Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2218/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 190, art. 153, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 72
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "K. M. W. K." z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3271/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "K. M. W. K." z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 listopada 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 3271/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "K" z siedzibą w K, na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 listopada 2011r., nr ..., którą organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia 23 marca 2011r. o odmowie wygaszenia decyzji z dnia 9 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - rozbudowy drogi krajowej nr ... (odcinek P. - skrzyżowanie z drogą krajową nr ...) i budowy obwodnicy G. na drodze nr ... i ...

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W decyzji z dnia 22 listopada 2011r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, utrzymując w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia 23 marca 2011r. o odmowie wygaszenia decyzji z dnia 9 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazał, że brak jest przesłanek do wygaszenia decyzji środowiskowej, gdyż może ona nadal być przedłożona, jako wymagany dokument przy uzyskiwaniu stosownej decyzji związanej z zamierzeniem inwestycyjnym, a inwestor (Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad) nadal jest zainteresowany realizacją przedsięwzięcia (pismo z 28 października 2011r.). Pomimo eliminacji z obrotu prawnego decyzji o lokalizacji drogi, inwestor może zrealizować przedsięwzięcie występując o kolejną decyzję - zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Inwestor poinformował, że dnia 9 września 2011r. złożył wniosek o wydanie decyzji dla części zadań składających się na to przedsięwzięcie, a nie upłynął jeszcze termin, o którym mowa w art. 46 ust. 4b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 1... ze zm.). Skoro decyzja nie jest bezprzedmiotowa nie ma znaczenia, czy spełnione są inne przesłanki wymienione w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., skoro muszą one występować kumulatywnie. Jednocześnie oceniono, że także te warunki nie zachodziły. Wskazano również, że kwestie zgodności z prawem decyzji środowiskowej wykraczają poza granice sprawy.

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 580/12) uchylił decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 listopada 2011r.

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013r. (sygn. akt II OSK 2526/12) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 6 lipca 2012r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontrolowanej sprawie, jej granice wyznacza zaskarżona do Sądu decyzja z dnia 22 listopada 2011r. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia 23 marca 2011r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji środowiskowej. W celu rozstrzygnięcia tej sprawy sądowoadministracyjnej, Sąd I instancji powinien był ocenić, czy wystąpiły przesłanki do wygaszenia tej decyzji w oparciu o art. 162 k.p.a. Tymczasem kontrola dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie zamknęła się w zakreślonych powyżej granicach sprawy, lecz skupiła się na temacie zgodności decyzji środowiskowej z prawem wspólnotowym, podczas gdy decyzja ta nie była przedmiotem skargi. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, doprowadziło to do nieuprawnionego zarzucenia organowi przez Sąd i instancji naruszenia art. 155 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) podczas, gdy przepis ten nie stanowił podstawy orzekania przez organ w kontrolowanej sprawie. Nadto, skutkowało naruszeniem art. 16 § 1 k.p.a., w świetle którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Wzruszenie ostatecznej decyzji środowiskowej dopuszczalne jest zatem wyłącznie po wszczęciu odrębnego postępowania administracyjnego, którym nie jest jednak postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie rozważenie wystąpienia w tej sprawie przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o których mowa jedynie w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd I instancji powinien przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenić, czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powoduje bezprzedmiotowość decyzji środowiskowej. Ponadto, podnoszony przez organ interes inwestora, który nie jest zainteresowany stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji środowiskowej i korzysta z tej decyzji w dalszym procesie inwestycyjnym, powinien być uwzględniony przy ocenie wystąpienia w kontrolowanej sprawie przesłanki interesu społecznego przemawiającego za ewentualnym stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że decyzja ta dotyczy uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej, co leży również w interesie społecznym. Dlatego także ta okoliczność musi być poddana właściwej analizie Sądu I instancji. Zdaniem NSA w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy zawarte w art. 162 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., gdyż decyzja środowiskowa nie była wydana z zastrzeżeniem dopełnienia warunku.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd stwierdził, że inwestor nie zrezygnował ze swoich uprawnień w zakresie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, złożył dnia 9 września 2011r. wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dla części zadań. Zatem nie można mówić o bezprzedmiotowości decyzji Wojewody M. Skoro zaś decyzja Wojewody M. z dnia 9 listopada 2007r. nie jest bezprzedmiotowa, to zbędne jest badanie, czy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony, bowiem powyższe przesłanki nie zostałyby i tak kumulatywnie spełnione. Z podniesionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 735/13) oddalił skargę.

Stowarzyszenie "K" od powyższego wyroku wniosło skargę kasacyjną, którą oparło na zarzucie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, powołując jako podstawę nieważności art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Wyrokiem z dnia 8 września 2015r. (sygn. akt II OSK 88/14) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia 6 czerwca 2013r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało przeprowadzone w sprawie z pozbawieniem strony prawa do obrony (art. 183 § 1 pkt 5 p.p.s.a.) i orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2015r. (sygn. akt II OSK 88/14) i zawiadomił o rozprawie strony postępowania na aktualne adresy. Zawiadomienia zostały prawidłowo doręczone, wobec czego Sąd rozpoznał sprawę ze skargi "Stowarzyszenia K" na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 listopada 2011r., utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 23 marca 2011r. o odmowie wygaszenia decyzji z dnia 9 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - rozbudowy drogi krajowej nr ... (odcinek P. - skrzyżowanie z drogą krajową nr ...) i budowy obwodnicy G. na drodze nr ... i ....

Sąd wskazał również, że na zasadzie art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. był także związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013r. (sygn. akt II OSK 2526/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że w myśl art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W świetle powyższego przepisu istotne jest, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji możliwe jest jedynie wtedy, gdy powyższe przesłanki są spełnione łącznie. Brak zajścia jednej z nich uniemożliwia orzeczenie na zasadzie art. 162 § 1 k.p.a. Jeżeli więc nie zachodzi jedna z nich, nie ma konieczności badania, czy występuje druga przesłanka, gdyż i tak nie byłoby podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Sąd uznał, że w związku z wykładnią pojęcia "bezprzedmiotowość decyzji" zaprezentowaną w orzeczeniu NSA oraz z dalszym zainteresowaniem inwestora w realizacji przedsięwzięcia - co wynika ze złożenia przez inwestora w dniu 9 września 2011r. wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dla części zadań oraz z pisma z dnia 28 października 2011r. - decyzja środowiskowa z 2007r. nie jest bezprzedmiotowa. Brak zajścia jednej z łącznych, obligatoryjnych przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z art. 162 § 1 k.p.a. powoduje, że instytucja ta nie może mieć zastosowania w odniesieniu do decyzji środowiskowej z 2007r. Sąd wskazał również, że w jego ocenie nie zachodzi także druga przesłanka z art. 162 § 1 k.p.a., albowiem stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie drogi krajowej wręcz przeciwnie, dotyczy szeroko rozumianego interesu społecznego gdyż rozbudowa sieci dróg publicznych dotyczy ogółu społeczeństwa i wpływa na dynamiczny rozwój całego kraju. W ocenie Sądu, niezależnie od powyższego nawet gdyby ta przesłanka wystąpiła, to i tak przesłanki z art. 162 § 1 k.p.a. nie zostałyby kumulatywnie spełnione. Zdaniem Sądu I instancji, oznaczało to, że organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów postępowania, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie "K" z siedzibą w K zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa procesowego, a to art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi bezprzedmiotowość decyzji Wojewody M. z dnia 9 listopada 2007r. i w związku z tym zbędne jest badanie czy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony bowiem powyższe przesłanki nie zostałyby i tak kumulatywnie spełnione, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2)naruszenie prawa procesowego, a to art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe związanie wytycznymi, oceną prawną i wykładnią prawa wynikającymi z prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 2526/12, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zarzuty skargi kasacyjnej. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia w granicach skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są nieusprawiedliwione.

W odniesieniu do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi bezprzedmiotowość decyzji Wojewody M. z dnia 9 listopada 2007r. i w związku z tym zbędne jest badanie czy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony, bowiem powyższe przesłanki nie zostałyby i tak kumulatywnie spełnione - wskazać należy, że w powołanym art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawodawca określił, iż podstawa stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej zachodzi, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony.

Z przepisu wynika zatem, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza wygaśnięcie decyzji, gdy spełnione zostaną kumulatywnie wymienione w powołanym przepisie przesłanki. Już w wyroku z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 2526/12, którym Sąd I instancji był związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że powołany przepis wymaga łącznego wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek, to jest: bezprzedmiotowości decyzji środowiskowej oraz jednej z okoliczności przemawiającej za stwierdzeniem wygaśnięcia tej decyzji, którą w niniejszej sprawie miałby być ewentualnie interes społeczny, jako że niesporne jest, że żaden przepis prawa nie nakazuje wygaśnięcia tej decyzji, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nie leży także w interesie strony. Skoro zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko organu orzekającego, że decyzja z dnia 9 listopada 2007r. nie jest bezprzedmiotowa, to słusznie uznał, iż brak tej jednej przesłanki wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Nie zachodziła potrzeba badania, czy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym.

W związku z tym, zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sposób wskazany w tym zarzucie uznać należało za nieusprawiedliwiony.

Nie jest usprawiedliwiony także drugi zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe związanie wytycznymi, oceną prawną i wykładnią prawa wynikającymi z prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 2526/12, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut nie został precyzyjnie sformułowany, z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, że chodzi o to, że Sąd I instancji "w ogóle nie zajął się zbadaniem tego, czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powoduje bezprzedmiotowość decyzji środowiskowej", pomimo "takiej wskazówki" NSA.

Z powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego wywody prawne oraz zalecenia Sąd I instancji obszernie przedstawił w uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy na sutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonania decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek. Uwzględniając te elementy Sąd I instancji miał ocenić, czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powoduje bezprzedmiotowość decyzji środowiskowej.

Sąd I instancji, powołując się na przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię pojęcia bezprzedmiotowości decyzji podzielił stanowisko organu orzekającego w sprawie o dalszym zainteresowaniu inwestora (Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Warszawie) w realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wyrażającym się w złożeniu wniosku w dniu 9 września 2011r. o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dla części zadań przedmiotowego przedsięwzięcia, a także z wystąpieniem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z wnioskiem o wydanie postanowienia, określonego w art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wynika to z powołanego przez Sąd I instancji pisma inwestora z dnia 28 października 2011r.

Z obowiązującego w tej dacie brzmienia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194), którą dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna (art. 72 ust. 3). Złożenie wniosku może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona otrzymała przed upływem 4 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna postanowienie od organu, który wydał decyzję środowiskową, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji (art. 72 ust. 4). Termin został zatem zachowany.

Skoro inwestor korzysta z powołanych przepisami możliwości, wykorzystując w dalszym procesie inwestycyjnym ostateczną decyzję z dnia 9 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach, to słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, że nie można uznać iż decyzja ta jest bezprzedmiotowa. Należy podkreślić, że decyzja z dnia 9 listopada 2007r. nie może być badana merytorycznie przez organ orzekający w trybie art. 162 k.p.a., na co zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 2526/12. Ocena, czy decyzja ta będzie mogła być wykorzystana w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację określonej inwestycji drogowej będzie należała do organu orzekającego w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak wyroku.

-----------------------

2