Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1515/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 3 ust. 1 pkt 48
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 października 2013 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku produkcyjno-magazynowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której wchodzą: - budynek produkcyjno-magazynowy z częścią biurową i zapleczem socjalnym wraz z instalacjami (kategoria obiektu XVIII): o powierzchni zabudowy 727,50 m, o powierzchni użytkowej 1118,83 m2, o kubaturze 5245,00 m3, - zbiornik technologiczny o pojemności 62,40m3 (kategoria obiektu XIX), - studnie chłonne, - miejsca postojowe, - zjazd z drogi powiatowej (kategoria obiektu IV), -rozbiórka części instalacji kanalizacji deszczowej kd 160 - budowa kanalizacji deszczowej kd 160 - na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] (...)."

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli, w dniu 31 lipca 2012 r. ustalono, że inwestor realizuje roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 stycznia 2007 r. znak: [...] wydanego przez Starostę [...], dla S. G., prowadzącego działalność gospodarczą (Firma Produkcyjno-Handlowa [...]). Ponadto stwierdzono, że inwestor decyzją z dnia 21 kwietnia 2009 r. znak [...] uzyskał warunkowe pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu, przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych.

Po dokonaniu oględzin w terenie oraz analizie zgromadzonych dokumentów, organ stwierdził, że inwestor dokonał istotnych, w rozumieniu przepisów art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Odstępstwa te polegają na: rezygnacji z budowy budynku magazynowego, zmianie kotła w pomieszczeniu kotłowni. Ponadto podczas kontroli stwierdzono równoczesne dokonanie przez inwestora nieistotnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego polegających na rezygnacji z wykonania dźwigu towarowego w obiekcie.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia kompletnego projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji budowa budynku produkcyjno-magazynowego na działce nr [...] w miejscowości M..

W dniu 28 maja 2013 r. inwestor przedłożył 4 egzemplarze ww. projektu.

Pismem z dnia 2 lipca 2013 r. Prokurator Okręgowy w K. złożył wniosek o zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem przedmiotowa inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnosząc się w uzasadnieniu omawianej decyzji do powyższego wniosku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., przedsięwzięcie polegające na wykonaniu instalacji do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli wymagało sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie polega na wybudowaniu budynku produkcyjno-magazynowego branży drzewnej tj. produkcja i sprzedaż forniru. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. zawiera zamknięty katalog przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których wymagane było sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko jak również uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku produkcyjno-magazynowego branży drzewnej tj. produkcja i sprzedaż forniru nie mieści się w ww. katalogu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wskazał, że Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 817) § 3 ust. 1 pkt 47 został uchylony. W związku z powyższym planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nadto organ zaznaczył, że pismem z dnia 15 lipca 2013 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] jednoznacznie stwierdził, iż budowa budynku produkcyjno-magazynowego branży drzewnej tj. produkcja i sprzedaż forniru w miejscowości [...] na działce ewidencyjnej nr [...] nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji środowiskowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zarzucając jej naruszenie:

- art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych pomimo niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie- poprzez brak postanowienia Wójta Gminy [...] o nie stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

W oparciu o powyższe zarzuty strona odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem prokuratora decyzja ta została wydana przedwcześnie. Brak precyzyjnego określenia planowanego przeznaczenia obiektu nie pozwala na stwierdzenie, czy przedmiotowa inwestycja może, znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 14 sierpnia 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 51 ust. 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w realiach niniejszej sprawy zastosowanie przewidzianej przez przepisy prawa procedury legalizacyjnej w odniesieniu do istotnych odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę spornej inwestycji wymagało nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Działanie organu I instancji w ww. zakresie stanowiło wypełnienie pierwszego etapu postępowania naprawczego, którego skuteczna realizacja przez inwestora w postaci wykonania ww. obowiązku (przedłożenie projektu budowlanego zamiennego) miała umożliwić organowi wdrożenie kolejnego etapu procedury naprawczej, obejmującego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych (o ile nie zostały jeszcze zakończone).

Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., organ odwoławczy stwierdził, że jest rozstrzygnięcie prawidłowe. Dokonana analiza przedłożonego przez S. G. projektu budowlanego zamiennego wykazała, że dokument ten spełnia wymogi określone w przepisach prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania działka nr ewid. [...] w M. położona jest w terenie oznaczonym symbolem M2PU - tereny produkcyjne, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej i produkcyjno-usługowej. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

W ocenie organu odwoławczego projektowany budynek produkcyjno-magazynowy zgodnie z informacjami zawartymi w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym nie zalicza się do inwestycji oddziaływujących negatywnie na środowisko w myśl Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Powyższe zostało również potwierdzone w piśmie Wójta Gminy [...] z dnia 15 lipca r. znak: [...].

Przechodząc natomiast do oceny projektu zagospodarowania terenu organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z przepisami, w tym z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zachowane zostały wymagane przepisami odległości od granic z działkami sąsiednimi, innymi budynkami oraz urządzeniami technicznymi znajdującymi się na działce. Na planie zagospodarowania działki został również uwidoczniony odcinek kanalizacji deszczowej przeznaczony do rozbiórki oraz przyłącza kanalizacji i wody jak również przyłącz energetyczny do budynku.

Przedłożony projekt jest kompletny i spełnia stawiane mu wymagania określone w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W projekcie znajdują się wszystkie niezbędne uzgodnienia, pozwolenia i oświadczenia właściwych jednostek oraz informacja dotycząca warunków ochrony przeciwpożarowej i informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, a także zaświadczenia podmiotów opracowujących projekt, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez S. G. projekt budowlany zamienny budynku produkcyjno-magazynowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], spełnia wymagania stawiane przepisami prawa, tym samym należy uznać, że obowiązek nałożony decyzją PINB w W. z dnia 31 stycznia 2012 r., nr [...] oraz decyzją z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...], uściślony postanowieniem PINB w W. nr [...] z dnia 14 marca 2013 r., znak: [...], został wykonany.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym znajduje się kopia pisma Wójta Gminy [...] z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...], z którego jednoznacznie wynika, że organ wyraził opinie, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie wymaga również wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W skardze wniesionej na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zarzucił jej naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie za wystarczające pisma Wójta Gminy [...] o nie stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy w myśl ww. przepisu wymagana jest forma postanowienia wydanego w toku postępowania.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że pismo Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2013 r., na które powołuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie może zastąpić postanowienia organu stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Takiej mocy nie posiada pismo uznane przez organ za opinię, tym bardziej, że istnieje obowiązek sporządzenia uzasadnienia postanowienia które pozwoli organowi wyższej instancji na poznanie argumentów przemawiających za rezygnacją z przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku wniesienia skargi na decyzję, pozwoli na kontrolę sądu administracyjnego. Uzasadnienie postanowienia powinno zawierać wszelkie wymagania wynikające z art. 124 k.p.a.

W oparciu o powyższe Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga Prokuratora okazała się zasadna.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 7 k.p.a., ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a., nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. - udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Należy podkreśli, że art. 80 k.p.a. w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie uznaje się za przepis, statuujący zasadę tzw. swobodnej oceny dowodów rozumianą w ten sposób, iż jest nią taka ocena, która wywiedziona po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego nie przekracza granic doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Mając natomiast na uwadze uregulowanie art. 107 § 3 k.p.a., organy w uzasadnieniu decyzji winny wskazać fakty uznane za udowodnione, dowody będące podstawą ustaleń faktycznych oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z dyspozycja art.35 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

Tym samym jedną z istotnych kwestii wymagających rozstrzygnięcia przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego była ocena, czy planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź też przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie mieści się w powyższych kategoriach. Od tej bowiem kwalifikacji zależy tryb postępowania, jaki winien zostać przyjęty w związku ze złożonym przez inwestora wnioskiem zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie - przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 60 powołanej ustawy, określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010, Nr 213 poz. 1397).

Ocena oddziaływania przedsięwzięcia, o jakiej mowa powyżej obejmuje natomiast w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko analizie i ocenie polegają m.in. bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami, dostępność do złóż kopalin. Ponadto możliwość oraz sposoby zapobiegania i zmniejszenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji stanęły na stanowisku, że w przypadku przedmiotowej inwestycji brak jest obowiązku nałożenia na inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy powołały się w tej kwestii na pismo Wójta Gminy [...] z dnia 15 lipca 2013 r., w którym to piśmie Wójt stwierdził, że budowa budynku produkcyjno-magazynowego branży drzewnej tj. produkcja i sprzedaż forniru nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji środowiskowej.

Powyższy sposób postępowania organów uznać należy za wadliwy.

W myśl art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z ust. 2 postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17.

Wskazać należy w tym miejscu, że organy prowadzące postępowanie de facto nie dokonały kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia na podstawie przepisów obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Pod pozycją § 3 ust. 1 pkt 48 omawianego rozporządzenia zakwalifikowane zostały tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok. Ze gromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego nie wynika, jak duża produkcja przewidziana została w planowanym budynku. Tok prowadzonego postępowania wskazuje, że ani organy nadzoru budowlanego, ani też Wójt, w ogóle nie zajęły się powyższą kwestią.

W prawidłowo prowadzonym postępowaniu Burmistrz Gminy [...] (jako organ właściwy na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy) powinien wszcząć na wniosek inwestora postępowanie, w ramach którego, w oparciu o art. 63 ust. 1 i ust. 2 ustawy powinien przeprowadzić szczegółową analizę przedmiotowego przedsięwzięcia, w szczególności z uwzględnieniem skali planowanej produkcji. Postępowanie to powinien zaś zakończyć wydaniem postanowienia (z art. 63 ust. 1 lub ust. 2 ustawy).

Rację ma strona skarżąca podnosząc, że pismo Wójta Gminy [...] z dnia 15 lipca 2013 r. nie może zastąpić postanowienia organu wydanego w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub też braku obowiązku przeprowadzenia takiej oceny. W żadnej mierze ww. pismo nie może być również uznane za opinię, jak chcą tego organy prowadzące postępowanie. Pismo to nie zawiera jakiegokolwiek wyjaśnienia zajętego przez Wójta stanowiska, czy też wskazania podstawy prawnej. Jest to zupełnie dowolna ocena organu, nie poparta żadną argumentacją.

W konsekwencji Sąd nie jest w stanie ocenić prawidłowości przyjętej przez organy tezy, iż projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać.

Niezależnie od powyższego, jak już wyżej wskazano, błędem organów było uznanie pisma Wójta za wystarczające do rozstrzygnięcia kwestii oceny oddziaływania inwestycji. Powyższe zagadnienie powinno zostać rozstrzygnięte w procesowej formie jaką jest postanowienia wydane na podstawie art. 63 ust. 1 lub ust. 2 ustawy, w zależności od poczynionych ustaleń. Postanowienie to powinno spełniać wszystkie wymogi formalne o jakich mowa w art. 124 k.p.a. W szczególności zawierać powinno szczegółową charakterystykę inwestycji, w tym podanie parametrów uzasadniających przyjętą kwalifikację przedsięwzięcia.

Z przedstawionych powyżej względów stwierdzić należy, że zaskarżana decyzja została wydana przedwcześnie, bez gruntownego wyjaśnienia kwestii mających kluczowe znaczenia dla prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia.

Reasumując wskazać należy, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydały decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich podanych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a. który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, jej uchylenie stało się konieczne. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art.152 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji wezmą pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz uzupełnią materiał dowodowy we wskazanym przez Sąd zakresie, w szczególności mając na względzie konieczność jednoznacznego ustalenia charakteru planowanego przedsięwzięcia i wielkości planowanej produkcji.