Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 957/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: par. 3 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz H. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.B.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania H.S. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta R. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej z dnia [...] (po sprostowaniu), znak: [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na : "przebudowie hali magazynowo-logistycznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania na terenie centrum magazynowo-logistycznego w R., działki nr 706/1, 706/4, 205/10, 206/10 obręb [...]" oraz określającej warunki i wymagania oraz obowiązek wykonania zadań wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze. zm., dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 sierpnia 2017 r. do Burmistrza Miasta R. wpłynął wniosek inwestora - A Sp. z o.o. z siedzibą w P., przy ul. A nr 73B/4 o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Przebudowie hali magazynowo-logistycznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania na terenie centrum magazynowo-logistycznego w R., działki nr 706/1, 706/4, 205/10, 206/10 obręb [...]".

Decyzją z dnia [...] (po sprostowaniu), znak: [...] Burmistrz (dalej jako: organ I instancji) po rozpatrzeniu w/w wniosku stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na: "przebudowie hali magazynowo-logistycznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania na terenie centrum magazynowo-logistycznego w R., działki nr 706/1, 706/4, 205/10, 206/10 obręb [...]" oraz określił warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, a także obowiązek wykonania działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) - dalej jako: u.u.i.ś.

Przed wydaniem w/w decyzji organ I instancji uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni z siedzibą w Ł. Decyzja została wydana na podstawie oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art.75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz.71) - dalej jako: rozporządzenie oraz art. 104 k.p.a. Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

Odwołanie od wskazanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniósł z zachowaniem ustawowego terminu H.S. , uznany za stronę postępowania współwłaściciel jednej z sąsiednich działek, stanowiącej drogę dojazdową do działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Wniósł o przeprowadzenie w oparciu o art. 136 § 1 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z

- przesłuchania stron, tj. M. i J. K. na okoliczność uciążliwości spowodowanych przez obecną działalność Spółki na terenie nieruchomości położonej przy ul. B. nr 27 D w R., która ma zostać zintensyfikowana po realizacji przedsięwzięcia;

- załączonych zdjęć oraz nagrań obrazu i dźwięku na okoliczności wskazane w uzasadnieniu. Nadto wniósł o przeprowadzenie przez Kolegium rozprawy zgodnie z art. 89 § 2 k.p.a.

Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- pominięcie okoliczności wskazanych w pismach H. i M. K. dotyczących niedostatecznych środków ochrony przed hałasem stosowanych przez inwestora na terenie nieruchomości objętej wnioskiem, co wobec zwiększenia skali działalności inwestora opisanej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, przy jednoczesnym braku zastosowania adekwatnych środków ochrony przed hałasem, wywoła ujemne skutki dla zdrowia mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której będzie realizowane przedsięwzięcie,

- brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie dopuszczalnych norm hałasu w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikają rozbieżności pomiędzy opiniami RDOŚ i PPIS, a informacjami wskazującymi rzeczywisty poziom hałasu powodowany przez działalność Spółki przekazanymi organowi I instancji przez strony H. i M. K.;

- poczynienie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w zakresie wpływu przedsięwzięcia na zdrowie ludzi,

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, dla których organ I instancji odmówił wiarygodności dowodowi w postaci pism kierowanych w toku postępowania przez strony H. i M.K., z których wynikało, że środki ochrony przed hałasem stosowane przez Spółkę na terenie objętym wnioskiem są niewystarczające w obecnej skali działalności, co prowadzi odwołującego się do wniosku, że będą one również nieefektywne po zrealizowaniu przedsięwzięcia oraz brak uzasadnienia wskazującego, dlaczego wyjaśnienia udzielane przez Spółkę dot. uwag stron, organ I instancji przyjął za wiarygodne, logiczne i spójne,

c) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów dla ustalenia wiarygodności okoliczności podnoszonych w pismach stron H. i M. K. i ograniczenie się organu I instancji do przyjmowania wyjaśnień wnioskodawcy, co mogło wywołać u uczestników postępowania wrażenie, iż preferuje on interesy Spółki,

d) art. 37 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez niewskazanie, w jaki sposób organ I instancji uwzględnił uwagi społeczeństwa oraz w jakim zakresie zostały uwzględnione,

e) art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia poprzez uznanie, że przedsięwzięcie nie może potencjalnie oddziaływać na środowisko podczas, gdy z materiału dowodowego wynika, że ze względu na emitowany hałas ma ono wpływ na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z nieruchomości, na której będzie ono realizowane, chronione przez ustawę Prawo ochrony środowiska.

W uzasadnieniu odwołujący się dodatkowo wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący okoliczności związanych stosowanymi przez wnioskodawcę w działalności dotychczas z niedostatecznymi środkami ochrony przed hałasem (powodowanym przez rozładunek i załadunek towarów, czy samochody ciężarowe transportujące towar do magazynu) wykonywanej na przedmiotowej nieruchomości. Podniósł, że przedsięwzięcie wiąże się ze zwiększeniem o prawie 100% liczby samochodów ciężarowych objętych załadunkiem i rozładunkiem towarów. Zarzucił, że zgodnie z kartą informacyjną nie zostaną zmienione środki ochrony przed hałasem na takie, które zapewniałyby poziom hałasu na dopuszczalnym poziomie. W opinii odwołującego się wyjaśnienia inwestora, że towary są rozładowywane w rękawach chroniących dostatecznie przed nadmiernymi uciążliwościami akustycznymi nie są zgodne ze stanem faktycznym. Wskazał, że samochody ciężarowe są stale rozładowywane na krawędzi rampy rozładunkowej, co powoduje brak efektywności wskazanych środków ochrony, na dowód czego załącza zdjęcia. Nadto podniósł, że samochody ciężarowe często zatrzymują się z włączonymi silnikami w odległości nie więcej niż 25 m od okien jego domu co trwa niejednokrotnie po kilka godzin, niezależnie od pory dnia lub nocy, na dowód czego załączył nagranie dźwięku i obrazu. Zarzucił brak przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego z zakresu akustyki w zakresie emisji hałasu powodowanego przez obecną działalność Spółki oraz po realizacji przedsięwzięcia. Podniósł, że w uzasadnieniu decyzji nie zawarto stanowiska organu co do uwag przedstawionych przez strony postępowania, brak wskazania w jaki sposób organ rozstrzygnął wątpliwości stron w zakresie wpływu hałasu emitowanego przez przedsięwzięcie na zdrowie okolicznych mieszkańców oraz brak objaśnień dlaczego Burmistrz nie uwzględnił uwag stron postępowania. Podniósł, iż z uwagi na przestawione w odwołaniu zarzuty w niniejszej sprawie powinna być wydana decyzja o innej treści. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Burmistrza Miasta R.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta R. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej z dnia [...]. (po sprostowaniu), znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, przytaczając treść art. 71 ust. 2, art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. zważył, że przedmiotowe przedsięwzięcie wg karty informacyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie polegało na przebudowie wnętrza hali magazynowo-logistycznej polegającej na wykonaniu pomieszczeń socjalnych dla nowych pracowników oraz pomieszczenia biurowego, co wiąże się również ze zmianą sposobu użytkowania hali z magazynowej na strefę socjalną. W ramach przedmiotowej przebudowy planuje się wstawić do hali maszynę sortującą asortyment, przy której praca będzie się odbywała na trzech zmianach. W sąsiedztwie wstawianego sortera zbudowane będą toalety dla zatrudnionych pracowników. Planuje się także zmianę sposobu użytkowania części hali z magazynowej na strefę stałej pracy oraz przebudowę części socjalno-biurowej. Planuje się przebudować pomieszczenia socjalne w celu dostosowania ich do nowej liczby pracowników. Asortyment rozładowywanych, sortowanych i załadowywanych towarów to odzież, produkty dla domu i artykuły dekoracyjne.

Zalicza się ono do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i § 3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że teren inwestycji jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. uchwalonym Uchwałą [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 marca 2000 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm. ) przeznaczonym pod tego typu działalność (tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, obsługi komunikacji samochodowej, zabudowy usługowej).

Organ I instancji działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 2 u.u.i.ś. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. o wyrażenie opinii, czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PPIS w R. w opinii z dnia 13 września 2017 r. wskazał, iż można zrezygnować z przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie nakładać obowiązku wykonania raportu oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia ze względu na to, że jego skala i usytuowanie nie wpłynie znacząco na środowisko.

RDOŚ w Ł. po przeanalizowaniu załączonej do wniosku dokumentacji, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia, wyraził opinię z dnia 22 września 2017 r., że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Również Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. postanowieniem z dnia [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji postanowił nie przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedmiotowego, w uzasadnieniu przedstawiając argumenty przemawiające za zajętym stanowiskiem.

Organ odwoławczy oceniając przedłożone przez wnioskodawcę w/w dokumenty oraz uzyskane opinie wyraził stanowisko, iż planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie z uwagi jego na jego znaczną odległość od zabudowy mieszkaniowej, a także jego skalę, rodzaj i charakterystykę oraz krótkotrwały i odwracalny charakter zmian w środowisku na etapie realizacji oraz brak znaczących negatywnych oddziaływań w czasie eksploatacji, nie będzie miało negatywnego wpływu na cele ochrony, przedmioty ochrony oraz integralność wszystkich obszarów podlegających ochronie.

Wprawdzie wskazane opinie nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie o potrzebie lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz następnie decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, to jednak Kolegium zauważyło, iż w przedmiotowej sprawie opinie wszystkich w/w organów współdziałających są zbieżne co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz nie zobowiązywania wnioskodawcy do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie wynikającym z art.66 u.u.i.ś. Dalej organ II instancji zauważył, iż powołane opinie organów współdziałających zostały szczegółowo i wyczerpująco uzasadnione merytorycznie, w ramach zakresu działania każdego z tych organów. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie dają podstaw do obalenia rzeczowych argumentów wyrażonych we wskazanych opiniach organów specjalistycznych.

W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zawarto i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., wymagające uwzględnienia przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy stwierdzaniu braku tego obowiązku wzięto m.in. pod uwagę następujące uwarunkowania wynikające z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś : rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego niewielkiej skali i wielkości powierzchni części budynku magazynowego planowanej do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, ich wzajemnej proporcjonalności oraz nieskomplikowania rozwiązań techniczno-organizacyjnych; położenie przedsięwzięcia (najbliższa zabudowa mieszkaniowa z usługami znajduje się na zachód w odległości ok. 50 m od istniejącej planowanej do przebudowy hali), położenie terenu planowanego przedsięwzięcia poza obszarami wodno-błotnymi oraz innymi obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych, poza obszarami wybrzeży oraz przylegającymi do jezior, poza obszarami górskimi i leśnymi, objętymi ochroną w tym strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami zbiorników wód śródlądowych, brak w rejonie inwestycji obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, istnienie tego typu obszarów poza zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; okoliczność nie realizowania inwestycji na terenach, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska; brak w miejscu realizacji inwestycji oraz w jej pobliżu obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne; brak uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Przy orzekaniu o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wzięto również pod uwagę pozostałe uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do zarzutów stron postępowania w zakresie przekroczenia norm hałasowych ze strony planowanej inwestycji. Na podstawie zamiarów inwestycyjnych wnioskodawcy, przedstawionych w załączonych do wniosku dokumentach, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wykryto, żeby planowane przedsięwzięcie przekraczało normy dotyczące rozprzestrzeniania się hałasu.

Z przedłożonych akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania do organu I instancji wpłynęły pisma zawierające uwagi zgłoszone przez strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji odniósł się w sposób dostateczny do wniesionych uwag stron postępowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że wzięcie pod uwagę wniosków i uwag nie oznacza obowiązku uwzględnienia wniosków i uwag niezasadnych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydaje się na wniosek inwestora zawierający dane inwestycji, którą zamierza on realizować, w tym przewidywane oddziaływania. W tej sytuacji zarzuty strony nie poparte np. przedłożoną przez stronę postępowania specjalistyczną opinią, iż inwestycja będzie emitować inne oddziaływania, niż to przewiduje wnioskodawca są przedwczesne. Jeśli po realizacji przedsięwzięcia, w trakcie jego funkcjonowania zainteresowane strony dojdą do przekonania, iż oddziaływanie przedsięwzięcia przekracza standardy określone w przepisach prawa, może wystąpić do specjalistach organów państwowych (np. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska) o zbadanie zastrzeżeń. Nie jest również przedmiotem niniejszego postępowania określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia ustalanie oddziaływania prowadzonej dotychczas działalności inwestora. Z powyższych względów Kolegium zdecydowało nie uwzględnić opisanych powyżej wniosków dowodowych przedstawionych w odwołaniu. Na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej zasadna jest konkluzja o braku możliwości wystąpienia ze strony planowanego przedsięwzięcia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył H.S. , zarzucając zaskarżonej decyzji:

a) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- brak przeprowadzenia wszechstronnej oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie wyrażający się przede wszystkim w powierzchownej ocenie działań organu I instancji, jak również nierozpatrzeniu wszystkich argumentów skarżącego, tj. uznaniu, że organ I instancji odniósł się w sposób dostateczny do wniesionych uwag skarżącego, podczas gdy organ nie zajął co do nich stanowiska, które wyjaśniałoby wszelkie wątpliwości występujące w postępowaniu;

- brak wyczerpującego wyjaśnienia, jakie były przyczyny uznania, że normy hałasu nie zostaną przekroczone przed przedmiotowe przedsięwzięcie oraz jakie były okoliczności rzekomo przeprowadzonych przez organ I instancji pomiarów hałasu na terenie nieruchomości skarżącego oraz innych stron postępowania;

- uznanie, że wystarczającą podstawą do rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości występujących w przedmiotowej sprawie są opinie specjalistycznych organów, z pominięciem przez organ I instancji innych środków dowodowych, podczas gdy wskazane opinie są tylko jednym ze środków dowodowych, jakie przysługują organowi, tym bardziej, że obowiązek ich uzyskania wynika z przepisów prawa i nie zwalnia organu I instancji od samodzielnego zebrania całego materiału dowodowego;

- całkowicie niezasadne przerzucenie ciężaru dowodowego wyjaśnienia okoliczności sprawy na stronę skarżącą lub inne strony postępowania, podczas gdy na organie ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

b) naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie możliwego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przez przedsięwzięcie, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynikają rozbieżności pomiędzy opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., a informacjami wskazującymi na rzeczywisty poziom hałasu powodowany przez działalność Spółki, przekazanymi organowi I instancji przez H.K. i M.K.

c) naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji i uznanie, że przedsięwzięcie nie oddziałuje na środowisko, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, iż przedsięwzięcie ze względu na emitowany hałas ma wpływ na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której realizowane będzie przedsięwzięcie, które również jest wartością chronioną przez ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U z 2018 r. poz. 799 ze zm.) na co wskazuje § 3 pkt. 11 Prawa ochrony środowiska.

Mając powyższe na uwadze H.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne oceniają legalność zaskarżonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, to jest zgodność z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który to przepis w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpatrując skargę w granicach tak zakreślonej kognicji należy uznać ją za uzasadnioną.

Kontroli sądu poddane zostało postępowanie, prowadzone w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako u.u.i.ś.).

Spór w sprawie dotyczy trafności wniosku organów o braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, takiej bowiem treści decyzja organu I instancji została zaakceptowana przez organ odwoławczy. Problem sprowadza się do wyjaśnienia zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Przy czym skarżący zarzuca, że ocena oddziaływania, w szczególności rozprzestrzeniającego się hałasu, powinna uwzględniać hałas i inne emisje, generowane przez już działające przedsiębiorstwo.

Celem postępowania prowadzonego w sprawie było wyjaśnienie, jakie parametry i wymagania powinna spełniać planowana inwestycja, aby spełniała wymogi ochrony środowiska.

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia jeżeli obowiązek taki został nałożony w trybie 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia.

Przepis art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

W niniejszej sprawie jak wynika z postanowienia z dnia [...] znak [...] organ takiego obowiązku na inwestora nie nałożył. Poza sporem jest, że przedsięwzięcie już istniejące, a więc tym bardziej to, które powstanie po rozbudowie zakładu i zmianie sposobu użytkowania jego części, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 2 powołanego wcześniej rozporządzenia.

Trafnie też organy powołują się na fakt, że kwalifikacja ta nie przesądza o obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. O tym czy taka ocena ma być sporządzona decyduje organ na podstawie okoliczności i dowodów przeprowadzonych w postępowaniu

Wydając rozstrzygnięcie w sprawie organ I instancji oparł je na karcie informacyjnej przedsięwzięcia i wnioskach organów opiniujących RDOŚ, PGW Wody Polskie i PPIS. Organy te wyraziły opinie, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Niemniej podkreślić należy, że końcowa decyzja co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania należy do organu prowadzącego sprawę.

Przeprowadzoną przez organ I instancji weryfikację powołanych dokumentów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało za prawidłową i dającą podstawę do wydania decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jednakże wnioski organów o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy uznać za co najmniej przedwczesne. W sprawie, w której organy weryfikują środowiskowe oddziaływanie inwestycji, która z definicji może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organy prowadzące postępowanie powinny wnikliwie rozważyć wszelkie aspekty planowanej inwestycji. Natomiast w sytuacji, gdy weryfikacja dotyczy rozbudowy inwestycji i częściowej zmiany zakresu działania, postępowanie ustalające wszelkie elementy, składowe oddziaływania inwestycji na środowisko powinno być szczególnie wnikliwe.

Trafnie zarzucono w skardze, że w toku postępowania w ogóle nie rozważono wpływu pracującego już zakładu dla określenia dopuszczalnych wielkości produkcyjnych planowanego przedsięwzięcia. Z załączonej dokumentacji nie wynika np., aby przy weryfikowaniu skutków nowej inwestycji dla środowiska przez inwestora (w karcie informacyjnej) i przez organ (w uzasadnieniu decyzji) wyjaśniono wyczerpująco wielkość hałasu i ewentualnych emisji rozbudowywanego zakładu z uwzględnieniem hałasu i emisji zastanego, funkcjonującego już przedsięwzięcia. Jest to niezwykle istotne w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego już istniejący zakład w ocenie skarżącego jest źródłem nadmiernego, uciążliwego hałasu.

Przy czym nieprzeprowadzenie przez organ dowodów na powyższe okoliczności uniemożliwia weryfikację tych zarzutów. W szczególności organ nie wyjaśnił, czy i jakie warunki środowiskowe zostały ustalone dla już działającej firmy, choć w toku postępowania podnoszone były zarzuty co do nadmiernego hałasu generowanego przez już działające przedsiębiorstwo. Skarżący podniósł też zarzut, że istniejące obecnie rozwiązania w zakresie ochrony akustycznej są nieskuteczne, zaś dla rozbudowanego przedsięwzięcia nie przewidziano rozwiązań, które powyższe uchybienie by eliminowało. Organy tych zarzutów nie odparły.

Jako jedną z przesłanek dla tezy o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko organ I instancji wskazał niewielką skalę i takiż zakres nowego przedsięwzięcia. Jednak według skarżącego realizacja spornej rozbudowy spowoduje zwiększenie ruchu samochodów na terenie w ciągu doby o prawie 100%, co z pewnością nie mieści się w pojęciu zmiany o niewielkiej skali. A przede wszystkim świadczy dodatkowo o potrzebie zbadania wszystkich elementów oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem elementów przedsięwzięcia, które już zakład generuje.

Wydaje się, że porównanie danych ustalonych dla działającego przedsięwzięcia z danymi, jakie zostały przyjęte w karcie kwalifikacyjnej, badanej w niniejszej sprawie mogłoby być pomocne w ocenie wielkości wpływu na środowisko planowanej rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania jednej z hal.

Całkowicie trafne wydaje się również oczekiwanie skarżącego, że ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia winna się odbywać z uwzględnieniem realnego tła akustycznego i emisyjnego, zatem zasadny byłby wiosek o zbadanie hałasu rzeczywiście emitowanego przez przedsiębiorstwo. Słusznie zwraca uwagę skarżący, że przepisy ustawy o informacji o środowisku nakazują badanie kumulacji oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z już istniejącym. Zakreślone przez ustawodawcę wymogi dotyczące obowiązku badania skumulowanego oddziaływania nakazują dokonanie ustaleń w tym zakresie. Przy tym nietrafne jest stanowisko organów, że to skarżący winien przedstawić dowody na powyższe okoliczności. Wyjaśnienie tej kwestii bowiem należy do organu, co wynika wprost z treści przytoczonego art. 63 u.u.i.ś. W szczególności, jeżeli karta przedsięwzięcia, bądź inne dowody przedłożone przez inwestora nie wyjaśniają należycie kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia, to rzeczą organu jest dokonanie prawidłowej oceny i skorzystanie z wszelkich środków dowodowych, w tym przewidzianych w art. 84 k.p.a., które pozwolą na wyczerpujące wyjaśnienie wątpliwości.

Reasumując, trafne okazały się zarzuty skargi niewyjaśnienia okoliczności faktycznych, niezbędnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a więc naruszenia reguł postepowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i w art. 80 k.p.a.

Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. o kosztach orzeczono z mocy art. 200 i 205 p.p.s.a. Jednocześnie wskazania co do dalszego postępowania wynikają z zawartych w niniejszym uzasadnieniu uwag co do koniecznego zakresu uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie jego wyczerpującej oceny.

IB