Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1330/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 71 ust 1 pkt 2 lit a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art 8 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1679
law: Ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędziowie NSA Jan Kacprzak, Barbara Adamiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Op 220/10 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną od dnia 3 listopada 2009 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, powołując jako podstawę art. 10 ust. 7, art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a), art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu podał, że M. W. zarejestrowała się jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu w dniu 3 listopada 2009 r. i uzyskała z tym dniem status osoby bezrobotnej.

W dniu 30 listopada 2009 r. organ zatrudnienia (organ pierwszej instancji) wydał decyzję, w której odmówił przyznania M. W. prawa do zasiłku, uzasadniając swoje stanowisko tym, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację i uzyskanie statusu bezrobotnej, łącznie przez ten okres wykazała co najmniej 365 dni zatrudnienia, nie osiągnęła jednak wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Organ odwoławczy w decyzji podał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień uzyskania statusu osoby bezrobotnej, tj. od dnia 2 maja 2008 r. do 2 listopada 2009 r. skarżąca była zatrudniona:

- od 2 maja 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. w Z. S. Z. im. S. S. w O., w pełnym wymiarze czasu pracy i osiągnęła wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r., u tego samego pracodawcy w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy czym w następujących miesiącach: październik 2008 r., grudzień 2008 r., luty 2009 r., czerwiec 2009 r., sierpień 2009 r. osiągała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- od 1 września 2009 r. do 30 września 2009 r., oraz od 1 października 2009 r. do 30 października 2009 r., na podstawie umowy zlecenia zawartej z Z. S. Z. w O., otrzymywała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Powołując się na powyższe zestawienie, Wojewoda stwierdził, że strona legitymuje się odpowiednim okresem zatrudnienia w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, jednakże wynagrodzenie określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osiągała przez okres 273 dni i jest to okres zbyt krótki, by stanowił podstawę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem organu odwoławczego, decydująca w przypadku skarżącej jest treść art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a oraz ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Przepisy te stanowią, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Natomiast na mocy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 6, poz. 33) w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a) wprowadzono przepis, zgodnie z którym: ilekroć w ustawie mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, w 2008 roku wynosiło ono 1126 złotych (Dz. U. Nr 171, poz. 1209), zaś w 2009 roku wynosiło 1276 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację M. W. wykazała jedynie 273 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych, z wymaganych 365 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Op 220/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że istota sporu w sprawie odnosi się do kwestii związanej z prawem skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych. Przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca od 16 stycznia 2008 r. do 2 listopada 2009 r. pracowała w Z. S. Z. im. S. S. w O., co oznacza, że w wymaganym okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od dnia 2 maja 2008 r. do dnia 2 listopada 2009 r., przez okres co najmniej 365 dni pozostawała w zatrudnieniu. Zatem istotne było ustalenie, czy w wymaganym okresie uzyskiwała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Na podstawie przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia z dnia 4 listopada 2009 r. organ odwoławczy ustalił, że skarżąca pracując w okresie od 2 maja 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągała wynagrodzenie w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, wynoszącego 1126 złotych. Natomiast będąc zatrudnioną w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od 2 maja 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r., w miesiącach: październik, grudzień, luty, czerwiec uzyskiwała wynagrodzenie niższe, odpowiednio od kwoty 1126 złotych i 1276 złotych, tj. kwoty wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w 2008 i 2009 roku. W związku z tym organ uznał, że strona przepracowała 365 dni, lecz osiągane przez nią wynagrodzenie w kwocie minimalnego wynagrodzenia strona udokumentowała za okres 273 dni. Konstatacja wyprowadzona z materiału dowodowego, zdaniem Sądu, jest uprawniona. Sąd wskazał, że legalna definicja minimalnego wynagrodzenia za pracę została wprowadzona w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 6, poz. 330). Stosownie do brzmienia dodanego do ustawy o promocji zatrudnienia w art. 2 – przepisu pkt 12a – minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 z 2004r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Jednocześnie wskazał, że ustawa nowelizująca ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w swej treści, w art. 27 zawierała przepisy przejściowe, stanowiąc między innymi, że sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów. Zgodnie zaś z przepisem art. 40 powołanej wyżej ustawy, weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co nastąpiło 17 stycznia 2009 r. W sprawie postępowanie w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku zostało wszczęte w dniu 3 listopada 2009 r. (data rejestracji osoby bezrobotnej w Powiatowym Urzędzie Pracy), oznacza to, że organy prawidłowo przyjęły jako podstawę prawną wydawanych decyzji przepisy ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu znowelizowanym ustawą z 19 grudnia 2008 r.

Skoro skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, w poszczególnych miesiącach pracy nie osiągnęła kwoty minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składki na Fundusz Pracy, przy czym wynagrodzenie to dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, to w ocenie Sądu, organy prawidłowo zinterpretowały przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekając o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi co do nieuwzględnienia przez organ art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Przepis ten nie jest unormowaniem definiującym "minimalne wynagrodzenie" za pracę, gdyż wysokość i sposób jego ustalenia, jako określonej kategorii prawnej, zostały jak wyżej wskazano, wyczerpująco określone w art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przepis art. 8 ust. 1 reguluje natomiast wyłącznie sposób liczenia tego wynagrodzenia w przypadku zatrudnienia pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy. Celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie było stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 powołanej ustawy. Chcąc zatem uniknąć dalszych sporów na tle pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę ustawodawca wprowadził do słowniczka pojęć, stosowanych w ustawie o promocji zatrudnienia własną definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę, konkretyzując, że jest to kwota przysługująca za pracę w pełnym, miesięcznym wymiarze czasu pracy.

Sąd podkreślił, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter przepisu ograniczającego, którego celem "funkcją" jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości), odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Literalne brzmienie wskazanego przepisu jest jednoznaczne, zatem nie zachodzi konieczność sięgania do innych rodzajów wykładni. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt I OSK 333/06, stwierdził, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która przez wymagany okres nie otrzymywała miesięcznie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przy czym chodzi o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.

M. W. wniosła od wyroku skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną oparła na naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 104, art. 106 oraz art. 107 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w ten sposób, iż uznano, że skarżąca nie spełniła kryteriów określonych w cytowanej ustawie i nie osiągnęła przez okres 365 dni wynagrodzenia w kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę, a jedynie miała udokumentowane 273 dni. Mimo że strona udokumentowała osiąganie odpowiedniego wynagrodzenia stosownymi dokumentami i wypełniła przesłanki do nabycia zasiłku dla bezrobotnych;

2) art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.) w ten sposób, iż uznano, że skarżąca nie osiągała wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy, choć takie składki były odprowadzane proporcjonalnie do otrzymywanego wynagrodzenia. Minimalne wynagrodzenie określone w ustawie dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy. Mimo, że od wynagrodzenia były odprowadzane stosowne składki, a więc wypełnione zostały obowiązujące kumulatywnie przesłanki nabycia prawa do zasiłku sąd uznał, że zasiłek taki skarżącej się nie należy.

Na tych podstawach skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że pozbawienie osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, osiągających wynagrodzenie obliczone na podstawie art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), a jednocześnie spełniającej przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, stoi w sprzeczności nie tylko z zasadą wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ale również z art. 67 ust. 2 Konstytucji. Wywodziła, że kwestia osiągania minimalnego wynagrodzenia za pracę wymaga zastosowania wykładni systemowej. Wymaga uwzględnienia art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę w kontekście art. 104 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie należy interpretować art. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w oderwaniu od ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, a konkretnie od uregulowania zawartego w art. 8 tej ustawy. Jeżeli ustawodawca wskazuje definicję opartą na uregulowaniach innej ustawy, to należy ją stosować.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 64, poz. 415 ze zm.) nie jest zasadny. Art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 reguluje przesłanki przyznania prawa do zasiłku bezrobotnemu. W sprawie został postawiony zarzut błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2a w zakresie wyznaczonej w tym przepisie drugiej przesłanki – "osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105". Ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33) została wprowadzona do powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicja ustawowa pojęcia "minimalnego wynagrodzenia za pracę". Według art. 2 pkt 12a powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "Ilekroć w ustawie jest mowa o: minimalnym wynagrodzeniu za pracę – oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłoszoną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 169, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz 2005 r. Nr 157, poz. 1314)". Wprowadzenie do powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicji ustawowej "minimalnego wynagrodzenia za pracę" wyłącza dopuszczalność wyprowadzenia innej wykładni tego pojęcia, które podważałoby regulację ustawową. Nie daje takich podstaw art. 104, art. 106 oraz art. 107 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zarówno art. 104, art. 106, jak i art. 107 tej ustawy zawierają szereg jednostek redakcyjnych, a zatem postawiony zarzut kasacyjny jest ogólnikowy. Niezależnie od tak ogólnikowo postawionego zarzutu z tych regulacji nie ma podstaw do wyprowadzenia uchylenia mocy obowiązującej definicji ustawowej. Nie jest też zasadny zarzut wyprowadzający naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 12a powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Art. 8 tej ustawy reguluje sposób ustalenia minimalnego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Przedmiot odrębnej regulacji nie pozwala na podważenie mocy obowiązującej zastosowania definicji ustawowej, przyjętej w art. 2 pkt 12a do art. 71 ust. 1 pkt 2a powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Nie są zasadne zarzuty postawione ogólnikowo naruszenia art. 32 i art. 67 ust. 2 Konstytucji. Art. 71 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy reguluje przesłanki przyznania prawa do zasiłku. Zastosowanie tej regulacji w sprawie nie uzasadnia zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Granice konstytucyjnej zasady równości wobec prawa nie obejmują zróżnicowanych stanów faktycznych przyznania uprawnień prawnych. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 67 ust. 2 Konstytucji, który odsyła do regulacji zakresu i formy zabezpieczenia określonego ustawą. Nie uzasadnia to zarzutu, że zastosowanie regulacji ustawowej narusza art. 67 ust. 2 Konstytucji.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.