Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 141/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 150
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Anna Szymańska /spr./, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dn. [...] 08.2004 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku J. T. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego obejmującej m.in. zabudowę balkonu, "wcięcie" ściany bocznej i podniesienie dachu nad częścią parterową budynku przy ul. [...] na działce nr ewid. [...].

Wskazano, iż teren inwestycyjny położony jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wygasł z dniem 1 stycznia 2004 r. (inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy w dn. [...].10.2003 r.). Ustalono, iż projektowana inwestycja nie narusza linii zabudowy, a budynek po przebudowie nie przekroczy wysokości obiektów sąsiednich (wysokość budynku wyniesie II kondygnacje) i zostanie przykryty płaskim dachem.

W uzasadnieniu podniesiono, iż przeprowadzono analizę warunków, funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół przedmiotowej działki obszar analizowany stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26.08.2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Inwestycja uzyskała niezbędne uzgodnienia, a stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym.

Wskutek odwołań wniesionych przez J. S. i J. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dn. [...].12.2004 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż zbudowanie obiektu w określonej formie nie stanowi przeszkody dla zmian tej formy w wyniku np. przebudowy lub nadbudowy. Przedmiotowy budynek znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków, konserwator zabytków nie uznał jednak, aby planowana inwestycja przyczyniła się do obniżenia wartości tego terenu z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazano zakres i parametry inwestycji, z opisu wynika, iż wysokość obiektu po nadbudowie nie przekroczy obiektów sąsiednich, a zabudowa odbędzie się w linii balkonu.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik J. J. zarzucił obydwu wydanym w sprawie decyzjom naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 54 ust. 2 pkt d w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dn. 22.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 6 – 8, 10, 11, 107 § 3 i 138 § 2 kpa. Skarżąca w konsekwencji wniosła o uchylenie w całości obydwu decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż SKO rozstrzygnęło sprawę w oparciu o "niezwykle powierzchowną" analizę stanu faktycznego oraz takąż wykładnię wiążących w tym zakresie przepisów prawa. W konsekwencji przy wydaniu decyzji dopuściło się naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego.

Zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja ma polegać na dobudowaniu ścian w parterowej części budynku, do wysokości ponad II piętro. W wybudowanej ścianie mają zostać usytuowane otwory dzienne. Budynek zaś inwestorki, w części której dotyczy zabudowa, oddalony jest o 2,9 m od działki skarżącej. Wskutek powyższego zostanie zasłonięte jedyne okno w tej części budynku skarżącej i pozbawienie tego pomieszczenia dostępu do światła dziennego. W ten sposób uchybiono normie zakazującej uwzględnienie w treści decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Inwestycja będzie naruszać także przepisy regulujące dalsze etapy procesu inwestycyjnego. Jeżeli bowiem będzie ona polegała na nadbudowie ściany, która całkowicie pozbawi dostępu do światła, wówczas realizacja takiego zamierzenia będzie niedopuszczalna w świetle przepisów wykonawczych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie skarżącej sposób określenia inwestycji w sentencji decyzji organu I instancji jest "niezwykle ogólnikowy", nie wynika z niego również rzeczywisty kształt zamierzenia inwestycyjnego. Nie uwzględniono także wymogów dotyczących zachowania ładu przestrzennego. Budynek bowiem otrzyma gabaryty i formę architektoniczną całkowicie różną od dotychczasowej, którą charakteryzują się wszystkie inne budynki mieszkalne w jego otoczeniu. SKO natomiast odniosło się do powyższej kwestii w ten sposób, iż odwołało się do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W dalszej części skargi podniesiono, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji nie wyjaśnia stanowiska tego organu wobec faktów i dowodów zgłaszanych przez strony, a wadliwości tej nie dostrzegło SKO. Również uzasadnienie decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa, w szczególności brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, aczkolwiek jej uzasadnienie nie wyjaśnia wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia. Nie mniej jednak wadliwość powyższa nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego zarówno przez organ I instancji, jak również organ odwoławczy.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż inwestor J. T. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy 30 października 2003 r., a zatem pod rządami ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Powyższy akt normatywny przewiduje wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w dacie rozstrzygania przez organy obydwu instancji na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1) – 5) powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy stwierdzić, iż organ I instancji przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, a w uzasadnieniu znalazło się stwierdzenie, iż wymagane warunki zostały spełnione. Co prawda uzasadnienie nie zawiera w tym zakresie dokładnych ustaleń, jednakże w sentencji decyzji zostały zawarte takie stwierdzenia, które stanowią realizację zapisów art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy. Podniesione natomiast w skardze zarzuty i uchybienia nie wpływają na prawidłowość i legalność ocenianych przez sąd administracyjny decyzji.

W ocenie Sądu decyzja Prezydenta W. szczegółowo opisuje zamierzenie inwestycyjne i nie powinien budzić wątpliwości zakres tego projektu. W szczególności w pkt 1.3 i 2.1 zostały zawarte postanowienia wskazujące na zakres rozbudowy istniejącego budynku. Co prawda w opisie posłużono się specyficznym językiem właściwym dla tej dziedziny, nie mniej jednak nie zmienia to faktu, iż inwestycja została precyzyjnie opisana.

Odnośnie zachowania ładu przestrzennego stosowne postanowienie w tym zakresie zawarto w pkt 2.1 decyzji Prezydenta, a dodatkowo SKO, pomocniczo argumentując, odniosło się do stanowiska przedstawionego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej, a więc również zachowania istniejącego układu urbanistycznego [...], uzgodnił zamierzenie inwestycyjne. Ponadto nie jest możliwa ocena na tym etapie planowanej rozbudowy pod kątem formy architektonicznej. Ten etap bowiem procesu inwestycyjnego będzie uzgodniony przy wydaniu pozwolenia na budowę.

Podstawowy zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, iż wydanie decyzji narusza interes osób trzecich tj. skarżącej, albowiem decyzja przesądza o konkretnym usytuowaniu planowanej rozbudowy i ogranicza w ten sposób prawa skarżącej, nie mógł się ostać. Otóż wyraźnie w pkt 2.1. decyzji organu I instancji stwierdzono, iż rozstrzygnięcie nie przesądza o usytuowaniu projektowanego obiektu względem granic z działkami sąsiednimi, gdyż zagadnienie to zostanie rozstrzygnięte w oparciu o przepisy techniczno-budowlane w następnym etapie procesu inwestycyjnego. Nie mniej jednak nie można przyjąć, iż lokalizacja rozbudowy została w pewien sposób zdeterminowana już istniejącymi elementami rozbudowywanego budynku. Kontrolowana decyzja jednak nie przesądza o konkretnych parametrach projektowanej rozbudowy, a w szczególności nie jest wiadomym na jakiej podstawie skarżąca twierdzi, iż po dobudowie budynek przekroczy wysokość drugiego piętra, a dobudowana ściana zasłoni dostęp światła dziennego do okna znajdującego się w tej części budynku skarżącego. Te kwestie są szczegółowo badane na etapie pozwolenia na budowę, przy ustalaniu parametrów technicznych. Przy wydawaniu zaś decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badania stopnia nasłonecznienia i tzw. "linijki słońca". Ponadto budynki inwestora i skarżącej zostały posadowione w zabudowie szeregowej. Tego rodzaju zaś zabudowa w sposób istotny ogranicza samodzielność budynku sąsiedniego oraz wzajemne oddziaływanie.

Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.