Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 718/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant apl prok Sebastian Kubań, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] Gminy W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w związku z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 1999 r. nr 15, poz. 139) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. Nr [...]z dnia [...] października 2002 r. w sprawie ustalenia na wniosek Spółdzielni Budowlano -Mieszkaniowej "[...]" w W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz szamba szczelnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 1504 m2, użytek gruntu [...], położonej przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren planowanej inwestycji zgodnie z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), położony jest w obszarze oznaczonych symbolem [...]- funkcje ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i ochronę lasów i innych terenów biologicznie czynnych, ograniczony rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjną oraz ograniczony rozwój funkcji ochrony zdrowia i opieki społecznej. W obszarze dopuszcza się utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną oraz wyklucza się lokalizowanie skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, magazynów składowych i wszelkich obiektów uciążliwych. Plan w punkcie "Uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru" dotyczącym terenów [...] i [...] dopuszcza realizację nowej zabudowy pod warunkiem m.in. "dopuszczenia realizacji jedynie budynków jednorodzinnych, wolnostojących na działkach nie mniejszych niż 1500 m2".

Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowa działka ma powierzchnię 1504 m2, możliwa jest więc na niej realizacja nowej zabudowy.

Powołana przez odwołujące się Towarzystwo [...] decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. wyrażająca zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Osiedla [...] działki nr ew. [...] z obrębu [...] gruntów leśnych na cele nieleśne zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, dotyczy przyszłego opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ plan ten nakłada warunek, aby działka na której realizowany ma być budynek mieszkaniowy nie była mniejsza niż 1500 m2, i warunek ten jest spełniony organ pierwszej instancji, zważywszy na zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu, nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz przez Zarząd [...] i [...] Parku Krajobrazowego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosło Towarzystwo Przyjaciół [...]Gminy W. , wnosząc ojej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że w ustępie drugim "Uwarunkowań i ograniczeń wynikających ze specyfiki obszaru" wynika jednoznacznie, że realizacja nowej zabudowy na tym obszarze jest możliwa jedynie po "pozbawieniu statusu lasów ochronnych". Decyzja odnosi się jedynie do normatywu powierzchni działki określonego w planie, podczas gdy, zdaniem skarżącego w decyzji winny znaleźć się wszelkie unormowania zapisane w obowiązującym planie miejscowym, a w tym przypadku zapis o konieczności zniesienia statusu lasu ochronnego w trybie przewidzianym w ustawie z 28.IX.1991 r. o lasach.

Ponadto skarżący podniósł, że organ pominął prawidłowość podziału działki nr [...] z obrębu [...]na działki o nr ew. [...] do [...] o powierzchni każdej z działek ok. 1500 m2, a nie można dokonywać podziału terenów przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele leśne. Działka nr [...] zapisana była w rejestrze gruntów, jak i w planie urządzenia lasu jako użytek gruntów leśnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem Sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa zabudowa może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten nie narusza stosunków własnościowych, określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględnienia wymowy art. 43 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Stosownie do jego treści, określającej zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalenia zasad ich zagospodarowania, organ orzekający w niniejszej sprawie nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu, którym jest Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] W. , zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady W. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonych symbolem O-54 -funkcje ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i ochronę lasów i innych terenów biologicznie czynnych, ograniczony rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjną oraz ograniczony rozwój funkcji ochrony zdrowia i opieki społecznej. W obszarze dopuszcza się utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną oraz wyklucza się lokalizowanie skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, magazynów składowych i wszelkich obiektów uciążliwych. Plan w punkcie "Uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru" dotyczącym terenów [...] i [...] dopuszcza realizację nowej zabudowy pod warunkiem m.in. "dopuszczenia realizacji jedynie budynków jednorodzinnych, wolnostojących na działkach nie mniejszych niż 1500 m2",co w sprawie niniejszej zostało spełnione.

Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie bada celowości zamierzeń inwestycyjnych, lecz wyłącznie ocenia zgodność tych zamierzeń z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Stąd nie można podzielić stanowiska skarżącego, wyrażonego w skardze. W decyzji zostały bowiem określone warunki, jakie należy spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę.

Kwestia prawidłowości podziału działki nie była przedmiotem postępowania, którego celem było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w wyroku