Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 939/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2, art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 9, ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Agata Próchniewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. (P.) Spółki z o.o. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1173/12 w sprawie ze skargi C. (P.) Spółki z o.o. w Ś. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w części 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz C. (P.) Spółki z o.o. w Ś. 837 zł (osiemset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1173/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę C. Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 23 listopada 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 grudnia 2011 r., C. Sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) wniosła o stwierdzenie nieważności zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części dotyczącej pkt II, zgodnie z którym "zezwolenia udziela się do dnia 29 maja 2017r.".

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. zezwolenia w części dotyczącej punktu II, z uwagi na brak przesłanki, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.). W podstawie prawnej decyzji wskazał również art. 16 ust. 2 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm.; dalej: ustawa o s.s.e.).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną decyzją Minister Gospodarki utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie, uznając, że zarządzający strefą uprawniony był do zawarcia w zezwoleniu nr [...] zapisu, uznawanego przez spółkę w jej wniosku za nieważny.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła C. Sp. z o.o.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że zdaniem strony sporne zezwolenie w omawianym zakresie dotknięte jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem w dacie jego wydania tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r., brak było przepisu, który stanowiłby podstawę prawną do określenia w zezwoleniu terminu jego obowiązywania.

Odnośnie do zakresu przepisu art. 156 k.p.a. Sąd - co do zasady - wskazał na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w części i stanął na stanowisku, że odmawiając stwierdzenia nieważności zezwolenia nr [...] we wnioskowanym zakresie Minister Gospodarki nie dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP, jak również art. 16 ust. 2 i art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. Sąd w całości podzielił stanowisko organu, że mając na uwadze brzmienie art. 16 ust. 2 ustawy o s.s.e., który nie zawiera enumeratywnie wymienionego katalogu elementów zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, co jednoznacznie wynika z umieszczenia w jego treści zwrotu "w szczególności", oraz art. 19 ust. 1 tej ustawy, który przewiduje graniczny termin obowiązywania zezwolenia, dopuszczalnym było zamieszczenie w tym zezwoleniu okresu jego obowiązywania, tym bardziej, że w dacie jego udzielenia pokrywał się z terminem, w którym W. Specjalna Strefa Ekonomiczna przestaje funkcjonować. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. U. Nr 218, poz. 2211 ze zm.) miała ona działać do 29 maja 2017 r. Taki też termin został podany w punkcie II zezwolenia. W tym stanie rzeczy WSA uznał, że nie można przyjąć, że organ - określając graniczny termin obowiązywania zezwolenia - działał bez podstawy prawnej. Udzielone stronie zezwolenie nie jest sensu stricto zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej w strefie na czas określony. Wygasa ono bowiem z upływem terminu, na jaki strefa została ustanowiona (art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e.).

Sąd wskazał, że nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 20 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, uznając, że kwestia ta wykracza poza granice sprawy, która dotyczyła istnienia podstawy do stwierdzenia nieważności udzielonego zezwolenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła C. Sp. z o.o., zaskarżając to orzeczenie całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji - poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonej decyzji i jej nieuchylenie, pomimo że istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności (brak podstawy prawnej) wydanego spółce zezwolenia nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...], w części określającej termin obowiązywania zezwolenia (pkt II zezwolenia);.

- art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do argumentów przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania w zakresie wykładni systemowej i historycznej przepisów stanowiących oś sporu i ich zgodności z prawem Unii Europejskiej, tj. do argumentów opartych na:

- art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 118, poz. 746; dalej: ustawa nowelizująca) w zw. z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008

r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 232, poz. 1561);

- § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 26, poz. 171);

- § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2001 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 31, poz. 355);

- art. 16 ust. 9 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r.;

- pkt. 1 rozdziału 5 "Polityka konkurencji" Załącznika XII aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej

i bezzasadne uznanie, że argumentacja w tym zakresie wykracza poza granice sprawy.

II. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 16 ust. 2 ustawy o s.s.e. (w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 2 marca 2006 r. do dnia 7 września 2006 r.), w zw. z art. 7 Konstytucji - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zawarty w przepisie zwrot "w szczególności", odnoszący się wyłącznie do warunków ekonomicznych zezwolenia, pozwala na określenie w zezwoleniu dowolnych elementów, w tym terminu jego obowiązywania, przez co Sąd naruszył zasadę legalizmu (zakaz domniemania kompetencji);

- art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. (w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 2 marca 2006 r. do dnia 7 września 2006 r.) - poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie wydaje się na okres, na jaki została ustanowiona strefa, lecz na okres wyznaczony w decyzji (w zezwoleniu);

- art. 16 ust. 6 ustawy o s.s.e. (w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 2 marca 2006 r. do dnia 7 września 2006 r.) w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (w brzmieniu obowiązującym w okresie 31 grudnia 2004 r. do dnia 25 sierpnia 2006 r. /Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm., dalej: p.d.g./) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i pominięcie okoliczności, że zezwolenie wydaje się na czas oznaczony wyłącznie na wniosek przedsiębiorcy albo gdy przepisy tak stanowią.

III. Na podstawie art. 191 p.p.s.a. zaskarżono również postanowienie WSA w W., ogłoszone na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. w części, w której Sąd nie uwzględnił wniosku spółki o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do pisma procesowego skarżącej z dnia 26 listopada 2012 r. w zakresie zezwoleń wydawanych przez Ministra Gospodarki, na okoliczność funkcjonującej od lat praktyki ww. organu i nieokreślenia terminów obowiązywania zezwoleń strefowych, mimo braku zmiany regulacji prawnych w powyższej materii. Powyższe dokumenty, zdaniem spółki, dowodzą, że praktyka określania w zezwoleniach strefowych terminu ich obowiązywania została uznana za wadliwą.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z powyższych dokumentów na wskazaną wyżej okoliczność (praktyki nieokreślenia terminów obowiązywania zezwoleń strefowych pomimo braku zmiany regulacji prawnych w powyższej materii).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Swoje stanowisko podtrzymał również w piśmie procesowym z dnia 8 września 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego są zarzuty naruszenia przepisów objętych podstawami skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie podstawy, na których ją oparto, można uznać za usprawiedliwione.

Wniosek o chylenie zaskarżonego wyroku uzasadnia zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP – w powiązaniu z zarzutem błędnej wykładni, a w konsekwencji także wadliwego zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpoznawanym przypadku skarżąca spółka domagała się stwierdzenia nieważności udzielonego jej zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w części dotyczącej pkt. II, stanowiącego, że "zezwolenie wydaje się do dnia 29 maja 2017 r.".

Oceniając, czy w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie, istniała podstawa prawna do określenia przez organ w wydanym zezwoleniu okresu jego obowiązywania, skład orzekający podziela stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej, że wyrażona w art. 6 k.p.a. konstytucyjna zasada, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (odpowiadająca regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji RP) oznacza, że kompetencja do działania organu musi mieć wyraźne oparcie w obowiązujących normach prawnych i nie można jej domniemywać. Wydanie decyzji może więc nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje przepis stanowiący podstawę do podjęcia takiego działania przez organ administracji.

Zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref ekonomicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz szczególne zasady i warunki prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej określa ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.

Art. 16 ust. 9 ustawy o s.s.e. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2001 r. - stanowił, że "zezwolenia udziela się na czas oznaczony".

Na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2001 r., m.in. art. 16 ustawy o s.s.e. otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym (po zmianie) nie ma już zapisu o udzielaniu zezwoleń na czas oznaczony.

Opisana zmiana ustawy o s.s.e. wskazuje zatem jednoznacznie na odejście ustawodawcy od obowiązującej uprzednio zasady udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych na czas oznaczony.

Tak więc Sąd I instancji wadliwie wywiódł z treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o s.s.e (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zezwolenia, tj. [...] kwietnia 2006 r.) że przepis ten stanowił wystarczającą podstawę do określenia przez ministra udzielającego zezwolenia daty, do której zezwolenia udzielono.

Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej "zezwoleniem". Według regulacji zawartej w ust. 2 zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności: 1) zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników, 2) dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji na terenie strefy o wartości przewyższającej określoną kwotę.

Istotnie, fakt użycia przez ustawodawcę w przytoczonym art. 16 ust. 2 ustawy sformułowanie "w szczególności" oznacza, że katalog warunków, które mogą zostać określone w zezwoleniu, nie jest katalogiem zamkniętym.

Nie znaczy to jednak, że powołany przepis uprawnia organ do określenia w zezwoleniu okresu, na jaki zostało ono udzielone. Takie stanowisko pozostawałoby bowiem w sprzeczności z treścią art. 19 ustawy.

Na podstawie powołanej wyżej ustawy zmieniającej art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. otrzymał bowiem brzmienie, zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa.

Omówione wyżej odejście przez ustawodawcę od reguły udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych na czas oznaczony (art. 16 ust. 9 przed zmianami wprowadzonymi ustawą zmieniającą) z jednoczesnym wprowadzeniem zasady, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona Specjalna Strefa Ekonomiczna, oznacza, że powiązanie okresu obowiązywania zezwolenia z okresem działania strefy należy odróżnić od uprawnienia organu do udzielania zezwoleń na czas oznaczony.

Tak więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani przywołany przepis art.16 ust. 1 i 2 ustawy o s.s.e., w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r., ani przepis art.19 ust.1 tej ustawy nie mogą stanowić podstawy do określenia w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej terminu końcowego obowiązywania tego zezwolenia, co w istocie sprowadzałoby się do wydania zezwolenia na czas oznaczony. Pogląd taki wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 136/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Należy też zauważyć, że na mocy ustawy zmieniającej ustawę o s.s.e. w art. 16 w ust. 6 tej ustawy znalazł się zapis, że do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz.1178 ze zm.). Prawo działalności gospodarczej jako zasadę ustaliło udzielanie zezwoleń na czas nieoznaczony, przewidując w art. 31, że zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, a na czas oznaczony może być wydane na wniosek przedsiębiorcy lub jeżeli przepisy odrębne tak stanowią. Zezwolenie mogło być wydane na czas oznaczony również w przypadku, gdy wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej wszystkim wnioskodawcom spełniającym warunki nie było możliwe - zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi wykonywanie danego rodzaju działalności gospodarczej, co niewątpliwie nie jest przypadkiem udzielania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej. Przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej ograniczały zatem możliwość udzielania zezwoleń na czas oznaczony.

Dnia 21 sierpnia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), a z dniem jej wejścia w życie utraciła moc ustawa - Prawo działalności gospodarczej (poza wskazanymi przepisami tracącymi ważność w innych terminach, co nie dotyczyło art. 31).

Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do dnia 10 kwietnia 2010 r. nie zawierały regulacji w zakresie zasad udzielania zezwoleń: na czas oznaczony czy nieoznaczony. Regulację taką zawiera dopiero art. 75a tej ustawy, który wszedł w życie 10 kwietnia 2010 r. i stanowi, że koncesja, zezwolenie, zgoda, licencja albo wpis do rejestru działalności regulowanej uprawniają do wykonywania działalności gospodarczej na terenie całego kraju i przez czas nieokreślony (ust.1). Wprowadzenie wyjątku od zasady określonej w ust. 1 jest dopuszczalne tylko w przepisach ustaw odrębnych wyłącznie ze względu na nadrzędny interes publiczny (ust.2).

Jak już wskazano, w stanie prawnym obowiązującym w dacie udzielenia stronie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE, to jest [...] kwietnia 2006 r., nie było przepisu upoważniającego organ orzekający do określenia terminu obowiązywania zezwolenia.

Już z tych względów skarga kasacyjna była zasadna.

Za nieusprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do argumentów przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania w zakresie wykładni systemowej i historycznej przepisów stanowiących oś sporu i ich zgodności z prawem Unii Europejskiej, tj. do argumentów opartych na przepisach powołanych w skardze kasacyjnej, w rozwinięciu tego zarzutu.

Przede wszystkim wskazane tam przepisy art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy zmieniającej, nie miały zastosowania w rozpoznanej sprawie i Sąd I instancji - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - zasadnie nie odnosił się do tych przepisów. Powołany art. 4 ust. 1 wprowadzał zmiany w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, Nr 60, poz. 700 i 703, Nr 86, poz. 958 i Nr 103, poz. 1100) w zakresie związanym z działalnością w specjalnych strefach ekonomicznych, nie odnosząc się jednak do zasad udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE. Natomiast art. 5 został uchylony z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, a więc przed wydaniem skarżącej spółce zezwolenia i dotyczył podmiotów, które uzyskały zezwolenia na podstawie art. 16 ust. 1 przed 1 stycznia 2001 r.

Poza sporem W. Specjalna Strefa Ekonomiczna została ustanowiona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 46, poz. 290), które weszło w życie 29 maja 1997 r. i zgodnie z § 1 ust. 4 tego aktu wykonawczego strefę ustanowiono na 20 lat (tj. do 29 maja 2017 r.).

Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U z 2008 r. Nr 232, poz. 1561) strefa działa do 31 grudnia 2026 r.

Jednakże - co jest poza sporem - istota sprawy dotyczyła istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności udzielonego zezwolenia. Przedmiotem sprawy nie było zaś ustalenie, w jakiej dacie zezwolenie udzielone skarżącej spółce wygasa.

Z tych względów - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - analiza zapisów aktów wykonawczych w kwestii terminów działania strefy wykracza poza granice sprawy.

Usprawiedliwienia nie znajduje też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten bowiem tylko daje sądowi administracyjnemu możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów i to w sytuacji jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości /.../. Praktyka określania w zezwoleniach strefowych terminu ich obowiązywania (jak wskazano w tezie dowodowej) nie jest okolicznością tego typu.

Podnieść należy też, że art. 106 § 3 p.p.s.a wyraża zasadę, że Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a jedynie ocenia prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ. Tym bardziej Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną w ramach zawartych w niej zarzutów nie prowadzi się postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wniosek dowodowy, zgłoszony w postępowaniu kasacyjnym, nie mógł więc zostać uwzględniony.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - mimo iż nie wszystkie jej podstawy są usprawiedliwione - zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

W rozpoznawanym przypadku stan faktyczny, przyjęty przy wyrokowaniu był niesporny, a w sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania.

Wobec powyższego, skoro w rozpoznawanej sprawie miało miejsce jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie powołanego przepisu skargę rozpoznać.

Rozpoznając ją skład orzekający uznał, że w świetle poczynionych wyżej rozważań podniesione w skardze zarzuty są zasadne.

Z tych też względów, działając na podstawie art. 188 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a) i 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 wyroku) oparto na art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 i ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. Nr 490).