Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 321/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "GINB") na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca") od pisma Wojewody Ś. z [...]sierpnia 2021 r., znak: [...], o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.) - stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem z 29 czerwca 2021 r., Fundacja [...] z siedzibą w K. na podstawie art. 46c ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.) wystąpiła o wyrażenie zgody na odstąpienie od stosowania przepisów: ustawy Prawo budowlane, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, w celu realizacji przedsięwzięcia mającego na celu działalność leczniczą polegającą na przeciwdziałaniu COVID-19, to jest dostosowania do potrzeb walki z pandemią COVID-19 hali nad kortem tenisowym, o wymiarach 35,76 m x 15,02 m, na działce nr ew. [...] obr. [...] położnej przy ulicy [...] w K..

Pismem z 24 sierpnia 2021 r., znak: [...], Wojewoda Ś. nie wyraził zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ww. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Pismem z 6 września 2021 r. skarżąca złożyła "odwołanie".

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia tj. 134 k.p.a., i 127 § 1 k.p.a. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 46c ust. 3 ww. ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, przez podmioty wykonujące działalność leczniczą albo inne podmioty w związku z realizacją zadań objętych obowiązkiem albo poleceniem wydanym na podstawie art. 10d albo art. 11 h ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 i 2112), w związku z przeciwdziałaniem epidemii, nie stosuje się przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, 471, 782, 1086 i 1378) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r., poz. 282, 782 i 1378), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3,4 i 4a ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym, wymaga zgody wojewody.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że powyższy przepis nie przewiduje, aby zgoda wojewody miała być wydawana w formie decyzji administracyjnej czy też zaskarżalnego postanowienia. Przepis nie przewiduje również, aby wojewoda był zobligowany do wyrażenia zgody na odstąpienie od stosowania przepisów ustawowych, nawet jeśli zachodzą przesłanki określone w ww. art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. Organ wskazał, że zaskarżone pismo Wojewody Ś. z [...] sierpnia 2021 r, znak: [...], nie ma charakteru decyzji, w szczególności nie jest decyzją, od której służyłoby odwołanie. Tym samym niemożliwe jest jego zaskarżenie w trybie przewidzianym dla odwołań.

Na zakończenie swoich rozważań organ II instancji podniósł, że rozpoznanie niedopuszczalnego środka odwoławczego stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 532/07; wyrok WSA w Warszawie z 9 grudnia 2015 r" sygn. akt VI SAA/Va 2557/15).

Na powyższe postanowienie Fundacja [...] z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

- art. 104 § 1 k.p.a. — poprzez uznanie przez Organy I i II instancji, że w sprawie nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej, pomimo że de facto Wojewoda Ś. wydał decyzję administracyjną;

- art. 107 § 3 k.p.a. — poprzez niekompletne, nielogiczne i niespełniające wymogów tego przepisu uzasadnienie faktyczne jak i prawne decyzji , z którego to nie jesteśmy w stanie dowiedzieć się, jakie tak naprawdę motywy przemawiały za oddaleniem wniosku inwestora o odstąpienie od przepisów budowlanych i planistycznych poza rzekomym brakiem obowiązku wyrażenia zgody o to odstąpienie przez wojewodę i rzekomym "obejściem prawa" przez inwestorów (w tym zakresie wojewoda nie poczynił jakichkolwiek własnych ustaleń, a jedynie bezrefleksyjnie powielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który to nie ma nawet jakichkolwiek kompetencji w postępowaniu o wyrażenie zgody, poza kompetencjami z art. 46 ust. 6 ustawy — nie zachodził przypadek zastosowania tego przepisu);

- art. 2 Konstytucji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku należytego ustalenia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku;

- art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 46c ust. 3 in fine ustawy epidemiologicznej poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i nierozstrzygnięcie na korzyść Fundacji wątpliwości związanych z wykładnią przepisów art. 46c ust. 3 ustawy epidemiologicznej;

- art. 8 k.p.a. — poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który narusza zaufanie Skarżącej do władzy publicznej oraz procesu stosowania prawa w demokratycznym państwie prawa;

- art. 140 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a.( art. 127 § 2 k.p.a., art. 17 pkt 2 k.p.a., art. 19 k.p.a. — poprzez przekazanie bez podstawy prawnej treści odwołania Głównego Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przez Ministra Infrastruktury, pomimo że w myśl art 17 pkt 2 k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie (w tym przypadku Minister Infrastruktury);

- art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. — poprzez odmówienie Skarżącej prawa do wniesienia odwołania, pomimo że Wojewoda Ś.powinien był rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji administracyjnej, co nastąpiło w orzeczeniu wydanym w dniu - sierpnia 2021 r.;

- art. 134 k.p.a. — poprzez przyjęcie, że w I instancji nie została wydana decyzja administracyjna i Skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia odwołania, w związku z czym wniesienie odwołania przez Skarżącą jest niedopuszczalne.

- art. 46c ust. 3 ustawy epidemiologicznej — poprzez uznanie, że wskazany przepis nie obliguje wojewody do wydania zgody na odstąpienie od stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2021 poz. 2351, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 2021 poz. 741, z późn. zm.), mimo, że nic takiego z przepisu nie wynika, organ działania tutaj w sferze związania, a nie uznania administracyjnego, i jeśli tylko spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy epidemiologicznej, t. j. inwestycja budowlana jest realizowana przez podmiot wykonujący działalność leczniczą i ma związek z przeciwdziałaniem epidemii, wojewoda jest zobowiązany taka zgodę wydać:

- art. 46c ust. 3 ustawy epidemiologicznej w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. 2021 poz. 2095, z późn. zm. — dalej: specustawa) w związku z § 3 oraz § 6 lit. a), f), g), j), k), m) Statutu Fundacji poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w ocenie zasadności wniosku o odstąpienie od stosowania przepisów budowlanych i planistycznych w oparciu o pozaustawowe przesłanki, rzekome "obejście prawa", w szczególności mając na uwadze fakt, że:

a) ustawowymi przesłankami odstąpienia od stosowania ww. przepisów są: - wykonywanie określonego działania przez inwestora, to jest: budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, rozbiórka obiektu budowlanego, w tym zmiana sposobu użytkowania; - posiadanie przez inwestora statusu podmiotu wykonującego działalność leczniczą; - związek inwestycji z przeciwdziałaniem epidemii, w tym COVID-19;a Fundacja we wniosku wyczerpująca wykazała spełnienie powyższych przesłanek;

b) organ wskazuje, że "wniosek dotyczy obiektu budowlanego, wobec którego orzeczono został nakaz rozbiórki, gdy tymczasem art. 46c ust. 3 ustawy epidemiologicznej wprost wyłącza stosowanie przepisów budowlanych i planistycznych także wobec rozbiórki obiektu budowlanego.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r., znak [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi do rozpoznania ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Wojewody Ś. z dnia [...]sierpnia 2021 r., znak [...], jako wydanej z naruszeniem prawa oraz zobowiązanie Organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej wyrażającej zgodę na odstąpienie od stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2021 poz. 2351, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 2021 poz. 741, z późn. zm,), zgodnie z wnioskiem Skarżącej a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu - zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021r., stwierdzające , na podstawie art. 134 k.p.a., niedopuszczalność odwołania od pisma Wojewody Ś. z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.).

Na wstępie wyjaśnić należy, że zasadnie GINB przyjął, że podstawą do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma Wojewody Ś. z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi było to, że przepisy prawa materialnego nie przewidują, aby taka zgoda wojewody miała być wydawana w formie decyzji administracyjnej czy też zaskarżalnego postanowienia.

Zgodnie z art. 46c ust. 3 ww. ustawy, w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, przez podmioty wykonujące działalność leczniczą albo inne podmioty w związku z realizacją zadań objętych obowiązkiem albo poleceniem wydanym na podstawie art. 10d albo art. 11h ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w związku z przeciwdziałaniem epidemii, nie stosuje się przepisów ustawy z 1 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Odstąpienie od stosowania ww. przepisów wymaga zgody wojewody.

Ani z ww. przepisu, ani innych przepisów wspomnianej ustawy nie wynika, że zgoda wojewody ma mieć formę solenną, a więc formę decyzji administracyjnej lub zaskarżalnego postanowienia.

W ocenie tut. Sądu, wobec braku przepisu kompetencyjnego, nie można w takim stanie wymagać, aby zgoda udzielana przez wojewodę miała formę decyzji administracyjnej ze wszelkimi procesowymi skutkami takiej formy – w tym możliwością skutecznego zaskarżenia odmowy wydania takiej zgody do organu II instancji w postaci odwołania. Jeśli bowiem rozstrzygnięcie określonej sprawy z zakresu administracji publicznej nie jest normatywnie powiązane z formą prawną decyzji administracyjnej, to organ administracji nie jest uprawniony do domniemywania tego rodzaju prawnej formy działania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2268/18 i przywołane tam orzeczenia, CBOSA).

Wyjaśnić też należy, że dyspozycja z 104 § 1 k.p.a., dotycząca załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, odnosi się wyłącznie do takiej sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej.

Natomiast niewątpliwie, skoro zgoda wojewody, o której mowa w art. 46c ust. 3 ustawy dotyczy uprawnienia wynikającego wprost z przepisu prawa, może być zakwalifikowana, jako akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na co trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku 4 października 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 163/21 (CBOSA). W wyroku tym Sąd stwierdził, że taka zgoda wojewody wiąże się z oceną, czy zainteresowany podmiot spełnia określone w art. 46c ust. 3 cyt. ustawy warunki podmiotowe i przedmiotowe i wymaga ustalenia, czy charakter zamierzenia uzasadnia wyłączenie stosowania reguł prawnych określonych w przepisach wymienionych aktów prawnych. Dlatego też czynność urzędowa mogąca manifestować się wydaniem aktu odmawiającego wyrażenia zgody, ze względu na sposób jej podjęcia i skutki przez nią wywierane podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jako działanie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd orzekający podziela wyrażoną w ww. wyroku ocenę prawną, że pismo wojewody, w którym zawiadomią się inwestora, że organ nie wyraża zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym art. 46c ust. 3 ww. ustawy nie jest decyzją administracyjną. Zwrócić też należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę innego podmiotu w podobnym stanie faktycznym i prawnym, sygn. akt VII SA/Wa 2502/21 oraz VII SA/Wa 69/22, dokonał oceny prawnej zbieżnej z oceną tut. Sądu.

Trudno więc zgodzić się z tezą lansowaną w skardze, że odpowiednią formą w jakiej powinien zareagować Wojewoda na wniosek podmiotu jest decyzja administracyjna( art. 104 k.p.a w zw. z art. 1 k.p.a) , ponieważ 46c ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie daje podstaw do wydania decyzji administracyjnej, która jednocześnie otworzy drogę do ewentualnych postępowań odwoławczych w razie odmowy udzielenia zgody na niestosowanie przepisów między innymi Prawa budowlanego. To rodzi zresztą kolejny problem, gdyż żaden przepis kompetencyjny nie wskazuje, który z ministrów- organów naczelnych miałby być właściwy w sprawie udzielenia zgody na niestosowanie przepisów Prawa budowlanego, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ( vide "Prawo Budowlane 2021 - Nowe zasady realizacji inwestycji" Dagmara Kafar, Jakub Kornecki, Kamil Siedlicki, Magdalena Stachal, Krzysztof Szocik- Legalis C.H.Beck ,Warszawa 2021, wydanie I, s.9).

Stąd też GINB prawidłowo uznał, że odwołanie wniesione przez skarżącego od pisma Wojewody Ś. z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi jest niedopuszczalne. Takie stanowisko GINB było w pełni uzasadnione treścią art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Odnosząc się ponadto do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że wojewoda udzielający lub odmawiający zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi działa w charakterze organu administracji architektoniczno - budowlanej w rozumieniu art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351). Natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest centralnym organem administracji rządowej w sprawach administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego i organem właściwym w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze postępowania administracyjnego, w zakresie wynikającym z przepisów prawa budowlanego (art. 88 ust. 1 i 2 Pr. bud.). Jednocześnie, GINB pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością i kontroluje działanie organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego (art. 88a ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud.).

W rzeczywistości więc w sprawie niniejszej nie powstał żaden "spór kompetencyjny", wymagający rozstrzygnięcia Prezesa Rady Ministrów – gdyż przepisy prawa, określające kompetencję GINB są oczywiste. Twierdzenie skarżącego, że "organem właściwym do wydania postanowienia powinien być Minister Infrastruktury , jako organ wyższego stopnia w stosunku do Wojewody" jest więc całkowicie błędne prawnie. Z tej też przyczyny za nietrafny należy uznać podnoszony przez skarżącą spółkę zarzut naruszenia - art. 140 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. oraz art. 127 § 2 k.p.a., art. 17 pkt 2 k.p.a., art. 19 k.p.a, bowiem zaskarżone postanowienie GINB o niedopuszczalności odwołania nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Niezasadnym był więc w świetle powyższej oceny prawnej również zarzut skarżącego naruszenia art. 134 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. i art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi przez uznanie przez organ, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania przez organ I Instancji - Wojewodę Ś., decyzji administracyjnej, przez co stwierdzona została przez organ niedopuszczalność odwołania w niniejszej sprawie.

W związku z formalnym charakterem postanowienia GINB, nie był też zasadny zarzut nierozpoznania istoty sprawy wraz z naruszeniem art. 46c ust. 3 ustawy zzzczl. Niedopuszczalność prawna odwołania – prawidłowo stwierdzona przez GINB – uniemożliwiała temu organowi merytoryczne ustosunkowanie się do podnoszonych w tymże odwołaniu zarzutów.

Wbrew zarzutom skargi, dotyczących naruszenia przez GINB art. 7 oraz 77 §1 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a, GINB w sposób bardzo obszerny wyjaśnił w uzasadnieniu swego postanowienia, dlaczego pismo Wojewody Ś. z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie jest decyzją. Tym samym organ postąpił zgodnie z dyspozycją art. 11 k.p.a., jak również uzasadnił swoje postanowienie zgodnie z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. sporządzając poprawne uzasadnienie faktyczne i prawne. Ustalenie więc w niniejszej sprawie zarówno stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), jak i zebranie dowodów (art. 77 § 1 k.p.a.) odniesione być musiało nie do kwestii merytorycznych przyczyn odmowy udzielenia zgody przez Wojewodę Ś., ale istoty sprawy rozstrzyganej przez GINB – dopuszczalności odwołania skarżącego, co też GINB uczynił. Rozważania organu w tym zakresie były prawidłowe i pełne; zarzut więc, że dokonane zostały "z pominięciem weryfikacji czy dokument sporządzony przez Wojewodę nie spełnia przesłanek do uznania go za decyzję administracyjną czy też okoliczności umożliwiających merytoryczne rozpatrzenie sprawy w sposób w jaki dokonał tego Wojewoda" był zupełnie nietrafny.

Z tych względów stanowisko organu odwoławczego o niedopuszczalności wniesienia odwołania od pisma, które nie jest decyzją administracyjną należy uznać za uzasadnione w rozumieniu art. 134 k.p.a.

Zaakceptowanie przez Sąd formalnego stanowiska GINB zajętego w zaskarżonym postanowieniu czyni niemożliwym odniesienie się do merytorycznych zarzutów skargi skierowanych wobec stanowiska Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2021r.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj: Dz. U. z 2022 r., poz. 329).