Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 737/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1, oraz art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi Ł.G. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Ł. G. jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana przez Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], w sprawie podatku od nieruchomości.

Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2018 r., Ł. G. (dalej: wnioskodawca / skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy C. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego co do zakresu i stosowania art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), art. 3 pkt 1, 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; dalej P.b.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Ł. G. jest właścicielem nieruchomości położonej w C. oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Na terenie nieruchomości należącej do wnioskodawcy został posadowiony obiekt budowlany w postaci jednonawowej hali namiotowej w konstrukcji stalowej, słupowo - ryglowej, ściany boczne pokryte są blachą trapezową powlekaną, a przykrycie hali stanowi materiał poliestrowy powlekany PCV, na dwuspadowej konstrukcji stalowej. Posadowienie hali nastąpiło na betonowych blokach kotwiących, które pełnią funkcję stabilizującą oraz przeciwdziałają przemieszczeniu i odrywaniu ram. Poszycie ścian zostało dodatkowo przymocowane do słupów konstrukcyjnych i dodatkowych słupów stalowych. Wnioskodawca wskazał, że hala przeznaczona jest do okresowego użytkowania, została zaprojektowana do ograniczonych parametrów obciążeń i jest obiektem rozbieralnym z możliwością ponownego montażu. Hala namiotowa, której budowa została zakończona w marcu 2018 r., stanowi obiekt magazynowy, który będzie wykorzystywany w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej na składowanie towarów podlegających sprzedaży.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego sformułowano następujące pytania:

Czy halę namiotową będącą własnością wnioskodawcy, niepołączoną trwale z gruntem, pokrytą plandeką można uznać za tymczasowy obiekt budowlany, a w konsekwencji czy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ?

Czy hala namiotowa niepołączona trwale z gruntem, pokryta plandeką spełnia definicję budynku albo budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w kategorii przedmiotów opodatkowania "budynki" albo "budowle" ?

W ocenie wnioskodawcy hala namiotowa nie spełnia łącznie kryteriów ustalonych dla "budynków" w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż przymocowanie konstrukcji hali nawet za pomocą betonowych bloków kotwiących słupy nie jest wyznacznikiem trwałego związania z gruntem. W rozumieniu wnioskodawcy ww. hala nie stanowi także budowli, jako niewymieniona expressis verbis w art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej. Z uwagi na powyższe, wnioskodawca uznał halę namiotową za obiekt spełniający kryteria tymczasowego obiektu budowlanego, gdyż nie jest trwale połączony z gruntem, a okres jego zdatności do użytku to około 10-15 lat, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w kategorii przedmiotów opodatkowania "budynki", ani "budowie". Gdyby jednak uznać, że hala namiotowa nie spełnia kryteriów uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, to brak trwałego związania z gruntem oraz pokrycie plandeką dyskwalifikuje obiekt jako budynek, a winien zostać zakwalifikowany na gruncie przepisów podatku od nieruchomości jako budowla.

Wójt Gminy indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] – uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał, że tymczasowe obiekty budowlane stanowią jedynie pewną odmianę obiektów budowlanych, nie zaś odrębną ich kategorię. W świetle powyższego Wójt nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że hala namiotowa, jako "tymczasowy" obiekt budowlany nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu cechy konstrukcyjne inwestycji, przedstawione w opisie technicznym, świadczą o tym, że jest ona obiektem budowlanym solidnym, trwale związanym z gruntem, nie zaś tymczasowym obiektem budowlanym. Rozmiary, cechy konstrukcyjne, jak również konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, świadczą o "nietymczasowym" charakterze obiektu, bowiem w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia. Zwrócono uwagę, że hala namiotowa, będąca własnością wnioskodawcy została objęta pozwoleniem na budowę decyzją Starosty Ł. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Zaznaczono, że w treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, jak również w zaświadczeniu o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 10 kwietnia 2018 r., obiekt ten nie został określony jako tymczasowy, a jako budynek magazynowy.

Wójt podkreślił, że hala magazynowa została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, dlatego nie może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany.

Nadto zaznaczył, że hala namiotowa jest obiektem, którego trwałość sam wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji z dnia 27 kwietnia 2018 r., określił na około 10 - 15 lat.

Wójt podał, że opis techniczny inwestycji dowodzi, że hala magazynowa jest obiektem budowlanym solidnym, trwale związanym z gruntem, i nie jest tymczasowym obiektem budowlanym. Nie wskazują na to ani jej rozmiary, ani cechy konstrukcyjne. Z opisu tego obiektu wynika, że jest to samodzielny obiekt o konstrukcji stalowej - słupowo - ryglowej, o wymiarach 15 m x 66 m i wysokości ściany bocznej 5 m, ze ścianami z blachy trapezowej. Dach przykryty jest materiałem poliestrowym powlekanym PCV, który nałożony jest na konstrukcję wykonaną z profili stalowych. Hala posadowiona jest na betonowych blokach kotwiących o wymiarze

80 x 80 x 100, które pełnią funkcję stabilizującą, przeciwdziałają przemieszczeniu i odrywaniu ram. Bloki posadowione są na głębokości 1,0 m poniżej przyległego terenu. Poszycie ścian przymocowane zostało do słupów konstrukcyjnych i dodatkowych słupów stalowych.

Organ zwrócił uwagę, że do uznania obiektu za tymczasowy konieczny jest wymóg braku trwałego związania z gruntem.

Wójt przedstawił stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym przez trwałe związanie obiektu z gruntem należy rozumieć konieczność posiadania przez niego co do zasady prefabrykowanego lub murowanego fundamentu albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma zatem istotnego znaczenia.

W kontekście poczynionych uwag organ stwierdził, że fakt iż dany obiekt może być przeniesiony w inne miejsce, nie wyklucza możliwości uznania go za trwale związany z gruntem. Wobec powyższego dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustanowioną na nim konstrukcję.

Organ powołał się na informacje Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, udzielone na zapytanie nr 2922 w sprawie interpretacji zapisów w u.p.o.l. i przedstawił definicję fundamentu zgodnie z którą fundament jest to element konstrukcji budowlanej, w jej najniższej części, mający za zadanie przekazanie ciężaru obiektu budowlanego na grunt, np. ława, stopa fundamentowa.

Podał, że dla określenia fundamentu nie ma znaczenia jego rodzaj czy technika wykonania, jak też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy fundament spełnia swoją funkcję, tj. przekazanie na podłoże gruntowe całości obciążeń budynku, a co za tym idzie, czy zapewnia równomierne jego osiadanie i stateczność, a także bezpieczeństwo użytkowania.

W ocenie organu przedmiotową halę magazynową należy zaliczyć do budynków, bowiem spełnia ona łącznie wszystkie charakterystyczne dla budynku cechy, które wymienia art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie ma tutaj znaczenia stan techniczny i rodzaj materiału, z którego budynek został wykonany (konstrukcja drewniana, betonowa, stalowa czy inna), ani czym został pokryty (dachówka, blacha, powłoka pneumatyczna, materiał poliestrowy powlekany PCV itp.), gdy dany obiekt budowlany ma wszystkie elementy normatywne budynku, a więc jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach, to bezspornie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek. Dodatkowo jest to uzasadnione faktem, że hala magazynowa, będąca własnością wnioskodawcy, jest ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101) stanowią podstawę wymiaru podatków, w tym podatku od nieruchomości.

Ł. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 5 P.b. - poprzez ich niewłaściwą interpretację, polegającą na przyjęciu, że obiekt określony w projekcie jako tymczasowa hala namiotowa podlega opodatkowaniu, a do tego w wymiarze przysługującym od budynku, a nie budowli, w sytuacji gdy obiekt hali namiotowej nie jest trwale związany z gruntem, bowiem przytwierdzenie do ziemi za pomocą bloczków fundamentowych powoduje możliwość jej łatwego demontażu, przeniesienia w inne miejsce, a do tego wraz z pokryciem materiałem poliestrowym PCV nie chroni przed czynnikami a zdatność do użytkowania tego rodzaju obiektu jest określana tylko na kontinuum czasowe 10 - 15 lat, co również podważa przesłankę trwałości związania z gruntem,

2) postępowania tj. art. 120 w zw. z art. 14 c § 3 w zw. z art. 14 j § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800) - poprzez brak zgodnego z prawem pouczenia o prawie do wniesienia skargi, gdzie organ nie uwzględniając zmiany przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej P.p.s.a.) poinformował stronę o prawie do wniesienia skargi, ale dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, co pozostaje niezgodne z art. 52 § 3 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że hala ze względu na namiotowy charakter przeznaczona jest do okresowego użytkowania. Zaprojektowana jest do ograniczonych parametrów obciążeń, bowiem obciążenie śniegiem określono dla wartości minimalnych tj. 0,90 kN/m2, gdzie przekroczenie tej wartości może spowodować niebezpieczeństwo utraty stateczności hali, z kolei przy zapowiedzi wiatrów o prędkości powyżej 22 m/s należy zdemontować całe tekstylne pokrycie PCV, a w przypadku wiatrów huraganowych należy zdemontować cały obiekt włącznie z jego konstrukcją nośną. Skarżący zarzucił, że tych okoliczności organ całkowicie nie wziął pod uwagę przy wydawaniu interpretacji indywidualnej w aspekcie trwałego związania hali z gruntem. Podkreślił, że zgodnie z projektem konstrukcja zaliczana jest do kategorii VIII - inne budowle. Obiekt jest całkowicie sprefabrykowany, rozbieralny z możliwością wielokrotnego ponownego montażu, co również organ przy wydaniu interpretacji indywidualnej pominął, przez co doszło do wydania interpretacji, zgodnie z którą ww. obiekt budowlany ma podlegać opodatkowaniu wedle stawki należnej od budynku, z czym skarżący się nie zgodził.

Zwrócono uwagę, że osią sporu w przedmiotowej sprawie pozostaje, czy namiotową halę magazynową z przeznaczeniem na jej użytkowanie przez określony czas, nie zapewniającą ochrony przed warunkami atmosferycznymi i nie będącą trwale związaną z gruntem można zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, budowlę czy budynek dla celów podatkowych. Zdaniem skarżącego, wbrew wywodom organu, obiekt hali namiotowej nie spełnia łącznie kryteriów ustalonych dla "budynków" w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Aby spełniać takie wymagania, hala ta musiałyby posiadać dach, posiadać fundamenty, być trwale związana z gruntem oraz posiadać przegrody budowlane wydzielające je z przestrzeni. Natomiast brak któregokolwiek z elementów, które wskazuje definicja "budynku", zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., powoduje, że dany obiekt budowlany nie może zostać uznany za budynek.

W ocenie skarżącego, połączenie konstrukcji nośnej hali namiotowej za pomocą betonowych bloków kotwiących nie stanowi trwałego związania z gruntem, a pełni tylko funkcję stabilizującą, jak to zostało wskazane w projekcie, a trwałemu związaniu z gruntem przeczy stwierdzenie, również zawarte w projekcie, że obiekt jest rozbieralny z możliwością wielokrotnego ponownego montażu. Halę taką można bowiem łatwo przenosić w wybrane miejsce bez ingerencji w obiekt.

Zarzucił, że organ przy interpretacji przepisów prawa całkowicie pominął okoliczność, że przymocowanie konstrukcji hali namiotowej, nawet za pomocą betonowych bloków kotwiących słupy, nie jest wyznacznikiem trwałego związania z gruntem, bowiem gdyby tak było, racjonalny ustawodawca przy definicji budynku nie podawałby obu cech tj. posiadania fundamentów i trwałego związania z gruntem, co przesądza, że spełnienie jednej przesłanki nie powoduje automatycznego spełnienia tej drugiej. Stwierdził, że hala namiotowa jest podatna na zniszczenie przez warunki atmosferyczne, choćby przez silne podmuchy wiatru, a zatem umocowanie słupów do podłoża betonowymi blokami kotwiącymi nie jest w stanie zabezpieczyć konstrukcji hali przed zniszczeniem, do czego organ całkowicie się nie odniósł w wydanej interpretacji.

Podniósł, że organ tylko przez wzgląd, że obiekt został ujęty w ewidencji gruntów i budynków uznał, że na gruncie prawa podatkowego hala jest budynkiem, nie zważając, że w projekcie obiekt ten został zakwalifikowany jako budowla.

Według skarżącego hala namiotowa służąca do magazynowania towarów nie jest również obiektem małej architektury, gdyż jest stosunkowo duża (pow. 990 m2) i nie należy do katalogu obiektów wymienionych w art. 3 pkt 4 P.b. W związku z powyższym skarżący uznał, że ww. hala spełnia kryteria tymczasowego obiektu budowlanego, określonego w art. 3 pkt 5 P.b., a przede wszystkim jest obiektem budowlanym nie połączonym trwałe z gruntem, czego potwierdzeniem jest zapis w projekcie. Nadto, okres jej zdatności do użytku to tylko ok. 10-15 lat.

W ocenie skarżącego hala namiotowa nie stanowi ani budynku ani budowli w rozumieniu u.p.o.l., w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w kategorii przedmiotów opodatkowania "budynki" ani "budowle".

Skarżący stoi na stanowisku, że hala namiotowa stanowi tymczasowy obiekt budowlany i jako taki nie podlega podatkowi od nieruchomości. Nawet gdyby przyjąć, że ww. hala nie spełnia kryteriów uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, to brak trwałego związania z gruntem oraz pokrycie plandeką w żadnym wypadku nie zabezpieczającą przed warunkami atmosferycznymi i utratą ciepła, dyskwalifikuje dany obiekt jako budynek.

W realiach sprawy przedmiotowy obiekt jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość i w przypadku nie uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, odpowiada ona cechom budowli, tym bardziej, że w projekcie hala namiotowa została zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie spór dotyczy opodatkowania hali namiotowej wykorzystywanej przez skarżącego na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącego przedmiotowa hala namiotowa stanowi tymczasowy obiekt budowlany, gdyż nie jest połączona trwale z gruntem i w związku z powyższym nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ewentualnie hala ta może być uznana za budowlę, lecz z pewnością nie posiada cech budynku.

W rozpoznanej sprawie organ interpretacyjny indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego, uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy i stwierdził, że omawiana hala namiotowa to budynek - trwale związany z gruntem, nie jest tymczasowym obiektem budowlanym i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać organowi.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zarówno art. 1a ust. 1 pkt 1, a także art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odsyłają do przepisów Prawa budowlanego, które w art. 3 pkt 1 definiuje – obiekt budowlany, stanowiąc, że należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Stosownie do treści art. 3 pkt 2 P.b. za budynek uznaje się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 P.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Natomiast art. 3 pkt 5 P.b. definiuje tymczasowy obiekt budowlany jako: obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa hala jest tymczasowym obiektem budowlanym przywołać należy stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13, (publik. ONSAiWSA 2014/4/58), zgodnie z którym w art. 3 pkt 5 P.b. została zawarta - nieunormowana w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych - definicja legalna tymczasowego obiektu budowlanego. W ocenie NSA, zgodnie z tą definicją, tymczasowe obiekty budowlane stanowią szczególną odmianę obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech, tj. albo cechę czasowości użytkowania albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem.

Z treści art. 3 pkt 1 P.b. wynika, że wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, w związku z czym każdy obiekt budowlany możemy zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech wymienionych w tym przepisie kategorii tj.; 1) budynek, 2) budowla, i 3) obiekt małej architektury.

NSA uznał, że w takim znaczeniu odrębnej kategorii obiektów budowlanych nie tworzą "tymczasowe obiekty budowlane". Te ostatnie bowiem są pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają ich cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi (zob. Prawo budowlane. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 40 i 53). W ww. uchwale wskazano również, że tymczasowe obiekty budowlane mogą, być w określonych warunkach, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W przedstawionym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że organ w sposób prawidłowy zakwalifikował przedmiotową halę namiotową jako budynek, bowiem posiada ona wszystkie cechy, o których mowa w art. 3 pkt 2 P.b.

Nie ulega wątpliwości, że hala namiotowa nie jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu P.b., gdyż jest ona połączona trwale z gruntem, i jednocześnie organ podatkowy wykazał, że posiada ona cechy budynku, co przesądza o zasadności jej opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Omawiany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach.

Nie jest przedmiotem sporu wydzielenie obiektu z przestrzeni za pomocą ścian z blachy trapezowej, ani też, że posiada on fundament, czyli element konstrukcji budowlanej, w jej najniższej części, mający za zadanie przekazanie ciężaru obiektu na grunt.

Sporna hala magazynowa, posiada wprawdzie konstrukcję namiotową, ale posadowiona została na betonowych blokach kotwiących o wymiarze 80 x 80 x 100, które pełnią funkcję stabilizującą, przeciwdziałają przemieszczeniu i odrywaniu ram. Bloki posadowione są na głębokości 1,0 m poniżej przyległego terenu.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej braku trwałego połączenia z gruntem, wskazać należy na stanowisko NSA, zawarte w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/09, zgodnie z którym obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. W innym wyroku wskazano, że cecha związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć, spowodować przesunięcie lub przewrócenie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Po 650/13).

Z kolei w wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08), zwrócono uwagę, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. (...) O tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa.

W kontekście powołanych orzeczeń stwierdzić należy, że podnoszona przez skarżącego kwestia technicznej możliwości przeniesienia obiektu na inne miejsce, nie wyklucza możliwości uznania go za trwale związany z gruntem. Zdatność obiektu do użytkowania przez okres 10-15 lat nie pozwala uznać go za obiekt "tymczasowy" i nie wpływa na trwałość związania gruntem.

Zasadnie też uznał organ interpretacyjny, że nie ma znaczenia rodzaj materiału, z którego budynek został wykonany, ani czym został pokryty. Pozwala to uznać pokrycie z poliestru za dach w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. W związku z powyższym organ słusznie zakwalifikował przedmiotową halę jako budynek.

Potwierdzeniem słuszności stanowiska organu jest dokumentacja projektowa, do której odwołuje się wnioskodawca, wskazująca na to, że przedmiotem opracowania jest adaptacja hali namiotowej na budynek magazynowy, a ponadto fakt uzyskania pozwolenia na budowę "budynku magazynowego". Natomiast argument, że hala została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków może być użyty wyłącznie jako dodatkowy, bo pomimo, że okoliczność ta znana jest organowi z urzędu, a strona jej nie kwestionuje, to nie była ona elementem nakreślonego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, w odniesieniu do którego toczyło się postępowanie interpretacyjne.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, a zarzut błędnej interpretacji art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 5 P.b., jest bezpodstawny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120 w zw. z art. 14 c § 3 w zw. z art. 14 j § 3 O.p., Sąd stwierdza, że istotnie pouczenie zawarte w interpretacji było błędne, bowiem możliwość wniesienia skargi nie jest obecnie uzależniona od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Jednakże uchybienie to pozostało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ani też nie uniemożliwiło skarżącemu skorzystania z prawa do wniesienia skargi, dlatego nie uzasadnia usunięcia interpretacji z obrotu prawnego.

Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.