Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 621/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w G. z dnia 5 maja 2016 r. Nr rej. [...] w przedmiocie nakazu ustalenia okoliczności i przyczyn zdarzenia wypadkowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy decyzję nr [...] z nakazu nr rej. [...] z dnia 25 marca 2016 r. tj. nakazu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, któremu w 2014 r. uległ pracownik spółki A.– W.W.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, spółka A. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej jako p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z 61 § 3 ustawy p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z treści skargi, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Spółka skoncentrowała się na wykazaniu, że zaskarżona decyzja w rażący sposób narusza prawo. Spółka wskazała ponadto, że w jej ocenie prowadzenie postępowania w nakazanym przez organ zakresie jest bezcelowe, z uwagi na z góry wiadomy wynik tego postępowania, tj. nieuznanie opisywanego przez W. W. zdarzenia za wypadek przy pracy. Dodatkowo wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi spowodowałoby szkodę niematerialną, nieodwracalną w skutkach, jak również wiązałoby się ze znacznym naruszeniem procedur w zakładzie pracy, a także licznymi nadużyciami ze strony pracowników oraz – skarżąca poniesie koszty przeprowadzenia postępowania wypadkowego. Natomiast w razie uwzględnienia skargi przez Sąd, może się okazać, że nie było podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie przez pracodawcę nakazanych czynności, a wobec tego kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem nakazanych czynności, będzie niemożliwa.

Na wstępie należy wyjaśnić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wtrzymanie wykonania decyzji, badaniu przez sąd administracyjny podlegają wyłącznie takie przesłanki jak to: czy zachodzi - "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Mając na uwadze przedstawione wyżej uzasadnienie wniosku Spółki, Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca powinna zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niej wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie nakazu ustalenia okoliczności i przyczyn zdarzenia wypadkowego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała dostatecznie na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazała, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania opisywanej decyzji.

W uzasadnieniu złożonego wniosku strona skarżąca zaakcentowała, że wykonanie decyzji spowoduje wykonanie czynności nakazanych przez organ. Fakt wykonania decyzji nie może być jednak utożsamiany ze skutkami jakie będzie on powodował, a tym bardziej z "nieodwracalną szkodą niematerialną", na którą powołuje się Spółka. Strona skarżąca poza tym, że wskazała, że wykonanie decyzji będzie się dla niej wiązało z niedogodnościami takimi jak poniesienie kosztów postępowania, nie podała jaką konkretnie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać przeprowadzenie czynności, które zmierzają do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku w prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwie. Wskazanie przez Spółkę, że w związku z przeprowadzeniem czynności, które mają ostatecznie wyjaśnić okoliczności i przyczyny zdarzenia, któremu w 2014 r. uległ W. W. spodziewa się nadużyć ze strony innych pracowników oraz naruszenia obowiązujących w zakładzie procedur, również nie stanowi argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania decyzji, w szczególności dlatego, że strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła możliwości ich realnego zaistnienia, koncentrując się na własnych obawach co do reakcji pracowników, jakie mogą mieć miejsce w przypadku wykonania decyzji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.