Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1310/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2228/10 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2228/10 oddalił skargę R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], odmawiającą nakazania T. i S. K. - właścicielom działki nr [...] w miejscowości U. przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom i odmawiającą zlikwidowania przepustu na drodze gminnej nr [...] w miejscowości S.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne wykazało, z czym strony się godzą, że działka nr [...] stanowiąca własność D. i W. B. oraz działka nr [...] stanowiąca własność R. R., są podtapiane na skutek spływu wody ze zbiornika zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości U. przez tę działkę, stanowiącą własność T. i S. K., a następnie przepustem pod drogą gminną na wskazane działki. Przedmiotem niniejszego postępowania było zatem ustalenie, czy niekorzystne podtapianie działek nr [...] i nr [...] jest następstwem celowej zmiany stanu wody na gruncie przez właścicieli działki nr [...] i czy w konsekwencji są podstawy do zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Ze sporządzonej opinii biegłego z zakresu melioracji wodnej wynika, że gleba na wszystkich trzech działkach należy do grupy średnio przepuszczającej wodę, a jedynie w okolicach zbiornika wodnego na działce nr [...] występują przewarstwienia gliny stwarzające warunki do wypływu na powierzchnię wody gruntowej. Zbiornik został wykopany przed rokiem 1990 celem zbierania nadmiaru wody gruntowej i powierzchniowej ze zlewni o powierzchni 21 ha. Miejsce w okolicach gdzie został wykopany zbiornik i obniżenie terenowe gdzie koncentrują się strumienie wody w najniższych miejscach obniżenia terenowego jest początkiem cieku terenowego prowadzącego okresowo wodę. Od miejsca w sąsiedztwie zbiornika przez działkę nr [...] biegnie najniższe miejsce terenu zgodnie z długością tej działki w kierunku drogi S.- S., pod którą jest przepust, a następnie najniższe miejsce przebiega przez działkę nr [...] i [...] i dochodzi do drogi W. – W., pod którą jest przepust, a za tą drogą przechodzi w głęboki jar. Dodatkowo ilość wody przepływającej przez przepust pod drogą S.- S. jest zwiększona w stosunku do ilości przy początku tworzenia się strumienia o spływające z powiększonej zlewni o 12 ha. Ukształtowanie terenu skutkuje tym, że na najniższe miejsce na działce nr [...] dopływa woda ze zlewni o powierzchni 43 ha, w tym z powierzchni 10 ha położonych już za przepustem pod drogą S.- S. Początkowo woda za przepustem płynie na działce nr [...] skoncentrowanym strumieniem, na co wpływ ma kierunek spadku podłużnego zgodny z kierunkiem uprawy roli. Jednakże po zmianie kierunku spływu wody na ukośny woda w dalszym przepływie podtapia powierzchnię działki nr [...] i następnie działki nr [...]. Zwiększeniu powierzchni podtopienia sprzyja zmniejszenie spadku podłużnego i kierunek redlin. Najniższe miejsca w obniżeniu terenu położone z naturalnym spadkiem pozwalającym na swobodny przepływ wody na działkach [...] i [...] są w rozumieniu ustawy ciekiem naturalnym. Odnośnie bruzdy na działce nr [...], to zagłębienie w kształcie bruzdy powstało na skutek unoszenia cząsteczek gruntu przez płynącą wodę i ma ono głębokość do 12 cm. W żadnym miejscu na trasie przepływu wody przez działkę nr [...] biegły nie stwierdził koryta, które mogłoby powstać przez dokonanie wykopu, a stwierdził jedynie wyżłobienie powstałe wskutek erozji wodnej gruntu. Ukształtowanie terenu zlewni o pow. 43 ha i kierunek spadów terenowych prowadzi do dopływania wody z tej powierzchni na działkę nr [...], a ilość wody zależy m.in. od wielkości opadów atmosferycznych. Wykonywanie urządzeń wodnych na obszarze tej zlewni może jedynie przyspieszyć lub opóźnić odpływ wody, ale nie może zwiększyć samej ilości wody wpływającej na teren działki nr [...] i [...]. Istniejące urządzenie wodne na działce nr [...] i odpływ od niego nie może zmieniać stanu wody na działce nr [...] i [...] w rozumieniu art. 29 ust 1 ustawy, a może jedynie opóźnić przepływ wody o czas konieczny do jego napełnienia. Co się tyczy żądania usunięcia przepustu pod drogą S.- S. to został on wykonany zgodnie z obowiązującym prawem, a miejsce lokalizacji przepustu, jego wysokości założenia oraz średnica przewodu nie zakłócają stosunków wodnych na obszarze powierzchni terenu w jego pobliżu.

Organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji nie ustalono, aby właściciel działki nr [...] zmieniał stan wody na swoim gruncie przez co wywarłby szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Podtapianie działek nr [...] i [...] jest skutkiem ich niższego położenia w stosunku do gruntów sąsiednich i przechodzenia przez nie naturalnych cieków wodnych, a na wielkość podtopień wpływają takie warunki jak ilość opadów atmosferycznych w danym okresie. Przepust drogą S.- S. jest usytuowany na drodze naturalnego cieku wodnego, a jego zlikwidowanie godziłoby w zmianę stanu wody m. in. na działce nr [...], prowadziłoby do podtopień i byłoby sprzeczne z art. 29 ust. 1 ustawy.

Kolegium stwierdziło, że nie dostrzegło w niniejszej sprawie przesłanek pozwalających zastosować art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo wodne poprzez nakazanie T. i S. K. – właścicielom przedmiotowej działki przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom i przemawiających za zlikwidowaniem przepustu na drodze gminnej nr [...] w miejscowości S.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2010 r. wniosła R. R. zarzucając naruszenie art. 7, art. 16 § 1 i art. 77 kpa, art. 29 ustawy - Prawo wodne oraz wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. ewentualnie o uchylenie ww. decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżąca wskazała, iż zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie odniósł się do kwestii, czy obowiązuje jeszcze decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1995 r. zabraniająca S. K. przekopywania rowu na naturalnym spływie wody oraz z dnia [...] sierpnia 1995 r. nakazująca S. K. zasypanie przekopanego rowu ułatwiającego spływ wody do zbiornika i czy rozpoznanie nowej sprawy nie naruszy zasady trwałości decyzji ostatecznych. W ocenie skarżącej organy powinny rozważyć czy zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym.

W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2011 r. skarżąca podniosła, że w jej ocenie przy rozpatrywaniu sprawy organy I i II instancji zostały pominięte kwestie regulowane w ustawie Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. oraz Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. Wybudowany zbiornik wodny jest samowolą budowlaną, która nie została zalegalizowana. Zdaniem skarżącej został naruszony art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że warunkiem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części jest brak wymaganego pozwolenia na budowę i doprowadzenia terenu do stanu poprzedniego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi organ podniósł, że nieuzasadniony jest zarzut jakoby pomiędzy decyzjami zachodziła tożsamość postępowania i została naruszona zasada trwałości decyzji administracyjnych. Decyzja z dnia [...] października 1995 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 50 ust.1 nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne i zabraniała S. K. przekopywania rowu na naturalnym spływie wód. Z kolei decyzja z dnia [...] sierpnia 1995 r. nr [...] nakazywała S. K. zasypanie rowu ułatwiającego spływ wody do zbiornika do dnia 14 września 1995 roku. Z postanowienia Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] stycznia 1996 r. nr [...] o umorzeniu nałożonej grzywny w celu przymuszenia wynika, że obowiązek ten został wykonany. Organ podkreślił, że wobec wykonania obowiązków nałożonych decyzjami z 1995 roku nie było przeciwwskazań do wszczęcia postępowania administracyjnego, zainicjowanego pismem R. R. z dnia 31 marca 2010 r., zakończonego kwestionowaną decyzją. Organ dodał, iż aktualna ustawa – Prawo wodne nie przewiduje decyzyjnego zakazywania określonego zachowania, pozwala jedynie nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.

Sąd wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 239 poz. 2019 ze zm.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), jak też odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Z mocy art. 29 ust. 2 tej ustawy na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom – art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Jednoznaczne brzmienie powyższego przepisu oznacza, że aby wydać decyzję na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne konieczne jest ustalenie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i po drugie, czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie przepisu art. 29 Prawa wodnego jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Z tych względów rację ma organ odwoławczy, iż przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów, o jakich mowa art. 29 ust. 3 ustawy są: zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie. Wynika z tego, że pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy, co oznacza, że dokonanie zmiany stanu wody na gruncie, która nie oddziaływuje szkodliwie na grunty sąsiednie wyklucza możliwość zastosowania przepisu art. 29 ust. 3 ustawy, tj. wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego.

W ocenie Sadu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji należycie wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wnikliwie zebrały i rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy w aspekcie art. 29 Prawa wodnego. Organy przeprowadziły ustalenia zgodnie z wymogami z art. 29 ustawy, czy i jakiej zmiany stanu wody dokonał na swoim gruncie S. K., a jeżeli tak, czy zmiana ta miała szkodliwy wpływ grunty sąsiednie.

Sąd wskazał, że analiza załączonej do akt administracyjnych opinii inż. M. B. prowadzi do wniosku, że organy orzekające obu instancji zasadnie uznały, iż brak było podstaw do stwierdzenia, że S. K. dokonał działań powodujących zamianę stosunków wodnych na działce nr [...], stanowiącej jego własność, tym samym nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 29 Prawa wodnego. Biegły ustalił bowiem, że sporny zbiornik wodny znajdujący się na działce nr [...] został wykonany przed 1990 rokiem, i wynika to z mapy topograficznej uwzględniającej jego istnienie, a do której pomiary w celu jej sporządzenia były wykonywane w końcu lat osiemdziesiątych (pkt 3 opinii). Biegły w pkt 4 opinii stwierdził, że w żadnym miejscu na trasie przepływu wody przez działkę nr [...] nie ma koryta, które mogłoby powstać przez dokonanie wykopu. Natomiast na skutek długotrwałego zbierania cząstek gruntu przez wodę wykształcone zostało na działce nr [...] zagłębienie o głębokości do 12 cm w rodzaju bruzdy. Biegły wskazał, iż na działce nr [...] poza spornym zbiornikiem wodnym nie istnieją inne urządzenia wodne powstałe w wyniku wykopów (pkt 6). Woda przez teren działki nr [...] od miejsca odpływu w okolicach zbiornika, płynie strumieniem, najniższym miejscem w obniżeniu terenu, w miejscach, gdzie ziemia została wyerodowana, na skutek zabrania cząstek ziemi przez strumień wody we wcześniejszym okresie. Z miejsca, którym położony jest zbiornik wodny na działce nr [...], opływa taka objętość wody, jaka do tego miejsca dopływa ze zlewni o pow. 21 ha. Zdaniem biegłego istniejący zbiornik ma działanie pozytywne, gdyż zbierając wodę ze zlewni 21 ha, opóźnia jej spływ na działki nr [...] i [...] o 2 godziny i 18 minut. Stwierdził, iż na trasie płynięcia do przepustu pod drogą do S. dodatkowo dopływa woda z powierzchni 12 ha, łącznie przez ten przepust, posadowiony na trasie obniżenia terenowego, przepływa woda z obszaru zlewni o pow. 33 ha. Objętość wody płynąca przez działkę nr [...] jest zwiększona o spływ z obszaru terenu 10 ha położonego między drogą do S. a drogą W. - W. Łącznie przez działkę nr [...] przepływa woda z powierzchni terenu o obszarze 43 ha. Biegły podkreślił, iż znajdujące się na działce nr [...] obniżenie jest jedynym możliwym miejscem, aby woda z obszaru zlewni o pow. 43 ha grawitacyjnie dopływała do przepustu pod drogą W.-W. Przyczyną stanu wody na działce nr [...] i spornej działce nr [...], zdaniem biegłego, jest ukształtowanie terenu występujące na tych działkach, które powoduje odbiór wody i nadaje jej kierunek przepływu ze zlewni o pow. 43 ha. Działka nr [...] jest małą częścią obszaru tej zlewni, przy czym ukształtowanie terenu na niej powoduje przepływ wody grawitacyjnie w sposób swobodny na działkę nr [...] i [...]. Podtopienia na tych działkach zależą od ilości wody uzyskanej wiosną z roztopionego śniegu lub ilości opadów w okresie letnim z obszaru całej zlewni 43 ha. Zdaniem biegłego większych podtopień na terenie tych działek można uniknąć przez stworzenie warunków do swobodnego przepływu wody, np. przez sposób i kierunek uprawy roli.

W ocenie Sądu należało dać wiarę ustaleniom biegłego, że podtapianie działek nr [...] i [...] jest spowodowane najniższym ich położeniem w stosunku gruntów sąsiednich i w związku z tym naturalnym spływem wody opadowej z obszaru o pow. 43 ha położonych po obu stronach drogi S.– S., wielkość podtopień wynika z ilości opadów atmosferycznych. Należy uznać za wiarygodne stwierdzenie biegłego, że sporny zbiornik wodny na działce S. K. powstał przed 1990 rokiem (a według twierdzeń S. K., jeszcze wcześniej, którym również należy dać wiarę) zbiera wodę z części zlewni o pow. 22 ha i dopiero jej nadmiar naturalnym obniżeniem terenu płynie przepustem pod drogą kierując się na działki niżej położone nr [...] i [...]. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu kwestionującego powyższe ustalenia biegłego, jak też nie wykazała żadnym dowodem, iż nie są prawdzie twierdzenia biegłego, że na działce nr [...] poza spornym zbiornikiem nie ma żadnych innych urządzeń wodnych. Nie udowodniła też swoich twierdzeń, że jakoby S. K. wykopał rów od tego zbiornika do przepustu pod drogą i w ten sposób zalewa jej działkę. Według ustaleń biegłego istnieje tylko zagłębienie o głębokości 12 cm, które zostało wyżłobione naturalnie przez swobodnie płynący strumień spływającej wody z tego zbiornika, jak również z pozostałego obszaru zlewni o pow. 12 ha, kierujący się do przepustu pod drogą.

W ocenie Sądu w świetle opinii biegłego, przeprowadzonej w sposób wnikliwy i szczegółowo obrazującej istniejący układ terenu, na którym położone są sporne działki nr [...] i [...], spadki (rzędne) terenu występujące na tym terenie, układ warstwic terenu w oparciu o mapę wysokością części obszaru terenu wsi S. i U., a także opracowanych profili podłużnych przekroju zlewni od wododziału do drogi W. – W. oraz mapy wskazującej miejsca w obszarze zlewni, powodujące spływ wody w okolice zbiornika i miejsca jej koncentracji, oraz przedstawionej analizy i wniosków, twierdzenia skarżącej nie znajdują uzasadnienia.

W tych warunkach nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi o naruszeniu przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa, albowiem przeprowadzone postępowanie wyjaśniające przy udziale biegłego doprowadziło do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, i dało organom orzekającym obu instancji do wydania prawidłowych rozstrzygnięć na podstawie art. 29 ust.1 i 3 Prawa wodnego. Trafnie stwierdził w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że chybiony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 16 § 1 kpa. Jak wynika z akt sprawy, S. K. wykonał obowiązek zasypania przekopanego przez niego rowu nałożony decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1995 roku, co przyznała skarżąca w piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2001r. W tej sytuacji okoliczności te nie mogły być brane pod uwagę, gdyż rzeczą organu administracyjnego prowadzącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej było ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania rozstrzygnięcia i wydanie właściwego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Natomiast podniesione ww. piśmie dodatkowo zarzuty naruszenia art. 48 Prawa budowlanego oraz przepisów Prawa ochrony środowiska nie mają znaczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy – Prawo wodne, m.in. z tego względu, że wskazane przez skarżącą zagadnienia podlegają rozpatrzeniu w innych odrębnych postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez właściwe organy administracyjne.

Z powyższych podanych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła R. R., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), polegające na niezastosowaniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i oddaleniu skargi w sytuacji, gdy podniesione w niej zarzuty, dotyczące w szczególności naruszenia art. 77 k.p.a. przez organ wyższego stopnia były tego rodzaju, że uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organy administracji publicznej winny podjąć próbę zgromadzenia pełniejszego materiału dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego, jaki istniał w 1995 r. Nadto, w ocenie autora skargi kasacyjnej, stwierdzenie przez biegłego, że decyzja z 1995 r. została wydana błędnie budzi wątpliwości co do obiektywizmu biegłego, gdyż teza o nieprawidłowości tej decyzji została przedstawiona bez znajomości akt ówczesnego postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zarzut ten należało uznać za nieusprawiedliwiony.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy administracji obu instancji, opierając się na kluczowym dowodzie w sprawie – opinii biegłego z zakresu melioracji rolnych, inż. M. B. – zasadnie uznały, że brak było podstaw do stwierdzenia, że S. K. dokonał zmiany stanu wody na działce nr [...], a w konsekwencji prawidłowo ustaliły, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 29 ustawy Prawo wodne.

We wskazanej opinii biegły, przeprowadzając szczegółową analizę terenu, na którym znajdują się sporne działki nr [...] i [...] stwierdził, że przyczyną stanu wody na działce nr [...] jest ukształtowanie terenu na tej działce, powodujące odbiór wody i nadające jej jednocześnie kierunek przepływu. Ukształtowanie terenu na działce nr [...] powoduje przepływ wody przez przepust grawitacyjnie w sposób swobodny na działkę nr [...]. Podtopienia na tej działce zależą tylko od ilości wody, która zostanie uzyskana wiosną z roztapianego śniegu lub ilości opadów deszczu w okresie letnim na obszarze całej zlewni (pkt 6 opinii). W punkcie 4 opinii biegły wskazał, że na skutek długotrwałego zbierania cząstek gruntu przez wodę, wykształcone zostało zagłębienie o głębokości 12 cm w rodzaju bruzdy. Natomiast w żadnym miejscu na trasie przepływu wody przez działkę nr [...] nie ma koryta, które mogłoby powstać przez dokonanie wykopu. Poza spornym zbiornikiem wodnym biegły nie stwierdził istnienia na działce S. K. innych urządzeń wodnych powstałych w wyniku wykopów (pkt 6 opinii). Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, biegły wskazał, że zalewanie działki skarżącej następuje na skutek naturalnego spływu wody, nie jest zaś spowodowane celowym działaniem w postaci przekopywania rowu.

Powyższa, wnikliwie i rzeczowo sporządzona opinia nie budzi zastrzeżeń pod względem dokonanych w niej ustaleń dotyczących przyczyn podtopień działki nr [...]. Skarżąca, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, nie przedstawiła natomiast żadnego dowodu podważającego powyższe ustalenia biegłego, w szczególności nie udowodniła swoich twierdzeń, jakoby S. K. wykopał rów odprowadzający wodę ze znajdującego się na jego działce zbiornika wodnego.

Odnosząc się zaś do twierdzeń skargi kasacyjnej, że organy administracji nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący okoliczności stanu faktycznego istniejącego w 1995 roku, wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy było ustalenie aktualnie istniejących stosunków wodnych na gruncie, organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie miały zatem obowiązek ustalenia stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania decyzji, co też prawidłowo uczyniły. Dlatego brak jest podstaw uzasadniających czynności procesowe, których celem byłoby ustalenie stanu faktycznego istniejącego w 1995 r. Fakt wyrażenia przez biegłego w opinii oceny dotyczącej prawidłowości decyzji administracyjnej wydanej w 1995 r. nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jednocześnie nie umniejsza walorów merytorycznych opinii, dotyczących aktualnie istniejących stosunków wodnych na gruncie.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną.