Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego, sygn. akt III ZP 15/97
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1997-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 16
journal: Dz.U. 1994 nr 13 poz. 48
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Sądzie Najwyższym.
Teza: Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu nie przysługuje prawo występowania do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwość.

TEZY

Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu nie przysługuje prawo występowania do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwość.


SENTENCJA

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 1997 r. wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w G., skierowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące zagadnienia prawne:

- czy i na jakiej podstawie istnieją możliwości przedłużenia kadencji SIP na czas dłuższy niż 4 lata,

- przez jaki okres po wygaśnięciu kadencji należy wypłacać zryczałtowane wynagrodzenie,

- czy przepisy art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej inspekcji pracy dotyczące wyboru zakładowego społecznego inspektora pracy przez ogólne zebranie pracowników oznaczają wybory przez organ przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego w trybie przewidzianym dla jego zwołania i ważności,

- czy przepisy art. 6 ust. 6 ustawy oznaczają współdziałanie wszystkich zakładowych organizacji związkowych?

postanowił:

odmówić podjęcia uchwały.


UZASADNIENIE

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w G. w piśmie z dnia 7 marca 1997 r., adresowanym do Sądu Najwyższego - "Kolegium Kompetencyjnego", wniosło o wyjaśnienie określonych przepisów ustawy o społecznej inspekcji pracy. Z wniosku tego wynika, że jego celem jest usunięcie wątpliwości co do zastosowania wskazanych przepisów do sytuacji powstałej na skutek poinformowania dwóch działających w Przedsiębiorstwie organizacji związkowych, iż do czasu wyboru nowego społecznego inspektora pracy funkcję tę pełni dotychczasowy inspektor.

Przedstawiony wniosek nie podlega rozpoznaniu przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, które - zgodnie z art. 190 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - właściwe jest wyłącznie do rozstrzygania sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami.

Wniosek ten nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu także w trybie przewidzianym dla podejmowania przez Sąd Najwyższy uchwał mających na celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce. Takie bowiem uchwały - na podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym /t.j. Dz.U. 1994 nr 13 poz. 48 ze zm./ - Sąd Najwyższy może podejmować tylko na wniosek ustawowo do tego uprawnionych podmiotów: Pierwszego Prezesa i Prezesa Sądu Najwyższego, Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich, a jeżeli chodzi o sprawy z zakresu prawa pracy również Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Ponadto na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych /Dz.U. nr 55 poz. 234 ze zm./ prawo do występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami o wyjaśnienie przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych budzących wątpliwości lub których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie przysługuje ogólnokrajowej organizacji międzyzwiązkowej i ogólnokrajowemu związkowi zawodowemu reprezentatywnemu dla pracowników większości zakładów pracy.

Przedstawienie wniosku o wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przepisów prawnych przez podmiot do tego nieuprawniony stanowi przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania sprawy. W konsekwencji postanowiono w myśl art. 20 ust. 1 powołanej ustawy o Sądzie Najwyższym.