Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 983/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4a ust. 3,. art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 17a
journal: Dz.U. 2015 poz 86
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 listopada 2020 r. ustalającą M.T. (dalej: podatnik, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 813 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny potwierdził nabycie spadku - na podstawie ustawy – po zmarłej w dniu 18 marca 2015 r. I.T. przez jej dzieci: G.W., E.S., M.T. oraz G.T., każde w 1/4 części. Przedmiotowe postanowienie uprawomocniło się w dniu 28 grudnia 2015 r.

W dniu 20 lutego 2020 r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło - nadane w placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2020 r. - zeznanie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych (SD-3), w którym M.T. wykazał nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w K., [...] o powierzchni użytkowej 63,2 m2 objętego księgą wieczystą nr [...] o zeznanej wartości rynkowej wynoszącej 120.000 zł. Wartość udziału wynoszącego 1/4 części spadku określono na kwotę 30.000 zł.

W piśmie załączonym do zeznania podatnik wskazał, że jest to pierwsze postępowanie spadkowe, w jakim kiedykolwiek uczestniczył, w związku z czym nie miał "pełnej wiedzy o obowiązkach związanych z nabyciem spadku", w tym o konieczności złożenia jakiegokolwiek oświadczenia dotyczącego nabycia rzeczy i praw majątkowych tytułem dziedziczenia przed organami podatkowymi. Podatnik pozostawał w przekonaniu, że jako spadkobierca należący do I grupy podatkowej korzysta z ustawowego zwolnienia z podatku na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 86 ze zm.).

Decyzją z dnia 25 listopada 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. ustalił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 813 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej , po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 5 maja 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy w pierwszej kolejności ustosunkował się do kwestii przedawnienia prawa do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku. Przywołując treść art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz art. 1015, art. 1025, art. 1027 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn. Dz. U. z 2020r., poz. 1740) wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia powstaje - co do zasady – nie na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, tj. z chwilą przyjęcia spadku, lecz na podstawie przepisu art. 6 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma, jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. Moment powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn należy zatem łączyć przede wszystkim z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego nabycie spadku lub z chwilą stwierdzenia nabycia spadku innym pismem (co występuje w przypadku spadków zagranicznych) oraz z chwilą zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia. W ocenie organu przepis art. 6 ust. 4 ustawy stanowi, co do zasady, podstawę powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia spadku na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn a także całościową regulację prawną momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, od którego rozpoczyna bieg termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Bieg terminu przedawnienia prawa organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe rozpoczyna swój bieg od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przyjęcie spadku (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy) albo w którym uprawomocniło się postanowienie sądu stwierdzającego nabycie spadku lub zarejestrowano akt poświadczenia dziedziczenia (art. 6 ust. 4 ustawy).

Zgodnie z art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn M.T. był zobowiązany do złożenia zeznania o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych (SD-3). Przepis ten dopuszcza tylko jeden wyjątek od obowiązku złożenia zeznania, który nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że podatnik nie dopełnił ustawowego obowiązku, a tym samym w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki art. 68 § 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, przewidującego 5-letni termin na wydanie przez organ podatkowy i doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skoro w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy z tytułu nabycia spadku po zmarłej matce powstał z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w K. I Wydział Cywilny, sygn. akt [...], tj. w dniu 28 grudnia 2015 r., to decyzja z dnia 25 listopada 2020 r. została wydana z zachowaniem terminu określonego w art. 68 § 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa.

W świetle powyższego Dyrektor uznał, że nie ma przeszkód do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, a zarzuty naruszenia art. 68 § 2 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej są bezzasadne.

Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, albowiem treść przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, jak również przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz ich zastosowanie w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie budziło wątpliwości organów podatkowych. Wbrew stanowisku strony okoliczność dysponowania postanowieniem sądu o nabyciu spadku nie daje organowi podatkowemu podstawy do ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku. Organ podatkowy nie dysponuje bowiem informacją, jakie rzeczy lub prawa majątkowe stanowią przedmiot masy spadkowej, jak również wiedzą w zakresie ewentualnych długów i ciężarów spadku, która jest niezbędna do ustalenia - w oparciu o treść art. 7 ust. 1 - podstawy opodatkowania. Wiedzą w tym zakresie dysponuje natomiast podatnik, który ujawnia przedmiot dziedziczenia oraz obciążające go długi i ciężary w zeznaniu podatkowym, do złożenia którego może zostać wezwany przez organ podatkowy w sytuacji, gdy sam nie dopełni tego obowiązku w terminie.

W dalszej kolejności Dyrektor wskazał, że nabycie spadku przez spadkobiercę zmarłej I.T. nastąpiło w dacie jej śmierci, tj. w dniu 18 marca 2015 r., co wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. I Wydział Cywilny z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt [...]. Obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn tytułem nabycia spadku powstał, zgodnie z przepisem art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w dniu uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego nabycie spadku, tj. w dniu 28 grudnia 2015 r. W wymienionej dacie, w myśl regulacji art. 4a ustawy, rozpoczął swój bieg 6-miesięczny termin na dokonanie przez podatnika zgłoszenia faktu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem spadku, warunkującego uzyskanie zwolnienia z podatku od spadków i darowizn. Termin ten, ustalony zgodnie z zasadami obliczania terminów, zawartymi w treści art. 12 § 3 i § 5 Ordynacji podatkowej, upłynął bezskutecznie w dniu 28 czerwca 2016 r. Strona nie złożyła bowiem przed jego zakończeniem Zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych (SD-Z2). Dopiero w dniu 20 lutego 2020 r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło - nadane w placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2020 r. - zeznanie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych (SD-3). Uchybienie powyższemu terminowi spowodowało ustalenie przez organ pierwszej instancji zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od spadków i darowizn na zasadach przewidzianych dla nabywców z I grupy podatkowej.

Termin określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn i darowizn jest terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje utratę przez podatnika prawa do skorzystania ze zwolnienia, niezależnie od przyczyny uchybienia. Oznacza to, że termin ten nie podlega przywróceniu. Niezależnie więc od przyczyn uchybienia powyższemu terminowi w sprawie nie ma zastosowania przedmiotowe zwolnienie podatkowe. Wskazywane przez podatnika w piśmie załączonym do zeznania okoliczności nie stanowią wyjątku od ww. zasady i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie ma natomiast zastosowanie art. 4a ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa w powyższym przepisie nabycie własności rzeczy i praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.T. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, umorzenie postępowania podatkowego z tytułu podatku od spadku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 68 § 2 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie, że upływ terminu przedawnienia powoduje utratę prawa przez organ do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario, przy wykładni art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn,

3) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez uchybienie zasadzie praworządności i dokonanie błędnej (dowolnej) interpretacji przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn,

4) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez uchybienie zasadzie nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

5) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uchybienie obowiązkowi dążenia do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Nie są sporne data otwarcia spadku, nabycie spadku przez skarżącego należącego do kręgu spadkobierców wskazanych w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz niezłożenie przez skarżącego zgłoszenia w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nabycie spadku. Skarżący nie dopełnił obowiązku notyfikacji warunkującego zwolnienie podatkowe.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył wyłącznie kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. Organ odwoławczy podnosił, że decyzja ustalająca powyższe zobowiązanie wydana została zgodnie z art. 68 § 2 pkt 1 O.p., argumentując, że obowiązek podatkowy w sprawie - stosownie do treści art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn - powstał z chwilą uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej I.T., tj. w dniu 28 grudnia 2015 r. Ponieważ Skarżący złożył zeznanie podatkowe SD-3 w dniu 20.02.2020 r., a więc po upływie terminu z art. 17a ustawy o podatku od spadków i darowizn, zastosowanie znalazła dyspozycja z art. 68 § 2 pkt 1 O.p. Stąd wydanie przez organ I instancji decyzji wymiarowej w dniu 25.11.2020 r. nastąpiło z zachowaniem pięcioletniego terminu, upływającego w dniu 31.12.2020 r.

Skarżący natomiast stał na stanowisku, że termin przedawnienia prawa do wydania decyzji wynosił w sprawie 3 lata zgodnie z treścią art. 68 § 1 O.p. – w związku z koniecznością przyjęcia, że przepis art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w którym przewidziano tzw. odnowienie obowiązku podatkowego, nie nakłada na podatnika obowiązku złożenia zeznania podatkowego.

Sąd orzekający w sprawie podzielił w powyższym sporze stanowisko organu, nie podzielając tym samym poglądów przeciwnych wyrażanych m.in. w orzeczeniach sądowych przywołanych w skardze.

Zgodnie z treścią art. 4 O.p., obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.

W ustawie o podatku od spadków i darowizn zdarzeniem wywołującym obowiązek podatkowy jest nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych (art. 1 ust. 1 pkt 1 - 6 i ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn) m.in. tytułem dziedziczenia. Stosownie do brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku. W myśl art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2 (który w sprawie nie ma zastosowania) złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

Natomiast jak stanowi przepis art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia.

W myśl art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Natomiast w myśl art. 68 § 2 O.p., jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Od daty uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku organ podatkowy odzyskał kompetencję do ustalenia zobowiązania podatkowego, przez co z tym dniem rozpoczął bieg terminu do wydania i doręczenia spadkobiercy decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn, co jest bezsporne. Spór dotyczy tego, czy powinien być to termin 3-letni (art. 68 § 1 O.p.) czy 5-letni (art. 68 § 2 pkt 1 O.p.).

Sąd podziela pogląd organu, że powinien to być termin 5-letni wynikający z art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z uwagi na niedopełnienie przez skarżącego obowiązku wynikającego z art. 17a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania. Przepis ten nakłada na podatników obowiązek złożenia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, niezależnie od tego, na podstawie którego przepisu powstanie obowiązek podatkowy. Tym samym także w przypadku nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, m.in. tytułem dziedziczenia, gdy obowiązek ten powstał na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatnik jest obowiązany do złożenia zeznania podatkowego. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje ziszczenie się hipotezy art. 68 § 2 pkt 1 O.p., tj. niezłożenia deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego.

Jeżeli podatnik naruszył prawo i wbrew niemu nie wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji, tworzy się stan faktycznego uchylania się od opodatkowania, albowiem organ podatkowy nie ma realnych możliwości uzyskania niezbędnych do jego zastosowania informacji i danych. Wprawdzie orzeczenie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku jest przesyłane urzędowi skarbowemu, niemniej jednak pozyskane w ten sposób dane nie są wystarczające dla identyfikacji i ustalenia zobowiązania podatkowego. Na podstawie orzeczeń spadkowych ustalane jest imię i nazwisko spadkobiercy (bez adresu zamieszkania) oraz stosunek jego udziału w masie spadkowej. Organ podatkowy nie otrzymuje jednak informacji, jakie rzeczy lub prawa majątkowe stanowią przedmiot masy spadkowej, jak również wiedzy w zakresie ewentualnych długów i ciężarów spadku, która jest niezbędna do ustalenia - w oparciu o treść art. 7 ust. 1 - podstawy opodatkowania. Wiedzą w tym zakresie dysponuje natomiast podatnik, który ujawnia przedmiot dziedziczenia oraz obciążające go długi i ciężary w zeznaniu podatkowym, do złożenia którego może zostać wezwany przez organ podatkowy w sytuacji, gdy sam nie dopełni tego obowiązku w terminie. Konsekwencją powyższego będzie jednak wydłużenie okresu przedawnienia prawa do wydania decyzji w okresie 5 letnim, zgodnie z treścią art. 68 § 2 O.p.

Słusznie też organ argumentuje, powołując się na wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2019r., sygn. akt II FSK 538/17, w którym stwierdzono, że cyt. "przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej ogólny trzyletni termin do wydania konstytutywnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe liczony od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, dotyczy wyłącznie sytuacji, w której brak jest sporu pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym co do okoliczności objętych deklaracją" – że skoro nie znajduje on zastosowania w sytuacji sporu co do danych zawartych w deklaracji, to tym bardziej nie znajdzie zastosowania w sytuacji braku złożenia zeznania podatkowego.

Sąd nie podziela poglądu prezentowanego przez część orzecznictwa, zgodnie z którym w sytuacji prawnej określonej w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie ma zastosowania termin 5-letni przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, albowiem art. 6 ust. 4 ww. ustawy nie jest przepisem, który nakładałby na podatnika ponowny obowiązek złożenia zeznania podatkowego i ujawnienia wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Pogląd ten nie uwzględnia jednoznacznej treści art. 17a ustawy o podatku od spadków i darowizn, który nakłada na podatnika obowiązek złożenia zeznania w terminie miesiąca od powstania obowiązku podatkowego, bez względu na sposób jego powstania (z jedynym wyjątkiem wynikającym z § 2 tego przepisu, który nie ma zastosowania w tej sprawie).

W związku z powyższym niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 68 § 2 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a także art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Również zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej uznać należy za bezzasadne. W prowadzonym postępowaniu podatkowym podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzono dogłębną analizę uzyskanych informacji w świetle obowiązujących przepisów prawa, a dokonane ustalenia faktyczne stanowiły podstawę wydanej decyzji. Organ II instancji działał przy tym na podstawie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, uzasadniając w wydanej decyzji szczegółowo przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Wszystkie czynności zostały dokonane przez organ II instancji z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz zachowaniem określonej procedury w ustawie Ordynacja podatkowa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.