Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 396/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Sp. z o.o. we W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 381/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 21 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 381/17, Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika Spółki [A.] we W. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w kwocie 800 złotych, stosowanie do "§ 2 ust. 1 pkt 21" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie).

Zażalenie na powyższe zażalenie złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie § 2 ust 5 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż wpis od skargi w sprawie został uiszczony tylko w części. Ponadto stwierdzono, że Sąd wzywając Spółkę do uzupełnienia wpisu powołał się na § 2 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia a posiada on jedynie punktów 7. Wskazana więc podstawa prawne nie istnieje. Nawet jeśli rzeczywistą podstawę stanowi § 2 ust. 2 pkt 21, to w ocenie skarżącego nie znajduje on zastosowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na wezwanie do uiszczenia wpisu, bada jego zgodność z prawem, tj. prawidłowość wskazania podstawy prawnej żądanego wpisu oraz jego wysokość.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie skarga, jak słusznie uznał Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie, podlegała wpisowi stałemu, ponieważ jej przedmiotem była decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego wydana w postępowaniu administracyjnym. W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo określono też wysokość uzupełnienia wpisu tj. 800 zł.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 99 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2008 r., poz. 271 ze zm.) apteka ogólnodostępna może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki. Istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy zezwoleniem a cofnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Ten właśnie związek nakazuje przyjąć, że sprawa ze skargi na decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej należy do kategorii spraw wymieniony w § 2 ust. 2 pkt 21 rozporządzenia, gdzie wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń, pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie aptekarstwa i zakładów opieki zdrowotnej wynosi 1000 zł. W konsekwencji skoro strona uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł, zasadnym było wezwanie strony do uzupełnienia wpisu o brakującą kwotę 800 zł.

Niezasadna jest argumentacja podnoszona w zażaleniu, iż wysokość opłaty powinna zostać naliczona zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia, gdzie wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy wynosi 200 zł. Należy podkreślić, że taki wpis jest przewidziany w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, a w niniejszej sprawie decyzja w takim trybie nie zapadła.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowości powyższego zarządzenia nie podważa wskazanie przez Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie w sposób omyłkowy podstawy prawnej żądanego wpisu. W zaskarżonym zarządzeniu powołano bowiem "§ 2 ust. 1 pkt 21" rozporządzenia jako podstawę ustalenia wpisu w sprawie skargi na decyzję, z którego wynika wysokość opłaty sądowej w niniejszej sprawie. Wskazanie ust. 1 zamiast ust 2 w podstawie w ocenie NSA jest omyłką pisarską i możliwe jest do konwalidacji w wyniku przeprowadzenia badania zarządzenia. Skoro Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie prawidłowo stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, to oczywistym jest, że jego celem było wskazanie § 2 ust. 2 pkt 21 tego rozporządzenia, która to jednostka redakcyjna przepisu odnosi się do wpisu od skarg na takie właśnie akty.

Wobec powyższego, pomimo uchybienia przy podaniu podstawy prawnej żądanego wpisu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarządzenie z 21 lutego 2017 r., w ostatecznym kształcie odpowiada prawu, określa bowiem prawidłową wysokość do jego uzupełnienia.

Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.