Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1003/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28,33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 34 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 104, 131,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta G., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. w S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "Z", składającego się z [...] elektrowni wiatrowych o mocy 2,4 MW każda, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym T. oraz na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym T., wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na działkach nr: [...] w obrębie ewidencyjnym T. /kategoria obiektu budowlanego - VIII/ oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV wraz z towarzyszącą kanalizacją kablową dla sterowniczo-sygnalizacyjnej linii światłowodowej, zlokalizowanych na działkach położonych na terenie gminy M. w obrębach: T. nr: [...] M. nr: [...] oraz na terenie gminy M. w obrębie [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że orzekł

o pozwoleniu na budowę, mając na względzie, że:

- inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane,

- zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją Burmistrza M.

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 6 lutego 2014 r., zmienioną decyzją z dnia 16 października 2014 r. oraz z ustaleniami uchwały nr XVI/109/2012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn z przeznaczeniem części terenu pod lokalizację farmy elektrowni wiatrowych wraz infrastrukturą techniczną i strefami oddziaływania,

- projektant uwzględnił w projekcie wymagania określone w decyzji Burmistrza M. z dnia 19 lipca 2013 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia,

- inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym postanowieniem Starosty G. z dnia 5 marca 2015 r.,

- projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w wymaganym zakresie oraz należące do właściwej izby samorządu zawodowego, co potwierdzono oświadczeniami,

- strony postępowania, zawiadomione zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, w wyznaczonym terminie nie wniosły zastrzeżeń ani uwag.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył R.S., właściciel działki

nr [...], wskazując, że organ I instancji w decyzji stwierdził, iż projektowane zamierzenie budowlane zgodne jest z ustaleniami uchwały Nr XVI/109/2012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. odnosząc się jedynie do ustaleń ogólnych planu, podczas gdy ustalenia szczegółowe planu odnoszą się do poszczególnych terenów elementarnych, które powinny być powołane w uzasadnieniu decyzji z podaniem konkretnej jednostki ewidencyjnej. Zdaniem odwołującego się, brak ten uniemożliwia skontrolowanie merytorycznej poprawności decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania. Ponadto skarżący wskazał, że działki nr [...] i [...] obręb T. wyspecyfikowane zostały w decyzji Starosty G. z dnia 23 września 2014 r. dotyczącej zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o wysokich klasach bonitacyjnych pod budowę farmy wiatrowej [...], zaś w zaskarżonej decyzji działki te nie są wykazane mimo, iż dotyczą tożsamego zamierzenia. Nadto, zdaniem skarżącego, naruszono

art. 59f ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zakresie niewłaściwego przyporządkowania kategorii obiektów budowlanych, co ma swoje konsekwencje w odniesieniu do art. 19 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Skarżący podniósł również kwestię różnic powierzchni gruntów planowanych do faktycznego zajęcia pod zabudowę terenu, która łącznie wynosi [...] m2 - w tym [...] m2 pod place tymczasowe z kruszywa łamanego, a powierzchnia gruntów, na którą inwestor uzyskał zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolnej wynosi tylko [...] m2. Według strony, dla tego rodzaju działalności, przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewidują możliwości tymczasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej.

Wojewoda Z. decyzją z dnia [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania R.S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu 8 maja 2015 r. wystąpił na podstawie art. 136 Kpa do inwestora o przedłożenie decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych na cele nierolnicze przeznaczonych do tymczasowego utwardzenia terenów dz. [...]. W dniu 10 czerwca 2015 r. inwestor przedłożył decyzję Starosty G. nr [...] zezwalającą na czasowe wyłączenie z produkcji rolnej części gruntów z działki nr [...] w klasie RIIIb o powierzchni [...] ha oraz RIII a o pow. [...] ha pod budowę placów tymczasowych i łuków przy zespole elektrowni wiatrowych.

Jak wynika z dokumentacji projektowej inwestycja dotyczy budowy

[...] wolnostojących elektrowni (o wysokości wieży elektrowni 120 m, średnicy śmigieł wirnika 116,8 m i całkowitej wysokości elektrowni wraz z długością śmigieł 178,4 m) wraz z drogami dojazdowymi i placami montażowymi oraz systemem elektroenergetycznych linii kablowych i linii telemechaniki elektroenergetycznej, zlokalizowanych na terenie gminy M. na dz. nr [...] (EW1) oraz dz. nr [...] (EW2 i EW3). Działki te położone są na terenie objętym zapisami "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. z przeznaczeniem części terenów pod lokalizację farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną i strefami oddziaływania". Teren dz. nr [...] w zapisach szczegółowych planu oznaczony jest jako [...], zaś dz. nr [...] oznaczony jako teren [...]. Z zapisów ogólnych planu wynika, że tereny oznaczone symbolem [...] to obszary lokalizacji elektrowni wiatrowych z niezbędną infrastrukturą na terenach rolniczych z zakazem lokalizacji zabudowy na stały pobyt ludzi. Zapisy szczegółowe planu dla tego terenu określone zostały w § 11, z którego wynika, że tereny oznaczone m.in. jako [...] mają przeznaczenie podstawowe jako obszar lokalizacji do 9 wież elektrowni wiatrowych o łącznej mocy nie przekraczającej 50 MW do 3,5 MW każda wraz z towarzyszącymi urządzeniami infrastruktury technicznej (ust. 1 pkt 1). Poza miejscem lokalizacji fundamentu wieży, drogi, placu serwisowego oraz infrastruktury towarzyszącej - użytkowanie wyłącznie rolnicze. Obowiązuje zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi (ust. 1 pkt 1). Punkt 6 odnosi się do terenu [...] jako obszaru cennego przyrodniczo, gdzie obowiązują zasady ochrony środowiska przyrodniczego, zgodnie z § 4 uchwały. Punkty 7 i 8 wskazują, że na terenach stanowisk chronionych gatunków zwierząt i istniejącego zadrzewienia i zakrzaczenia - obowiązują zasady ochrony środowiska przyrodniczego, zgodnie z § 4 uchwały. Na terenie [...] w oznaczonych granicach stref W II i W III ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych obowiązują zasady ustalone w § 5 uchwały (pkt 10). Dla części terenu [...] (patrz rysunek planu) i terenu [...] położonych w granicach głównego zbiornika wód podziemnych - obowiązują ustalenia wg § 9. Zapisy § 7 dotyczą ustaleń z zakresu obsługi komunikacyjnej. Projektowane drogi dojazdowe położone będą na dz. nr [...]. Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w planie jako 1Rz z przeznaczeniem - tereny rolnicze z zakazem lokalizacji zabudowy na stały pobyt. Zaprojektowane linie kablowe elektroenergetyczne SN 15 kV wraz z towarzyszącą kanalizacją kablową dla sterowniczo sygnalizacyjnej linii światłowodowej obejmują działki nr [...] - objęte są decyzją Burmistrza M. z dnia 6 lutego 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zmienioną decyzją z dnia 16 października 2014 r. w zakresie zmiany arkuszy nr 1,2,3,4 załącznika graficznego do decyzji. 4. Działki w gminie M. [...] objęte są zapisami ww. planu. Działka nr [...] oznaczona jest jako [...] - istniejąca droga gminna klasy dojazdowej oraz dz. nr [...] oznaczona jest jako [...] - istniejąca droga gminna klasy dojazdowej.

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że lokalizacja elektrowni wiatrowych EW1, EW2 i EW3 na działkach nr [...] wraz z drogami dojazdowymi oraz towarzyszącą niezbędną infrastrukturą techniczną jest zgodna z ww. zapisami planu oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ze zmianą i decyzją Burmistrza M. o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany

w części opisowej zawiera charakterystykę ekologiczną inwestycji uwzględniającą wymogi planu i ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, również uwzględniono warunki ochrony środowiska w trakcie prowadzenia robót budowlanych.

Odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących zajęcia na cele budowlane części działek nr [...] obręb T., które wyspecyfikowane zostały

w decyzji Starosty G. nr [...] dotyczącej zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o wysokich klasach bonitacyjnych (RIIIa i RIIIb) pod inwestycję organ II instancji wskazał, że działki nr [...] przylegają do działek objętych inwestycją tj. dz. dr nr [...] i nie zostały objęte wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę. Decyzja Starosty G. w zakresie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej tych działek nie wiąże organów administracji budowlanej, tzn. nie wszystkie działki muszą być przeznaczone do realizacji przedmiotowej inwestycji.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, podnoszona przez skarżącego kwestia dotycząca klasy obiektów jaką Starosta G. nadał w decyzji nr [...] również nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, iż w przepisach z zakresu prawa budowlanego, elektrownie wiatrowe nie zostały przypisane do żadnej kategorii obiektów budowlanych. Zaś w myśl art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, budowla jest obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, nie będącym budynkiem lub obiektem małej architektury. Przez pojęcie budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny

i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Brak jest zatem podstaw prawnych do uznania, że kategoria obiektu budowlanego określona w decyzji jako VIII - inne budowle, przypisana do trzech elektrowni wiatrowych, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie T. oraz na terenie działki [...] w obrębie T. wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na dz. nr: [...] w obrębie T. jest błędna. Skarżący wskazuje na place postojowe, które jego zdaniem powinny być przypisane do kategorii XXII. Jednakże zamierzenie inwestycyjne zakłada place serwisowe, a zatem służące obsłudze elektrowni, nie są to place postojowe.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja Starosty G. nr [...] nakłada na inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 a oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. poz. 138 nr 1554).

W kwestii kolejnego zarzutu skarżącego, dotyczącego różnic powierzchni gruntów planowanych do zajęcia pod zabudowę, a wyłączonych decyzją z produkcji rolnej, organ odwoławczy wskazał, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego § 12 ust. 2 wskazują że na obszarze objętym uchwałą zmienia się przeznaczenie 2,62 ha gruntów rolnych niestanowiących zwartego kompleksu użytków rolnych na cele nierolnicze, pod fundamenty, drogi i place serwisowe, stacje elektroenergetyczne, w tym:

1) [...] ha gruntów ornych klasy R IlIa;

2) [...] ha gruntów ornych klasy R Illb.

Z decyzji Starosty G. nr [...] r. o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej oraz decyzji nr [...] wynika, że inwestor wystąpił o wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów: dz. nr [...]: [...] ha - R III a i [...] ha R III b oraz czasowe wyłączenie – [...] ha R III a i [...] ha w klasie R III b, dz. nr [...] w klasie RIII b. Jak wynika z ww. decyzji nr [...] wyłączeniu z produkcji rolniczej również uległy działki nr [...], które nie zostały ujęte wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Powołując się na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 ze zm.), organ stwierdził,

że przedłożone przez inwestora wyłączenie gruntów rolnych na cele nierolnicze swoim zakresem nie wykracza poza wskazane w zapisach planu przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze. Według organu, również brak jest podstaw prawnych do kwestionowania czasowego wyłączenia z gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie precyzuje kwestii czasowego wyłączenia. Jedynie w art. 11 ust. 1 ustawy wskazane jest, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie, zaś ust. 4 mówi, że wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił nadto, że w kwestii opodatkowania gruntów rolnych nie jest właściwy.

W ocenie organu II instancji, brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji Starosty G. nr [...]. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie ogranicza korzystania odwołującego z jego własności, gdyż działka odwołującego nr [...] oznaczona w planie jako 9 RZ przeznaczona jest wyłącznie do rolniczego użytkowania z zakazem zabudowy.

R.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

powyższą decyzję Wojewody Z. zarzucając jej naruszenie:

- art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 6 i 7 Kpa poprzez wydanie przez organ

I instancji pozwolenia na budowę bez uzyskania przez inwestora prawem wymaganych decyzji innych organów, a mianowicie decyzji o wyłączeniu wszystkich gruntów planowanych do jej zrealizowania z produkcji rolnej,

- art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez sporządzenie projektu budowlanego bez określenia granic działek inwestycyjnych, obrysów i układów istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz bez podania wielu istotnych wymiarów głównych obiektów budowlanych, jak np. długości dróg wewnętrznych dojazdowych do masztów farmy wiatrowej,

- art. 17 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu miejscowego, a następnie wydanie zaskarżanych decyzji Starosty i Wojewody z naruszeniem zasad wyłączania gruntów z produkcji rolnej, bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1226 ze zmianami), tj. na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do przeznaczenia przekracza 0,5 ha,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 20 ust. 1, art. 14. ust. 3

w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt. 1 i pkt 9 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, a tym samym nienależyte sprawdzenie przed wydaniem decyzji, zarówno przez organ I II instancji, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy plan ten rażąco narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mieszkowice przyjętego uchwałą Nr XVII/132/08 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 28 lutego 2008 r.,

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 4 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej

w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn z przeznaczeniem części terenów pod lokalizację farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną i strefami oddziaływania poprzez wydanie decyzji Starosty i Wojewody niezgodnie zasadami ochrony środowiska polegającymi na akceptacji naruszenia prawa w decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. Burmistrza M. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której rozstrzygnięciu w pkt IV (strona 7) organ ten postanowił, że przed realizacją przedsięwzięcia nie należy prowadzić oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji,

- art. 15 Kpa poprzez przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 Kpa, które polegało na wezwaniu wnioskodawcy-inwestora do uzupełnia decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, już po wydaniu pozwolenia na budowę,

- art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak powołania w podstawie prawnej decyzji Wojewody materialnoprawnego umocowania tego organu do rozstrzygania przedmiotowej sprawy administracyjnej, a także brak w pouczeniu wskazania właściwego sądu administracyjnego, do którego przysługuje prawo wniesienia skargi, a także naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewykazanie przez inwestora praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami na cele budowlane,

- art. 15 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa poprzez brak przeprowadzenia przez organ

II instancji całościowego merytorycznego postępowania oraz brak rzeczowej analizy argumentów podnoszonych przez skarżącego,

- art. 131 Kpa obligującego organ, który wydał decyzję do zawiadomienia wszystkich stron postępowania administracyjnego o wniesieniu odwołania, czego w stosunku do odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie "Z", nie dopełnił zarówno organ I jak i II instancji, przy czym przepis ten dotyczy wszystkich odwołań i w związku z tym również o sposobie załatwienia odwołania wszystkie strony winny wiedzieć, co dokonywane jest poprzez doręczenie aktu administracyjnego wydanego w związku z wpłynięciem tego odwołania.

Uzasadniając poszczególne zarzuty skarżący wskazał m.in., że załącznik graficzny projektu zagospodarowania terenu nie określenia granic działek inwestycyjnych, obrysów i układów istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, a także podania wielu istotnych wymiarów, takich jak np. długości dróg wewnętrznych dojazdowych do masztów farmy wiatrowej, a samo wymiarowanie głównych obiektów budowlanych dokonane przez niego z rysunków projektów zagospodarowania terenu, wskazuje na szereg rozbieżności w odniesieniu do opisu zamierzenia budowlanego w części tekstowej. Powierzchnia potrzebna do posadowienia pojedynczego masztu wraz z placem serwisowo-montażowym, dla każdej pojedynczej z lokalizacji oznaczonej symbolami EW1, EW2, EW3 wynosi ok. 1500 m2. Powierzchnia dróg wewnętrznych do obsługi pojedynczego masztu wraz z łukiem wyłączeniowym zjazdu do działki drogi gminnej, przekracza dla EW3 powierzchnię 2500 m2, a dla EW2 ponad 1100 m2. Tylko suma powierzchni gruntów wysokich klas użytków rolnych IIIa i IIIb dla jednej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu T., zapotrzebowanych na realizację inwestycji budowlanej wynosi ok. 0,70 ha. Poza tym projekt przewiduje wykonanie projektowanych placów docelowych z kruszywa łamanego dla lokalizacji elektrowni EW1 na całej powierzchni placu o wymiarach 25 m x 55 m. Natomiast dla lokalizacji EW2 i EW1, tylko na placach o wymiarach 15 m x 15 m. Przy czym na wszystkich masztach będą zainstalowane takie same urządzenia do wytwarzania energii elektrycznej. Takie działanie projektanta nie spotkało się z żadną reakcją organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem skarżącego, oczywistym jest, że stwierdzenia w opisach projektów budowlanych o "tymczasowych placach montażowych" lub "tymczasowych łukach zjazdów drogowych", nie odpowiadają elementarnym warunkom utrzymania, konserwacji i napraw dla tego typu obiektów, określonych w przepisach warunkach technicznych. Często na skutek awarii wywołanej działaniem sił natury (oblodzenia, porażenia piorunem, huragany itp.) zachodzi konieczność wymiany wielu lub niekiedy wszystkich elementów wielkogabarytowych w tego typu budowlach, z tak zaawansowanymi technologicznie urządzeniami technicznymi. Działanie takie wymagają demontażu i zastąpienia nowymi wielu niekiedy uszkodzonych elementów wielkogabarytowych. Tak więc drogi i place serwisowe, także ze względów zapewnienia warunków ochrony przeciwpożarowej (pożary gondoli), muszą istnieć w całym okresie użytkowania obiektu. W ocenie skarżącego, działania te zmierzały do "dopasowania" powierzchni wyłączanych gruntów z produkcji rolnej, do limitu 0,5 ha powierzchni gruntów do III klasy włącznie. Limit ten obowiązywał w dacie uchwalania w 2012 r. m.p.z.p., jako niewymagający uzyskania zezwolenia ministra właściwego ds. wsi i rolnictwa na wyłączenie gruntów

o najwyższych bonitacjach z produkcji rolnej. Ta interpretacja, jak wykazane to jest

w pozostałych punktach skargi, jest jednak nieprawidłowa. Analiza przepisów ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych pozwala stwierdzić, że dla tego rodzaju działalności, jej przepisy, nie przewidują w ogóle możliwości tymczasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Wydanie decyzji Starosty i Wojewody dokonane zostało z rażącym naruszeniem zasad wyłączania gruntów z produkcji rolnej, bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wydawanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r.

Nr 121, poz. 1226 ze zm.). Zarzut nieważności ww. decyzji należy także poszerzyć

o zarzut generalnego naruszenia prawa przy całym postępowaniu planistycznym.

Na mocy § 12 ust. 2 planu Rada Miasta zmieniła przeznaczenie 2,62 ha gruntów rolnych, nie stanowiących zwartego kompleksu użytków rolnych, na cele nierolnicze, pod fundamenty, drogi i place serwisowe, stacje elektroenergetyczne, w tym 1,33 ha gruntów ornych klasy R lIla i 1,29 ha gruntów ornych klasy R lllb. Obszar ten wielokrotnie przekraczał powierzchnię tzw. zwartego obszaru gruntów rolnych

w wysokości do 0,5 ha, który w ówczesnym stanie prawnym (w dacie uchwalenia planu), nie wymagał uzyskania takowego zezwolenia. Poprzez wyrażenie zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia na cele nierolnicze, należy rozumieć obszar gruntów rolnych zawarty w granicach opracowania planu zagospodarowania przestrzennego liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub zasadach gospodarowania. Tereny te mogą być przedzielone drogami, gruntami o innej klasie bonitacyjnej lub terenem zabudowanym, jednak zawsze należy traktować ten obszar gruntów jako zwarty, projektowany na cele nierolnicze. Brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele inne niż rolnicze skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, co jest przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Skarżący podkreślił, że wskazywany plan rażąco narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. przyjęte uchwałą Nr XVI 1/132/08 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 28 lutego 2008 r. Studium ustala możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych przy uwzględnieniu wytycznych niezbędnych do określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych. Tymczasem ustalenia uchwały Nr XVI09012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach nic nie mówią o minimalnych odległości od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi, czy też konieczności opracowania do każdej lokalizacji elektrowni wiatrowych studium wpływu siłowni wiatrowych na krajobraz z uwzględnieniem powiązań widokowych. Ponadto plan, niezgodnie z ustaleniami Studium, wprowadza zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi. W tym miejscu skarżący przytoczył wyrok NSA w Warszawie o sygn. akt II OSK 197/13 dotyczący stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania, który, jego zdaniem, można odnieść do tej sprawy. Poza tym według skarżącego, zgodnie z cytowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, ww. uchwała może być również przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie.

Zdaniem skarżącego, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana

z uchybieniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W uchwale Nr XVI09012 organ planistyczny określił, że budowa elektrowni wiatrowych wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi. Tymczasem zaskarżona decyzja i decyzja Starosty niezgodnie zasadami ochrony środowiska akceptuje naruszenie prawa w decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. Burmistrza M. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której rozstrzygnięciu

w pkt IV (strona 7) ustalono, że przed realizacją przedsięwzięcia nie należy prowadzić oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, co pozostaje w sprzeczności z powołanymi przepisami prawa miejscowego.

Istotne też w analizowanej sprawie, zdaniem skarżącego, jest naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewykazanie przez inwestora praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami na cele budowlane. Dołączone do oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane załączniki, sporządzone w formie tabelarycznej, wymieniają działki gruntów planowane do zajęcia pod inwestycje. Jednak w odniesieniu do działek gruntu stanowiących własność gm. M. jako główną podstawę do dysponowania nieruchomością, wskazują na zaświadczenia z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...]r. W aktach sprawy brak jest jednak tych dokumentów. Załączone zostały natomiast decyzje administracyjne i pismo wydane przez Burmistrza M. na podstawie art. 29 ust.1 i 3 oraz art. 39 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z dnia 10 stycznia 2012 r, z dnia 4 listopada 2013 r., z dnia 8 grudnia 2014 r. oraz pismo z dnia 12 lutego 2015 r. zezwalające na lokalizację zjazdów z drogi gminnej położonej na działce nr [...] do nieruchomości położonej na działce nr [...] oraz z drogi gminnej położonej na działce nr [...] do nieruchomości na działce nr [...]. Decyzje te i pismo uzgadniają projekt budowlany i zezwalają także na lokalizację np. w pasie drogowym (i we wszystkich pozostałych działkach) urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Nie posiadają one także obowiązkowych załączników graficznych. Ponadto, po zweryfikowaniu statusu kilku kluczowych z punktu widzenia ważności dla zamierzenia inwestycyjnego działek drogowych; takich jak np.: nr [...] obrębu K., i [...] obrębu T. okazało się, że żadna z analizowanych działek nie posiada statusu drogi gminnej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Mają one jedynie status dróg wewnętrznych, a więc korzystanie z nich określają przepisy prawa cywilnego. Tym samym występuje istotna różnica w ustalaniu lokalizacji zjazdu z drogi publicznej i z drogi wewnętrznej oraz forma prawna dla dokonania tych czynności. Tym samym, w ocenie skarżącego, brak jest wystarczających podstaw do legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, gdyż do akt sprawy nie zostały załączone kopie umów cywilnoprawnych upoważniających inwestora do władania gruntami - działkami dróg wewnętrznych - stanowiących mienie gm. M. Powołując się na art. 32 ust.4 pkt 2 oraz art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, skarżący zaznaczył, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z tym wzorem jeżeli, prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika ze stosunku zobowiązaniowego, inwestor obowiązany jest wskazać dokument, z którego wywodzi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (vide: wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 544/14).

W kwestii ostatniego zarzutu skargi, skarżący podał, że jego działanie wspiera Stowarzyszenie "Z" z siedzibą w Z., które na etapie postępowania administracyjnego wniosło odwołanie o identycznej treści. Tymczasem Wojewoda odrębną decyzją z dnia 18 maja 2015 r. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego, odmawiając Stowarzyszeniu statusu strony postępowania administracyjnego. Zarówno pismo Starosty odnoszące się do tej kwestii, jak i decyzja Wojewody z dnia 18 maja 2015 r., nie zostały skierowane do wszystkich stron postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, ze względu na nowe brzmienie art. 28 Prawa budowlanego organizacje ekologiczne mogą brać udział w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa i uczestniczą w tym postępowaniu na prawach strony. Tym samym ustalenie stron postępowania, którego dokonał Starosta i Wojewoda, narusza przepis art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego i art. 131 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. uczestnik postępowania E. Sp. w S. wniósł o oddalenie skargi. Według inwestora zarzuty skargi są bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Rolą Sądu, w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni w stanie faktycznym sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu podlegała decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi E. Sp. w S. pozwolenia na budowę Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, składającego się z [...] elektrowni wiatrowych o mocy 2,4 MW każda, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym T. oraz na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym T., wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym T. oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej wraz z towarzyszącą kanalizacją kablową dla sterowniczo-sygnalizacyjnej linii światłowodowej, zlokalizowanych na działkach położonych na terenie gminy M. w obrębach: T. na działkach nr: [...] K. nr: [...]; M. na działkach nr: [...] M. działka nr: [...] M. na działkach nr: [...]; oraz na terenie gminy M. w obrębie B. na działkach nr: [...].

W wyniku przeprowadzenia kontroli ww. decyzji pod względem zgodności

z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że zanim doszło do wydania zaskarżonej decyzji Wojewody Z. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia 24 marca 2015 r. inwestor uzyskał decyzję Burmistrza M. z dnia 19 lipca 2013 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Powyższa decyzja stała się ostateczna.

Ponadto, dla obszaru inwestycji obowiązują - decyzja Burmistrza M.

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 6 lutego 2014 r., zmieniona decyzją z dnia 16 października 2014 r. oraz ustalenia uchwały nr XVI/109/2012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn z przeznaczeniem części terenu pod lokalizację farmy elektrowni wiatrowych wraz infrastrukturą techniczną i strefami oddziaływania.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, dalej zwana ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku), organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, co oznacza, że kwestie oceny dopuszczalnego hałasu, ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi stanowiły już przedmiot oceny w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, zatem kwestie te nie mogą zostać ponownie ocenione, tym bardziej odmiennie, w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Tym samym organ wydający pozwolenie na budowę nie miał podstaw prawnych do kwestionowania merytorycznych ustaleń ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia. Istotne znaczenie miała jedynie ocena, że projektant uwzględnił w projekcie budowlanym planowanej inwestycji wszystkie wymagania określone w decyzji Burmistrza M. z dnia 19 lipca 2013 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Właściwie wskazał organ odwoławczy, że projekt budowlany w części opisowej zawiera charakterystykę ekologiczną inwestycji uwzględniającą wymogi ww. planu zagospodarowania i ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ze względu na powyższe zarzut skarżącego naruszenia prawa zaskarżoną decyzją wskutek akceptacji decyzji środowiskowej wydanej, w ocenie skarżącego, niezgodnie z zasadami ochrony środowiska, nie mógł odnieść skutku w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę było dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki określone w przepisach art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane - poza wyjątkami z art. 29-31, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z przytoczonymi regulacjami koresponduje przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który nakazuje, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję

o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Natomiast w razie spełnienia ustawowych wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 stanowi normę prawną

o charakterze związanym. Tym samym więc jedynie brak wystąpienia którejkolwiek

z przesłanek z art. 35 ust. 1 lub art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w tej sprawie zasadnie przyjęły,

że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy, brak było podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planowanej farmy wiatrowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób należyty i wyczerpujący,

z odniesieniem się do szczegółowych zapisów planu, ocenił zgodność spornego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ww. decyzjami o lokalizacji inwestycji i o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z akt wynika, że lokalizacja projektowanej inwestycji [...] wolnostojących elektrowni (o wysokości wieży elektrowni 120 m, średnicy śmigieł wirnika 116,8 m i całkowitej wysokości elektrowni wraz z długością śmigieł 178,4 m) wraz z drogami dojazdowymi i placami montażowymi oraz systemem elektroenergetycznych linii kablowych i linii telemechaniki elektroenergetycznej, jest zgodna z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania terenu oraz z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ze zmianą). W szczególności zgodnie z ustaleniami planu i decyzji lokalizacyjnej zaprojektowano budowę trzech siłowni wiatrowych o mocy do 2,4 MW każda, o wysokości 178,4 m z drogami, placami oraz systemem i siecią kabli elektroenergetycznych, z zachowaniem wzajemnych odległości miedzy wieżami 300 m. Spełnione przy tym zostały warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej. W projekcie zachowano także przyjętą w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach minimalną odległość planowanych elektrowni od istniejącej zabudowy zagrodowej około 700 m.

Ponadto, do projektu dołączono wynikające z ustaleń decyzji lokalizacyjnych uzgodnienia i zezwolenia, w tym m.in. uzgodnienie projektu w zakresie projektowanych zjazdów z dróg gminnych i lokalizacji elektroenergetycznych linii kablowych w drogach gminnych, uzgodnienie projektu ze stanowiska konserwatorskiego, warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.

Trafnie uznał organ odwoławczy, że inwestor, przed nabyciem uprawnień do realizacji inwestycji mocą ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, legitymował się stosowną decyzją o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w treści art. 28 ust. 1 w związku art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na które wskazał organ.

Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że na obszarze objętym uchwałą zmienia się przeznaczenie [...] ha gruntów rolnych niestanowiących zwartego kompleksu użytków rolnych na cele nierolnicze, pod fundamenty, drogi i place serwisowe, stacje elektroenergetyczne, w tym [...] ha gruntów ornych klasy R IlIa i [...] ha gruntów ornych klasy R Illb. Poza tym przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor uzyskał decyzje Starosty G. nr [...] z dnia 23 września 2014 r. oraz nr [...]

z dnia 2 czerwca 2015 r. o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów: dz. nr [...]: [...] ha - R III a i [...] ha R III b oraz czasowe wyłączenie – [...] ha R IIIa

i [...] ha w klasie R III b, dz. nr [...] w klasie RIII b. Jak wynika z ww. decyzji nr [...] wyłączeniu z produkcji rolniczej również uległy działki nr [...] które nie zostały ujęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność ta nie ma znaczenia prawnego dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wobec przekroczenia granic

z art. 136 Kpa - z uwagi na wezwanie inwestora do przedłożenia decyzji o wyłączeniu użytków rolnych z produkcji. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 136 Kpa, stwarza organowi II instancji możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do przedłożenia decyzji o wyłączeniu użytków rolnych z produkcji, zawarte w piśmie organu II instancji z dnia 8 maja 2015 r., dotyczące części gruntów przeznaczonych do czasowego utwardzenia terenu (dz. [...]) winno być traktowane jako przedsięwzięte w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Brak jest też podstaw prawnych do kwestionowania czasowego wyłączenia

z gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie precyzuje kwestii czasowego wyłączenia. Jedynie w art. 11 ust. 1 ustawy wskazane jest, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie, zaś ust. 4 mówi, że wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Poza zakresem zainteresowania organu wydającego pozwolenie na budowę pozostaje rozważanie celowości wyłączenia takiej a nie innej powierzchni gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Zdaniem Sądu, zasadne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że przedłożony mu projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Podkreślić należy, że projekt był też przedmiotem sprawdzenia przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, legitymującą się stosownym zaświadczeniem, a zatem wszystkie dane projektowe zostały zweryfikowane, co czyni bezpodstawnym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który w zasadzie nie został do końca sprecyzowany.

W ocenie Sądu, nie jest również trafny zarzut skarżącego naruszenia art. 32

ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewykazanie przez inwestora praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami na cele budowlane. Inwestor złożył bowiem wymagane prawem oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej,

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazany przepis nie nakłada na inwestora innych obowiązków, poza ww. wymienionym, w zakresie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane ma charakter dowodowy, a organ może ograniczyć się do zbadania prawidłowości takiego oświadczenia pod względem formalnym jedynie wówczas, gdy jego treść nie budzi wątpliwości i żadna ze stron postępowania jej nie kwestionuje. W przeciwnym razie obowiązkiem organu jest merytoryczna weryfikacja jego treści. W rozpoznawanej sprawie kwestia dysponowania przez inwestora działkami na cele budowy farmy wiatrowej wraz z drogami dojazdowymi, w tym wewnętrznymi, i infrastrukturą techniczną, nie jest w żaden sposób podważana przez właścicieli poszczególnych gruntów, w tym Gminę M., która brała udział w postępowaniu. Skarżący w tym zakresie również nie wykazał interesu prawnego dla podnoszenia ww. zarzutu.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżącego w zakresie błędnego oznaczenia klasy obiektów w decyzji Starosty G. Słusznie zauważył Wojewoda, że elektrownie wiatrowe nie zostały przypisane do żadnej kategorii obiektów budowlanych, a ustalona w decyzji kategoria obiektu budowlanego jako VIII - inne budowle, przypisana do trzech elektrowni wiatrowych, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie T. oraz na terenie działki [...] w obrębie T., wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na dz. nr : [...] w obrębie T., w świetle treści art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, jest prawidłowa. Prawidłowo też określono kategorię XXII dla placy serwisowych elektrowni wiatrowej.

Sąd stwierdził, że pozostałe zarzuty skargi ukierunkowane zostały na zagadnienie zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr XVI/109/2012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn z przeznaczeniem części terenu pod lokalizację farmy elektrowni wiatrowych wraz infrastrukturą techniczną i strefami oddziaływania ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że nie mogą być one przedmiotem analizy Sądu w tym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy, nie były uprawnione do badania zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 Prawa budowlanego nie jest możliwe kwestionowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Temu celowi służy jedynie instytucja skargi przewidziana w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Bezzasadne okazały się też zarzuty skarżącego podniesione w zakresie naruszenia przez organy przepisów dotyczących postępowania administracyjnego

i obowiązujących w nim zasad. Zdaniem Sądu, w toku rozpoznania przedmiotowej sprawy organy dołożyły należytej staranności i podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia tej sprawy.

Podnoszona przez skarżącego kwestia udziału w postępowaniu Stowarzyszenia "Z" w Z. mogłaby być ewentualnie kwestionowana wyłącznie przez to Stowarzyszenie w ramach postępowania zakończonego decyzją Wojewody Z. z dnia 18 maja 2015 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddalenie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.