Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 294/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 103
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. Z., K. Z., W. F., E. S., S. R., R. R., J. R., R. R. i M. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. J. Z., K. Z., W. F., E. S., S. R., R.R., J.R., R. R. i M. R., reprezentowani przez adw. I. R., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...].

Wskazana na wstępie nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) i na podstawie art. 1 tego dekretu przeszła na własność Gminy W., a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.) na własność Skarbu Państwa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przed Prezydentem W. toczy się postępowanie o ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, zainicjowane wnioskiem A. Z. z dnia [...] września 1947 r., który do dnia dzisiejszego nie został rozpatrzony. Z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie, pełnomocnik skarżących złożył zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. w terminie sprawy dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. W wyniku jego rozpoznania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na zasadzie art. 37 § 2 k.p.a., zobowiązało Prezydenta W. do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie do dnia 31 maja 2013 r. Podniesiono, że pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Kolegium, Prezydent W. nie rozpatrzył sprawy przez okres przeszło 66 lat i nie wydał decyzji. Jednocześnie stwierdzono, że w niniejszej sprawie wszelkie kwestie formalne zostały już ustalone, zatem niezrozumiałym jest dalsze uporczywe prowadzenie (tylko formalnie, gdyż żadne czynności dowodowe nie zostały podjęte) przez organ postępowania przy równoczesnym braku podjęcia jakiejkolwiek czynności już przeszło 66 lat. Zdaniem pełnomocnika skarżących organ rażąco naruszył prawo, co wynika z faktu, że nie podjął czynności zmierzających do zakończenia przedmiotowego postępowania, ignorując postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. Ponadto nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy, a także nie poinformował stron postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, że pełnomocnik stron został poinformowany o tym, że konieczne jest uzupełnienie akt własnościowych i przesłanie poświadczonych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po współwłaścicielach oraz pełnomocnictw. Jednocześnie wskazał przewidywany termin wydania decyzji do dnia 15 lipca 2013 r.

Następnie przy piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. organ nadesłał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) przedmiotowej nieruchomości do czasu dostarczenia poświadczonych prawomocnych postanowień sądu o stwierdzenie nabycia spadku po współwłaścicielach nieruchomości i ich spadkobiercach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a., a skarga J. Z., K.Z., W. F., E. S., S. R., R. R., J. R., R. R. i M. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 1947 r., złożonego przez dawnego właściciela A. Z., dotyczącego ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości położonej przy dawnej ul. [...], hip. nr [...] do czasu dostarczenia poświadczonych prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po współwłaścicielach nieruchomości i ich spadkobiercach.

Zgodnie z treścią art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07).

Mając na uwadze, że okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, oraz że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.