldowany. Zdaniem organu I Instancji jeżeli zamieszkujący w lokalu mieszkalnym członek rodziny nie jest uprawniony do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym emerycie policyjnym nie może uzyskać tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Wskazał, że do mieszkań znajdujących się

w dyspozycji organów Policji stosuje się tylko i wyłącznie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. To zaś powoduje, że członków rodziny funkcjonariusza nie uważa się za uprawnionych w rozumieniu art. 88 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., zwanej dalej ustawa o Policji). Status przedmiotowego lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji Policji przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 k.c.

Reasumując, organ I instancji stwierdził, że ww. nie należą do żadnej z grup osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, wymienionych w art. 88 ustawy o Policji. Wobec tego stwierdził, że zajmują Lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i bez możliwości jego uzyskania. Przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy zawiera zaś kategoryczny nakaz wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, gdy osoba go zajmująca nie posiada do niego żadnego tytułu prawnego. Decyzja ta ma charakter obligatoryjny i nie została pozostawiona organowi do uznania administracyjnego. Uwzględniając powyższe stwierdził, że KSP jest zobowiązany przepisami prawa do wydania decyzji o opróżnieniu przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Od powyższej decyzji Pan S.H. złożył odwołanie do KGP.

Po rozpatrzeniu odwołania organ potwierdził stanowisko organu I instancji

i decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję

o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

W uzasadnieniu organ, w pierwszej kolejności przestawił stan faktyczny sprawy. Następnie wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia bezprawnego korzystania przez ww. z lokalu mieszkalnego posiadającego status lokalu funkcyjnego, przyznanego funkcjonariuszowi KMO [...] W. w 1962 r. Wyjaśnił, że na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. KGP zauważył, że bezspornym jest, iż lokal zajmowany przez odwołującą się pozostaje w dyspozycji organów Policji od 1960 r. i objęty jest szczególną regulacją prawną ustawy o Policji oraz pozostałych przepisów resortowych spraw wewnętrznych. Nie mają więc do niego zastosowania regulacje wynikające z innych przepisów, a w tym z Kodeksu cywilnego oraz

z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Organ wskazał, że bezsporny w niniejszej sprawie jest brak posiadania przez stronę własnego, ani jakiegokolwiek innego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego nakazano opróżnienie, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. K[...]P ma obowiązek wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego pozostającego

w jego dyspozycji, jeżeli taki lokal zajmuje osoba nie posiadająca do niego prawa. Wydanie takiej decyzji wyłączone jest z istnienia stosunku podległości służbowej w Policji. Organ Policji taką decyzję może wydać wobec każdej osoby, w tym także i tej, która nigdy nie należała do Policji, jeżeli zajmuje bez tytułu prawnego lokal mieszkalny będący w dyspozycji Policji.

KGP stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy ww. nie są funkcjonariuszami Policji oraz nie spełniają przesłanek z art. 29 ustawy emerytalnej, gdyż nie są emerytami lub rencistami policyjnymi albo osobami uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu Policji, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania renty lub emerytury policyjnej, a to daje podstawę do wydania orzeczenia o opróżnieniu mieszkania pozostającego w dyspozycji K[...]P.

Podniósł, że Lokal mieszkalny nie został przydzielony ww. w formie decyzji administracyjnej. Ze stronami niniejszego postępowania nie zawarto umowy najmu

i nie są osobami, którym przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy emerytalnej. Tym samym jego zdaniem w/w nie posiadają tytułu prawnego do Lokalu mieszkalnego, a to dawało podstawę do wydania orzeczenia

o opróżnieniu mieszkania pozostającego w dyspozycji Komendanta [...]Policji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie uwzględnienia w toczącym się postępowaniu faktu ponoszenia w lokalu licznych nakładów finansowych, wskazał, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji

(tj. zamieszkiwanie w lokalu bez tytułu prawnego), którego zastosowanie w niniejszej sprawie, jak wykazano powyżej, jest uzasadnione. Wyjaśnił, że z okoliczności ciągłego zamieszkiwania w lokalu jak również ponoszenia kosztów jego remontu, regularnego wnoszenia opłat czynszowych nie można wywieźć tytułu prawnego do jego zajmowania.

Wskazał, że problematykę rozliczenia z ulepszeń wprowadzonych w lokalu regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W przypadku lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] [...] w W. kwestia ewentualnego rozliczenia z modernizacji wprowadzonych w lokalu jest przedmiotem porozumienia między właścicielem lokalu ([...] W.) a stronami postępowania.

W tym stanie rzeczy KGP po zapoznaniu się z zarzutami nie znalazł podstaw do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, podniósł, że jest osobą, która od 1963 roku mieszka w tym mieszkaniu. Wskazał, że jest to jedyne miejsce zamieszkania od urodzenia. Zauważył, że przydział na mieszkanie przy ulicy [...] [...] m. [...] otrzymali jego rodzice decyzją Komendy Milicji Obywatelskiej w 1952 roku. Umowa najmu powyższego mieszania komunalnego zawarta została pomiędzy Zarządem Gospodarowania Nieruchomościami W. [...] a jego ojcem S. H. w 1961 roku. Wskazał, że w 1988 r. zmarł jego ojciec S. H. Podniósł, że jego matka B.H. miała przedłużoną umowę najmu mieszkania komunalnego z ZGN W. [...]. Matka zamieszkiwała wraz z ww. w mieszkaniu aż do swojej śmierci w 2019 roku. Zauważył, że po śmierci mamy często zgłaszał się do Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami przy ul. N. w W., w sprawie podpisania umowy najmu po zmarłej matce, jednak urzędnicy zbywali go i odchodził z niczym. Wskazał, że każda wizyta w urzędzie gminy kończyła się poradą pracowników Urzędu, że składanie pism z ww. prośbą i tak skończy się niepowodzeniem, więc nawet nie będą mu pomagać w przygotowaniu stosownego wniosku.

Wskazał, że w mieszkaniu od 1961 roku do dnia dzisiejszego przeprowadził naprawy, modernizacje i niezbędne remonty, ponosił koszty (wymiana zużytej przez lata instalacji elektrycznej, powichrowanych okien starego typu na współczesne PCV, wymiana drzwi wejściowych w trosce o bezpieczeństwo, prace aranżacyjno- modernizacyjne kuchni oraz łazienki oraz prace bieżące). Każdorazowo był to dla niego duży i uciążliwy wydatek z jego prywatnych środków.

Podniósł, że aktualnie ma 61 lat nie ma środków na zakup własnego innego mieszkania, nie ma szans na kredyt hipoteczny z banku na zakup mieszkania ze względu na swój wiek i status bezrobotnego, bo firma w której pracował upadła. Zauważył, że jego sytuacja materialna pozwala jedynie na zaspokojenie minimum socjalnego. Zwrócił uwagę na to, że posiadając mocno ograniczone środki do życia nigdy nie zalegał z żadnymi wymaganymi opłatami z tytułu najmu lokalu i jego eksploatacji. Jest bezrobotny, pobiera zasiłek dla bezrobotnych, starcza to na opłacenie mieszkania oraz bardzo skromne życie. Dodatkowe koszty jakie ma ponieść bardzo uszczuplą budżet, dlatego wnosił o zwolnienie z kosztów sądowych oraz otrzymanie pomocy prawnej z urzędu.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wydanie zgody na wejście w stosunek najmu z Miastem [...]W., które jest prawnym właścicielem tego lokalu nr [...] w W. przy ulicy [...] [...].

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazania Panom S. H.

i P.H. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...] [...].

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia korzystania przez skarżącego z lokalu mieszkalnego posiadającego status lokalu funkcyjnego, przyznanego funkcjonariuszowi MO w 1962 r.

Problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1182, dalej jako "ustawa o ochronie praw lokatorów") stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.

W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno – Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, dalej jako "ustawa

o zaopatrzeniu emerytalnym"), mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, w tym art. 30 tej ustawy, zgodnie z którym osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego do dnia wejścia w życie ustawy przez okres nie krótszy niż 10 lat wstępuje z mocy prawa w stosunek najmu tego lokalu po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli właściciel nie wniesie w tym okresie powództwa o nakazanie tej osobie przez sąd opróżnienia lokalu lub jeżeli w tym samym terminie nie wniesiono powództwa

o ustalenie nieistnienia stosunku najmu (ust. 1). W dniu nawiązania umowy najmu,

o której mowa w ust. 1, czynsz najmu takich lokali jest naliczany w wysokości 3% wartości odtworzeniowej (ust. 2).

W świetle powyższego w pierwszej kolejności należy odnieść się do wyjaśnienia pojęcia "lokale będące w dyspozycji" organów Policji na gruncie ustawy o Policji. Pojęciem tym posługuje się art. 90 ww. ustawy, stanowiąc, że: "na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Lokale te uzyskiwane są w wyniku działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, są to lokale stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały

z jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w tezie wyroku z dnia 20 czerwca 2001 r. sygn. akt CKN 683/00 (publ. LEX nr 74801), lokalem będącym w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych w rozumieniu ww. artykułu jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub

o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Dyspozycyjność jest zatem związana z prawem organu Policji do decydowania, kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji.

Status zajmowanego przez skarżącego lokalu, a więc lokalu pozostającego

w dyspozycji organów Policji, przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 tej ustawy, zgodnie

z którym w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu

z najemcą (ust 1). Osoby wymienione w § 1 wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci (ust. 2).

Skoro bowiem prawo do lokali będących w dyspozycji Policji, w tym możliwość uzyskania do nich tytułu prawnego przez członka rodziny zmarłego policjanta, podlega szczególnej regulacji, tj. wskazanym powyżej przepisom, to regulacje zawarte w Kodeksie cywilnym zostają w tej materii wyłączone. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1122/10, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 220/12; publ. CBOSA).

W świetle art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 ww. ustawy przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym.

W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, że ww. nie są osobami uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym S. H.

Oznacza to, że nie posiadają tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu zarówno uzasadnienie zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy, decyzji organu I instancji w pełni przedstawia okoliczności faktyczne

i prawne, jakie legły u podstaw wydania kwestionowanych rozstrzygnięć.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów natury społecznej/socjalnej należy stwierdzić, że problematyka ta wykracza poza zakres sprawy, której przedmiotem jest decyzja o opróżnieniu lokalu, wydana na podstawie przepisów ustawy o Policji, które nie nakładają na organy obowiązku badania możliwości samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osoby zobowiązane do wykwaterowania.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt SK 29/16 (publ. OTK-A 2017/75), w którym stwierdzając zgodność przepisów art. 90 w związku z art. 95

ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy

z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442

i 1529) z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunał stwierdził, że w postępowaniu o opróżnienie lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie znajdą zastosowania - wynikające z przepisów powszechnych - gwarancje ochronne związane z procedurą eksmisji z lokalu mieszkalnego, a dotyczące tzw. zakazu eksmisji donikąd. Lokal mieszkalny będący

w dyspozycji Policji musi zostać opróżniony przez osobę niemającą do tego lokalu tytułu prawnego i postępowanie w tej sprawie ma charakter czysto administracyjny.

Ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzje, z których wynika obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Zastosowanie przepisów resortowych prowadzi do osiągnięcia zamierzonego przez ustawodawcę celu - stwierdzenia w trybie administracyjnym, kto jest uprawniony do służbowego lokalu mieszkalnego.

Osoba bez tytułu prawnego do takiego lokalu powinna zostać wykwaterowana na podstawie wydanej decyzji administracyjnej, po to, by opuszczony przez nią lokal mógł zostać przeznaczony do wykorzystania zgodnie z celem, określonym przepisami ustawy o Policji.

Bez wpływu na skarżone rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona w skardze trudna sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego. Ustawa o Policji nie uzależnia możliwości nakazania opróżnienia lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego Policji, od istnienia po stronie eksmitowanych dobrego stanu zdrowia czy dobrej sytuacji materialnej. Sam zaś fakt wieloletniego zamieszkiwania przez strony w spornym lokalu nie sankcjonuje per se istniejącego stanu rzeczy.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, zaś zarzuty

i argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, który jest bezsporny.

Decyzja wydana w sprawie spełnia również wymogi określone w art. 107 Kpa., czyli zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym przytacza zastosowane przepisy i szczegółowo wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.