Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1575/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1, par.2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a pkt 13, art. 2 par. 1, art. 5 par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 6, art. 93 ust. 1, ust. 1a,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art.2 pkt 2 lit.b
journal: Dz.U. 2001 nr 80 poz 872
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.
article: par. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 137 poz 1541
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 32, art. 40
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z ... grudnia 2009 r. ... Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. R. karę pieniężną w wysokości ... zł za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.

W dniu ... stycznia 2010 r. ... Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystawił tytuł wykonawczy nr ... .

W dniu ... lutego 2010 r. doręczono zobowiązanemu zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ... z dnia ... stycznia 2010 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym.

Pismami z ... lutego 2010 r. (data wpływu do Urzędu skarbowego ...) A. R. wniósł:

1. skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego ..., polegającą na zajęciu ww. prawa majątkowego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego ..., zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi oraz uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej oraz zwrot wyegzekwowanej wierzytelności oraz kosztów postępowania egzekucyjnego wraz z odsetkami ustawowymi od powyższych kwot, liczonymi od dnia .. stycznia 2010 r. do dnia zapłaty oraz

2. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W dniu ... marca 2010 r. do ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wpłynęło – w trybie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. – pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego ... wraz z kserokopią zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz kserokopią pisma zatytułowanego "skarga na czynność egzekucyjną", celem zajęcia stanowiska co do zarzutów, które dotyczyły:

- niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej;

- braku uprawnień wierzyciela tj. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego;

- braku uprzedniego doręczonego upomnienia;

- niedopuszczalności egzekucji;

- braku podstawy prawnej prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z ... marca 2010 r. wierzyciel – ... Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutów wierzyciel stanął na stanowisku, iż wskazanie w tytule wykonawczym podstawy prawnej w postaci art. 2 § 1 u.p.e.a. jest wystarczające ze względu na fakt, iż w przepisie tym w sposób enumeratywny zostały wyliczone obowiązki, w tym obowiązek na podstawie którego tytuł wykonawczy został wystawiony. W związku z tym nie stanowi to podstawy do stwierdzenia, iż tytuł wykonawczy nr ... nie może być podstawą egzekucji. Ponadto organ wyjaśnił, iż § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) w zw. z art. 15 § 5 u.p.e.a stanowi, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia dłużnikowi w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wierzyciel wskazał także, iż legitymacja dla ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego wynika z art. 51 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r., poz. 125, poz. 874).

Postanowieniem z ... kwietnia 2010 r. nr ... Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. R. na postanowienie wierzyciela - ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z ... marca 2010 r. o stwierdzeniu bezzasadności zarzutów zobowiązanego w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swojego postanowienia podzielił stanowisko ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie zarzutów skarżącego.

W skardze z ... czerwca 2010 r. (data nadania) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. – dalej: skarżący - wniósł o uchylenie w całości postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z ... kwietnia 2010 r. nr ... oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zarzucając mu naruszenie:

• prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

• przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 33 ust. 10 w zw. z art. 27 § 1 ust. 6 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy określał podstawę prowadzenia egzekucji, podczas gdy w tytule wykonawczym nie przytoczono podstawy prowadzenia egzekucji;

• przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 18 w zw. z art. 32 u.p.e.a. w zakresie niedoręczenia pełnomocnikowi strony tytułu wykonawczego oraz upomnienia przed wszczęciem egzekucji;

• przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 15 u.p.e.a. w zakresie niedoręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia;

• naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 27 § 1 u.p.e.a. w zakresie wszczęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, do którego nie załączono upomnienia;

• naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie §13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu skargi Strona powtórzyła zarzuty formułowane w toku postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie.

Podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu postanowienia w I jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako niezasadną.

Odnosząc się do zawartego w niej, istotnego zarzutu braku legitymacji dla ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż stosownie do art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji użyte w ustawie pojęcie wierzyciela oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika natomiast, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej - właściwy do orzekania organ l instancji, z zastrzeżeniem pkt 4.

Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Wskazać w tym kontekście należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, póz. 872 z późn. zm.), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią.

Uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż, zgodnie z art. 93 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli.

W świetle powyższych regulacji zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z ... grudnia 2009 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej jest WITD, jako właściwy do orzekania organ l instancji.

Ponadto, w ocenie Sądu, za niezasadny należało uznać zarzut skarżącego, iż tytuł wykonawczy nr ... z dnia ... stycznia 2010 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prawidłowo organy orzekające przyjęły, iż tytuł wykonawczy mógł być podstawą do prowadzenia egzekucji bowiem wskazano w nim zarówno wystarczającą podstawę prawną do prowadzenia egzekucji tj. art. 2 § 1 u.p.e.a. (pkt 42 tytułu wykonawczego), podstawę prawną należności tj. orzeczenie z dnia ... grudnia 2009 r. nr ... (pkt 30 aktu wykonawczego) oraz akt normatywny będący podstawą do wydania orzeczenia tj. art. 93 ustawy o transporcie drogowym (pkt 29 tytułu wykonawczego).

Zasadnie także organy przyjęły, iż w sprawie ma zastosowanie § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Przepisy bowiem ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i akty wykonawcze do tej ustawy nie wprowadzają podziału na sposób powstania należności określając tylko i wyłącznie, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem tym jest decyzja ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... grudnia 2009 r. nakładająca na A. R. karę pieniężną w wysokości ... zł. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości pogląd, iż dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są uregulowane między innymi w art. 32 i 40 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) a zatem może ona działać przez pełnomocnika, któremu – jeżeli został ustanowiony – doręcza się pisma. W tym kontekście tytuł wykonawczy musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu, co w sprawie niniejszej miało miejsce.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.