Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 299/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1, 4, 7, 8, art. 34  §1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 136, art. 138 §1 pkt  1, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 , ust. 2a i 2b
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008r. nr [...] wydanym m.in. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - dalej: [k.p.a.] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Nysy z dnia 30 stycznia 2008r. dotyczące zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego Z. A. Uzasadniając stanowisko organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że po bezskutecznym upomnieniu zostało wszczęte wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez Burmistrza Nysy tytułu wykonawczego nr [...], skierowanego do realizacji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie i obejmującego należność z tytułu kary za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w Nysie w dniu 11.02.2003 r.

Dalej podano, że w piśmie z dnia 17 lipca (winno być: stycznia) 2008 r. zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne, a to: nieistnienie obowiązku objętego egzekucją, błąd co do osoby zobowiązanego, brak doręczenia upomnienia po postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Burmistrza Nysy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegające na skierowaniu egzekucji do rachunku bankowego firmy należącej do zobowiązanego. Stawiając tak sformułowane zarzuty zobowiązany wnosił o cofnięcie zajęcia rachunku bankowego ze zwrotem już pobranych kwot oraz umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, że zdarzenie miało miejsce na początku 2003r. i toczyło się co do niego postępowanie wyjaśniające, które po wielokrotnej wymianie korespondencji nie zostało zakończone ani ostatecznym stanowiskiem organu ani wezwaniem do zapłaty należności. Zarzucił długotrwałość postępowania i przystąpienie do egzekucji bez ponowienia wezwania do zapłaty oraz bezzasadne i sprzeczne z judykaturą (która wiąże odpowiedzialność z posiadaniem pojazdu) obciążenie go obowiązkiem zapłaty wyłącznie na podstawie formalnego tytułu własności pojazdu, za parkowanie którego obciążono go karą.

W związku z tymi zarzutami organ egzekucyjny, stosownie do art. 34 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) dalej: [u.p.e.a.], zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r. wydanym na podstawie art. 17 §1 i art. 34 §1 i §2 u.p.e.a. Burmistrz Nysy uznał zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania powstaje z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, przy czym każda osoba parkująca pojazd jest uznawana za użytkownika pojazdu i ma obowiązek umieszczenia dowodu zapłaty za parkowanie za przednią szybą pojazdu. Informują o tym odpowiednie znaki drogowe, obwieszczenie na parkomatach i zawiadomienia umieszczane przez kontrolujących za przednią wycieraczką samochodu o braku ważnego biletu parkingowego. Obowiązek uiszczenia tej opłaty wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a nie z faktu doręczenia stronie notatki, raportu czy wezwania do zapłaty. Wierzyciel podał, że zobowiązany w piśmie z dnia 17.09.2003 r. nie wskazał jednoznacznie innego użytkownika pojazdu (zasygnalizował tylko taką hipotetyczną możliwość podając, że "w czasie was interesującym moimi samochodami mógł podróżować J. J. zam. Paryż –D. [...]-Francja"), że wbrew wniesionym zarzutom upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu 4.08.2003 r. oraz, że parkujący jest obowiązany bez wezwania uiścić należną opłatę, a o zastosowaniu środka egzekucyjnego decyduje organ egzekucyjny, przy czym zajęcie rachunku bankowego nie jest środkiem zbyt dolegliwym, bo do takich do należy egzekucja z nieruchomości.

Na to postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie, w którym, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych i art. 7, art. 123 oraz art. 124 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazał na brak formalnego zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego z jego udziałem w 2003r., w którym mimo kwestionowania legalności obciążenia go karą 50 zł organ nie powiadomił go o ostatecznie zajętym przez siebie stanowisku i nie wydał w tym zakresie stosownego postanowienia z właściwym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, przez co podstawą egzekucji stały się de facto raporty dozorców parkingowych, którzy nie mogą być uznani za organ prowadzący postępowanie; zarzucił, że nie wezwano go ponownie do zapłaty należności i nie ustalono, kto faktycznie był użytkownikiem jego pojazdu, co skutkowało bezprawnym rozciągnięciem tej odpowiedzialności na właściciela pojazdu zamiast na faktycznego użytkownika.

Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r. będącym przedmiotem skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie podzieliło żadnego ze zgłoszonych zarzutów i po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie zdarzenia (11.02.2003r.), obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach wynikał z art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych – dalej: [u.d.p.] oraz załącznika nr 1 do uchwały nr XII/109/99 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 22 maja 1999r. w sprawie wydania opinii dotyczącej wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach gminnych na terenie miasta Nysa, wydanej na podstawie delegacji zawartej w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1994r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 89 poz. 416), w którym ustalono obszar płatnego parkowania, m.in. parkingi w Rynku. W myśl art. 13 ust. 2a u.d.p. za nieuiszczenie opłat za parkowanie na drogach pobiera się kary pieniężne, których wysokość została określona w pkt 7 załącznika do ustawy, czyli w tym przypadku – 50 zł. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty wynikał bezpośrednio z aktu prawa miejscowego, a kary pieniężnej – z ustawy, organ (wierzyciel) nie był zobligowany do prowadzenia specjalnego postępowania administracyjnego w celu określenia wysokości należności ani do wydawania orzeczenia nakładającego opłatę (karę). W związku z powyższym na podstawie art. 3 §1 u.p.e.a. był on również uprawniony do stosowania egzekucji administracyjnej, gdyż egzekwowany obowiązek wynikał bezpośrednio z przepisu prawa.

Dalej Kolegium podało, że wobec bezspornego faktu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu nr rej. [...] w dniu 11.02.2003 r. w Nysie korzystający z drogi został z mocy prawa obciążony obowiązkiem uiszczenia kary w wysokości 50 zł. Upomnienie zostało zobowiązanemu doręczone w dniu 4.08.2003 r. w trybie doręczenia zastępczego. W ocenie Kolegium istniały zatem podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego i do prowadzenia egzekucji, zarzuty zobowiązanego zgłoszone w piśmie z dnia 22 stycznia 2008 r. były bezzasadne, a rozstrzygnięcie Burmistrza Nysy prawidłowe formalnie i merytorycznie. W zakresie zasadniczego dla sprawy zarzutu, mianowicie błędu co do osoby zobowiązanego, powołało się na stwierdzenie zawarte w wyroku NSA z dnia 12.06.2007r. I OSK 209/07, że choć korzystającym z drogi niekoniecznie musi być właściciel pojazdu, to jednak właśnie on, a nie organ egzekucyjny, winien udowodnić, kto faktycznie korzystał z drogi publicznej. Takiej rangi nie mogło mieć stwierdzenie zawarte w piśmie zobowiązanego z dnia 17.09.2003 r., że "jego samochodami mógł podróżować J. J., zam. Paryż- D. [...] – Francja’’.

W skardze na to postanowienie zobowiązany, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 136 i art. 144 k.p.a. i art. 7 k.p.a., a nadto wszystkich powołanych w skarżonym postanowieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu zarzutów podkreślił brak odniesienia się do wszystkich zgłoszonych zarzutów przez organy obu instancji, a w szczególności co do niedopuszczalności skierowania egzekucji do rachunku bankowego firmy. Ponowił zasadniczy zarzut o braku ustaleń, kto faktycznie poruszał się i parkował jego pojazdem w dniu 11.02.2003 r., głównie poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka wskazanej przez zobowiązanego osoby, która mogła w tym czasie korzystać z jego pojazdu oraz podniósł zarzut niezgodnego z prawem przerzucania ciężaru dowodzenia na właściciela pojazdu, że to nie on był użytkownikiem pojazdu. W ocenie skarżącego, zgodnie z przywołanymi przez niego wyrokami sądów administracyjnych, obowiązek ten ciąży na organie. Ponowił zarzut, że skoro w 2003 r. było prowadzone postępowanie wyjaśniające, kto był faktycznym użytkownikiem pojazdu, to organ winien wydać stosowne postanowienie kończące takie postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Jego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela, tj. Burmistrza Nysy, wyrażone w związku z zarzutami zobowiązanego Z. A. na wszczęte wobec niego postępowanie egzekucyjne, którego celem stało się wyegzekwowanie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w Nysie.

Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia Burmistrza działającego jako wierzyciela zawiera się w ustaleniu, że za parkowanie w strefie płatnego parkowania w Nysie w dniu 11.02.2003r. pojazdu o nr rej. [...] będącego własnością zobowiązanego nie została uiszczona opłata, co skutkowało obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej w kwocie określonej w doręczonym skarżącemu upomnieniu. Z akt administracyjnych wynika również to, że w związku z tym upomnieniem zobowiązany w piśmie z dnia 5.08.2003r. jednoznacznie oświadczył, że nie zamierza we własnym zakresie dokonywać ustaleń, kto faktycznie użytkował wskazany pojazd, gdyż mógł on być, podobnie jak wiele jego innych pojazdów, użytkowany przez osoby trzecie, natomiast w piśmie z dnia 17.09.2003r. wskazał, że "w czasie was interesującym samochodami moimi mógł podróżować J. J. zam. Paryż-D. [...]-Francja".

W związku z wystawionym przez wierzyciela tytułem wykonawczym obejmującym karę pieniężną za nieopłacone parkowanie w wysokości 50 zł zobowiązany zgłosił zarzuty: nieistnienia obowiązku objętego egzekucją, błąd co do osoby zobowiązanego, brak doręczenia upomnienia po przeprowadzeniu przez Burmistrza Nysy w 2003r. postępowania wyjaśniającego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, skierowanie egzekucji do rachunku firmowego zamiast do rachunku zobowiązanego, do których to zarzutów odniósł się wierzyciel wydając postanowienie na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a.

Stanowisko wierzyciela odnośnie powyższych zarzutów oraz SKO w Opolu należy uznać za prawidłowe.

Zarzut nieistnienia obowiązku nie został przez skarżącego szerzej uzasadniony. Jak jednak wynika z treści jego pism, a zwłaszcza z zażalenia, zdaje się on wiązać ten zarzut z brakiem doręczenia mu stosownego rozstrzygnięcia – decyzji lub postanowienia – które winno kończyć postępowanie wyjaśniające prowadzone w 2003 r. w związku z doręczonym mu upomnieniem i które powinno zawierać odpowiednie uzasadnienie faktyczne i prawne, wyrażające ostateczne stanowisko organu w spornej kwestii. W ocenie skarżącego brak takiego orzeczenia spowodował, że de facto organem rozstrzygającym w sprawie stał się stróż parkingowy, a podstawą nałożenia obowiązku stały się jego raporty.

Tak postawiony zarzut został przez organy obu instancji prawidłowo oceniony jako nietrafny.

Obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, na co wskazały organy, wynikał z art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, w ich brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia (11.02.2003 r.) i z aktów prawa miejscowego tj. z uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XII/109/99 z dnia 22 maja 1999 r. (która zgodnie z art. 87 i art. 94 Konstytucji stanowiła źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie miasta Nysa) wydanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5.07.1994 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 89 poz. 416). To spowodowało, że określona w art. 13 ust. 1 u.d.p. możliwość pobierania opłat przekształciła się w obowiązek. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione, w przypadkach określonych w ust. 2, od wniesienia opłat drogowych. W ust. 2 przewidziano, że opłaty te mogą być pobierane m.in. za parkowanie pojazdów na drogach (pkt 4). W myśl ust. 2a za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne.

Jak stanowi ust. 2b art. 13 wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2a, określa załącznik do ustawy, gdzie w pkt 7 wysokość kary pieniężnej za nieuiszczenie opłat za parkowanie określono na kwotę 50 zł. Mając zatem na względzie treść art. 13 ust. 1 i ust. 2a zachodziły podstawy do przyjęcia, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za korzystanie z dróg publicznych, w tym za parkowanie pojazdów na drogach, jak też obowiązek ponoszenia kary pieniężnej w razie stwierdzenia niewniesienia opłaty za korzystanie z dróg publicznych, spoczywał na podmiocie korzystającym z dróg. Ponadto obowiązek ten powstawał z mocy prawa, przy braku określenia przepisów procesowych regulujących postępowanie, w którego wyniku wymierzana byłaby kara za nieuiszczenie opłat w trybie indywidualnego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2005 r. FSK 2580/04, LEX nr 190975 i powołana tam argumentacja, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18.04.2006 r. II Bk 1082/05, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26.07.2006 r. II S.A.Sz 534/06). Akceptując stanowisko wyrażone we wskazanych wyrokach Sąd stwierdza, że nie było potrzeby konkretyzowania obowiązku ponoszenia opłaty za parkowanie i kary pieniężnej w drodze aktu indywidualnego np. decyzji. Dodać należy również, że wysokość kary za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania została precyzyjnie określona w przepisie rangi ustawowej (pkt 7 załącznika do ustawy), a użyte w art. 13 ust. 2a omawianej ustawy sformułowanie, że kary pieniężne "pobiera się" wskazuje na obligatoryjność poboru tych należności w przypadku ziszczenia się wymaganych przesłanek. Brak było zatem podstaw, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, do wydania decyzji lub postanowienia rozstrzygających o obowiązku, który powstaje z mocy prawa, gdyż tego rodzaju rozstrzygnięcie dotknięte byłoby wadą nieważności.

Czyni to bezzasadnym zarzut skarżącego o braku doręczenia mu – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego – formalnego rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę (decyzją lub postanowieniem), z czym zobowiązany wiąże zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Skoro nie było podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia, a obowiązek powstawał z mocy prawa, nie można mówić o naruszeniu przez organy obu instancji art. 33 pkt 1 u.p.e.a.

Wbrew zarzutom skargi wierzyciel nie miał również obowiązku ponownego doręczania upomnienia, co zdaniem skarżącego winno mieć miejsce przed uruchomieniem egzekucji administracyjnej. Z przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika obowiązek wierzyciela doręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Te wymagania spełnia upomnienie z dnia 22 lipca 2003 r. Okoliczność, że po jego doręczeniu strony wymieniały korespondencję dotyczącą zasadności uiszczenia opłaty i kary pieniężnej, nie nakładała na wierzyciela obowiązku ponownego przesłania upomnienia. Taka powinność nie wynika z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani z przepisów szczególnych, a nadto – co jasno określa treść art. 33 pkt 7 u.p.e.a. – podstawą zarzutu może być wyłącznie brak doręczenia upomnienia, a nie – brak ponownego doręczenia upomnienia. Z tych względów zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a. słusznie został uznany za bezzasadny.

Chybione są również zarzuty o braku ustaleń co do faktycznego użytkownika pojazdu. Skarżący na twierdzeniu o braku ustalenia przez organy faktycznego użytkownika pojazdu opierał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W związku z tym kwestionował zwłaszcza rozkład ciężaru dowodu w zakresie wykazania, kto faktycznie był posiadaczem pojazdu.

Eksponowany w skardze i w postępowaniu egzekucyjnym zarzut błędu co do osoby zobowiązanego oparty jest na treści art. 33 pkt 4 u.p.e.a., który w rozpatrywanym przypadku może służyć zobowiązanemu za podstawę dowodzenia, że faktycznym użytkownikiem pojazdu była inna osoba (por. wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r., I OSK 209/07, LEX nr 344875). Jednakże skarżący, poza domaganiem się przedstawienia przez organy dowodów potwierdzających fakt parkowania przez niego przedmiotowego pojazdu i negowaniem kwalifikacji urzędników, nie przedstawił rzeczowej argumentacji pozwalającej wierzycielowi na wiarygodne ustalenie, że użytkownikiem była inna, niż właściciel, osoba. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża co do zasady właściciela pojazdu, bowiem to on jest z reguły korzystającym z drogi, chyba że udowodni, iż pojazd znalazł się w posiadaniu innej osoby (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9.10.2008 r. sygn. akt II S.A./Sz 471/08, niepublik.).

W związku z takim stanowiskiem skarżącego Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy – jak to dzieje się zazwyczaj - fakt nieuiszczenia opłaty zostaje stwierdzony podczas nieobecności w pojeździe osoby parkującej, ustalenie użytkownika pojazdu rozpoczyna się w pierwszej kolejności od ustalenia danych personalnych właściciela na podstawie numerów rejestracyjnych pojazdu. Może on zwolnić się z obowiązku uiszczenia opłaty wskazaniem innego podmiotu, który parkował pojazd, z uwiarygodnieniem okoliczności wejścia w posiadanie pojazdu przez inną osobę. W niniejszej sprawie w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego w 2003 r., w związku z upomnieniem otrzymanym przez skarżącego, wierzyciel w piśmie z dnia 11 września 2003 r. pouczył zobowiązanego o takiej możliwości. Pomimo tego zobowiązany w piśmie z dnia 17 września 2003 r. wskazał, po pierwsze, na jedynie hipotetyczną możliwość korzystania z jego samochodów przez znajomego zamieszkałego we Francji, po drugie - wyjaśnienie nie odnosiło się do konkretnego samochodu o numerach rej. [...], którego dotyczy rozpoznawana sprawa, po trzecie - nie przybliżało okoliczności, w jakich osoba ta weszła w posiadanie pojazdu skarżącego. Zawierało się ono w stwierdzeniu, że "moimi samochodami mógł podróżować J. J. zam. Paryż-D. [...]-Francja". Należy również podkreślić, co słusznie zauważył organ odwoławczy, że skarżący w toku postępowania zainicjowanego wniesionymi zarzutami argumentu tego nie podtrzymał ani w uzasadnieniu zarzutów, ani w zażaleniu, ograniczając się do twierdzenia o braku ustalenia właściwego stanu faktycznego. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w sytuacji takiej jak w rozpoznawanej sprawie wierzyciel nie może mieć z urzędu wiedzy o faktycznym użytkowniku pojazdu i dlatego ciężar wykazania, że był nim inny podmiot, spoczywa na właścicielu pojazdu. W tych okolicznościach szczególnego znaczenia nabiera zasada współdziałania strony w gromadzeniu materiału dowodowego, przy czym to w interesie zobowiązanego było zaprezentowanie przekonujących dowodów o użytkowaniu ściśle zidentyfikowanego pojazdu, w określonym miejscu i czasie, przez inną osobę. Choć wyjaśnienia strony są dowodem w sprawie, to ich uwzględnienie przez organ zależy od tego, czy są one prawdopodobne.

W okolicznościach niniejszej sprawy, mając na względzie niedostatecznie precyzyjne i rzeczowe wskazywanie przez skarżącego na potencjalnego użytkownika konkretnego pojazdu, zasadne było przyjęcie przez organy obu instancji, że fakt korzystania z drogi przez innego użytkownika nie został w wystarczający sposób dowiedziony. Tym samym Sąd uznaje za trafne rozstrzygnięcie o braku podstaw do uwzględnienia zarzutu opartego na art. 33 pkt 4 u.p.e.a. oraz stwierdza, że bezzasadny jest zarzut skargi o braku ustalenia rzeczywistego stanu sprawy zarówno przez organ I jak i II instancji. Mylne jest bowiem wyrażone w skardze przekonanie skarżącego o obowiązku przesłuchania w charakterze świadka wskazanej przez niego osoby. Podkreślić bowiem trzeba, co jasno wynika z treści pism skarżącego, że takiego wniosku dowodowego sam zobowiązany nie zgłaszał, a organy słusznie nie miały obowiązku przeprowadzić go z urzędu, skoro brak było nawet stanowczych i jednoznacznych twierdzeń samej strony o kierowaniu konkretnym pojazdem przez J. J. Dalej Sąd wskazuje, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają w postępowaniu egzekucyjnym jedynie odpowiednie zastosowanie (art. 18 u.p.e.a.), co oznacza, że przy ich stosowaniu należy brać pod uwagę odmienność celów i zasad tego ostatniego postępowania, które przede wszystkim zmierza do wyegzekwowania obowiązku. Sposób stosowania przepisów k.p.a., należy uznać za cechujący się znacznym ograniczeniem z uwagi na inną funkcję procesową (por. wyrok NSA z dnia 13.10. 2005 r. II FSK 157/05, LEX nr 173123). W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanego w skardze przepisu art. 7 k.p.a. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 136 i art. 144 k.p.a., skoro sposób rozpatrzenia zarzutów przez wierzyciela był prawidłowy, nie naruszał ani przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu w zaskarżonym postanowieniu treść przepisów stanowiących podstawę obowiązku uiszczenia opłaty za postój i kary za jej nieopłacenie i prawidłowo wskazał, że w 2003 r. obowiązek uiszczenia opłat wynikał bezpośrednio z przepisów prawa przez co wierzyciel nie był obowiązany do doręczenia orzeczenia (decyzji lub postanowienia) nakładającego opłatę i karę za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi wierzyciel działał zgodnie z przepisami prawa informując skarżącego o potrzebie wskazania i uprawdopodobnienia, kto był faktycznym użytkownikiem pojazdu, dla uwolnienia się od obowiązku uiszczenia opłaty i kary pieniężnej. Skorzystanie z tego uprawnienia leżało w interesie zobowiązanego, skoro mogło w rezultacie doprowadzić do uwolnienia się od powinności zapłaty.

W zakresie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego Sąd zauważa, że ocena zasadności tego zarzutu została przez ustawodawcę pozostawiona organowi egzekucyjnemu, a nie wierzycielowi. Wynika to jednoznacznie z treści art. 34 §1 pkt 1 u.p.e.a. stanowiącego, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela; oznacza to, że wypowiedzią wierzyciela nie jest objęty zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wymieniony w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Zarzut ten zostanie zatem zbadany dopiero przez organ egzekucyjny, nie zaś w przedmiotowym postępowaniu obejmującym swym zakresem wypowiedź wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Czyni to bezzasadnym twierdzenie skarżącego o braku odniesienia się przez organy do tego zarzutu. Jeśli zaś chodzi o ponowiony w skardze zarzut skierowania egzekucji do rachunku bankowego firmy, zamiast rachunku zobowiązanego, to nie został on wymieniony jako podstawa taksatywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. okoliczności stanowiących podstawę zarzutów i z tych przyczyn nie mógł być rozpatrzony również przez wierzyciela w ramach postępowania określonego w art. 34 § 1 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie doszło bowiem przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c tej ustawy, a tylko w takim przypadku zachodziłyby podstawy do usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.