Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 946/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 i 6 oraz § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. U. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie.

Zarządzeniem Sędziego z dnia 02 września 2014 r. wezwano Skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na przedmiotową uchwałę, wezwała Organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 101 ust. 1 usg.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Skarżąca wskazała, iż przed wniesieniem skargi do Sądu dwukrotnie tj. pismami z dnia 14.11.2005 r. i z 29.09.2008 r. żądała usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie uchwały. Przy czym pierwsze wezwanie z 2005 r. zostało złożone w imieniu własnym i mieszkańców rejonu ulic S.- C.. Drugie wezwanie z dnia 29.09.2008 r. złożyła w imieniu własnym. Skarżącą podniosła, iż Burmistrz Miasta i Gminy zobowiązał się udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do dnia 29.11.2008 r., czego jednak nie uczynił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej "usg."), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem.

Oceniając, czy skarga wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), wskazać należy, że kontrola spełnienia tego warunku winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tezą zawartą w omawianej uchwale do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Według § 2 tego artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Analiza przedstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 29.09.2008 r. (data wpływu do Organu) Skarżąca wezwała Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa. Na powyższe wezwanie organ nie udzielił Skarżącej odpowiedzi. Przyjmując zatem upływ terminu sześćdziesięciu dni od dnia 29.09.2008 r., ostatnim dniem do złożenia skargi do Sądu był dzień 28.11.2008 r. Skarga do tutejszego Sądu wniesiona została natomiast w dniu 23.07.2014 r.

Wobec tego nie ma wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż zaskarżona uchwała ma charakter uchwały intencyjnej. Oznacza to, że wyraża ona intencję, zamiar gminy uregulowania zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (sama aktem prawa miejscowego nie jest), wszczynając w tym zakresie stosowne postępowanie.

Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na określonym obszarze nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Okoliczność, że pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12, LEX nr 1475009).

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 oraz § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.

MZ