Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1881/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2016 r., złożonym na formularzu PPF, skarżąca H. J. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 200 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (odpisu zeznania podatkowego skarżącej za rok 2014 PIT-37; kopii potwierdzenia wypłaty skarżącej emerytury; wyciągu z rachunku bankowego skarżącej w [...] za okres od 1 maja do 17 listopada 2015 r.; wyciągu z rachunku bankowego małżonka w [...] za okres od 1 września do 17 listopada 2015 r.; dowodów wpłat tytułem opłat za energię elektryczną, odpady komunalne, wodę i odprowadzanie ścieków, telewizję, ubezpieczenie OC i NNW oraz spłatę kredytów; odpisu postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2741/15, którym zwolniono skarżącą od kosztów sądowych) ustalono, co następuje:

skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, jest właścicielką domu o powierzchni 147,10 m2, jej małżonek posiada samochód osobowy marki [...] o wartości około 6.000 zł, majątek każdego z małżonków podlega zajęciu w związku z posiadanymi przez nich zaległościami podatkowymi, małżonkowie utrzymują się z przyznanych każdemu z nich emerytur, które – po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach egzekucji – wypłacane są w łącznej kwocie 1.679,32 zł oraz z wynagrodzenia męża skarżącej z tytułu umowy zlecenia w kwocie 1.148,51 zł, natomiast na zaspokojenie bieżących potrzeb, do których poza udokumentowanymi wydatkami skarżąca zaliczyła opłaty za gaz, ogrzewanie, telefon, koszty eksploatacji samochodu i dojazdów do pracy męża, zakup środków czystości oraz leków, małżonkowie przeznaczają kwotę 2.155,94 zł miesięcznie. Zauważyć przy tym należy, że wśród stałych wydatków nie zostały wymienione koszty wyżywienia małżonków. Zatem należało przyjąć, że pozostającą do ich dyspozycji kwotę 671,89 zł w całości przeznaczają na zakup żywności.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy. Biorąc pod uwagę, że małżonkowie nie posiadają oszczędności i nie są w stanie ich poczynić z bieżących dochodów bez szkody w swoim koniecznym utrzymaniu, należało przyjąć, że skarżąca nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych ani w całości ani w części.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.