Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1396/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Łukasz Sawicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku dla niespokrewnionej rodziny zastępczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 17 października 2011 roku, T. J. (Skarżący) wystąpił o przyznanie 10 % dodatku przysługującego rodzinie zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem.

Decyzją z [...] listopada 2011 roku Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, działając z upoważnienia Starosty P. (Starosta) odmówił A. i T. J. przyznania dodatku 10% podstawy dla rodziny zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem z tytułu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem i jego wychowania.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że A. J. jest siostrą matki dzieci, czyli krewną w linii bocznej. Zatem rodzinę A. i T. J. należy zakwalifikować jako rodzinę zastępczą spokrewnioną z dzieckiem, której nie przysługuje 10% dodatek podstawy dla rodziny zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 19 ust. 6 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 2, ust. 7 pkt 3, art. 98 oraz art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 roku, Nr 115, poz. 728 ze zm., dalej "ustawa o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku").

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. J. wniósł od niego odwołanie. W obszernym uzasadnieniu wskazał na niekonsekwencję organów administracji w określaniu typu ich rodziny zastępczej, która raz jest traktowana jako spokrewniona z dziećmi, a innym razem jako niespokrewniona. Jako przykład powołał kilka decyzji. Jednocześnie poddał w wątpliwość, w jaki sposób obliczana była wysokości udzielanej pomocy finansowej, gdyż nie dostarczał on informacji o uzyskiwanym dochodzie rodziny, co jego zdaniem prowadzić mogło do nadużyć i przekłamania po stronie organu przyznającego taką pomoc. Wskazał również na błąd "uporczywie" popełniany przez organy, które A. J. wskazują jako siostrę matki biologicznej dzieci przebywających w rodzinie zastępczej, chociaż nią nie jest.

W następstwie rozpoznania tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) decyzją z [...] grudnia 2011 roku na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i mu przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji SKO powołało art. 133 k.p.a., z którego wynika obowiązek organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, do przesłania wraz z odwołaniem akt sprawy organowi odwoławczemu, w terminie 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeśli w tym terminie nie wydał nowej decyzji. Organ pierwszej instancji nie wywiązał się jednak z tego obowiązku, przesyłając wraz z odwołaniem wyłącznie korespondencję T. J. Uniemożliwiło to organowi odwoławczemu zbadanie zasadniczej w przedmiotowej sprawie kwestii, a mianowicie, czy A. i T. J. są rodziną zastępczą spokrewnioną, czy też niespokrewnioną.

Po rozpoznaniu skargi Skarżącego, tutejszy sąd wyrokiem z 8 maja 2012 roku, sygn. akt I SA/WA 232/12 uchylił decyzję SKO wyjaśniając w uzasadnieniu, że brak akt sprawy nie wskazywał na wadliwe przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, zatem brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę SKO dokona oceny akt administracyjnych, które zostały przesłane do Sądu wraz ze skargą Skarżącego pod względem ich kompletności, a w sytuacji stwierdzenia braków w przekazanej dokumentacji wezwie organ pierwszej instancji do ich uzupełnienia. Oceni również skutki jakie dla rozpoznania sprawy ma wejście w życie z dniem 1 stycznia 2012 roku ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. Nr 149 poz. 887, dalej "ustawa z 9 czerwca 2011 roku"), której art. 218 pkt 16 uchylił art. 70-87a ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku. W zależności zaś od poczynionych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie wniesionego przez odwołania, którego treści sąd nie przesądził.

Decyzją z [...] września 2013 roku SKO umorzyło postępowanie odwoławcze wskazując, że po wydaniu decyzji z [...]grudnia 2011 roku organ pierwszej instancji ponownie rozpoznał sprawę i wydał kolejną decyzję odmawiającą przyznania 10 % dodatku dla rodziny niespokrewnionej.

Wyrokiem z 15 lipca 2014 roku (sygn. akt I SA/WA 2802/13) tutejszy uchylił decyzję SKO. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił że SKO umarzając postępowanie odwoławcze ani nie zwróciło należytej uwagi na wyrok z 8 maja 2012 roku i zalecenia z niego wynikającego, ani też nie dostrzegło, że uprawomocnienie się tego wyroku oznacza, iż brak jest decyzji, na podstawie której organ pierwszej instancji mógł ponownie działać w sprawie. Starosta wydając decyzję w dniu [...] grudnia 2011 roku działał bowiem na skutek decyzji SKO w [...] z [...] grudnia 2011 roku, uchylonej prawomocnym wyrokiem Sądu z 8 maja 2012 roku. Tym samym, w ocenie Sądu, należało zająć się -w odpowiednim do tego trybie przewidzianym w k.p.a. decyzją z [...] grudnia 2011 r., a nie w sposób nieuprawniony podnosić, iż decyzja ta stanowi o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego od decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r.

Rozpoznając ponownie sprawę, SKO decyzją z [...] lipca 2017 roku, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Skarżącego od decyzji Starosty z [...] listopada 2011 roku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ powołał się na wywiad środowiskowy z 9 listopada 2000 roku, w którym A. J. podała że B., M. i E. C. to jej bratanice i bratanek. Wskazał, że w aktach znajduje się też Opinia Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego w [...] nr rej. [...] z 26 października 1998 roku, który na potrzeby Sądu Rejonowego w [...] dokonał analizy składu rodziny biologicznej dzieci oraz rodziny zastępczej. Z jej treści wynika, że A. J. jest starszą siostrą T. C., biologicznego ojca B., M. i E. C.. Organ wskazał również, że w skierowanym do Sądu Rejonowego w [...] wniosku z dnia 7 maja 1998r o zasądzenie alimentów na rzecz dzieci B., M. i E. C. A. J. podała, że są to dzieci jej brata T. C.

SKO uznało zatem, że twierdzenia Skarżącego co do braku pokrewieństwa z pozostającymi pod opieką rodziny zastępczej dziećmi są niezgodne z prawdą.

SKO wyjaśniło również, że art. 70-87 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, które powołano zostały jako podstawa prawna decyzji organu pierwszej instancji zostały uchylone art. 218 ustawy z 9 czerwca 2011 roku.

Po przywołaniu art. 80 ustawy z 9 czerwca 2011 roku organ wyjaśnił, że ustawa ta nie wprowadza rozróżnienia linii pokrewieństwa łączącego rodzinę zastępczą z oddanymi pod jej opiekę dziećmi, zatem brak jest podstaw do uznania że pokrewieństwo w linii bocznej jakie występuje w tej sprawie powinno być potraktowane jako faktyczny jego brak. Odmowa przyznania dodatku 10% podstawy dla rodziny zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem z tytułu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem i jego wychowania była zatem w pełni uzasadniona.

Skarżący wniósł od powyższej decyzji skargę podnosząc w niej, że nigdy nie dostarczał informacji o dochodach a mimo to była mu wypłacana pomoc. Podkreślił, że to dzięki interwencji ministra właściwego do spraw rodziny nie musiał podawać informacji o dochodach, bowiem uznany został za rodzinę niespokrewnioną. Wskazał, że podział na rodziny spokrewnione i niespokrewnione wszedł w życie dopiero w 2001 roku. Wyjaśnił, że w 1999 roku Sąd zasądził 300 złotych alimentów od rodziców dzieci na rzecz rodziny zastępczej. Wskazał, że gdyby był rodziną zastępczą spokrewnioną, alimenty nie zostałyby zasądzone.

Skarżący wskazał, że nie jest spokrewniony tylko spowinowacony z dziećmi a jego żona nie jest spokrewniona z matką biologiczną dzieci.

Skarżący wyjaśnił również, że art. 33e ust. 1 pkt 2 przywołany przez SKO w uzasadnieniu decyzji jako artykuł ustawy z 1990 roku nie obowiązywał w tej dacie, wprowadzony został dopiero w 2001 roku i dopiero z tym momentem wprowadzony został podział na rodziny spokrewnione i niespokrewnione.

Skarżący zwrócił również uwagę na nieprawidłowe, w jego ocenie, działanie Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.

Na wstępie wskazać należy, że Skarżący wraz z żoną ustanowieni zostali postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z 2 grudnia 1998 roku, sygn. akt III Ns 91/98, rodziną zastępczą dla M. i B. urodzonych 25 października 1988 roku oraz E., urodzonej 20 listopada 1993 roku.

Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że żona Skarżącego, A. J. jest siostrą biologicznego ojca dzieci, T. C. Okoliczność ta wynika z treści przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumentów to jest wywiadu środowiskowego oraz opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego z 26 października 1998 roku.

Rzeczywiście organ pierwszej instancji wskazał, że A. J. jest siostrą matki biologicznej dzieci. Ustalenie te przywołało w swojej decyzji również SKO referując stan sprawy (str. 1 uzasadnienia decyzji). Jednak ostateczne SKO wskazało prawidłowo, że A. J. jest siostrą biologicznego ojca dzieci.

W dacie wydania postanowienia ustanawiającego Skarżącego i jego żonę rodziną zastępczą dla M., B. i E. obowiązywała ustawa z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 ze zm., dalej : ustawa o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku"). Jednak kwestie dotyczące rodzin zastępczych regulowane były przepisami ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r., Nr 67, poz. 329., dalej " ustawa o systemie oświaty"). Przepisy ustawy o systemie oświaty przewidywały, komu może być powierzona funkcja rodziny zastępczej (art. 73). Wskazywały również, że pomoc dla rodzin zastępczych udzielana jest przez kuratora oświaty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej (art. 74).

Ustawą z dnia 29 grudnia 1998 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (Dz. U. nr 162, poz. 1126) dokonano nowelizacji ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. wprowadzając do niej uregulowania dotyczące rodzin zastępczych. Zgodnie z art. 31d ust. 5 ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku, rodziny zastępcze otrzymywały pomoc pieniężną na każde skierowane dziecko, w zależności od sytuacji dochodowej rodziny zastępczej i dziecka. Podstawą przyznawania pomocy była umowa zawarta między starostą a rodziną zastępczą.

Kolejną nowelizacją, dokonaną ustawą z dnia 18 lutego 2000 roku o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 19, poz. 238) wprowadzono do ustawy o pomocy społecznej Rozdział 1a "Opieka nad rodziną i dzieckiem". Przepisy te weszły w życie z dniem ogłoszenia z mocą od 1 stycznia 2000 roku.

W art. 33e tak znowelizowanej ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku, wprowadzono podział rodzin zastępczych na:

1) rodziny, które na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego mogą być zobowiązane do dostarczania środków utrzymania,

2) rodziny, które na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie mogą być zobowiązane do dostarczania środków utrzymania,

3) rodziny, o których mowa w pkt 2, pełniące zadania pogotowia rodzinnego.

W świetle art. 33e pkt 1 ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r. Skarżący i jego żona nie mogli być uznani za rodzinę zobowiązaną do dostarczania środków utrzymania na rzecz M., B. i E. A. J., żona Skarżącego, jako siostra ojca biologicznego dzieci nie była bowiem w świetle przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zobowiązana do dostarczania środków utrzymania M., B. i E. Z tego też względu, w decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2001 roku Skarżący i jego żona uznani zostali za rodzinę zastępczą o której mowa w art. 33e pkt 2 ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku, to jest za rodzinę, która na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie mogła być zobowiązana do dostarczania środków utrzymania.

Jednak od dnia 28 lipca 2001 roku, to jest od dnia wejścia w życie kolejnej nowelizacji ustawy z 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej sytuacja prawna Skarżącego i jego żony jako rodziny zastępczej uległa zmianie. Z tym dniem nadano art. 33e ustawy nowe brzmienie, wprowadzając podział rodzin zastępczych na rodziny spokrewnione z dzieckiem i niespokrewnione z dzieckiem.

Sąd wskazuje w tym miejscu, że czym innym jest uznanie danej rodziny zastępczej za zobowiązaną do dostarczania środków utrzymania (czyli innymi słowy, zobowiązaną do alimentacji dzieci) a czym innym – uznanie jej za spokrewnioną z dzieckiem. Pojęcie rodziny zobowiązanej do alimentacji jest pojęciem węższym od pojęcia rodziny spokrewnionej. Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek dostarczenia środków utrzymania obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo (art. 128 k.r.o.). Pojęcie pokrewieństwa jest natomiast pojęciem szerszym i obejmuje również inne osoby, niż krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obejmuje ono również rodzeństwo krewnych w linii prostej, czyli tak jak w tej sprawie – rodzeństwo jednego z rodziców.

Podział na rodziny zastępcze spokrewnione i niespokrewnione utrzymany został w art. 74 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku. Stosownie do powyższego przepisu rodziny zastępcze dzieliły się na spokrewnione z dzieckiem (art. 74 ust. 1 pkt 1), niespokrewnione z dzieckiem (art. 74 ust. 1 pkt 2 ) i zawodowe (art. 74 ust. 1 pkt 3).

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, jeżeli chodź jedno z małżonków ustanowionych rodziną zastępczą było krewnym dziecka, to rodzina zastępcza powinna być uznana za rodzinę zastępczą spokrewnioną w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej.

Za powyższym stanowiskiem przemawia definicja pojęcia rodziny zawarta w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące.

Zwrócić należy również uwagę na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 15 października 2001 roku OPK 18/01. W jej uzasadnieniu wskazano, że rodzina zastępcza winna być traktowana jako jedność bez względu na to, czy tworzy ją osoba niepozostająca w związku małżeńskim, czy też małżonkowie. NSA wskazał następnie, że jeżeli obowiązek alimentacyjny wobec dziecka dotyczy choćby jednego z małżonków tym samym dotyczy całej rodziny zastępczej.

Pogląd powyższy wyrażony został w odniesieniu do przepisów ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku. Jednak w ocenie sądu rozpoznającego sprawę można go odnieść również do pojęcia rodziny spokrewnionej i niespokrewnionej w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku. W konsekwencji uznać należy, że jeżeli jedno z małżonków jest spokrewnione z dziećmi, wówczas całą rodzinę uznać należy za spokrewnioną. Pogląd, że o istnieniu rodziny spokrewnionej można mówić gdy również gdy tylko jeden z tworzących ją małżonków jest krewnym dzieci akceptowany był w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z 22 września 2005 roku, sygn. akt II SA/Lu 609/05).

Sąd wskazuje, że z uwagi na uznanie Skarżącego i jego żony za rodzinę zastępczą spokrewnioną począwszy od sierpnia 2001 roku korzystali oni z pomocy dla rodzin zastępczych spokrewnionych. Potwierdza to m.in. treść decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2001 roku, znajdującej się w aktach sprawy.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że prawidłowość wykładni pojęcia rodziny spokrewnione w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, polegającej na przyjęciu, że w sytuacji w której rodzinę zastępczą tworzą małżonkowie wystarczające dla uznania jej za spokrewnioną było istnienie pokrewieństwa między jednym z małżonków a dziećmi, potwierdza treść przepisów ustawy z 9 czerwca 2011 roku.

W art. 226 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 roku wskazano zostało, że z dniem jej wejścia w życie ustawy działające na podstawie dotychczasowych przepisów spokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze:

a) tworzone przez wstępnych lub rodzeństwo, stają się rodzinami zastępczymi spokrewnionymi,

b) tworzone przez osoby inne niż wymienione w lit. a, stają się rodzinami zastępczymi niezawodowymi,

2) niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze, stają się rodzinami zastępczymi niezawodowymi.

Brzmienie art. 226 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 roku oznacza, że w przypadku małżonków, do dnia wejścia w życie ustawy, rodzinę zastępczą spokrewnioną tworzyć mogli małżonkowie, którzy oboje byli powiązani więzami pokrewieństwa z dzieckiem (dotyczyło to z reguły dziadków dzieci) jak i małżonkowie, z których tylko jeden był spokrewniony z dziećmi. W tym ostatnim przypadku, rodzina zastępcza spokrewniona w myśl przepisów ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, z dniem wejścia w życie ustawy z 9 czerwca 2011 roku, to jest z dniem 1 stycznia 2012 roku stawała się rodziną zastępczą niezawodową.

Zatem w dacie składania przez Skarżącego wniosku o przyznanie 10% dodatku o którym mowa w art. 78 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, to jest w dniu [...] października 2011 roku Skarżący i jego żona winny być uznani za rodzinę zastępczą spokrewnioną.

Rodzinie takiej nie przysługiwał dodatek o którym mowa w art. 78 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku.

Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że przedmiotowy dodatek przysługiwał wyłącznie rodzinie zastępczej niespokrewnionej i to tylko do momentu osiągnięcia pełnoletności przez dziecko. Od tej daty rodzina zastępcza mogła korzystać wyłącznie z pomocy o której mowa w art. 75 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku. Przepis ten odsyłał tylko i wyłącznie do art. 78 ust. 3 i 4 tej ustawy, określających wysokość pomocy pieniężnej, ale nie zawierał podstaw do rozszerzenia stosowania w tym zakresie przepisu art.78 ust. 7 tejże ustawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 grudnia 2010 roku, sygn. akt III SA/Kr 514/10).

Sąd przypomina w tym miejscu, że M. ukończył 18 lat 25 października 2006 roku, a E. – 20 listopada 2011 roku.

Skarżący i jego żona stali się rodziną zastępczą niezawodową w rozumieniu art. 226 ust. 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 9 czerwca 2011 roku, z dniem jej wejścia w życie to jest z dniem 1 stycznia 2012 roku. Ustawa z 9 czerwca 2011 roku nie zawierała jednak przepisu przewidującego przyznanie rodzinie zastępczej niezawodowej dodatku analogicznego do dodatku, o którym mowa w art. 78 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, o który wystąpił Skarżący. Ustawa ta przewidywała natomiast, że rodzinie zastępczej niezawodowej przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w wysokości nie niższej niż 1000 zł miesięcznie (art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy). Świadczenie to przysługiwało rodzinie zastępczej również po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, jeżeli nadal przebywa w tej rodzinie zastępczej.

Podsumowując wskazać należy, co następuje :

1. W dacie złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie 10 % dodatku dla rodziny zastępczej niespokrewnionej, to jest [...] października 2011 roku obowiązywały przepisy ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku.

2. W świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, Skarżący i jego żona A. byli rodziną zastępczą spokrewnioną z uwagi na fakt, że A. J. była siostrą biologicznego ojca E. M.

3. Skarżący i jego żona A. J. stali się rodziną zastępczą niezawodową z dniem wejścia w życie przepisów ustawy z 9 czerwca 2011 roku.

4. Ustawa z 9 czerwca 2011 roku nie przewidywała 10% dodatku dla rodziny zastępczej niezawodowej.

Podsumowując, decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] listopada 2011 roku odpowiada prawu. W dacie złożenia wniosku rodzinie zastępczej w osobie Skarżącego i jego żony nie przysługiwał dodatek o którym mowa w art. 78 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej. Przepisy ustawy z 9 czerwca 2011 roku nie przewidywały zaś takiego dodatku dla rodziny zastępczej niezawodowej.

Uzasadnienie decyzji SKO jest częściowo błędne.

Organ ten wskazał bowiem, że ustawa z 9 czerwca 2011 roku nie rozróżnia pokrewieństwa na pokrewieństwo w linii bocznej i prostej, przywołując jako uzasadnienie powyższego poglądu art. 80 ustawy.

Tymczasem podstawą dla odmowy przyznania prawa do dodatku o którym mowa w art. 78 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku winno być zatem, że w świetle przepisów tej ustawy Skarżący i jego żona A. byli rodziną spokrewnioną.

Wejście w życie ustawy z 9 czerwca 2011 roku spowodowało zmianę ich statutu na rodzinę zastępczą niezawodową (a zatem inną niż rodzina spokrewniona). Jednak ustawa z 9 czerwca 2011 roku nie zawierała przepisów przewidujących wypłatę dodatku dla rodziny zastępczej niezawodowej w wysokości 10 % podstawy tak jak czyniła to ustawa o pomocy społecznej.

Uznać jednak należy, że pomimo częściowo błędnego uzasadnienia decyzja odpowiada prawu. W konsekwencji, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.