Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1769/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1,  art. 24 par. 1 pkt 5,  art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister") postanowieniem z dnia [...] maja 2012 roku znak [...] wydanym po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielni [...] w [...] z dnia [...] października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 r., l.dz. [...], wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...], kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz, w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz - działając na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 162, poz. 1568, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 238, poz. 2390 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126 poz. 875, z 2009 r. Nr 31 poz. 206, Nr 192 poz. 1394 i Nr 97 poz. 804, z 2010 r. Nr 75, poz. 474) oraz art. 17 pkt 2, art. 61a § 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 1971 roku Miejski Konserwator Zabytków w [...] wydał decyzję l. dz. [...], wpisującą do rejestru zabytków pod numerem [...], kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz.

Pismem z dnia 09 grudnia 2010 r., [...] Spółdzielnia [...] w [...] zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowa decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Wynika to z faktu nie wskazania, które z rzeczy ruchomych zostały wpisane do rejestru zabytków.

Minister powołując się na art. 157 § 2 k.p.a. podniósł, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wskazano interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O jego istnieniu decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama jego wola czy subiektywne przekonanie, ale istnienie przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikowanie interesu danej osoby jako interesu prawnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister podniósł, iż stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji.

Wskazano jednocześnie, iż sprawie bezspornym jest, że [...] Spółdzielnia [...] w [...] (dalej: "skarżąca") nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, o której stwierdzenie nieważności występuje. W tych okolicznościach powinna wskazać konkretny przepis prawa materialnego, którego złamanie przez kwestionowaną decyzję narusza jej uprawnienia. Jedynie wówczas będzie możliwe stwierdzenie posiadania przez skarżącą interesu prawnego we wszczęciu postępowania nadzorczego. Minister podniósł, iż [...] Spółdzielnia [...] w [...], wywodzi swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem w niniejszej sprawie, z toczącego się przed Sądem Okręgowym w [...] postępowania cywilnego, o ustalenie właściciela zabytkowych ruchomości stanowiących wyposażenie kawiarni J. M. znajdującej się w budynku objętym niniejszą decyzją. Wskazano, iż Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt [...], po rozpoznaniu sprawy z powództwa Skarbu Państwa - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przeciwko [...] Spółdzielni [...] w [...] ustalił, że Skarb Państwa jest właścicielem zabytkowego wyposażenia kawiarni "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...].[...] Spółdzielnia [...] w [...] od tego wyroku wniosła apelację, która wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2011 roku wydanego w sprawie sygn. akt [...] została oddalona i wyrok jest prawomocny. W tych okolicznościach w ocenie Ministra należało stwierdzić, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem postanowienia z dnia [...] października 2011 roku. Postanowieniem tym Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2010 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 roku l.dz. [...], wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...], kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz, w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz - działając na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 162, poz. 1568, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 238, poz. 2390 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126 poz. 875, z 2009 r. Nr 31 poz. 206, Nr 192 poz. 1394 i Nr 97 poz. 804, z 2010 r. Nr 75, poz. 474) oraz art. 17 pkt 2, art. 61a § 1, art. 157 § 1 k. p. a. orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...], o której mowa.

Pismem z dnia [...] października 2011 roku [...] Spółdzielnia [...] w [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 roku ([...]) odmawiającej wszczęcia postępowania oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 roku I. dz. [...], wpisującej do rejestru zabytków pod nr [...] kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażaniem i wystrojem wnętrz, w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom Ministra o braku interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie, jej legitymacja procesowa istnieje i jest niezaprzeczalna. W tym miejscu skarżąca podniosła, iż [...] Spółdzielnia [...] jest sukcesorem [...] Spółdzielni [...] (uprzednia nazwa: "[...] " [...] Spółdzielnia [...] w [...]), która to była użytkownikiem zabytkowego wyposażenia kawiarni "[...] " w kamienicy przy ul. [...]. Wskazano jednocześnie, iż poprzednicy prawni skarżącej w wyniku realizacji uchwały Urzędu Rady Ministrów z dnia [...] maja 1976 roku nr [...] przejęli własność ruchomości, w tym zabytków znajdujących się w Kawiarni "[...] '' i prowadzili kawiarnię do lat 90-tych XX wieku. Z uwagi na późniejsze nieporozumienia zmuszeni zostali do wystąpienia na drogę sądową w celu potwierdzenia swojego prawa własności. Stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 r. I. dz. [...] ma niezaprzeczalne i fundamentalne znaczenie dla wnioskodawczyni, będącej stroną spraw o ustalenie prawa własności zabytkowych ruchomości. W ocenie skarżącej w zaskarżonym postanowieniu w żaden sposób nie zostało poddane wątpliwości, iż ma ona interes prawny, aby wnieść o nieważność decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 r.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 roku znak [...] wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, wydanym po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielni [...] w [...] z dnia [...] października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 r., l.dz. [...], wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...], kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz, w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącej należy podtrzymać stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Powołując się na treść art. 61 a k.p.a. Minister podniósł, iż, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną-lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wskazał, iż w niniejszej sprawie krąg stron określa przedmiot badanej decyzji, to jest wpis do rejestru zabytków wyposażenia i wystroju wnętrz. Wobec tego, że ustawa o ochronie dóbr kultury z dnia 15 lutego 1962 r., ani ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie zawiera przepisu określającego krąg stron postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków zabytku ruchomego, w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 28 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes

oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Minister podniósł, iż stroną w niniejszej sprawie jest właściciel. Powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2011 roku w sprawie [...], w którym ustalono, że Skarb Państwa jest właścicielem zabytkowego wyposażenia kawiarni "[...]" wskazano, że skarżąca nie posiada przymiotu strony. Dodano, iż wzruszana decyzja nie wkracza w sferę interesu prawnego [...] Spółdzielni [...] w [...]. Wpisanie do rejestru zabytków wyposażenia nie nakłada na Spółdzielnię żadnych praw ani obowiązków na gruncie prawa materialnego. Tym samym brak jest przepisów, z których wynikałby interes prawny skarżącej, jako podmiotu, który nie ma tytułu prawno rzeczowego, ani zobowiązaniowego do wskazanych w decyzji ruchomości, w objęciu tychże ruchomości wpisem do rejestru.

Pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia [...] w [...].

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż [...] Spółdzielnia

[...] w [...] nie posiada interesu prawnego w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca

1971 r., podczas gdy skarżąca w sposób niewątpliwy wykazała, iż taki interes

posiada, a rozstrzygnięcie dotyczy bezpośrednio jej praw i obowiązków oraz naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie dokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, nie dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i nie podjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających skarżącej interesu prawnego w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 r. I. dz. [...] wpisującej do rejestru zabytków kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz - w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż organ administracji publicznej

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się do

argumentacji skarżącej wykazującej jej interes prawny do wystąpienia z

powyższym żądaniem. W szczególności nie wziął pod uwagę, iż skarżąca -

[...] Spółdzielnia [...] w [...] - wstąpiła w prawa poprzedniczki to jest [...] Spółdzielni [...] w [...] (poprzednia nazwa: "[...] " [...] Spółdzielnia [...] w [...]), która użytkowała zabytkowe wyposażenie kawiarni "[...]" przy ul. [...] i przejęła na własność zabytkowe ruchomości

znajdujące się w kawiarni w 1976 roku oraz była stroną decyzji w przedmiocie wpisu do rejestru zabytkowego wyposażenia tej kawiarni. Organ administracji publicznej uznał, iż stroną niniejszego postępowania będzie właściciel wyposażenia kawiarni "[...] " - Skarb Państwa i tym samym odmówił przymiotu strony skarżącej Spółdzielni. Skarżąca nie zgodziła się z taką interpretacją organu administracji publicznej. Podniosła, iż strona skarżąca wykazała, iż ma legitymację procesową, która wynika z faktu, iż stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] ma dla skarżącej indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie charakter. Wskazano, iż postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub, w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Skarżąca wskazała, iż jest bezpośrednio zainteresowana wynikiem postępowania, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1971 r. wydanej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, nr rejestru [...], l. dz. [...], dotyczy jej interesu prawnego. W dacie złożenia wniosku w niniejszej sprawie przed Sądem Okręgowym w [...] toczyło się pod sygn. akt [...] postępowanie cywilne o ustalenie właściciela zabytkowych ruchomości stanowiących wyposażenie Kawiarni "[...]", znajdującej się w budynku objętym niniejszą decyzją. Ustaleniu w tym postępowaniu podlegało miedzy innymi to, czy ruchomości, o których mowa w okresie od 1971 roku do 1983 roku podlegały szczególnej ochronie, jako zabytki. W ocenie skarżącej tym samym nie ulega wątpliwości, że skarżąca posiadała interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1971 roku. Postępowanie cywilne zostało prawomocnie zakończone, jednak może zostać wznowione w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa, albowiem Sąd rozpoznający sprawę oparł swoje rozstrzygnięcie o decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 1971 r., nr rejestru [...], l.dz. [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1983 r. nr rej. [...]. Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] lipca 1971 r. obejmowała swoim zakresem również sporne ruchomości. To przesądziło o ustaleniu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa z uwagi na brak wyrażenia zgody przez właściwego Ministra Kultury na przeniesienie w 1976 roku własności tych ruchomości, wymaganego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10 poz. 48). W ocenie skarżącej potwierdzeniem posiadania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu jest także wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...]Wydział [...] z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia rzeczy ruchomych w postaci zabytkowego wystroju kawiarni "[...] ", z związku z tym, iż była ona ich posiadaczką nieprzerwanie w dobrej wierze przez okres co najmniej trzech lat tj. co najmniej od wydania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 1996 r. (sygn. [...]) zobowiązującego Gminę Miejską [...] do przeniesienia posiadania ruchomego wyposażenia na rzecz poprzednika skarżącej. Spółdzielnia podniosła jednocześnie, iż przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się w sprawie [...] postępowanie z powództwa [...] Spółdzielni [...] przeciwko S. K. - właścicielowi kamienicy przy ul. [...] oraz kawiarni "[...] ", o zapłatę za bezumowne korzystanie z zabytkowego wyposażenia kawiarni. We wcześniejszym okresie skarżąca wnosiła już sprawy o zapłatę przez korzystającego z zabytkowego wyposażenia kawiarni jej właściciela S. K., uzyskując korzystne rozstrzygnięcia. W każdym z tych orzeczeń Sąd ustalał, iż właścicielem przedmiotowych ruchomości jest [...] Spółdzielnia [...] (lub jej poprzednik prawny). Skarżąca Spółdzielnia podniosła także, iż organ administracji publicznej w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do wskazanej przez skarżącą decyzji Urzędu Miasta [...] - Wydziału Ochrony zabytków dnia [...] marca 1983 r., które szczegółowo wymienia, które elementy wystroju wnętrza kawiarni "[...] " zostają wpisane do rejestru zabytków ruchomych, a której wydanie spowodowała swoim wnioskiem skarżąca - pod poprzednią nazwą tj. [...] Spółdzielnia [...] "[...] ", która zwróciła się do UMK Wydział Kultury i Sztuki z informacją, iż w kawiarni "[...] " przy ul. [...] w [...] znajdują się zabytkowe obrazy będące własnością Skarbu Państwa, z prośbą o ich zabezpieczenie. Decyzją z dnia [...] marca 1983 roku nr rej. [...] wpisano do rejestru zabytków ruchomych miasta [...] wystrój kawiarni "[...] " wraz ze szczegółowym wykazem obiektów. W decyzji jako użytkownik została ujęta [...] "[...] " w [...] i decyzja została doręczona na jej adres. Organ administracji publicznej nie dokonał wnikliwej i samodzielnej oceny materiału dowodowego, co sprawiło wydanie postanowienia w oparciu o dowolną ocenę, wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających, niedających się pogodzić z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a poczynione ustalenia są błędne i niepełne.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 roku skarżąca tytułem uzupełnienia skargi podtrzymała zarzuty i wnioski wskazane w skardze, powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2011 roku w sprawie sygn. akt II SA/Rz 520/11 celem, jak wskazano w piśmie wykazania linii orzeczniczej sądów w zakresie ustalania interesu prawnego skarżących w tożsamych postępowaniach.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie

z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270) (dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Art. 145 k.p.a. stosuje się do postanowień, od których przysługuje zażalenie (art. 126 k.p.a.). Wobec tego, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. przysługuje zażalenie (art. 61 a § 2 k.p.a.), a w przypadku gdy, jak w niniejszej sprawie, postanowienie w pierwszej instancji zostało wydane przez ministra, na podstawie art. 144 k.p.a. w zw. z art.127 § 3 k.p.a. – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zastosowanie w tej sprawie ma także art. 24 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Postanowienie z dnia [...] października 2011 roku Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2010 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lipca 1971 roku l.dz. [...], wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...], kamienicę przy ul. [...] w [...] wraz z wyposażeniem i wystrojem wnętrz, w części dotyczącej wpisania do rejestru wyposażenia i wystroju wnętrz zostało podpisane przez Sekretarza Stanu Generalnego Konserwatora Zabytków – P. Ż., działającego z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Postanowienie z dnia [...] maja 2012 roku znak [...] (zaskarżone w niniejszej sprawie) wydane zostało po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielni [...] w [...] z dnia [...] października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]. Postanowienie to zostało podpisane także przez Sekretarza Stanu Generalnego Konserwatora Zabytków – P. Ż., działającego z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z powyższego wynika, iż zaskarżone postanowienie, wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostało wydane przez osobę podlegającą wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art.145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Powyższe naruszenie prawa stanowi samodzielną podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wobec tego, iż sprawa winna zostać ponownie rozpoznana w składzie odpowiadającym przepisom prawa, dokonywanie na obecnym etapie postępowania jej oceny merytorycznej i odnoszenie się do zarzutów skargi jest przedwczesne. Za zasadne wydaje się zauważyć jedynie, iż organ dokonując oceny istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. nie odniósł się do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie odniósł się bowiem i nie dokonał ustaleń dotyczących wskazywanego przez skarżącą następstwa prawnego "[...]"[...] Spółdzielni [...] w [...]. Wskazując na niewątpliwe istnienie interesu prawnego we wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie przez właściciela przedmiotu decyzji nie odniósł się do okoliczności, iż w decyzji w sprawie wpisania do rejestru zabytków Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1983 roku nr rejestru [...] wskazano jako użytkownika przedmiotu decyzji – [...] "[...]"[...] ul. [...]. Wprawdzie z treści decyzji wynika, iż jej przedmiotem jest wystrój Kawiarni "[...]" przy ul. [...] w [...], wypada jednak wobec takiej treści zapisu ustalić i odnieść się do tego czy użytkowanie dotyczyło jedynie ruchomości czy też nieruchomości i jaka była podstawa tego stosunku prawnego. O ile stosunek zobowiązaniowy nie ma wpływu na istnienie interesu prawnego we wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, inaczej tą okoliczność należy ocenić w przypadku użytkowania wieczystego, uregulowanego przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). W świetle dotychczasowych ustaleń organu nie da się wykluczyć, że poprzednik prawny skarżącej mimo, iż jak ustalono nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji, nie powinien być jego uczestnikiem. Wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia wymaga ustalenia tej okoliczności i rozważenia jej wpływu na jego treść, mimo, iż zgodnie z ostatecznie sprecyzowanym wnioskiem dotyczy ono wyposażenia i wystroju wnętrz zabytkowej kamienicy. Przedmiotem decyzji z dnia [...] lipca 1971 roku jest bowiem także nieruchomość. W tych okolicznościach należy uznać, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane także z naruszeniem art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i 80 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie z punktu 2 wyroku znajduje oparcie w treści art. 152 p.p.s.a.