Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 183/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2084/13 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2084/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu postanowienie Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Przedmiotowa skarga podpisana i wniesiona była przez pełnomocnika I. Sp. z o.o. w W. – radcę prawnego H. S..

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 czerwca 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 października 2013 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi przypadł zatem na dzień 14 października 2013 r.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego przy piśmie datowanym na dnia 8 października 2013 r. nadesłał pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi. Powyższe pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 października 2013 r.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę, przywołał treść art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", a następnie stwierdził, że niezałączenie pełnomocnictwa (oryginału, czy też poświadczonego odpisu) zgodnie z art. 37 p.p.s.a., stanowi brak formalny skargi, podlegający konwalidacji w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisem umożliwiającym uwierzytelnianie odpisów dokumentów przez radcę prawnego jest art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), który stanowi, że radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego przedłożył odpis pełnomocnictwa w postaci kserokopii tego dokumentu, u dołu opatrzonej jedynie wskazaniem "W., dnia 7.10.2013 roku", przy czym datę wpisano odręcznie. W ocenie Sądu, powyższy dokument nie zawiera oryginalnego, odręcznego podpisu mocodawcy (osoby upoważnionej do działania w jego imieniu), jak również niezbędnych elementów uwierzytelnionego odpisu sporządzonego zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. W tej sytuacji Sąd uznał, że złożone pełnomocnictwo nie może zostać uznane za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony w rozumieniu art. 37 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sąd należało uznać, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła I. Sp. z o.o. w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w niniejszym postępowaniu dwukrotnie załączył do pism pełnomocnictwo, w tym jedno uwierzytelnione zgodnie z przepisami, którymi dysponował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (k-35 i 89 akt sprawy). Ponadto powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym zwalnia od obowiązku złożenia pełnomocnictwa sytuacja, gdy pełnomocnik przedtem złożył to pismo w danej sprawie sądowoadministracyjnej, a nie w jakiejkolwiek sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I FSK 536/08, LexPolonica nr 2419404; z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt FSK 1824/10, LexPolonica nr 2476291).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie, na żadnym z etapów postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik ten nie złożył ani oryginału, ani kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W szczególności pełnomocnictwo złożone do akt przed organem administracyjnym (k-89), na które powołuje się pełnomocnik nie spełnia wymogów z art. 37 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, jest to wyłącznie kserokopia odpisu pełnomocnictwa, który to odpis również został nieprawidłowo sporządzony, ponieważ nie zawierał podpisu osoby go sporządzającej. Z tego względu Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednak w odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik nie nadesłał ani oryginału, ani kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa. W tej sytuacji Sąd prawidłowo uznał, że złożone na jego wezwanie pełnomocnictwo nie może zostać uznane za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony w rozumieniu art. 37 § 1 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Oznacza to, że w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę.

Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.