Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 734/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 734/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Grażyna Firek ( spr. ) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi D. N., S. N., M. N., J. P., J. J., K.K., C. K., C. Z., W. Z., G. W., Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2003 r. , nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

II S.A./Kr 734/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak: [...] na podstawie art.39 ust.1 i 2, art. 40 ust.1,2 i 4 , art. 42 ust. 1 i 2 oraz art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ po rozpatrzeniu wniosku T. S.A. z siedzibą w T. nr [...] Wójt Gminy T. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowy parkingu dla 87 mp samochodów osobowych i 17 mp samochodów ciężarowych usytuowanego na działkach ewid. nr 535/5 i 535/7 położonych w miejscowości T; na warunkach określonych w załączniku opisowym i graficznym do przedmiotowej decyzji.

W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy w T. z dnia [...] 1992 r. /Dz.Urz. Woj. Nowosądeckiego nr 22 poz.227 z 11 września 1992 r./ nieruchomość objęta wnioskiem położona jest w obrębie terenu oznaczonego symbolem 14P - tereny przemysłu i obsługi techniczno-gospodarczej gminy i wsi i może być zagospodarowana w sposób proponowany przez wnioskodawcę z zachowaniem warunków ustalonych niniejszą decyzją. Organ podkreślił, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazał także, iż po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego właściciele sąsiednich nieruchomości wnieśli zarzuty co do planowanej inwestycji negatywnego i zarzuty dotyczyły negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko poprzez hałas i emisję spalin do atmosfery i dlatego pomimo, że w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać, oceny oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 93, poz.589/ jakkolwiek inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem nie jest wymieniona w § 2 pkt. 8 lit. m tego Rozporządzenia jako inwestycja mogącą pogorszyć stan środowiska to organ wystąpił z zapytaniem do Starosty Powiatowego Wydziału Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego czy jest konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i w jakim zakresie, a w odpowiedzi Starosta Powiatowy nałożył obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i raport taki został sporządzony.

Organ I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest jeszcze pozwoleniem na budowę , a jest jedynie urzędowym poświadczeniem zgodności rodzaju projektowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli rodzajem promesy umożliwiającej podjęcie następnych działań przez inwestora w kierunku uzyskania pozwolenia budowlanego oraz , że zamierzenie inwestora uzyskało wymagane uzgodnienia, opinie i stanowiska właściwych organów i instytucji.

Od powyższej decyzji odwołali się H. M. i T. M., S. N., T. N. i J. N., M. P. i J. P., D. N., J.J. i H. J., J. P. i B. P., Z. W. i G. W. oraz C. K. i T. K. Odwołujący się zarzucili, że ruch towarowy na drodze przy której ma być budowany parking, odbywa się całą dobę, że na drodze zdarzają się wycieki oleju, odbywają się naprawy silników i ich rozgrzewanie, są spaliny, hałas, że projektowana inwestycja znajduje się w pośredniej strefie ochrony ujęcia wody na pot. Łososina, że w decyzji "zapomniano" o ochronie interesu osób trzecich oraz o przepuszczalnym gruncie i o konieczności odprowadzania ścieków z parkingu , a także , że nie wzięto w ogóle pod uwagę istniejących w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Odwołujący się wskazali także, iż wadliwa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "wyłączy" zainteresowanych mieszkańców przyległych terenów z udziału w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, a nadto podnieśli zarzut sprzeczności decyzji z art. 74 Konstytucji.

Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora jest zgodny z obowiązującym planem miejscowym, a zatem organ - w myśl przepisu art. 43 ustawy - nie mógł odmówić ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu organ wskazał, że nie można natomiast odwołującym się nie przyznać racji, gdy podnoszą uciążliwość transportu ciężarowego na drodze przebiegającej w pobliżu ich nieruchomości, co jednoznacznie dokumentuje przedstawione z odwołaniami nagranie video; droga nr 565/3 o niewystarczającej szerokości, użytkowana całodobowo, zasadniczo bez poboczy i chodników, bez właściwego systemu odwodnienia, nieprzystosowana do postoju ciężkich samochodów - stwarza niespornie określoną uciążliwość. Organ podkreślił jednakże, iż świadomość tego stanu posiada także wnioskodawca /inwestor parkingu/, a potwierdza "raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" /str 18 raportu/, a w szczególności inwestor /PPPS T. S.A./ podnosi, że celem inwestycji jest uporządkowanie transportu zakładowego, zmniejszenie liczby manewrów / a więc spadku emisji spalin/, uporządkowanie problemu wód opadowych z dotychczas zajmowanych na parkowanie powierzchni, poprawa klimatu akustycznego.

Organ odwoławczy wskazał także, iż wychodząc naprzeciw obawom zgłaszanym przez strony w toku postępowania /wnioski i protesty zgłaszane w dniach [...] i [...] kwietnia 2002 r./ - Wójt Gminy T. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia "raportu oddziaływania na środowisko", mimo, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] 2002 r. orzekł, że projektowane przedsięwzięcie /parking na 104 stanowiska/ - nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a również Biuro Orzecznictwa Ministerstwa Środowiska w opinii z dnia [...] 2002 r. znak: [...] - powołując się na przepis § 2 pkt. 8 lit. m rozporządzenia -nie uznało w ogóle za konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62 póz. 627/. " Raport " mimo to został przez wnioskodawcę sporządzony, a we wnioskach końcowych stwierdzono, że uciążliwość projektowanego obiektu zamknie się /w zakresie dopuszczonych norm emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza/ w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a co więcej - realizacja parkingu spowoduje uporządkowanie gospodarki ściekowej /ścieki opadowe/, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Z "raportu" nie wynika zatem, by istniała konieczność wyznaczenia wokół projektowanego parkingu strefy ograniczonego użytkowania, przy czym obliczenia symulacyjne "raportu" przeprowadzono przy założeniu całkowitego zapełnienia parkingu, podczas gdy szacowane średnie zapełnienie wynosi ok. 53%.

Organ odwoławczy podkreślił, że obliczenia maksymalnych stężeń zanieczyszczeń powietrza /dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory alifatyczne i sadza/ wykazują, że przy najmniej korzystnych warunkach atmosferycznych na terenie po południowej stronie drogi nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm emisji, a " Raport " pod względem formy i zawartości merytorycznej odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom szczególnym.

W świetle powyższych wywodów , zd. organu odwoławczego, nie można zgodzić się z zarzutem, że decyzja w ogóle nie bierze pod uwagę istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej, że w decyzji " zapomniano" także o ochronie interesów osób trzecich, o przepuszczalnym gruncie, o konieczności odprowadzenia ścieków opadowych, bowiem część opisowa zaskarżonej decyzji nakazuje prawidłowe rozwiązanie gospodarki ściekowej oraz nakłada warunek uzgodnienia projektu budowlanego z organami ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej, zaś jej część graficzna wskazuje sposób odprowadzenia ścieków deszczowych z powierzchni parkingowych oraz określa pas zieleni izolacyjnej pomiędzy istniejącą drogą a parkingiem dla samochodów ciężarowych.

W kwestii zarzutu odwołujących się dotyczącego zakazu urządzania parkingów w strefach ochrony pośredniej ujęć wody organ wyjaśnił, że cyt. przepis art. 54 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne oznacza, że zakaz taki istotnie może być wprowadzony, lecz tylko w przypadku, jeżeli inwestycja nie spełnia warunków określonych przepisami szczególnymi, a z kolei eksponowana przez odwołujących się obawa przed naruszeniem wymogów art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126/ w zakresie spełnienia norm techniczno-budowlanych jest przedwczesna, dotyczy bowiem następnego etapu przygotowania inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w K. D. N., S. N., M. N., J. P., J. J., K. K., C. K., C. Z., W. Z., G. W. i Z. W. nie precyzując wniosków co do treści oczekiwanego rozstrzygnięcia sprawy wywołanej wniesieniem skargi wskazali, że nie zgadzają się na zagospodarowanie działek objętych zaskarżoną decyzją na parking, że nie chcą parkingu samochodów w środku miasta oraz , ze realizacja planowanej inwestycji zniszczy najpiękniejszy teren w gminie T. Skarżący zarzucili, iż mają zastrzeżenia co do wiarygodności danych zawartych w "Raporcie" i wnieśli by takie opracowanie zostało ponownie sporządzone, ale przez właściwą, wiarygodną i rzetelną instytucję. Skarżący podtrzymali także zarzuty zgłoszone uprzednio w odwołaniach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm./

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, ale z innych przyczyn niż zostały wskazane w skardze.

Wniosek inwestora z dnia 10 kwietnia 2002 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr 535/5 i 535/7 dla budowy parkingu samochodów osobowych i ciężarowych złożony przez T. SA podpisany został przez Dyrektora ds. Produkcji S. M.. Z odpisu KRS nr [...] jednoznacznie wynika , że do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki będącej inwestorem wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu albo jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem albo dwóch prokurentów łącznie. Zatem wniosek, który stanowił podstawę do wszczęcia postępowania w nin. sprawie wobec tego, że został podpisany wyłącznie przez S. M., który jak wynika także z odpisu z KRS jest prokurentem Spółki dotknięty był brakiem w zakresie reprezentacji /został podpisany tylko przez jednego prokurenta/ i w pierwszym rzędzie organ I instancji winien był wezwać stronę składającą wniosek w trybie art. 64§2 kpa do usunięcia tego braku w zakreślonym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W razie nie uzupełnienia wskazanego braku organ I instancji byłby uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a wyłącznie w przypadku jego usunięcia byłby uprawniony do jego merytorycznego rozpoznania. Tymczasem organ I instancji rozpoznał wniosek dotknięty brakiem w zakresie reprezentacji osoby prawnej, a tym samym rozpoznał wniosek, który w sensie prawnym nie istniał.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd w składzie rozpoznającym nin. skargę uznał, że organy obu instancji naruszyły zasadę wynikającą z art.30 kpa oraz art. 64§2 kpa, a stwierdzone naruszenie prawa ma charakter rażący- art. 156 § 1 pkt 2 kpa./vide także wyrok NSA z 12 października 1999 r. IV S.A. 1303/97-LEX nr 47923/.

Z przytoczonych względów Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 135 i art.145 § 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. polecając by przed przystąpieniem do ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wezwał inwestora w trybie art. 64§2 kpa do uzupełnienia braku wniosku z dnia 10 kwietnia 2002 r. w zakresie reprezentacji w wyznaczonym terminie pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania , a następnie o ile brak ten nie zostanie uzupełniony zastosował wskazany rygor albo po uzupełnieniu braku rozpoznał merytorycznie sprawę.

Na zasadzie art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku