Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1694/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1, art. 40 c ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1694/08

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na podstawie art. 13g ust. 1, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), nałożył na P. w Z. – dalej P. – karę pieniężną w kwocie 2100 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W miejscowości K. na drodze krajowej nr [...], na odcinku G. – K., zatrzymano w dniu [...] października 2006 r. do kontroli pojazd m-ki V. nr rej. [...] z naczepą [...] nr rej. [...] wiozący ładunek nawozów z P. do Z. Na odcinku drogi, na którym dokonano kontroli, dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na drogą wynosił 8 t. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861), rozporządzenie to dopuszczało wymieniony w nim nacisk jedynie na odcinku S. – G. Ponieważ pojazd był poddany kontroli na odcinku tej drogi krajowej nr [...] G. – K., a więc poza odcinkiem drogi wymienionym w rozporządzeniu, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, inne drogi niż określone na podstawie ust. 4 i ust. 5 wymienionego przepisu są drogami, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej do 8 t. W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu ustalono, że nacisk drugiej osi pojedynczej napędowej na drogę wynosił 9,75 t.

Ważenia dokonano wagą posiadającą aktualne świadectwo legalizacyjne Prezesa Głównego Urzędu Miar, na stanowisku zatwierdzonym do kontroli pojazdów. Świadectwo legalizacyjne zostało wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791).

Kierujący pojazdem członowym – S. S. – został zapoznany przed ważeniem pojazdu z instrukcją ważenia oraz podpisał protokół kontroli i załącznik do protokółu określający wyniki pomiarów, nie zgłaszając uwag i nie żądając powtórnego ważenia pojazdu.

Od decyzji P. w Z. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. P. zarzucał organowi administracji błędną interpretację art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych i jej załącznika nr 2 przez niesłuszne ustalenie, że w dniu kontroli przewoźnik poruszał się po drodze pojazdem nienormatywnym, gdyż pojazd musiał zboczyć z drogi, na której jego naciski osi były prawidłowe, więc za zaistniałą sytuację odpowiedzialność ponosi zarządca drogi. Zarzucono naruszenie art. 10 k.p.a. przez nieudostępnienie przewoźnikowi właściwej dokumentacji oraz nieuwzględnienie okoliczności obiektywnych, które zmusiły go do zmiany trasy. Podniesiono naruszenie art. 5 k.c. w związku z art. 417 § 2 k.c. polegające na narażeniu przewoźnika na szkodę przez nieoznakowaniu właściwym znakiem drogowym objazdu, którym wykonywano przewóz.

Zdaniem skarżącego ważenia dokonano wagami z nieprawidłową legalizacją, gdyż dotyczyła ona ogólnie wszystkich wag, a nie wag samochodowych, które podlegały rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316). Ważenia dokonano na stanowisku utwardzonym masą bitumiczną, a nie betonem, co również było wadliwe w ocenie skarżącego, jako niezgodne z § 6 pkt 2 wymienionego rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego kierowcy nie okazano instrukcji ważenia i nie uczestniczył on w czynnościach ważenia pojazdu, a jego podpis na protokóle kontroli został wymuszony przez kontrolujących.

Powołując się na wyjaśnienia kierowcy skarżący stwierdził, że na odcinku w okolicach G. droga została zablokowana prowadzonym remontem i kierowca według wskazań komunikatów radiowych był zmuszony kontynuować jazdę nieoznakowanym znakiem drogowym B-19 objazdem. Za brak tego oznakowania odpowiedzialność ponosił zarządca drogi, w związku z tym nie powinno się nakładać na przewoźnika kary pieniężnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskazując na przepisy powołane w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził prawidłowość nałożenia kary pieniężnej wobec braku wątpliwości co do ustalonego naruszenia. Zdaniem organu kontrola była wykonana właściwymi wagami posiadającymi legalizację, a ustalony stan faktyczny nie budził wątpliwości w zakresie przekroczenia dopuszczalnych nacisków na drogę. Punkt ważenia posiadał operat geodezyjny dający gwarancję jego przystosowania do dokonania wymaganych pomiarów. Protokół z ważenia oraz legalizacja wag zostały okazane kierowcy i do tych dokumentów nie wniósł on zastrzeżeń.

Odnosząc się do zarzutu nieoznakowania objazdu organ administracji stwierdził, że czynności te nie leżą w jego kompetencji. Jednakże wykaz dróg o dopuszczalnych naciskach jest publikowany w aktach prawnych powszechnie obowiązujących, które powinny być znane przewoźnikowi, dlatego nie jest konieczne oznakowanie każdej drogi znakami drogowymi informującymi przewoźników o dopuszczalnych naciskach osi na drogę.

Od tej decyzji P. SA w Z. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VI SA/Wa 1858/07) uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego koszty postępowania na rzecz P. SA w Z.

W ocenie sądu organ odwoławczy nie przeprowadził ponownego rozpatrzenia sprawy dokonując dowolnej oceny dowodów, bez wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego. Sąd uznał za trafne odwołanie się organu administracji do tego, że określenie konkretnych dopuszczalnych nacisków osi na drogi jest publikowane we właściwych aktach prawa powszechnie obowiązującego, a więc przedsiębiorcy wykonującemu transport dane te powinny być znane. Jednakże zdaniem sądu zarzut skarżącego co do prawidłowości legalizacji zastosowanych wag i utwardzenia punktu ważenia pojazdu był zasadny. Organ administracji nie ustosunkował się precyzyjnie do tych zarzutów w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316). Podpisanie protokółu kontroli przez kierowcę, bez wniesienia zastrzeżeń do kontroli, nie zwalniało organu odwoławczego od obowiązku ustosunkowania się do zarzutów skarżącego. Wskazując w tym zakresie na naruszenie przepisów postępowania sąd uchylił decyzję organu odwoławczego.

Rozpatrując ponownie sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podkreślał, że o zaliczeniu drogi publicznej do odpowiedniej kategorii drogi o dopuszczalnym nacisku osi rozstrzygają przepisy właściwych rozporządzeń, a nie znak drogowy. W tej sytuacji zarzut skarżącego o braku znaku drogowego nie mógł stanowić przeszkody w nałożeniu kary pieniężnej.

Wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) rodzaje wag i ich legalizacja oraz przystosowanie punktu ważenia pojazdów nie odnoszą się do pomiarów kontrolnych wykonanych w sprawie. Rozporządzenie to odnosi się do wag i punktu ważenia pojazdów w ruchu, natomiast pomiaru kontrolnego dokonano przy pojeździe unieruchomionym. Dlatego zastosowane były wagi przenośne do pomiarów statycznych, a nie wagi do pomiarów dynamicznych (pojazdu znajdującego się w ruchu). Z powyższych względów do legalizacji użytych wag i punktu ważenia pojazdu nie mogło mieć zastosowania wymienione rozporządzenia. Wagi użyte w czasie kontroli spełniały wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791) i wagi te posiadały aktualną legalizację Prezesa Głównego Urzędu Miar. Natomiast z obowiązujących przepisów nie wynika by stanowisko pomiarowe, poza spełnieniem wymagań wskazanych w protokóle z pomiaru pochylenia terenu, musiało dodatkowo, przy zastosowaniu wag stacjonarnych, spełniać wymagania utwardzenia stanowiska dla wag betonem. Odnosząc się jednak do definicji pojęcia "beton" organ administracji, wskazując na dyrektywę Rady nr 89/106/EWG (Dz. Urz. L 287, z 24.10.1998 r.) wywodził, iż pojecie "beton" mieści się w pojęciu "masy bitumicznej", do której zalicza się również mieszanki bitumiczne określane jako różnego rodzaju asfalty.

Z tych względów organ uznał, iż cała procedura pomiaru i uzyskane wyniki były prawidłowe.

Od tej decyzji P. SA w Z. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania przez brak ustalenia jakiego rodzaju nawierzchnia była w punkcie ważenia pojazdu, braku udziału kierowcy w procedurze odczytywania wyników ważenia i nadaniu podpisowi kierowcy znaczenia prawnego oraz niezastosowaniu rozporządzenia z dnia 10 lutego 2004 r. Nadto zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych co do tego, że kierowca poruszał się pojazdem nienormatywnym oraz naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie kontroli na nieoznakowanej drodze oraz naruszenie art. 20 pkt 14 ustawy o drogach publicznych poprzez wskazanie, że organ kontrolny nie miał obowiązku oznaczenia drogi objazdowej.

W ocenie skarżącego Inspekcja Transportu Drogowego miała obowiązek oznaczenia objazdu co do kategorii tej drogi, nie uwzględniła natomiast tej okoliczności, że wobec prowadzenia robót drogowych kierowca musiał skorzystać z drogi o mniejszej dopuszczalności nacisków osi. W takiej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zgodnie z art. 20 pkt 14 ustawy o drogach publicznych, miał obowiązek odpowiedniego oznakowania drogi objazdowej. W związku z tym za brak koordynacji działań pomiędzy Głównym Inspektorem Transportu Drogowego i Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad nie może ponosić konsekwencji przewoźnik.

Skarżący podnosił brak ustaleń co do tego jakiego rodzaju nawierzchnia była położona w punkcie ważenia, a rozważania organu odwoławczego miały jedynie charakter teoretyczny. Dlatego zdaniem skarżącego zarówno do punktu ważenia, jak i do procedury ważenia w pełni powinno mieć zastosowanie rozporządzenie z dnia 10 lutego 2004 r. pomimo zapisu w jego tytule, iż odnosi się do ważenia pojazdów w ruchu, gdyż jego przepisy dotyczą także wykonywania ważenia wagami statycznymi.

Organ administracji nie przeprowadził dowodu z prawidłowości ważenia pojazdu, chociażby przesłuchując kierowcę. Oparł się jedynie na stwierdzeniu, że kierowcy okazano wszystkie niezbędne dokumenty oraz na protokóle kontroli, co zdaniem skarżącego było niewystarczające. Nadto zarzucił, iż wagi użyte do kontroli nie posiadały ważnego świadectwa legalizacji, gdyż okazane skarżącemu zostało wydane na podstawie rozporządzeniu z dnia 3 października 2003 r.

P. stwierdził, że kierowca nie będąc stroną postępowania administracyjnego nie ma upoważnienia do potwierdzania swoim podpisem prawidłowości kontroli. Podpisanie natomiast przez kierowcę protokółu kontroli jest jedynie potwierdzeniem, że z protokółem tym się zapoznał, gdyż nie jest on zobowiązany do znajomości przepisów prawnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu drogowego wnosił o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia rozporządzenia z dnia 10 lutego 2004 r. wskazał, że przepisy tego rozporządzenia regulują wykonywanie pomiarów wagami dynamicznymi. Wagami tymi można wykonywać pomiary pojazdów w ruchu, jak i pojazdów unieruchomionych, dlatego w niektórych przepisach tego rozporządzenia omawiane są również pomiary statyczne. Z uwagi jednak na fakt, iż do kontroli użyto wag statycznych rozporządzenie to nie mogło mieć zastosowania.

Wskazując na to, że punkt pomiarowy był odpowiednio wypoziomowany, zbadany i zatwierdzony przez uprawnionego geodetę, organ stwierdził brak podstaw do stawiania zarzutu o wadliwości miejsca pomiaru. Jednocześnie podniesiono, iż rozporządzenia z dnia 3 października 2003 r. (mające zastosowanie w sprawie) nie wprowadzało szczególnych wymogów dla miejsca wykonywania ważenia pojazdów, niemniej jednak miejsce to było z betonu i zostało zbadane i zalegalizowane.

Zarzut nieważności legalizacji wag uznano za bezpodstawny wobec dokumentu wydanego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ administracji uznał, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wymagany tymi przepisami, a oba organy odniosły się wyczerpująco do twierdzeń i zarzutów skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 2 oraz art. 40c ustawy o drogach publicznych i lp. 6 pkt 7 lit. d) oraz c) załącznika nr 2 do tej ustawy, a także art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Stosownie do art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość tych kar pieniężnych określa załączniki nr 2 do ustawy (art. 13g ust. 2). Zgodnie z tym załącznikiem lp. 6 pkt 7 lit. d) za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę powyżej 9 t do 9,5 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach do 8 t, nakładana jest kara pieniężna w kwocie 1 200 zł, natomiast za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo nakładana jest kara pieniężna w kwocie 900 zł.

W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk drugiej osi pojedynczej napędowej na drogę wynosił 9,75 t. Dlatego została nałożona kara pieniężna w kwocie sumarycznej 2100 zł.

Skarżący zarzucał organowi administracji brak oznakowania objazdu, którym pojazd się poruszał, co w ocenie P. SA w Z., powinno skutkować odstąpieniem od nałożenia kary. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku wydanym w rozpoznawanej sprawie, iż przedsiębiorca zawodowo trudniący się świadczeniem usług transportowych lub wykonujący przewozu na potrzeby własne powinien znać przepisy prawa powszechnie obowiązującego określające kategorie dróg. W tym zakresie podzielić należy również stanowisko organu administracji, że to nie znaki drogowe określające dopuszczalne naciski na drogę decydują o jej kategorii, lecz właściwe rozporządzenie (powołane w sprawie). Przedsiębiorca powinien zatem tak skonfigurować przejazd, by mógł być on wykonywany drogami o właściwej kategorii dla przewożonego ładunku. W konsekwencji kierujący pojazdem powinien zostać zorientowany przez przewoźnika, jakie warianty dróg może wybierać, na przykład w sytuacji konieczności skorzystania z niespodziewanego objazdu.

Istotny spór w sprawie dotyczył zastosowanego rozporządzenia przez organ administracji. Skarżący uważał za właściwe do zastosowania rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316), dlatego stał na stanowisku, że przepisy stosowanego przez organ administracji rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791) były niewłaściwe.

Należy więc zauważyć, że do kontroli zostały użyte wagi nieautomatyczne do pomiarów statycznych. Wagi te posiadały świadectwo legalizacyjne wystawione przez organ upoważniony – Prezesa Głównego Urzędu Miar. Zatem do wag tych miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r.

Określenie nacisków osi pojazdu na drogę to określenie ciężaru/wagi wywieranego przez masę pojazdu skupioną na badanej osi. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. określa ono wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne przeznaczone do określenia masy przy zastosowaniu odrębnych przepisów prawa (...). Użyte w rozporządzeniu określenie "waga nieautomatyczna" oznacza przyrząd pomiarowy służący do określania masy ciała, a także mogący służyć do określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów albo właściwości (...) - § 2 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z powyższymi zapisami rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r., zastosowanymi w czasie kontroli wagami nieautomatycznymi do pomiarów statycznych organ kontroli mógł dokonać prawidłowego pomiaru nacisku badanej osi na drogę.

Jest poza sporem, że taki pomiar można wykonać również wagami samochodowymi do ważenia pojazdów w ruchu. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, takimi wagami można przeprowadzać dwa rodzaje ważenia – dynamiczne (pojazdu będącego w ruchu) i statyczne (pojazdu unieruchomionego) - § 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia. Niewątpliwie więc wagi do pomiarów dynamicznych są bardziej uniwersalne od wag do pomiarów statycznych. Nie wyklucza to jednak możliwości zastosowania wag nieautomatycznych do pomiarów nacisku osi unieruchomionego pojazdu na drogę i takimi wagami przeprowadzono kontrolę. Skarżący postawił również zarzut niewłaściwie przygotowanego stanowiska pomiarowego. Jego zdaniem stanowisko to powinno być utwardzone betonem, a to na którym dokonano kontroli nie spełniało tego wymagania zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. W § 1 pkt 16 tego rozporządzenia określono strefę ważenia jako odcinek jezdni obejmujący pomost i a) zespoły najazdowe o długości 8 m z każdej strony pomostu, dla wagi ustawionej na jezdni, bądź b) jezdnię o długości 8 m z każdej strony pomostu, dla wagi w dole fundamentowym. Jak zatem wynika z cytowanego przepisu wagi do ważenia dynamicznego dopuszczają zastosowanie ich również bezpośrednio na jezdni. Dla wag do pomiarów statycznych nie ma specjalnych wymagań co do miejsca ich użycia. Jak to bowiem wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 1998 r. sygn. akt II SA 1383/97 sprawdzanie ciężaru pojazdu i nacisku na jezdnię poszczególnych osi pojazdu nie łączy się z badaniem stanu technicznego pojazdu, a w związku z tym, teren na którym dokonuje się takich pomiarów, nie wymaga legalizacji. Należy jednakże zauważyć, iż stanowisko pomiarowe zostało zatwierdzone przez organ upoważniony, który dokonał pomiaru pochylenia terenu w strefie ważenia kwalifikując to stanowisko, jako spełniające wymagania. Skarżący sam sobie zaprzecza twierdząc, że miejsce posadowienia wag nie było należycie utwardzone. Jak podał bowiem w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji stanowisko pomiarowe było utwardzone masą bitumiczną. W świetle rozważań organu administracji, opartych na dyrektywie Rady nr 89/106/EWG (Dz. Urz. L 287, z 24.10.1998 r.), w pojęciu beton mieści się również utwardzenie masą bitumiczną. W związku z tym rozważania organu nie miały jedynie charakteru ogólnego (teoretycznego), gdyż odpowiadały na zarzut skarżącego i sprowadzały się praktycznie do stwierdzenia, iż stanowisko pomiarowe mogło spełniać warunki również do ważenia pojazdów w ruchu wagami dynamicznymi.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż kierowca podpisując protokół kontroli nic w istocie nie stwierdził. Przede wszystkim złożonym podpisem potwierdził sam fakt przeprowadzenia kontroli. Następnie potwierdził, że zapoznał się z instrukcją ważenia pojazdu, oraz potwierdził, że zapoznał się z wynikami ważenia. Natomiast nie domagając się powtórzenia badania zgodził się z wynikami, z którymi się zapoznał.

Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, iż kierowca nie musi znać właściwych przepisów. Kierowca nie jest osobą wykonującą jedynie czynności kierowania pojazdem, musi bowiem spełniać właściwe kryteria. Zatem stosownie do art. 39b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – aktualnego na dzień kontroli – ubiegając się po raz pierwszy o zatrudnienie na stanowisku kierowcy jest obowiązany ukończyć kurs dokształcający. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie kursów dokształcających kierowców wykonujących transport drogowy (Dz. U. Nr 122, poz. 1269 ze zm.) w ramach tego kursu musi wykazać się znajomością przepisów z zakresu ruchu drogowego i transportu drogowego. Nie jest zatem tak, że dla kierowcy znajomość przepisów z zakresu transportu drogowego może być obca. Należy jednak podkreślić, że organy kontroli zawsze mają dodatkowo obowiązek zapoznania kierowcę z procedurą kontroli, w tym z właściwymi instrukcjami ważenia dotyczącymi zastosowanych wag, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując potwierdzenia w zgromadzonym materiale sprawy dla zarzutów podnoszonych przez skarżącego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.