Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2273/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 124 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.C. i A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 231/13 w sprawie ze skargi K. C. i A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 231/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. C. i A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 3 lipca 2009 r. K. i A. C. zwrócili się do Burmistrza B. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego budynku letniskowego na działce nr [...], obr. L., gm. B., a wnioskiem z dnia 10 listopada 2009 r. o zainicjowanie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) gminy B. oraz o zawieszenie postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do czasu uchwalenia zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W dniu 26 lipca 2011 r. wnioskodawcy - w odpowiedzi na wezwanie Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2011 r. - uzupełnili wniosek o ustalenie warunków zabudowy przez przedłożenie kopii mapy zasadniczej obrazującej aktualne zagospodarowanie terenu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Burmistrz B., działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na przekroczenie 9 miesięcznego terminu do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem organu, termin ten minął 3 lipca 2010 r., a ponadto w tym czasie Rada Miejska w B. nie przystąpiła do sporządzenia m.p.z.p. dla terenu obejmującego przedmiotową działkę.

W zażaleniu K. i A. C. zarzucili naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. na skutek przyjęcia przekroczenia terminu, który w ich ocenie winien być liczony od daty uzupełnienia wniosku, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 i art. 124 § 1 k.p.a. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie zawieszenie postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji wskazując, że niezasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie, albo została niepodjęta lub przerwana. Termin dziewięciomiesięczny od dnia złożenia wniosku minął 3 kwietnia 2010 r., a Rada Miejska w B. nie przystąpiła do sporządzenia m.p.z.p. dla terenu obejmującego działkę nr [...].

W skardze K. i A. C. zarzucili naruszenie art. 7 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 124 § 1 k.p.a., poprzez brak rozpoznania zarzutu naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. dotyczącego nieoznaczenia w postanowieniu organu I instancji stron postępowania oraz naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez uniemożliwienie rozpoznania sprawy przez organ II instancji na skutek nierozpoznania wszystkich zarzutów zażalenia. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia względnie stwierdzenie jego nieważności podnieśli, że wyjaśnień w zakresie istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania winien udzielić organ I, a nie II instancji. Burmistrz B. ograniczył się tylko stwierdzenia, że upłynął termin dziewięciu miesięcy od złożenia wniosku i że w tym czasie Rada Miejska w B. nie przystąpiła do sporządzenia planu miejscowego. Zdaniem skarżących, brak rozpoznania przez Kolegium zarzutów zażalenia skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, a także doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 444/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił powyższą skargę uznając, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje a zatem skarga dotycząca tego postanowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 452/13. Postanowieniem tym przesądzono, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania przysługuje stronie zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie podjęcie (bądź zamiar podjęcia) i prowadzenie prac nad m.p.z.p. mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja, której ustalenie warunków zabudowy jest przedmiotem postępowania. Organ prowadzący postępowanie zawiesi je zatem w przypadkach, gdy poweźmie wiadomość o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p., bądź gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został doręczony organowi w trakcie prowadzonej już procedury sporządzania planu. W sprawie nie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania, gdyż w dacie wydawaniazaskarżonego postanowienia nie tylko nie istniała możliwość podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w terminie dwóch miesięcy od daty zawieszenia postępowania, lecz uchwała taka nie została podjęta do dnia wydania wyroku. Ponadto, w dniu 19 listopada 2009 r., odpowiadając na zawarte we wniosku o zawieszenie postępowania żądanie wszczęcia procedury planistycznej, Burmistrz B. poinformował pełnomocnika skarżących, że w najbliższym czasie nie przewiduje się podjęcia prac planistycznych w sprawie uchwalenia m.p.z.p. dla całego obszaru gminy B..

Zdaniem WSA, skarżący trafnie wskazali, że dniem skutecznego złożenia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy był 26 lipca 2011 r., kiedy to uzupełniony wniosek o ustalenie warunków zabudowy został doręczony organowi administracji publicznej; oznacza to, że termin dziewięciu miesięcy, określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., upłynął 26 kwietnia 2012 r. Błędne ustalenia w tym zakresie poczynione przez organy obu instancji nie miały jednak wpływu na wynik sprawy. Wskazany termin upłynął bowiem przed rozpatrzeniem sprawy przez organ odwoławczy, który rozpoznając wniosek nie mógł już zawiesić postępowania na podstawie tego przepisu, ani wskazywać na taką konieczność organowi I instancji.

Wbrew zarzutom skargi, nie budzi też, zdaniem Sądu, wątpliwości postanowienie organu I instancji w zakresie jego adresata. Mimo, że w osnowie postanowienia, jako strony postępowania nie zostali wskazani skarżący, to z uzasadnienia jednoznacznie wynika, że zawieszenia odmówiono K. i A. C., reprezentowanym przez radcę prawnego. W aktach sprawy widnieje ponadto wyłącznie wniosek skarżących o zawieszenie postępowania, zatem brak ich określenia w osnowie postanowienia nie może wprowadzać w błąd co do faktycznego jego adresata. Niewątpliwie organ odwoławczy powinien odnieść się do tego zarzutu, jednak z uwagi na jego oczywistą bezzasadność, nie mógłby prowadzić on do uchylenia postanowienia organu I instancji.

Skargą kasacyjną K. i A. C. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie w związku z orzekaniem w zakresie oznaczenia stron postępowania oraz adresatów postanowienia i nie uwzględnienie, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w m.p.z.p. albo decyzji o warunkachzabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także każdy ma prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a zatem stroną postępowania w sprawie są nie tylko skarżący, ale, co wynika także z akt sprawy, Pan K. J., właściciel sąsiedniej nieruchomości i co za tym idzie strona oraz adresat wydanego przez Burmistrza B. postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji istniejącego budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym L., gm. B., utrzymanego w mocy postanowieniem SKO w S. z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] winien być precyzyjnie określony (z imienia i nazwiska) w sentencji postanowienia,

co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.),

2) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na postanowienie naruszające przepisy postępowania - art. 7 i 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w ten sposób, że nastąpiło nie rozpoznanie przez organ II instancji zarzutu naruszenia przepisu art. 124 § 1 k.p.a. dotyczącego nie oznaczenia w

postanowieniu Burmistrza B. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] stron

postępowania w sytuacji, gdy obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w

ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich

zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania.

Odzwierciedlenie tego obowiązku winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak

odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę

zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ

na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (tak wyrok

WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 r.),

3) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na postanowienie naruszające przepisy

postępowania - art. 15 k.p.a. w ten sposób, że nastąpiło uniemożliwienie skarżącym rozpoznania sprawy przez organ II instancji na skutek nie rozpoznania wszystkich zarzutów zażalenia, tj. zarzutu naruszenia przepisu art. 124 § 1 k.p.a. Uzasadnieniem dla podniesionego zarzutu naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. jest treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r. IV SA/Wa 539/10, w którym Sąd orzekł: "Brak w motywach decyzji jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania, czy podstawowych dokumentów i dowodów w sprawie, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale również z naruszeniem art. 15 k.p.a.",

4) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych

kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) poprzez jego

niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na postanowienie kończące

postępowanie naruszające przepisy postępowania - art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2

ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w ten

sposób, że zachodzi brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnień

dotyczących zgłoszonego przez skarżących zarzutu naruszenia przepisu art. 124 § 1

k.p.a., mimo że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w

rozumieniu m. in. przepisów k.p.a. w indywidualnych sprawach z zakresu

administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu

terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej i są organami

właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na

postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności

decyzji, zobowiązanymi do stosowania przepisów k.p.a.,

5) naruszenie przepisu art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że

postanowienie nie zawierające w osnowie i sentencji oznaczenia strony spełnia

wymogi wynikające z art. 124 § 1 k.p.a. i wobec zamieszczenia danych skarżących

w uzasadnieniu postanowienia, nie jest postanowieniem wadliwym, podczas gdy

postanowienie, stosownie do treści art. 124 § 1 k.p.a. winno zawierać: oznaczenie

organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo

innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej,

rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do

sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiskasłużbowego osoby upoważnionej do jego wydania i niedopuszczalne jest przenoszenie części treściowych między osnową, sentencją a uzasadnieniem postanowienia z uwagi na różny charakter tych części (elementów postanowienia), a postanowienie nie zawierające tych elementów (określanych jako minimum elementów prawnie skutecznych) jest postanowieniem wadliwym czy wręcz nieistniejącym,

6) naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

poprzez nieuwzględnienie, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie są jedyną stroną

postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu i pominięcie, że stroną postępowania jest także K.

J., co w konsekwencji oznacza, że niezasadne jest stwierdzenie Sądu, że

brak określenia skarżących w osnowie postanowienia nie może wprowadzać w błąd

co do faktycznego adresata postanowienia, skoro w aktach sprawy widnieje

wyłącznie wniosek skarżących o zawieszenie postępowania, podczas gdy w

przypadku występowania w sprawie w charakterze stron kilku podmiotów,

oznaczenie w postanowieniu strony i adresata postanowienia jest szczególnie

istotne,

7) naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez

pominięcie, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub

obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na

swój interes prawny lub obowiązek, a w sprawach dotyczących ustalenia warunków

zabudowy i zagospodarowania terenu występowanie podmiotu w charakterze strony

wyznacza dyrektywa z art. 6 ust. 2 pkt 2 stwierdzająca, że każdy ma prawo, w

granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy

zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek

organizacyjnych, a zatem pominięcie, że nie tylko skarżący są w sprawie stroną.

Również orzecznictwo wskazuje, że stronami postępowania w sprawach

dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być

właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (tak uchwała składu 5

sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI SA 13/95), jak również, że

interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu może mieć szerszy krąg podmiotów, aniżeli właściciele i

użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, ale zawsze są to właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których mogą dotknąć skutki decyzji (tak NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w wyroku z dnia 21 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 693/2000),

co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z powyższymi zarzutami, pełnomocnik skarżących wniósł o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano na wadliwość rozstrzygnięcia Sądu w zakresie rozpoznania zarzutu naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia przepisu art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. W kontekście występowania w sprawie w charakterze strony nie tylko skarżących, ale i właściciela nieruchomości sąsiedniej, wymagane przepisem art. 124 § 1 k.p.a. oznaczenie strony w postanowieniu było konieczne, a jego brak świadczy o wadliwości postanowienia Burmistrza B., wadliwości postanowienia organu II instancji w związku z nierozpoznaniem zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 124 § 1 k.p.a. oraz wadliwości zaskarżonego wyroku, w zakresie, w jakim Sąd zarzut powyższy uznał za bezzasadny. Sąd I instancji jako sąd administracyjny sprawujący kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, oddalając skargę i nie stosując przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w związku ze wskazywanymi naruszeniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadził do utrzymania w mocy wadliwego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Na wstępie podnieść należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była legalność postanowienia wpadkowego rozstrzygającego wniosek K. i A. C. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji istniejącego budynku letniskowego na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym L., gm. B.. Postanowieniem tym organ odmówił zawieszenia postępowania na wniosek K. i A. C.

Podkreślenia wymaga również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym wyrokiem merytorycznie rozpoznał skargę K. C. i A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2012 r. będąc związany postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 452/13, którym przesądzono, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania przysługuje stronie zażalenie i w konsekwencji skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wskazać należy, że podniesione w niej zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania sprowadzają się do kwestii nieuwzględnienia przez Sąd I instancji skargi pomimo, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu nierozpoznało podniesionego w zażaleniu na postanowienie Burmistrza B. z dnia [...] marca 2012 r. zarzutu nieoznaczenia stron postępowania oraz adresatów tego postanowienia.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi, że postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanych przepisów będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa materialnego, przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłoby postanowienie o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie wskazanych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonując oceny zaskarżonego wyroku w tym kontekście, nie można Sądowi I instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia powołanych przepisów, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że organ II instancji rozpoznający zażalenie powinien odnieść się do podniesionego w nim zarzutu naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia w postanowieniu Burmistrza B. z dnia [...] marca 2012r. stron postępowania, a przede wszystkim adresatów postanowienia. Uchybienie to nie mogło jednak skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo bowiem faktu, iż w osnowie postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. rzeczywiście organ I instancji nie wskazał skarżących, to z uzasadnienia tego postanowienia jednoznacznie wynikało, że zawieszenia postępowania administracyjnego odmówiono stronom występującym z takim wnioskiem, tj. K. i A. C.. Nawet zatem gdyby organ odwoławczy odniósł się do powyższego zarzutu, to z uwagi na jego oczywistą bezzasadność w świetle przywołanej powyżej okoliczności sprecyzowania adresatów postanowienia w jego uzasadnieniu, wydałby postanowienie o jednakowej treści jak postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. Podkreślenia wymaga przy tym, że strona skarżąca skutecznie niezakwestionowała stanowiska organów co do braku podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji budynku letniskowego na działce nr [...], położonej w obrębie ewid. L., Gmina B..

Z powyższych przyczyn wyrażone w tej kwestii w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji uznać należy za słuszne. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.