Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 556/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opuszczenia lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia opłat postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]:

1) orzekł o obowiązku zwolnienia przez A. W. i A. P. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji;

2) nakazał uiszczenie solidarnie A. W. oraz A. P. oprócz opłat za używanie ww. lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich, odszkodowania w wysokości 11 953,48 zł, tj. 200% wartości należnych opłat za zajmowany lokal mieszkalny za okres od dnia 1 listopada 2010 r. do dnia 28 lutego 2013 r. w związku z nieopróżnieniem lokalu mieszkalnego,

3) nakazał A. W. oraz A. P. uiszczanie solidarnie za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2013 r. do daty zwolnienia lokalu mieszkalnego oprócz opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich odszkodowania w kwocie 784,36 zł miesięcznie odpowiadającej 200% wartości należnych stawek za zajmowany lokal mieszkalny,

4) ustalił, że w przypadku zmiany wysokości stawek opłat za używanie lokalu mieszkalnego kwota odszkodowania określona w pkt 3 będzie każdorazowo odpowiadała wartości 200% należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego.

Następnie Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [..] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił:

- decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. - w punkcie 2 i 3 i nakazał A. W. oraz A. P.:

- uiszczenie solidarnie oprócz opłat za używanie lokalu mieszkalnego położonego w [...] i opłat pośrednich, odszkodowania w wysokości 16.260,56 zł, tj. 200% wartości należnych opłat za zajmowany lokal mieszkalny za okres od dnia 1 listopada 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w związku z nieopróżnieniem lokalu mieszkalnego,

- nakazał A. W. oraz A. P. uiszczanie solidarnie za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. do daty zwolnienia lokalu mieszkalnego oprócz opłat za używanie lokalu w wysokości 214, 35 zł i opłat pośrednich w wysokości 179,31 zł, odszkodowania w kwocie 428,70 zł miesięcznie odpowiadającej 200% wartości należnych stawek za zajmowany lokal mieszkalny;

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

Natomiast w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2014 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 i 3 decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wspomniał, że upomnieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] oraz upomnieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Dyrektor WAM Odział Regionalny w [...] wezwał go do zapłaty w terminie 7 dni - kwoty 17.129,56 zł. oraz kwoty 117.32 zł. tytułem wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2. Skarżący nadmienił, że wyegzekwowanie wspomnianej należności doprowadzi do znacznej szkody oraz naruszenia interesu skarżącego. Nadto wskazał, że do powstania naliczenia tak znacznych opłat i odszkodowania doprowadziło nieudolne procesowo, nieterminowe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SAB/Wa 1681/13.

Ponadto nadmienił, że wyegzekwowanie wspomnianej kwoty doprowadzi do powstania po jego stronie niepowetowanej szkody i spowoduje znaczny uszczerbek w jego sytuacji finansowej oraz niemożność wywiązania się z koniecznych zobowiązań wobec małoletnich dzieci, banków i WAM Oddział w [...]. Co w konsekwencji doprowadzi do zadłużenia wobec powyższych osób i instytucji. Nadmienił, ze osiąga dochód w wysokości 5.000 zł. Konieczne wydatki skarżącego związane są z utrzymaniem dwójki małoletnich dzieci na które wydatkuje łącznie 1000 zł. miesięcznie, spłata kredytu mieszkaniowego na zakup lokalu mieszkalnego wynosi 1.700 zł. Ponadto skarżący spłaca kredyt gotówkowy w kwocie 1.000 zł. oraz partycypuje w opłatach za lokal mieszkalny w [...] w wysokości 795 zł., pokrywa koszty utrzymania samochodu, wyżywienia, odzieży w wysokości około 1.000 zł. miesięcznie.

Dodał ponadto, że przypisywanie żołnierzowi kwatery z której od 2002 r. nie korzysta i nie ma woli korzystania, naliczenie mu odszkodowania, stanowi rażące

pogwałcenie zasady państwa prawa i zasady praworządności. Podkreślił także, że w dniu 2 lipca 2002 r. faktycznie dobrowolnie opuścił przedmiotowa kwaterę wojskową wymeldował się i powiadomił o tym właściwy organ kwaterunkowy.

Skarżący podkreślił również, że organ kwaterunkowy przerzuca obowiązek uregulowania prawnego kwatery wojskowej na żołnierza, choć przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie przyznają żołnierzowi żadnych narzędzi prawnych uprawniających do wykwaterowania małżonki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej.

Taki wniosek musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, iż obowiązek wykazania podstaw w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy,

jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody

(majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona

przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811).

W ocenie Sądu skarżący A. W. nie wykazał aby w niniejszej sprawie przesłanki niezbędne do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Sam obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Konieczność zapłaty wskazanych w pkt 2 i 3 decyzji, należności i związane z tym uszczuplenie majątku jest zwykłym następstwem takiej decyzji.

Skarżący nie wykazał, że na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Nadmienić należy, że skutki roszczenia o charakterze pieniężnym są ze swej natury odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Wiadomym jest, że egzekwowanie należności pieniężnych wiąże się z dolegliwością mającą skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Jednak nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ponadto jak wskazał sam skarżący, osiąga on miesięczny dochód z tytułu pełnienia służby wojskowej w wysokości 5.000 zł., natomiast decyzja I instancji ustalająca nakaz uiszczenia należności - została wydana w dniu [...] lutego 2013 r. Z powyższego wynika, że skarżący wiedząc o wyniku toczącego się postępowania miał możliwość zaoszczędzenia odpowiedniej kwoty pieniędzy niezbędnej do wykonania decyzji. Stąd też "uszczuplenie" finansów, nie powinno być dla skarżącego tak znaczne, by usprawiedliwiało wstrzymanie wykonania decyzji.

Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący nie przytoczył i nie uprawdopodobnił okoliczności na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Natomiast zawarte w skardze jak i we wniosku o wstrzymanie, zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji, Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi, bowiem wchodzenie w meritum sprawy na tym etapie postępowania nie odpowiada celowi instytucji wstrzymania.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.