Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 195/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2011 r. wniosku B. F. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] ustalił odpłatność B. F. za pobyt dziecka Ł. F. w rodzinie zastępczej za okres od dnia 1 maja 2005r. do dnia 31 sierpnia 2010r. w łącznej wysokości 12 243,56 złotych.

W toku postępowania organ stwierdził, że miejsce pobytu B. F. nie jest znane. W związku z tym, Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. [...] ustanowił J. U. kuratorem dla B. F. nieznanej z miejsca pobytu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 grudnia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną przez kurator skarżącej decyzję organu I instancji.

Kurator skarżącej wniosła skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Następnie, pismem z 25 lutego 2011r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zgodnie z jej najlepszą wiedzą, miejsce pobytu B. F. na dzień 25 lutego 2011 r. w dalszym ciągu nie jest znane. B. F. od wielu lat prawdopodobnie przebywa za granicą, a mieszkanie, w którym jest zameldowana zostało spalone i nikt tam od kilku lat nie przebywa - informacja została pozyskana dnia 24 lutego 2011 r. od sąsiadów zamieszkałych w domu nr [. ..] przy ulicy A w B.

W związku z tym, iż B. F. nie jest znana z miejsca pobytu, nie ma obiektywnej możliwości uiszczania należności w łącznej wysokości 12.243,56 zł. W konsekwencji doprowadzi to do zwłoki w uiszczeniu wymagalnej należności, a dalej do wszczęcia postępowania w trybie egzekucji administracyjnej. Odsetki będą naliczane od dnia zakreślonego w tytule egzekucyjnym aż do dnia zapłaty albo do dnia uchylenia zaskarżonej decyzji, kiedy podstawa egzekucji stałaby się bezprzedmiotowa.

W związku z faktem, iż B. F. nie jest w stanie fizycznie zapłacić powyższej należności, gdyż jest osobą nieznaną z miejsca pobytu, postępowanie egzekucyjne oraz narastające odsetki będą powiększać istniejącą należność. Ustalenie sytuacji materialno - bytowej B. F. także jest w obecnej chwili niemożliwe.

Wobec powyżej przedstawionych okoliczności, w ocenie kuratora, pozostawienie wykonania przedmiotowej decyzji w mocy (jej nie wstrzymanie) do czasu rozpatrzenia złożonej skargi, spowoduje ryzyko powstania znacznej szkody dla B. F., a jej skutki będą trudne (jeśli nie niemożliwe) do odwrócenia.

Do wniosku kurator dołączył wydane w trybie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wezwanie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia 7.02.2011 r. o uregulowanie należności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczne jest uzasadnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. konkretnymi okolicznościami.

W sprawie kurator skarżącej nie wykazał przesłanek ustawowych uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skoro nie jest możliwa ocena wpływu wykonania decyzji na sytuację osobistą i majątkową skarżącej, wobec braku jakichkolwiek aktualnych danych na jej temat. Podnoszone we wniosku okoliczności, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla B. F. przez to, że postępowanie egzekucyjne oraz narastające odsetki będą powiększać istniejącą należność, nie mogą w żaden sposób zostać zweryfikowane przez Sąd. Tym samym nie są konkretnymi okolicznościami uzasadniającymi zastosowanie ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dlatego też na podstawie wyżej powołanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji.