Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 234/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1-3 par. 3 ust. 3-10
journal: Dz.U. 2009 nr 32 poz 224
law: Rozporzadzenie MInistra Finansów z dnia 13 lutego 2009 r. w sprawie metod ustalania parametrów służących do określenia podstawy  opodatkowania piwa
article: art. 57a art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a art. 146 par. 1 art. 170 art. 200 art. 205 par. 2 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 316 poz 21  art. 3 ust. 1
law: DYREKTYWA RADY 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów  alkoholowych
article: art. 267
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi B. "F." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 474,- (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów wydał Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej "B. F." z siedzibą w M. indywidualną interpretację prawa podatkowego dotyczącą podatku akcyzowego w przedmiocie określenia podstawy opodatkowania piw smakowych, w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Powyższa interpretacja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2016r. zwrócono się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego w przedmiocie określenia podstawy opodatkowania piw smakowych.

We wniosku spółka wskazała, że jest producentem różnego rodzaju piw, w tym piw słodzonych. W odniesieniu do tych piw występuje odmienność procesu produkcji piwa w porównaniu z piwem tradycyjnym. Polega na tym, że do piwa tradycyjnego już po jego leżakowaniu (w tym również po zakończeniu procesu fermentacji) dodawane są substancje nadające piwu pożądany smak. W piwie smakowym znajdują się dwa rodzaje ekstraktów: ekstrakt rzeczywisty pochodzący z brzeczki podstawowej oraz substancja słodząca. Z tej samej brzeczki może zatem być wyprodukowane zarówno piwo tradycyjne, jaki słodzone. W związku z powyższym spółka zadała pytanie: czy w świetle art. 94 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. - O podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014r. poz.752 ze zm.) oraz § 2 pkt 1-3 oraz § 3 ust. 10-3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009r. w sprawie metod ustalania parametrów służących do określenia podstawy opodatkowania piwa (Dz. U. Nr 32 poz. 224) określając podstawę opodatkowania piwa słodzonego podatkiem akcyzowym w przypadku piwa słodzonego powstającego w wyniku dodania do piwa bazowego substancji słodzącej spółka powinna przyjąć w celu obliczenia stopnia Plato zawartość ekstraktu rzeczywistego w wyrobie gotowym bez uwzględnienia (i z pominięciem) dodanych substancji słodzących? Zdaniem spółki, na podstawie art. 93 ust. 5 ustawy akcyzowej ustawodawca przekazał kompetencję do ustalenia szczegółowych zasad kalkulacji akcyzy od piwa Ministrowi Finansów w formie rozporządzenia nakazując uwzględnić m.in. opisaną powyżej technologię wytwarzania piwa. W rozporządzeniu tym, w § 3 ust. 1 wskazano, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania piwa za 1 stopień Plato uważa się ułamek masowy o wartości 1 % m/m ekstraktu brzeczki podstawowej, obliczony na podstawie zawartości alkoholu oraz zawartości ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie. W ust. 3 wskazano, że metody badań stosowane przy oznaczaniu zawartości alkoholu i ekstraktu rzeczywistego w celu ustalenia ekstraktu brzeczki podstawowej, o którym mowa w ust. 1 określa Polska Norma PN-A-79093-2-2000 ustanowiona przez polski Komitet Normalizacyjny. Strona zwróciła uwagę, że z punktu widzenia zasad logiki i semantyki w definicji stopnia Plato zawartej w rozporządzeniu wyróżnić należy dwa istotne zwroty "za 1 % Plato uważa się 1% m/m ekstraktu brzeczki podstawowej" oraz "obliczony na podstawie zawartości alkoholu oraz zawartości ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie".

Już wskazane wyżej rozróżnienie pozwala uznać stanowisko strony, że jeśli stopień Plato donosi się do ekstraktu brzeczki podstawowej, a o brzeczce można mówić jedynie do czasu fermentacji alkoholowej, to wyłącznie substancje znajdujące się w brzeczce mogą stanowić "ekstrakt brzeczki podstawowej" niezależnie od tego, w jaki sposób ostatecznie ustala się tę wielkość. Pojęcie "brzeczki podstawowej" funkcjonuje w języku polskim, jednak jego użycie ograniczone jest do specjalistycznego języka używanego w browarnictwie. Zdaniem strony pojęcie "ekstrakt rzeczywisty w gotowym wyrobie" niewątpliwie oznacza ekstrakt, który istnieje w produkcie gotowym, jakim jest piwo. W piwach dosładzanych ekstrakt w części jest pozostałością po substancjach zawartych w brzeczce podstawowej, a w części pochodzi z substancji dodanych już po zakończeniu fermentacji. Tylko ta pierwsza część ekstraktu jest "ekstraktem rzeczywistym", o którym mowa w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu w/s piwa, czyli tym ekstraktem, za pomocą którego można w wyniku obliczeń odtworzyć zawartość ekstraktów w brzeczce. W konsekwencji nie można przyjmować, że "ekstrakt rzeczywisty" w przypadku piw słodzonych oznacza zarówno ekstrakt suchej masy surowców, która w trakcie fermentacji nie została przetworzona na alkohol plus ekstrakt substancji, które zostały dodane po procesie fermentacji. Stopień Plato odnosi się do rzeczywiście istniejącej wartości – oznaczalnej zawartości ekstraktów w brzeczce podstawowej. Dowodem na poparcie tego twierdzenia jest okoliczność, że w rozporządzeniu w/s piwa z 2009 roku użyto sformułowania "zawartość ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie", a nie w "ekstrakcie rzeczywistym wyrobu gotowego". Nie są to więc pojęcia tożsame, bowiem w wyrobie gotowym oprócz ekstraktu rzeczywistego mogą znajdować się inne ekstrakty wpływające na gęstość ekstraktu rzeczywistego wyrobu gotowego jak np. substancje słodzące.

Aby więc obliczyć 1 % m/m ekstraktu brzeczki podstawowej należy wziąć pod uwagę zawartość alkoholu oraz zawartość ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie, a nie zawartość ekstraktu gotowego wyrobu pochodzącego zarówno z brzeczki, jak i substancji słodzących dodanych po fermentacji. W oparciu o powyższe zadano organowi podatkowemu następujące pytanie: czy w świetle art. 94 ust. 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 2 pkt 1-3 oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia w/s piwa określając podstawę opodatkowania piwa słodzonego podatkiem akcyzowym, w przypadku piwa słodzonego powstającego w wyniku dodania do piwa bazowego substancji słodzącej, spółka powinna przyjąć w celu obliczania stopnia Plato zawartość ekstraktu rzeczywistego w wyrobie gotowym bez uwzględnienia dodanych substancji słodzących?

W dniu 8 grudnia 2016r. Minister Rozwoju i Finansów wydał interpretację podatkową w której stanowisko strony uznał za nieprawidłowe. W oparciu o treść art. 94 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym i § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie metod ustalania parametrów służących do określenia podstawy opodatkowania piwa określenie podstawy opodatkowania w przypadku piwa możliwe jest dopiero w momencie pojawienia się gotowego wyrobu, gdyż wówczas ustalić należy zawartość alkoholu oraz ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie. Zawartość ekstraktu brzeczki podstawowej oblicza się w procentach wagowych według wzoru Ballinga, zgodnie z którym im wyższa wartość ekstraktu rzeczywistego, tym wyższy stopień Plato. Zwrócono też uwagę, że w § 3 pkt 3 rozporządzenia w zakresie metod badań należy stosować Polską Normę PN-A-79092-2:2000 ustanowioną prze Polski Komitet Normalizacyjny. W normie zaś zawarte są pojęcia zawartości alkoholu, ekstraktu rzeczywistego i ekstraktu brzeczki podstawowej. Nie ma w Normie pojęć "zawartości ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie". Ponadto Norma nie przewiduje odstępstw przy wyliczeniu zawartości ekstraktu brzeczki podstawowej, czyli korekty zawartości ekstraktu rzeczywistego w przypadku piw dosładzanych. W konsekwencji stopień Plato to wynik zastosowania formuły Ballinga (wg. Polskiej Normy PN–A-79093-2:2000) uzyskany po podstawieniu do niej parametrów, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie piwa w wyrobie gotowym, jakim jest piwo smakowe. Gotowym wyrobem będzie piwo w rozumieniu art. 94 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym będące mieszaniną piwa i syropów smakowych. Ilość stopni Plato należy zatem obliczyć według ekstraktu rzeczywistego oraz alkoholu w wyrobie gotowym, piwie dosłodzonym, takim, które zostało wprowadzone do obrotu handlowego. Skoro w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie piwa nakazano odniesienie do wielkości mierzalnej, jaką wskazuje Polska Norma, to taką wielkością jest zawartość ekstraktu rzeczywistego w gotowym wyrobie, natomiast nie może wartością podlegającą zmierzeniu być zawartość ekstraktu brzeczki podstawowej, bo jest to tylko wielkość teoretyczna obliczana z wykorzystaniem określonej wielkości ekstraktu rzeczywistego w wyrobie gotowym, ale uzyskanej na podstawie gęstości zmierzonej w wyrobie gotowym. Niezależnie więc od użytych sformułowań należy zmierzyć składniki w piwie przeznaczonym do sprzedaży, a nie w piwie będącym na którymś etapie produkcji . W ocenie organu dla określenia podstawy opodatkowania piwa pojęcia zawartości ekstraktu brzeczki podstawowej jak i ekstraktu rzeczywistego nie muszą być tożsame z takimi samymi pojęciami występującymi w browarnictwie. Wystarczającym jest bowiem użycie w rozporządzeniu w sprawie piwa pojęć dla ustalenia podstawy opodatkowania oraz pojęcia stopień Plato. Porównywanie pojęć specjalistycznych stosowanych w browarnictwie z wyrażonymi przez ustawodawcę prowadzi do wniosku, że przepisy w zakresie podatku akcyzowego mają charakter autonomiczny i nie należy dla celów podatkowych w sposób bezpośredni przyjmować pojęć terminologii piwowarskiej. Gdyby intencją ustawodawcy było opodatkowanie piw smakowych w sposób wskazany przez stronę, to do określenia podstawy opodatkowania użyto by zamiast określenia "gotowego wyrobu" innego pojęcia odpowiadającego piwu otrzymanemu po fermentacji, a przed filtracją i rozlewem, a które jest także wyrobem gotowym. Taka koncepcja, forsowana przez stronę pomijałaby zarówno treść, jak i cel przepisów ustawy i rozporządzenia. Także Dyrektywa Rady 92/83 EWG z dnia 19 października 1992r. w sprawie harmonizacji podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. UE. L Nr 316) oraz Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu napojów alkoholowych (Dz. Urz. UE.L Nr 316) odnoszą się stopnia Plato lub stopnia zawartości alkoholu w wyrobie gotowym.

Dyrektywa 92/83/EWG wskazuje wprost, że podstawa opodatkowania dla piw, jak i piw smakowych winna być obliczana w odniesieniu do produktu gotowego. Pozostawiając państwom członkowskim swobodę wyboru sposobu ustalania podatku akcyzowego od piwa, prawodawca wspólnotowy jednoznacznie wskazał, że każdy z tych sposobów odnosi się do gotowego wyrobu, a takim w przypadku tzw. piw smakowych jest mieszanina piwa z napojami bezalkoholowymi niepodlegająca dalszej obróbce w zakładzie, który ją wyprodukował. Ostatecznie organ przyjął, że Dyrektywa 92/83/EWG dopuszcza rozbieżności pomiędzy sposobem określania podstawy opodatkowania, o ile podatek nie będzie niższy od stawek minimalnych obowiązujących we wspólnocie. Gdyby celem ustawodawcy było ustalenie jednakowej podstawy opodatkowania dla wszystkich krajów zostałoby to wprost stwierdzone w zapisach dyrektyw bądź dopuszczono by tylko jedną metodę ustalania podstawy opodatkowania.

Wskazując na różnice w dopuszczalnych metodach, organ zaakcentował jednakże okoliczność, że także w ustawodawstwie unijnym przedmiotem opodatkowania jest piwo smakowe jako gotowy wyrób, a nie jego elementy składowe . W konsekwencji za nieprawidłowe należy uznać stanowisko wnioskodawcy, aby ustalać podstawę opodatkowania od półproduktu, jakim jest brzeczka podstawowa do etapu fermentacji. Organ zwrócił też uwagę, iż z uwagi na niejednolitą linię orzeczniczą i wątpliwości co do interpretacji sposobu określana podstawy opodatkowania Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie oznaczonej sygnaturą I GSK 588/15 w dniu 19 października 2016r. skierował do Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycalne "czy w świetle art. 3 ust. 1 oraz celów dyrektywy Rady Unii Europejskiej 92.83/EWG z dnia 19 października 1992r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. Ue. L.1992.316.21 ze zm.) przy ustalaniu podstawy opodatkowania piw smakowych według skali Plato należy wziąć pod uwagę zawartość ekstraktu rzeczywistego gotowego produktu z uwzględnieniem ekstraktu pochodzącego z dodanych, po zakończeniu fermentacji substancji smakowych."

W dniu 16 grudnia 2016r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa zarzucając błędną wykładnię art. 94 ust. 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z § 2 pkt 1-3 oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia w/s piwa polegające na uznaniu, że określając podstawę opodatkowania piwa podatkiem akcyzowym w przypadku piwa smakowego spółka powinna przyjąć obliczenie stopnia Plato w wyrobie gotowym z uwzględnieniem substancji słodzących. Ponadto błędne przyjęcie na podstawie w/w rozporządzenia, że zawartym w nim pojęciom można nadać znaczenie inne, niż nadane w nauce o browarnictwie. Wnioskodawca wskazał także na błędną wykładnię art. 3 ust. 1 dyrektywy strukturalnej poprzez uznanie i zaakceptowanie, że dopuszczenie alternatywnych metod ustalania podstawy opodatkowania piwa może prowadzić do różniących się wyników. W uzasadnieniu poza odniesieniem do wskazanych wyżej zarzutów w całości podtrzymano stanowisko zawarte we wniosku o interpretację. Zaakcentowano jednak, że z treści rozporządzenia w/s piwa należy wyprowadzić wniosek, że pojęcie ekstraktu obejmuje wszystkie substancje bez względu na to, kiedy zostały one wprowadzone do piwa. Z kolei "ekstrakt rzeczywisty", jak zostało ustanowione w rozporządzeniu, oblicza się na podstawie zawartości "ekstraktu" i zawartości alkoholu. Gdyby pojęcie ekstraktu rzeczywistego i ekstraktu było równoznaczne, to nie zachodziłaby potrzeba wyprowadzania wartości ekstraktu rzeczywistego z wartości ekstraktu. Podniesiono też, że specjalistyczne pojęcia z nauki browarnictwa są powszechnie znane i używane w browarnictwie, żadne z nich nie zostało zdefiniowane gdziekolwiek indziej w prawie podatkowym. Ponadto ustawodawca nie zdecydował się zmienić znaczenia powyższych pojęć na potrzeby rozliczania podatku akcyzowego.

Organ stwierdził w dniu 13 stycznia 2017r., że brak podstaw do zmiany interpretacji w tej sprawie.

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze podniesiono identyczne zarzuty jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. W uzasadnieniu podtrzymano całość argumentacji zawartej w wezwaniu usunięcie naruszenia prawa oraz we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący zaznaczył też, że w jego ocenie odpowiedź na pytanie prejudycjalne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 19 października 2016r. pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Pytanie dotyczy bowiem wykładni przepisów unijnych, a nie krajowych.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017r. WSA w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowe w oparciu o treść art. 125§ 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. z uwagi na zależność niniejszego rozstrzygnięcia od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości UE.

W dniu 24 maja 2018r. podjęto zawieszone postepowanie, bowiem TSUE w dniu 17 maja 2017r. wydał wyrok o sygn. C-30/17, mający za przedmiot pytanie zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna Ministra Rozwoju i Finansów dotycząca skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie powstania przychodu po stronie spółki kapitałowej w związku z planowanym połączeniem ze spółką osobową.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w podstawie opodatkowania służącej wymiarowi podatku od piwa smakowego uwzględnia się również cukier zawarty w substancji dodawanej do "ekstraktu rzeczywistego tzn. wąsko rozumianego piwa" – efektu fermentacji brzeczki piwnej. Pytanie skierowane do Ministra Finansów z żądaniem interpretacji przepisów w istocie odpowiada treści pytania prejudycjalnego skierowanego w dniu 19 października 2016r. sygn. I GSK 588/15 przez Naczelny Sąd Administracyjny do TSUE w oparciu o treść art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Celem stawianych pytań było bowiem uzyskanie odpowiedzi, czy przy ustalaniu podstawy opodatkowania piw smakowych według skali Plato należy wziąć pod uwagę zawartość ekstraktu rzeczywistego w wyrobie gotowym z uwzględnieniem substancji słodzących, czy też z ich pominięciem. W uzasadnieniu postanowienia NSA w przedmiocie pytania prejudycjalnego stwierdzono, że w trzech wersjach językowych art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/83 pojęcie wyrobu gotowego odnosi się zarówno do metody opodatkowania piwa wg. stopni Plato, jak i zawartości alkoholu. Natomiast przed sądami krajowymi funkcjonują dwa przeciwstawne stanowiska odnośnie ustalania podstawy opodatkowania metodą skali Plato, a więc z uwzględnieniem bądź pominięciem substancji smakowych, a w konsekwencji z przyjęciem czy to ekstrakt brzeczki podstawowej czy gotowy wyrób jest wyznacznikiem dla ustalenia jednego stopnia Plato.

Artykuł 170 P.p.s.a stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis tego polega na tym, by sąd i inne organy państwowe brały pod uwagę fakt istnienia oraz treść takiego prawomocnego orzeczenia, w niniejszej sprawie orzeczenia TSUE z 17 maja 2018r. o sygn. C- 30/17. Jakkolwiek formalnie orzeczenie TSUE wiąże tylko sąd, który zadał pytanie prejudycjalne, to w praktyce orzeczenia tego sądu powinny być najważniejszym źródłem interpretacji prawa UE, wiążącymi dla wszystkich.

W kwestii problemu wymiaru podatku akcyzowego od produkcji piwa smakowego powstałe niejasności i w konsekwencji konieczność uzyskania stanowiska prejudycjalnego są skutkiem niekonsekwencji prawodawcy, także unijnego. Dla celów bowiem wymiaru podatku akcyzowego uznaje on za piwo także produkt będący efektem połączenia piwa z substancją smakową, a jednocześnie nakazuje obliczenie (określenie) podstawy opodatkowania metodą stopni Plato. Plato zaś w browarnictwie rozumiane jest ściśle tj. do wyznaczania ekstraktu w piwie tradycyjnym tj. bez dodatków. Podobnie i prawodawca unijny nakazuje określać podstawę opodatkowania wg. tych jednostek miary, które w browarnictwie dotyczą wyłącznie piwa tradycyjnego.

Skoro od wartości stopnia Plato zależy wysokość akcyzy, to taka sama analiza prawna i technologiczna dotyczyła tak przepisów unijnych, jak i krajowych. W konsekwencji przyjąć należy, że wyrok TSUE z 17 maja 2018r., który rozstrzyga kwestie podstawy opodatkowania wg. skali Plato odnosi się do sporu objętego wnioskiem o niniejszą interpretację przepisów prawa krajowego.

W wyroku tym TSUE orzekł, że artykuł 3 ust.1 dyrektywy rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania piw smakowych według skali Plato należy wziąć pod uwagę ekstrakt brzeczki podstawowej, nie uwzględniając przy tym substancji smakowych i syropu cukrowego dodanych po zakończeniu fermentacji. W uzasadnieniu wskazano, że przy obliczaniu stopnia Plato należy uwzględniać ciężar właściwy piwa, czyli jego brzeczki podstawowej. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby do sytuacji, że przy uwzględnieniu substancji smakowych i syropu cukrowego dodanych po fermentacji doszłoby do opodatkowania piwa w stopniu wyższym niż piwa tradycyjnego o tej samej zawartości alkoholu. Byłoby to sprzeczne z celami dyrektywy, która ma na celu ustanowienie minimalnego poziomu podatku akcyzowego na hektolitr piwa, smakowego bądź nie, przy czym podatek ma wzrastać w miarę wzrostu zawartości alkoholu; chodzi bowiem o opodatkowanie spożywanego alkoholu. Podkreślono też, że ustalenie znaczenie pojęcia Plato nie jest zdefiniowane ani w tej dyrektywie ani w innych aktach Unii. Stad też ustalenie znaczenia tego pojęcia powinno być odczytywane zgodnie z jego zwyczajowym rozumieniem, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, którym to pojęcie zostało użyte, a tym samym należy przyjąć tak jak w browarnictwie, że stopień Plato oblicza się bez uwzględnienia substancji smakowych i syropu cukrowego, dodanych po fermentacji (pkt 27 i 28 tez wyroku). W pkt 33 i 35 tez wyroku stwierdzono, że nie sposób przyjąć, by prawodawca Unii wobec braku jakiejkolwiek stosownej wskazówki zmierzał do wprowadzenia w dwóch przepisach tej samej dyrektywy dwóch różnych metod obliczania stopni Plato. Zatem odniesienie do ciężaru właściwego produktu zawarte w motywie 7 dyrektywy należy interpretować jako odwołujące się do metody obliczania podatku akcyzowego od piwa na podstawie jego stopni Plato, podczas gdy odniesienie do stopnia zwartości alkoholu w wyrobie zawarte w tym samym motywie należy interpretować jako odwołujące się do metody obliczenia podatku akcyzowego od piwa na podstawie stopnia zawartości alkoholu. A w konsekwencji należy przyjąć, że dla celów obliczenia Plato należy brać pod uwagę wyłącznie ciężar właściwy piwa, czyli jego brzeczki podstawowej.

W świetle powyższego nie sposób podzielić stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji, że porównywanie pojęć specjalistycznych stosowanych w browarnictwie nie pokrywa się z pojęciami ustawy o podatku akcyzowym, które to przepisy mają autonomiczny charakter. Sprzeczne też z tezami wyroku TSUE pozostaje stanowisko zwarte w zaskarżonej interpretacji, że wyznacznikiem do obliczenia stopnia Plato dla potrzeb podatku akcyzowego są zmierzone parametry ekstraktu rzeczywistego i alkoholu w gotowym wyrobie jakim jest piwo smakowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 powołanej wyżej ustawy, uwzględniając regulację § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153)