Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 2655/95
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1996-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 999
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Zasada ochrony interesów osób trzecich, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, nie stwarza podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestorowi, który na określonej nieruchomości zamierza podjąć taką samą działalność gospodarczą, jaką prowadzi na nieruchomości sąsiedniej właściciel tej nieruchomości, jeżeli w wyniku budowy nowego obiektu budowlanego nie nastąpi ograniczenie dostępu do nieruchomości sąsiedniej ani ograniczenie prawa do korzystania z tej nieruchomości.

TEZY

Zasada ochrony interesów osób trzecich, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, nie stwarza podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestorowi, który na określonej nieruchomości zamierza podjąć taką samą działalność gospodarczą, jaką prowadzi na nieruchomości sąsiedniej właściciel tej nieruchomości, jeżeli w wyniku budowy nowego obiektu budowlanego nie nastąpi ograniczenie dostępu do nieruchomości sąsiedniej ani ograniczenie prawa do korzystania z tej nieruchomości.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ oddalił skargę Edwarda T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 18 września 1995 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 maja 1995 r. nr AiNB.7331-WŻ/169/95, wydaną na podstawie art. 43 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4 pkt 4 oraz art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, Prezydent Miasta W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania przez Centralę (...) w W. terenu położonego w W., obejmującego działki nr 478/3 i 479/7, w celu modernizacji zlokalizowanej i działającej na tych działkach stacji paliw. W ramach modernizacji stacji paliw projekt zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywał budowę na działce 479/7 automatycznej myjni samochodowej.

Od decyzji tej wniósł odwołanie Edward T. - użytkownik wieczysty działki sąsiedniej /nr 479/10/, prowadzący na tej nieruchomości działalność gospodarczą w zakresie mechaniki pojazdowej w postaci mycia i konserwacji samochodów. Odwołujący się zarzucił, że w latach 1982-1987 wybudował i uruchomił myjnię samochodową na nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio ze stacją paliw. Centrala (...), zajmująca się dystrybucją paliw i olejów, powinna ograniczyć zakres swojej działalności do tych zadań. Budowa myjni samochodowej w bezpośrednim sąsiedztwie takiego samego zakładu jest inwestycją niepotrzebną, gdyż działająca już myjnia odwołującego się zaspokaja wszystkie potrzeby, a w okresie zimowym musi być zamykana ze względu na brak popytu. W tych warunkach działalność Centrali, zmierzająca do przejęcia również tej dziedziny działalności, jest przejawem monopolizacji usług samochodowych.

Decyzją z dnia 18 września 1995 r. nr KO.8100/I/64/95 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonym uchwałą nr LIX/30/94 Rady Miejskiej z dnia 21 kwietnia 1994 r. W planie tym, co wynika akt, obszar zabudowy Centrali wchodzi w skład terenów oznaczonych na planie symbolem I 13 AUC jako obszar wielofunkcyjny z przeznaczeniem do zabudowy i dla urządzeń o charakterze centrotwórczym. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w celu modernizacji działającej stacji paliw, obejmującej budowę myjni dla pojazdów mechanicznych, została wydana po uzgodnieniach z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym, (...) Związkiem Wodociągów i Kanalizacji, Zakładem Energetycznym, Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego, Okręgowym Urzędem Górniczym oraz Wydziałem Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w W. Zarzuty podnoszone przez odwołującego się nie dotyczą przesłanek, od których jest uzależnione wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Edward T. powtórzył zarzuty sformułowane w odwołaniu, a ponadto podniósł, że budowa przez Centralę myjni samochodowej w bezpośrednim sąsiedztwie działającej już jego myjni narusza przepisy art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym /Dz.U. nr 14 poz. 88/. Lokalizacja nowej myjni może spowodować wyeliminowanie jego warsztatu rzemieślniczego. Na terenie miasta W. w odległości około 1700-1900 m funkcjonują dwie inne myjnie, a przy ul. Ch. będzie budowany przez inwestora zagranicznego ciąg usług samochodowych wraz z myjnią.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i linie rozgraniczające teren inwestycji oraz okres ważności decyzji.

Wydana przez Prezydenta Miasta W. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu stacji paliw w W. w celu modernizacji urządzeń tej stacji oraz budowy myjni samochodowej odpowiada wyżej określonym przesłankom. W szczególności ani modernizacja stacji paliw, ani budowa myjni nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą nr LIX/30/94 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 1994 r. Projekt decyzji był również przedmiotem uzgodnień z właściwymi organami, a w szczególności służbami sanitarno-epidemiologicznymi, nadzoru budowlanego oraz ochrony środowiska.

Zarzuty skargi zresztą nie dotyczą wyszczególnionych wyżej przesłanek decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i sprowadzają się wyłącznie do tego, że uruchomienie myjni samochodowej przez Centralę w bezpośrednim sąsiedztwie myjni skarżącego doprowadzi do ograniczenia opłacalności tej działalności, a sama budowa nowej myjni jest zbędna z powodu ograniczonych potrzeb w zakresie tego rodzaju usług.

Według powołanego art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego powinna określać również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich, o jakiej mowa w tym przepisie, polega - ogólnie rzecz biorąc - na ochronie praw podmiotowych tych osób w zakresie odpowiadającym ich prawom majątkowym /własności, posiadania, użytkowania wieczystego/, a także uprawnieniom do równego i odpowiadającego potrzebom każdej osoby korzystania ze środowiska naturalnego.

Gdy chodzi o podejmowanie działalności gospodarczej przez osoby fizyczne i inne podmioty prawne, art. 6 Konstytucji gwarantuje wszystkim swobodę działalności gospodarczej bez względu na formę własności, a jej ograniczenie może nastąpić jedynie w ustawie. Zasada ta została powtórzona w art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./.

Ponadto według art. 3 pkt 1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Oznacza to, że Centrala (...) w warunkach wolności prowadzenia działalności gospodarczej ma prawo do zagospodarowania swojego terenu zgodnie z potrzebami tej działalności.

Zasada ochrony interesów osób trzecich, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, nie stwarza podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestorowi, który na określonej nieruchomości zamierza podjąć taką samą działalność gospodarczą, jaką prowadzi na nieruchomości sąsiedniej właściciel tej nieruchomości, jeżeli w wyniku budowy nowego obiektu nie nastąpi ograniczenie dostępu do nieruchomości sąsiedniej ani ograniczenie prawa do korzystania z tej nieruchomości. (...)

Na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną.