Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 246/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Kierownik Działu ds. Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy (PUP) w K., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta orzekł wobec S. K. o utracie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r..

W uzasadnieniu wskazał, iż w/wym. nie stawił się w wyznaczonym terminie w PUP i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, co skutkowało pozbawieniem go statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy.

W odwołaniu od tej decyzji S. K. wskazał, iż w [...] po odbyciu służby wojskowej zgłosił się do PUP "w celu załatwienia formalności zasiłku". Podniósł, iż otrzymał tylko jeden zasiłek we [...], drugiego zasiłku nie otrzymał, ponieważ spóźnił się o jeden dzień "zapominając o pobraniu w kasie". Wyjaśnił, że spóźnił się do PUP, ponieważ był daleko u rodziny i nie zdążył przyjechać na czas.

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2004 r Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzeczono utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję orzekającą o utracie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r..

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż S. K. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r.. Został prawidłowo pouczony oprawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej, a w szczególności o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz na każde wezwanie urzędu pracy, a także o konsekwencjach niestawiennictwa. Wskazano, iż podczas wizyty w PUP, w dniu [...] r. własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości wyznaczonego, kolejnego terminu zgłoszenia w celu potwierdzenia gotowości do pracy na dzień [...] r., lecz w wyznaczonym terminie nie zgłosił się i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wymieniony w PUP zgłosił się w dniu [...] r. i złożył oświadczenie, że nie stawił się [...] r., ponieważ miał pilny wyjazd poza K. na pogrzeb. Zobowiązał się dostarczyć akt zgonu [...] r.. Do dnia wydania decyzji aktu zgonu nie przedstawił.

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie odwołujący nie spełnił obowiązków wynikających z art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (przytaczając treść tych przepisów), albowiem nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., jak również nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa przed upływem siedmiodniowego terminu przewidzianego przez ustawę. W szczególności usprawiedliwiając swoje niestawiennictwo w PUP wyjazdem na pogrzeb, pomimo zobowiązania nie dostarczył aktu zgonu.

Organ wskazał, iż osoba bezrobotna, podobnie jak osoba pozostająca w stosunku pracy, winna cechować się określoną dyscypliną. Wyznaczenie terminu potwierdzenia gotowości do pracy ma na celu wyegzekwowanie od bezrobotnego odpowiedniego zachowania, którego nie dokonanie zagrożone jest sankcją. Organ zaznaczył przy tym, iż przepisy ww. ustawy przewidują możliwość wyjazdu bezrobotnego poza miejsce zamieszkania na okres krótszy niż 30 dni. Jednak obowiązkiem bezrobotnego jest, zgodnie z art. 75 ust.3 ustawy, wcześniejsze powiadamianie urzędu pracy o zamierzonym pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Skutkiem takiego działania byłaby zmiana wyznaczonego terminu. O konsekwencjach naruszenia spoczywających na nim obowiązków odwołujący wiedział, gdyż został w odpowiedni sposób pouczony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. wskazywał, iż zasiłek mu "się należy, gdyż są to pieniądze podatników". Podnosił, iż w [...] r. zdał [...] maturę, w okresie od [...] r. do [...] r. odbywał służbę wojskową. Wskazał, iż w [...] r. zarejestrował się w PUP i otrzymał zasiłek jedynie za 3 miesiące. Zaznaczył, iż zawiadomiono go o wstrzymaniu zasiłku z powodu "nie zgłoszenia się w terminie w kasie". Podnosił, iż zgłosił się o jeden dzień za późno, a zasiłek należał mu się przez pół roku. Zaznaczył, iż w wojsku pracował w [...] po [...] godzin dziennie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że skarżący w dniu rejestracji tj. [...] r. został prawidłowo poinformowany przez PUP o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach jak i konsekwencjach wynikających z niestawiennictwa. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości ustalonego terminu zgłoszenia się w PUP w dniu [...] r. (k. [...] akt administracyjnych). Skarżący w wyznaczonym terminie nie zgłosił się w PUP celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy -bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 omawianej ustawy - starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.

Z powyższego wynika zatem , że bezrobotny nie zostaje pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, jeżeli zostały jednocześnie spełnione następujące dwa warunki, a mianowicie bezrobotny powiadomił o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 5 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa, a przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona.

Za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą mu zgłoszenie się w wyznaczonym terminie w PUP.

Według skarżącego ( w oświadczeniu przedstawionym w PUP w dniu [...] r.) bezpośrednią przyczyną niezgłoszenia się w PUP w wyznaczonym terminie było uczestnictwo w pogrzebie. Trafnie zatem organ uznał, że skoro skarżący w oświadczeniu złożonym w PUP twierdził iż w dniu [...] r. przebywał poza K. na pogrzebie, to dokumentem usprawiedliwiającym jego nieobecność (potwierdzającym konieczność wyjazdu z K.) będzie odpis aktu zgonu osoby w której pogrzebie uczestniczył. Uczestnictwo w pogrzebie jest niewątpliwie nieprzewidzianą, obiektywną przeszkodą uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie pod warunkiem jednak udokumentowania powyższego faktu.

Ponieważ skarżący nie przedłożył do wglądu odpisu aktu zgonu potwierdzającego konieczność wyjazdu na pogrzeb, to Urząd Pracy uprawniony był do odmowy usprawiedliwienia jego nieobecności w dniu [...] r., tym bardziej, że skarżący jakimkolwiek innym dowodem (dokumentem) nie potwierdził okoliczności na które powoływał się usiłując skutecznie usprawiedliwić swoją nieobecność.

Skarżący wyjeżdżając na pogrzeb (lub w razie innej nagłej uzasadnionej potrzeby) poza miejsce zamieszkania, winien był powiadomić o tym fakcie Powiatowy Urząd Pracy, który wyznaczyłby skarżącemu inny, dogodniejszy termin stawiennictwa w PUP. Do podjęcia takich działań obligowała skarżącego treść przepisu art. 75 ust. 3 omawianej ustawy, który stanowi zaś, że bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.

W tym stanie rzeczy jako trafna i uzasadniona jawi się decyzja pozbawiająca skarżącego statusu bezrobotnego z powodu niezgłoszenia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .