Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 91/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Komendanta Straży Gminnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Straży Gminnej w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 24 lutego 2014 r., w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Komendanta Straży Gminnej w[...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Straży Gminnej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. [...] (skarżący – uprawniony), zwrócił się do Komendanta Straży Gminnej w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres skarżącego uwierzytelnionej kopii decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar w sprawie zatwierdzenia typu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym Multanova 6F nr fabryczny: 04-09-2923 (rok prod.: 2009).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uprawniony zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej: ustawa przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Wniósł o zobowiązanie Komendanta Straży Gminnej w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i zobowiązanie Komendanta Straży Gminnej w [...] lub organu nadzorczego względem tej jednostki do ukarania dyscyplinarnego pracownika lub osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie; zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że w oparciu o powyższy dokument Straż Miejska w [...] dokonywała pomiarów prędkości w ruchu drogowym przy pomocy fotoradaru, którego typ został zatwierdzony na mocy powyższej decyzji. W oparciu o zapewnienia Komendanta Straży Gminnej w [...] zawarte w jego piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. (kopia w załączeniu) co do zatwierdzenia powyższego urządzenia, niewątpliwym zatem jest, iż dokument ten znajduje się w posiadaniu jednostki Straży Gminnej w [...] i podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (...).

Do dnia złożenia niniejszej skargi tj. 10 kwietnia 2014 r. Komendant Straży Gminnej w [...] nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy, jak również nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na niniejszy wniosek, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 ustawy.

WSA w Lublinie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) zauważył, że "o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia." (...).

Za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie Komendanta Straży Gminnej w [...] lub organu nadzorczego względem tej jednostki do ukarania pracownika lub osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie, na podstawie art. 38 kpa. (...).

Pismem z dnia 7 maja 2014 r. Komendant Straży Gminnej w [...] – w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 lutego 2014 r. poinformował, że żądany dokument nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, zaś możliwe do przekazania dane wyszczególnione zostały w piśmie z dnia 4 listopada 2013 r.

W odpowiedzi na skargę natomiast, noszącej tę samą datę (7 maja 2014 r.) Komendant Straży Gminnej [...] wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej należnych kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, iż żądanie skarżącego było bezprzedmiotowe gdyż żądany dokument nie jest informacją publiczną w rozumieniu powołanej przez skarżącego ustawy, zaś możliwe do przekazania dane wyszczególniono w piśmie do skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r. Skarga nie odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) dalej: ppsa, gdyż Komendant Straży Gminnej w [...] nie posiada legitymacji do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony.

Zgodnie z obowiązującym w Urzędzie Gminy w [...] regulaminem organizacyjnym, straż gminna nie jest samodzielną jednostką organizacyjną, lecz referatem podległym wójtowi gminy, zaś komendant jest wyłącznie kierownikiem referatu, przez co nie posiada samodzielności organizacyjnej jako jednostka gminna do samodzielnego występowania jako strona w jakimkolwiek postępowaniu sądowym.

Zauważyć należy, iż wskazany przez skarżącego przepis art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, gdyż żądana do realizacji przez stronę przeciwną czynność nie stanowi orzeczenia, interpretacji lub aktu prawa miejscowego, lub aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 1 -4 "a" ppsa.

Z tych przyczyn zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt. 5 i 6 ppsa zasadne pozostaje odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie w całości na podstawie art. 151 ppsa z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Jest też dopuszczalna wbrew wywodom zobowiązanego zawartym w odpowiedzi na skargę, reasumowanym wnioskiem o jej odrzucenie.

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy, konkretyzującym przedmiot informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 stycznia 2012 r., II SA/Wa 2257/11). Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów zobowiązanych na gruncie ustawy do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. Stanowić ją będą zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego, czy nawet wówczas, gdy prawa autorskie do takiego dokumentu należą do innego podmiotu (wyrok NSA z dnia 15 lipca 2011 r., I OSK 667/11).

Art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych.

W art. 6 ust. 2 ustawy, z kolei, zawarta została definicja legalna dokumentu urzędowego rozumianego jako treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Mając to na uwadze nie sposób przyjąć, że decyzja, o której udostępnienie wnosił skarżący, nie ma waloru informacji publicznej. Nie znaczy to jednak, że adresat wniosku jest bezwzględnie zobowiązany do umożliwienia zapoznania się z tą decyzją przez jej okazanie lub przekazanie jej kopii. Dane bowiem w niej zawarte mogą być chronione stosownie do art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W takim przypadku zaś zobowiązany powinien odmówić udostępnienia informacji wydając stosowną decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy.

Realizacja prawa do informacji publicznej jest zależna od tego czy żądana przez uprawnionego informacja istotnie ma taki charakter oraz czy żądanie jej udostępnienia zostało skierowane do "władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne" i będących w posiadaniu takich informacji.

Niewątpliwie Komendant Straży Gminnej należy do kategorii podmiotów wykonujących zadania publiczne toteż dysponując informacją publiczną jest zobowiązany ją udostępnić zgodnie z wnioskiem uprawnionego i ewentualnymi ograniczeniami o jakich wyżej była mowa. Podmiot zobowiązany w niniejszej sprawie nie zasłania się okolicznością, że decyzji wspomnianej nie posiada toteż żądanie jej udostępnienia zostało trafnie do niego skierowane.

Milcząc zaś zobowiązany trwał w bezczynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest utrwalony pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec rzeczywistej bezczynności organu, ale również w sytuacji, w której powstaje spór, co do charakteru żądanej informacji i w której to sytuacji wnioskodawca jest informowany przez organ administracji, że dana informacja nie może być udzielona jako niemająca charakteru informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., I OSK 610/11).

Komendant Straży Gminnej w [...] na wniosek skarżącego z dnia 24 lutego 2014 r. nie reagował do chwili udzielenia odpowiedzi na skargę. Jego milczenie przerwała dopiera skarga do sądu administracyjnego, przy czym odpowiadając na wniosek skarżącego błędnie przyjął, że informacja przezeń oczekiwana nie ma charakteru publicznego. To stanowisko zobowiązanego nie zostało niczym uzasadnione, a powołanie się w piśmie z dnia 7 maja 2014 r., że "możliwe do przekazania dane" zostały wyszczególnione w piśmie z dnia 4 listopada 2013 r., nie mogło stanowić odpowiedzi na żądanie uprawnionego, jako że datowane jest znacznie przed jego wnioskiem. Niezależnie od tego w ogóle nie odnosi się do kwestii, która dopiero kilka miesięcy później będzie postawiona przez skarżącego.

Czynność związaną z pismem zobowiązanego z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd jedynie uwzględnił jako podstawę oceny, że jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu bowiem można przyjąć, iż nie reagując właściwie na wniosek skarżącego zobowiązany tkwił w błędnym przekonaniu, że odpowiedzi udzielił w tej wcześniejszej korespondencji.

Reasumując na podstawie art. 149 ppsa Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania natomiast orzekł na zasadzie art. 200 ppsa.

W dalszym postępowaniu zobowiązany udzieli informacji żądanej przez skarżącego lub udzielenia jej odmówi mając na uwadze ograniczenia prawa do informacji publicznej określone w art. 5 ustawy.

H.B.4.08.2014 r.