Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2771/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 kpa, art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], stwierdzającej, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę naziemnego zbiornika na olej napędowy o pojemności V=30m3 wraz z dystrybutorem paliwa, elektronicznej wagi najazdowej, rozbudowę budynku administracyjno-biurowego oraz adaptację 5 obór z przeznaczeniem na magazyny na działkach nr [...] i [...] we wsi [...] gm. [...]), w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnego zbiornika na olej napędowy wraz z dystrybutorem paliwa oraz adaptacji 5 obór z przeznaczeniem na magazyny, oraz odmawiającej stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji w pozostałej części, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę naziemnego zbiornika na olej napędowy o pojemności V=30m3 wraz z dystrybutorem paliwa, elektronicznej wagi najazdowej, rozbudowę budynku administracyjno-biurowego oraz adaptację 5 obór z przeznaczeniem na magazyny na działkach nr [...] i [...] we wsi [...] gm. [...].

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnego zbiornika na olej napędowy o pojemności V=30m3 wraz z dystrybutorem paliwa oraz w części dotyczącej adaptacji 5 obór z przeznaczeniem na magazyny. Decyzja ta została doręczona inwestorowi w dniu [...] kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r..

Pismem z dnia [...] września 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) inwestor wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, dołączając do wniosku odwołanie.

Wskazał, że o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu 29 sierpnia 2014 r., kiedy odebrał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślił, że z wcześniejszej korespondencji kierowanej przez organy, w szczególności z pisma Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. wynikało, że odwołanie wniesiono w terminie. Wyjaśnił, że pracownik spółki, który odebrał korespondencję w siedzibie spółki w [...], w tym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., przekazał ją do [...], gdzie znajduje się księgowość spółki, w dniu [...] kwietnia 2014 r., w związku z czym prezes spółki był przekonany, że to w tym dniu wpłynęła decyzja, i taką informację przekazał pełnomocnikowi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] maja 2014 r., zaś odwołanie nadano w urzędzie pocztowym dnia [...] maja 2014 r., zatem z uchybieniem terminu. Jednocześnie wraz z odwołaniem spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania – uczyniła to dopiero pismem z dnia [...] września 2014 r.

Organ powołał ustawowe kryteria dopuszczalności przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, po czym stwierdził, że spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło bez jej winy.

Wyjaśnił, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego. Organ podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającą tegoż pracownika (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1288/99, z dnia 23 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1608/97, z dnia 03 sierpnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 1009/95).

Ponadto, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, prośba o przywrócenie terminu została wniesiona z uchybieniem 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro w dniu [...] maja 2014 r. strona wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., to najpóźniej tego dnia ustała ewentualna przyczyna uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, a po kolejnych 7 dniach (tj. z dniem [...] maja 2014 r.) upłynął termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając naruszenie:

1. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło bez jej winy, podczas gdy strona wykazała, przedkładając oświadczenia pracownic spółki i kopię decyzji z prezentatą, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, z uwagi na to, że pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, że przesyłka została doręczona dnia 25 kwietnia 2014 r.

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 58 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, podczas gdy przyczyna uchybienia terminu ustała dopiero w dniu 29 sierpnia 2014 r., a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu [...] września 2014 r.

Podkreśliła, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy W niniejszej sprawie zarówno prezes spółki, jak i kolejni pracownicy pozostawali w przekonaniu, że przesyłkę doręczono dnia 25 kwietnia 2014 r. w czym utwierdzała ich prezentata, znajdująca się na decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Każda z osób, do których trafiła korespondencja dołożyła więc staranności ogólnie wymaganej przy pełnieniu ich obowiązków.

Skarżąca wskazała ponadto, że zamieszanie dotyczące doręczania korespondencji związane było ze zmianą siedziby spółki. W dniu 30 kwietnia 2014 r., a więc kilka dni przed doręczeniem decyzji, w Krajowym Rejestrze Sądowym wykreślono siedzibę spółki [...] [...], a wpisano [...]. W praktyce jednak zmiana siedziby nastąpiła już wcześniej, jednak nie została ujawniona w rejestrze.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przewrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa ("Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328).

W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku.

W niniejszej sprawie uznanie braku winy jednostki organizacyjnej do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie, wymaga wykazania braku winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnych w jej imieniu. W żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne tej jednostki oraz zaniedbania jej pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1340/99).

W ocenie Sądu skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, że nie ponosi odpowiedzialności za przekroczenie terminu do wniesienia odwołania. Podnoszona okoliczność błędu pracownika w żadnym razie nie stanowi o braku jej wina. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy osoba nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1119/14). Przystawienie datownika lub odręczne napisanie daty na odebranym liście nie jest czynnością skomplikowaną, zatem należy w przypadku skarżącej mówić o braku należytej staranności (czy wręcz o niedbalstwie), nie zaś o zaistnieniu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Na marginesie wskazać należy, że powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 978/13 wydany został w innym stanie faktycznym i prawnym, dotyczył bowiem osoby fizycznej i kwestii prawidłowości dokonania doręczenia zastępczego.

Podsumowując, choć zaskarżone postanowienie obarczone jest błędem w zakresie ustalenia zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to jednak w pozostałej części należy je ocenić jako prawidłowo ustalające stan faktyczny i odpowiadające prawu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.