Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 701/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w sprawie ze skargi J. K. na to postanowienie - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

J. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, wnosząc równocześnie o wstrzymanie jego wykonania poprzez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.

W uzasadnieniu wniosku składający go wskazał, że wykonanie postanowienia o nałożeniu na niego grzywny może doprowadzić do nieodwracalnych następstw. Nie ma on bowiem środków finansowych pozwalających na uczynienie zadość obowiązkowi rozbiórki budynku, a tym bardziej na uiszczenie nałożonej na niego grzywny. Uzyskanie takich środków wymagałoby zaciągnięcia określonych zobowiązań finansowych, co z kolei prowadziłoby do powstania dodatkowych kosztów. O ile bowiem w razie, gdyby wykonał obowiązek rozbiórki, to wówczas uiszczona grzywna zostałaby mu zwrócona, to dodatkowe koszty tj. w postaci prowizji czy odsetek nie podlegałyby już zwrotowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie skargi na poddany kontroli sądowej akt administracyjny nie powoduje skutku w postaci wstrzymania jego wykonania, o czym stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.". W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., istnieje jednakże możliwość wydania przez sąd postanowienia o udzieleniu skarżącemu ochrony tymczasowej. Aktualizuje się ona tylko w razie spełnienia jednej z dwóch przewidzianych w tym przepisie przesłanek. Mianowicie, wstrzymanie wykonania przedmiotu skargi może nastąpić, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zaznaczyć, że zastosowanie przedmiotowej instytucji pozostaje w interesie strony skarżącej, a zatem to ona winna przedstawić w motywach złożonego wniosku takie okoliczności, które przemawiają za jego uwzględnieniem. To więc rolą wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może skutkować powstaniem któregokolwiek z niebezpieczeństw, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano za zasadne wstrzymanie wykonania wymienionego na wstępie postanowienia WINB z dnia [...] maja 2018 r. Rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy postanowienie PINB w [...] o nałożeniu na J. K. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w postaci rozbiórki będącego w złym stanie technicznym i nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego – w wysokości 69 777 zł. Powodem dla przychylenia się do wniosku strony jest jej zła sytuacja materialno-bytowa, która została przedstawiona w skardze, ale także w oświadczeniu złożonym na potrzeby prawa pomocy, o które skarżący ubiegał się w niniejszej sprawie. Z podanych w tym zakresie danych wynika bowiem, że J. K. ma 74 lata. Wysokość przysługującej mu emerytury wynosi ok. 1000 zł, jednak na rękę pobiera tylko kwotę 700 zł, bowiem reszta potrącana jest w związku z posiadanym przez niego zadłużeniem. Całość uzyskiwanych środków strona przeznacza na wyżywienie, opłaty za media, zakup leków, środków czystości i odzieży. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Jest właścicielem działki na której znajduje się dom podlegający rozbiórce, której dotyczy niniejsza sprawa, a także działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym, który w dużej części jest niewykończony. Dlatego też korzysta z pomocy rodziny i znajomych, którzy zapewniają mu dach nad głową.

Powyższe wskazuje na to, że wnioskodawca nie jest obecnie w stanie uiścić nałożonej na niego grzywny, bowiem jej wysokość prawie stukrotnie przewyższa wielkość uzyskiwanego przez niego co miesiąc dochodu. W przypadku takiej grzywny istotne znaczenie ma treść art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.), zgodnie z którym, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Skarżący podał w skardze, że szacowany koszt rozbiórki jego domu to kwota ok. 15 000 zł, która – tak jak i nałożona na niego grzywna – znacznie przewyższa i tak bardzo skromny dochód strony.

Tym samym, uznano, że brak uwzględnienia wniosku strony skarżącej niewątpliwie skutkowałby powstaniem znacznego uszczerbku w jej koniecznym utrzymaniu, co z kolei mogłoby doprowadzić do sytuacji trudnych do odwrócenia skutków w zakresie zdrowia strony.

Z przytoczonych względów orzeczono o wstrzymaniu wykonania objętego skargą postanowienia WINB z dnia [...] maja 2018 r., czego podstawę stanowił art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.