Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 511/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2010r., sygn. akt I SA/Kr 749/10, w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 lutego 2010, nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 749/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 lutego 2010 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Następnie podniósł, że wniosek skarżącego nie zawierał wskazania przesłanek jak i uzasadnienia. Wobec nie przedstawienia przez skarżącego powyżej wymienionych okoliczności mających wpływ na powstanie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, wniosek taki nie mógł zostać uwzględniony.

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Wniesiono o zmianę rozstrzygnięcia poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie postanowienia i w tym zakresie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Żalący podniósł, że uzasadnienie skargi wskazywało, iż w przypadku wykonania przedmiotowej decyzji zaistnieje przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Stwierdził również, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, zaś wyegzekwowanie kwoty będzie powodowało nieodwracalne w skutkach konsekwencje m.in. nie będzie mógł regulować zasądzonych alimentów na rzecz dzieci. Wskazując na orzeczenie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II OZ 1200/09, dodał, że sąd powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, z uwzględnieniem całości akt sprawy.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie można zgodzić się z żalącym, aby Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie naruszył art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjny wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przypadku więc braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniosek taki nie mógł zostać uwzględniony. Argumentacja żalącego odnosząca się do treści skargi nie mogła odnieść zamierzonego rezultatu. Merytoryczne odnoszenie się Sądu do zarzutów zawartych w skardze, przy rozstrzyganiu postępowania pobocznego, stanowiłoby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty.

Z akt sprawy wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę w majątku skarżącego.

Przypomnieć należy, że ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. t.j. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Samo zaś wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków konieczności zapłacenia podatku nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.