Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1264/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 36 ust. 1 pkt 6, art. 55 pkt 1, art. 71
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 10 ust. 1 pkt 2, § 18 ust. 3, ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.
article: art. 21 ust. 2 pkt 1 pkt 2, art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR"), zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2014r. r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W. B. złożył w dniu 30 maja 2012 r. wniosek o przyznanie pomocy – w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" – polegającej na zakupie linii technologicznej do produkcji słonecznika łuskanego.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. ARiMR poinformowała wnioskodawcę, iż jego wniosek wymaga uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów, a także złożenia wyjaśnień. W piśmie wskazano, w jakich punktach wniosek został błędnie wypełniony, jak również wymieniono brakujące załączniki i dokumenty, które należy uzupełnić w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. W punkcie 5 wezwania zażądano złożenia decyzji, pozwolenia, zgłoszenia lub opinii prawem wymaganych dotyczących pozwolenia na posadowienie linii do produkcji słonecznika łuskanego lub załączenia dokumentu potwierdzającego, że budynek przystosowany jest do świadczenia usług oraz produkcji.

W odpowiedzi na powyższe, w dniu 03.10.2012 r. skarżący złożył dokumenty potwierdzające rozbudowę budynku gospodarczego o budynek produkcyjno-magazynowy, w tym decyzję o pozwoleniu na budowę NR [...] z dnia [...].08.2008 r., wydaną przez Starostę [...]- (dla obiektu kategorii II) oraz potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 26.01.2010 r.

W związku z tym, że z przedstawionych w ramach uzupełnienia, wyjaśnień i dokumentów jednoznacznie wynikało, że budynek objęty operacją posiada II kategorię obiektu budowlanego przystosowanego do działalności rolnej, organ pismem z dnia 22.04.2013 r. ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku wskazując w pkt. 3: " W związku z umiejscowieniem linii produkcyjnej słonecznika w budynku do produkcji rolnej - wskazanie II kategorii budynku - proszę o przedłożenie dokumentu ze Starostwa powiatowego potwierdzającego, iż wskazany profil działalności może być prowadzony ww. budynku. " W wezwaniu ponownie określono termin do usunięcia braków podobnie jak w pierwszym wezwaniu.

W odpowiedzi, W. B. złożył wyjaśnienia wraz z prośbą o wydłużenie terminu o 6 miesięcy na dokonanie ostatecznych uzupełnień. Pismem z dnia 05.06.2013 r. organ poinformował go o konieczności udokumentowania przyczyn wydłużenia terminu. Następnie skarżący dostarczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "Rozbudowa budynku gospodarczego o budynek produkcyjno - magazynowy (kategoria obiektu 18) z kategorii obiektu 2 (...)", złożony w dniu 13.06.2013 r. w Urzędzie Miasta i Gminy w K..

Organ wyraził wówczas zgodę na przedłużenie terminu na dokonanie określonych czynności do dnia 27.11.2013 r., o czym poinformował zainteresowanego.

W dniu 28.11.2013 r. (data nadania 27.11.2013 r.) wpłynęło do organu uzupełnienie wniosku, zawierające opinie BHP i P.POŻ "[...]" dotyczące istniejącego budynku, wniosek o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego (produkcyjno-magazynowego kategoria II) na budynek produkcyjno-magazynowy kategoria obiektu XVIII, złożony w Starostwie Powiatowym w dniu 25 września 2013r. oraz kserokopię pisma Starosty [...] kierowanego do Wojewody [...] o znaku [...] z dnia [...] listopada 2013 r. z informacją o przekazywaniu odwołania W.B. z dnia 8 listopada 2013r. od decyzji Starosty z dnia [...] października 2013r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, odwołania wniesionego w przewidzianym terminie.

Jednocześnie W. B. złożył oświadczenie o możliwości wydzierżawienia budynku kategorii XVIII, w innej lokalizacji, umożliwiającego montaż linii produkcyjnej, stanowiącej planowany koszt we wniosku o przyznanie pomocy.

Dodatkowo, w dniu 21.01.2014 r. organ ustosunkował się pisemnie do złożonego w dniu 30.12.2013 r. przez W. B. zapytania, dotyczącego podania podstawy prawnej, na podstawie której ARiMR oczekuje dokonania zmiany kategorii z II na XVIII budynku gospodarczego, rozbudowanego o budynek produkcyjno-magazynowy.

Zaskarżonym pismem z dnia [...] lutego 2014r. o numerze [...], ARiMR odmówiła przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 18 ust.5 w zw. § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 17 lipca 2008 r.") (w świetle rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 138, poz. 868 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 8 lipca 2008 r.").

W uzasadnieniu wskazano, iż W. B. nie dostarczył, mimo dwukrotnego wezwania, wymaganych dokumentów potwierdzających uregulowanie stanu formalnoprawnego związanego z dostosowaniem budynku do prowadzenia planowanej działalności. We wniosku o płatność została wskazana prowadzona działalność gospodarcza o kodzie PKD 01.63.Z, nie będąca działalnością rolniczą. Natomiast budynek, w którym W. B. zamierzał umieścić planowaną do zakupu, w ramach dofinansowania,- linię do łuskania słonecznika miał kat. II zamiast koniecznej kat. XVIII. Według kategoryzacji obiektów budowlanych przewidzianej ustawą z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane ( Dz. U. z 2013r. poz. 1409j.t.), kategorię II stanowią budynki służące gospodarce rolnej, a kategorię XVIII stanowią budynki przemysłowe. Natomiast w myśl § 65 ust.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001, Nr 38 poz. 454), przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się z zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KTŚ) (Dz. U. 2010, nr 242, poz. 1622) stanowi, że rodzajowo budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa obejmują budynki w gospodarstwach rolnych, tunele foliowe wraz z zasłonami cieniująco-termoizolacyjnymi i komputerami klimatycznymi, silosy zbożowe w gospodarstwach rolnych oraz pozostałe budynki przeznaczone dla działalności rolnej, np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, owczarnie, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu spichlerze, szopy rolnicze, spiżarnie, piwnice do przechowywania wina, szklarnie itp. Działalność gospodarcza, określona kodem PKD 01.63.Z, będąca przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy, nie mieści się w powyższej kategorii

Organ wskazał również, że W. B. nie przeprowadził skutecznej w rozumieniu art. 71 ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 j.t.) zmiany sposobu użytkowania budynku, tj. nie przedłożył dokumentów świadczących o tej zmianie.

Podniósł, że zgodnie z § 18 ust.3 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia. Natomiast wg. treści § 18 ust. 4 pkt.2 tegoż rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jeżeli wnioskodawca pomimo wezwań do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie pomocy nie przyznaje się w myśl § 18 ust.5 rozporządzenia. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał ponadto, że zgodnie z § 10 ust. 2 pkt. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia z 17 lipca 2008r. pomoc jest przyznawana tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą operacji. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne w myśl art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013r. , poz. 173 j.t., dalej ustawa z 7 marca 2007 r.).

Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jego zdaniem ARiMR powołała się na nieobowiązujące w dacie orzekania rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podniósł, że zostało ono uchylone z dniem 31 grudnia 2013r. rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 listopada 2013r. Wskazał również, ze z dniem złożenia przez niego uzupełnień wniosku na skutek pierwszego wezwania organu, tj. z dniem 22 października 2012 r. organ powziął wiadomość o kategorii II budynku i mimo tego dopiero wezwaniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. zwrócono mu uwagę na ten fakt. Gdyby otrzymał wezwanie wcześniej to zdążyłby zmienić przeznaczenie gruntu. Obecnie jest to niemożliwe ze wzglądu na wprowadzenie z dniem 25 maja 2013r., zmian ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Oczekuje na zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do pisma dołączył umowę z dnia 20 listopada 2013 r. najmu budynku zaliczanego do kat. XVIII.

Stosując się do pouczenia zawartego w piśmie ARiMR z dnia z dnia 4 lutego 2014 r., Wacław Bar złożył w dniu 28 kwietnia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o przyznanie pomocy finansowej ewentualnie o ponowne rozpatrzenie wniosku.

Skarżący ponowił zarzuty jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że organ rozstrzygając sprawę oparł się na nieobowiązującym przepisie § 65 ust.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, uchylonego z dniem 31 grudnia 2013r. rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 listopada 2013r. Podniósł półroczną różnicę czasową pomiędzy pierwszym uzupełnieniem braków, a drugim wezwaniem organu. Wskazał na trudności ze zmianą przeznaczenie gruntu. Zarzucił niewłaściwe nastawienie do niego pracownika organu S. S.. Podniósł, iż sugerowano mu możliwość warunkowego zawarcia umowy i przedstawienia ostatecznych dokumentów związanych ze zmianą użytkowania budynku lub zawarciem umowy najmu budynku produkcyjno- magazynowego kategorii XVIII, przy wniosku o płatność. Wskazał też, że było to przyczyną złożenia przez niego oświadczenia o gotowości zawarcia stosownej umowy najmu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego pisma.

Pismem z dnia 20 maja 2014 r. organ poinformował skarżącego o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: “p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone pismo Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]lutego 2014r. jest zgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.

Przede wszystkim Sąd wskazuje, że na gruncie prawa krajowego zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" reguluje rozporządzenie MRiRW z dnia 8 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego PROW na lata 2007-2013 , wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Według treści § 34 ww. rozporządzenia, w zakresie w nim nieuregulowanym do przyznawania i wypłaty pomocy na operacje, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" stosuje się przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw " objętego PROW na lata 2007-2013

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r., stanowił § 10 ust. 1 pkt.2 w zw. z § 18 ust.5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. Według treści pierwszego przepisu pomoc jest przyznawana, jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz w przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji. Według treści drugiego wymienionego przepisu, jeżeli wnioskodawca nie uzupełni braków i nieprawidłowości pomimo dwóch wezwań organu, Agencja zobowiązana jest do odmowy przyznania pomocy.

Analiza akt administracyjnych wykazuje, że skarżący złożył na stosownym formularzu wniosek o wsparcie finansowe. We wniosku wskazał, że celem głównym zgłoszonego do dofinansowania projektu jest podwyższenie konkurencyjności oraz zwiększenie poziomu zatrudnienia poprzez zakup linii technologicznej do produkcji słonecznika łuskanego. Wskazał, że jest podmiotem rozwijającym działalność gospodarczą, działającym dłużej niż rok obrotowy. W ramach kodu prowadzonej działalności podał PKD 10.39.Z- pozostałe przetwarzanie i konserwowanie owoców i warzyw.

Wskazany przez skarżącego kod PKD określa działalność gospodarczą w zakresie przetwórstwa przemysłowego . Wynika to z faktu umieszczenia go w Sekcji C – Przetwórstwo przemysłowe w Schemacie klasyfikacji umieszczonym w załączniku Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), ( Dz. U. nr. 251 poz. 1885 ze zm.). Rozporządzenia wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej ( Dz. U. nr. 88 poz. 439 ze zm.).

Jednocześnie skarżący wskazał we wniosku aplikacyjnym, że lokalizacja linii technologicznej będzie w budynku na działce położonej w miejscowości S. gm. S., powiat [...], woj. [...]. Zgodnie z przedłożoną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę i zgodnie z zawiadomieniem o zakończeniu budowy, znajdujący się na działce budynek produkcyjno- magazynowy uzyskał kat II.

W tym miejscu wskazać należy, że ustawa z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane w swoim załączniku określa kategorie obiektów budowlanych. Kategoria II to budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko- składowe. Kategoria XVIII to budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak : budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego. Zatem zgodnie z powyższą regulacją oraz zgodnie z przedmiotem prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, zgłoszona do dofinansowania linia technologiczna powinna zostać umieszczona w budynku przemysłowym produkcyjnym.

Natomiast wg treści art. 36 ust. 1 pkt. 6 prawa budowlanego organ architektoniczno- budowlany wydając decyzję o pozwoleniu na budowę określa w razie potrzeby informację o obowiązkach i warunkach wynikających z art. 54 i 55 tej ustawy, tj. określając kategorię budynku wskazuje jednocześnie na obowiązek inwestora istniejący po zakończeniu budowy, a przed przystąpieniem do użytkowania wybudowanego obiektu budowlanego. Tym obowiązkiem jest potrzeba albo powiadomienia o tym fakcie organu nadzoru budowlanego ( art. 54), albo potrzeba zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia ( decyzji) na użytkowanie obiektu budowlanego ( art. 55).

W świetle art. 55 pkt.1 prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Ustalenia decyzji o pozwoleniu na budowę są wiążące. W przedmiotowej sprawie ustalenie kat. II budynku produkcyjno – magazynowego oznaczało, że budynek ten może być użytkowany tylko w ramach gospodarki rolnej i to po uprzednim powiadomieniu o zakończeniu budowy.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu jest możliwa dopiero po skutecznym zgłoszeniu organowi nadzoru budowlanego. Skuteczne zgłoszenie oznacza sformalizowane działanie opisane art. 71 prawa budowlanego. Skuteczność oznacza też, że ta zmiana sposobu użytkowania może nastąpić dopiero po bezskutecznym upływie 30 dniowego terminu od daty zawiadomienia organu. Jeżeli w tym terminie zostanie wydana przez organ decyzja ze sprzeciwem do dokonanego zgłoszenia, to do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania nie można przystąpić do zmiany sposobu użytkowania, a po jego zakończeniu będzie to możliwe tylko w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ze sprzeciwem.

Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał aby skutecznie zmienił sposób użytkowania wskazanego budynku z kat. II na kat. XVIII. W świetle ww. przepisów prawa budowlanego, mających zastosowanie do zgłoszonego projektu, dwukrotne żądanie organu przedłożenia stosownych dokumentów na powyższą okoliczność było uzasadnione. Podkreślić należy, że żądanie to miało oparcie w omówionych wyżej przepisach prawa budowlanego i § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r.

Wskazanie przez organ, ponad treść art. 71 prawa budowlanego, nieobowiązującego przepisu § 65 ust.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne w sprawie , jak też na zastosowaną w sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia były przepisy § 10 ust.1 pkt.2 i § 18 ust. 5 rozporządzenia z 17 lipca 2008r. Dwukrotne wezwania do usunięcia braków znajdowały oparcie w § 18 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia, a także w jego § 10 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 71 prawa budowlanego oraz załącznikiem do tej ustawy określającym kategorie obiektów budowlanych z jednoczesnym wskazaniem przeznaczenia tych obiektów. Wobec tego zarzut skarżącego o orzekaniu organu w oparciu o nieobowiązujące przepisy jest nieuzasadniony.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut braku umożliwienia skarżącemu zmiany przeznaczenia gruntu, na którym posadowiony jest omawiany budynek. Organ rozpoznający wniosek skarżącego obowiązany jest do poprowadzenia postępowania poprzez pouczanie o istniejących brakach wniosku oraz wzywanie do ich usunięcia w zaznaczonym czasie. W żadnym razie nie jest rolą organu rozważanie i doradzanie jak zmienić projekt dla jego skuteczności. Zgłoszony projekt do dofinansowania jest projektem strony wnoszącej. Rolą organu jest ocena projektu oraz ewentualne żądanie usunięcia jego braków w zakresie jego zgłoszenia. Skarżący uzyskał maksymalny czas na zgromadzenie i dostarczenie żądanej dokumentacji. Termin na złożenie żądanej dokumentacji upływał ostatecznie , po jego przedłużeniu, w dniu 27 listopada 2013 r. Tego dnia skarżący nie przedstawił organowi umowy najmu budynku kat. XVIII zawartej w dniu 20 listopada 2013 r. Jej przedłożenie przy wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jest złożeniem po terminie przez co okoliczność ta nie może być skutecznie podnoszona w zarzutach skargi. Podnieść należy, że zmiana miejsca prowadzenia działalności przy użyciu linii technologicznej zgłoszonej do dofinansowania pozostawała poza oceną organu w ramach ustalania braków wniosku. Jeżeliby skarżący samodzielnie zmienił i zgłosił tę zmianę to wówczas organ byłby zobligowany odnieść się do tej kwestii. Takiej sytuacji w sprawie nie było. Samo oświadczenie skarżącego złożone ostatniego dnia upływu terminu do uzupełnienia braków (27 listopada 2013 r.) stwierdzające, że w przypadku braku możliwości przekształcenia kategorii budynku zobowiązuje się do przedstawienia dokumentów związanych z wydzierżawieniem budynku produkcyjno- magazynowego, posiadającego kategorię XVIII, nie stanowi o ich uzupełnieniu. W tym miejscu wskazać należy, że przedłożona w terminie późniejszym umowa najmu budynku ma datę jej sporządzenia 20 listopada 2013r., czyli wcześniejszą niż data drugiego uzupełniania wniosku . W piśmie przewodnim do składanych dokumentów, noszącym datę sporządzenia 27 listopada 2013r. skarżący napisał, że istnieje z jego strony możliwość wydzierżawienia budynku spełniającego określone wymagania.

Wszelkie twierdzenia skarżącego o negatywnym stosunku pracownika organu oraz o wprowadzeniu skarżącego w błąd co do daty, w której możliwe jest uzupełnianie braków wniosku, nie zasługują na uwagę. Wezwania były pisemne, zostały skarżącemu skutecznie doręczone. Były precyzyjne, czytelne. Pomimo upływu terminów, w tym również z pełnym uwzględnieniem wniosku skarżącego o przedłużenie jednego z terminów, skarżący nie usunął braków wniosku. Analiza akt wykazuje prawidłowość przeprowadzonych czynności przez organ administracyjny z zachowaniem praw skarżącego.

W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w tym przepisów art.21 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. oraz § 10 ust. 1 pkt.2 i § 18 ust.3, 4 i 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r., w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.