Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 452/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 240 par. 1 pkt 11, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust.2, art. 138 ust. 1,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 4 i pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 9 pkt 3, art. 36 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 1,art. 36 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 32 ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 124,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] na podstawie art. 207, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p.", w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej jako: "u.g.h.", odmówił "X" Sp. z o.o. z siedzibą w X. (dalej jako: "spółka", "strona", "skarżąca") przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania, a mianowicie spółka w dniu [...] czerwca 2013 r. wystąpiła o przedłużenie powyższego zezwolenia, na podstawie art. 117 ust. 1 i art. 129 ust. 1 u.g.h. Argumentując wniosek, strona powołała się na wyrok z dnia 19 lipca 2012 r. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: "TSUE") w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 i podniosła, że przepisy ustawy, w tym art. 138 ust. 1 u.g.h., posiadają potencjalnie charakter przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. UE. L. 1998.204.37 ze zm. – dalej jako: "Dyrektywa 98/34/WE"). Ponieważ przepisy te nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej są one bezskuteczne, co oznacza, że nie mogą one być stosowane w obrocie prawnym, zwłaszcza wobec podmiotów indywidualnych. Dlatego spółka uznała, że jej wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego jest zasadny. Dyrektor Izby Celnej w [...] nie podzielił argumentacji spółki i odmówił przedłużenia zezwolenia. Organ wyjaśnił, że przepis art. 138 ust. 1 u.g.h., stanowiący podstawę wydania decyzji w I instancji, nie wpływa w sposób istotny na sprzedaż, charakter oraz użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła niezasadne zastosowanie przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. zakazującego przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, podczas gdy w jej ocenie przepis ten stanowi regulację techniczną w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE , a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany. Spółka podniosła, że automat do gier o niskich wygranych wykorzystywany jest wyłącznie do jednego rodzaju działalności, tj. do urządzania gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielanych podmiotom na czas określony, to w sytuacji gdy wyklucza się możliwość wydawania nowych zezwoleń oraz przedłużania dotychczasowych, w konsekwencji powoduje istotny wpływ spornych przepisów u.g.h. na popyt tego produktu. Spółka odrzuciła argumenty o możliwości przemieszczania automatów do gier o niskich wygranych w celu ich wykorzystania w ramach innych ważnych zezwoleń lub do kasyn gry oraz o możliwości ich przeprogramowania na automaty wysokohazardowe.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u.g.h., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

W motywach decyzji Dyrektor Izby Celnej, że z wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. nie wynika, by TSUE przesądził o technicznym charakterze przepisów u.g.h. Orzekł jedynie, że przepisy te "stanowią potencjalnie przepisy techniczne", zaś ostateczne ustalenie ich charakteru należy do sądów krajowych, przy czym należy wziąć pod uwagę, czy przepisy te wprowadzają warunki istotnie wpływające na właściwości lub sprzedaż produktów. Ewentualne przyjęcie, że przepisy u.g.h. mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE nie oznacza, że sądy czy też organy mogą automatycznie odmówić ich stosowania z uwagi na niedopełnienie obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej. TSUE nie jest właściwy do dokonywania wykładni lub stwierdzenia, że przepisy prawa wewnętrznego państwa członkowskiego nie obowiązują, nawet jeżeli prawo to zostało ustanowione celem wykonania przez to państwo zobowiązań unijnych. Trybunał posiada bowiem kompetencje do wykładni prawa unijnego, a nie krajowego. Przy ocenie skutków niedopełnienia obowiązków notyfikacji trzeba mieć na względzie Konstytucję RP. Jakkolwiek polskie sądy są niezawisłe, to ciąży na nich konstytucyjny obowiązek przestrzegania ustaw tak długo dopóki nie utracą mocy obowiązującej. Organy władzy wykonawczej nie mogą odmawiać stosowania przepisów, dopóki uprawnione organy nie stwierdzą ich niezgodności z Konstytucją RP lub normami prawa międzynarodowego. Obowiązującym od 1 stycznia 2010 r, źródłem prawa regulującym kwestie urządzania gier hazardowych w Polsce jest u.g.h., która derogowała z polskiego porządku prawnego poprzednią regulację z dnia 29 lipca 1992 r., tj. ustawę o grach i zakładach wzajemnych.

Dyrektor Izby Celnej w [...] uważa, że przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, czego nie można utożsamiać z zaprzestaniem eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, które działały w punktach gier objętych takim zezwoleniem. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 – dalej jako: "ustawa o grach i zakładach wzajemnych"), na podstawie którego udzielono spółce zezwolenia, zawiera elementy, jakie powinny znaleźć się m.in. w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W samym zezwoleniu nie ma wyszczególnionych automatów do gier o niskich wygranych, a przede wszystkim nie ma zapisu np. o tym, że automaty do gier o niskich wygranych eksploatowane w punktach gier objętych zezwoleniem, z chwilą utraty ważności takiego zezwolenia, obligatoryjnie muszą przestać być eksploatowane. Podstawą eksploatowania automatu do gier o niskich wygranych, w ramach zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na takich automatach, jest jego poświadczenie rejestracji, dokonywane na okres sześciu lat na dokumencie GL-1. Wprawdzie do wniosku o rejestrację takiego urządzenia wymagane jest załączenie ważnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jednakże fakt ten wcale nie oznacza, że automat do gier o niskich wygranych może być eksploatowany tak długo, jak długo ważne jest dołączone do wniosku zezwolenie i tylko w punktach gier objętych tym zezwoleniem. Automaty do gier o niskich wygranych nie są "nierozerwalnie przypisane" do konkretnego zezwolenia, czy też konkretnego punktu gier. Mogą one być eksploatowane w różnych punktach gier objętych nie tylko danym zezwoleniem, ale również innym, w tym także na obszarze innego województwa. Mogą być wycofywane z danego punktu gier i wprowadzane - po zatwierdzeniu akt weryfikacyjnych (lub zmian do takich akt) - do innego punktu gier. Jeden z automatów spółki przez jakiś czas działał w punktach objętych zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], po czym w okresie od 16 kwietnia 2009 r. do 28 lutego 2010 r. był eksploatowany na terenie województwa [...], w punktach objętych innym zezwoleniem, a następnie wrócił do punktu gier objętego zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Powyższe stanowi dowód na to, że nic nie stoi na przeszkodzie, by z danego punktu gier, automaty, które były tam eksploatowane, przenosić do innych lokalizacji (położonych nawet w innym województwie, objętych zupełnie innym zezwoleniem) i tam urządzać na nich gry.

Zdaniem organu II instancji brak możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych po dniu 01 stycznia 2010 r. nie oznacza wcale, że po tym dniu należało zaprzestać rejestrowania nowych automatów do gier o niskich wygranych, czy też eksploatowania takich urządzeń w lokalizacjach, które zostały objęte nadal ważnymi zezwoleniami, udzielonymi jeszcze pod rządami "starej ustawy". Pomimo, że ustawodawca nie przewidział przedłużania zezwoleń, możliwa jest dalsza eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, jak również wprowadzanie nowych tego typu urządzeń do punktów gier objętych innymi ważnymi zezwoleniami.

Według organu odwoławczego przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie wywiera również istotnego wpływu na obrót automatami do gier o niskich wygranych. Definiując pojęcie "innych wymagań" i stwierdzając, że te "inne wymagania" to takie warunki, które mogą mieć istotny wpływ na obrót produktu, art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE nie przesądza, że ten wpływ musi koniecznie występować jedynie na terytorium danego państwa członkowskiego. Z literalnego brzmienia art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE wynika, że przepis ten mówi ogólnie o "obrocie", stwierdzając, że "innymi wymaganiami" są warunki, które mogą na taki obrót istotnie wpłynąć. Stąd płynie wniosek, że jeśli obrót automatami do gier o niskich wygranych jest pod rządami u.g.h. dopuszczalny, to tym samym obrót ten nie zostaje ograniczony w stopniu istotnym, a przepisy regulujące ów obrót nie mogą być uznane za "inne wymagania". Nie można mówić, by doszło w ten sposób do istotnego wpływu na obrót w rozumieniu art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE. Okoliczność ta nie wymaga dowodzenia, gdyż nie ma przepisu, który ograniczałby obrót automatami do gier o niskich wygranych tylko do terenu Rzeczpospolitej Polskiej.

Organ II instancji przedstawił dane statystyczne, z których wynika, że po spadku sprowadzanych automatów w 2010 r. w latach 2011 i w 2012 nastąpił wzrost obrotu automatami do gry. Taka sama prawidłowość istnieje przy dostawie wewnątrzwspólnotowej automatów do gier na obszar UE oraz przy ich eksporcie. W porównaniu z 2009 r., liczba automatów do gier wywożonych z Polski w 2010 r. zmalała, natomiast ponownie następuje jej wzrost w 2011 r. i w 2012 r. Największą ilość automatów do gier sprzedano poza obszar Polski w 2012 r. Kolejną rzeczą, która świadczy o tym, że nie można mówić o technicznym charakterze przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. jest to, że nie przewidując możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych pozostała możliwość przesunięcia gier m.in. na tego typu urządzeniach do kasyn gry. Ustawodawca nie wprowadza zakazu eksploatowania w kasynach automatów do gier o niskich wygranych. W chwili obecnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej funkcjonują 53 kasyna gry i w wielu przypadkach w kasynach znajduje się mniej automatów, niż maksymalna, ustawowo dopuszczalna liczba (np. Kasyno Gry "[...]", gdzie działają 22 automaty na 70 możliwych). A zatem istnieje nie tylko prawna, ale również faktyczna (bo są wolne miejsca) możliwość wprowadzenia automatów do gier o niskich wygranych do kasyn. Zezwolenie, o którego przedłużenie wnosi spółka obejmuje 168 punktów gier, a zatem liczba 74 automatów do gier o niskich wygranych eksploatowanych obecnie przez spółkę na 504 możliwych (przy założeniu że w każdym punkcie gier można eksploatować maksymalnie 3 tego typu urządzenia - art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) stanowi zaledwie około 14,7 % wszystkich automatów do gier, jakie spółka mogłaby eksploatować. Z należących do spółki automatów do gier o niskich wygranych 3 sztuki utraci sześcioletnie poświadczenie rejestracji jeszcze przed upływem ważności przedmiotowego zezwolenia, tj. w czerwcu 2014 r. Zatem po tym dniu spółka będzie dysponowała 71 automatami do gier o niskich wygranych, których poświadczenie rejestracji wygasa z kolei w kolejnych miesiącach aż do lipca 2015 r., a więc niedługo po wygaśnięciu zezwolenia. Nic nie stoi na przeszkodzie, by po wygaśnięciu rejestracji tych automatów do gier o niskich wygranych, automaty te mogły być zarejestrowane na nowo i przeniesione do kasyn. Proces nie wymagałby żadnej modyfikacji urządzeń, gdyż w kasynach eksploatowane są również automaty do gier, na których możliwa jest gra za stawki porównywalne, a nawet niższe od maksymalnej stawki za udział w jednej grze na automacie do gier o niskich wygranych - 0,50 zł. Na potwierdzenie powyższych danych organ powołał się na pozyskane i włączone do materiału dowodowego opinie o automatach eksploatowanych w kasynach gier.

Zdaniem organu II instancji gdyby przyjąć, że część automatów do gier o niskich wygranych wymagałaby modyfikacji, po to by można było je eksploatować w kasynach gry, to zarówno nakład finansowy, sposób, czas stosowanych zabiegów oraz rodzaj czynności służących zmianie sposobu pracy takiego urządzenia, nie mogą być oceniane jako istotne, a przede wszystkim nie doprowadzą do powstania nowego produktu. Zasadnicza cecha takiego urządzenia pozostanie bowiem bez zmian. W przypadku uznania, że przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym i wpływa w sposób istotny na obrót i właściwości automatów do gier o niskich wygranych, to wskazać trzeba, że w świetle orzecznictwa wspólnotowego istnieje możliwość wprowadzenia przepisów technicznych z pominięciem procedury notyfikacyjnej. Dopuszczalność wprowadzenia przez państwo członkowskie uzasadnionych przeszkód w swobodzie handlu wynika ponadto wprost z pkt 4 preambuły Dyrektywy 98/34/WE, zgodnie z którym bariery w handlu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję. Zagadnienia z dziedziny hazardu nie podlegają harmonizacji na szczeblu unijnym, a państwo członkowskie, ustanawiając ramy prawne tej dziedziny, samo wybiera odpowiedni poziom ochrony.

W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, przepis art. 138 ust. 1 u.g.h., zakazujący przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie wpływa w sposób istotny na sprzedaż, właściwości jak również na obrót tego typu urządzeniami. Nieprzedłużenie zezwolenia i w konsekwencji jego wygaśnięcie nie jest równoznaczne z zaprzestaniem dalszej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, tak w formie dotychczasowej, jaki i po odpowiedniej ich modyfikacji z zachowaniem oferowania gier hazardowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka X., reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarazem na mocy art. 119 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: "P.p.s.a." w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. strona zawarła w skardze wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucono niezasadne zastosowanie przepisu z art. 138 ust. 1 u.g.h., zakazującego przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, podczas gdy powołany przepis stanowi "regulacje techniczną" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej, nie może on być stosowany. Uzasadniając skargę spółka za bezsporną uznała okoliczność braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu u.g.h., a zatem również regulacji zakazującej przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, zawartej w art. 138 ust. 1 u.g.h. TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 orzekł, że art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy u.g.h., które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej Dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Sąd zadający pytanie prejudycjalne, uwzględniając powyższą wykładnię, orzekł, że u.g.h. w takiej części, w jakiej zawiera przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 u.g.h. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej (tak: wyroki WSA w Gdańsku: z dnia 19 listopada 2012 r., o sygn. akt III SA/Gd 543/12; z dnia 20 listopada 2012 r., o sygn. akt III SA/Gd 518/12; oraz z dnia 20 grudnia 2012 r., o sygn. akt III SA/Gd 500/12, podobnie wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim: z dnia 2 stycznia 2013 r., o sygn. akt II SA/Go 789/12; z dnia 3 stycznia 2013 r., o sygn. akt II SA/Go 787/12; z dnia 13 marca 2013 r., o sygn. akt II SA/Go 951/12).

Autorka skargi powołała się na wyrok WSA we Wrocławiu, który orzekł, że przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, który nie został notyfikowany, a więc jako niezgodny z prawem europejskim i nie może być stosowany, zaś organy celne powinny wobec tego rozważyć możliwość procedowania w tej sprawie na podstawie art. 135 ust. 1 u.g.h. (wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2013 r., o sygn. akt III SA/Wr 495/12, o sygn. akt III SA/Wr 534/12 i o sygn. akt III SA/Wr 370/13). Jakkolwiek powyższe stwierdzenie nie odnosi się bezpośrednio do art. 138 ust. 1 u.g.h. (dotyczy bowiem art. 135 ust. 2 u.g.h., a więc regulacji zakazującej zmiany miejsca lokalizacji punktu gier), to jednak należy mieć na uwadze, że przedmiotem rozważań TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., były wszystkie trzy przepisy ustawy, mianowicie art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., stanowią one bowiem jedną, wzajemnie się uzupełniającą regulację. Przedmiot poszczególnych spornych przepisów jest jednolity i obejmuje akt administracyjny w postaci zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, w różnych jego aspektach prawnych: wydania, zmiany i przedłużenia. Stąd też za zasadne należy uznać posłużenie się analogią w tej sprawie. Podstawę prawną przedłużenia zezwolenia przy pominięciu art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowić może art. 129 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 3 i 4 oraz z art. 32 i art. 24 ust. 1b u.g.h.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie. Uznał, że stanowisko spółki, jak również wskazywane przez nią podstawy prawne do przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych są chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że skarga podlegała rozpoznaniu na rozprawie. Spółka w skardze, wskazując na art. 119 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., domagała się skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Jednakże Dyrektor Izby Celnej oświadczył, że jest przeciwny temu wnioskowi i zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Rozpoznawszy sprawę na rozprawie Sąd stwierdza, że uzasadnione wątpliwości, co do charakteru prawnego analizowanego przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h., jako przepisu o charakterze technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, zostały przedstawione przez TSUE, w ramach rozpatrywania pytań prejudycjalnych (wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (publ. www.curia.eu). Spośród pytań podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (postawione w sprawie C-214/11), ma pytanie, które brzmiało czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej Dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd przystępując do oceny, czy efektywnie sporny przepis z art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny, uwzględnił zawarte w sentencji wyroku Trybunału wskazanie, że artykuł 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej Dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Ponadto sąd uznał za niezbędne odwołanie się do treści uzasadnienia tego wyroku, w którym TSUE dokonując analizy przepisów przejściowych zawartych w u.g.h. stwierdził, w szczególności, że przepisy krajowe [przepisy przejściowe] będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym nie zawierają specyfikacji technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE (pkt 30 uzasadnienia). Ponadto Trybunał, sięgając do swojego orzecznictwa wyjaśnił (w pkt 31-34 uzasadnienia), że przepisy krajowe należą do trzeciej kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, obejmującej między innymi zakaz użytkowania, jeżeli ich skutek wykracza w sposób oczywisty poza samo określenie dopuszczalnych przeznaczeń produktu i nie polega jedynie na ograniczeniu sposobu jego użytkowania. Ta kategoria przepisów technicznych dotyczy bowiem w szczególności przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać. Trybunał podkreślił, że chociaż przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym przewidują zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być kontynuowana do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych. Przepis ten pozwala więc na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Trzeba wobec tego stwierdzić, iż w tych okolicznościach przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych. Sąd uznaje za szczególnie ważne ostatnie zdanie powyższego wywodu, które w kontekście całego uzasadnienia wyroku TSUE pozwala na stwierdzenie, że przepisów przejściowych u.g.h. nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych. W rezultacie prowadzi to do wniosku, że przepisy te, co do zasady, nie mogą zostać uznane za przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Trybunał wywodził w uzasadnieniu, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (pkt 36-37).

W opinii Sądu TSUE w sposób wyraźny nakazuje badanie przez sąd krajowy wszystkich przepisów, jeżeli nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, gdyż zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. Przy czym Trybunał nie formułuje wyczerpującego katalogu okoliczności, które winny być przedmiotem analizy. W uzasadnieniu wskazuje jedynie przykładowe okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy badaniu, czy dany przepis ma charakter techniczny. Stwierdzono bowiem, że dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane.

Sąd przed analizą kwestii technicznego charakteru przepisu z art. 138 ust. 1 u.g.h., uznaje za stosowne przedstawić w zakresie przydanym dla wyjaśnienia stanowiska w osądzanej sprawie, że podobnej analizy dokonał już w odniesieniu do art. 135 ust. 2 u.g.h. i uznał, że przepis ten nie jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE (np. wyroki WSA w Poznaniu o sygn. akt I SA/Po 243/13, I SA/Po 422/13, I SA/Po 467/13). Warto zatem powtórzyć, że co do zasady istota przepisów przejściowych, takich jak przepisy znajdujące się w art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h., sprowadza się do umożliwienia podmiotom kontynuowania działalności według reguł wyznaczonych przepisami poprzednio obowiązującej ustawy. Przepisy nowej ustawy nie znajdują zatem zastosowania w zakresie, w jakim podmioty prowadzą działalność na podstawie uzyskanego zezwolenia do czasu upływu terminu oznaczonego w tym zezwoleniu. W rezultacie oznacza to, że mimo wejścia w życie u.g.h. przepisy zawarte w tej ustawie nie znajdą zastosowania w danej sprawie, stąd zbędne wydaje się poddanie badaniu, na potrzeby rozpoznawanych spraw, czy ustawa ta zawiera przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Skoro bowiem przepisy te nie znajdują w sprawie zastosowania - co do zasady - to nawet ustalenie, że są one przepisami technicznymi nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na to, że skutkiem tego rodzaju ustalenia byłoby stwierdzenie, że przepisy te nie mogą być stosowane co w okolicznościach sprawy ma miejsce właśnie ze względu na analizowane przepisy przejściowe. Ubocznie Sąd zauważa, że z uzasadnienia wyroku TSUE wynika, że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE (pkt 25 uzasadnienia). Jednakże w wymienionych sprawach Sąd stwierdził, że właśnie z uwagi na analizowane przepisy przejściowe art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h., przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. nie znajdzie w sprawie zastosowania. Zatem podmioty, którym wydano zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier mogą tę działalność kontynuować do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych, także poza kasynami gry. Sąd rozważał, czy mimo odesłania do stosowania przepisów dotychczasowych, co wynika wprost z art. 129 ust. 1 u.g.h., inny przepis tej ustawy np. art. 135 ust. 2 u.g.h. wprowadza tego rodzaju ograniczenia w stosowaniu tej ustawy, że pozwalają one stwierdzić, że przepis ten jest jednak potencjalnie przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Innymi słowy zbadania wymagało, czy ograniczenie zawarte w art. 135 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych pozostawia miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać. Sąd wyraźnie zaznaczył, że w okresie objętym zezwoleniem nie zachodziła potrzeba ani zmiany sposobu prowadzenia działalności, ani zmiany miejsca wykorzystywania urządzenia ani modyfikacji sposobu jego użytkowania, że nie zachodziła potrzeba zmiany celu, funkcji oraz cech danego produktu. Jednakże Sąd podkreślił, że taka konieczność nastąpi dopiero wówczas, gdy podmiot zdecyduje się na kontynuowanie prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych po wygaśnięciu koncesji. Dopiero wówczas znajdą ewentualnie zastosowanie przepisy u.g.h. i wtedy dopiero wystąpi konieczność zbadania, czy przepisy tej ustawy stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. We wskazanych wyżej sprawach istotnymi argumentami w kontekście analizy technicznego charakteru art. 135 ust. 2 u.g.h. było stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który uznał art. 135 ust. 2 u.g.h. za zgodny z art. 2 Konstytucji RP (wyrok TK z dnia 23 lipca 2013 r., w sprawie P 4/11, Dz. U. z 30 sierpnia 2013 r., poz. 1002). Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawodawca jednak (na podstawie przepisów przejściowych u.g.h.) dopuścił działalność w dotychczasowych punktach gier do czasu upływu ważności zezwoleń.

Przedstawiając powyższe Sąd podkreśla, że w osądzanej sprawie sytuacja jest inna. Wniosek spółki zmierza do przedłużenia zezwolenia, a legitymacja do wystąpienia z wnioskiem wynikała z u.g.z.w. (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 1 tej ustawy), które nie przysługuje podmiotom na mocy art. 138 ust. 1 u.g.h. TSUE w omawianym wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, wyraził opinię, że przepis ten może ograniczać, a w konsekwencji może uniemożliwiać prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, a zatem przynajmniej potencjalnie ma charakter przepisu technicznego. Zgodnie zatem ze wskazaniami zawartymi w analizowanym wyroku, w celu stwierdzenia, czy art. 138 ust. 1 u.g.h. ma charakter przepisu technicznego, niezbędne było dokonanie ustaleń wskazanych w tezach 37-39 tego wyroku w kontekście wpływu tej regulacji na właściwości lub sprzedaż automatów.

W opinii Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy dokonały ustaleń, o których mowa w tezach 37-39 wyroku. Organ odwoławczy na tej podstawie zasadnie stwierdził, że skoro pod rządami spornych przepisów ustawy o grach hazardowych automaty do gier o niskich wygranych mogą być nadal skutecznie komercjalizowane na rynku gier hazardowych zarówno w Polsce jak i poza jej granicami, to nie można mówić, by doszło w ten sposób do istotnego wpływu na obrót w rozumieniu art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE. Brak przepisu, który ograniczałby obrót automatami do gier o niskich wygranych tylko do terenu Rzeczpospolitej Polskiej (art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE mówi ogólnie o "obrocie", a nie o "obrocie krajowym"). Według miarodajnych ustaleń organu odwoławczego z systemu "Intrastat" i z systemu obsługi zgłoszeń celnych obrót automatami do gier hazardowych objętymi kodem CN 95043010 lub kodem CN 95043020 w latach 2009-2012 wynosił:

a) jeżeli chodzi o liczbę automatów do gier sprowadzonych do Polski:

- poprzez nabycie wewnątrzwspólnotowe - 1382 w 2009 r., 700 w 2010 r., 1259 w 2011 r., 1865 w 2012 r.;

- poprzez import z krajów trzecich - 480 w 2009 r., 52 w 2010 r., 246 w 2011 r., 5212 w 2012 r.;

b) jeżeli chodzi o automaty do gier wywożone z Polski, to obrót w latach 2009- 2012 wynosił odpowiednio:

- w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej automatów do gier na obszar Unii Europejskiej - 867 w 2009 r., 782 w 2010 r., 889 w 2011 r., 1760 w 2012 r.,

- eksport do krajów trzecich - 58 w 2009 r., 478 w 2010 r., 576 w 2011 r., 671 w 2012 r.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że dane dotyczące obrotu wewnątrzwspólnotowego podmiotów, które nie przekroczyły progu podstawowego w wywozie/przywozie nie są rejestrowane w bazach danych zgłoszeń "Intrastat".

Powyższe wskazuje, że po spadku sprowadzanych automatów w 2010 r. w latach 2011 i w 2012 nastąpił wzrost obrotu automatami do gry. Taka sama prawidłowość istnieje przy dostawie wewnątrzwspólnotowej automatów do gier na obszar UE oraz przy ich eksporcie. W porównaniu z 2009 r., liczba automatów do gier wywożonych z Polski w 2010 r. zmalała, natomiast ponownie następuje jej wzrost w 2011 r. i w 2012 r. Największą ilość automatów do gier sprzedano poza obszar Polski w 2012 r.

Organ odwoławczy wykazał, że w porównaniu z poprzednio obowiązującą ustawą z 1992 r., maksymalną liczbę automatów do gier eksploatowanych w kasynach zwiększono do 70 sztuk. Nie został wprowadzony zakaz eksploatowania w kasynach automatów do gier o niskich wygranych. Brak jest przepisu stanowiącego, że kasyno gry jest miejscem w którym można eksploatować automaty do gry z wyłączeniem automatów do gier o niskich wygranych. Zgodnie z danymi zaczerpniętymi z systemu KRAG, w chwili obecnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej funkcjonują 53 kasyna gry. Analizując dane dotyczące zapełnienia kasyn automatami do gier należy wskazać, że w wielu przypadkach w kasynach znajduje się mniej automatów, niż maksymalna, ustawowo dopuszczalna liczba. Na terenie woj. wielkopolskiego, a więc na obszarze, na którym spółka prowadzi działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w Kasynie Gry "[...]" w [...] (koncesja Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r.) działają 22 automaty na 70 możliwych. Podając inne kasyna, w których znajduje się mniej niż dopuszczalna ustawowo liczba automatów do gier, organ trafnie podniósł, że istnieje nie tylko prawna (nie ma zakazu ustawowego), ale również faktyczna (są wolne miejsca) możliwość wprowadzenia automatów do gier o niskich wygranych do kasyn. Z poczynionych ustaleń na terenie województwa wielkopolskiego wynika, że w ramach dotychczasowego zezwolenia spółka eksploatuje tylko 74 automaty do gier o niskich wygranych z czego 23 sztuki na terenie właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w [...], 3 sztuki na terenie właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w [...], 27 sztuk na terenie właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w [...], a 21 sztuk na obszarze podległym miejscowo Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...]. Zezwolenie, o którego przedłużenie spółka wystąpiła obejmuje 168 punktów gier, a zatem liczba 74 automatów do gier o niskich wygranych eksploatowanych obecnie przez spółkę na 504 możliwych (przy założeniu że w każdym punkcie gier można eksploatować maksymalnie 3 tego typu urządzenia - art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) stanowi zaledwie około 14,7 % wszystkich automatów do gier, jakie spółka mogłaby eksploatować. Dodatkowo z informacji pozyskanych od naczelników urzędów celnych wynika, że 3 automaty do gier o niskich wygranych utracą sześcioletnie poświadczenie rejestracji jeszcze przed upływem ważności przedmiotowego zezwolenia, tj. w czerwcu 2014 r. Zatem po tym dniu spółka będzie dysponowała 71 automatem do gier o niskich wygranych, których poświadczenie rejestracji wygasa w kolejnych miesiącach aż do lipca 2015 r., a więc niedługo po wygaśnięciu przedmiotowego zezwolenia. Skoro istnieje nie tylko prawna (nie ma zakazu ustawowego), ale również faktyczna (organ wykazał, że są wolne miejsca) możliwość wprowadzenia automatów do gier o niskich wygranych do kasyn, to nic nie stoi na przeszkodzie, by po wygaśnięciu rejestracji automatów do gier o niskich wygranych, automaty te mogły być zarejestrowane na nowo i przeniesione do kasyn. Organ odwoławczy miarodajnie ustalił, że taka procedura nie wymagałby modyfikacji urządzeń, gdyż w kasynach eksploatowane są również automaty do gier, na których możliwa jest gra za stawki porównywalne, a nawet niższe od maksymalnej stawki za udział w jednej grze na automacie do gier o niskich wygranych 0,50 zł. Okoliczność tę potwierdzają pozyskane przez organ odwoławczy i włączone do materiału dowodowego opinie automatów eksploatowanych w kasynach gier (opinia techniczna nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., opinia techniczna nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.). Jednak gdyby nawet przyjąć, że część automatów do gier o niskich wygranych wymagałaby modyfikacji, po to by można było je eksploatować w kasynach gry, to zarówno nakład finansowy, sposób, czas stosowanych zabiegów oraz rodzaj czynności służących zmianie sposobu pracy takiego urządzenia, nie mogą być oceniane jako istotne, a przede wszystkim nie doprowadzą do powstania nowego produktu. Sporne przepisy nie spowodują zatem, że po przeprogramowaniu automatu do gier o niskich wygranych, powstanie nowy produkt. Nie wprowadzają one też przesłanek, które wpływają istotnie na właściwość automatów do gier o niskich wygranych. W tezie 39 orzeczenia, TSUE wskazał w sposób jednoznaczny, że sąd krajowy powinien ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach gry, to dla uznania, że polskie przepisy ustawy o grach hazardowych, nie są technicznymi w rozumieniu Dyrektywy wystarczy jedynie ustalenie, że automat taki da się w sensie technicznym przeprogramować. Wskutek przeprogramowania automatu do gier o niskich wygranych na automat wysokohazardowy, nie dojdzie do istotnej zmiany właściwości tego produktu, a zabieg ten nie wymaga znacznych nakładów finansowych. Dyrektor Izby Celnej w [...] w tym zakresie pogląd ten oparł na stanowisku specjalistów w dziedzinie automatów do gier (np. biegłego Sądu Okręgowego w [...] - dr inż. B. B.). Zmiana programu gier sprowadza się do zainstalowania właściwej dla automatu do gier wersji programu gry, albo do zmiany nośnika danych na nośnik z właściwą dla automatu do gier wersją gry (np. zmiana EPROMU). Koszty dla dokonania takich zmian to kilkanaście złotych, zaś czas pracy na przeprogramowanie mieści się w granicach jednej do dwóch godzin.

Wobec powyższego w opinii Sądu, zasadna jest konkluzja organu odwoławczego, że istnieje prawna i faktyczna możliwość wstawiania automatów do gier o niskich wygranych na teren kasyn, a w kasynach są miejsca, i brak jest przeszkód, by po wygaśnięciu rejestracji automatów do gier o niskich wygranych automaty te mogły być zarejestrowane na nowo i przeniesione do kasyn. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd stwierdza, że w badanej sprawie przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie wprowadza warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tym samym nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE.

Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia zasad prowadzenia postępowania, a w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p. W ocenie sądu, organ celny poczynił ustalenia w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności do ustalenia, czy w okolicznościach danej sprawy art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Organ odwoławczy w toku postępowania prawidłowo postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. uznał za dowody niezbędne dokumenty i włączył je do akt sprawy. Stąd też, zdaniem Sądu, materiał dowodowy jest zupełny i został trafnie oceniony, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Bezpodstawny okazał się zarzut skargi wadliwego zastosowania art. 138 ust. 1 u.g.h. bowiem w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, nie zachodziły podstawy do odmowy zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. W opinii Sądu brak podstaw do przyjęcia sugestii spółki o możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 36 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 5 u.g.w.z., ponieważ organ odwoławczy zasadnie zastosował przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. Sąd nie stwierdził, by w sprawie doszło do naruszenia art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej.

Mając na uwadze całokształt podniesionych okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.