Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2020/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art. 6,9,11, 12 i 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1070
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009r., Nr [...], którym nie uzgodniono projektu decyzji Wójta Gminy W. w sprawie realizacji inwestycji polegającej na budowie zagrody rolnej (budynek mieszkalny, budynek gospodarczo - garażowy) i stawów rybnych (staw A o pow. od 2000 do 4200 m2, staw B o pow. od 1000 do 2100 m2 , staw C o pow. od 2400 do 4800 m2) na potrzeby agroturystycznego gospodarstwa rolnego specjalizującego się w hodowli ryb wraz z infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą jak: drogi wewnętrzne, rowy łączące stawy, kładki na rowach, pomosty, wiaty na drewno i maszyny rolnicze, altanę i studnię (woda do podlewania) na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi K., gmina W..

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż projektowana zabudowa planowana jest do realizacji na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny D. funkcjonującego na podstawie ww. rozporządzenia Wojewody [...]. Jak wynika z przedłożonego projektu decyzji Wójta Gminy W., co potwierdzają również skarżący, nieruchomości przeznaczone do planowanej zabudowy położone są w pasie 100 m od rzeki D..

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 omawianego rozporządzenia na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny D. obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wyjątkom od wymienionego zakazu zabudowy podlegają więc cztery kategorie obiektów budowlanych: urządzenia wodne, obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej.

Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym i oczywistym jest, że planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym, jak również nie jest przeznaczona na cele racjonalnej gospodarki zarówno rybackiej jak i leśnej. Również ze względu na przedmiot prowadzonej działalności w ramach realizowanej inwestycji tj. wynajmem pokoi planowana inwestycja nie jest przeznaczona na cele gospodarki wodnej.

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] wniósł R. M. podnosząc zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, tj. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj.[...] Nr [...], poz. [...] ze zm). rozporządzenia, który dopuszcza lokalizowanie w pasie 100 m od linii brzegowej rzeki D. obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, poprzez uznanie przez organ, że zamierzenie inwestycyjne objęte uzgadnianą decyzją Wójta Gminy W. nie mieści się w zakresie gospodarki rolnej i rybackiej oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie kompetencji organu oraz zakresu uzgodnienia. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- zasady praworządności wyrażonej w art. 6 kpa, poprzez naruszenie zasad prawidłowej wykładni, polegające na: rozróżnieniu pojęć "gospodarstwa rolnego" i "gospodarstwa agroturystycznego", których nie rozróżnienia ustawodawca; dokonaniu wykładni prawotwórczej "działalności rolniczej".

- zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 kpa poprzez, działanie bez wskazania wyraźnej podstawy prawnej, w konsekwencji przekroczenie kompetencji organu;

- dokonaniu wykładni niezgodnie z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, w wyniku naruszenia zasady proporcjonalności wyrażonej art. 31 ust. 3 Konstytucji.

- zasadny szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa.

- zasady zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 kpa.

- zasady wyjaśniania zasadności przesłanek rozstrzygnięcia wyrażonej w art. 11 kpa.

-zasady czynnego udziału strony wyrażonej w art. 10 kpa,

- art. 107 kpa, poprzez niepełne, niespójne i nielogiczne uzasadnienie prawne;

oraz nadużycie prawa do swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa polegającego na oczywistej sprzeczności między stanem faktycznym sprawy a oceną dokonaną przez organ.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wbrew stanowisku organu planowana inwestycja ma charakter rolniczy. Zasadniczym celem zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest działalność rolnicza polegająca na hodowli ryb.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie w ocenie Sądu nie narusza prawa.

Przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zagrody rolnej ( budynek mieszkalny, budynek gospodarczo-garażowy) i stawów rybnych na potrzeby agroturystycznego gospodarstwa rolnego specjalizującego się w hodowli ryb wraz z infrastrukturą techniczną i pomocniczą, na działkach nr [...] i [...] położonych we wsi K., gm. W..

Bezsporne jest, że działki nr [...] i [...], na których przewidziana jest do realizacji przedmiotowa inwestycja, położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny D., utworzonego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm., zwane dalej rozporządzeniem). W § 3 rozporządzenia zostały wprowadzone zakazy obowiązujące na ww. Obszarze Chronionego Krajobrazu. Wśród zakazów został ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 8 zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten jest odzwierciedleniem normy zawartej w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.).

Trafnie wywiódł organ, że realizacja planowanego przedsięwzięcia w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej rzeki D. pozostaje w sprzeczności z zakazem wynikającym z § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia. Z treści tego przepisu wynika, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek nie dotyczy m.in. obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Planowana przez skarżącego inwestycja ma co prawda polegać na budowie zagrody rolnej i stawów rybnych na potrzeby agroturystycznego gospodarstwa rolnego specjalizującego się w hodowli ryb, to jednak nie można w ocenie Sądu przyjąć, że w pojęciu obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej mieszczą się budynki mieszkalne. Dla prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej nie jest konieczne istnienie budynku mieszkalnego w pasie 100 metrów od linii brzegowej rzeki, w tym przypadku rzeki D.. Budynek ten może znajdować się poza tym pasem i nie będzie to miało wpływu na możliwość prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej. Nie jest bowiem dla tej gospodarski niezbędne zamieszkiwanie właściciela nieruchomości rolnej w tym pasie.

Wymaga również podkreślenia, że w rozpatrywanej sprawie przesłanki wynikające z § 3 ust. 3 rozporządzenia pozwalające na odstępstwo od zakazu, o którym mowa w ust.1 pkt 8 tego paragrafu również nie zostały spełnione.

W świetle powyższych rozważań zarzut zawarty w pkt 1.1) skargi w powiązaniu z zarzutem z pkt 4 skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem rozważania organu odwoławczego w kwestii, czy planowana inwestycja przeznaczona jest na cele gospodarki rolnej, czy też ma spełniać funkcję rekreacyjną, nie miały żadnego znaczenia dla przedmiotowej odmowy uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, skoro z brzmienia § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia wynika wprost, że w pasie 100 m od rzeki Drwęcy nie jest możliwa lokalizacja obiektu budowlanego, w tym konkretnym przypadku domu mieszkalnego, którego nie można zaliczyć do obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej, polegającej na specjalistycznej hodowli ryb. Nietrafny jest zarzut skargi, jakoby organ przekroczył kompetencje oraz zakres uzgodnienia. Wedle art. 53 ust.4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia właściwym organem do uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody jest regionalny dyrektorem ochrony środowiska. Organem wyższego stopnia w stosunku do regionalnego dyrektora ochrony środowiska w rozumieniu art. 17 pkt 3 kpa w zw. z art. 127 ust.3 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1277 ze zm.) jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 9 i 11 kpa.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 12 kpa wskazać należy, że strona skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia

[...] grudnia 2010 r. sygn. akt IV SAB/Wa 159/10 umorzył postępowanie sądowe, gdyż Generalny Dyrektor Ochorny Środowiska po wniesieniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. skargi na bezczynność, wydał w dniu [...] czerwca 2010r. postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organ uchybił art. 107 kpa.

W ocenie Sądu kwestionowane postanowienie zawiera wszystkie elementy jakie zgodnie z art. 124 § 1 i 2 powinno zawierać tego rodzaju orzeczenie. Dla porządku wskazać należy, że art. 107 kpa określa składniki decyzji, a nie postanowienia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne, a tylko to, że strona nie zgadza się z argumentacją prawidłowego, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organu odwoławczego, nie może prowadzić do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym zarzut naruszenia art. 80 kpa należało uznać za chybiony.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 10 kpa przez organ odwoławczy, wskazać należy, że zarzut ten może być uwzględniony wtedy, gdy strona skarżąca wykaże, że jego naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie,

w ocenie Sądu, brak zawiadomienia strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro z wyjaśnień skarżącego wynika, że planowana inwestycja ze względu na narażenie zalaniem może być zrealizowana wyłącznie w miejscu, w którym teren działek objętych inwestycją jest położony powyżej terenów zagrożonych powodzią, a to miejsce położone jest w pasie 100 m od brzegu rzeki D..

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.