Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1308/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust 1,2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł (sześćset osiemdziesiąt złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 1 sierpnia 2018 r. Gmina Miejska K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług od zbywanych udziałów w nieruchomości oraz w zakresie stawki podatku VAT.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca – miasto na prawach powiatu jest czynnym podatnikiem VAT. Jak stanowi art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, miasto jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną, wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym). Miasto realizuje swoje zadania własne, które polegają na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, jak również z zakresu organizacji przygotowań i przeprowadzenia wyborów powszechnych oraz referendów (art. 7 i 8 tej ustawy). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednym z zadań własnych gminy jest gospodarka nieruchomościami.

Gmina prowadzi postępowanie zmierzające do zbycia udziałów Gminy Miejskiej w nieruchomościach, składających się z działek nr [...] obr. jednostka ewidencyjna o pow. 527 m2 objętej księgą wieczystą, oraz nr [...] obr. jednostka ewidencyjna o pow. 2470 m2 objętej księgą wieczystą stanowiących współwłasność Gminy Miejskiej i osób fizycznych.

Udział odpowiadający części własności niezabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] Gmina Miejska nabyła w drodze decyzji Wojewody z dnia 12 sierpnia 2002 r. nr, natomiast udział w niezabudowanej nieruchomości odpowiadający części stanowiącej działkę nr [...] na podstawie decyzji z dnia 22 grudnia 2003 r.

Przedmiotowe nieruchomości nie podlegają ustaleniom żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast według obowiązującego do dnia 1 stycznia 2003 r. Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta z dnia 16 listopada 1994 r. znajdowały się w Obszarze Rolnym i Urządzeń Rolnictwa RM 132 oraz Obszarze Mieszkaniowym M4 132.

W dniu 11 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla szczegółowo opisanego zamierzenia inwestycyjnego – budowy budynków jednorodzinnych.

Według wskazań Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, przedmiotowe działki znajdują się w strukturalnej jednostce urbanistycznej nr [...] w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W stosunku do działek nr [...] obr., jednostka ewidencyjna została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były wykorzystywane przez Gminę Miejską – Gmina nie ponosiła żadnych nakładów ani nie pobierała korzyści z tych nieruchomości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy Gmina zbywając przedmiotowe udziały w nieruchomościach będzie działała, jako podatnik podatku VAT i czy w związku z powyższym transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?

W przypadku stwierdzenia, że Gmina zbywając udział w przedmiotowych nieruchomościach działała, jako podatnik VAT, wedle jakiej stawki podatku opodatkowane będzie zbycie przedmiotowych udziałów?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zbywając udziały w przedmiotowych nieruchomościach Miasto nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

W przypadku stwierdzenia przez organ, że zbywając udziały w nieruchomościach Miasto działa w charakterze podatnika, sprzedaż przez Miasto udziałów w opisanych nieruchomościach podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, wedle podstawowej stawki podatku wynoszącej na dzień sporządzenia wniosku 23%.

W opinii Gminy przywołującej orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy ono sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego nabywała nieruchomość z mocy prawa i nie wykorzystywała jej w swojej działalności. Tak jest i w przedstawionym w stanie faktycznym. Gmina M. nie wykorzystywała nieruchomości do żadnej działalności gospodarczej – nieruchomości nie były bowiem wynajmowane ani dzierżawione. Dlatego też Gmina M. stoi na stanowisku, że zbywając nieruchomości nie działa w charakterze podatnika VAT.

Interpretacją indywidualną z dnia 1 października 2018r. nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uznał stanowisko skarżącego w zakresie:

- podlegania opodatkowaniu zbywanych udziałów w nieruchomości za nieprawidłowe - w zakresie stawki podatku VAT za prawidłowe.

Uzasadniając sporną kwestię podlegania opodatkowaniu VAT zbywanych udziałów organ podał, iż z treści art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem jednostka samorządu terytorialnego działa w charakterze podatnika wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określone w art. 15 ust. 2 ustawy. Będą to zatem wszystkie realizowane przez tę jednostkę czynności w sferze jej aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie jej czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie wnioskodawca – jednostka samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres, niż sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe transakcji sprzedaży nieruchomości należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT. Co do zasady ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Z art. 7 ust. 1 ustawy, wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Uwagi powyższe wskazują jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe planowanej przez Wnioskodawcę sprzedaży udziału części własności niezabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] oraz udziału części stanowiącej działkę nr [...], należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT. W przedmiotowej sprawie ze strony Wnioskodawcy na gruncie prawa podatkowego nastąpi sprzedaż gruntu.

Wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację w części dotyczącej uznania stanowiska za nieprawidłowe zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Vat, w związku z art. 9 ust 1 Dyrektywy 112 polegające na przyjęciu, że uzyskując zapłatę z tytułu zbycia udziałów nieruchomości, które nie służą prowadzeniu przez Gminę działalności gospodarczej, Gmina działa jako podatnik w zakresie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu przywołano argumentację przedstawioną uprzednio we wniosku o wydanie interpretacji podkreślając, iż organ pominął kwestie wynikające ze wskazanego we wniosku orzecznictwa sądów administracyjnych oraz orzecznictwa TSUE do art. 9 ust 1 Dyrektywy 112 w zakresie konieczności badania, czy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą gminy, czy zwykłym wykonywaniem prawa własności, bez względu na formalny status danego podatnika, w szczególności poprzez analizę zarobkowego charakteru transakcji, czy profesjonalizmu zbywającego w zakresie czynienia nakładów na nieruchomość lub reklamowania sprzedaży.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie interpretacji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), co wynika z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nie stwierdzenia podstaw do uchylenia interpretacji, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b§ 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c§1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b§3 Ordynacji podatkowej to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121§1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165§3b, art. 165a, art. 168, art. 169§1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W kontekście przytoczonego przepisu należy wskazać, że w toku postępowania interpretacyjnego nie znajdują zastosowania postanowienia zawarte w art. 188-200 Ordynacji podatkowej, znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "dowody" z działu IV "postępowanie podatkowe".

Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny, zwłaszcza mając do czynienia z pełnomocnikiem profesjonalnym.

Skarga jest zasadna.

Wnioskodawca we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz w skardze akcentował, iż jego stanowisko determinowane jest poglądami prawnymi prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 17 maja 2017 r. sygn. I SA/Op 110/17, oraz w wyrokach NSA z dnia 5 grudnia 2014 r., I FSK 1547/14; WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2016 r., III SA/Gl 2483/15; WSA we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2015 r., I SA/Wr 1062/15; WSA w Krakowie z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 364/18. Z uzasadnienia wniosku oraz zaprezentowanych dla poparcia stanowiska wnioskodawcy orzeczeń sądów administracyjnych wynikało, iż kluczowa dla oceny wniosku oraz rozstrzygnięcia była analiza skutków podatkowych w zakresie VAT dla gminy zbywającej nieruchomości nabyte z mocy prawa w drodze komunalizacji, które nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej, a zatem czy w takiej sytuacji realizuje ona jedynie swoje uprawnienia właścicielskie, nie działając w charakterze podatnika VAT. Wiodące zatem było akcentowane przez wnioskodawcę zagadnienie, czy zbywane mienie może być przypisane do działalności gospodarczej prowadzonej przez gminę, albowiem w zakresie zbywanych udziałów w działkach podkreślano, iż nie działa ona w charakterze handlowca. Gmina nie wybiera nabywanego mienia celem pozyskania większych dochodów, nie nabywa towarów celem odsprzedaży, nie angażuje środków tak jak przedsiębiorca. Zbywane przez gminę mienie znajduje się jedynie w jej zasobach komunalnych i nie było nigdy wykorzystywane w jakiejkolwiek działalności, tj. gmina pełni w tym przypadku wyłącznie funkcje właścicielskie. Działania te nie są podejmowane przez wnioskodawcę celem uzyskania stałego dochodu, a wynikają z występowania obiektywnych przesłanek – braku możliwości efektywnego ich zagospodarowania przez gminę w inny sposób. Jednocześnie nie kwestionowano we wniosku, że zbycie odbywać się będzie na podstawie umów sprzedaży.

Nadto z uzasadnienia przywołanych wyroków wynikała szczególna powinność respektowania dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej podkreślający dotycząca badania w konkretnej sprawie, czy dana transakcja stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy. Wnioskodawca zarówno we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak i w skardze akcentował, iż jego stanowisko jest tożsame z poglądami prawnymi w przywołanych sprawach rodzajowo podobnych, przy założeniu, iż nawet jeśli jakaś czynność jest dokonywana przez podmiot mający status podatnika podatku VAT in generis, to będzie ona podlegała opodatkowaniu tym podatkiem jedynie wówczas, gdy zostanie dokonana w okolicznościach pozwalających na przypisanie jej cech działalności gospodarczej, a zatem jeśli będzie miała ona charakter profesjonalny i ciągły. Kwestia konieczności spełnienia tego warunku jest silnie akcentowana w orzecznictwie ETS. Wynika z niego, że w przypadku osób fizycznych oraz prawnych, nawet, jeśli są one podatnikami VAT, transakcje przez nie dokonane podlegają opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy dana czynność ma charakter działalności gospodarczej (por. wyroki ETS z 4 października 1995 r, w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen przeciwko Dieter Ambrecht, z 8 marca 2001 r. w sprawie C-415/98 Laszlo Baksci przeciwko Finanzamt Fuerstenfelbruck). Zatem kwalifikacja, czy dany podmiot dokonując odpłatnego zbycia posiadanych składników majątku działa w charakterze podatnika w rozumieniu ustawy o VAT wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie ma charakter profesjonalny. W zakresie obrotu nieruchomościami przejawem aktywności profesjonalnej, może być w szczególności nabycie terenu z zamiarem odsprzedaży po jego uzbrojeniu oraz uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy też podejmowanie aktywnych działań marketingowych w celu uzyskania jak najwyższej ceny itp. (wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. o sygn. C-180/10 i C-181/10, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. I FSK 305/12). We wniosku podkreślono, iż w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem planowanej sprzedaży, gmina nie podejmowała wskazanych wyżej działań. Zbywając nieruchomości wskazane w niniejszym wniosku nie działa ona, jako podatnik VAT. W odniesieniu do tych nieruchomości gmina pełni wyłącznie funkcje właścicielskie, których wykonywanie nie stanowi stałego źródła dochodu. Nie podlega wedle wnioskodawcy opodatkowaniu VAT zbycie nieruchomości, nieprzydatnej dla realizacji celów publicznych i zadań własnych gminy, która nie była przez gminę nigdy wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze organ dokonujący interpretacji naruszył art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Vat w związku z art. 9 ust 1 Dyrektywy 112 poprzez wadliwe uznanie stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, bez odniesienia się do kwestii, czy sporne transakcje dotyczą prowadzenia przez gminę działalności gospodarczej. Skarżony organ powyższej kwestii nie rozstrzygnął, ponieważ w interpretacji indywidualnej wyraził jedynie pogląd odmienny od wskazanego we wniosku, nie dokonując żadnej analizy i nie przedstawiając jakichkolwiek merytorycznych argumentów wobec stanowiska wnioskodawcy, przemawiającego za niegospodarczym charakterem transakcji. Organ nie wyjaśnił powodów odmiennej w tym zakresie oceny, tj., czy i dlaczego sporne transakcje stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy. Z uzasadnienia stanowiska organu wprost wynika, iż przywołał on jedynie przepisy prawne i jednozdaniowo napomknął, iż wszystkie realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego czynności w sferze jej aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych), stanowią działalność gospodarczą, gdyż nie mieszczą się w zakresie działalności publicznej. Zatem okoliczność, iż zbycie odbywać się będzie na podstawie umów sprzedaży, stanowiło dla organu wiodący argument za takim, a nie innym rozstrzygnięciem wniosku, choć nie stanowiła ona istoty sporu i nie była kwestionowane przez wnioskodawcę. Sporną kwestię oceny transakcji w świetle przesłanki działalności gospodarczej organ wyjaśnił natomiast szczegółowo dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może być uznane za stanowisko wyrażone w indywidulanej interpretacji i wobec tego nie spełnia wymogu z art. 14b i n. Ordynacji podatkowej.

W przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie prowadzi się typowego postępowania administracyjnego. Czynności, poprzedzające wydanie interpretacji regulowane są w pierwszej kolejności przepisami rozdziału 1a działu II. Ordynacji. (art. 14b i nast.). Tym niemniej ustawodawca nakazał w sprawach, dotyczących interpretacji indywidualnych stosować odpowiednio enumeratywnie wyliczone przepisy o postępowaniu jurysdykcyjnym przed organami podatkowymi. Na mocy odesłania, zawartego w art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach tych odpowiednio stosuje się m.in. przepis art. 121 § 1, stosownie do którego postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Oznacza to także, że w sprawach interpretacji podatkowych działania organów winny być prowadzone w sposób rzetelny, bezstronny i nie cechujący się dowolnością, przypadkowością albo arbitralnością. Niezależnie od zasady budzenia zaufania, z samej istoty interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wynika konieczność dbania przez organy podatkowe o jednolitość wykładni przepisów. Co prawda taki cel nie został wyartykułowany w tak wyraźny sposób, jak w wypadku interpretacji ogólnych (art. 14a § 1 Ordynacji), niemniej jednak z całokształtu przepisów rozdziału 1a działu II. tej ustawy wynika, że również w wypadku interpretacji indywidualnych zachodzi konieczność podejmowania działań w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego. Wskazuje na to chociażby art. 14b § 6 a Ordynacji podatkowej przewidującego dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych uprawnienie do wydania rozporządzenia, upoważniającego podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych z wyraźnym zastrzeżeniem, że celem ma być zapewnienie jednolitości wydawanych interpretacji. Również art. 14e Ordynacji przewiduje możliwość zmiany z urzędu interpretacji indywidualnej w razie stwierdzenia jej nieprawidłowości. Powyższe zdaniem sądu wskazuje, że organ wydający interpretację nie może zasłaniać się argumentem, że każda interpretacja dotyczy indywidualnego wniosku, przedstawionego przez zainteresowany podmiot.

Wobec powyższego doszło do naruszenia przywołanych w skardze przepisów w zw. z art. 14c § 2 w zw. z art. 120 oraz 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Rzeczą organu podatkowego ponownie rozpoznającego sprawę będzie dokonanie interpretacji z uwzględnieniem przedstawionych wskazań, tj. oceny, czy w zakresie odpłatnego przeniesienia na podstawie umowy sprzedaży udziału w nieruchomościach, w określonych we wniosku okolicznościach nabycia oraz zbycia, gmina działa, jako podatnik podatku VAT, a zatem czy opisana działalność zbycia nieruchomości wchodzi w zakres działalności gospodarczej określonej w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 146 § 1 ustawy o p.p.s.a., zaś w przedmiocie kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.