Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 209/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej dnia [...] r., nr [...] i umarza to postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Wnioskami z dnia [...] sierpnia 2015r. D.B. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o świadczenia pieniężne w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego, na opłacenie kosztów wynajęcia wykwalifikowanej sprzątaczki, w tym oddelegowania osoby wraz z akcesoriami do wykonania gruntownego porządku w mieszkaniu, m. in. wymycia okien, wypastowania podłóg oraz na opłacenie wynajęcia opiekuna, asystenta osoby niepełnosprawnej oraz usług opiekuńczych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor MOPS – działający z upoważnienia Prezydenta Miasta - odmówił przyznania D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na opłacenie :

1) kosztów wynajęcia wykwalifikowanej sprzątaczki, w tym oddelegowania osoby wraz z akcesoriami do wykonania gruntownego porządku w mieszkaniu, m. in. wymycia okien, wypastowania podłóg;

2) opiekuna, asystenta osoby niepełnosprawnej oraz usług opiekuńczych.

Kwestie dotyczące zasiłku okresowego rozpatrzono innymi decyzjami, a w sprawach niewymagających wydania decyzji udzielono odpowiedzi pisemnej.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. D.B. wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora MOPS, w którym wyraziła niezadowolenie z kilku decyzji organu pierwszej instancji, w tym decyzji z dnia [...] września 2015 r. nr [...], domagając się ponownego rozpatrzenia i zbadania sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu powyższego odwołania – powołując się m.in. na art. 138 § 2 Kpa – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Odwołanie zostało uwzględnione z uwagi na zmianę stanu prawnego, jaka nastąpiła już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, gdyż rozpoznając odwołanie organ odwoławczy orzeka zawsze w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania przez ten organ decyzji ostatecznej.

Na powyższą decyzję D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 968/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r., nr [...] wskazując m.in., iż rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Sąd wskazał, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa wydał decyzję kasacyjną, uchylając się od merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji. Uzasadniało to wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uprawomocnił się z dniem 13 lutego 2016 r.

Na skutek decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] października 2015 r. nr [...], Dyrektor MOPS ponownie rozpatrzył sprawę zainicjowaną wnioskami D.B. z dnia [...] sierpnia 2015 r., w wyniku czego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 pkt 1 w związku z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. u.p.s. i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia RM z dnia 17 lipca 2012 r. oraz art. 104 k.p.a., odmówił przyznania D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na:

1) opłacenie kosztów wynajęcia wykwalifikowanej sprzątaczki, w tym oddelegowania osoby wraz z akcesoriami do wykonania gruntownego porządku w mieszkaniu, m. in. wymycia okien, wypastowania podłóg;

2) opłacenie opiekuna, asystenta osoby niepełnosprawnej oraz usług opiekuńczych.

Dyrektor MOPS wskazał iż z uwagi na zakwestionowanie przez strone potrzeby sporządzenia wywiady środowiskowego, jako podstawę ustaleń faktycznych w sprawie przyjęto wywiad środowiskowy przeprowadzony ze stroną w dniu [...] października 2015 r., w związku ze zmianą kryterium dochodowego i koniecznością zmiany wysokości zasiłku stałego.

Organ ustalił, że źródłem utrzymania strony, jako osoby samotnie gospodarującej, są świadczenia pieniężne wypłacane z tytułu niepełnosprawności: zasiłek pielęgnacyjny 153 zł i zasiłek stały 481 zł. Zajmuje skromnie wyposażone, wymagające odnowienia i uprzątnięcia, mieszkanie własnościowe to 3 pokoje z kuchnią, łazienką oraz przedpokojem o powierzchni 50,20 m² i z uwagi na nadmetraż nie może uzyskać dodatku mieszkaniowego Lokal wymaga odnowienia, posprzątania. Opłata za czynsz wynosi 300,11 zł. Płatności za energię i gaz są uregulowane ze środków pomocy społecznej.

Za dowód odnośnie stanu zdrowia strony przyjęto znajdujące się w aktach zaświadczenia lekarskie z dnia [...] września 2015 r. Orzeczeniem z dnia [...] maja 2002 r. została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym na trwałe, ze wskazaniem wymogu opieki osoby drugiej stałej, nie jest związany ze schorzeniami narządu ruchu, bowiem jako przyczynę niepełnosprawności wskazano kody P/l oznaczające: P – choroby psychiczne, I – inne: w tym schorzenia endokrynologiczne, metaboliczne, zaburzenia enzymatyczne, choroby zakaźne i odzwierzęce, zeszpecenia, choroby układu krwiotwórczego. Pomimo zaliczenia do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym D.B. nie jest osobą obłożnie chorą, nie wymaga pielęgnacji, jest zdolna do samoobsługi i prowadzenia gospodarstwa domowego, zachowuje sprawność fizyczną umożliwiającą zaspokajanie codziennych potrzeb życiowych. Pomimo znacznego stopnia niepełnosprawności, ocena stanu zdrowia strony nie stanowi przesłanki do zasadności przyznania pomocy zgodnie z wnioskiem.

Wprawdzie dochód strony jest równy kryterium dochodowemu określonemu dla osoby samotnie gospodarującej, tj. 634 zł, co oznacza, że spełnione zostało kryterium uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej, to sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza jednak automatycznego przyznania tego świadczenia, ponieważ warunkiem niezbędnym do przyznania pomocy jest także stwierdzenie, że zgłoszone potrzeby rzeczywiście mają charakter niezbędnych potrzeb bytowych, bez zaspokojenia, których osoba zainteresowana nie może prawidłowo funkcjonować. Strona jest zdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, zatem nie ma rzeczywistej potrzeby objęcia jej pomocą w formie usług opiekuńczych, co czyni także bezpodstawnym przyznanie zasiłku celowego na wynajęcie takiej osoby oraz opłacenie wykwalifikowanej sprzątaczki. W ocenie organu wskazane żądanie nie nosi znamion niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 ustawy. W świetle powyższego organ stwierdził brak podstaw do przyznania pomocy na wnioskowane cele. Strona stałe korzysta z pomocy społecznej. Dodatkowo od lipca do grudnia 2015 r. strona została objęta stosownym wsparciem z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu środków kosmetycznych, środków higieny, czystości, sanitarnych, odzieży i obuwia, leków i żywności.

W zakresie wniosku strony o przyznanie specjalnego zasiłku celowego organ I instancji stwierdził, iż żądania strony nie można uznać za potrzeby niezbędne, nie wystąpiły także żadne szczególnie uzasadnione okoliczności, o których mowa w art. 41 pkt 1 cytowanej ustawy, uzasadniające przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Nadto dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, lecz jest równy temu kryterium, tj. kwocie 634 zł.

W toku wydania decyzji pod uwagę wzięto wysokość środków zaplanowanych w budżecie na realizację zadań własnych oraz ilość osób i rodzin które zgłaszają się o pomoc w formie zasiłków celowych, w tym ustaloną wysokość świadczenia.

Od powyższej decyzji D.B. wniosła odwołanie do SKO, wyrażając swoje niezadowolenie z treści decyzji organu I instancji, zarzucając jej "nieczytelność, niezrozumiałość, bezprawie i bezpodstawność", żądając wydania nowej decyzji i udzielenia pomocy realnie zabezpieczającej wszystkie jej potrzeby. Ponadto wolałaby, żeby jej wnioski z zakresu pomocy społecznej były rozpoznawane przez Prezydenta Miasta, a nie Dyrektora MOPS.

Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżona skargą decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 138 § 2, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015., poz. 163 ze.zm.) z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zdaniem Kolegium organ I instancji nie dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych sprawy. Sytuacja materialna strony w oparciu o znajdujące się w posiadaniu organu I instancji materiały dowodowe została prawidłowo ustalona. Dodatkowo samo spełnienie kryterium dochodowego nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, ponieważ przyznanie tego świadczenia leży w zakresie uznania organu (art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej).

Przesłanki i zasady przyznawania usług opiekuńczych zostały uregulowane w art. 50 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja w tym przedmiocie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, a kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a tym samym, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ nie uchybił dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia.

Organ I instancji nie ustalił czy ze względu na swój stan zdrowia strona wymaga specjalistycznych usług opiekuńczych. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji powołano się na zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2015 r. potwierdzające zdolność strony do samodzielnego funkcjonowania, jednakże w aktach sprawy przekazanej Kolegium jest tylko zaświadczenie lekarskie (bez daty), stwierdzające szereg schorzeń i wskazujące, że strona jest objęta stałą opieką lekarską i pielęgniarską. Z zaświadczenia nie wynika, że strona jest zdolna do samodzielnego funkcjonowania. Zatem konieczne okazało się zbadanie sytuacji zdrowotnej strony i jednoznaczne ustalenie jej potrzeb w tym zakresie, przy uwzględnieniu jej aktualnego stanu zdrowia.

Odnosząc się do żądań strony w przedmiocie rozpoznawania wniosków przez Prezydenta Miasta, a nie Dyrektora MOPS, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, wójt (burmistrz, prezydent) udziela upoważnienia do wydawania decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do zadań własnych gminy kierownikowi ośrodka pomocy społecznej, co oznacza, że wójt (burmistrz, prezydent) nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiocie udzielenia ewentualnej pomocy z zakresu pomocy społecznej. Na zasadzie art. 110 ust. 1 tej ustawy obowiązek ten realizuje właściwy ośrodek pomocy społecznej, a sprawę rozstrzyga, wydając decyzję administracyjną kierownik ośrodka pomocy społecznej, działający z upoważnienia odpowiednio wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

W skardze na tę decyzję SKO D.B. zakwestionowała jej zasadność i zgodność z prawem. Wniosła o przyznanie kosztów leczenia sanatoryjnego oraz opłacenie usług wykwalifikowanej sprzątaczki podnosząc, że pracownice socjalne nie odniosły się w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym do stanu mieszkania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż sprawa odmowy przyznania skarżącej zasiłku celowego na opłacenie kosztów pobytu w sanatorium w roku 2016 została załatwiona odrębną decyzją. Natomiast wskazane w zaskarżonej decyzji uchybienia stanowiły podstawę uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi w trybie art. 138 § 2 Kpa

W toku postępowania Sąd, mając na uwadze wiedzę urzędową co do treści wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 968/15 i jego uprawomocnienia się z dniem 13 lutego 2016 r. ustalił, iż kolejną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] SKO, po ponownym rozpatrzeniu odwołania D.B. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednakże z przyczyn innych aniżeli w niej podniesione.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie ppsa).

W niniejszej sprawie sytuacja procesowa ukształtowała się w ten sposób, iż na skutek uchylenia przez SKO decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...] z jednej strony organ I instancji ponownie rozpatrzył wnioski strony z dnia [...] sierpnia 2015 r. (co nastąpiło decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]), natomiast z drugiej strony, na skutek skargi D.B. na decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 968/15 uchylił to rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sądowi orzekającemu w sprawie niniejszej znany z urzędu pozostawał fakt, iż wyrok ten uprawomocnił się dnia 13 lutego 2016 r. Od daty uprawomocnienia się tego wyroku w obrocie prawnym pozostaje zatem decyzja MOPS z dnia [...] września 2015 r.

Dodatkowo D.B. wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r., które SKO rozpoznało decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], uchylając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. D.B. również wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która stanowi przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie.

Z ustaleń Sądu wynika nadto, iż niezależnie od tego, rozpatrując ponownie odwołanie decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r., decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W sprawie zainicjowanej wnioskami D.B. z dnia [...] sierpnia 2015r. ( połączonymi przez organ I instancji) doszło zatem do zbiegu postępowania sądowego (mającego na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] października 2015r. nr [...], zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r., II SA/Go 968/15, a którego konsekwencją była kolejna decyzja SKO z dnia [...] marca 2016 r.) oraz administracyjnego postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. ( która stanowi przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie), przy czym decyzja ta została wydana już po wydaniu przez WSA wyroku z dnia 29 grudnia 2015 r., lecz przed jego uprawomocnieniem się.

W zaistniałej sytuacji postępowanie odwoławcze w sprawie zainicjowanej odwołaniem D.B. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r. (wydanej na skutek kasacyjnego rozstrzygnięcia SKO z dnia [...] października 2015 r.) powinno zakończyć się decyzją uchylającą wspomnianą decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r. i umarzającą postępowanie pierwszoinstancyjne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa (vide: J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., II SA/Wr 854/96). Pozwoliłoby to na uniknięcie niedopuszczalnej prawnie sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje organu I instancji, wydane na skutek jednego wniosku strony (w rozpatrywanej sprawie były to dwa połączone wnioski z [...] sierpnia 2015 r. ). Jednakże zamiast tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało m.in. na podstawie art. 138 § 2 Kpa decyzję uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, co utrwalało niepożądany stan jednoczesnego istnienia w jednej sprawie dwóch decyzji pierwszoinstancyjnych i równoległego prowadzenia w tej sprawie dwóch postępowań odwoławczych.

Tymczasem w orzecznictwie sądowym stan taki uznawany jest za niedopuszczalny. Wskazuje się m.in., iż organy podejmując działania w okresie zawisłości przed sądem administracyjnym skargi na decyzję kasacyjną organu odwoławczego, powinny rozważyć skutki, jakie wywoła ewentualny wyrok uchylający decyzję kasacyjną. Między postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję kasacyjną a postępowaniem administracyjnym prowadzonym po wydaniu tej decyzji istnieje zależność polegająca na tym, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego będzie bezpośrednio rzutował na treść decyzji. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że w przypadku uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję kasacyjną, to ponowne postępowanie musiałoby zostać umorzone, gdyż zamiast niego powinno się toczyć postępowanie odwoławcze w pierwotnym postępowaniu zakończonym decyzją kasacyjną. Wskazuje się nadto, iż w takiej sytuacji wydanie decyzji merytorycznej w ponownym postępowaniu jest prawnie możliwe wyłącznie w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, pozostawiającego w obrocie prawnym decyzję kasacyjną ( vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 r., IV SA/Po 1112/12, wyroki NSA z dnia 9 marca 2012 r., II FSK 1753/10 oraz z dnia 22 lipca 2008 r., II FSK 633/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Powyższych okoliczności organy orzekające w niniejszej sprawie w ogóle nie wzięły pod rozwagę.

W tej sytuacji zaskarżoną decyzję SKO należy uznać za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkiem czego należało ją uchylić, podobnie jak poprzedzającą ją decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 135 ppsa

Dodatkowo, mając na uwadze konieczność wyeliminowania opisanego wyżej stanu jednoczesnego, równoległego prowadzenia w tej samej sprawie dwóch postępowań, jak również zasadę ekonomii procesowej, na podstawie art. 145 § 3 ppsa, dodanego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) Sąd stwierdził podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym wydania zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r.

W konsekwencji, z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku to postępowanie administracyjne zostanie definitywnie zakończone. W odniesieniu zaś do strony, to kontroli legalności, w przypadku wniesienia skargi, poddana być może wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy po wyroku WSA z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 968/15, decyzja SKO z dnia [...] marca 2016 r. znak [...].