Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 957/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 92c ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., wydaną w wyniku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], Spedycja Handel karę pieniężną w kwocie [...] zł, na podstawie art. 92a i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265).

Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzja ta została uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, i tym razem nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Również i tą decyzję organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] r., uchylił i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Kolejną decyzją nr [...], z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu niektórych stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, a odnośnie naruszeń lp. 5.4.1, lp. 5.4.2., lp. 6.3.5, lp. 6.3.7., lp. 1.5., lp. 6.2.1. określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, postępowanie umorzył.

W odwołaniu od decyzji przedsiębiorca wniósł o jej uchylenie w całości jako wydanej z rażącym wielokrotnym naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art. 6, 7, 8, 11 i 19, 77, 80, 107 i 123 K.p.a., art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także art. 2 i 7 Konstytucji RP.

Odwołujący się podniósł, że w jego ocenie w charakterze organu I instancji występowało kilka podmiotów, raz Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a innym razem Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...]. Powoduje to, iż skarżący nie miał pewności jaki organ wydawał decyzje w I instancji w przedmiotowej sprawie. Ponadto, upoważnienie do kontroli zostało przerobione przez osobę kontrolującą w obecności osób trzecich, bez zgody odwołującego się i po potwierdzeniu przez niego przyjęcia tego upoważnienia w określonym kształcie. Przedłożone odwołującemu się w dniu [...] r. upoważnienie dla W. S. z dnia [...]r. nie miało wypełnionych rubryk nr 23 i 24, w których powinna być określona data rozpoczęcia i data zakończenia kontroli. W. S. w obecności odwołującego się oraz współpracującego z nim M. W. wpisała w blankietach upoważnienia datę rozpoczęcia kontroli ([...] r.) i przewidywany termin jej zakończenia ([...] r.). Zdaniem strony taka ingerencja w treść upoważnienia była niedopuszczalna, a okazane mu upoważnienie nie uprawniało do przeprowadzenia kontroli. A zatem kontrola ta była nielegalna.

Dalej odwołujący podniósł, że w aktach sprawy znajdują się trzy wykazy kierowców i pracowników sporządzone rzekomo przez niego, ale faktycznie odwołujący się sporządził jedynie jeden taki wykaz, pierwszy z nich i jedyny przez niego podpisany, zatytułowany "Kierowcy", zawiera wykaz nazwisk kierowców, którzy niekoniecznie byli zatrudnieni w jego firmie. Pozostałe wykazy zostały sporządzone pod dyktando przeprowadzającej kontrolę W. S. i nie są zgodne z prawdą. W aktach sprawy brak jest wykazów kierowców dostarczonych przez odwołującego się, są w nich zupełnie inne wykazy, bez jego podpisu. Podobnie sprawa wygląda z kopiami umów znajdującymi się w aktach sprawy, nie mają one podpisu odwołującego się co potwierdzałoby zgodność kopii z oryginałem, nie zostały one dostarczone kontrolującej przez odwołującego się i zawarte w nich informacje w dużej mierze nie są prawdziwe. Dokumenty dostarczane przez odwołującego się w trakcie kontroli były prawdopodobnie niszczone, a zastępowano je nieudolnie kopiami mającymi stanowić rzekome dowody. Wszystkie te zarzuty były podnoszone w poprzednich odwołaniach w sprawie, ale były ignorowane przez organ II instancji. Decyzja organu I instancji jest nie zrozumiała w zakresie kar nałożonych na poszczególne naruszenia popełnione przez poszczególnych kierowców. Organ nie wskazał jaką karę nałożono za każde poszczególne naruszenie popełnione przez konkretnego kierowcę. Organ określił jedynie zbiorczą karę za poszczególne naruszenia stanowiące odrębną pozycję (liczbę porządkową) w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zatem określenie wysokości kary za naruszenie określone pod lp. 5.3.1 a polegające na skróceniu czasu dziennego odpoczynku wygląda jedynie tak: lp. 5.3.1: 11x100,00 zł =1.100 zł co jest zupełnie niezrozumiałe. Nie wiadomo bowiem np. jak wysoką karę nałożono za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 11 minut przez M. Z. w dniach [...] r., czy przez S. M. w dniach [...] r. o 1 godzinę i 30 minut. Decyzja w tym zakresie jest nieczytelna dla strony. Organ, nie określając jakie dokładnie elementy składają się na wysokość nałożonej kary pieniężnej, naruszył art. 107 § 3 K.p.a. oraz zasadę przekonywania określoną w art. 11 tej ustawy. W decyzji nałożono karę administracyjną za naruszenie przez kierowców norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i odpoczynków, nie określając jednak tras na których doszło do naruszeń. Jest to o tyle istotne, że na trasach wewnątrz Unii Europejskiej stosuje się zapisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. W przewozach poza granicami Unii Europejskiej zastosowanie znajdują normy zawarte w umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe ([...]) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. Normy te w okresie objętym kontrolą w wielu przypadkach różniły się. Zatem mogła zdarzyć się sytuacja, że w kontrolowanym okresie jakieś postępowanie kierowcy było naruszeniem umowy [...] ale nie naruszało przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006 i odwrotnie. Tym bardziej, że Polska jako jeden z ostatnich krajów stron umowy [...] ratyfikowała pakiet treści zmian tej umowy, dostosowujących jej treść do Rozporządzenia 561/2006 w 2014 r. Ustalenie więc trasy przewozu miało zasadnicze znaczenie dla sprawy. Określenie tras przewozów możliwe jest jedynie w oparciu

o dokumenty przewozowe. Analiza wpisów krajów rozpoczęcia i zakończenia znajdujących się w kartach kierowcy nie jest wystarczająca, pozwala jedynie na ustalenie, gdzie kierowca rozpoczął swój dzienny okres pracy i gdzie go zakończył.

Nie pozwala ustalić miejsca załadunku i rozładunku towaru. Trasę przewozu należy traktować jako trasę pomiędzy miejscem załadunku a miejscem rozładunku. Organ

I instancji nie ustalił w sposób prawidłowy tras przewozu, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., ponieważ trudno uznać, że uzasadnienie decyzji zawiera odpowiadające ustaleniom faktycznym uzasadnienie prawne. W okresie objętym kontrolą, a więc od [...] r. do [...] r. firma przewozowa odwołującego się realizowała przewozy także poza zasięgiem Unii Europejskiej. Organ I instancji nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego przed wydaniem ponownej decyzji w sprawie, mimo wyraźnego zalecenia organu odwoławczego w tym zakresie i ponownie wydał decyzję nakładającą karę pieniężną za naruszenia popełnione przez kierowców którzy nie wykonywali przewozów drogowych na rzecz strony. Taka sytuacja miała np. miejsce w przypadku kierowcy D., który zeznał, że nie może sobie dokładnie przypomnieć, które przewozy w lipcu i sierpniu 2011 r. były wykonywane na rzecz odwołującego się. Taka sytuacja miała także miejsce w stosunku do innych kierowców, żaden z nich nie określił jednoznacznie, by przewozy w czasie wykonywania których stwierdzono naruszenia, były wykonywane na rzecz odwołującego się. Oznacza to, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało, by podmiotem wykonującym przewóz z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu drogowego był odwołujący się (art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Podobna sytuacja miała miejsce z przewozami wyłączonymi spod rozporządzenia 561/2006 oraz umowy [...]. Wszyscy kierowcy zeznali, że takie przewozy były wykonywane, ale organ uznał, iż żaden z przewozów podczas których powstały naruszenia nie był wyłączony. Doszło także do przekroczenia przewidywanego terminu zakończenia kontroli o jeden dzień. W dniu zakończenia kontroli odwołujący się nie otrzymał protokołu kontroli, a dopiero pocztą w kilka dni później. Przekroczenie terminu zakończenia kontroli naruszało art. 83 ust. 3 ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej ponieważ odwołujący się nie otrzymał uzasadnienia przedłużenia kontroli na piśmie. Wprawdzie w protokole kontroli jest mowa o jakiejś korespondencji elektronicznej, ale korespondencja ta nie została doręczona odwołującemu się w sposób określony w art. 391 i art. 46 K.p.a. Zatem czynności wykonywane pomiędzy 1 sierpnia 2012 r. a dniem doręczenia stronie protokołu kontroli były wykonywane bez umocowania, co czyni całe postępowanie kontrolne wadliwym i uzasadnia uchylenie decyzji. Odnośnie kary nałożonej za naruszenie określone pod lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierającej wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, naruszenie to zostało stwierdzone z pominięciem bardzo ważnych ustaleń. Zdaniem organu naruszenie to polegało na nie udokumentowaniu przejazdu z miejsca zakończenia użytkowania wykresówki do miejsca ponownego przejęcia pojazdu przez kierowcę L. K. Mogło się natomiast zdarzyć, że kierowca przejechał trasę [...] w wolnym, prywatnym czasie, czego pracodawca nie może mu zabronić. Wszakże odpoczynek kierowcy to nieprzerwany czas w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Kierowca mógł turystycznie przejechać pomiędzy tymi miejscowościami, a następnie w miejscowości [...] podjąć przejazd. W tej sytuacji nie byłoby żadnego naruszenia. Mógł także zarejestrować przejazd do oczekującego na niego pojazdu na zupełnie innej wykresówce, którą następnie zniszczył w celu ukrycia naruszenia. Mógł także przejechać dystans do oczekującego na niego pojazdu bez wykresówki. Okoliczności te powinny być wyjaśnione przed wydaniem decyzji, choćby przy pomocy przesłuchania tego kierowcy. Ponadto, w postawie prawnej decyzji organ wskazał Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r, które w dniu wydania decyzji już nie obowiązywało. Zatem nałożył karę za naruszenie nie obowiązujących norm prawnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r.

nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by przedsiębiorca nie poddał się kontroli w całości lub

w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy), w związku z tym umorzenie przez organ

I instancji postępowania w zakresie tego naruszenia było zgodne z prawem.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w sprawie potwierdził,

że odwołujący się nie zgłosił organowi, który udzielił licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], zmiany danych o których mowa w art. 7a i 8 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadniało wymierzenie mu kary za to naruszenie w kwocie [...] zł (lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy). Zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej w dniu [...] r. przedsiębiorca wskazał jako własną siedzibę adres w [...]. Natomiast licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielono przedsiębiorcy którego siedziba znajdowała się w miejscowości Ś. Zmianę adresu i siedziby organowi licencyjnemu przedsiębiorca zgłosił dopiero w dniu 21 czerwca 2012 r., a powinien był to uczynić nie później niż w terminie 28 dni od daty zmiany danych.

Organ I instancji ustalił również, na podstawie wykresówki J. S. z dnia [...]r., że kierowca w tym dniu o godzinie 7:15 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu który trwał do godziny 21:30 tego dnia. W dniu [..] r. kierowca ten prowadził pojazd przez 10 godzin i 30 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od stosowania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdów, zatem zasadnie została wymierzona za to naruszenie kara pieniężna w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. ten sam kierowca rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu o godzinie 9:00 który trwał do godziny 20:50, zatem przez 9 godzin i 50 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 50 minut w stosunku do normy 9 godzinnej. Przy czym kierowca wykorzystał już dwukrotnie jazdę 10 godzinną w dniach [...] r. i [...]r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo, zatem zasadnie została wymierzona za to naruszenie kara pieniężna w kwocie [...] zł.

W trakcie postępowania zostało udowodnione na podstawie wykresówki kierowcy J. S. z dnia [...] r. oraz danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...], że w tym dniu kierowca rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu o godzinie 6:15 który trwał do godziny 00:54 dnia następnego, a zatem 11 godzin i 25 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 25 minut w stosunku do normy 9 godzinnej. Przy czym kierowca ten wykorzystał już dwukrotnie jazdę 10 godzinną w dniach [...] r. Wobec nie okazania dokumentu uzasadniającego odstępstwo, zasadnie wymierzono za to naruszenie karę pieniężną w kwocie [...] zł.

Z danych cyfrowych z karty kierowcy R. D. z dnia [...] r. wynika, że kierowca ten o godzinie 10:47 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu który trwał do godziny 23:46, zatem kierowca ten prowadził pojazd przez 9 godzin i 59 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 59 minut w stosunku do normy 9 godzinnej. Jazdę 10 godzinną kierowca ten wykorzystał już dwukrotnie w dniach [...] r. Wobec nie okazania podczas kontroli dokumentu uzasadniającego odstępstwo, zasadnie wymierzono za to naruszenie karę pieniężną w kwocie [...] zł.

Z danych cyfrowych w postaci karty kierowcy M. Z. z dnia

[...] r. wynika, że kierowca ten rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu o godzinie 22:59 który trwał do godziny 18:11 dnia [...] r. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 2 minuty czym przekroczył maksymalny dopuszczalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 2 minuty w stosunku do 9 godzinnej normy. Kierowca ten wykorzystał dwukrotnie jazdę 10 godzinną w dniach [...] r. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. kierowca ten rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu o godzinie 22:59 który trwał do godziny 7:17 następnego dnia. W tym okresie kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 45 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 45 minut. Kierowca ten wykorzystał dwukrotnie jazdę 10 godzinną w dniach [...] r. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł.

Łączna kwota kar za powyższe naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym wyniosła [...] zł.

Z wykresówki kierowcy J. S. z dnia [...] r. wynika,

że w tym dniu przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy

o 20 minut, prowadził pojazd od godziny 15:10 do 20:25, tj. łącznie 4 godziny i 50 minut. W okresie tym nie odebrał wymaganej przerwy 45 minutowej ani przerwy dzielonej. Kara pieniężna za to uchybienie wynosi [..] zł.

W dniu [...] r. kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 25 minut, prowadził pojazd od godziny 15:25 do godziny 21:30, tj. przez 4 godziny i 55 minut, co uzasadniało nałożenie kary w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. kierowca ten prowadził pojazd od godziny 6:15 do godziny 11:45 bez przerwy, łącznie przez 5 godzin. Zatem przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut, za co kara wyniosła [...] zł.

Kierowca R. D. w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 20 minut, prowadził pojazd od godziny 13:17 do godziny 19:45 tj. 4 godziny i 50 minut bez przerwy i za to naruszenie organ I instancji zasadnie nałożył karę w kwocie [...] zł.

Kierowca M. Z. w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 20 minut, prowadził pojazd od godziny 11:01 do godziny 17:17, tj. łącznie 4 godziny i 50 minut. Kara za to naruszenie wynosi [...] zł.

Z danych cyfrowych w postaci karty kierowcy A. K. wynika, że w dniu [...] r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 godzin i 14 minut; prowadził pojazd od godziny 10:26 do godziny 23:25, łącznie 9 godzin i 44 minuty, za co zasadnie została wymierzona kara w kwocie [...] zł.

Łączna wysokość kar za wszystkie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy wyniosła [...] zł. Naruszenia te zostały popełnione w 2011 r., ale w dniu stwierdzenia naruszeń w protokole kontroli obowiązywały nowe przepisy ustawy o transporcie drogowym (od 1 stycznia 2012 r.) które jednak przewidywały taką samą wysokość kar i sposób ich obliczania co przepisy dotychczasowe. Zasadne było więc utrzymanie kar za opisane wyżej naruszenia w mocy.

W ocenie organu odwoławczego analiza danych cyfrowych z karty kierowcy W. S. nie potwierdziła faktu popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku w dniach 20-22 sierpnia 2011 r. Dlatego umorzenie przez organ I instancji postępowania w tym zakresie było zgodne z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy) organ odwoławczy wyjaśnił, że jest ono sankcjonowane karą pieniężną w kocie [...] zł. Do naruszenia takiego w przedsiębiorstwie odwołującego się doszło w dniach [...] r. przez kierowcę S. K. nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Z danych cyfrowych pobranych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] (który w 2011 r. miał numer rejestracyjny [...]) w dniach [...] r. pojazdem tym wykonywano przewozy, bez włożonej karty kierowcy. Przedłożone przez przedsiębiorcę dokumenty w postaci potwierdzenia odbioru dostawy i specyfikacja przesyłki wystawione przez przedsiębiorstwo [...] dowodzą, że w tych dniach przedsiębiorca przewoził zrąbki iglaste z przedsiębiorstwa [...] do przedsiębiorstwa [...], a pojazdem kierował S. K. Z informacji udzielonej przez Państwową Wytwórnię Papierów wartościowych wynika, że kierowca ten otrzymał nową kartę ważną kartę kierowcy [...] r. a poprzednia utraciła ważność [...] r. Kara za to uchybienie w 2011 r. wynosiła [...] zł, zgodnie z przepisem lp. 12.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dlatego zasadnie została nałożona.

Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził faktu naruszenia (lp. 6.2.1) polegającego na nierejestrowaniu przez kierowcę J. S. na wykresówkach używanych w dniach [...] r. własnej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Zatem umorzenie postępowania administracyjnego w omawianym zakresie przez organ I instancji było zgodne z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek lub kart kierowców (lp. 6.3.5) materiał dowodowy sprawy nie potwierdził takiego naruszenia, dlatego zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie w tym zakresie. Nie stwierdzono także naruszenia polegającego na nie okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z kart kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W toku kontroli organ I instancji nie doręczył przedsiębiorcy prawidłowego wezwania o dane cyfrowe z kart kierowców R. D. i L. K., w związku z tym brak było podstaw do nakładania kar za to naruszenie. W tej sytuacji zasadnie umorzono postępowanie w zakresie tego naruszenia.

Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę kierowcy L. K. opisaną za dzień [...] r., której użytkowanie zakończono w miejscowości J. Okazał także drugą wykresówkę opisaną za dzień [...] r. której użytkowanie rozpoczęto w tym dniu w miejscowości [...], przy czym pojazd o nr. rej. [...] przebył dystans 516 kilometrów. Tym samym na wykresówce z dnia [...] r. L. K. nie udokumentował aktywności polegającej na przemieszczeniu się w dniu [...] r. z miejscowości J. (tj. bazy przedsiębiorcy) do miejscowości B. Kara pieniężna za to naruszenie zgodnie z lp. 6.3.8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] zł i zasadnie została nałożona.

Naruszenie obowiązku polegającego na wczytywaniu danych z urządzenia rejestrującego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdy pojazd (lp. 6.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W trakcie kontroli przedsiębiorca przedłożył pliki wczytanych danych z tachografów cyfrowych

z pojazdów:

- [...] utworzony [...] r.,

- [...] utworzony [...] r.,

- [...] utworzony [...] r.,

- [...] utworzony [...] r.

Nie przedłożył żadnych innych plików z powyższych pojazdów, które byłyby wczytane wcześniej. Z analizy danych wynikało, że ostatnie wczytanie danych miało miejsce odpowiednio w dniach 4 lipca 2011 r., 4 lipca 2011 r., 4 lipca 2011 r. i 5 lipca 2011 r., czyli z naruszeniem wymaganego 90 dniowego terminu. W 2011 r. naruszenie to było sankcjonowane karą [...] zł (lp.12.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a ponieważ naruszenie dotyczyło czterech pojazdów, kara wyniosła

[...] zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że są one niesłuszne. Wskazał, iż nie ma żadnych wątpliwości, że kontrolę w sprawie prowadził i decyzję wydał Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Natomiast zamieszczenie w rubryce "nazwa organu wydającego decyzję" dodatkowych informacji, tj. adresu siedziby tego organu nie oznacza, że mamy do czynienia z dwoma różnymi organami. Są to bowiem dane dodatkowe, umożliwiające przedsiębiorcy np. wniesienie odwołania.

Odnośnie prawidłowości upoważnienia do przeprowadzenia kontroli organ odwoławczy wyjaśnił, że upoważnienie do wszczęcia kontroli podpisała M. Ł. Naczelnik Wydziału Prawnego w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego która dysponowała stosownym pełnomocnictwem na mocy upoważnienia zawartego w § 26 ust. 3 regulaminu organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. Odnośnie zarzutu dokonywania poprawek na formularzu upoważnienia organ odwoławczy wskazał, wprowadzanie maszynowe dat kontroli przed doręczeniem stronie upoważnienia rodziło komplikacje natury faktycznej i prawnej w przeszłości, bowiem zdarzało się, że kontrola rozpoczynała się później niż wynikało z upoważnienia i w ten sposób zachodziła potrzeba wydawania kolejnego upoważnienia. Praktyka polegająca na wpisywaniu dat kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, ustalonych na podstawie danych dotyczących przedsiębiorstwa w chwili przystąpienia do czynności kontrolnych lub podczas spotkania z przedsiębiorcą jest prawidłowa i pozwala uniknąć wymienionych uprzednio trudności. Ponieważ kontrolę przeprowadzono zgodnie z obowiązującym prawem, a towarzyszące jej okoliczności nie wymagały dalszych wyjaśnień w postępowaniu, przeprowadzenie dowodu z przesłuchać świadków w tym zakresie było niecelowe. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. istotnie nie odniósł się do tej kwestii, jednak nie stanowi to naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, gdyż w tym zakresie toczyło się odrębne postępowanie skargowe, a o jego wyniku przedsiębiorca został poinformowany pismem z dnia 4 września 2012 r. Także okoliczności zakończenia kontroli w dniu [...] r. nie dają podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Towarzyszący osobie upoważnionej do kontroli inspektor transportu drogowego J. B. nie wykonywał bowiem czynności kontrolnych w siedzibie przedsiębiorcy, był jedynie osobą towarzyszącą kontrolującej. Wszystkie dokumenty w toku kontroli podpisywała W. S. upoważniona do przeprowadzenia kontroli. Okoliczności te także były przedmiotem badania w postępowaniu skargowym, o wynikach którego strona została poinformowana.

Odnośnie zarzutu dotyczącego wykazu kierowców i pracowników zatrudnionych w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedłożonego przez odwołującego się, organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w łącznej kwocie [...] zł, a wiec poniżej pierwszego progu ograniczającego wysokość kary pieniężnej, wykazy te nie stanowią dowodu w sprawie, gdyż dotyczą okoliczności nie mającej znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Z uwagi na umorzenie postępowania w zakresie naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy, nie stanowią również dowodu na okoliczność nie poddania się kontroli. Żadne przesłanki, w ocenie organu odwoławczego, nie wskazują na prawdziwość twierdzeń przedsiębiorcy o preparowaniu czy fałszowaniu dokumentów, zarzuty te są bezpodstawne i mają na celu jedynie podważenie wiarygodności inspektora przeprowadzającego kontrolę.

Co do zarzutu dotyczącego nie wyjaśnienia tras przewozów organ stwierdził,

iż z danych wynikających z okazanych przez skarżącego wykresówek i danych cyfrowych jednoznacznie wynika, że w dniach w których stwierdzono naruszenia, wykonywał on przewozy na terenie Wspólnoty Europejskiej. Wskazują na to nazwy miejscowości wpisywane przez kierowców na wykresówkach i nazwy krajów w których rozpoczynali i kończyli oni swój dzienny okres pracy. Przy czym w toku postępowania przedsiębiorca nie okazał żadnych dowodów np. w postaci listów przewozowych [..], zezwoleń zagranicznych czy zleceń spedycyjnych, wskazujących na fakt wykonywania przewozów na trasach objętych przepisami umowy [...]. Sugestię, że kierowcy wykonywali przewozy niejako "na około" i to w ramach niejednokrotnie 24 godzinnego dnia pracy, a nie po najkrótszych, najbardziej ekonomicznych trasach, organ odrzucił jako sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego.

Organ wyjaśnił, iż nietrafny jest pogląd odwołującego się, że to wyłącznie na organie administracji spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej.

Na stronie ciąży bowiem obowiązek udowodnienia faktów z których wywodzi skutki prawne. Odwołujący się nie poparł żadnymi dowodami swoich twierdzeń, by faktycznie wykonywał przewozy na terenie krajów innych niż będące częścią do UE i EOG, a przecież jest przedsiębiorcą odpowiedzialnym za organizowanie przewozów

i informacje na ten temat powinien posiadać z pierwszej ręki. Ma to zastosowanie także do zarzutu nałożenia na niego kar pieniężnych za przewozy wykonywane na rzecz jego żony, również prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego, a nie jego samego. Skoro wiedział, że kierowcy pracowali na rzecz jego żony, to prowadząc swoją działalność w sposób należyty mógł bez przeszkód uzyskać i przedłożyć dowody potwierdzające, że do naruszeń doszło podczas wykonywania przewozów na rzecz żony. Takich dowodów jednak nie przedłożył. Postępowanie w sprawie było prowadzone wielokrotnie, a odwołujący się był informowany o jego wszczęciu, nie przedkładał jednak żadnych nowych dowodów. A miał obowiązek tak organizować przewozy, by uwzględniać czas pracy kierowców pracujących także na rzecz jego żony.

Co do zarzutu dotyczącego przekroczenia terminu do przeprowadzenia kontroli organ wskazał, że przekroczenie to nastąpiło wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy i wynosiło zaledwie kilka dni, nie miało więc żadnego wpływu na wynik kontroli ani jej ustalenia, a tym samym ważność.

Zdaniem organu II instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał żadnych podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorstwo transportowe jest zobowiązane tak organizować pracę kierowców, aby mogli oni przestrzegać przepisów Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, odpowiada za naruszenia przepisów jakich dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na ww. decyzję K. S. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji wydanej w I instancji z uwagi na naruszenie norm prawa materialnego oraz norm procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącego decyzja narusza art. 70 ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 79a ust. 1, ust. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, art. 7, 11, 77, 78 § 1, 79, 107 § 3, 123 K.p.a. przez nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, m.in. którzy kierowcy wykonywali przewozy w kontrolowanym okresie na rzecz skarżącego i jakimi trasami, naruszenie zasady legalizmu poprzez wydanie decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów, niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia decyzji. Skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem akapitu (3) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych, poprzez jego niezastosowanie.

W obszernym uzasadnieniu skargi K. S. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji dotyczące tego, że postępowanie w sprawie powinno być umorzone na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ od dnia ujawnienia naruszeń w protokole kontroli z dnia [...] r. do doręczenia mu zaskarżonej decyzji minęły dwa lata. Ponadto, naruszenia te zostały ujawnione już wcześniej, najdalej we wrześniu 2011 r., w toku prowadzonych cyklicznie wewnętrznych kontroli. Od tego czasu do dnia 5 sierpnia 2014 r., kiedy stronie doręczono zaskarżoną decyzję, minęły blisko trzy lata. Zdaniem skarżącego, ujawnienie nieprawidłowości w trakcie wewnętrznej kontroli powoduje, że dwuletni termin na wymierzenie kary za te nieprawidłowości rozpoczyna bieg. Z art. 92c ust. 1 pkt 3 ww. ustawy nie wynika bowiem, by ujawnienia naruszeń musiał dokonać organ kontrolujący. Przy czym nie ma znaczenia, że decyzja została wydana [...] r., bowiem to doręczenie decyzji stronie powoduje, że wchodzi ona do obrotu prawnego (art. 110 K.p.a.), data wydania decyzji nie jest decydująca. Dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący miał szansę zapoznać się z treścią decyzji, a w tym momencie minęły już dwa lata od ujawnienia naruszeń, co winno skutkować umorzeniem postępowania. Skarżący ponownie podniósł zarzut dotyczący przerobienia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz zarzut dotyczący brania udziału w kontroli przez osobę bez stosownego upoważnienia, a także wymierzenia mu kary za naruszenia prawa przez kierowców nie wykonujących w tym czasie przewozów na jego rzecz. Jak podniósł skarżący, żaden z kierowców nie oświadczył jednoznacznie w trakcie postępowania, by w lipcu i sierpniu 2011 r. wykonywał przewozy na jego rzecz. Organ odwoławczy kwestii tej nie wyjaśnił, utrzymał natomiast w mocy decyzję nakładająca karę pieniężną na skarżącego. Ponieważ kontrola w przedsiębiorstwie skarżącego została przeprowadzona wadliwie, wyniki tej kontroli nie mogły stanowić podstawy do nałożenia kary, co uzasadnia uwzględnienie skargi.

Skarżący wskazał na niekonsekwencję organu odwoławczego, który w obu wcześniejszych decyzjach uchylających decyzję organu I instancji nakazywał wyjaśnienie kwestii podnoszonej wadliwości upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, a w zaskarżonej decyzji, mimo iż organ I instancji zaleceń tych nie wykonał uznał, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli nie zawierające daty rozpoczęcia tej kontroli było prawidłowe. Podobnie wygląda sytuacja w zakresie uczestniczenia w kontroli przez J. B., w dwóch wcześniejszych decyzjach uchylających organ odwoławczy nakazywał wyjaśnić tę sprawę.

Organ I instancji nie wypełnił także zaleceń organu odwoławczego dotyczących ustalenia, czy w zakresie przewozów drogowych organizowanych przez skarżącego i przez jego żonę prowadzącą odrębną firmę transportową, miała miejsce współpraca, bo w takim przypadku odnotowanie przez tachografy cyfrowe jazd niektórych kierowców (np. R. D.) nie oznacza, że to skarżący był pracodawcą czy zleceniodawcą tych osób.

Ponadto, organ I instancji nałożył karę za naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierającej wszystkich danych

o okresach aktywności kierowcy, na podstawie art. 15 ust. 2 Rozporządzenia (EWG)

nr 3821/85, które w dniu 5 czerwca 2014 r. już nie obowiązywało. W dniu 1 marca

2014 r. weszło w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2014 r. nr L 60/1, które zgodnie z zapisem zawartym w art. 47 uchyliło Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 następnego dnia po opublikowaniu (art. 48). W tym zakresie decyzja została wydana bez podstawy prawnej, co organ odwoławczy zaakceptował. Skarżący uważa za błędny pogląd organu odwoławczego zaprezentowany w zaskarżonej decyzji, iż Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 ma moc obowiązującą do 2 marca 2016r. Z zapisu art. 46 zdanie drugie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 wynika, że w dalszym ciągu, przejściowo mają zastosowanie jedynie akty wykonawcze do uchylonego Rozporządzenia nr 3821/85, a więc decyzje i wytyczne,

a nie samo Rozporządzenie. Tylko w zakresie aktów wykonawczych wydanych na mocy poprzedniego Rozporządzenia zastępujące je Rozporządzenie nr 165/2014 ma moc obowiązująca dopiero od 2 marca 2016 r. Jest to logiczne, bowiem prawodawca europejski dał czas odpowiednim strukturom UE na przygotowanie aktów wykonawczych do Rozporządzenia nr 165/2014, które zastąpią akty wykonawcze do poprzednio obowiązującego Rozporządzenia. Rozporządzenie nie jest aktem wykonawczym, jest źródłem prawa unijnego o charakterze prawodawczym i obowiązuje bezpośrednio, jego postanowienia mogą być natomiast doprecyzowane aktami wykonawczymi takimi jak decyzje i wytyczne.

W ocenie skarżącego przeprowadzone postępowanie nie wykazało dostatecznie, by zaistniała podstawa do wymierzenia kary za naruszenie określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na okazaniu podczas kontroli wykresówki która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Zdaniem organu I instancji polegało to na nie udokumentowaniu przejazdu z miejsca zakończenia użytkowania wykresówki (J.) do miejsca ponownego przejęcia pojazdu (B.) przez kierowcę L. K. W tym przypadku kierowca mógł przejechać tę trasę turystycznie, w swoim czasie wolnym albo mógł zarejestrować przejazd na zupełnie innej wykresówce, którą następnie zniszczył w celu ukrycia naruszenia, co najprawdopodobniej miało miejsce. Albo mógł przejechać dystans do oczekującego na niego pojazdu bez wykresówki. W celu wyjaśnienia tej okoliczności niezbędne było przesłuchanie L. K. Skarżący podnosił już ten zarzut

w odwołaniu, jednak organ odwoławczy uznał, że fakt naruszenia jest bezsporny. Tymczasem jest to okoliczność faktyczna którą organ winien ustalić, czego nie uczynił.

Uzasadniając nałożenie kary za naruszenie określone pod. lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż naruszenie to zaistniało pomiędzy [..] r., a [...] r. Równocześnie organ wskazał, że skarżący tym naruszeniem uchybił art. 5, 5a, 7a oraz art. 14 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, która częściowo weszła w życie 16 lipca 2013 r., a więc rok po zakończeniu kontroli. Zatem organ odwoławczy zastosował prawo wstecz. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżący zaniechał zgłoszenia właściwemu organowi zmiany danych w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w licencji wspólnotowej. Tymczasem w czasie kontroli skarżący nie dysponował żadnym z tych dokumentów ponieważ nigdy mu ich nie wydano. Uzasadnienie decyzji w tej części jest dla niego absolutnie niezrozumiałe. W aktach sprawy znajdują się rzeczy, którym organy nadały rangę dokumentów, a usunięto z nich dokumenty przedłożone przez skarżącego osobie kontrolującej, co dotyczy np. wykazów pracowników (k-53-55). Dwa z tych wykazów (k-54 i 55) nie zostały opatrzone podpisem skarżącego i zostały umieszczone w aktach bez jego wiedzy i zgody. Doszło do zamiany dokumentów dostarczonych przez skarżącego, kopie umów o pracę kierowców nie zawierają kopii podpisów stron, co podważa ich wartość dowodową. Ale organ odwoławczy uznał, nie miało to znaczenia dla wyniku postępowania. Wcześniej organ II instancji uznawał,

że brak prezentaty i parafki skarżącego na kopiach dokumentów znajdujących się

w aktach sprawy miał znaczenie, ale po roku zmienił zdanie, mimo iż nie przeprowadzono żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie. Skarżący ponownie podniósł, że wymierzono mu karę za naruszenia przez kierowców norm dotyczących czasu pracy, odpoczynku, nie ustalając tras po jakich poruszali się kierowcy. W okresie poddanym kontroli firma skarżącego realizowała przewozy także poza granicami Unii Europejskiej, co w przypadku opisanych naruszeń na takich trasach oznacza, że nie doszło do naruszenia powołanych w decyzji przepisów.

Odnośnie nieterminowego pobierania danych z tachografów samochodowych zainstalowanych w czterech wymienionych w decyzji pojazdach skarżący wyjaśnił,

że zagadnienie to reguluje prawo europejskie którego normy sytuowane są wyżej od norm prawa krajowego określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia

23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów (...). Zagadnienie to reguluje akapit trzeci Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010

w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Zgodnie z akapitem trzecim tego Rozporządzenia określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności pojazdów. Tymczasem żaden z organów orzekających

w sprawie nie wykazał, czy rzeczywiście doszło do naruszenia terminu 90 dni zarejestrowanej działalności każdego z pojazdów, pomiędzy zdarzeniami pobrania danych z tachografów zainstalowanych na wymienionych jednostkach transportowych. Organy wykazały jedynie, że liczba dni kalendarzowych pomiędzy zdarzeniami pobrania danych w odniesieniu do każdego z pojazdów, przekroczyła 90, co nie dowodzi zaistnienia naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący oświadczył, że popiera skargę i podtrzymuje wszystkie podniesione w niej zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

Pierwszym zarzutem podniesionym w skardze jest przedawnienie karalności za stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwagi na upływ dwóch lat od dnia ujawnienia naruszeń w protokole kontroli z dnia [...] r. do dnia doręczenia skarżącemu decyzji organu II instancji ([...] r.). W związku z tym, zdaniem skarżącego, postępowanie w sprawie powinno być umorzone na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (j.t.Dz. U. 2013 poz. 1414 ze zm.) - dalej "u.t.d.".

Powyższy zarzut ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem jego uwzględnienie oznaczałoby, że kara nie mogła być nałożona i bezprzedmiotowe byłoby ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi. Dlatego też rozważanie Sądu muszą rozpocząć się od rozstrzygnięcia tej kwestii spornej.

Zauważyć należy, że do dnia 15 sierpnia 2013 r. u.t.d. nie zawierała expressis verbis przepisów dotyczących przedawnienia. Z tym dniem, ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r. poz. 567) został do art. 92c ust. 1 u.t.d. dodany został pkt 3, zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat".

W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał,

że kara orzeczona w stosunku do skarżącego nie uległa przedawnieniu, ponieważ decyzja organu I instancji doręczona została stronie skarżącej przed upływem dwuletniego okresu przedawnienia, o którym mowa ww. przepisie, a decyzja organu

II instancji wydana została przed upływem tego okresu, tj. w dniu [...] r. Przy tym jako datę ujawnienia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. datę rozpoczynającą bieg terminu przedawnienia, organ uznał datę zakończenia kontroli przez organ I instancji, w niniejszej sprawie – [...] r.

Ze stanowiskiem organu II instancji można byłoby się zgodzić, gdyby z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji jednoznacznie nie wynikało, że ujawnienie niektórych naruszeń miało miejsce jeszcze przed dniem sporządzenia protokołu kontroli w dniu [...] r. Mianowicie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, odnosząc się do naruszenia określonego pod lp.6.1.5, podał, że w dniu 24 lipca 2012 r., podczas obecności przedsiębiorcy w siedzibie [...] związanej z dostarczeniem dodatkowych dokumentów do kontroli, poinformowano kontrolowanego, że w wyniku analizy danych zawartych w pliku [..] stwierdzono, iż w okresie od dnia [...] r. pojazd był prowadzony przez kierowcę bez użycia cyfrowej karty kierowcy lub przy użyciu nieważnej karty kierowcy. W związku z tym poproszono o wskazanie personaliów kierowcy prowadzącego pojazd w tym okresie.

Z powyższego niewątpliwie wynika, że najpóźniej w dniu [..] r. ujawnione zostało naruszenie polegające na prowadzeniu przez kierowcę pojazdu bez użycia cyfrowej karty kierowcy lub przy użyciu nieważnej karty kierowcy.

Zauważyć również należy, że przeprowadzająca kontrolę pierwszą partię zapisów z urządzeń rejestrujących pobrała od skarżącego w dniu [..] r., wśród których znajdowały się wykresówki z tachografów analogowych za okres [...] r. dotyczące, między innymi, J. S. oraz zapisy tachografów cyfrowych za ten sam okres dotyczące A. K. Natomiast kolejną partię zapisów pobrała w dniu [...] r., jednak dotyczyły one innych kierowców. W decyzji opisano dziesięć przypadków naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów przez kierowcę J. S. oraz jeden przez A. K., które to naruszenia miały miejsce w okresie od [...] r. Przypuszczać zatem można, że naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców przez J. S. oraz A. K. również ujawnione zostały najpóźniej w dniu 24 lipca 2012 r. Skoro bowiem kontrolująca w dniu [...] r. pobrała do sprawdzenia zapisy tachografów cyfrowych kolejnych kierowców, to może oznaczać,

że najpóźniej w tym dniu zakończyła analizowanie pobranych wcześniej wykresówek dotyczących J. S. oraz zapisów dotyczących A. K.

W każdym razie okoliczności ta, jako mająca istotne znaczenie w sprawie, winna być przez organ odwoławczy wyjaśniona.

Zdaniem Sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że upływ terminu przedawnienia nałożenia kary administracyjnej w trakcie postępowania administracyjnego musi być uwzględniony z urzędu przez organ, przed którym postępowanie się toczy, niezależnie od tego, czy dotyczy postępowania przed organem I instancji, czy postępowania odwoławczego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, bowiem organ odwoławczy wydając w dniu [...] r. decyzję, nie wziął po uwagę, że niektóre naruszenia, skutkujące nałożeniem kary, ujawnione zostały najpóźniej do dnia 24 lipca 2012 r. W rezultacie orzekał o nałożeniu kary po upływie 2 lat od daty ujawnienia naruszenia. Tymczasem w przypadku wystąpienia ujemnej przesłanki kontynuowania postępowania, organ jest zobligowany do jego zakończenia przez umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary w danym zakresie.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że decyzja organu odwoławczego w niniejszej sprawie wydana została z naruszeniem art. 92c ust. 3 u.t.d.

Z uwagi na powyższe Sąd nie jest uprawniony do dalszego merytorycznego badania sprawy, nie ma też potrzeby ustosunkowania się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy, natomiast o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 tej ustawy.