Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2628/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 60 ust 1, art 53 ust 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj Sędziowie: WSA Katarzyna Golat (spr.) WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo – akcyjna Sp. j. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...]Minister Zdrowia, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], odmawiające [...] Spółka z o.o., [...] Spółka komandytowo-akcyjna Sp.j. (określanej dalej jako skarżąca) uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu działek nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], w [...] przy ul. K., położonej w strefie [...] ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska [...], z uwagi na brak informacji dotyczących powierzchni użytkowania obiektu. Organ powołał art. 38a ust. 2 pkt 3, w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1056), w strefie [...] ochrony uzdrowiskowej, zgodnie z którymi zabrania się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m².

W dniu [...] czerwca 2017 r., wpłynął do Ministerstwa Zdrowia kolejny projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący ww. inwestycji. Minister Zdrowia, ze względu na brak istotnej dla spraw informacji dotyczącej całkowitej powierzchni użytkowania obiektu handlowo-biurowo-usługowego, po planowanej budowie, w tym powierzchni użytkowania dla usług i biur, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], odmówił uzgodnienia. Organ wskazał, że brak powyższego elementu w projekcie decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwił Ministrowi Zdrowia dokonanie oceny, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie naruszy przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

W dniu 13 lipca 2017 r. wpłynął wniosek [...] Spółka z o.o., [...], Spółka komandytowo-akcyjna Sp.j., o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], Minister Zdrowia utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r.

W uzasadnieniu organ argumentował, że przesłany do uzgodnienia projekt decyzji nie zawierał określenia powierzchni użytkowej obiektu handlowo-biurowo-usługowego, czyli powierzchni użytkowej dla: handlu, usług (biur). W dniu [...] czerwca 2017 r. wpłynął do Ministerstwa Zdrowia nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy (znak [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.) dla ww. inwestycji, w którym uzupełniono brakujące informacje o podanie powierzchni użytkowej tylko dla części handlowej. W związki z powyższym Minister Zdrowia pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., wydał postanowienie odmowne znak [...], informując ponownie w uzasadnieniu o braku podania wszystkich powierzchni użytkowych dla całego obiektu.

W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 38a ust. 2 pkt 3 w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych w strefie [...] ochrony uzdrowiskowej zabrania się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m². Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy uzdrowiskowej powierzchnia użytkowania to powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian wszystkich kondygnacji oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, eskpozycje wystawowe. Zgodnie z powyższym, w planowanej inwestycji, w skład powierzchni użytkowania obiektu handlowego wlicza się, również powierzchnię części usługowej (usługi biurowe).

W skardze wywiedzionej przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółka komandytowo - akcyjna Sp. j. dnia [...] września 2017 r. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r. zarzucono naruszenie następujących przepisów, które miały wpływ na treść zaskarżonego postanowienia:

• art. 38a ust. 2 pkt 3 w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak danych do wydania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy

• niezastosowanie art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r. poz. 1073), określanej dalej jako u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie definicji sprzedaży, w odniesieniu do definicji powierzchni użytkowania z art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym.

W ocenie skarżącej Spółki inwestor spełnił warunek z art. 38a ust. 2 pkt 3, w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, bowiem organ domagał się podania we wniosku oddzielnie powierzchni handlowej, usługowej i biurowej, co nie ma uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.

Spółka wskazała, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy uzdrowiskowej - powierzchnia użytkowania - to powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, ekspozycje wystawowe. W jej ocenie oznacza to, że powierzchnię przeznaczoną na biura wlicza się do handlowej powierzchni użytkowania, co z kolei uprawnia do twierdzenia, że inwestor spełnił wymagania w tym względzie.

Natomiast według art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez - powierzchnię sprzedaży - należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).

Inwestor pismem z dnia 24 maja 2017 r. zmodyfikował swoje oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 11 maja 2017 r. i wskazał, że powierzchnia użytkowania części handlowej w projektowanym budynku nie przekroczy 400 m² i wynosić będzie 400 m². Takie samo oświadczenie zostało złożone w notatce \ z 24 maja 2017 r. \ przed wydaniem ww. postanowienia.

Skarżąca wyjaśniła, że szczegółowe określenie tej powierzchni wynikało ze zobowiązania, nałożonego przez Urząd Miasta i Gminy [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]), w którym proszono inwestora o podanie powierzchni użytkowania części handlowej w projektowanym budynku, a nie o podanie całkowitej powierzchni użytkowania czy powierzchni użytkowej w ww. obiekcie w rozbiciu na powierzchnię użytkową biur, dla usług i dla handlu.

W ocenie skarżącej, gdyby organ wystąpił o uzupełnienie takich braków formalnych wniosku, to stosowne oświadczenia byłyby złożone przez inwestora, co do powierzchni do biura i usług. Inwestor wskazał, że powierzchnia biur wchodzi w skład powierzchni użytkowania dla obiektów handlowych.

Podana przez inwestora powierzchnia jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Powoływany przepis prawa wskazuje jedynie na powierzchnię użytkowania w obiektach handlowych, nie nakładając ograniczeń co do powierzchni usługowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan prawny nie jest sporny między stronami, natomiast sporna jest jego wykładnia, w kontekście stanu faktycznego.

Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 38a ust. 2 pkt 3, w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d powoływanej wcześniej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych w strefie [...] ochrony uzdrowiskowej zabrania się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m². Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy uzdrowiskowej, powierzchnia użytkowania to powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian wszystkich kondygnacji oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, eskpozycje wystawowe.

Zasadnie organ uznał, że istotą przytoczonego przepisu (art. 2 pkt 14 ustawy) jest konieczność spełnienia warunku, odnoszącego się do parametrów powierzchni użytkowania w planowanej inwestycji, a w skład powierzchni użytkowania obiektu handlowego wlicza się, również powierzchnię części usługowej (usługi biurowe).

Ze względu na usytuowanie przedmiotowej inwestycji na obszarze, do którego stosuje się ustawę o lecznictwie uzdrowiskowym, przepisy art. 38a ust. 2 pkt 3, w związku z ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, na zasadzie lex specialis posiadają pierwszeństwo przed przepisami bardziej ogólnymi. Dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia ma zatem powoływany wyżej przepis art. 2 pkt 14 ustawy uzdrowiskowej, definiujący powierzchnię użytkowania. Wskazuje on w sposób niebudzący wątpliwości, że na powierzchnię użytkowania składa się powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian wszystkich kondygnacji oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, eskpozycje wystawowe.

Wykładnia gramatyczna tego przepisu, w powiązaniu z wykładnią celowościową (uwzgledniającą ratio legis ustawy uzdrowiskowej, ograniczającej inwestycje, z uwagi na zachowanie cech danego obszaru jako uzdrowiska), nie pozwala na dokonanie jego zawężającej wykładni. Nie jest zatem dozwolny zabieg interpretacyjny, polegający na ograniczeniu powierzchni użytkowej, poprzez włączenie do niej powierzchni sprzedażowej, z pominięciem innego rodzaju powierzchni, pośrednio służącej handlowi.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niezastosowania art. 2 pkt 19 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie definicji powierzchni sprzedaży, w odniesieniu do definicji powierzchni użytkowania z art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Przepis ten dotyczy takich przypadków, do których nie odnoszą się przepisy szczególne, a zatem ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym.

Zasadnie organ wywodził, że nieprzedstawienie przez skarżącą wszystkich danych w powyższym zakresie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia Ministrowi Zdrowia dokonanie oceny, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie naruszy przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. W świetle wskazanych wymogów uzupełnienie brakujących informacji o podanie powierzchni użytkowej tylko dla części handlowej, w rozumieniu u.p.z.p., nie jest wystarczające.

Ta konkluzja czyni niezasadnymi materialne zarzuty skargi.

Brak jest również podstaw do skutecznego wywodzenia, że rozstrzygnięcie organu jest błędne, ze względu na wadliwą treść wezwania z dnia 2 stycznia 2017 r. Inwestor składając wniosek o wydanie warunków zabudowy porusza się w obszarze prawnym, a zatem musi brać pod uwagę wymogi prawne, obowiązujące go obiektywnie, co do znajomości których, obowiązuje zasada ignorantia iuris nocet.

Za powyższym przemawia wymóg należytej staranności inwestora, jako podmiotu administrowanego, a kontekście art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), powoływanej dalej jako K.p.a., wysławiających zasadę praworządności.

Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Nie było również podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów procesowych. Sprawa została wnikliwie rozpatrzona. Organ nie naruszył art. 7, 77 czy 8 K.p.a., a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, ze względu na przytoczenie relewantnych podstaw prawnych oraz logiczną argumentację, odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec tego Sąd na podstawie art. 119 § 3 (tryb uproszczony) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1370), oddalił skargę.