Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1698/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1340
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.
article: § 11 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 3 pkt 10 i 11
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M., A. M., K. M., J. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1440/16 w sprawie ze skarg P. M., A. M., K. M., J. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. M. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od P. M., A. M., K. M., J. M na rzecz Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi P.M., A.M., K.M. i J.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K.M. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia lokalu mieszkalnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wezwał K.M., A.M., P.M. i J.M. do zwolnienia i przekazania do jego dyspozycji zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] (pkt 1) w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia otrzymania niniejszej decyzji (pkt 2). Lokal ten został przydzielony K.M. (skarżący) decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] października 1999 r., nr [...].

Na skutek wniosku K.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...]utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2016 r.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.) – dalej "ustawa o p.s.p" - zobowiązany jest wydać decyzję o zwolnieniu lokalu mieszkalnego w przypadku uzyskania przez strażaka lub jego małżonka w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub domu o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującej strażakowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia.

Następnie organ ustalił, że skarżący [...] lutego 2008 r. nabył uprawnienia emerytalne. Wskazał, że od dnia zwolnienia ze służby przysługuje mu 5 norm zaludnienia, zatem uprawnia go to do lokalu o powierzchni mieszkalnej wynoszącej od 35 m2 do 50 m2.

Ponadto organ ustalił, że [...] lutego 2007 r. K.M. uzyskał tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy [...], a także, że [...] maja 2011 r. uzyskał możliwość użytkowania do celów mieszkalnych domu stanowiącego odrębną nieruchomość położonego w [...] przy ul. [...]. Jednocześnie organ podkreślił, że posiadany przez K. i A.M. lokal mieszkalny przy [...] ma powierzchnię mieszkalną wynoszącą 33 m2 zatem jest mniejszy niż ustalone na poziomie 35 m2 minimum norm.

W kwestii zaś uzyskanej [...] maja 2011 r. możliwości użytkowania do celów mieszkalnych domu jednorodzinnego przy [...] organ wskazał, że posiada on [...] m2 pow. użytkowej, w tym garaż o pow. [...] m2. Kwestią sporną zaś jest powierzchnia mieszkalna domu. Zdaniem organu z "Inwentaryzacji budynku jednorodzinnego przy [...] dz. ew. [...] w [...]" nie wynika, jak twierdzi skarżący, że na powierzchnią mieszkalną domu składa się wyłącznie: "sypialnia o powierzchni mieszkalnej [...] m2", "pokój pierwszy o powierzchni mieszkalnej [...] m2" oraz "pokój drugi o powierzchni mieszkalnej 9,0 m2", co daje łącznie "powierzchnię pokoi mieszkalnych w przedmiotowym budynku jednorodzinnym" równą [...] m2. Organ wskazał, że użyte przez skarżącego sformułowania w istocie nie występują w treści tego dokumentu. Sytuacja taka związana jest, w opinii organu z tym, że autor opracowania przy tworzeniu dokumentu posłużył się przepisem § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) obowiązującymi w 2008 r., w którym sporządzał wskazane wyżej opracowanie. W związku z tym w opracowaniu przedstawiono program użytkowy - wskazano funkcje pomieszczeń, podano ich zestawienie oraz powierzchnie, gdyż w tym czasie nie obowiązywał wymóg określania powierzchni użytkowej budynku jednorodzinnego.

Organ zgodził się z twierdzeniami skarżącego, że z przepisu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. wynika, iż ustawodawca definiuje powierzchnię mieszkalną dla potrzeb ustalenia przysługujących strażakowi norm zaludnienia jako powierzchnię pokoi znajdującym się w lokalu mieszkalnym i jednocześnie wskazał, że powierzchnia pomieszczeń mieszkalnych - pokoi w budynku mieszkalnym - wynosi [...] m2. W opinii organu jadalnia również stanowi pokój w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. i nie ma podstaw do jej wyłączenia z wykazu pomieszczeń mieszkalnych.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się: P.M., A.M., K.M. oraz J.M.

W złożonych skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p., § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p. W uzasadnieniu skarżący kwestionowali zasadność doliczenia do powierzchni mieszkalnej budynku jadalni o pow. [...] m2.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich odrzucenie ewentualnie oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczność, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został jedynie przez K.M. nie stanowi o niedopuszczalności skarg złożonych przez pozostałych skarżących.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, że na dzień zwolnienia ze służby skarżącemu przysługiwało 5 norm zaludnienia. Wskazał również, że gdy zwolniony ze służby, a uprawniony do policyjnej emerytury, czy renty, były funkcjonariusz bądź jego małżonek uzyska tytuł prawny do m.in. domu o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym jemu i członkom rodziny normom zaludnienia, to organ obowiązany będzie wydać decyzję o zwolnieniu lokalu mieszkalnego przydzielonego strażakowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że słuszne są ustalenia organu, że dom ma powierzchnię mieszkalną odpowiadającą tym normom, gdyż przepis art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. w odniesieniu do domu jednorodzinnego nie może być wykładany w sposób przedstawiony przez skarżącego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że nie ma uzasadnienia dla wyłączenia powierzchni jadalni z powierzchni mieszkalnej domu. Sąd zauważył, że pojęcie lokalu mieszkalnego zawarte we wskazanym wyżej przepisie jest tożsame z pojęciem domu jednorodzinnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd wskazał, że nie znajdują one w tej sprawie zastosowania, jednakże powołanie się na nie przez organ nie wpływa na wynik sprawy. Natomiast rozpatrując zarzut naruszania art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym wyjaśnił, że organ wyraźnie wskazał w decyzji, że dniem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżących jest dzień, w którym istniała możliwość użytkowania do celów mieszkalnych domu jednorodzinnego przy [...] (tj. [...] maja 2011 r.).

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący i wywiedli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie:

a. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., i art. 80 k.p.a. wskutek niestwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz nieuchylenia w związku z tym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji administracyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z [...] marca 2016 r.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p. w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. oraz § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) wskutek niestwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, które to naruszenie tych wszystkich przepisów miało wpływ na wynik sprawy oraz nieuchylenia w związku z tym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji administracyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2015 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, nr [...] z [...] marca 2016 r.;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie zakwalifikowania przez Sąd jadalni o powierzchni [...] m2 do powierzchni mieszkalnej domu jednorodzinnego oraz w zakresie zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.;

b. przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, mianowicie:

4. art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu - tj. pojęcia "pokoju", o którym mowa w tym przepisie i w efekcie błędne stwierdzenie, że jadalnia jest pokojem w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p.;

5. art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p. w zw. art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że do powierzchni mieszkalnej domu jednorodzinnego, którą stanowi powierzchnia pokoi mieszkalnych istniejących w domu skarżącego K.M. przy [...] w [...], doliczyć należy powierzchnię jadalni wynoszącą [...] m2;

6. art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na tym, że podstawą do wydania decyzji o zwolnieniu lokalu mieszkalnego jest zaspokojenie potrzeby mieszkaniowej przez funkcjonariusza we własnym zakresie wskutek nabycia tytułu prawnego do domu jednorodzinnego.

W oparciu o przytoczone zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz wszystkich skarżących opłaty sądowej od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wskazano, że z treści przedłożonych przez skarżącego organowi dokumentów wynika, że powierzchnia mieszkalna domu przy [...] w [...] wynosi [...] m2, w tym do powierzchni mieszkalnej została zaliczona sypialnia o powierzchni [...] m2. Zdaniem skarżącego skoro organ nie dysponował żadnymi innymi dowodami, z których wynikałoby jednoznacznie, że powierzchnia mieszkalna domu jest większa to organ zobligowany był do oparcia rozstrzygnięcia na dostarczonych przez skarżącego dowodach. Gdyby natomiast organ uznał, że dowody przedstawione przez skarżących nie są wiarygodne to zobligowany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Podniesiono, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zaliczenie powierzchni jadalni do powierzchni mieszkalnej budynku i w tym zakresie organ powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego przed przyjęciem, że powierzchnia mieszkalna domu wynosi [...] m2. Za stanowiskiem takim, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przemawia również to, że prawidłowe ustalenie powierzchni mieszkalnej domu wymagało posiadania przez organ administracji wiedzy specjalnej.

Ponadto organ błędnie zinterpretował treść "Inwentaryzacji budynku jednorodzinnego" wskutek czego błędnie przyjął, że powierzchnia mieszkalna budynku wynosi [...] m2 zamiast [...]m2, natomiast Sąd niezasadnie podzielił tą wykładnię. Nieprawidłowa jest, jego zdaniem, również interpretacja pojęcia jadalni przedstawiona przez Sąd. W opinii skarżącego kasacyjnie jadalnia jest bowiem pomieszczeniem pomocniczym o funkcji wspierającej a więc nie można jej zaliczyć do powierzchni mieszkalnej budynku. Natomiast wykładnia przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji dokonana jest w oparciu o niezidentyfikowaną podstawę. Ponadto błędna jest interpretacja pojęcia pokoju, który powinien być pomieszczeniem wydzielonym ścianami, którego to wymogu nie spełnia jadalnia znajdująca się w budynku mieszkalnym przy [...].

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, że samo przekonanie stron postępowania administracyjnego o tym, które pomieszczenie jest pokojem i powinno być kwalifikowane jako powierzchnia mieszkalna domu jednorodzinnego, nie może stanowić o nieprawidłowej ocenie organu w tym zakresie.

Niesłuszne jest również twierdzenie skarżącego, iż organ powinien przeprowadzić z urzędu nowy dowód, skoro sama powierzchnia jadalni nie stanowi przedmiotu sporu. Kwestią sporną jest bowiem samo zaliczenie jej powierzchni do powierzchni mieszkalnej domu w oparciu o art. 76 ust. 1 ustawy o p.s.p.

Organ wskazał, że tworzenie pojęć przez skarżących w postaci jadalni, która rzekomo nie jest pokojem, prowadzi do obejścia funkcjonujących przepisów prawnych, gdyż takie rozumienie pojęcia jadalnia stwarzałoby sytuację, w której powierzchnia mieszkalna domu jednorodzinnego byłaby związana jedynie z pokojem sypialnym.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarg kasacyjna nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia powyższych przepisów w nieprzeprowadzeniu z urzędu przez organy dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność powierzchni domu mieszkalnego położonego w [...] przy [...]oraz na okoliczność czy powierzchnię jadalni można zaliczyć do powierzchni mieszkalnej.

Zarzut ten jest o tyle nieskuteczny, że ocenie biegłego miałaby podlegać wykładnia przepisów prawa, to jest art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. Nie budzącym bowiem żadnych wątpliwości był stan faktyczny sprawy dotyczący powierzchni pokoi i powierzchni jadalni w domu położonym w [...] przy [...]. Wykładnia powołanego wyżej przepisu prawa należała do organów administracji, a ocena prawidłowości dokonania jej przez organy, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym względzie zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że zbędnym było przeprowadzanie jakiegokolwiek dodatkowego dowodu, w tym dowodu z opinii biegłego, albowiem stan faktyczny sprawy nie należał do spornych. Istota sprawy sprowadzała się zaś do oceny, czy w świetle art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. jadalnię należy uznać w rozumieniu tego przepisu za pokój. W tym zaś celu niecelowym i nieuzasadnionym byłoby dopuszczanie dowodu z opinii biegłego.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Zauważyć należy, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana jest już po rozstrzygnięciu sprawy i ma charakter sprawozdawczy, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476). Można przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05 za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkownie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem - co do zasady - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszących skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia, dokonał odkodowania normy prawnej zawartej w art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p., podając argumentację, która w jego ocenie przemawia za takim rozumieniem tego przepisu.

Zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p. w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. oraz § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) wskutek niestwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, które to naruszenie tych wszystkich przepisów miało wpływ na wynik sprawy oraz nieuchylenia w związku z tym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji administracyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2015 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, nr [...] z [...] marca 2016 r., choć zakwalifikowany przez autora skargi kasacyjnej do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, faktycznie jest zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie jak pozostałe zarzuty skargi kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego zmierza do zakwestionowania wykładni przepisu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. i wykazania, że jadalnia o powierzchni [...] m2 nie jest pokojem, a w związku z tym powierzchnia mieszkalna domu mieszkalnego położonego przy [...] w [...] nie przekracza norm zaludnienia lokalu mieszkalnego przysługującego strażakowi.

Powyższy zarzut skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. zd. drugie "Przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym." Ustawa o p.s.p. nie zawiera definicji "pokoju". Zwrócić należy uwagę, że ustawa o p.s.p. posługuje się pojęciem co do zasady pojęciem lokalu mieszkalnego. Z art. 74 ust. 1 wynika, że strażakowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego po spełnieniu określonych w nim warunków. Przepisy ustawy odnoszą się więc do lokalu mieszkalnego, podobnie jak art. 76 ust. 2 ustawy p.s.p. dotyczą pokoju w lokalu mieszkalnym, a nie domu. Zasadnie więc Sąd I instancji zwrócił uwagę, że pojęcie dom jednorodzinny nie jest tożsame z pojęciem lokalu mieszkalnego. Pojęcie pokoju, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. nie może być w przypadku domu jednorodzinnego zawężane jedynie do sypialni, czy też pomieszczeń, które zostały uznane za pokoje przez właściciela. Zwrócić też należy, uwagę na okoliczność, że ustawa o p.s.p. została uchwalona 24 sierpnia 1991 r., a więc w zupełnie innych realiach życia społecznego i ekonomicznego kraju, które miały swoje odzwierciedlenie także w sposobie budowania, i organizowania rozkładu pomieszczeń w domach jednorodzinnych. Dodać trzeba, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej dokonując oceny co należy rozumieć pod pojęciem "pokoju" jako pomieszczenia w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. należy mieć na względzie cel, któremu ta regulacja miała służyć. Chodziło o zapewnienie pełnej dyspozycyjności funkcjonariuszy PSP w ramach pełnionych obowiązków służbowych i zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza na określonym poziomie. Powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie prawa budowlanego nie spełnia w tym przypadku swej roli i nie może zostać uznane za adekwatne. Do zadań prawa budowlanego należy bowiem realizacja innych celów, a nie jak w przypadku ustawy o p.s.p. zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych funkcjonariuszowi PSP (po spełnieniu stosownych przesłanek zakreślonych ustawą).

Podkreślić należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując wykładni pojęcia pokój w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy o p.s.p. posiłkował się przesłankami negatywnymi wskazującymi na to, czym nie jest jadalnia. Słusznie Sąd I instancji wywiódł, że jadalnia nie jest pomieszczeniem technicznym, pomieszczeniem pomocniczym, ani gospodarczym. Jadalnia nie stanowi także kuchni służącej do przygotowywania posiłków. Mając na względzie powyższe rozważania nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że jadalnia o powierzchni [...] m2 nie jest pokojem w rozmienieniu tego przepisu. W związku z powyższym powierzchnia mieszkalna domu jednorodzinnego położonego przy [...] w [...] wynosi [...]m2 (przy powierzchni całkowitej [...]m2), a zatem spełnia normy przysługujące K.M. w dniu zwolnienia ze służby.

Powyższe wywody przesadzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 76 ust. 2, art. 83 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o p.s.p., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, a także § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach została oddalona na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.