Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 774/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32, art. 83 ust. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi S. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych odsetek od składek na ubezpieczenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. S. P. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o umorzenie obowiązku spłaty odsetek z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, FGSP oraz ubezpieczenie zdrowotne, spłacanych zgodnie z zawartą z ZUS Odział w P. umową nr [...] , z dnia [...] r., o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek. S. P. wskazał, że brak płacenia pełnej składki ubezpieczeniowej był spowodowany tym, że Instytut T., w którym był zatrudniony, nie opłacał właściwej składki.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił S. P. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych odsetek od składek na:

1. ubezpieczenia społeczne za okres 08/2001-09/2001, 01/2002, 04/2002-01/2003, 05/2003-12/2003, naliczonych na dzień 17.09.2009 r. ( wpływ wniosku o układ ratalny) - [...] zł;

2. ubezpieczenie zdrowotne za okres 04/2001-08/2001, 04/2002, 08/2002, 02/2003, 07/2008, 12/2008 naliczonych na dzień 17.09.2009 r. - [...] zł;

3. Fundusz Pracy za okres 04/2001-01/2003, 05/2003-12/2003 naliczonych na dzień 17.09.2009 r. - [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym należności z tytułu składek mogą być przez Zakład umarzane w całości lub w części tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności lub, w uzasadnionych przypadkach, umarzane pomimo braku całkowitej nieściągalności. W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu nie zaszły przesłanki całkowitej nieściągalności. Strona była współwłaścicielem nieruchomości, która była przedmiotem zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności Zakładu. Ponadto strona była właścicielem pojazdu, który mógł być przedmiotem egzekucji, bądź zbezpieczenia. Na podstawie zebranych w postępowaniu dowodów organ nie stwierdził również szczegółowych okoliczności pozwalających na umorzenie zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3a w/w ustawy.

W dniu [...] r. S. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia należności składkowych w zakresie odsetek za zwłokę i wniósł o ich umorzenie wskazując ponownie na brak swojej winy w powstaniu zaległości. Ponadto zarzucił organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie kosztów utrzymania i możliwości podjęcia pracy oraz fakultatywny charakter zajmowania mienia strony w celu zabezpieczenia wierzytelności.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 tekst jednolity z późn. zm.) w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585, tekst jednolity z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W toku postępowania organ ustalił, że wnioskodawca był zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Gospodarstwo domowe prowadził wraz z żoną, która pracowała i osiągała średnie dochody miesięczne w wysokości ok. 3.500,00 zł netto. Na utrzymaniu rodziny pozostawał studiujący zaocznie syn. Organ rentowy ustalił średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny strony: 277,00 zł - opłata za dostawę gazu, 189,00 zł - opłata za energię elektryczną, oplata za dostawę wody i odbiór ścieków - 43,00 zł, oplata za wywóz śmieci - 25,00 zł, podatek od nieruchomości - 14,00 zł, opłata z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności - 79,00 zł, czesne za studia syna - 340,00 zł. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (rzeczywiste koszty utrzymania w roku 2011 r. były wyższe niż ustalił organ I instancji, natomiast oplata miesięczna za studia Pańskiego wynosi w rzeczywistości 680,00 zł ponieważ studiuje on na dwóch kierunkach jednocześnie) organ wskazał, że różnice w ustaleniu wysokości opłat stałych nie mają znaczącego charakteru, z kolei wydatki ponoszone w związku ze studiami syna nie mają charakteru kosztów ponoszonych na zaspakajanie podstawowych potrzeb życiowych.

Organ zauważył także, że S. P. nie przedłożył dokumentów wskazujących na wystąpienie okoliczności, które uniemożliwiałyby mu lub jego synowi podjęcie zatrudnienia, a trudna sytuacja na lokalnym rynku pracy nie może być brana pod uwagę jako przesłanka trwałe uniemożliwiająca jej znalezienie.

Przechodząc do oceny istnienia podstawy prawnej umorzenia należności z tytułu składek Zakład wskazał, że decyzja w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ma charakter uznaniowy. Z uwagi na fakt, że wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości, która jest przedmiotem zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności Zakładu oraz właścicielem pojazdu, który może być przedmiotem egzekucji bądź zabezpieczenia, to nie zachodzą w sprawie przesłanki całkowitej nieściągalności określone w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych określone w § 3 rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. P. wniósł o uchylenie w całości decyzji nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia [...] r., oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. nr [...] z dnia [...] r., a zaskarżonym decyzjom zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Skarżący wskazał, że nie kwestionuje uznaniowego charakteru norm prawnych zawartych w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Tym niemniej skarżący zauważył, że swoboda organu rentowego nie oznacza dowolności w podejmowaniu uznaniowych decyzji odmownych, jest ona bowiem ograniczona zasadami procedury administracyjnej. W związku tym skarżący dopatruje się naruszenia prawa przez organ, ponieważ w jego ocenie Zakład w ogóle nie odniósł się do kwestii niedomagania się umorzenia całości należności z tytułu składek. Ponadto organ nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący wywiązuje się z umowy nr 70/2009 o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. Skarżący wskazał także, że prowadził działalność gospodarczą i był jednocześnie zatrudniony na umowę o dzieło w Instytucie Transportu Samochodowego, a brak opłacania składek na ubezpieczenie społeczne był spowodowany niewłaściwym postępowaniem Instytutu, a nie celowym działaniem skarżącego. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy również nie dość wnikliwie przeanalizował kwestię bezrobocia skarżącego i jego syna oraz choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa skarżącego.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że organ przyjął całkowicie bierną postawę, ograniczając się jedynie do oceny, czy wnioskodawca sam udowodnił fakty stanowiące podstawę jej żądania, czy też nie, przerzucając w konsekwencji obowiązek wyjaśnienia sprawy na stronę. Zdaniem skarżącego organ ma co najmniej obowiązek wyjaśnienia dlaczego argumenty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto Zakład nie rozpatrzył wszystkich dowodów we wzajemnej łączności, a jedynie w wyizolowaniu, co zdaniem skarżącego nie dawało pełnego obrazu sprawy. Z uzasadnienia decyzji w ocenie skarżącego nie wynika, jakie dowody organ II instancji dopuścił do analizy. Poza tym organ nie wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił mocy dowodowej i dlaczego. W uzasadnieniu faktycznym nie znalazło się odniesienie Zakładu do wszystkich podnoszonych zarzutów i żądań. W decyzji zdaniem skarżącego brakuje także uzasadnienia prawnego, ponieważ organ ograniczył się jedynie do przytoczenia wprost treści przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił także, że decyzja o umorzeniu należności oparta jest na swobodnym uznaniu administracyjnym, a organ administracji publicznej jakim jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych może nie umorzyć należności nawet w przypadku, gdy zachodzą przesłanki do ich umorzenia określone w ustawie. Ponadto w świetle interesów finansów ubezpieczeń społecznych sytuacji finansowej i rodzinnej zobowiązanego, umorzenie należności z tytułu składek na obecnym etapie byłoby w ocenie organu przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem oceny Sądu były decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podjęte w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych odsetek od składek na ubezpieczenia społeczne.

Kwestię umorzenia należności z tytułu składek reguluje art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007r Nr 11, poz. 74 z późn. zm., dalej: u.s.u.s.). Należności z tytułu składek oznaczają składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.). Według art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Badając w kontekście tego przepisu przesłanki umorzenia organ odwoławczy stwierdził, że sytuacja majątkowa i życiowa S. P. (żona skarżącego osiągająca dochód, możliwość podjęcia zatrudnienia, możliwość podjęcia zatrudnienia przez pozostającego na utrzymaniu skarżącego syna, posiadanie majątku: nieruchomości i pojazdu, brak niezdolności do pracy) nakazuje przyjąć, że nie zachodzą przesłanki umorzenia należności z tytułu całkowitej nieściągalności składek. Sytuacja majątkowa zobowiązanego w ocenie organu pozwala na egzekucję zobowiązań składkowych bez wpływu na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych.

Art. 28 ust. 3a u.s.u.s. przewiduje możliwość umorzenia należności z tytułu składek mimo braku ich całkowitej nieściągalności w uzasadnionych przypadkach. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o ten przepis zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003 r., nr 141, poz. 1365). § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Organ odwoławczy badając wystąpienie w/w przesłanek uznał, że przesłanki nie zostały spełnione. Organ wskazał, że brak jest podstaw do zakwalifikowania sytuacji materialnej oraz zdrowotnej wnioskodawcy jako stanu wskazanego w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. W związku z tym nie można mówić o pozbawieniu możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Nie zachodzi sytuacja klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia pozbawiająca skarżącego możliwości dalszego prowadzenia działalności. Z kolei ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów o przewlekłej chorobie, które wskazywałyby, że choroba uniemożliwia mu osiąganie dochodu pozwalającego na opłacenie należności, to nie zachodzi także sytuacja pozbawiająca zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Dokonując oceny legalności działania organów rentowych Sąd zauważa, że decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek podejmowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 28 u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. oparte są na uznaniu administracyjnym. W takiej sytuacji organ ma możliwość ukształtowania rozstrzygnięcia, przy czym jego treść nie może być dowolna i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności. Następuje ono w określonych przez ustawodawcę granicach wyznaczonych przez dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do wnikliwej analizy okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przepisach. Dopiero w ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Rozstrzygnięcie podjęte w ramach uznania wymaga zatem od organu ustalenia całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), jego wyczerpującego zbadania (art. 77 § 1 k.p.a.), a także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Z kolei ocena materiału dowodowego w kontekście mających zastosowanie przesłanek umorzenia należności, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Jej uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, z kolei uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyrok NSA z 18.03.2009 r., sygn. akt II GSK 784/08, CBOSA).

W ocenie Sądu organ nie naruszył przepisów. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na podstawie art. 11 k.p.a. z kolei organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Decyzja umorzeniowa, choć jest decyzją uznaniową, nie może być decyzją dowolną. Przy podejmowaniu decyzji odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek zadaniem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dotyczy to przede wszystkim dokonania ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej strony. W okolicznościach sprawy nie mniej istotna jest także jej sytuacja zdrowotna. Organ dokonał ponownej analizy materiału dowodowego, zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów uznał za wiarygodne uzasadniając to tym, że zostały sporządzone w przepisanej formie przez właściwe organy w zakresie ich kompetencji. Prawidłowo zatem ustalił sytuację finansową skarżącego i uwzględnił w decyzji wszystkie istotne okoliczności: odniósł się do bezrobocia skarżącego, dochodu uzyskiwanego przez członków jego rodziny, do rachunków, które okazały się wyższe niż przyjął organ I instancji oraz do czesnego za studia syna.

Dokonując rozstrzygnięcia należało zatem uwzględnić aktualne dochody skarżącego i w związku z ich wielkością dokonać oceny sytuacji strony pod kątem przesłanek umorzenia. Organ II instancji wskazał, że osiągany dochód skarżącego pozwala na spłatę istniejącego zadłużenia składkowego w dłuższym okresie czasu przez potrąceń ze świadczenia rentowego lub dobrowolnych wpłat. Regularne wpłaty na poczet istniejącego zadłużenia w drodze prowadzonej egzekucji przyczynią się do jego całkowitej spłaty w przyszłości. Organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki umorzenia należności z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w/w rozporządzenia. Należy podkreślić, że decyzja uznaniowa powinna zawierać wszechstronną ocenę oraz rzetelne uzasadnienie uwzględniające istotne okoliczności sprawy. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji nie ma cech dowolności

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że interes publiczny sprowadzający się do dbałości o stan finansów ubezpieczeń społecznych nie powinien być rozumiany jako fundamentalnie sprzeczny z ważnym interesem osoby zobowiązanej. Sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa nie jest bowiem zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie będąc zgodna z interesem publicznym (por. wyroki: WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2130/11, CBOSA, WSA w Opolu z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Op 470/11, CBOSA oraz wyrok WSA w Gorzowie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 235/10, CBOSA). W związku z tym przy podejmowaniu decyzji dotyczącej umorzenia należności z tytułu składek organ powinien ocenić sytuację skarżącego z uwzględnieniem ewentualnego powstania dalszych ciężarów dla państwa lub podmiotów samorządu terytorialnego, które będą zobowiązane do udzielenia zobowiązanemu pomocy.

Analiza akt sprawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że organ wnikliwie zbadał sprawę, a swoją decyzję o nieumarzaniu odsetek prawidłowo uargumentował. Decyzja zawiera prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, zawierające omówienie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, co jest istotne z punktu widzenia stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, realizowanej na mocy jego art. 107 § 3. Organ administracji, zgodnie z tą zasadą, wyjaśnił skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 3118/01 (publ. w CBOSA), stwierdził, że zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla zobowiązanego, powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia. W ocenie Sądu sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji spełnia nakaz art. 11 k.p.a., w szczególności zawiera argumentację wystarczająco wnikliwie wyjaśniającą skarżącemu, dlaczego organ stoi na stanowisku, że strona może podjąć zatrudnienie; wyjaśnia stronie słuszność i celowość takiego rozstrzygnięcia w obliczu całokształtu jego sytuacji zdrowotnej i finansowej; wykazuje, że podjęte rozstrzygnięcie jest uzasadnione z punktu widzenia prawnego, społecznego i gospodarczego.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził zatem naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.