Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3269/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 23 pkt 1 lit. a, ART. 17 UST. 1 PKT 3
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem C. S. A. (dalej Skarżąca Spółka) z dnia 31 marca 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przepisów art. 5 i 7 Konwencji z dnia 2 września 1991 r. zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1993 r., Nr 22, poz. 92, dalej powoływanej, jako konwencja )

Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie. W dniu 2 kwietnia 2014 r. Skarżąca Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie przepisów konwencji. We wniosku zostało ty przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

C. S.A. jest spółką, która oprócz głównej działalności jako platforma satelitarna, prowadzi również działalność finansową (m. in. na rzecz podmiotów powiązanych ze Spółką). Spółka planuje obecnie otwarcie oddziału, zlokalizowanego w Szwajcarii. ("Oddział [...]"). Poprzez oddział spółka rozumie wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności przedsiębiorstwa, z siedzibą w Szwajcarii, która w Szwajcarii będzie posiadała osobne wynajęte biuro wraz z wyposażeniem takim jak meble, linie telefoniczne czy sprzęt komputerowy. Oddział [...] będzie również zatrudniał pracowników zatrudnionych na całość lub część etatu w Szwajcarii w liczbie i wymiarze etatu wystarczającej do wykonywania zadań oddziału, posiadających odrębne umowy o pracę z oddziałem, które to umowy zostaną zawarte na prawie szwajcarskim. Pracownicy oddziału będą posiadali odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe związane z działalnością oddziału. Oddział będzie posiadał również umowę na obsługę księgowo-podatkowo-administracyjną z odpowiednio wyspecjalizowanym podmiotem szwajcarskim i obsługa ta będzie Prowadzona na miejscu w Szwajcarii. Głównym przedmiotem działalności Oddziału [...] będzie udzielanie pożyczek podmiotom gospodarczym, nabywanie obligacji itp. (w tym od podmiotów powiązanych ze Spółką). Jednocześnie Spółka nie wyklucza, iż niezależnie od Oddziału [...] również będzie podejmowała działania mieszczące się w obszarze kompetencji Oddziału [...]. Działalność Oddziału [...] prowadzona będzie w oparciu o aktywa (środki pieniężne) alokowane do Oddziału przez Spółkę. W przypadku, gdyby okazało się, że środki alokowane do Oddziału [...] są niewystarczające w stosunku do jego potrzeb, Spółka może alokować dodatkowe środki, Oddział [...] może również samodzielnie pożyczyć dodatkowe fundusze od jednostek powiązanych lub też niepowiązanych i płacić odsetki z tytułu takiego finansowania na rzecz pożyczkodawców. Podmioty, którym Oddział [...] będzie w szczególności udzielał pożyczek lub których obligacje będzie nabywał, itp. będą miały siedzibę na terytorium państw Unii Europejskiej (z wyjątkiem Polski). Od różnych form finansowania łub inwestowania stosowanych przez Oddział [...] będą należne odsetki.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy Oddział [...] stanowi zakład w rozumieniu art. 5 ust. 1 konwencji i czy w konsekwencji tego dochód uzyskany przez Oddział [...] z tytułu prowadzonej działalności finansowej (w tym z tytułu odsetek od pożyczek, obligacji) jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, na podstawie art. 23 pkt 1 lit. a) konwencji oraz art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p.") ?

Zdaniem Wnioskodawcy wykonywanie działalności na terytorium Szwajcarii przez położony tam Oddział [...], spowoduje powstanie zakładu w rozumieniu art. 5 ust. ł konwencji. Dochody (w tym dochody z odsetek) uzyskiwane przez Spółkę z tytułu posiadania Oddziału [...], jako efektywnie związane z Oddziałem [...] stanowić będą dla Spółki w całości dochody uzyskiwane poprzez położony na terytorium Szwajcarii zakład, które zgodnie z postanowieniami art. 7 konwencji mogą podlegać opodatkowaniu w Szwajcarii. Osiąganie dochodu z odsetek jako główny cel działalności Oddziału [...] stanowić będzie zatem dochód zakładu, o którym mowa w art. 7 konwencji. Jednocześnie zgodnie z postanowieniami art. 23 ust. 1 lit. a) konwencji w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. dochody te będą podlegały w Polsce zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi.

Spółka podniosła, że artykuł 7 ust. 1 konwencji ustanawia generalną zasadę opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo mające siedzibę na terytorium jednego umawiającego się państwa w drugim umawiającym się państwie. Stosownie do tego przepisu: "Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony jam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi".

Definicja "zakładu" zawarta została w art. 5 ust. 1 konwencji. Zgodnie z powyższą regulacją określenie "zakład" oznaczą stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Jednocześnie, w ust. 2 art. 5 umowy polsko-szwajcarskiej wskazano przykładowy katalog stałych placówek mogących stanowić zakład, tj.:

1. miejsce zarządu,

2. filię,

3. biuro,

4. zakład fabryczny,

5. warsztat oraz

6. kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, iż wykonywanie przez polskiego przedsiębiorcę działalności gospodarczej na terytorium Szwajcarii przez położony tam oddział, powoduje powstanie zakładu w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy konwencji. Skarżąca wskazała, że opisana przez nią forma organizacyjna prowadzenia działalności w Szwajcarii odpowiadać będzie powołanej definicji zakładu. W konsekwencji, zyski Oddziału [...] będą podlegać, co do zasady, opodatkowaniu zgodnie powołanym art. 7 ust. 1 konwencji, czyli mogą podlegać opodatkowaniu na terytorium Szwajcarii.

Jednocześnie w Polsce przedmiotowe zyski podlegać będą zwolnieniu z opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 lit. a) konwencji "jeżeli osoba mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub posiada majątek który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Szwajcarii, to Polska zwolni z uwzględnieniem postanowień wymienionych pod literą b), taki dochód lub majątek od opodatkowania, z tym jednak, że przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu lub majątku tej osoby może zastosować stawkę podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby dochód lub majątek zwolniony od opodatkowania w powyższy sposób nie był tak właśnie zwolniony od opodatkowania".

Zdaniem Skarżącej, w świetle powyższych regulacji i art. 17 ust 1 pkt 3 u.p.d.o.p. jej dochody uzyskiwane za pośrednictwem Oddziału [...] będą podlegać zwolnieniu z opodatkowania w Polsce.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydal w dniu [...] czerwca 2014 r. postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania.

W powyższym postanowieniu organ podatkowy stwierdził na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r.. poz. 749 z późn. zm., dalej powoływanej, jako: O.p.) niemożność wydania interpretacji gdyż przedmiot wniosku Spółki wykracza poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie na podstawie zawartego we wniosku o wydanie interpretacji opisu stanu faktycznego sprawy nie można było wydać interpretacji, gdyż ocena czy forma organizacyjna działalności prowadzonej przez Skarżącą w Szwajcarii odpowiadać będzie definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 konwencji, wymagać będzie postępowania dowodowego na terytorium Szwajcarii. Organ wskazał, że w stanie opisanym we wniosku o wydanie interpretacji wyłącznie szwajcarskie organy podatkowe, jako mające możliwość sprawdzenia na miejscu w Szwajcarii sposobu prowadzenia działalności przez Skarżącą, mogłyby jednoznacznie zakwalifikować działalność Skarżącej, jako działalność prowadzoną w formie zakładu w rozumieniu konwencji.

Organ wskazał także, że pytanie Skarżącej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji dotyczy w istocie kwestii wymagających niepoczynienia ustaleń w zakresie rzeczywistego stanu faktycznego. Mając na uwadze to, że organ w postępowaniu w sprawie interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 165a § 1 O.p. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem organu złożony w niniejszej sprawie przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył zagadnień, które nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie interpretacji indywidualnej Skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy zaskarżonym do Sądu postanowieniem[...] sierpnia 2014 r. nr [...].

Na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 165a w zw. z art. 14h O.p. przez jego błędne zastosowanie;

- art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. przez jego błędne zastosowanie;

- art. 120 O.p. przez działanie wbrew jednoznacznemu brzmieniu przepisów prawa;

- art. 217 § 2 O.p. przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest chaotyczne i niejasne, lecz jak się wydaje organ uzasadnia odmowę wydania interpretacji na dwoma zasadniczymi argumentami. Zdaniem Skarżącej przez zaskarżone postanowienie organ kreuje zasadę pierwszeństwa organów kraju obcego w ocenie kwestii zaistnienia podstaw do zastosowania instytucji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania ("Przyjęcie sposobu rozumowania Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku oraz zażaleniu doprowadziłoby do niedającej się zaakceptować sytuacji, w której polskie władze podatkowe byłyby uprawnione jako pierwsze do rozstrzygania kwestii istnienia zakładu Spółki na terytorium Szwajcarii." strona 8, akapit ostatni uzasadnienia). Jako drugi argument za odmową wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji organ wskazał konieczność prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy opisana przez Skarżącą forma organizacyjna jej funkcjonowania na terytorium Szwajcarii może zostać zakwalifikowana jako zakład w rozumieniu art. 5 ust. 1 konwencji.

Zdaniem Skarżącej, na gruncie treści przepisów o, których interpretację wniesiono, nie sposób dopatrywać się konieczności ustalenia stanowiska szwajcarskich organów podatkowych, w celu określenia czy w danej sytuacji zaistnieje zakład. Przepis art. 5 ust. 1 konwencji w szczególności nie zawiera np. fragmentów o takiej wymowie: "Istnienie zakładu może ustalić wyłącznie Umawiający się kraj w którym miałby być położony zakład" ani "Istnienie zakładu może być ustalone wyłącznie, jeśli w myśl przepisów Umawiającego się kraju w którym miałby być położony zakład, zostanie stwierdzone, iż działalność prowadzona w tym. Umawiającym się kraju jest opodatkowania zgodnie z przepisami tego Umawiającego się kraju." W związku z powyższym, w opinii Skarżącej, brak jest podstaw do odczytywania art. 5 ust. 1 Konwencji tak jakby zawierał treści o wymowie jak powyżej.

Skarżąca podkreśliła także, że gdyby odczytywać art. 5 ust. 1 konwencji tak, jak uczynił to organ to w istocie niemożliwe byłoby zadanie pytania o pojęcia zdefiniowane w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, bo organ zawsze mógłby odmówić wydania interpretacji stwierdzając naruszenie pierwszeństwa interpretacji przepisów umowy o unikaniu podwójnego przez obcą administrację podatkową. Przyjmując omawianą tezę organu za prawidłową, należałoby uznać, że w istocie nie jest możliwe wnioskowanie o wydanie interpretacji dotyczącej przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, bo w każdym przypadku organ mógłby stwierdzić, że pierwszeństwo wypowiedzenia się w sprawie interpretacji przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ma obca administracja podatkowa.

Natomiast podjęcie próby zaradzenia temu stanowi rzeczy w ramach procedury wydawania interpretacji ujawniłoby niemożliwe do pokonania przeszkody praktyczne - umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują uzgadnianie stanowisk krajowych administracji podatkowych jedynie w ramach procedury porozumiewania się w sytuacjach gdy rozbieżności stanowisk krajowych administracji podatkowych mogłyby prowadzić do podwójnego opodatkowania albo braku opodatkowania dochodów. Zastosowanie procedury porozumiewania się wymagałoby natomiast istnienia stanowisk krajowych administracji podatkowych. Skoro organ odmawia zajęcia stanowiska to nie istniałoby stanowisko polskiej administracji podatkowej. Do zastosowania procedury wzajemnego porozumiewania się konieczne jest wystąpienie rozbieżności między stanowiskami krajowych administracji podatkowych, Skoro brak byłoby stanowiska polskiej administracji podatkowej nie mogłyby istnieć rozbieżności między stanowiskami krajowych administracji podatkowych.

Jak więc wynika z powyższego, jedyna procedura w ramach której Organ mógłby poznać stanowisko szwajcarskiej administracji podatkowej nie może w ogóle znaleźć zastosowania w odniesieniu do wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

W świetle powyższego, w opinii Spółki, brali jest podstaw do uznania, że wydanie przez organ interpretacji dotyczącej art. 5 ust. 1 konwencji, wymagałoby uprzedniego poznania stanowiska szwajcarskich organów podatkowych.

W celu podparcia utrzymania odmowy wydanie interpretacji Organ stwierdził również, że ustalenie zakresu pojęcia "zakład" wymaga skorzystania ze środków o charakterze dowodowym (strona 10, akapit 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Spółka podniosła, że organ nie wskazał jakich to konkretnie okoliczności miałyby dotyczyć środki o charakterze dowodowym, więc nie sposób się odnieść do zasadności ich ustalania.

Zdaniem Spółki przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego pozwalał na rozstrzygniecie czy prowadzona przez nią działalność będzie mogła być uznana za zakład w rozumieniu art. 5 ust. 1 konwencji. Zdaniem Skarżącej spółki, jeżeli organ był innego zdania i uważał, że opis zdarzenia przyszłego nie zawiera wszystkich elementów niezbędnych do oceny czy w opisywanym zdarzeniu przyszłym dojdzie do powstania zakładu, to w świetle treści art. 169 § 1 w zw. z art. 14 § 11 O.p. winien był uchylić postanowienie i nakazać wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku. W razie zastosowania takiej procedury nie istniałaby konieczność skorzystania ze środków o charakterze dowodowym ani nie zaistniałaby zasadność utrzymania odmowy wydania interpretacji.

Organ nie wyjaśnił przyczyn dla, których uznał, że powołane przez Spółkę przepisy nie mają zastosowania albo, że nie mogą być przedmiotem interpretacji w sytuacjach takich, jak będąca przedmiotem postępowania, W konsekwencji czego Spółka ani nie mogła zostać przekonana o wadliwości swojego stanowiska, ani nie może wejść w polemikę z organem co do rozumienia powołanych przez nią przepisów.

Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Zdaniem Sądu błędne jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu według, którego stan faktyczny przedstawiony przez Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie może zostać oceniony na podstawie art. 5 ust. 1-7 konwencji. Organ stanowisko to uzasadnił tym, że ocena taka wymaga, jego zdaniem przeprowadzenia każdorazowo postępowania dowodowego w celu ustalenia konkretnego rzeczywistego stanu faktycznego. Stanowisko organu sprowadza się do stwierdzenia, że na podstawie art. 5 ust. 1-7 konwencji mogą być oceniane wyłącznie skutki prawne stanu faktycznego rzeczywistego, który organ może zweryfikować w postępowaniu dowodowym.

Z przepisów art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p. wynika, że interpretacje indywidualne wydawane są wyłącznie w oparciu o stan faktyczny opisane we wniosku o wydanie interpretacji. Także niewymienienie w art. 14h O.p. rozdziału 11 Działu IV O.p. obejmującego postepowanie dowodowe świadczy o tym, że w postepowaniu w sprawie interpretacji organ nie prowadzi postępowania dowodowego w zakresie stanu faktycznego na podstawie, którego ma być wydana interpretacja. Oznacza to, że w sprawach w, których ocena skutków prawnopodatkowych stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji rzeczywiście nie może nastąpić bez uzupełnienia stanu faktycznego o ustalenia poczynione na podstawie dowodów, organ ma obowiązek na podstawie art. 165a § 1 O.p. odmówić wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji.

Zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji opisała sposób w jaki będzie prowadzić działalność zarobkową w Szwajcarii przez swój oddział zwróciła się do organu o rozstrzygnięcie czy opisany przez nią sposób zorganizowania tej działalności pozwala na uznanie, że działalność ta jest prowadzona w formie zakładu w rozumieniu art. 5 ust. 1-7 konwencji. Konwencja, którą wskazała Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji na podstawie art. 87 ust. 1 Konstytucji jest źródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Konwencja ta na podstawie art. 3 pkt 2 O.p. jest aktem prawa zawierającym przepisy prawa podatkowego. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Na podstawie art. 14b § 1 O.p. przedmiotem interpretacji indywidualnych mogą być przepisy prawa podatkowego. W świetle powołanych przepisów przepisy konwencji stanowią przepisy prawa, które mogą być intepretowane w formie pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Zdaniem Sądu przepisy konwencji, jako obowiązujące w Polsce prawo podatkowe, mogą być interpretowane przez wydawanie interpretacji indywidulanych na podstawie O.p. bez konieczności zwracania się przez Ministra Finansów do szwajcarskich organów podatkowych. Dotyczy to także tych kwestii, które w postępowaniu podatkowym mogą zostać odmiennie ocenione przez szwajcarskie organy podatkowe. Interpretacja wydana na podstawie przepisów O.p. wywierać może skutki prawne jedynie w stosunku do podmiotów, do których przepisy O.p. mają zastosowanie. Podmiotami tymi nie są obce organy podatkowe. Zatem., jeżeli w zakresie objętym interpretacją wydaną na podstawie O.p. organy szwajcarskie w konkretnej sprawie podatkowej wnioskodawcy mieć będą odmienne zdanie od stanowiska wyrażonego przez Ministra Finansów w interpretacji, to oznaczać to będzie, że interpretacja ta nie będzie wywierać w tym zakresie funkcji gwarancyjnej, określonej przepisami art. 14k, art. 14m, art. 14 n O.p. Zdaniem Sądu możliwość wystąpienia takiej sytuacji w rozpoznanej sprawie nie zwalniała Ministra Finansów od wydania interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze te wnioski Sąd uznał, że podnoszona w zaskarżonym postanowieniu okoliczność, że w rzeczywistym stanie faktycznym związanym z hipotetycznym stanem opisanym przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, jaki wystąpi po stronie Spółki to organy szwajcarskie będą miały decydujący głos w uznaniu działalności Skarżącej prowadzonej w Szwajcarii za podlegającą opodatkowaniu w Szwajcarii, nie mogłastanowić przeszkody do tego, żeby Minister Finansów ocenił skutki podatkowe, stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

Wskazany przez Skarżącą przepis art. 5 ust. 1 konwencji na podstawie, którego miał być oceniony przez organ stan faktyczny opisany przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego, zawiera definicję legalną pojęcia zakład. Przepisy zawarte w art. 5 ust. 2-7 konwencji uściślają tę definicję. Zdaniem Sądu na podstawie tych przepisów możliwe jest stwierdzenie, czy opisany przez podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji hipotetyczny sposób zorganizowania działalności tego podmiotu, może być uznany z objęty zakresem pojęcia zakład, który to zakres wynika z przepisów art. 5 ust. 1-7 konwencji. Zdaniem Sądu przepisy te są konkretne i precyzyjne w zakresie w, w którym wyznaczają cechy, które musi spełnić sposób prowadzenia działalności, ażeby można było stwierdzić, że działalność ta jest prowadzona w formie zakładu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i przepisach zawartych w art. 7 konwencji. Wydanie interpretacji w zakresie stanu opisanego we wniosku o wydanie interpretacji na podstawie przepisów art. 5 ust. 1-7 konwencji wywierać będzie skutki prawne (skutki gwarancyjne) w zakresie stanu opisanego we wniosku o wydanie interpretacji, tak jak ma to miejsce w zakresie interpretacji dotyczących innych przepisów prawa podatkowego. Skutki gwarancyjne nie będą obejmowały elementów stanu rzeczywistego, jakie wystąpią po wydaniu interpretacji, które nie będą odpowiadały opisowi stanu faktycznego zawartemu we wniosku o wydanie interpretacji. Mając na uwadze te konstatacje Sąd uznał okoliczność, że będący przedmiotem oceny w formie interpretacji indywidulanej na podstawie art. 5 ust. 1-7 konwencji hipotetyczny stan faktyczny sprawy może się różnić od stanu, który wystąpi rzeczywistości, nie może stanowić przeszkody do wydania interpretacji na podstawie stanu hipotetycznego. Dlatego brak było podstaw do uznania za zasadne twierdzeń organu, że w niniejszej sprawie określenie skutków prawnopodatkowych wynikających z powołanych przepis konwencji możliwe było jedynie w oparciu o stan faktyczny rzeczywisty ustalony na podstawie dowodów w postępowaniu podatkowym.

Zasadny był zarzut Skarżącej Spółki według, którego stanowisko organu w przedmiocie konieczności prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania dowodowego nie zostało uzasadnione przez organ. W zaskarżonym postanowieniu organ nie wskazał, dlaczego przepis art. 5 ust. 1 nie może być intepretowany w drodze interpretacji indywidualnych na podstawie hipotetycznego stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowieni w zakresie tej kwestii jest lakoniczne i pozbawione argumentacji mogącej mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu jaki zaistniał w niniejszej sprawie pomiędzy Skarżącą i organem interpretacyjnym.

Sąd uznał, że zasadny był podniesiony w skardze zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 120 O.p., gdyż w świetle przedstawionych powyżej argumentów organ uchylił się od wydania interpretacji w sytuacji, gdy z niebudzącego wątpliwości stanu prawnego wynikało, że w snie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie organ mógł rozpatrzyć wniosek skarżącej o wydanie interpretacji, w sposób merytoryczny.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 14b § 1 i 3, art. 14c § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. i z naruszeniem art. 120 O.p. i 165a § 1 i 2 O.p.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał obowiązek uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej, jako "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie. O niemożności wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Spółki, Sąd zasądził na jej rzecz, kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składały się: kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, określonego zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 ustalony na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (j.t. Dz.U. Nr 31, poz. 153).