Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 204/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. i J. C.-B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/07 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/07 oddalił zawarty w skardze do WSA wniosek H. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji m.in. polegającej na budowie hotelu na około [...] jednostek hotelowych, budowie parkingu na około [...] samochodów wraz z urządzeniami budowlanymi po rozebraniu istniejących obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skarżąca nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła, aby w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli H. K. oraz J. C.-B.. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, iż długotrwałość postępowania sądowoadministracyjnego oraz zaangażowanie znacznych środków finansowych przez inwestora powoduje, że organy administracji nie zdecydują się na korzystne dla skarżących rozstrzygnięcie w kwestii odzyskania sporych gruntów. Powołując się na tak przytoczone zarzuty żalący się wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi na to postanowienie służy zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub skutków trudnych do odwrócenia, które mogłyby powstać, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wzruszone to rozstrzygnięcie. Dlatego też rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości lub w części sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), ocenia, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli przed rozpoznaniem skargi zostanie wykonane zaskarżone postanowienie, które w wyniku rozpoznania skargi może być uchylone albo może być stwierdzona jego nieważność.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zażalenie skarżącej na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Jak już wskazano podstawą do wstrzymania przez Sąd zaskarżonego postanowienia po wniesieniu skargi jest stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. tego rodzaju przesłanka, że jego wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu i nie powodują bezpośrednio wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a zatem nie mogą być przedmiotem wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazane wyżej skutki mogłyby wystąpić dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże decyzja w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu, i dopiero przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jej wykonanie, a zatem argumenty zamieszone w zażaleniu są w tej sprawie nieadekwatne.

Odnosząc się do rozstrzygnięcia sądu I- instancji należy zauważyć, iż w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Z. nie podlegają wykonaniu. Powoduje to, iż mimo, że można się zgodzić ze stwierdzeniem, iż w rozpatrywanym postępowaniu pierwszo-instancyjnym skarżąca nie wykazała i nie uprawdopodobniła przytoczonych powyżej przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, to jednak nie ma to decydującego znaczenia w sytuacji, gdy akt ten nie nadaje się do wykonania i na taką okoliczność powinien powołać się Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek o wstrzymanie wykonalności.

Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala zażalenie, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wynika z tego, iż nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadzi do uwzględnienia zażalenia, jeżeli to naruszenie prawa nie miało wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia (por. T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze. Tom I. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie 4, s. 816). U podstaw powyższej regulacji znalazł się wzgląd na zasady ekonomiki procesowej, z którymi sprzeczne byłoby uwzględnienie zażalenia tylko dlatego, że trafne rozstrzygnięcie ma niewłaściwe uzasadnienie. Gdyby bowiem doszło do uchylenia takiego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, rola sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, ograniczałaby się jedynie do poprawienia uzasadnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 1998 r. sygn. akt II UKN 77/98, OSNAPiUS 1999, nr 11, poz. 378). Ponadto, jak wynika z treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.