Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 510/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 77, art. 201
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia A. Spółka Akcyjna w B. na postanowienie Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku A. S.A. z dnia 1 września 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003r. z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ - utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku A. S.A., dalej "Spółka", złożonego w dniu 2 września 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003r. z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ.

Uzasadniając postanowienie organ wskazał, że jak wynika z wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jego przedmiotem jest zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2003 w wysokości 678.681-zł wraz z należnym oprocentowaniem naliczanym od dnia jej zwrotu, powstałej w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "SKO", z dnia [...] uchylającą w całości i umarzającą postępowanie zakończone decyzją Wójta Gminy z dnia [...]. W ocenie Spółki zwrócona w dniu 29 kwietnia 2009 r. kwota podatku w wysokości 3.851.002 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.479.479,-zł nie uwzględnia należnego oprocentowania.

Na niniejsze postanowienie Spółka wniosła zażalenie, podnosząc zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Spółki nadpłata powstała w wyniku dokonania w dniu 11 czerwca 2008 r. zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003 wraz z należnymi odsetkami od tej zaległości na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] oraz w wyniku uchylenia przez SKO decyzją z dnia [...] decyzji Wójta Gminy z dnia [...] i umorzenia postępowania w sprawie określenia wobec Spółki wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok. Zwrot nadpłaty w dniu 29 kwietnia 2009 r., w następstwie uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...], nie nastąpił w całości. Zwrócona bowiem została tylko kwota w wysokości równej wpłacie dokonanej w dniu 11 czerwca 2008 r. Natomiast nie została zwrócona część nadpłaty odpowiadająca wysokości oprocentowania od kwoty nadpłaty za okres od 11 czerwca 2008r. do dnia 29 kwietnia 2009r.

W ocenie Spółki organ pierwszej instancji zobowiązany był zwrócić pełną kwotę nadpłaty wraz z oprocentowaniem w terminie 30 dni od daty uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. Poza tym stwierdził, że zarówno w dniu 29 kwietnia 2009 r. tj. w dacie częściowego zwrotu nadpłaty, jak również w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie było ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003. Według Spółki postępowanie odwoławcze z odwołania od decyzji z dnia [...] nie ma bezpośredniego związku z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003r. a więc nie stanowi przesłanki do zastosowania w/w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

SKO rozpatrując zażalenie powołało art. 200 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Powołując poglądy prezentowane w literaturze SKO stwierdziło, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Użyte w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określenie "inny organ" oznacza, że "chodzi tu tylko o to, aby nie był to organ, który rozstrzyga sprawę w tym postępowaniu, w którym wystąpiło zagadnienie prejudycjalne".

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ powołał się także na wyroki WSA: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1538/10, z dnia 16.06.2010r., sygn. akt I SA/Bk 100/10, oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FSK 1094/09, zgodnie z którymi w razie wszczęcia przez organ postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, postępowanie w sprawie nadpłaty winno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej.

Dalej organ wskazał, iż decyzją z dnia 30 maja 2008 r. Wójt Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 8.735.945,10 zł. W dniu 11 czerwca 2008 r. Spółka wpłaciła na konto Urzędu Gminy podatek od nieruchomości za rok 2003 w wysokości 4.240.166,30zł (stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością zobowiązania określonego decyzją a podatkiem zadeklarowanym przez Spółkę i uiszczonym w okresie od 1 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2003r. w wysokości 4.495.778,80zł) wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.724.731,-zł; razem 6.964.897,30zł.

Decyzją z dnia [...] Kolegium uchyliło powyższą decyzję Wójta Gminy z dnia [...] i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 8.346.780,80zł.

Pismem z 31 grudnia 2008r. organ poinformował Spółkę, że w dniu 31 grudnia 2008r. zwrócił kwotę 686.959,30zł, tj. podatek od nieruchomości w wysokości 389.164,30zł (stanowiący różnicę pomiędzy decyzją z [...] a decyzją z [...]), odsetki od w/w podatku do dnia 11 czerwca 2008r. w kwocie 245.252 zł oraz odsetki od odsetek i podatku od nieruchomości od 11 czerwca 2008r. do 31 grudnia 2008r. w kwocie 52.543 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 8.346.780,80zł, SKO decyzją z dnia [...] uchyliło w/w decyzję Wójta Gminy z dnia [...] i umorzyło postępowanie w sprawie.

W następstwie wskazanego rozstrzygnięcia, Spółka pismem z dnia 2 kwietnia 2009r. wezwała organ do zwrotu nadpłaconego w dniu 11 czerwca 2008r. podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 6.330.481 zł, na którą składa się kwota 3.851.002,-zł stanowiąca różnicę pomiędzy podatkiem określonym decyzją z [...] a podatkiem zadeklarowanym oraz kwota 2.479.479,-zł stanowiąca odsetki za opóźnienie w zapłacie - wraz z należnymi odsetkami od powyższej kwoty, za okres od 11 czerwca 2008r. do dnia zwrotu.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2009r. Wójt Gminy poinformował Spółkę o zwrocie kwoty 6.330.481,-zł, na którą składa się podatek od nieruchomości za 2003r. w wysokości 3.851.002,-zł i odsetki od w/w podatku w wysokości 2.479.479,-zł.

W dniu 2 września 2009r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003r. We wniosku wskazano, że zwrócona kwota 6.330.481 zł nie pokryła w całości kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem i powinna być zaliczona w części 5.651.800 zł na poczet nadpłaty oraz w części 678.681 zł na poczet oprocentowania, tj. w stosunku, w jakim w dniu 29 kwietnia 2009r. kwota nadpłaty pozostawała do kwoty oprocentowania.

Powołując się na art. 78a Ordynacji podatkowej Spółka stwierdziła, że w dalszym ciągu Wójt Gminy nie dokonał zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003 w wysokości 678.681,-zł wraz z oprocentowaniem od tej nadpłaty.

Po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 616/09 decyzji z dnia [...]., SKO po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], decyzją z dnia [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Aktualnie przed organem odwoławczym toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r.

W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie kwestia wysokości nadpłaty pozostaje w bezpośrednim związku z określeniem wysokości należnego zobowiązania podatkowego ostateczną i prawomocną decyzją podatkową. Dotychczas zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. nie zostało stwierdzone decyzją ostateczną i prawomocną.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając, że narusza ono przepisy postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 77 § 4 oraz 3 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy prawidłowo przepis ten w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.

Podnosząc powyższy zarzut wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że zaskarżone postanowienie narusza w sposób rażący przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 77 § 4 oraz 3 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że przepis art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej wyklucza możliwość zawieszenia postępowania dotyczącego nadpłaty (oraz odmowy zwrotu nadpłaty) - w trybie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w sytuacji, w której w terminie 3 miesięcy od dnia kolejnego uchylenia decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie została wydana nowa decyzja o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego.

Wszystkie powołane przez SKO orzeczenia NSA i WSA są nieadekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż zostały wydane w sprawach, w których podstawa powstania nadpłaty były okoliczności powołane w art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy w niniejszej sprawie podstawą powstania nadpłaty jest art. 77 § 4 w zw. z § 3 Ordynacji podatkowej - czyli w sytuacji, w której (w niniejszej sprawie) zostały już wyeliminowane z obrotu prawnego w jednym postępowaniu dwie kolejne decyzje dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego.

Wskazała, że pierwsza decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego (z dnia [...] została uchylona w dniu [...]. Była to decyzja, o której mowa w art. 77 § 1 lit. b Ordynacji podatkowej.

Kolejna, wydana w tej samej sprawie decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego (z dnia [...] została uchylona w dniu [...]. Była to decyzja, o której mowa w art. 77 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej. W związku z tym trzymiesięczny termin na dokonanie zwrotu nadpłaty, określony w art. 77 § 4 w zw. z § 3 Ordynacji podatkowej, upłynął w niniejszym przypadku (bezskutecznie) w dniu 17 czerwca 2009 r. i w tym terminie organ zobowiązany był do zwrotu nadpłaty.

Nadto Spółka podniosła, że "nowa decyzja" "w tej samej sprawie" w rozumieniu art. 77 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej została wydana dopiero w dniu [...]. Z uwagi jednakże na przekroczenie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 77 § 3 Ordynacji pozostaje ona bez jakiegokolwiek wpływu na powstający z mocy samego prawa obowiązek organu podatkowego do dokonania zwrotu nadpłaty w trybie art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej. Podkreśliła, że moment powstania nadpłaty jest zupełnie inaczej określony w art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej (który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania) zupełnie inaczej w przypadku określonym w art. 77 § 3 Ordynacji, i jeszcze inaczej w przypadku mającym w sprawie zastosowanie art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej.

Spółka zaznaczyła, że w przypadkach opisanych w hipotezach art. 77 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej występuje sytuacja, w której toczy się postępowanie odnoszące się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jednakże z woli ustawodawcy w sytuacji, w której doszło do ponownego wyeliminowania z obrotu prawnego (uchylenia lub stwierdzenia nieważności) decyzji dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego, organ nie może bezkarnie (bez ograniczeń czasowych) przetrzymywać kwot, wpłaconych przez podatnika na podstawie decyzji, która następnie została uchylona lub stwierdzono jej nieważność. W opisanym przypadku ustawodawca zakreślił organom podatkowym trzymiesięczny termin na wydanie nowej (trzeciej już) decyzji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego, ewentualnie - w przypadku nie wydania decyzji w takim terminie - na dokonanie zwrotu uiszczonych przez podatnika kwot, przesądzając o tym, że kwoty te stanowią w takim przypadku zawsze nadpłatę (nawet pomimo tego, że jednocześnie toczy się postępowanie odnoszące się do wysokości zobowiązania podatkowego).

W ocenie Spółki fakt toczenia się postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (po upływie 3 miesięcy od dnia uchylenia decyzji) nie ma wpływu na powstający z mocy prawa (z mocy art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej) obowiązek dokonania przez organ podatkowy zwrotu kwot uiszczonych na podstawie decyzji, która została uchylona (obowiązek zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem). W przypadkach opisanych w art. 77 § 3 i 4 Ordynacji za podstawę zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty nie może być w żadnym wypadku uznany fakt toczenia się postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (i to niezależnie od tego, ile ono trwa).

Nadto Spółka przedstawiła argumenty, wskazujące na zupełną nieprzydatność orzeczeń powołanych przez organy podatkowe, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Powołał też orzeczenia sądów administracyjnych z których wynika, zaniechanie przez organ podatkowy zwrotu wnioskowanej przez podmiot uprawniony kwoty podatku w terminie, rodzi po stronie tego pierwszego obowiązek wypłaty odsetek za cały okres, w jakim organ ten korzystał bez podstawy prawnej z kwoty zwrotu i w jakim podmiot uprawniony był takiej możliwości pozbawiony (wyroki WSA: z dnia 20 stycznia 2011, III SA/Wa 1044/10, z dnia 27 października 2010r., I SA/Kr 1019/10, z dnia 26 stycznia 2010r., I SA/Bd 923/09 oraz wyrok NSA z dnia 13 września 2000r., II FSK 613/08);

Podkreśliła, że w niniejszym postępowaniu do dnia dzisiejszego nie została wydana prawomocna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. Skarżący nie ma też zaległości podatkowych, na poczet których organ podatkowy mógłby zaliczyć nie zwróconą część nadpłaty. Innymi słowy organy podatkowe nie dysponują żadnym tytułem prawnym, uprawniającym je do zatrzymania wpłaconej kwoty podatku na podstawie decyzji podatkowej, która następnie została - już po raz drugi w niniejszej sprawie - uchylona.

Na zakończenie zaznaczyła, że w sytuacji, w której organ uznałby, iż zwrot nadpłaty, o której mowa w art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej, następuje z urzędu (bez wszczynania odrębnego postępowania w sprawie o stwierdzenie nadpłaty, bez wydawania decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty, w oparciu o treść decyzji wydanych w sprawie oraz dane dotyczące wysokości kwoty wpłaconej przez Spółkę i dat zapłaty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących oprocentowania nadpłaty), winien niezwłocznie dokonać zwrotu nadpłaty w całości wraz z należnym oprocentowaniem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej nie jest zasadna, bowiem decyzje postanowienia obu instancji prawa nie naruszają.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003r., z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ.

Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika, że w dniu 12 grudnia 2003 r. Spółka złożyła deklaracje w sprawie podatku do nieruchomości za 2003 r., w której wykazała wysokość podatku należnego kwocie 4.495.778,80 zł.

Wójt Gminy zakwestionował wykazaną w deklaracji podatkowej kwotę podatku i decyzją z dnia [...] określił Spółce zobowiązanie podatkowe za 2003 r. w kwocie 8.735.945,10 zł.

Na podstawie tej decyzji Spółka w dniu 11 czerwca 2008 r. wpłaciła kwotę 6.964897,30 zł tytułem zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę.

Ww decyzja została uchylona przez SKO w Lublinie w dniu [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Następnie decyzją z dnia [...] Wójt Gminy ponownie określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 8 346 780,80 zł.

Z uwagi na to, ze kwota zobowiązania wynikająca z decyzji organu I instancji z dnia [...] była niższa od kwoty zobowiązania określonego decyzja z dnia [...], w dniu 31 grudnia 2008 r. Wójt Gminy zwrócił na rachunek Spółki kwotę nadpłaconego podatku wraz z oprocentowaniem w wysokości 686 959,30 zł.

Na skutek wniesienia odwołania SKO decyzją z dnia [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i umorzyło postępowanie w sprawie na skutek przedawnienia.

W związku z treścią powyższej decyzji w dniu 29 kwietnia 2009 r. Wójt Gminy zwrócił na rachunek Spółki kwotę nadpłaconego podatku wraz z oprocentowaniem w wysokości 6 300 481 zł.

W ocenie Spółki powyższa kwota nie pokrywała w całości nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, wobec czego wnioskiem z dnia 1 września 2009 r. wystąpiła ona o stwierdzenie nadpłaty podatku.

W dniu 4 grudnia 2009 r. WSA w Lublinie uchyli decyzję SKO z [...]. W wykonaniu powyższego wyroku w dniu 30 czerwca 2010 r. SKO uchyliło decyzję Wójt Gminy z [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ i instancji w dniu [...] ponownie określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 8.346.780,80 zł. Decyzja ta także została zaskarżona do SKO.

W dniu [...] Wójt Gminy zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. a SKO postanowieniem z dnia [...] rozstrzygniecie to utrzymało w mocy.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny nie można podzielić stanowiska Spółki, że w sprawie wszczętej z wniosku o stwierdzenie nadpłaty mają zastosowanie przepisy art. 77 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Trzeba mieć na uwadze, że przedmiotem wniosku Spółki z dnia 1 września 2009 r. jest stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. a nie żądanie zwrotu nadpłaty w tym podatku. Do stwierdzenia nadpłaty konieczne jest wydanie decyzji, natomiast zwrot nadpłaty jest dokonywaną przez organ z urzędu czynnością materialno-techniczną.

Stosownie do art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji: a) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, b) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, c) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, d) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy. W przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d, lub stwierdzenia jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji (§ 3 ) Natomiast w sytuacji nie wydania nowej decyzji w tym terminie nadpłata, stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki ( § 4)).

Powyższe brzmienie art. 77 Ordynacji podatkowej, w którym jedynie określono terminy zwrotu nadpłaty, świadczy o procesowym charakterze tego przepisu. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu WSA z dnia 25 lipca 2005r., sygn. akt III SAB/Wa 36/2005, zgodnie z którym użycie w art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej sformułowania, iż nadpłata "podlega zwrotowi" nie oznacza nakazu lub podstawy prawnej do wydania aktu administracyjnego. Kwota, jaką w takim przypadku uznaje się za nadpłatę, wynika z przepisu prawa i nie jest określana decyzją. Dokonanie zaś zwrotu, o którym mowa w tym przepisie, jest czynnością o charakterze materialno-technicznym, dokonywaną przez organ z urzędu wobec spełnienia określonych przepisami przesłanek i nie wymaga uprzedniego wydania decyzji (bądź postanowienia) w tym przedmiocie. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku WSA z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 358/09.

W tej sytuacji jest rzeczą oczywistą, iż w sprawie wszczętej z wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie mógł mieć zastosowania przepis art. 77 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Niesporne jest między stronami, że organ odwoławczy decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Rozstrzygniecie to zakończyło postępowanie podatkowe i spowodowało, iż zobowiązaniem należnym stało się zobowiązanie wykazane przez Spółkę w deklaracji podatkowej, a nadpłatę stanowi różnica pomiędzy podatkiem zapłaconym a podatkiem wynikającym z tej deklaracji.

Niesporne też jest, że Spółka w dniu 2 września 2009 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Na skutek uchylenia przez WSA w dniu 4 grudnia 2009 r. postanowienia SKO uchylającej decyzję organu I instancji umarzającej postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r., sprawa ponownie wróciła do rozpoznania do organu I instancji. Organ I instancji do czasu wydania wyroku przez WSA nie rozpoznał wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Z powyższego wynika, że od uprawomocnienia się wyroku WSA w Lublinie z dnia 4 grudnia 2009 r. uchylającego decyzję SKO z dnia [...] równolegle toczyły się dwa postępowania: jedno, wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. , i drugie, zainicjowane wnioskiem z dnia 1 września 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r.

Prawidłowo organy przyjęły, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty mają zastosowanie przepisy art. 72 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej definiuje nadpłatę jako "kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku". Stwierdzenie, czy nadpłata, o której mowa w tym przepisie istnieje i ewentualnie jaka jest jej wysokość, będzie możliwe dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. W sytuacji, gdy brak jest ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r., przedwczesne są dalsze rozważania o terminie i wysokości zwrotu nadpłaty.

Przepis art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej określa przypadki, w których zawieszenie postępowania podatkowego jest obligatoryjne. Organ ma zatem obowiązek w toku postępowania z urzędu badać, czy nie powstało zdarzenie bądź sytuacja, które wymagają zawieszenia postępowania, a w razie ich wystąpienia z urzędu postępowanie takie zawiesić. Zgodnie § 1 pkt 2 tego przepisu organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to zagadnienie materialnoprawne. Treścią takiego zagadnienia może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne, od rozstrzygnięcia których uzależnione jest rozpatrzenie sprawy administracyjnej ( por. wyrok WSA z dnia 11 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 519/11, LEX nr 950773).

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia zobowiązanie Spółki w podatku od nieruchomości za 2003 r. nie zostało określone decyzją ostateczną. Określenie wysokości należnego podatku pozostaje w bezpośrednim związku ze stwierdzeniem nadpłaty w tym podatku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w postaci rozstrzygnięcia odrębnej sprawy podatkowej, bez którego w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie jest możliwe w ogóle wydanie decyzji a nie tylko decyzji o określonej treści.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w powołanych w zaskarżonym postanowieniu wyrokach WSA: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1538/10, z dnia 16 czerwca 2010 r. , sygn. akt I SA/Bk 100/10, oraz w wyroku NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1094/09.

Z przedstawionych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.