Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2778/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy W. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...].

Decyzją tą organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Gminy W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. K. pozwolenia na budowę:

- fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl łącznej wydajności 1 464 000 szt./kurnik/cykl (5856 DJP) oraz 10 248 000 szt./rok wraz z wewnętrzną instalacją elektryczna wod. - kan. i c.o. - kat. ob. II wg opracowania indywidualnego o pow. zabudowy – 2 828,74 m2 x 24, pow. użytkowej – 2 711,04 m2 x 24 i kubaturze – 13 493,08 m3 x 24;

- szczelnych zbiorników na nieczystości przemysłowe o pojemności 1,5 m3 szt. 48;

- szczelnych zbiorników na ścieki bytowe o pojemności 4,0 m3;

- budynku socjalno - administracyjnego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.- kan. i c.o. - kat. obiektu II wg opracowania indywidualnego o kubaturze - 983,30 m3, pow. zabudowy - 170,12 m2 , pow. użytkowej - 239,02 m2;

- budynku agregatorowni i hydroforni - 2 agregaty o mocy 500 kW każdy wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.- kan. i c.o. - kat. obiektu II wg opracowania indywidualnego o kubaturze – 2 026,68m3, pow. zabudowy - 303,85 m2, pow. użytkowej - 259,80 m2;

- budynku składowego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.- kan. i c.o.- kat. obiektu II wg opracowania indywidualnego o kubaturze – 3 246,50 m3, pow. zabudowy – 9 667,11 m2, pow. użytkowej - 640,00 m2;

- budynku konfiskat oraz na sztuki padłe wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod. - kan. - kat. obiektu II wg opracowania indywidualnego o kubaturze - 231,60 m3, pow. zabudowy- 60,00 m2, pow. użytkowej - 45,78 m2;

- zbiorników na olej napędowy o pojemności 1,0 m3- 2 szt.;

- stacji magazynowo - redukcyjnej gazu propan 36 x 6 400l wraz z przyłączami i wewnętrznymi instalacjami w budynkach kurników kat. ob. VIII;

- silosy paszowe "B." na płycie żelbetowej w ilości 24 szt. kat. ob. VIII wg opracowania typowego;

całość zamierzenia wraz z urządzeniami towarzyszącymi wg projektu na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w m. K. , gm. W."

- uchylił decyzję organu I instancji:

1) w części dot. obszaru oddziaływania, tj. zapisu: "Obszar oddziaływania obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 20 oraz 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obejmujące nieruchomości: zamyka się w granicach nieruchomości będących własnością inwestora, czyli obejmujący działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],, zmieniając go w następujący sposób: Obszar oddziaływania obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 20 oraz 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] oraz działkę nr ewid. [...] (pełniącą funkcję drogi gminnej), położonych w m. K., gm. W., pow. [...].

2) w części dot. wydajności fermy, tj. zapisu: "Fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl łącznej wydajności 1464 000 szt./kurnik/cykl (5856 DJP) oraz 10 248 000szt./rok wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną wod.-kan. i c.o. - kat. ob. II wg opracowania indywidualnego o pow. zabudowy - 2.828,74 m2 x 24, pow. użytkowej - 2 711,04 m2 x 24 o kubaturze - 13 493,08 m3 x24" zmieniając go w następujący sposób:

"Fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl łącznej wydajności 1464 000 szt./ cykl (5856 DJP) oraz 10 248 000szt./rok wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną wod.-kan. i c.o. - kat.ob.II wg opracowania indywidualnego o pow. zabudowy-2.828,74 m2 x 24, pow. użytkowej - 2 711,04 m2 x 24 i kubaturze- 13 493,08 m3 x24",

- w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 października 2015 r. Wojewoda [...] podał, że w dniu 23 lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Z. K. o pozwolenie na budowę fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl łącznej wydajności 1464 000 szt./kurnik/cykl 5856 DJP oraz 10 248 000 szt./rok w obrębie fermy drobiu w miejscowości K., gm. W. wraz z infrastrukturą towarzyszącą: zbiornikami na gaz płynny, stacjami redukcyjno – magazynowymi, silosami paszowymi, zbiornikami bezodpływowymi na ścieki przemysłowe i na ścieki bytowe, zbiornikiem bezodpływowym na ścieki technologiczne, budynkiem socjalno – biurowym, budynkiem technicznym - agregatorowni i hydroforni, budynkiem składowym, budynkiem konfiskatora sztuk padłych, zbiornikami na olej napędowy, płytą betonową pod pojemniki na śmieci, hydrantami przeciwpożarowymi, drogami i placami manewrowymi utwardzonymi wraz z miejscami parkingowymi. Przedmiotowa inwestycja została podzielona na 4 etapy zgodnie z opisem zawartym w projekcie zagospodarowania działki na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w m. K. gm. W., pow. [...]. Do ww. wniosku inwestor dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. organ I instancji zawiadomił inwestora i strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, natomiast postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych uchybień w projekcie budowlanym. Wymagana dokumentacja została przez inwestora uzupełniona.

Starosta [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę stwierdzoną w ww. decyzji, w zakresie: powołania się na art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego (powinno być art. 36 ust. 1 pkt 1 - 4), dopisania obszaru oddziaływania obiektu (dodając: "Obszar oddziaływania obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 20 oraz 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obejmujące nieruchomości: nie dotyczy."), oraz błędnego wpisania liczby dni, do kiedy inwestor powinien zawiadomić organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania.

W dniu 11 września 2015 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Z. K. o uzupełnienie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...].

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 § 1 i § 1 b oraz § 2 k.p.a., uzupełnił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] m. in. w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji wskazując, że: "Obszar oddziaływania obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 20 oraz 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obejmujące nieruchomości: zamyka się w granicach nieruchomości będących własnością inwestora, czyli obejmujący działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], znajdujące się w miejscowości K., gm. W.." Ponadto sentencję decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ I instancji uzupełnił po sformułowaniu "1464 000 szt./kurnik" o dodanie treści "cykl (5856 DJP) oraz 10 248 000 szt./rok".

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], w terminie, wniosła Gmina W.

Wojewody [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy W., - uchylił decyzję organu I instancji: 1) w części dot. obszaru oddziaływania, 2) w części dot. wydajności fermy, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Dalej, Wojewoda [...] podał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazał, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że uchylił decyzję organu I instancji w zakresie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji na skutek uznania Gminy W. za stronę niniejszego postępowania administracyjnego. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja oddziaływać będzie na nieutwardzoną drogę gminną (działka ew. nr [...]), poprzez którą odbywać się będzie ruch kołowy (mający znaczący wpływ na stan tej drogi), na potrzeby projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Właścicielem tej drogi jest Gmina W. (księga wieczysta Nr [...]).

Natomiast, jak podał dalej, uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie wydajności fermy wiązało się z koniecznością wyeliminowania błędu rachunkowego – wyjaśnił, że wydajność o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl daje łączną wydajność całej fermy 24 x 61 000 szt./kurnik/cykl = 1464 000 szt./ cykl (5856 DJP) oraz 10 248 000szt./rok, a nie jak podał organ I instancji 1464 000 szt./kurnik/cykl.

Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda [...] uznał następnie, iż zarzuty strony skarżącej zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

Wskazał, że w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Powołując się na art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego organ odwoławczy wskazał, że w przypadku spełnienia przez inwestora ww. wymogów oraz wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie inwestor dopełnił obowiązków wynikających z ww. przepisów, a tym samym organ I instancji nie miał podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z:

ustaleniami zawartymi w "Zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., pow. [...], woj. [...]" - uchwale Rady Gminy w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 3 pkt 7 lit. a ww. uchwały, w granicach terenów oznaczonych symbolem R dopuszcza się realizację ferm hodowlanych, za wyjątkiem korytarzy ekologicznych;

decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] (odmawiającą wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia) oraz ustalającą warunki realizacji spornej inwestycji. Dodał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki jego realizacji i eksploatacji.

W ocenie Wojewody [...] projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które ponadto złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez: rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; rzeczoznawcę ds. BHP pod względem zgodności z przepisami bhp oraz wymaganiami ergonomii; rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził jego zgodność z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Projekt zagospodarowania terenu zawiera m. in. informacje dot.: powierzchni zabudowy i utwardzenia terenu, wskaźnika pow. biologicznie czynnej, etapowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, studni głębinowej, oznaczonej symbolem SG - według odrębnego opracowania, infrastruktury towarzyszącej (w tym szczelnych zbiorników, silosów paszowych, miejsc parkingowych, wejść do budynków, wjazdów, dróg technicznych, pasów zieleni), sieci energetycznej - według odrębnego opracowania, sieci wodnej - według odrębnego opracowania, sieci gazowej - według odrębnego opracowania.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących nieuznania mieszkańców Gminy W. za strony postępowania wskazał, że dotyczą one kwestii rozstrzygniętych wcześniej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., tj. na etapie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Jak wynika z akt sprawy decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak w dacie wydania decyzji była ona ostateczna i jest ona wiążąca dla organu odwoławczego.

Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877), jak również rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarczych, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56, poz. 344 ze zm.). Sporna inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wiąże się z wymogiem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Wymóg ten został spełniony, co potwierdza ostateczna, ww. decyzja SKO w C. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], w której zostały ustalone środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Dalej, organ odwoławczy uznał, że także zarzut dotyczący zaopatrzenia fermy w wodę jest bezpodstawny. W projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono usytuowanie studni głębinowej, oznaczonej symbolem SG, która zostanie zrealizowana wg odrębnego opracowania. W ww. postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] stwierdzono, że "Zgodnie z Planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza rzeki W. ustanowionym uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. (M.P. z 2011 r. Nr 49, poz. 549), teren inwestycji położony jest w zasięgu jednolitej części wód podziemnych ([...]) nr [...] o europejskim kodzie [...], położonej w regionie wodnym Środkowej W., na obszarze dorzecza W. w rejonie dyspozycji RZGW w W. Stan ilościowy i jakościowy wód [...] nr [...] określono jako dobry, przedmiotowa [...] jest niezagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych. Planowana inwestycja nie wpłynie znacząco na zmianę charakterystyk ilościowych i jakościowych ww. jednolitej części wód podziemnych. Z informacji zawartych w przedłożonej dokumentacji wynika, że w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują inne ujęcia wód podziemnych, co wyklucza kumulację oddziaływań na wody podziemne z innymi ujęciami".

W końcu, Wojewoda [...] nie zgodził się z Wójtem Gminy W., że organ I instancji uzupełniając swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r., naruszył art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym uzupełnienie decyzji może dotyczyć rozstrzygnięcia, prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Dalej, organ odwoławczy wskazał, że decyzja wymaga uzupełnienia wówczas, gdy jest niekompletna, tj. zawiera niekompletne rozstrzygnięcie, widoczne w aktach sprawy. W rozpatrywanej sprawie nastąpiła rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2015 r., a decyzją organu I instancji. Starosta [...] miał więc obowiązek pozytywnie zareagować na wniosek inwestora z dnia 8 września 2015 r. o uzupełnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., co też uczynił, wydając postanowienie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o uzupełnieniu decyzji.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał także zarzut zignorowania przez organ I instancji połączenia projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z drogą krajową. Wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać: stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z droga, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Powyższy wymóg został spełniony, co potwierdza pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Organ wskazał, że powyższe pismo zawiera również informację, że "docelowy układ komunikacyjny planowanej fermy drobiu (przed oddaniem przedmiotowej inwestycji do użytkowania) podlega uzgodnieniu w tut. Oddziale". Definicja dostępu do drogi publicznej, zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednoznacznie wskazuje, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie ma potrzeby ustanawiania służebności drogowej, gdyż działka nr ew. [...], stanowiąca nieutwardzoną drogę, jest drogą ogólnie dostępną.

W ocenie Wojewody [...] decyzja organu I instancji, sprostowana postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w zakresie wskazanej podstawy prawnej - art. 36 Prawa budowlanego, stanowi oczywistą omyłkę pisarską, równoznaczną z niezamierzonym opuszczeniem jednego lub więcej wyrazów. Tym samym nie doszło do naruszenia w sprawie również art. 113 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wniosła Gmina W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego i materialnego:

art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 i art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a ponadto art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, poprzez uniemożliwienie mieszkańcom gminy - właścicielom nieruchomości mieszkaniowych występowania w postępowaniu w charakterze stron pomimo, że ich domy mieszkalne znajdują się w obszarze odziaływania zamierzonej inwestycji emitującej uciążliwe związki zapachowe (odór) i niepowiadomieniu ich o podejmowanych czynnościach procesowych, choćby o samym wszczęciu postępowania, co może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji, pominięciu istotnych okoliczności wynikających ze stanu faktycznego sprawy, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, braku wnikliwej oceny materiału dowodowego;

art. 3 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. b i d, pkt 2 lit. a, pkt 9 Prawa budowlanego poprzez pominięcie istotnych okoliczności uniemożliwiających wbrew ww. przepisom zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego i odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz poszanowania, występujących na obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich;

przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) poprzez zignorowanie usytuowania zamierzonego obiektu budowlanego fermy drobiu w miejscowości K., gm. W. w granicach działek położonych na terenie gminy W. o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...],[...],[...] - w stosunku do drogi krajowej [...] poprzez działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącej Gminy, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa z uwagi na okoliczność, że działka nr [...] będąca drogą gruntową - stanowi zjazd z drogi krajowej [...], a nie skrzyżowanie tych dróg w rozumieniu przepisów ww. ustawy;

4) art. 35 ust. 1 i art. 36 Prawa budowlanego poprzez niestaranne i niedokładne sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w art. 3 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. b i d, pkt 2 lit. a, pkt 9 Prawa budowlanego, a także z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji, a także poprzez brak uwzględnienia w zaskarżonych decyzjach szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy, których brak nie może być usunięty, jak to uczynił Starosta [...] i zaakceptował Wojewoda [...] - postanowieniem o sprostowaniu, ponieważ brak ten nie stanowi oczywistej omyłki, ani też błędu pisarskiego, a samo postanowienie o sprostowaniu narusza art. 113 § 1 k.p.a.

Nadto, strona skarżąca zarzuciła istotne błędy merytoryczne w sentencji zaskarżonej decyzji, polegające na określeniu inwestycji jako fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu - brojlera kurzego, o obsadzie początkowej 61 000 szt./kurnik/cykl o łącznej wydajności 1464 000 szt. /kurnik/, które nie mogą być usunięte, jak to uczynił Starosta [...], a zaakceptował Wojewoda [...] - postanowieniem o sprostowaniu decyzji, gdyż nie stanowią one oczywistej omyłki, ani też błędu pisarskiego w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Gmina W.podniosła, że argumenty zawarte w decyzjach organów obu instancji, które rzekomo nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania oświadczeń i uzgodnień w zakresie dostaw wody, energii, czy też dostępu do drogi publicznej są chybione i nie mają uzasadnienia w ustawie - Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych. Zastosowana przez organy obu instancji wykładnia tych przepisów powadzić może do absurdalnego wniosku, że ww. ustawa i przepisy wykonawcze dopuszczają możliwość wybudowania obiektu, który nie będzie miał możliwości funkcjonowania poprzez brak dostępu do wody, energii, czy drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Orzeczeniem tym, organ uchylił w części dotyczącej: 1) obszaru oddziaływania i 2) wydajności fermy - decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z.K. pozwolenia na budowę fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną wod. - kan. i c.o., zbiorników na nieczystości przemysłowe i ścieki bytowe, budynku socjalno-administracyjnego, budynku agregatorowni i hydroforni, budynku składowego, budynku konfiskat oraz na sztuki padłe, zbiorników na olej napędowy, stacji magazynowo – redukcyjnej gazu, silosów paszowych, wraz z infrastrukturą towarzyszącą wg projektu na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...],[...],[...] położonych w m. K., gm. W., pow. [...], i w uchylonej części orzekł co do istoty, a w pozostałej części - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Orzekając w ten sposób, organ II instancji przyjął, że inwestor spełnił wszystkie wymogi jakie w przypadku ubiegania się o pozwolenie na budowę nakłada Prawo budowlane, a to uzasadniało zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie organ ten uznał, że decyzja I instancji, choć co do zasady prawidłowa, wymaga korekty.

Stanowisko to, w ocenie Sądu, wobec zawartości akt sprawy, należy w pełni zaakceptować.

Rozwijając powyższe wskazać trzeba, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek Z. K. o wydanie pozwolenia na budowę fermy drobiu - 24 kurników do ściółkowego chowu drobiu brojlera kurzego w obrębie fermy drobiu w miejscowości K., gm. W. wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...],[...],[...], położonych w m. K., gm. W., pow. [...]. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Kierując się powyższym, Sąd stwierdził, że Wojewoda [...] orzekając w niniejszej sprawie i wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przeanalizował przedstawione wraz z wnioskiem dokumenty i zasadnie uznał, że są one kompletne i zgodne z przepisami, i umożliwiają podjęcie pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia.

Rozwijając powyższe wskazać trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę załączono: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione oraz projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami. Wskazany projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które nadto złożyły stosowne oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Dokonując sprawdzeń przedłożonego przez inwestora projektu, organy orzekające w sprawie prawidłowo zaś ustaliły, iż przedmiotowa inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest zgodna z obowiązującymi na tym terenie ustaleniami zawartymi w "Zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., pow. [...], woj. [...]", zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Przedmiotowa inwestycja położona jest na obszarze przeznaczonym pod uprawy polowe, oznaczonym symbolem R. Zgodnie zaś z § 3 pkt 7 lit. a tej uchwały, w granicach terenów oznaczonych symbolem R dopuszcza się realizację ferm hodowlanych, za wyjątkiem korytarzy ekologicznych, O.Ch.K., Obszaru Natura 2000; fermy te muszą być obsługiwane przez drogi KD, KL, wyjątkowo KZp.

W toku postępowania prawidłowo ustalono także, że projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż wskazana decyzja środowiskowa jest nie tylko ostateczna, ale też prawomocna - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1352/15 oddalił bowiem skargę wniesioną na tę decyzję, dokonując merytorycznej jej oceny i uznając ją w efekcie za prawidłową. Należy jednocześnie dostrzec, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki realizacji i eksploatacji fermy. Warunki te zostały uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., a następnie – w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Nie sposób w efekcie stwierdzić, aby doszło do naruszenia w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, nadto – została poprzedzona wymaganym w tym przypadku postępowaniem środowiskowym (ostatecznie i prawomocnie zakończonym).

Nie sposób też uznać, aby przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja była niekompletna, a wobec tego – aby w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z uwagi na zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą należy przede wszystkim zauważyć, iż do projektu budowlanego załączono opinię Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], w której ww. organ pozytywnie zaopiniował planowaną zmianę sposobu zagospodarowania terenu działek nr ew. [...],[...],[...] i [...]polegającą na budowie fermy drobiu – w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych. W piśmie tym wskazano, że obsługa komunikacyjna ww. nieruchomości winna odbywać się na dotychczasowych zasadach, tj. przez drogę wewnętrzną (działka gminna o nr ew. [...]). Zważyć przy tym także trzeba, iż postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało na wniosek złożony w dniu 23 lipca 2015 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), które zaczęły obowiązywać od dnia 28 czerwca 2015 r. Na mocy art. 1 ustawy zmieniającej z dnia 20 lutego 2015 r., przepis art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego otrzymał nowe, następujące brzmienie: "projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych". Wskazać zatem trzeba, że w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie nie obowiązywał wymóg załączenia do projektu budowlanego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Obowiązek ten został bowiem wyeliminowany ww. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. Obowiązujące od dnia 28 czerwca 2015 r. brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przewiduje tylko złożenie oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. I takie też oświadczenie (jak powyżej już zaznaczono) zostało dołączone do projektu budowlanego.

W konsekwencji, należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż co do zasady decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy, a poddać weryfikacji jedynie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu oraz wydajności fermy. Stąd też słusznie na tym etapie zastosowano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydano rozstrzygnięcie o charakterze merytoryczno-reformacyjnym.

Zważyć należy, iż stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji Wojewoda prawidłowo uznał, że obszar oddziaływania obejmuje również działkę ew. nr [...] (pełniącą funkcję drogi gminnej i mająca zapewnić połączenie z drogą krajową projektowanej inwestycji), której właścicielem jest Gmina W. Prawidłowo w konsekwencji przyjął, iż odwołanie tego podmiotu może być merytorycznie rozpatrzone. Dostrzec przy tym trzeba, że zmieniając decyzję organu I instancji w ww. zakresie, Wojewoda nie miał podstaw do stosowania art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 tej ustawy (i mógł stwierdzoną wadę naprawić w postępowaniu odwoławczym), albowiem Gmina W. choć nie była traktowana przez Starostę jako strona (obszar oddziaływania obejmował bowiem tylko działki przeznaczone pod inwestycje), to jednak otrzymała -do wiadomości- wszelkie rozstrzygnięcia zapadłe w niniejszej sprawie na tym etapie (tj. wydawane przez ten organ), nadto – z zachowaniem terminu ustawowego (liczonego od dnia doręczenia Gminie postanowienia z dnia [...] września 2015 r. o uzupełnieniu decyzji organu I instancji; pierwotne odwołanie zostało bowiem w tym terminie uzupełnione), wniosła odwołanie. Zdaniem Sądu, Wojewoda prawidłowo także orzekł merytorycznie-reformacyjnie w zakresie wydajności fermy, ustalając prawidłową wartość w tym zakresie i usuwając nieścisłość zawartą w tej kwestii w decyzji organu I instancji, następnie sprostowanej i uzupełnionej.

Dokonując powyższej oceny, Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi sformułowany w kontekście art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a., a wskazujący na niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, tj. uniemożliwienie mieszkańcom Gminy W. udziału w tym postępowaniu. Zdaniem skarżącej Gminy W. organy orzekające w sprawie powinny były uznać za strony niniejszego postępowania mieszkańców gminy, będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze odziaływania przedmiotowej inwestycji emitującej uciążliwe związki zapachowe (odór) i zapewnić im czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Tak sformułowany zarzut skargi nie może, zdaniem Sądu, odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim, może go skutecznie podnieść jedynie podmiot pominięty w postępowaniu, który jednocześnie wskaże, jakich to określonych czynności procesowych uniemożliwiono mu dokonać w toku postępowania. Tymczasem strona skarżąca w postępowaniu, przed organami obu instancji brała czynny udział (dotyczy to także postępowania organu I instancji, w którym to Gmina złożyła pismo z zastrzeżeniami, a te - poddane zostały następnie analizie w uzasadnieniu decyzji I instancji). Nadto i niezależnie od powyższego, zważyć trzeba, iż wywodząc jak wyżej, strona skarżąca nie wskazała, którym konkretnie mieszkańcom Gminy organy powinny zapewnić czynny udział w postępowaniu, nie wskazała także żadnych konkretnych nieruchomości (działek), które jej zdaniem znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie wskazała przy tym również podstawy prawnej dla uzasadnienia interesu prawnego podmiotów pomiętych w postępowaniu. Z samej tylko uciążliwości zapachowej przedmiotowej inwestycji i powodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia w sprawie ww. przepisów procesowych, jaki art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji związanego z nim - art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy w zasadniczej części decyzję Starosty o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie ujawniły bowiem tego rodzaju wad, które winny skutkować co najmniej jej uchyleniem.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji.