Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2475/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114, art. 115
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 37 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 253 poz 2531
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków technicznych koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. sygn. II GSK 941/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 923/09.

Podstawą rozstrzygnięcia NSA były poniższe ustalenia.

Obwieszczeniem z dnia 30 marca 2007 r. opublikowanym w M.P. nr 26, poz. 288 Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ogłosiła informacje o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego.

Wniosek o uzyskanie koncesji zgodnie z parametrami technicznymi określonymi w ogłoszeniu, zgłosiła m.in. R. sp. z o.o. z siedzibą w K.

Uchwałą z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej określanej jako KRRiT) udzieliła spółce R. koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]", przeznaczonego do powszechnego odbioru, natomiast pozostałym wnioskodawcom odmówiła udzielenia koncesji albo odmówiła zmiany (rozszerzenia) koncesji.

O uzgodnienie warunków technicznych udzielenia koncesji spółce R. Przewodnicząca KRRiT zwróciła się do Prezesa UKE pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. działając na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r., Nr 253, poz. 2531 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a. Przewodnicząca wskazała równocześnie, że określone w uchwale koncesyjnej parametry techniczne są zgodne z ogłoszeniem z dnia [...] marca 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., Prezes UKE uzgodnił warunki techniczne przedstawione w uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. przez KRRiT, za wyjątkiem charakterystyk promieniowania anten oraz maksymalnej skutecznej mocy promieniowania stacji M. (do 0,1 kW) oraz P. (do 0,2 kW).

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła spółka R. wnosząc o uzgodnienie parametrów technicznych stacji M. oraz P. zgodnie z parametrami przedstawionymi w ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., Prezes UKE utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał, że w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. ustalił zmiany planu częstotliwości radiowych z zakresu 87,5 MHz - 108 MHz i przekazał do dyspozycji KRRiT częstotliwości stacji M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz uwzględniając ustalone parametry techniczne: częstotliwość, współrzędne geograficzne, wysokość zawieszenia anteny, wysokość terenu u podstawy masztu, maksymalną skuteczną moc promieniowaną, charakterystykę promieniowania anteny. Następnie, pismem z dnia [...] marca 2007 r. uzgodnił projekt ogłoszenia Przewodniczącej KRRiT zastrzegając zmianę charakterystyk promieniowania anten oraz wprowadzając ograniczenie skutecznej mocy promieniowanej dla stacji nadawczych M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz.

Zdaniem organu, w przesłanej uchwale z dnia 26 marca 2008 r. KRRiT określiła parametry techniczne stacji nadawczych M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz znacznie odbiegające od ustalonych z KRRiT w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. W piśmie tym dla stacji M. wysokość zawieszenia anteny ustalono na 149m, a wysokość terenu u podstawy masztu na 21m. Natomiast parametry te zostały określone w uchwale KRRiT odpowiednio na 179m (+30m) i 92m (+71m). Dla stacji P. te parametry techniczne zostały uzgodnione z KRRiT w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. odpowiednio na 97mm i 30m, a w uchwale KRRiT zmieniono je na 99m (+2m) i na 56m (+26m).

W związku z tym analizy kompatybilnościowe uwzględniające nowe parametry nakazywały odpowiednie zmniejszenie maksymalnych skutecznych mocy promieniowania stacji M. w odpowiednich sektorach ze względu na ochronę stacji O. i w stacji P. ze względu na ochronę stacji radiowej P. i stacji I.

Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji, jeżeli do rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych jest wymagana rezerwacja częstotliwości, Prezes UKE dokonuje jej niezwłocznie na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję. Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawa telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - dalej cytowane jako ustawa P.t. - oraz nie stosuje się przepisu art. 116 tej ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji warunki techniczne rozpowszechniania programu zawarte w koncesji muszą być identyczne z warunkami wykorzystania częstotliwości ujętymi w rezerwacji częstotliwości. Rezerwowana częstotliwość musi spełniać wymogi określone w art. 114 ust. 3 ustawy P.t., zatem zgodnie z pkt 6 tego przepisu nie może powodować kolizji z udzielonymi rezerwacjami częstotliwości. Zdaniem organu, uzasadnione było zatem wydanie postanowienia w oparciu o art. 114 ust. 6 ustawy P.t. o uzgodnieniu warunków technicznych w sprawie udzielenia koncesji spółce R. Sp. z o.o. z siedzibą w K., za wyjątkiem charakterystyk promieniowania anten oraz maksymalnej skutecznej mocy promieniowania stacji M. oraz P. Według oceny organu wydanie przez niego postanowienia nastąpiło również z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 8 i 77 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Prezesa UKE wniosła spółka R.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w tym, art. 8 i 7 k.p.a. poprzez zmianę w toku postępowania warunków postępowania oraz art. 10, 11, 77 i 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Dodatkowo, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez ustalenie parametrów technicznych w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi określonymi w ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] marca 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wnosił o jej oddalenie. Organ administracji podkreślał nietrafność zarzutów skarżącej z uwagi na to, że w ogłoszeniu Prezes KRRiT nie zostały określone zasięgi stacji nadawczych. W ogłoszeniu wskazano jedynie lokalizacje, częstotliwości i maksymalne skuteczne moce promieniowania stacji. Dodatkowe informacje można było uzyskać telefonicznie zgodnie z pkt III ogłoszenia. Te istotne parametry powinny uwzględniać częstotliwość, współrzędne geograficzne, wysokość zawieszenia anteny, wysokość terenu u podstawy masztu, maksymalną skuteczną moc promieniowaną, charakterystykę polaryzację anteny, gdyż posiadając jedynie parametry lokalizacji stacji i jej maksymalną moc nie można wyznaczyć zasięgu stacji. Skarżąca nie dołożyła starań zapoznania się ze wszystkimi parametrami stacji M. (88.4 MHz) i P. (990.2 MHz), które były udostępnione przez KRRiT w ogłoszeniu pkt III. Parametry określone w uchwale nr [...] z [...] marca 2008 r. znacznie odbiegały od ustalonych wcześniej z KRRiT w piśmie z dnia [...] litego 2005 r. uwzględniających ochronę obecnie działających stacji nadawczych. Brak odpowiedniego wytłumienia danej stacji nadawczej może powodować poważne ograniczenia dla innych lokalizacji stacji radiowych. Przesądza to o tym, że częstotliwościom już wykorzystywanym lub planowanym należy się ochrona przed zakłóceniami.

Oddalając skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Prezes UKE był organem współdziałającym w wydaniu decyzji koncesyjnej, lecz nie był stroną tego postępowania.

Sąd powołując się na dyspozycję przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, zgodnie z którym organem właściwym w sprawie koncesji jest Przewodniczący KRRiT, który – stosownie do art. 37 ust. 3 tej ustawy - udzielając koncesji winien mieć zgodę Prezesa UKE na określony sposób rozpowszechniania programu oraz na nadawanie przy zachowaniu określonych parametrów technicznych. Zgoda ta powinna być wyrażona przed wydaniem decyzji. "Porozumienie" obu organów winno nastąpić w formie przewidzianej w art. 106 § 5 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że Przewodnicząca KRRiT wydając decyzję koncesyjną nie jest w jakimkolwiek stopniu związany stanowiskiem Prezesa UKE. Według Sądu I instancji, zarzuty podniesione w pkt 1 i 3 skargi nie podlegają rozpoznaniu w niniejszej sprawie, lecz mogą być ewentualnie kierowane do Przewodniczącej KRRiT, w przypadku oczywiście niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącej. Na obecnym etapie wydane zostało jedynie postanowienie organu współdziałającego tj. Prezesa UKE, w którym wyraził swoje stanowisko w sprawie warunków technicznych nadawania przez skarżącą programu radiowego.

Sąd zgodził się z poglądem organu, iż stanowisko to zostało przedstawione zgodnie z wymogami prawa formalnego tj. po należytym zbadaniu sprawy oraz zostało wyczerpująco uzasadnione, zaś skarżąca w skardze nie przedstawiła żadnych zarzutów wpływających na merytoryczną zasadność rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną złożyła R. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. w zw. z 114 i 115 ustawy Prawo telekomunikacyjne przejawiającą się uznaniem, iż wydawane w oparciu o art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. w zw. z art. 114 i 115 ustawy Prawo telekomunikacyjne postanowienia Prezesa UKE nie mają charakteru materialnoprawnego, a tym samym mogą być dowolnie zmieniane przez Przewodniczącą KRRiT, co prowadziło do uznania, iż zarzuty zgłoszone przez spółkę nie mogą być rozpoznane w prowadzonym postępowaniu, lecz dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję koncesyjną wydaną przez Przewodniczącą KRRiT.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem 19 października 2010 r. (sygn. akt II GSK 941/09) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA stwierdził, iż Sąd I instancji z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. na skutek błędnej interpretacji art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w istocie uchylił się od merytorycznej oceny aktu administracyjnego – postanowienia Prezesa UKE, które było przedmiotem kontroli. Ponadto Sąd I instancji z naruszeniem prawa materialnego dokonał błędnej wykładni art. 37 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji w związku z art. 106 k.p.a. i 114 oraz 115 ustawy Prawo telekomunikacyjne uznając, że postanowienia Prezesa UKE, zawierające uzgodnienie warunków technicznych koncesji, mogą być zmieniane przez Przewodniczącego KRRiT w decyzji koncesyjnej.

NSA podkreślał, że z treści art. 192 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, wynika iż do zakresu działania Prezesa UKE należy m.in. gospodarka w zakresie zasobów częstotliwości oraz kontrola spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. W związku z tym mając tak ustalone kompetencje, Prezes UKE, działając na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, w odniesieniu do częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania programów radiofonicznych ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów w uzgodnieniu z Przewodniczącym KRRiT. Uzgodnienie to dotyczy liczby i rodzaju planowanych częstotliwości i sieci oraz lokalizacji i zasięgu stacji nadawczych (art.112 ust.3 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

Ponadto zdaniem NSA zgodnie z dyspozycją przepisu art. 114 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne rezerwacji częstotliwości na cele prowadzenia programów radiofonicznych dokonuje (zmienia lub cofa) Prezes UKE w porozumieniu z KRRiT. Zgodnie z art.114 ust. 3 pkt 6 Prawo telekomunikacyjne decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości wydaje Prezes UKE.

NSA podkreślił, iż z powyższymi uregulowaniami ustawy Prawo telekomunikacyjne skorelowane są uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3) ustawy o radiofonii i telewizji, do zadań KRRiT należy podejmowanie rozstrzygnięć, w zakresie upoważnień ustawowych, w sprawach koncesji na rozpowszechnianie programów, zaś zgodnie z art. 33 ust. 2 omawianej ustawy organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT, który podejmuje ostateczną decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały KRRiT.

Wyjaśniając poszczególne etapy procedury koncesyjnej NSA wskazał, iż taki kształt kompetencji i procedur powoduje, że zagadnienia techniczne związane z rezerwacją częstotliwości należą do Prezesa UKE, jako gospodarza częstotliwości. To ten organ decyduje "co" jest do podziału. Zagadnienia związane z wyborem koncesjonariusza i udzieleniem mu koncesji, na warunkach technicznych określonych przez Prezesa UKE, należą do Przewodniczącego KRRiT. To ten organ decyduje, "kto" otrzyma przeznaczoną do zagospodarowania częstotliwość (czyli to, co Prezes UKE przeznaczył do podziału).

NSA wyjaśnił, iż żaden ze wskazanych organów nie ma "przewagi" w procesie koncesyjnym, gdyż każdy działa w granicach swoich kompetencji.

Konkludując NSA uznał, iż postanowienie Prezesa UKE wydane w trybie art. 105 § 5 k.p.a. i na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, nie jest tylko opinią, z którą powinien się zapoznać Przewodniczący KRRiT przed wydaniem decyzji koncesyjnej, lecz jest wiążącym uzgodnieniem, co do warunków technicznych koncesji, które Przewodniczący KRRiT musi uwzględnić w treści decyzji koncesyjnej.

W ocenie NSA, Sąd uchylił się od oceny zasadności zarzutów skarżącej spółki, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Według wskazań NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę oceni zasadność zarzutów skarżącej, co do dokonanych uzgodnień technicznych koncesji, mając na względzie, że to Prezes UKE gospodaruje częstotliwościami, a uzgodnienia między organami czynione są w procesie koncesyjnym dwukrotnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) są, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 190 po.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się co do roli jaką pełnią Prezes Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej stwierdzając, iż rozstrzygnięcie o charakterze technicznym Prezesa UKE jest wiążące dla Prezesa KRRiT w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyprowadzonym w sposób jednoznaczny i czytelny z obowiązujących przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z tym stanowiskiem NSA, Prezes UKE, działając w ramach posiadanych kompetencji, był uprawniony do ustalenia ostatecznych warunków technicznych koncesji, które to ustalenie w sprawie okazało się być konieczne w zakresie dwukrotnego uzgodnienia, jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny.

Istotą skargi było zarzucanie organowi administracji tego, że w toku postępowania koncesyjnego "zaskoczył" skarżącą odmiennymi wymaganiami, które musiała spełnić, w relacji do wymagań wskazanych w ogłoszeniu Prezesa KRRiT oraz brak podania w uzasadnieniu postanowienia Prezesa UKE powodów determinujących wprowadzone zmiany.

Stosownie do art. 34 ust. 1 i ust. 1a pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji Przewodniczący Krajowej Rady w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin, nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się (m.in.) warunki techniczne rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwość bądź kanał oraz moc i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu. Zgodnie natomiast z przepisem art. 37 ust. 1 pkt 3 tej ustawy koncesja określa w szczególności: nadawcę, jego siedzibę albo miejsce zamieszkania; przedmiot działalności objętej koncesją; sposób rozpowszechniania programu (rozsiewczy naziemny, rozsiewczy satelitarny, kablowy) oraz: dla rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego: lokalizację stacji, wysokość zawieszenia anteny, moc nadajnika i maksymalną moc promieniowania, charakterystykę promieniowania anteny, częstotliwość, polaryzację. Koncesja, w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3, jest udzielana w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej (art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji).

Z cytowanych przepisów wynika, że warunki techniczne koncesji dla spersonifikowanej stancji nadawczej są określane przez Prezesa UKE, a sama koncesja w zakresie wskazanym przez przepis art. 37 ustawy o radiofonii i telewizji udzielana jest przez Prezesa KRRiT i wymaga spełnienia tych warunków technicznych, które określił Prezes UKE - mi.in. moc i lokalizację stacji nadawczej przeznaczonej do rozpowszechniania programu (art. 34 ust. 1a pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji).

W ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT zawarto jedynie podstawowe warunki techniczne odsyłając do szczegółowych informacji, które można było uzyskać drogą telefoniczną, a więc informacje istotne dla skarżącej spółki były jej dostępne w procesie koncesyjnym. Należy zauważyć, że już na etapie projektu ogłoszenia Prezes UKE wyraźnie sygnalizował, iż ze względu na pogorszenie zasięgu odbioru stacji M. 88,4 MHz oraz O.88,5 MHz koniecznym jest dodanie do przekazanej w dniu 25 lutego 2005 r. charakterystyki promieniowania stacji M. 88,4 MHz ograniczenia mocy w sektorze 30˚ - 40˚ do 200 W oraz w sektorze 80˚ - 100˚ do 300W, a ze względu na możliwość pogorszenia zasięgu odbioru stacji [...] 90,2 MHz koniecznym jest dodanie do przekazanej w dniu 25 lutego 2005 r. charakterystyki promieniowania stacji P. 90,2 MHz ograniczenia mocy w sektorze 330˚ - 340˚ do 200W. Zatem już na etapie projektowanego ogłoszenia Prezes UKE sygnalizował konieczność wprowadzenia zmian co do charakterystyki promieniowania stacji. Nie można zatem powiedzieć, że skarżąca została zaskoczona tymi zmianami.

W postanowieniu z dnia [...] października 2008 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2009 r., wydanym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE, uzgadniając warunki techniczne przedstawione w uchwale nr [...] z [...] marca 2008 r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, za wyjątkiem charakterystyki promieniowania anten i maksymalnej skuteczności mocy promieniowanej stacji M. oraz P., wskazał na konieczność zmiany parametrów technicznych tych stacji, uzgodnionych z KRRiT pismem z dnia [...] lutego 2005 r., ze względu na ochronę innych stacji nadawczych.

Zgodnie z ustaleniami organu administracji analiza kompatybilnościowa uwzględniająca nowe parametry techniczne określone w uchwale KRRiT (wysokości zawieszenia anten i wysokości terenu u podstawy masztów) uwzględniała zasady Porozumienia Regionalnego zawartego w 1984 r. w Genewie na Regionalnej Administracyjnej Konferencji Planowania Radiofonii VHF, którego Polska jest stroną. Model propagacji fal radiowych według zalecenia ITU-RP.1549, użyteczne natężenie pola elektrycznego obliczane uproszczoną metodą mnożenia prawdopodobieństw w obecności zakłóceń wielokrotnych wykazały, że należy zmniejszyć maksymalną skuteczną moc promieniowaną stacji M. do 0,1 KW oraz ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 80° - 110° do 0,025 KW ze względu na ochronę zasięgu stacji radiowej O. (f = 88,5 MHz). W przypadku stacji P. należy zmniejszyć maksymalną skuteczną moc promieniowaną do 0,2 KW oraz ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 140° - 160° do 0,1 KW ze względu na ochronę zasięgu planowanej stacji radiowej P. (f = 90,3 MHz) oraz ze względu na ochronę stacji I. (f = 90,2 MHz) należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 330° - 340° do 0,1 KW. Uwzględniając ochronę stacji nadawczej Ł. (f = 89,6 MHz) należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną stacji C. w sektorze 210° - 220° do 0,04 KW.

W zaistniałych warunkach Prezes UKE uzgodnił z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji warunki techniczne w sprawie udzielenia koncesji z zastrzeżeniem parametrów wskazanych w postanowieniu. Uzasadniając swoje stanowisko Prezes UKE wskazał na konieczność ochrony innych działających stacji nadawczych w regionie ze względu na to, iż w uchwale KRRiT nr [...] z [...] marca 2008 r. określono parametry techniczne stacji M. i P. znacznie odbiegające od ustalonych w piśmie z [...] lutego 2005 r. Zgodnie bowiem z art. 114 ust. 3 pkt 6 P.t. rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem nie powodują kolizji z udzielonymi rezerwacjami częstotliwości. W ocenie Sądu w składzie orzekającym Prezes UKE zasadnie stwierdził na podstawie poczynionych ustaleń, iż w sytuacji kolizji częstotliwości i innych parametrów technicznych ustalanych w wyniku działań koncesyjnych kierowanych do skarżącej spółki w relacji do częstotliwości wykorzystywanych już przez inne stacje nadawcze w tym samym regionie i do ich parametrów technicznych, należy parametry techniczne stacji M. i P. odpowiednio dostosować w taki sposób, by nie dochodziło do wzajemnego zakłócania się stacji nadawczych. Zasadnym było stwierdzenie Prezesa UKE, że parametry techniczne określone dla stacji M. i P. w uchwale KRRiT nr [...] z [...] marca 2008 r. istotnie odbiegały od ustalonych przez Prezesa UKE z Prezesem KRRiT w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. (wysokości terenu u podstawy masztów i wysokości zawieszenia anten). W związku z tym Prezes UKE był obowiązany, działając w ramach określonych przepisem art. 34 ust. 1a pkt 3 oraz art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, do wydania postanowienia w celu zapobieżenia skutkom negatywnym wskazanym przez przepis art. 114 ust. 3 pkt 6 ustawy P.t.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Prezesa UKE pod względem warunków technicznych wskazywanych dla stacji M. i P. zostało szczegółowo omówione z jednoczesnym wskazaniem na przyczyny, dla których warunki te należy dostosować do podanych w postanowieniu. Parametry techniczne określone w uchwale KRRiT istotnie odbiegały od uzgodnionych z Prezesem UKE w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Zgodnie z ustaleniami organu administracji w uzgodnieniu tym dla stacji M. wysokość zawieszenia anteny ustalono na 149m, a wysokość terenu u podstawy masztu na 21m. Te parametry techniczne zostały, w ocenie organu administracji, w uchwale KRRiT istotnie zmienione - odpowiednio na 179m (+30m) i 92m (+71m). Dla stacji P. te parametry techniczne zostały uzgodnione z KRRiT w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. odpowiednio na 97mm i 30m, a w uchwale KRRiT zmieniono je, jak ocenił Prezes UKE również w sposób istotny - na 99m (+2m) i na 56m (+26m). Częstotliwości dla stacji M. i P. zostały zachowane zgodnie z tym uzgodnieniem, jednakże parametry techniczne dotyczące wysokości terenu u podstawy masztów i wysokości zawieszenia anten zostały w uchwale KRRiT na tyle zmienione, że miały one, zdaniem Prezesa UKE, wpływ na prawidłowe funkcjonowanie innych stacji nadawczych w regionie. Zmiana tych parametrów technicznych stacji M. i P. spowodowała, ze względu na ochronę pozostałych stacji nadawczych w regionie, konieczność ograniczenia maksymalnych skutecznych mocy promieniowania stacji M. i P. w zakresie podanym w zaskarżonym postanowieniu.

Te ustalenia techniczne Prezesa UKE nie podlegały ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W związku z tymi ustaleniami technicznymi Prezesa UKE, wnioskom wyprowadzonym przez specjalistyczny techniczny organ regulacyjny, co do możliwości wzajemnego zakłócania się stacji przy niezmienności parametrów technicznych stacji M. i P., zdaniem Sądu w składzie orzekającym, nie można zarzucić braku podstaw wynikających z przepisów prawa.

Materiał dowodowy, na którym organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie, został zebrany i rozpatrzony zgodnie z wymaganiami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a. co pozwalało na uzasadnienie postanowienia z zachowaniem warunków określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego spółką R. miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie i składania wniosków oraz przeglądania akt. Zatem nie można uznać za zasadne zarzuty oparte na przepisach postępowania powołanych w skardze.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.