Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1456/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 7 ust. 1 pkt 2, § 9
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
article: art. 141 § 4 , art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 128/09 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 128/09 oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Prezydent Miasta Tychy, po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 14 maja 2008 r., decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. skierował M. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenie przepisów drogowych - w zakresie prawa jazdy kat. A,B,BE.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania M. M. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem wyjaśnienia skutków odbycia przez stronę w dniu 12 maja 2007 r. szkolenia, które upoważnia do zmniejszenia liczby punktów o 6 punktów oraz ustalenia, czy i ile punktów przypisano za wykroczenie popełnione w dniu 30 października 2006 r., za które skazano M. M. wyrokiem nakazowym na karę grzywny.

Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach pismem z dnia 29 września 2008 r. poinformował, że w związku popełnionym w dniu 30 października 2006 r. przez M. M. wykroczeniem z art. 86 § 1 K.w., wpisano do ewidencji 6 punktów (kod naruszenia AO2). Punkty te zostały odliczone z tytułu szkolenia odbytego w dniu 12 maja 2007 r. W ewidencji pozostają zatem wpisy :

- 17 punktów za naruszenie popełnione w dniu 29 marca 2007 r.

- 8 punktów za naruszenie popełnione w dniu 18 marca 2008 r.

Prezydent Miasta Tychy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], skierował M. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w terminie 30 dni od dnia ustatecznienia się tej decyzji w związku z uzyskaniem przez niego 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

M. M. w odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, podał, że w dniu 18 marca 2008 r. na jego koncie widniały wpisy: 11 punktów z dnia 29 marca 2007 r., bowiem uzyskał wówczas 17 punktów, z których należało odliczyć 6 punktów w związku z odbytym szkoleniem oraz 8 punktów z dnia 18 marca 2008 r.

W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji błędnie zaliczył mu punkty z tytułu szkolenia na poczet kolizji z dnia 30 października 2006 r., za które to zdarzenie został ukarany wyrokiem Sądu Grodzkiego w J. z dnia [...] sierpnia 2007 r., prawomocnym z dniem [...] sierpnia 2007 r.

W związku z powyższym, podkreślił, że w/w wyrokiem nie nałożono na niego punktów karnych, a poza tym, zapadł on już po odbyciu przez niego szkolenia w dniu 12 maja 2007 r. W tej sytuacji należało zredukować "najstarsze" punkty, tj. punkty z mandatu z dnia 29 marca 2007 r. Natomiast brak powiadomienia o punktach karnych z tytułu zdarzenia z dnia 30 października 2006 r. uniemożliwił mu odbycie kolejnego szkolenia, w okresie od 15 listopada 2007 r. do 18 marca 2008 r. Podał również, że nałożenie 8 punktów karnych w dniu 18 marca 2008 r. nastąpiło w sytuacji spornej z uwagi na brak dokładnych pomiarów prędkości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że w okresie od 29 marca 2007 r. do 18 marca 2008 r., M. M. uzyskał łącznie 25 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Co więcej za zasadne uznał zaliczeni punktów z tytułu odbytego w dniu 12 maja 2007 r. szkolenia na poczet naruszenia z dnia 30 października 2006 r., jako że w myśl § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. Nr 236, poz. 1998), odjęcie 6 punktów następuje wg kolejności wpisów.

Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucił, że nie został poinformowany o nałożeniu punktów karnych z tytułu kolizji z dnia 30 października 2006 r. O ile zaś za to zdarzenie zostały przypisane punkty do ewidencji, to mogło to nastąpić najwcześniej po uprawomocnieniu się wyroku sądowego, tj. nie wcześniej niż 17 sierpnia 2007 r. Skarżący podtrzymał ponadto, argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie jest uzasadniona i dlatego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił

W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawą prawną decyzji organ pierwszej instancji jest przepis art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do treści pkt 1 lit. b) tego przepisu, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. O skierowaniu na sprawdzenie orzeka w formie decyzji właściwy starosta. Decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że organ kierujący nie ma uprawnienia do rozważania celowości skierowania na sprawdzenie ze względu na okoliczności natury społecznej czy sytuację osobistą kierowcy.

Wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998) kierujący, który przekroczył 24 punkty karne, podlega sprawdzeniu w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy. Nie ma zatem znaczenia, jakim pojazdem w chwili popełnienia naruszenia kierował kierowca i w ramach którego z posiadanych uprawnień, wyznaczony limit został przez niego przekroczony.

Sąd pierwszej instancji za niezasadne uznał zarzuty dotyczące braku możliwości kontroli punktów karnych, braku informacji o ich ilości ani skierowaniu na szkolenia, gdyż punkty te były nakładane za przekroczenia przepisów, po uprzednim zatrzymaniu kierującego pojazdem przez kontrolujących. Podkreślił, iż stosownie do treści § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu obowiązany jest poinformować o fakcie popełnienia czynu podlegającego wpisowi do ewidencji oraz liczbie punktów, które będą przypisane z tego tytułu. Natomiast brak jest możliwości zweryfikowania, czy takie pouczenia każdorazowo były udzielane.

Przy czym, przepisy prawa dają zainteresowanym możliwość zapoznania się ze stanem ewidencji, gdyż zgodnie z § 9 w/w rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów karnych odpowiadającym dokonanym naruszeniom. Natomiast organ nie miał obowiązku organu skierowanie skarżącego na szkolenia, celem zmniejszeniem liczby punktów karnych. Nie ma też możliwości przywrócenia terminu do odbycia w/w szkolenia.

Poza tym, wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia wniosek właściwego komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji sporządza się na podstawie wpisów ostatecznych. Wpisu ostatecznego dokonuje się jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania lub mandatami karnymi. Istnieje jednak także kategoria wpisu tymczasowego (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Dopuszcza się dokonanie takiego wpisu przed wydaniem w/w rozstrzygnięć, jeśli po ujawnieniu naruszenia wszczęto postępowanie, skierowano wniosek do sądu lub wniosek o uchylenie immunitetu. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia prawa prawomocnym orzeczeniem. W niniejszej sprawie doszło do ujawnienia w ewidencji wpisu tymczasowego, który stał się wpisem ostatecznym na skutek uprawomocnienia się wyroku nakazowego. Przy czym, w ocenie Sądu pierwszej instancji fakt, że wpis tymczasowy stał się wpisem ostatecznym dopiero w dniu 29 sierpnia 2007 r. nie miał znaczenia dla stanu ewidencji dotyczącego skarżącego, gdyż ogólna zasada przewidziana w § 6 ust. 1 pkt 3 przewiduje, że usuwa się z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia naruszenia upłynął rok. Jednocześnie przepis ten zawiera zastrzeżenie odnoszące się do następstw wynikających z kolejnych przypadków naruszeń przepisów drogowych. Usunięcia punktów z ewidencji nie można dokonać, jeśli przed upływem roku kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, wpis do ewidencji jest zaś czynnością materialno-techniczną, podejmowaną przez organ Policji, na podstawie art. 130 ust. 1 w/w ustawy. A zatem tylko organ dokonujący wpisu do ewidencji ma kompetencje do jego modyfikacji, zaś organy wydające decyzję w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji związane są treścią wniosku komendanta Policji. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może natomiast zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności.

W konsekwencji uznał, że w organy administracji nie były uprawnione do kontroli i oceny prawidłowości działania Komendanta Wojewódzkiego Policji jako organu prowadzącego ewidencję, a wydając decyzję o skierowaniu na kontrolne sprowadzenie kwalifikacji, organy te związane są wpisami do ewidencji kierowców i władne są jedynie do badania, czy liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przekroczyła 24.

Reasumując Sąd I instancji wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczył 24 punkty, bowiem w okresie od 29 marca 2007 r. do 18 marca 2008 r. uzyskał łącznie 25 punktów, natomiast odliczenie 6 punktów z ewidencji i zaliczenia ich na poczet zdarzenia z dnia 30 października 2006 r., nie podlegała badaniu w niniejszym postępowaniu, to zaskarżona decyzja odpowiada prawo.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. M., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) przez uznanie, że komendant wojewódzki Policji był uprawniony do złożenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy;

- art. 130 ust. 1 wskazanej ustawy przez uznanie, że w dniu złożenia wniosku przez wojewódzkiego komendanta Policji w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję została przypisana skarżącemu odpowiednia liczba punktów tj. przekraczająca 24,;

- § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami

naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998) przez jego

zastosowanie w sytuacji, kiedy wpisy ostateczne nie dotyczyły 24 punktów;

- § 4 ust. 1, 2, 4, 5 i 8 w/w rozporządzenia przez przyjęcie, że wpis

tymczasowy przypisujący 6 punktów w związku z wykroczeniem z 30 października 2006 r. stał się ostateczny przed dniem 29 sierpnia 2007 r., kiedy to

uprawomocnił się wyrok Sądu Grodzkiego w J. stwierdzający

popełnienie tego wykroczenia, co w konsekwencji dopiero po tej dacie skutkowało

przypisaniem 6 punktów ostatecznych;

- § 8 ust. 2, 4 i 6 w/w rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że

odbycie szkolenia w dniu 12 maja 2007 r. potwierdzonego zaświadczeniem i kopią

zaświadczenia wydanego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

przesłanego organowi ewidencyjnemu nie zmniejszyło o 6 liczbę posiadanych

punktów odjętych według kolejności wpisów tj. 17 punktów ostatecznych

przypisanych w związku z wykroczeniem popełnionym 29 marca 2007 r. do 11

punktów, a to w sytuacji kiedy ustawodawca w § 8 ust. 4 bezwzględnie nakazał organowi ewidencyjnemu takie zmniejszenie i nie zachodziła sytuacja z § 8 ust. 6 tj. skarżący przed rozpoczęciem szkolenia w dniu 12 maja 2007

r. nie dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych

tymczasowo przekroczyła 24, ponieważ suma punktów 12 maja 2007 r. wynosiła:

tymczasowych 6 - wykroczenie z 30 października 2006 r. (dopiero od 29 sierpnia 2007 r. te punkty stały się ostateczne); ostatecznych 17 — wykroczenie popełnione 29 marca 2007 r.; 6+17= 23;

- § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 4 powołanego rozporządzenia przez przyjęcie, że organ ewidencyjny nie był obowiązany usunąć z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego - 17 punktów, wykroczenie popełnione 29 marca 2007 r., w sytuacji kiedy 12 maja 2007 r. skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. To usunięcie miało polegać na odjęciu od 17 punktów ostatecznych, 6 punktów uzyskanych za odbycie szkolenia, co

spowodowałoby, że od 13 maja 2007 r. suma punktów wynosiłaby: ostatecznych 11, a tymczasowych – 6 (tocząca się sprawa sądowa co do wykroczenia z 30 października 2006 r. ) ponieważ regulacja w tym zakresie jest kategoryczna,

Błędnie przyjęto, że stan faktyczny jest wyjaśniony, i że do tego stan faktycznego maja zastosowanie wskazane przepisy prawa (błąd subsumcji) oraz , że nie mają zastosowania wskazane przepisy prawa pozostające w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy.

W zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazano na naruszenie;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 114 ust. 1 pkt

1 lit. b i art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

(tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) przez przyjęcie, że

zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego zastosowanego przez

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach. To naruszenie polegało na

tym, że nieuwzględniono całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w

aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono

prawo materialne, i czy miało ono wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 tej ustawy);

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy P.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi, pomimo naruszenia przepisów prawa przez organ administracji polegającego na nienależytym wyjaśnieniu stanu sprawy. Sąd nie uwzględnił przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy stanowiska skarżącego, co do kolejności zdarzeń i ich konsekwencji prawnych wyrażając w uzasadnieniu wyroku rozważania i oceny wykraczające poza zakres sprawy, a także rozpoznając skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności, czym naruszył art. 141 § 4 powołanej ustawy;

- zarzucono naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ponieważ rozpoznano skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie autora skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji oparł się na błędnych ustaleniach faktycznych, uznając, iż jest on wystarczająco wyjaśniony. W tym zakresie wskazał przed wszystkim na złożenie wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów, w sytuacji kiedy błędnie przyjęto, iż uzyskane 6 punktów za szkolenie nie spowodowało zmniejszenia najwcześniejszych punktów ostatecznych, którymi było 17 punktów ostatecznych za wykroczenie z dnia 29 marca 2007 r., w sytuacji gdy zmniejszenie punktów tymczasowych, jest niedopuszczalne.

Wskazał, bowiem, że w dniu 13 maja 2007 r. tj. następnym dniu po odbyciu przez skarżącego szkolenia ustawowego, z mocy prawa po jego odbyciu posiadał 17 punktów ostatecznych i 6 punktów tymczasowych i przysługiwało mu uprawnienie do odliczenia 6 z najwcześniejszych punktów ostatecznych.

Poza tym, stwierdził, iż stosownie do § 6 i § 8 rozporządzenia wykonawczego, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy; kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. W tej sprawie nie zachodziły natomiast żadne wyłączenia, o których mowa w § 8 ust. 5 i 6. Oznacza to, że "przedstawieniem zaświadczenia" jest również otrzymanie przez organ ewidencyjny odpisu zaświadczenia nadesłanego z urzędu przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu, a zatem obowiązkiem organu ewidencyjnego jest zachowanie polegające na zmniejszeniu punktów ostatecznych. Tymczasem, organ ewidencyjny dokonał pomniejszenia punktów, które dopiero 29 sierpnia 2007 r. stały się ostatecznymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Skarga ta zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, jednakże wszystkie one zmierzają do wykazania, że wadliwie dokonano odliczenia 6 punktów z tytułu odbytego przez skarżącego szkolenia w dniu 12 maja 2007 r. za wykroczenie z dnia 30 października 2006 r. ( mimo, że punkty za to wykroczenie stały się ostateczne z dniem 29 sierpnia 2007 r.) a nie za wykroczenie popełnione 29 marca 2007 r., z którym wiązało się przypisanie 17 ostatecznych punktów. Tym samym przedstawiona następnie argumentacja prowadzi do wniosku, iż skarżący nie przekroczył we wskazanym okresie 24 punków z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego a to uzasadniało zarzuty naruszenia podniesionych w kasacji przepisów w opisanej tam formie.

Jednakże żaden z tych zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, natomiast wydany w sprawie wyrok, należało uznać za odpowiadający prawu.

Zgodnie z treścią przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, a więc za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Szczegółowy tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wynika z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) .

Powołane rozporządzenie określa między innymi tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jak stanowi § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia, wspomniany wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych.

W rozporządzeniu z dnia 20 grudnia 2002 r. będącym realizacją umocowania ustawowego z art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 108 z 2005 r. poz. 908 ze zm.) zamieszczono niezależnie od sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, uregulowania dotyczące kwestii warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, program szkolenia i jednostki upoważnione do jego prowadzenia, liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia jak też podmioty uprawnione do uzyskania informacji zawartych w ewidencji.

Przede wszystkim zauważyć należy, że stosownie do dyspozycji art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią ilość punktów i wpisuje je do ewidencji.

Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wpisane do ewidencji, usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust.1 pkt 3 -20 punktów. Przepis ten reguluje działania Policji. Dokonywanie wpisów czy też odejmowanie punktów w szczególności na skutek odbytego szkolenia realizowane jest przez Policję w formie czynności materialno-technicznej.

Jak określa się, zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, czynności ewidencyjne (por. E. Ochendowski, Prawo administracyjne, część ogólna, Toruń 2004 r. s. 171), nie podlegają kontroli sądowej. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. czyli skargi na bezczynność organu – porównaj wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1087/05 niepublikowany.

Ponadto z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. wynika, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje w siedzibie organu prowadzącego ewidencję lub w miarę możliwości technicznych, w innej jednostce Policji. Przepis powyższy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest również kolejną normą pozwalającą osobie uprawnionej po odbyciu szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uzyskać zaświadczenie o wpisach ostatecznych (w tym aktualnej licznie punktów ostatecznych i tymczasowych ). Obowiązek wydania takiego zaświadczenia wynika z dyspozycji art. 218 § 1 K.p.a. albowiem chodzi w takim wypadku o potwierdzenie faktów wynikających z prowadzonej przez Policję ewidencji. Przecież przed wydaniem takiego zaświadczenia organ policji może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające ( art. 218 § 2 K.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej ( np. z określoną liczbą punktów już po jej odliczeniu) następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenia ( art. 219 K.p.a. ) a w efekcie ostateczne postanowienie w tym zakresie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Przedmiotowa sprawa nie dotyczy jednak poprawności dokonania odliczenia punktów za szkolenie odbyte przez skarżącego w dniu 12 maja 2007 r. albowiem wiązałoby się to z oceną i kontrolą prawidłowości działania komendanta wojewódzkiego Policji jako organu prowadzącego ewidencję a to nie jest dopuszczalne w niniejszym postępowaniu. Skarżący po odbycie wskazywanego szkolenia winien był w odpowiedni sposób, wyżej wskazany, doprowadzić do oczekiwanej przez siebie weryfikacji punktów ostatecznych skoro tego nie uczynił to nie można aktualnie żądać w postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, dokonywania kontroli działalności ewidencyjnej Policji.

Skoro skarga w tej sprawie dotyczyła rozstrzygnięcia w zakresie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w oparciu o art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to należało wypowiedzieć się wyłącznie w takim zakresie .

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy ustalono, że skarżący z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczył 24 punkty , gdyż w okresie od 29 marca 2007 r. do 18 marca 2008 r. uzyskał łącznie 25 punktów – tj. 17 pkt. ostatecznych za wykroczenie z dnia 29 marca 2007 r. oraz 8 pkt. ostatecznych za wykroczenie z dnia 18 marca 2008 r.

W rozpoznawanej sprawie niezbędne było również wyjaśnienie skutków odbytego przez skarżącego szkolenia w dniu 12 maja 2007 r., które upoważniało do zmniejszenia liczby punktów o 6 oraz dodatkowo celowe było ustalenie ile punktów przypisano stronie za wykroczenie popełnione przez niego w dniu 30 października 2006 r. i te okoliczności zostały ponad wszelką wątpliwość wyjaśnione w toku prowadzonego postępowania. Ustalono zgodnie z regułami procedury administracyjnej, że skarżącemu przyznano 6 punktów karnych za wykroczenie z dnia 30 października 2006 r. i , że właśnie 6 punktów za szkolenie z dnia 12 maja 2007 r. przed upływem jednego roku zdjęto z dniem uprawomocnienia się wpisu tymczasowego za wykroczenie z dnia 30 października 2006 r.

Tym samym wobec niespornych ustaleń w tej sprawie, należało uznać, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że komendant wojewódzki Policji był uprawniony na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym do złożenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 pkt. otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Skarżącemu przypisana została niewątpliwie odpowiednia liczna punktów, stąd też nie można mówić w tej sprawie o naruszeniu art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Poza tym nie można uznać, iż doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia przywołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego skoro wszystkie te zarzuty odnoszą się do kwestii prowadzenia ewidencji przez organy Policji .

Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie w motywach zaskarżonego wyroku podniósł, iż prawidłowość działania organów Policji co do odliczenia 6 punktów z ewidencji i zaliczenie ich na poczet zdarzenia z dnia 30 października 2006 r. nie podlegała badaniu w niniejszym postępowaniu. Natomiast skarga kasacyjna kwestionuje tylko ten element sprawy , który co już wyżej wyraźnie wyjaśniono pozostaje poza zakresem badania w tej sprawie.

Dlatego też w tych okolicznościach sprawy chybione są również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Przede wszystkim nie można uznać by doszło w tej sprawie do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Norma art. 141 § 4 P.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten pozwala również na podważenie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy.

Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego spraw wniesionych do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego jak i procesowego. Przede wszystkim zaskarżone uzasadnienie odpowiada prawu gdyż w sposób jednoznaczny, precyzyjny a jednocześnie przekonujący wyjaśnia przesyłki oddalenia skargi a więc zastosowania w tej sprawie przepisu art. 151 P.p.s.a. To stanowisko jest w pełni podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem wbrew stanowisku skarżącego nie było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., zaś zarzut rozpoznania sprawy z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia i jest całkowicie chybiony.

Mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .