Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 92/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 104 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po wznowieniu na wniosek A.W., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] – w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] - i odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].

- odmówił uchylenia w/w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił charakter i istotę postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie wznowienia postępowania. Następnie, wskazał, iż zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. oraz z orzecznictwa sądowo- administracyjnego wynika, iż "strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o

wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia w terminie jednego miesiąca od dnia, w

którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia

postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o

okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością

dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed

upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o

okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia". Stwierdził, iż

wnioskodawczyni uprawdopodobniła zachowanie miesięcznego terminu do złożenia

wniosku o wznowienie postępowania o którym mowa w art. 148 k.p.a. Wskazała, że o

wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r.

dowiedziała się w dniu [...] czerwca 2011 r. w trakcie rozprawy przed Sądem Okręgowym

w [...], Wydział [...] oraz w dniu [...] czerwca 2011 r., w trakcie rozprawy

przed Sądem Rejonowym dla [...], Wydział [...]. Natomiast

wniosek o wznowienie został złożony w Kancelarii Urzędu w dniu 30 czerwca 2011 r.

Dalej, organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznawia się

postępowanie, gdy strona nie brała w nim czynnego udziału. Przez udział w

postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć udział stron w

całym ciągu czynności przygotowujących postępowania administracyjnego,

prowadzonych przez organ administracji publicznej. Niedoręczenie stronom decyzji czy

też postanowienia może być równoznaczne z pozbawieniem tych stron udziału w

postępowaniu i tym samym oznaczać spełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt

4 k.p.a. Podkreślił, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego

jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić

stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji

umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika między innymi obowiązek organu

ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron o wszczęciu

postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym stronami wydanych

w sprawie rozstrzygnięć. Zaznaczył, że zasada czynnego udziału strony w

postępowaniu administracyjnym rozciąga się nie tylko na postępowanie przed organami

administracji pierwszej i drugiej instancji, ale również na postępowania prowadzone w

trybach nadzwyczajnych. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w

postępowaniu stanowi zaś przesłankę wznowienia postępowania, określoną w art. 145

§ 1 pkt 4 k.p.a.

Organ nadzoru stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Głównego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nie została doręczona

A.W..

Wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w/w wiata

stalowa zlokalizowana jest w miejscowości [...], gm. [...], na działce nr ewid

[...]. Działka ta stanowi własność D.W i A.W.. Organ zaznaczył, iż pozwolenie na użytkowanie w/w wiaty było wydane na podstawie art. 3

ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r, o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.: dalej: ustawa zmieniająca

Prawo budowlane). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 59 ust.

7 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), który ogranicza krąg

stron w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie wyłącznie do inwestora. Stanowi to

konsekwencję złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o

art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, który jest samodzielnym przepisem

prawa materialnego. Odnośnie przedmiotowego wniosku ustawodawca wskazał

bowiem tylko jedno odesłanie - do art. 57 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (por. wyrok

WSA w Kielcach z dnia 24.02.2011 r., sygn. akt: II SA/Ke 30/11). Zatem A.

W. jako współwłaściciel nieruchomości, na której zrealizowana jest w/w wiata,

winna być adresatem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...].05.2011 r., znak: [...]. W związku z powyższym, skoro

A.W. nie doręczono w/w decyzji, organ nadzoru stwierdził, iż organ

prowadząc przedmiotowe postępowanie nie zapewnił stronie czynnego udziału w

sprawie, czym naruszył art. 10 k.p.a.

Następnie, organ wskazał, iż istotą wznowionego postępowania i uchylenia

dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium

zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie

sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że [...] Wojewódzki

Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie stwierdził nieważność decyzji

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008

r., znak: [...], jako obarczonej wadą rażącego naruszenia

prawa tj. art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane w związku z art. 7 i 77

k.p.a.

Wskazał, iż bezsprzecznym jest, że przepis art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

budowlane odnosi się wyłącznie do tych budynków, które zostały wybudowane

pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r. a dniem 10 lipca 1998 r. w przypadku, gdy do 11

lipca 2003 r. oraz nie zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie legalizacyjne.

Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji

owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 - 49b ustawy - Prawo budowlane, w

brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. "nie stosuje się" do dnia 1

stycznia 2008 r. Tym samym wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy

zmieniającej Prawo budowlane, a więc ukończenia budowy po dniu 31 grudnia 1994 r. a

przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w

sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia

wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20

czerwca 2007 r. a dniem 31 grudnia 2007r., skutkować musi prowadzeniem

postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy - Prawo

budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy zmieniającej, a

jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania

administracyjnego, organ nadzoru stwierdził, iż D.Wprawidłowo w dniu 28

grudnia 2007 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego

obiektu budowlanego w trybie określonym w art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

budowlane. Z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało bowiem, że

obiekt ten został wzniesiony w latach 1995/1997 r., zaś postępowanie administracyjne

w sprawie wybudowania tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji

publicznej nie toczyło się. W dniu złożenia wniosku, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. zostało

wszczęte postępowanie, zatem organ powiatowy prawidłowo rozstrzygał o zasadności

wniosku na podstawie art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Przepis ten, jako

lex specialis, nie może być w drodze wykładni interpretowany rozszerzająco, a jego

zastosowanie w danej sprawie winno zostać poprzedzone wnikliwym postępowaniem

wyjaśniającym, zmierzającym do ustalenia jej stanu faktycznego w takim stopniu, aby

nie było wątpliwości co do możliwości jego stosowania, z pominięciem regulacji

ogólnych zawartych w art. 48-49b ustawy - Prawa budowlanego. Dokonując analizy akt

przedmiotowej sprawy, w tym badanej decyzji organu powiatowego o udzieleniu

pozwolenia na użytkowanie, wskazał, że organ powiatowy rozstrzygając tę sprawę

poczynił prawidłowe i wyczerpujące ustalenia w zakresie określenia daty zakończenia

budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, opierając się w tym zakresie na

pisemnym oświadczeniu złożonym wraz z wnioskiem przez D.W, a

także na inwentaryzacji powykonawczej obiektu. W tym zakresie jako bezzasadne

ocenił twierdzenie organu wojewódzkiego zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., że

"brak jest (...) dokumentów potwierdzających przyjętą datę budowy obiektu".

Oświadczenie złożone przez D.W w dniu rozstrzygania przedmiotowej

sprawy nie budziło wątpliwości, zatem organ powiatowy był uprawniony do poprzestania

na jego odebraniu. Jak wynika z akt sprawy, kwestia daty budowy tego obiektu została

potwierdzona kopią aktu notarialnego rep [...]z dnia 22 października 1991 r.,

kopią aktu notarialnego rep. [...]z dnia 9 września 1992r., kopią aktu

notarialnego rep. [...]z dnia 10 grudnia 1990 r., w których wskazano, że działki

o których mowa w tych aktach są niezabudowane. Z tych aktów, a także z odpisów

ksiąg wieczystych wynika nadto, że D.Wjest współwłaścicielem działek w

nich wskazanych. Ww. osoba jest również inwestorem obiektu. Powyższe okoliczności

uprawniały go więc do złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie

omawianej ustawy z dnia 10 maja 2007 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż organ stopnia

powiatowego przeprowadził ponadto w sposób wyczerpujący postępowanie

wyjaśniające w zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy zmieniającej

Prawo budowlane. Z przepisów powyższych wynika, że przed wydaniem decyzji w

sprawie pozwolenia na użytkowanie organ nadzoru budowlanego jest obowiązany

dokonać analizy, czy objęty wnioskiem obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym

techniczno-budowlanych, oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania w

zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z

prawem. Jeżeli obiekt budowlany narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu

budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego nakłada

obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie, w razie zaś

niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu

budowlanego lub jego części. Wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w [...], po przeprowadzeniu w dniu 11 marca 2008 r. oględzin na

nieruchomości w miejscowości [...], gm. [...], ustalił prawidłowo, że

przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń zarówno obowiązującego

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również planu miejscowego,

który obowiązywał w okresie ich wybudowania oraz że został on wykonany zgodnie z

przedłożoną inwentaryzacją (por. zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia 12

września 2007 r., znak: [...]). Ponadto przedłożono ekspertyzę techniczną

sporządzoną przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, z której wynika,

że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do użytkowania.

Organ nadzoru, nie zgodził się także z organem wojewódzkim, że E.D. nie była uprawniona do wystąpienia w imieniu D.W z

wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie, albowiem w aktach znajduje się stosowne

pełnomocnictwo w tym zakresie. Pełnomocnictwo to, wbrew twierdzeniem organu

wojewódzkiego, jest udzielone osobie fizycznej, która prowadzi działalność

gospodarczą a nie innemu podmiotowi. Ponadto, fakt ww. umocowania nie jest

kwestionowany przez samego mocodawcę. Także kwestie, zdaniem organu, związane z oznaczeniem lokalizacji przedmiotowego obiektu (w decyzji PINB z dnia [...] marca 2008 r. wskazano działkę nr [...] natomiast obiekt znajduje się na działce nr [...]), nie

mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż z akt sprawy w tym inwentaryzacji

powykonawczej bezspornie wynika, jak obiekt jest przedmiotem tego postępowania.

Z powyższych względów, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

nie można stwierdzić, że organ powiatowy udzielając pozwolenia na użytkowanie wiaty

w ogóle naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym. Ponadto zaznaczył, iż

decyzja organu powiatowego została wydana przez właściwy organ, na właściwej

podstawie prawnej (art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane), po

przeprowadzeniu oględzin w dniu 11 marca 2008 r. Nie można też, w jego ocenie,

przyjąć, że przedmiotowa decyzja została wydana w sprawie już uprzednio zakończonej

(art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Decyzja ta została skierowana do osoby będącej stroną w tej

sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i nie zawiera wad, powodujących jej

nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 4,5,7 k.p.a.).

Biorąc pod uwagę powyższe, organ nadzoru, stwierdził, że mimo, że istniały

podstawy do wznowienia postępowania, albowiem skarżąca nie brała udziału w

postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...] maja 2011 r., to uchylenie tej decyzji

nie może nastąpić, gdyż jest ona prawidłowa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji

dotychczasowej stanowi bowiem stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy

realizacji zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a., niż

stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

sierpnia 2011 r. nie zgodziła się A.W., składając wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez

powielenie w znacznym stopniu uzasadnienia z decyzji z dnia [...] maja 2011 r., jak

również naruszenie art. 7 k.p.a. Strona wskazała, iż oświadczenia D.W

nie polegały na prawdzie, (co do okresu budowy budynków i obiektów budowlanych,

tytułu prawnego do nieruchomości oraz występowania w charakterze inwestora).

Również inwentaryzacja powykonawcza zawierała błędy formalne i merytoryczne - w

numeracji działek, natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoich

decyzjach zamieścił jeszcze inną (odmienną) numerację działek - dla wszystkich

budynków i budowli, będących przedmiotem postępowań przypisał nr działki [...].

Nadto wskazała, iż organ stopnia powiatowego nie miał map z geodezji i kartografii, nie

mógł więc dokonać weryfikacji danych w inwentaryzacji powykonawczej. Wskazała

także, na nieprawidłowości umocowania E.D., do złożenia wniosku,

stwierdziła, iż uwzględnienie pełnomocnictwa nastąpiło, bez zakreślenia szczegółowego

umocowania w tym zakresie oraz przyjęcia od Niej jako pełnomocnika oświadczeń co

do wiedzy, w miejsce wymaganych prawem oświadczeń wnioskodawcy. Zarzuciła

również organowi, iż ten nie odniósł się do stanowiska złożonego do akt postępowania

w dniu 16 sierpnia 2011 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011r.,

znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3

k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A.W. o ponowne rozpatrzenie, uchylił

swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., i orzekł o wydaniu decyzji

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011r., z naruszeniem

prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia

mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji

dotychczasowej.

Podstawą wydania decyzji merytoryczno-reformatoryjnej była jedynie

konieczność zakończenia postępowania w sposób przewidziany w przepisach Kodeksu

postępowania administracyjnego, a mianowicie w art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. W

pozostałym zaś zakresie organ ponowił argumentację przedstawioną w swojej

wcześniejszej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., uznając, iż okoliczności podnoszone

we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie mogą stanowić podstawy, do zmiany

rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie złożyła A.W.. Wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w

części dotyczącej odmowy uchylenia wydanej z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...]

maja 2011 r., poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2011 r., ewentualnie o uchylenie

zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pełnomocnik

skarżącej zarzucił organowi:

– obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., poprzez jego nie

zastosowanie, i stwierdzenie prawidłowości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., podczas gdy organ orzekający zaniechał

dokonania ustaleń faktycznych w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 3 ustawy z

dnia 10 maja 2007 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych

innych ustaw ( Dz. U. z 2007r, Nr 99, poz. 665 ),

– obrazę przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego nie zastosowanie i

pozostawienie w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...] maja 2011 r., podczas gdy naruszenia prawa wykazane przez [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jego decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r., wyczerpują przesłanki

rażącego naruszenia prawa.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca, przedstawiła przebieg postępowania

administracyjnego prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

organu stopnia powiatowego z dnia z dnia [...] marca 2008 r., powołała się na wnioski

zawarte w decyzjach organów, oraz zarzuty podnoszone przez D.W.

Ponadto strona skarżąca wskazała, iż w świetle treści zaskarżonej decyzji oraz jej

uzasadnienia w żaden sposób nie można stwierdzić, na jakich konkretnie dowodach

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje stwierdzenie, że prawidłowym jest

ustalenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w zakresie, iż

inwestorem budynków i budowli stanowiących przedmiot postępowania jest wyłącznie

D.W, a właściwie prowadzona przez niego firma [...].

Wskazała, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien zwrócić uwagę na

notatkę służbową ze spotkania pracownika PINB w [...] z kierownikiem

Ośrodka Dokumentacji Kartograficznej U. P. dot. operatów. Wynika z nich,

że budynki te wybudowane zostały w latach wskazanych przez T Z. i A. W., a

nie w okresie wskazanym przez pełnomocnika D.W. Strona, podobnie jak

we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazała, iż inwentaryzacja

powykonawcza zawierała błędy formalne i merytoryczne - w numeracji działek,

natomiast PINB w swoich decyzjach zamieścił jeszcze inną (odmienną) numerację

działek - dla wszystkich budynków i budowli, będących przedmiotem postępowań

przypisał nr działki [...], co skorygowane zostało dopiero po wznowieniu postępowania

przed tym organem. Zaznaczyła, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie

dysponował na dzień wydania unieważnianej decyzji mapami z geodezji i kartografii,

wypisami z rejestru gruntów, wypisami z ksiąg wieczystych, nie mógł więc dokonać

weryfikacji danych w inwentaryzacji powykonawczej. Ponownie wskazała na

nieprawidłowości umocowania E.D., do złożenia wniosku, stwierdzając,

iż uwzględnienie pełnomocnictwa nastąpiło, bez zakreślenia szczegółowego

umocowania w tym zakresie oraz przyjęcia od Niej jako pełnomocnika oświadczeń co

do wiedzy, w miejsce wymaganych prawem oświadczeń wnioskodawcy. Wskazała, iż

organ, nie wypowiedział się w ogóle w tym zakresie. Zarzuciła również organowi, iż ten

powoływał się na dokumenty (akty notarialne), których w postępowaniach w dacie

wydania decyzji organ szczebla powiatowego wcale nie znał i nimi nie dysponował.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko

zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2012 r. D.Wwniósł o

oddalenie skargi, przedstawił swoje stanowisko w sprawie, w zakresie prawidłowości

wydanego przez organ rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy

administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod

względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów

obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje

tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego

lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.

Dz. U. z 2012 r. Nr 270).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec

czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania

administracyjnego, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie

prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i

ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana

decyzja ostateczna.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest

od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją

ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco

wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub

postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a.

ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z

jakichkolwiek innych przyczyn.

Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest to, że "strona bez własnej

winy nie brała udziału w postępowaniu" - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta podstawa

wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: na fakcie niebrania udziału przez stronę

w postępowaniu oraz na braku winy strony.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, i fakt ten nie jest kwestionowany,

iż skarżącej A.W. nie doręczono decyzji Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

Wskazać należy, iż jedną z podstawowych zasad postępowania

administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w

art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane

są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed

wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i

materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika między innymi

obowiązek organu ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron

wszczęciu postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym

stronami wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W piśmiennictwie przyjmuje się, że

niedoręczenie stronom decyzji czy też postanowienia może być równoznaczne z

pozbawieniem tych stron udziału w postępowaniu i tym samym oznaczać spełnienie

przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż organ prawidłowo

uznał, iż w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do

wznowienia postępowania administracyjnego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzje, w której

zgodnie z art. 151 k.p.a.:

– odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do

jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b;

– uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej

uchylenia, na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub 145 b, i wydaje nową decyzję

rozstrzygającą o istocie sprawy;

– trzecim rodzajem decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia

postępowania jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z

naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne,

określone w art. 146 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie

wznowienia postępowania.

W rozpatrywanym przypadku organ wydał ostatnie z wyżej wskazanych

rozstrzygnięć, a więc stwierdził, iż decyzja będąca przedmiotem wznowienia została

wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku

wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej

istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).

Rozstrzygnięcie takie zakłada, że nie wszystkie wady postępowania

administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad

ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że

pomimo usunięcia tych wad treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż

jest zgodna z prawem. W tym przypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji,

jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać,

jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim

postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego

rozstrzygnięcia w sprawie. Organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną

decyzję, to podjęte nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem

dotychczasowym, które jest zgodne z prawem.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organ wykazał, jakiego naruszenia prawa

procesowego dopuścił się w poprzednim postępowaniu (brak udziału w postępowaniu

A.W.) oraz w sposób niewadliwy, z poszanowaniem zasad wynikających

z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazał okoliczności, z powodu których nie

uchylił dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...] maja 2011 r., a jedynie stwierdził, iż

została ona wydana z naruszeniem prawa.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie nakładają się na siebie dwa odrębne

postępowania, a mianowicie organ administracji wznowił postępowanie w sprawie

stwierdzenia nieważności decyzji.

Tryb stwierdzenia nieważności decyzji, jest trybem nadzwyczajnym

postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały

enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej

w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji

publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn.

rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania

kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1

k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania

prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ

zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie

wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do

stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem

prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

U podstaw rozstrzygnięcia organu legło przekonanie, poparte zgromadzonym w

sprawie materiałem dowodowym, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 3 ust. 4

ustawy zmieniającej Prawo budowlane, w oparciu o który została wydana decyzja.

W tym miejscu należy, odnieść się do zarzutów podnoszonych w skardze oraz

stwierdzić, iż wbrew zarzutom w niej poniesionym, organ dokonał ustaleń faktycznych

zaistnienia przesłanek z art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, tym samym

zarzut w tym zakresie nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Przede wszystkim organ sprawdził, iż wniosek o wydanie pozwolenia na

użytkowanie wiaty stalowej w trybie określonym w art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

budowlane został złożony z zachowaniem wszelkich procedur i przepisów prawa.

Stwierdził, iż z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało, że obiekt ten

został wzniesiony w latach 1995/1997 r., zaś postępowanie administracyjne w sprawie

wybudowania tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia,

bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej

nie toczyło się. Wskazał, iż w dniu złożenia wniosku, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. zostało

wszczęte postępowanie, zatem organ powiatowy prawidłowo rozstrzygał o zasadności

wniosku na podstawie art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Ponadto organ

zauważył, iż organ powiatowy rozstrzygając tę sprawę poczynił prawidłowe i

wyczerpujące ustalenia w zakresie określenia daty zakończenia budowy przedmiotowej

wiaty stalowej, opierając się w tym zakresie na pisemnym oświadczeniu złożonym wraz

z wnioskiem przez D.W, a także na inwentaryzacji powykonawczej

obiektu. Wskazał, iż kwestia daty budowy tego obiektu została potwierdzona kopią aktu

notarialnego rep [...]z dnia 22 października 1991 r., kopią aktu notarialnego

rep. [...]z dnia 9 września 1992r., kopią aktu notarialnego rep. [...]z

dnia 10 grudnia 1990 r., w których wskazano, że działki o których mowa w tych aktach

są niezabudowane. Z tych aktów, a także z odpisów ksiąg wieczystych wynikało nadto,

że D.Wjest współwłaścicielem działek w nich wskazanych. Powyższe

okoliczności, a także fakt, iż jest on inwestorem, uprawniały go do złożenia wniosku o

pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. zmieniającej

Prawo budowlane.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku

dokumentacji, a w szczególności kopii aktów notarialnych w dniu orzekania przez organ

powiatowy, tj. w 2008 r., na które powołuje się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

w swojej decyzji, oraz wskazać, iż wprawdzie organ stopnia powiatowego, nie

dysponował nimi, przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia, poprzestając na

oświadczeniu inwestora, to jednakże stanowią one potwierdzenie zasadności podjętego

rozstrzygnięcia.

Przypomnieć należy, iż postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] maja 2011 r.

toczyło się w nadzwyczajnym trybie postępowania - w trybie stwierdzenia nieważności

decyzji, a w niniejszym trybie nie każde naruszenie należy oceniać jako rażące, będące

podstawą do wyeliminowania kontrolowanej decyzji z obiegu prawnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył także, iż organ stopnia

powiatowego przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowanie wyjaśniające w

zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy zmieniającej Prawo

budowlane. Wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po

przeprowadzeniu oględzin na nieruchomości w miejscowości [...], gm. [...],

ustalił prawidłowo, że przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń zarówno

obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również

planu miejscowego, który obowiązywał w okresie ich wybudowania oraz że został on

wykonany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją. Ponadto przedłożono ekspertyzę

techniczną, sporządzoną przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, z

której wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do

użytkowania.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnego oznaczenia

lokalizacji przedmiotowego obiektu wskazać należy, jak słusznie zauważył organ, iż nie

ma on także wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Pomimo błędnego wskazania w decyzji

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r.

numeru ewidencyjnego działki, tj. numeru [...] zamiast numeru działki [...], na której

znajduje się przedmiotowy obiekt, bezspornym jest jaki obiekt jest przedmiotem

postępowania, co wynika z akt sprawy, a w szczególności z dołączonej do wniosku o

wydanie decyzji na użytkowanie inwentaryzacji powykonawczej obiektu.

Odnosząc się zaś do kwestii dotyczącej nie wystarczającego ustalenia przez

organ, czy E.D. była uprawniona do wystąpienia w imieniu D.

W. z wnioskiem o udzielenie pozwolenie na użytkowanie, stwierdzić należy, iż

organ dokonał także w tym zakresie prawidłowych i stosownych ustaleń. Z dołączonego

do akt sprawy pełnomocnictwa bezspornie wynika, że D.Wudzielając

E. D. pełnomocnictwa upoważnił ją do reprezentowania w

postępowaniu administracyjnym o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Zasadnie

zatem organ stwierdził, iż z treści udzielonego pełnomocnictwa bezsprzecznie wynikało,

że E.D. mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach, w tym składać

oświadczenia woli w imieniu inwestora, w zakresie udzielonego umocowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeanalizował również decyzję organu

powiatowego pod kątem stwierdzenia wszelkich kwalifikowanych wad, które

eliminowałby ją z obiegu prawnego, nie stwierdzając ich istnienia.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż organ

obszernie i wyczerpująco uzasadnił w zaskarżonej decyzji swoje rozstrzygnięcie, jak

również wskazał okoliczności z powodu, których nie uchylił ostatecznej decyzji własnej

z dnia [...] maja 2011 r., a jedynie stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem

prawa, po usunięciu wady, jaką było brak zapewnienia stronie czynnego udziału w

postępowaniu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.