Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 61/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30, art. 28 ust. 1, art. 29, art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Olga Białek Sędzia NSA - Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], podjętą na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118/, Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez Spółkę A w W. zgłoszenia zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego na fundamencie o wymiarze ekranu 6,0m x 3,0m, przy ul. [...] we W., działka nr 9/2, AM–19, obręb P.P.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, gdyż zakres robót wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Powyższe wyklucza więc możliwość budowy przedmiotowego nośnika reklamowego na podstawie zgłoszenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A w W., wnosząc o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Jednocześnie strona podniosła, że w sprawie nie mamy do czynienia z obiektem budowanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładniej z budowlą, z uwagi na fakt, że przedmiotowej urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem. Zgodnie z w/w przepisem wolno stojące nie związane z gruntem urządzenie reklamowe nie jest obiektem budowlanym, do budowy którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odniesieniu do tego rodzaju obiektów ma zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W związku z tym instalacja przedmiotowego urządzenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest dopuszczalna na podstawie zgłoszenia.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Wojewoda D. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie istotne jest ustalenie, czy roboty budowlane polegające na zainstalowaniu nośnika reklamowego na fundamencie o łącznej wysokości około 5,68m – w tym tablicy informacyjnej o wymiarach około 6,0m na 3,0m – na podstawie żelbetowej o wymiarach 2,0m na 3,4m, wymagają pozwolenia na budowę, czy też należą do inwestycji nie wymagających takiego pozwolenia. W ocenie Wojewody, ustalenia organu pierwszej instancji w tym zakresie są prawidłowe, albowiem takie roboty budowlane nie zostały przewidziane w art. 29 Prawa budowlanego, jako inwestycja nie wymagająca pozwolenia na budowę.

W myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym.

W niniejszej sprawie objęta zgłoszeniem inwestycja dotyczy obiektu wolno stojącego, związanego z gruntem za pomocą podstawy żelbetowej, przez co nie można jej rozpatrywać w kategoriach instalowania tablic i urządzeń reklamowych. Ponadto podstawa żelbetowa jest częścią całej konstrukcji nośnika, na którym planuje się zainstalowanie tablic reklamowych, przekazującą obciążenie na grunt. Przedmiotowy obiekt niewątpliwie jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. b. Jest to budowla wolno stojąca trwale związana z gruntem. Z opisu technicznego konstrukcji wynika, bowiem że posadowienie przedmiotowego obiektu wymaga przygotowania określonego nośnika i wiąże się konicznością zadziałania na istniejący w jego miejscu grunt poprzez jego wzmocnienie. Wzmocniona warstwa posadowienia musi stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa i tablicy. Ponadto organ dodał, że o trwałym związaniu z gruntem nie decyduje fakt, czy dana budowla ma na przykład fundamenty, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co w rozpoznawanym przypadku sprowadzało się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przez silny podmuch wiatru.

W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że przedmiotowy obiekt jest budowlą w postaci wolno stającego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego.

Ponieważ zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową, tak więc w przypadku realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem w określonym miejscu obowiązuje ogólna zasada z art. 28 ust.1 Prawa budowlanego. Wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych nie należy więc zdaniem organu utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolno stających, trwale związanych z gruntem, które są budowlami /art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego/. Ich budowa nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę /art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego/. Realizacja takich urządzeń wymaga więc uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od miejsca ich usytuowania. W przypadku, gdy budowlą taką jest nośnik reklamowy, a więc obiekt przestrzenny o kilkumetrowej wysokości i szerokości, który musi wytrzymać siłę wiatru oraz innych warunków atmosferycznych, to musi on być w odpowiedni technicznie sposób powiązany trwale z gruntem, nawet gdyby nie był zagłębiony w ziemi.

Tym samym w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł, wnosząc sprzeciw od dokonanego zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Spółka A w W., domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu, nadto zarzuciła, że nie jest dopuszczalne dzielenie urządzenia reklamowego na elementy i stosowanie w stosunku do tych elementów odrębnych reguł. Do zakresu pojęcia "urządzenia reklamowego" należy zaliczyć wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należy więc do nich konstrukcja nośna jak i tablica reklamowa, czyli miejsce, na którym zostanie umieszczony przedmiot reklamy. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza natomiast montaż wszystkich elementów tworzących to urządzenie reklamowe /wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/05, publ. LEX nr 206529/.

Ponadto strona skarżąca przedstawiła pogląd zawarty w wyroku WSA z dnia 26 lutego 2008r. /sygn. akt VII SA/Wa 2071/07/, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca Spółka zwróciła także uwagę, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy mówi o "trwałym posadowieniu", natomiast ustawodawca w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego używa pojęcia "trwałego związania z gruntem". Pojęcia te nie są tożsame i nie można ich stosować wymiennie. To, że obiekt jest trwale posadowiony nie oznacza, że jest trwale związany z gruntem. Antonimem pojęcia "trwale związany z gruntem" jest pojęcie "nie trwale związany z gruntem", co oznacza, że występują dwa sposoby związania z gruntem trwałe i nietrwałe. Dalej idącym pojęciem jest pojęcie "nie związany z gruntem".

Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "trwałego związania z gruntem". W związku z powyższym do wyjaśnienia tego pojęci musi być brane pod uwagę zwyczajne znaczenie tego pojęcia, stosowane w języku polskim. "Związanie" oznacza tyle co "połączenie", a trwałe związanie - zjawisko polegające na połączeniu dwóch rzeczy, których nie da się rozdzielić bez zniszczenia obu rzeczy, jednaj z nich lub połączeniu.

Zdaniem strony skarżącej, organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu, rozszerzając znaczenie pojęcia "trwale związany" w sposób niedopuszczalny. Co więcej zastosowana wykładnia powoduje, że wszystkie obiekty związane z gruntem za pomocą siły grawitacji stają się obiektami trwale związanymi z gruntem, to zaś sprawia, że pojęcie zawarte w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przestaje mieć znaczenie, gdyż nie będą występować urządzenia reklamowe nie trwale związane z gruntem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./, w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, str. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć też trzeba oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończy się milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź kończy się wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że organ pierwszej instancji powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez Spółkę A zgłoszenia zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego na fundamencie, o wymiarze tablicy 6,0m x 3,0m, przy ul. [...] we W., działka nr 9/2, AM–19, obręb P.P..

Zgodnie z w/w przepisem właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Zasadą jest - w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" /ust. 1/ oraz "roboty budowlane" /ust. 2/ niewymagające pozwolenia na budowę.

Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście wskazanych wyżej uregulowań, należy uznać, że zgodnie z przepisem art. 28 Prawa budowlanego istnieje swoiste domniemanie, iż rozpoczęcie robót budowlanych wymaga – co do zasady – legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Wyjątki od powyższej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 powoływanej ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia na budowę.

Z kolei w przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Również wyliczenie owych robót podlegających zgłoszeniu ma charakter zamknięty.

Inwestor chcąc zatem realizować określone roboty i obiekty budowlane, które – jego zdaniem - nie wymagają pozwolenia na budowę, musi wykazać, że planowane zamierzenie mieści się w owym zamkniętym katalogu prac i obiektów, dla realizacji których wystarcza jedynie zgłoszenie.

Niesporne jest w sprawie, że pismem z dnia 25 września 2008r. inwestor – Spółka A w W. – zgłosił zamiar zainstalowania nośnika reklamowego na fundamencie "przestawnym", o wymiarze tablicy - ekranu 6,0m x 3,0m, przy ul. [...] we W., działka nr 9/2, AM–19, obręb P.P.. W ocenie strony skarżącej przedmiotowa inwestycja zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie jest ona obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładniej budowlą, z uwagi na to, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem.

Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że w przepisach Prawa budowlanego brak jest definicji sformułowania: "trwałego związania z gruntem". Ustawodawca nie wskazał także przesłanek, które determinują uznanie, że obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem. Próbę zdefiniowania powyższego sformułowania podjęła judykatura. I tak chociażby w wyroku z dnia 13 marca 2008r., sygn. akt II SA/Wr 576/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, że o tym czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy jedynie sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani też technika w jakiej tego dokonano. Istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd.

Jak wynika z akt sprawy konstrukcja tablicy reklamowej składa się z następujących elementów: przestawna, prefabrykowana, żelbetowa podstawa /fundament/, słup nośny z rur stalowych, do słupa w górnej części zamocowana jest konstrukcja wsporcza składająca się z poziomych elementów /rygli/ połączonych ze sobą czterema pionowymi elementami oraz ściągami. Do konstrukcji wsporczej zamocowana jest tablica, składająca się z 8 brytów o szerokości 77 cm z blachy stalowej ocynkowanej grubości 0,75 mm usztywnionej w środku zgrzewanym profilem blachy 0,75 mm. Całość w ramce z blachy stalowej o szerokości 18 cm. Podstawa żelbetowa z betonu B20 Mpa ma wymiary szer. 2,0m, dł. 3,4m i wys. 0,5m o kształcie trapezowym. W podstawie osadzonych jest 12 kotew o średnicy fi 24mm. Podstawa będzie ustawiona bezpośrednio na istniejącym podłożu. W uwagach końcowych opisu technicznego dołączonego do zgłoszenia stwierdzono, że przed wykonaniem podstawy żelbetowej należy bezwzględnie sprawdzić rozstaw kotew i porównać z rozstawem otworów w podstawie słupa, śruby zabezpieczyć przed odkręceniem stosując dwie nakrętki, stan zakotwienia, a w szczególności dokręcenie śrub należy kontrolować minimum dwa razy w roku.

Sąd nie ma wątpliwości, że w niniejszym przypadku konstrukcja przedmiotowego urządzenia reklamowego ma za zadanie zapewnić planowanej inwestycji stabilne i bezpieczne połączenie z gruntem. Ponadto sposób wykonania i użytkowania wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba zapewnienia tak słupowi, a tym samym na zamocowanej na nim tablicy – takiego posadowienia /połączenia z gruntem/, które uniemożliwi przesunięcie, przewrócenie czy też zapewni odporność na silne podmuchy wiatru opisanego wyżej urządzenia reklamowego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, w konsekwencji przyjmując, że organy zasadnie zakwalifikowały planowaną inwestycję do obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, na wykonanie którego wymagane jest pozwolenie na budowę.

Podkreślić przy tym należy, że ocena, czy dana inwestycja jest trwale związana z gruntem czy też nie jest trwale związana z gruntem, należy do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. To organ mając na uwadze przepis art.5 ust.1 Prawa budowlanego ocenia projekt obiektu pod kątem jak jest on "związany" z gruntem, aby odpowiadał wymogom m.innymi bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowania, tym samym by nie zagrażał życiu, zdrowiu jak i mieniu.

Wbrew zatem twierdzeniu skarżącej Spółki, nie znajdzie tu zastosowanie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych.

Wskazać należy, że analiza przepisów Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem /art. 3 pkt 3/ i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Jednakże są to zazwyczaj urządzenia o mały gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których z powodów wyżej wskazanych nie można zaliczyć urządzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem.

W ocenie Sądu – akceptującego w pełni stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, objęte przedmiotowym zgłoszeniem urządzenie o opisanych wyżej parametrach i konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, odnoszącego się niewątpliwie do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy, a jako takie podlegają reżimowi art. 28 ust. 1 powoływanego aktu /por. wyrok WSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex Nr 282409/.

Sąd nie zgodził się także z zawartym w skardze stwierdzeniem Spółki, że w użytym w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wyrazie "instalowanie" mieści się czynność polegająca na wykonaniu robót budowlanych postawienia obiektu na gruncie. W orzecznictwie bowiem przyjęto, że instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie reklamowe. Instalowanie urządzenia reklamowego polega więc na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Wykonywania robót budowlanych polegających więc na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych nie należy utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt IISA/Wr 583/07). W rozpoznawanej sprawie, Sąd jak to już wyżej podkreślił - nie ma wątpliwości, że planowana inwestycja jest budową obiektu budowlanego - budowli, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi Spółki A, a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.