Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 539/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223, 228
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Beata Sokołowska ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia r. nr w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2010 I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi C. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę ... złotych, uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości .... złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 lutego 2010 r. Prezydent Miasta ustalił podatek od nieruchomości w kwocie 63,00 zł. Przedmiot opodatkowania stanowiła powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego – 72,95 m2 oraz grunt pozostały – 122,00 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz na podstawie złożonej przez stronę informacji podatkowej.

Powyższa decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 24 lutego 2010 r. (k. 1 akt adm.).

Pismem z dnia 10 marca 2011 r. zatytułowanym "odwołanie" R. podniósł zarzut "bezpodstawnie naliczonego podatku za grunt i nieruchomość". Odwołujący wskazał, że jest właścicielem gruntu, za który zapłacił Spółdzielni Mieszkaniowej, ale go fizycznie nie posiada. Nie może rozporządzać swoim udziałem z powodu braku lokalizacji, której się domaga i dlatego uważa, że żądanie podatku jest kompletnie chybione.

Powyższe odwołanie wpłynęło do kancelarii ogólnej organu I instancji w dniu 10 marca 2011 r.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdziło wniesienie tego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 lutego 2010 r. z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie decyzję organu I instancji doręczono podatnikowi w dniu 24 lutego 2010 r., wobec tego ustawowy 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął ostatecznie z dniem 10 marca 2010 r. Odwołanie wpłynęło natomiast do organu I instancji dopiero w dniu 10 marca 2011 r. i dlatego organ II instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jednocześnie SKO wskazało, iż strona nie wniosła w trybie art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R., żądając uchylenia tego orzeczenia i decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł argumenty merytoryczne dotyczące niezasadnego, jego zdaniem, określenia zobowiązania podatkowego za 2010 r. Zarzucił organowi naruszenie art. 7, 77 §1, 8 i 78 §1 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie dowodów i brak pełnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności odnośnie zakupu nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

SKO wskazało też, że zarzuty zawarte w skardze nie dotyczą zaskarżonego postanowienia, lecz kwestii, których wyjaśnienia skarżący może dochodzić w drodze innych postępowań.

Na rozprawie pełnomocnik z urzędu podtrzymał skargę złożoną przez R. oraz wniósł o koszty pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich legalności i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, kierując się wskazanymi przepisami i mając też na względzie treść zarzutów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że decyzję organu I instancji doręczono osobiście podatnikowi w dniu 24 lutego 2010 r. (zob. k. 1 akt adm.), wobec tego ustawowy 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął ostatecznie z dniem 10 marca 2010 r. Odwołanie wpłynęło natomiast do organu I instancji dopiero w dniu 10 marca 2011 r. (zob. k. 15 akt adm.).

Art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w skarżonym postanowieniu zasadnie uznało, że w niniejszej sprawie zachodziły ustawowe przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Podkreślić trzeba, że w samym odwołaniu strona podniosła wyłącznie argumenty o charakterze merytorycznym, nie wskazując przyczyn wniesienia odwołania po terminie, ani nie zawierając wniosku o jego przywrócenie w trybie art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Również w skardze skarżący podniósł jedynie zarzuty dotyczące zasadności decyzji merytorycznej organu I instancji, nie odnosząc się praktycznie w ogóle do kwestii przekroczenia terminu do wniesienia odwołania oraz do oceny legalności postanowienia organu odwoławczego.

Rację ma organ II instancji, że w skardze poruszono w zasadzie kwestie, których wyjaśnienia strona skarżąca powinna ewentualnie dochodzić na drodze innych postępowań.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie I wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 i § 18 ppkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – punkt II orzeczenia.