Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 981/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. Z 2014 r. poz. 1446), oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej jako "k.p.a." po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] S.A., [...] oraz [...], reprezentowanych przez [...], w związku z postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. l.dz. [...], w którym na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., stwierdzono nieważność postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...][...] marca 2015 r. znak: [...], prostującego oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Miejski Konserwator Zabytków w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A., [...] oraz [...] reprezentowanych przez pełnomocnika, zezwolił na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku wpisanego do rejestru zabytków, a polegających na budowie przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci i przyłącza wodociągowego, instalacji gazowej, kanalizacji deszczowej, linii kablowej nn 0,4 kV i linii oświetleniowej z słupami oświetleniowymi oraz przyłącza elektrycznego na dz. nr [...] KM 82, obręb [...], położonych przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] Miejski Konserwator Zabytków w [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w treści powyższego pozwolenia konserwatorskiego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], w ten sposób, że w treści zamiast podanych numerów działek: "[...] KM 82 obręb [...]" wpisał prawidłowe numery działek "[...] KM 82 obręb [...]".

W dniu [...] lipca 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...].

Następnie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., l. dz. [...] wstrzymał wykonanie decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...].

W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. l.dz. [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

W dniu [...] lipca 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wszczął również z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. l. dz. [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wstrzymał wykonanie postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Następnie, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. l. dz. [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie dotyczące wstrzymania wykonania postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 2015 r.

W dalszej kolejności Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. l.dz. [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] marca 2015 r. znak: [...], prostującego oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...].

Organ zwrócił uwagę, że prostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż wnioskodawcy domagali się sprostowania oczywistej omyłki w pozwoleniu Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., poprzez dodanie działek na których miała być prowadzona inwestycja (nr [...] KM 82 obręb [...]), czyli rozszerzenie zakresu tego pozwolenia. W ocenie organu, żądanie wnioskodawców zmierzało do merytorycznej zmiany i rozszerzenia zakresu decyzji, a nieprawidłowości w niej wskazane nie były wynikiem błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki, zatem niedopuszczalne było potraktowanie ich żądania jak podlegającego załatwieniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, zdaniem organu konserwatorskiego, w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkująca stwierdzeniem nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli spółka [...] S.A., [...] oraz [...] reprezentowani przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W ocenie wnioskodawców sprostowanie postanowieniem decyzji w zakresie wyeksponowanych w jej rozstrzygnięciu ewidencyjnych oznaczeń (numerów) działek gruntu jest dopuszczalne i nie stanowi rażącego naruszenia prawa w postaci zmiany (rozszerzenia) tego rozstrzygnięcia. We wniosku wskazano, że dokumentacja techniczna przedstawiająca zakres i miejsce wykonywania planowanych robót wskazuje, że inwestor ubiegał się o pozwolenie na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku na działkach o numerach wymienionych w weryfikowanym przez Ministra postanowieniu.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tymczasem w powyższej sprawie Miejski Konserwator Zabytków w [...] dokonał sprostowania pozwolenia konserwatorskiego - decyzji własnej z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], w ten sposób, że w treści zamiast podanych numerów działek: "[...] KM 82 obręb [...]".

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wniosek o udzielenie pozwolenia konserwatorskiego wydawane jest na wniosek inwestora, a zatem organ ochrony zabytków związany jest żądaniem strony, co do zakresu swojego rozstrzygnięcia i organowi orzekającemu o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego nie wolno ingerować w przewidziane przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne czy projektowe. Może on jedynie wyrazić zgodę na ich zastosowanie w okolicznościach konkretnej sprawy albo takiej zgody odmówić. Jednocześnie organ wskazał, że szczegółowe zasady udzielania pozwoleń konserwatorskich określa rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. Nr 165, poz. 987 ze zm).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że powołane rozporządzenie, w dacie wydania kwestionowanego postanowienia, wskazywało niezbędne elementy pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku, którymi zgodnie z § 21 pkt 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., jest miejsce planowanych robót budowlanych w otoczeniu zabytku.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że w wyniku sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej doszło do zmiany pozwolenia konserwatorskiego poprzez rozszerzenie terenu inwestycji i wpisanie działek ewidencyjnych, które nie zostały ujęte w pozwoleniu, jak również we wniosku inwestora. Takie działanie, w ocenie organu odwoławczego, nie może zostać zakwalifikowane jako oczywista omyłka pisarska w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., albowiem nie ona jest skutkiem błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki przy sporządzaniu tekstu decyzji.

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] [...] marca 2015 r. znak: [...], prostujące oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a., a zatem jest ono obarczone kwalifikowaną wadą prawną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z czym zasadne jest stwierdzenie jego nieważności.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła [...], wnosząc o jego uchylenie i uchylenie postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 77 § 1, w związku z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależytą i niezgodną z prawem ocenę stanu faktycznego i prawnego, w tym brak ustosunkowania się do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, art. 107 § 3, w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie w następstwie ww. naruszeń, art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie pkt i niezastosowanie pkt 2, art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skarżąca zwróciła uwagę, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, powoduje również utratę bytu prawnego postanowienia decyzję tą prostującego. Zatem nawet gdyby uznać, że postanowienie prostujące dotknięte jest wadą nieważności, Minister powinien wydane wcześniej własne postanowienie uchylić i umorzyć postępowanie.

Skarżąca podniosła również, że w uzasadnieniu skarżonego aktu brak jest merytorycznego odniesienia się do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów. W szczególności Minister nie odniósł się do faktu załączenia do wniosku o wydanie sprostowanej decyzji dokumentacji, która zawierała numery działek oraz do faktu zespolenia tej dokumentacji z tą decyzją, poprzez wskazanie w jej treści, że stanowi ona jej integralną cześć. Skarżąca zarzuciła, że brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważenia przez organ w sposób kompleksowy wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącą, stanowił o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie skarżącej, wydanie postanowienia w przedmiocie sprostowania numerów nieruchomości podanych w decyzji administracyjnej, zgodnie z pozostającą w aktach sprawy dokumentacją, nie stanowi ani o oczywistości naruszenia prawa, ani też nie wywołuje skutków niedających się pogodzić z wymogami praworządności, zatem wydanie takiego postanowienia nie może być uznane za rażące naruszenie prawa.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu skarżonego postanowienia doszło do zamieszczenia informacji nieprawdziwej, co do kolejności rozpatrzenia spraw, względnie celowego wytworzenia fikcji w przedmiocie kolejności wydania tych aktów, na przestrzeni tego samego dnia. W ocenie skarżącej jeden i ten sam pracownik organu "przygotowuje w tym samym dniu decyzję i postanowienie, podając w treści tego drugiego (str. 3, akapit 1, zdanie 3), że postępowanie, które kończy się decyzją jeszcze trwa, a jak wynika z kolejności zarejestrowania spraw, a tym samym kolejności ich załatwiania i oznaczenia daty wydania tych aktów, postępowanie to musiało się zakończyć w tym samym dniu, przed wydaniem tego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2015r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...][...] marca 2015 r. znak: [...], prostującego oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...].

Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dane postanowienie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem postanowienie, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanego postanowienia organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności postanowienia, które m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a

przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12

sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dokonał prawidłowej oceny postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] [...] marca 2015 r. znak: [...].

Na wstępie należy jednoznacznie wskazać, iż zgodnie z art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.

Ustawodawca więc wyraźnie i w sposób nie budzący wątpliwości przewidział możliwość sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie tylko decyzji administracyjnej ale także postanowienia a także tryb nadzorczy w stosunku do takiego postanowienia.

Zgodnie z treścią art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, dokonując sprostowania oczywistej omyłki, rażąco naruszył art. 113 § 1 K.p.a.

Treść wyżej przywołanej regulacji wskazuje na dość szeroki zakres przedmiotowy objęty możliwością sprostowania. W materii prostowania oczywistych omyłek najistotniejszą kwestią jest to, aby te oczywiste błędy należały do kategorii błędów, które można zauważyć "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Pomyłki muszą więc być widoczne, a ich oczywistość musi polegać na niewłaściwym użyciu, czy sformułowaniu wyrazu, wbrew zamierzeniu organu. Dodatkowo zauważyć należy, że omawiane błędy nie powinny należeć do merytorycznej strony aktu administracyjnego.

Instytucja sprostowania służy do usuwania wyłącznie nieistotnych wadliwości decyzji. Oznacza to, że nie mogą podlegać sprostowaniu w tym trybie błędy i omyłki istotne, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń (np. wyrok NSA z dnia 04.04.2007 r. sygn.. akt II OSK 581/06).

W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie nie może zmierzać do zmiany treści decyzji oraz przedmiotem sprostowania nie może być mylne ustalenie stanu faktycznego organu administracji publicznej (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.12.2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1264/15).

Podstawową kwestią wskazujące na możliwość rektyfikacji decyzji na podstawie art. 113 § 1 kpa jest to, aby modyfikacja jej treści nie wpływała na ukształtowanie praw bądź obowiązków objętych rozstrzygnięciem( vide wyro NSA z 25.11.2016r., II OSK 502/15). W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, w którym stwierdzono, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

Należy podkreślić, iż w powyższej sprawie Miejski Konserwator Zabytków w [...] dokonał sprostowania pozwolenia konserwatorskiego - decyzji własnej z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], w ten sposób, że w treści zamiast podanych numerów działek: "[...] KM 82 obręb [...]" wpisał prawidłowe numery działek "[...],[...] KM 82 obręb [...]". Nie ulega więc wątpliwości, iż w wyniku sprostowania doszło do zmiany pozwolenia konserwatorskiego poprzez rozszerzenie terenu inwestycji i wpisanie działek ewidencyjnych, które nie zostały ujęte w pozwoleniu, jak również we wniosku inwestora. Taka sytuacja nie może zostać zakwalifikowana jako oczywista omyłka pisarska w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., albowiem nie jest ona skutkiem błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki przy sporządzaniu tekstu decyzji, a samo postanowienie o sprostowaniu prowadzi do zmiany treści decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2015r.w zakresie przedmiotowym.

Słusznie organ uznał więc, iż postanowienie z dnia [...] marca 2015r. zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a., co wypełnia dyspozycję określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 ust 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.