Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 637/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 8a pkt 1, 13b, 15c ust. 1, 22a ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 708
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia zastosowania przepisów oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia

[...] marca 2018 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.,

po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję

nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy T. B. (strona, skarżący) art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.; dalej "ustawa

o zaopatrzeniu").

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

T. B. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r., wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy

z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

W uzasadnieniu wniosku szczegółowo opisał swoją służbę, którą rozpoczął

w 1982 r. Od 1 sierpnia 1990 r. służył w Biurze Ochrony Rządu, gdzie kolejno zajmował stanowiska: starszy inspektor ochrony, starszy oficer, szef wydziału, zastępca szefa wydziału oraz główny specjalista. Strona w uzasadnieniu wniosku opisała szereg sytuacji, w których uczestniczyła podczas pełnionej wieloletniej służby, tj. ochrona krajowych i zagranicznych VIP-ów (m.in. wizyty Papieża Jana Pawła II w 1991 r. i 1995 r., wizyty Prezydentów USA, wizyty Królowej Elżbiety, Księżnej Anny). W latach 2003-2006 wnioskodawca zajmował się przygotowywaniem i obsługą ochrony ambasad RP i misji wojennych w Afganistanie i Iraku. Wnioskodawca poinformował również, że nie był karany dyscyplinarnie, karnie ani nie były wobec niego prowadzone żadne postępowania. Służbę w Biurze Ochrony Rządu zakończył [...] kwietnia 2007 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia

[...] stycznia 2018 r. wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, odmówił wyłączenia stosowania wobec T. B. art. 15c,

art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności

z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane w tym artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. W sprawie ustalono natomiast, że z akt sprawy wynika, że strona została zwolniona ze służby

w Biurze Ochrony Rządu w dniu [...] kwietnia 2007 roku i ma ustalone prawo

do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Z informacji o przebiegu służby Nr [...] z dnia

[...] kwietnia 2017 r., sporządzonej przez Instytutu Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia 23 marca 1982 r. do dnia 31 lipca 1990 r.,

tj. przez okres 8 lat, 4 miesięcy i 9 dni (całkowity okres służby ww. wynosi 25 lat i 12 dni).

Z kopii akt osobowych o sygn. [...] przekazanych pismem

z dnia [...] października 2017 r., znak [...], przez lnstytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby Pan T. B. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki

w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989.

Szef Biura Ochrony Rządu w piśmie z dnia 6 września 2017 r., na podstawie akt osobowych funkcjonariusza wyszczególnił okresy służby oraz stanowiska, które zajmował Pan T. B. w toku pełnionej służby. Jak podkreślił,

z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych płk rez. T.B. wynika, że w okresie od 26 lutego 1994 r. do 31 grudnia 2000 r. ww. funkcjonariusz pełnił służbę na stanowiskach przewidzianych do kierowania działaniami specjalnymi i na stanowiskach bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań specjalnych

w Biurze Ochrony Rządu, na których pełnienie służby uprawnia do podwyższania wymiaru emerytury o 1% za każdy rok pełnienia służby.

Szef Biura Ochrony Rządu na podstawie zgromadzonej dokumentacji stwierdził, iż w okresie pełnienia służby w Biurze Ochrony Rządu Pan T.B. nie był karany dyscyplinarnie i nie były prowadzone wobec niego postępowania dyscyplinarne, a także nie figuruje w Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości.

W dalszej części decyzji organ dokonał wykładni poszczególnych przesłanek

z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu. Wskazał, posługując się wykładnią językową,

że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, jednak jest tożsama

z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Tym samym krótkotrwałość wedle powyższej wykładni winna być rozumiana jako czasookres obejmujący tygodnie,

w ostateczności miesiące. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, okres liczony w szerszym zakresie nie może być uznany za krótkotrwały, bowiem nie

sposób scharakteryzować go jako odpowiadający powyższej wykładni językowej.

Następnie organ wyjaśnił pojęcie "rzetelności" oraz zwrot "szczególnie

z narażeniem zdrowia i życia" oraz przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", który w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Jak podał organ, art. 8a ustawy zaopatrzeniowei ma charakter wyjątkowy

i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

W przedmiotowej sprawie służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 8 lat, 4 miesięcy i 9 dni. Całkowity okres służby strony wynosi 25 lat i 12 dni, zatem strona pełniła ponad 33% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno

w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez Pana T. B. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

W opinii Szefa Biura Ochrony Rządu ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Biurze Ochrony Rządu,

a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać

w wątpliwość rzetelność jego służby.

Strona w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających

z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a

i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie T. B. podniósł, że nie zgadza się z decyzją, gdyż organ eksponował treści w niewielkim stopniu korzystne dla niego. Strona wskazuje, że organ enigmatycznie potraktował zakres jej prac, za które odpowiadała w Biurze Ochrony Rządu z narażeniem życia i zdrowia. Wnioskodawca dodatkowo informuje, że organ nie odniósł się do pisma strony jeśli chodzi o uzupełnienie materiałów z Biura Ochrony Rządu, których pozyskanie mogłoby stawiać go w zupełnie innym, pełnym świetle. Ponadto wskazał, że nigdy nie był karany dyscyplinarnie, rygorystycznie przestrzegał prawa pracy i prawa

w życiu prywatnym. Wnioskodawca również poinformował o błędach w decyzji pierwszej instancji dotyczących stanowisk pełnionych przez niego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. wydaną

na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy T. B. (strona ,skarżący) art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał wcześniejsze stanowisko ponownie podkreślając, że skoro wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 8 lat, 4 miesięcy i 9 dni, a całkowity okres służby strony wynosi 25 lat

i 12 dni, zatem strona pełniła ponad 33% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Organ wskazał ponadto, że w analizowanej sprawie nie było podstaw

do zakwalifikowania jej jako "szczególnie uzasadnionego przypadku".

Odnosząc się do błędów zawartych w decyzji pierwszej instancji oraz do braku pozyskania dodatkowych materiałów z Biura Ochrony Rządu organ wskazał, że

w dniu 21 sierpnia 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji skierował pismo do Szefa Biura Ochrony Rządu w sprawie przekazania informacji, dotyczących przebiegu służby Pana T.B.. W dniu [...] września 2017 r. Szef Biura Ochrony Rządu pismem, znak [...], przekazał informacje dot. przebiegu służby ww. funkcjonariusza, w której wyszczególnił okresy służby, otrzymywane awanse w stopniu służbowym i odznaczenia, opinie służbowe oraz zajmowane przez wymienionego stanowiska. Powyższa informacja pozwoliła na ocenę przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji pierwszej instancji przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W kontekście powyżej przedstawionych ustaleń organu, argumenty zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Pana T. B. organ uznał za bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jej unieważnienie oraz unieważnienie decyzji utrzymanej nią w mocy. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niedogłębne, z pominięciem istotnych dowodów w sprawie oraz jednostronnie subiektywne rozpatrzenie sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy.

Powyższe zarzuty zostały szeroko rozwinięte w uzasadnieniu skargi

z podkreśleniem niepełnego zgromadzenia przez organ materiału dowodowego

w sprawie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się

do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz.U. z 2016 r. poz. 2270), jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.

Podkreślić również należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie ww. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia [...] marca 2018 r.

Sąd w składzie orzekającym z urzędu posiada wiedzę o tym, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w W. Sekcja [...] Wydziału Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15c, art. 22a,

art. 13 ust. 1 lit. 1c, w związku z art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym jej przez art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt [...]).

Sąd nie stwierdził jednak podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania w świetle powyższych okoliczności. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że związek tych postępowań musi być bezpośredni, a rozstrzygnięcie spraw w innych postępowaniach mieć charakter zagadnienia wstępnego. Takiego charakteru nie można przypisać rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt [...].

Zaznaczyć jednocześnie należy, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej. Sensem fakultatywnego zawieszenia procesu sądowoadministracyjnego jest wskazanie racjonalnej podstawy dla przerwania jego biegu, gdyż tylko w takich okolicznościach może być zrealizowana jedna

z podstawowych wartości, jaką jest rzetelne rozpoznanie sprawy. Zdaniem Sądu, dla realizacji tej wartości w przedmiotowej sprawie nie jest celowe ani usprawiedliwione wprowadzenie elementu zwłoki w jej rozpatrzeniu poprzez zawieszenie postępowania.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin przewiduje obniżenie emerytur

i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4.

Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie

z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa

w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru

za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się

z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa,

o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia

1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4).

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Stosownie zaś do treści art. 8a ust. 1 powołanej ustawy, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku

do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia

i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i jednocześnie uprawdopodobnione.

Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne

i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym

z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby z dnia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej,

w okresie od dnia 23 marca 1982 r. do dnia 31 lipca 1990 r., tj. przez okres 8 lat

4 miesięcy i 9 dni (całkowity okres służby ww. wynosi 25 lat i 12 dni).

Jedną z przesłanek umożliwiających organowi zastosowanie wobec skarżącego art. 8a ustawy o zaopatrzeniu jest "krótkotrwałość" służby na rzecz totalitarnego państwa. Ustawa o zaopatrzeniu nie zawiera definicji pojęcia "krótkotrwała służba". Zdaniem Sądu, odkodowanie powyższej klauzuli dokonane przez organ w zaskarżonych decyzjach jest prawidłowe. Krótkotrwały to "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny". Organ słusznie dokonał wykładni językowej sformułowania "krótkotrwała służba", wspierając swoje wywody zapisami ze słownika wyrazów bliskoznacznych. W ocenie Sądu, wyraz "krótkotrwały" wskazuje na czas pełnienia służby.

W niniejszej sprawie wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 8 lat 4 miesięcy i 9 dni, a całkowity okres służby strony wynosił 25 lat i 12 dni, zatem strona pełniła przez ponad 33% całego okresu służby służbę

na rzecz totalitarnego państwa, która, w ocenie Sądu, w tym zakresie jest zbieżna

z oceną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

W każdym z tych przypadków okres trwający nieco ponad 3 lata nie może być uznany za krótkotrwały, w pojęciu semantycznym tego pojęcia.

Dlatego w niniejszej sprawie brak jest przesłanki wskazanej w art. 8a pkt 1) ustawy zaopatrzeniowej, co prawidłowo zostało dowiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie, ocenie Sądu, nie zaistniał również "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesłanka ta będzie spełniona zarówno gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki wskazane

w pkt 1) i 2) przepisu, jednakże nie można wykluczyć sytuacji, gdy przesłanka ta

w ogóle nie będzie odnosiła się do jakiegokolwiek okresu służby, bądź w ogóle nie będzie się wiązała ze służbą zainteresowanego funkcjonariusza a będzie dotyczyła np. takiego zdarzenia z jego życia, które pozwoli uznać wyjątkowość jego zasług albo dokonań dla Polski.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustawodawca wprowadzając tę przesłankę zasadnie nie wiązał oceny organu co do określenia jaka to ma być przesłanka, ale wskazał jedynie na jej szczególne

i uzasadnione znaczenie a zatem na jej szczególną wyjątkowość.

W niniejszej sprawie, Minister stwierdził brak istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" i w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie ustalenie to jest prawidłowe, gdyż z istoty każdej służby wynika konieczność wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu zadań

z najwyższą gotowością i starannością.

Sam fakt otrzymania przez funkcjonariusza odznaczeń i listów

z podziękowaniami nie świadczy jeszcze o zaistnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku o jakim mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu. W ocenie Sądu, szczególnie uzasadniony przypadek to przypadek o charakterze wyjątkowym, nadzwyczajnym. Samo wykonywanie służby w sposób rzetelny i z najwyższym zaangażowaniem nie wypełnia tej przesłanki, gdyż jest to obowiązek każdego funkcjonariusza.

W niniejszej sprawie skarżący, w ocenie składu orzekającego, nie wykazał, żeby w przebiegu jego służby zaistniało szczególne zdarzenie o charakterze wyjątkowym, które wyróżniałoby go na tle innych funkcjonariuszy i pozwoliło

na uznanie, że w jego sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek".

Zatem organ zasadnie stwierdził, że wobec skarżącego nie ma możliwości wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24c ww. ustawy.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2018 r. odmawiająca wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zapatrzeniu nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują

na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.