Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 759/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 20 ust. 3 a
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 759/10

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania A. S. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2010r. nr [...] odmawiającą dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi B. na działce nr 975/1.

W podstawie prawnej organ podął art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240, poz. 2027 ze zm. zwana dalej w skrócie P.g.k.) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r. nr 45, poz. 435 ze zm.).

W odwołaniu od decyzji A. S. stwierdził, że decyzja jest bardzo krzywdząca, gdyż organ nie uwzględnił prośby o przywrócenie możliwości budowy na terenie uzbrojonym, a rosnące brzozy są drzewami przyjaznymi dla człowieka.

Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy o lasach, lasem jest grunt o zwartej powierzchni, co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami, i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawionym. Odmowa wnioskowanych zmian jest wynikiem dokonanych oględzin terenowych z udziałem skarżącego na podstawie, których ustalono, że na terenie tym występuje kultura leśna odpowiadająca definicji lasu. Łączna powierzchnia zwartego konturu leśnego na ww, działkach wynosi 0,56 ha, w większości są to brzozy w wieku 5 lat z niewielkim dodatkiem samosiewu sosny i brzozy. Skarżący nie kwestionuje istnienia użytku leśnego, natomiast wnioskował o zmianę symbolu z Ls (las) na symbol Lz- zadrzewienia i zakrzaczenia na użytku rolnym, gdyż aktualny zapis uniemożliwi podjęcie inwestycji budowlanych. W podsumowaniu organ stwierdził, ze Starosta Powiatowy [...] nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku, w który dotyczy zmiany użytku leśnego, wprawdzie nie ujętego w uproszczonym planie urządzania lasu.

W skardze do Sądu skarżący nie wskazał kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, ale podkreślił, że za krzywdzące uważa działanie organu, który bez zgody właściciela zmienił oznaczenie działek z budowlanych i rolnych na leśne. Na działkach tych rosną czasowe młode brzozy, będące bogactwem dla ludzi. Niezrozumiała jest, dlaczego urzędnicy wolą, aby tereny te były zachwaszczone i stały ugorem. Właściciele działek winni sami decydować o ich przeznaczeniu, a nie byli karani za troskę o rozwój Ojczyzny.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżona decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jako uzasadniona zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a wobec stwierdzenia naruszenia przepisu prawa materialnego mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 20 ust. 3a Pgk wynika, że ewidencję gruntów i budynków prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r. nr 54, poz. 435 ze zm.) zawiera zasadę, wedle której dla powszechnej ewidencji gruntów i budynków, przy ustaleniu zasięgu użytku gruntowego pod nazwą las wiążące znaczenie mają ustalenia planów urządzenia lasów dotyczące ich granic i powierzchni. Skoro taka zasada zawarta jest w art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, a ewidencję gruntów i budynków prowadzi się z uwzględnieniem przepisów ustawy o lasach, to nie jest możliwe uwzględnienie w powszechnej ewidencji gruntów granic i powierzchni lasu, które nie wynikają z planu urządzenia lasu. Taki też jest dominujący pogląd w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z 8 lutego 2007r. I OSK 454/06 LEX nr 362471; wyrok NSA z 6 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 846/07 LEX nr 496164; wyrok NSA z 23 lipca 2008r. sygn. akt I OSK 1077/07 LEX nr 496231). Nadto Sąd zwraca uwagę na korelację systemową przepisów obydwu wyżej wymienionych ustaw w zakresie nadawania nieruchomościom symbolu Ls w ewidencji gruntów.

W rozpoznawanej sprawie organ przyznał, że nieruchomość skarżącego nie ma urządzonego uproszczonego planu lasu. W tych okolicznościach organ nie mógł objąć działki skarżącego symbolem Ls, który przewidziany jest dla pojęcia lasu w sensie prawnym. Działanie organów obydwu instancji nie znajduje umocowania w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawnych. Do czasu objęcia działki skarżącego uproszczonym planem urządzenia lasu nie może ona być oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Ls.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ raz jeszcze rozpozna wniosek skarżącego o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Roszczenie skarżącego o zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 210 p.p.s.a wygasło, gdyż skarżący nie zgłosił go w skardze ani do zamknięcia rozprawy. Pouczenie o terminie zgłaszania wniosku o zwrot kosztów postępowania było zawarte w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 18 sierpnia 2010r., które skarżący odebrał osobiście 25 sierpnia 2010r. (karta akt sąd. nr 14).