Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 833/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 151 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r. przy udziale sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji dotyczącej przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ... postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr ... działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) – zwanej dalej k.p.a., wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia 1 sierpnia 2006 r. nr ..., którą to decyzją przyznał ... płatność na zalesianie gruntów rolnych: ....

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ decyzją z dnia ... września 2012 r. nr .., działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 104 k.p.a. oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 229, poz. 2273 ze zm.) i § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) stwierdził, że decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w ... w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych z dnia 1 sierpnia 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 1 marca 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR w ... wpłynął protokół z czynności kontrolnych nr ... przeprowadzonych w dniu... lutego 2012 r. dotyczącej wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia gruntów rolnych.

Podczas kontroli stwierdzono, że wysokość ogrodzenia- siatki (2 m) nie została zachowana, zadeklarowana do płatności powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona. Powierzchnia całkowita stwierdzona wynosiła .... Zalesienie zostało wykonane bez zachowania odpowiedniej odległości od granicy działek sąsiadujących, które stanowią własność innego podmiotu.

Zdaniem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wskazane dowody i okoliczności istniały lecz nie były znane organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, co daje podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Przyjmując za prawidłowe ustalenia kontroli oraz z uwagi na treść rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. – art. 51 ust. 1 zgodnie, z którym jeśli zadeklarowany obszar na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar stwierdzony wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli różnica ta wynosi 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru, przedstawił szczegółowe wyliczenie przysługującej M. płatności na zalesienie i stwierdził, że powinien on otrzymać płatność z tytułu:...

Z uwagi na upływ 5 lat od dnia otrzymania przez stronę decyzji ostatecznej organ stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa (art. 146 § 1 k.p.a.).

Po rozpatrzeniu odwołania M. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz na podst. art. 5 ust. 2 Ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor przedstawił tożsame z organem pierwszej instancji ustalenia faktyczne i prawne.

Wskazał, że postępowanie o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych zgodnie z § 6 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004 Nr 187 poz. 1929 ze zm.) jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego. Decyzję w sprawie pomocy na zalesianie wydaje Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane przez producenta rolnego w jego wniosku oraz wyniki przeprowadzonych kontroli. W związku z powyższym Pan M. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie, w którym zadeklarował do zalesienia grunt o powierzchni 5,15 ha oraz zadeklarował grodzenie części (1,65 ha) uprawy leśnej 2-metrową siatką w celu zabezpieczenia przed zwierzyną. Składając w dniu 17 maja 2006 r. oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, odwołujący zgłosił zgodność danych z wniosku ze stanem po dokonaniu zalesienia, w następstwie czego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w ... w dniu ...sierpnia 2006 r. wydał decyzję Nr...w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, przyznając płatność w pełnej wnioskowanej wysokości.

Ze sporządzonego protokołu z czynności kontrolnych wynika, że podczas kontroli zalesionego gruntu stanowiącego część działek ewidencyjnych nr .. na podstawie pomiaru metodą GPS stwierdzono, iż powierzchnia wykonanego zalesienia jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej i wynosi 4,90 ha. Kontrolerzy wykonujący przedmiotową kontrolę stwierdzili również, iż wysokość (2m) siatki ogrodzeniowej wykonanej w celu zabezpieczenia wykonanego zalesienia przed zwierzyną od południowej strony zalesienia nie spełnia wymogu 2 m, co spowodowało zastosowanie kodu pokontrolnego ZGR11. Inspektorzy terenowi stwierdzili również, iż zalesienie zostało wykonane bez zachowania odpowiedniej odległości od działek sąsiadujących, co odnotowano kodem pokontrolnym ZGR23.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko co do przesłanek wznowienia postępowania. Wyjaśnił ,że w rozpoznawanej sprawy nowa okoliczność faktyczna tzn. wykonanie zalesienia na powierzchni niezgodnej z deklarowaną we wniosku o przyznanie płatności ujawniła się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji ostatecznej. Dokonane na jego podstawie ustalenia stanowią zatem tego rodzaju okoliczność faktyczną, która ujawniła się już po wydaniu decyzji ostatecznej, istniała w dacie jej wydania, lecz nie była znana organowi. Zważywszy na prawne przesłanki przyznania płatności na zalesianie, wyniki przeprowadzonej kontroli stanowią okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazane w postanowieniu nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu wsparcia na zalesienie, to fakt, że producent we wniosku wnosił o wsparcie na zalesienie o powierzchni 5,15 ha, otrzymał z tego tytułu płatność za poniesione koszty zalesienia, jak również premie: pielęgnacyjną i zalesieniową podczas gdy inspektorzy terenowi w trakcie kontroli stwierdzili fakt wykonania deklarowanego zalesienia na mniejszej powierzchni tj. 4,90 ha. Nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu wsparcia na zalesienie, to również fakt, że Pan M. we wniosku wnosił również o wsparcie na zalesienie z tytułu grodzenia uprawy leśnej siatką dwumetrową na powierzchni 1,65 ha, otrzymał z tego tytułu zryczałtowaną płatność za poniesione koszty grodzenia uprawy, podczas gdy inspektorzy terenowi w trakcie kontroli stwierdzili wykonania grodzenia siatką o wysokości mniejszej niż 2 m, co również potwierdzono w późniejszym postępowaniu wyjaśniającym.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących prawidłowości przeprowadzonej kontroli organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie sporządzonego protokołu z czynności kontrolnych nr ..., różnica pomiędzy obszarem deklarowanym zalesienia, a obszarem zatwierdzonym wyniosła: 0,25 ha. Wbrew twierdzeniom odwołującego wyznaczony został przez wykonanie pomiarów jedynie kwalifikujących się do udzielenia płatności zalesieniowej. W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza protokołu z czynności kontrolnych nr .. oraz wyjaśnień uzyskanych od Biura Kontroli na Miejscu, w opinii organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego w ... w sposób nie budzący wątpliwości ustaliła, iż kontrola przeprowadzona w dniu ... lutego 2012r. została wykonana prawidłowo. Zgodnie z art. 34 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009 powierzchnię działek określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,00 ha. Powierzchnie działek określa się zatem za pomocą wszelkich odpowiednich środków określanych przez właściwe władze (ARiMR), które zapewniają pomiar z dokładnością co najmniej równoważną do tej wymaganej w przypadku oficjalnych pomiarów dokonywanych na podstawie przepisów krajowych. Tolerancja przy pomiarach może być ustalona na poziomie nie przekraczającym 5 % powierzchni działki rolnej, lub można zastosować tolerancje techniczną w oparciu o pas buforowy wewnątrz obrysu działki o szerokości do 1,5 m. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wykorzystuje do pomiaru pola powierzchni działki rolnej między innymi tzw. technikę GPS. W przypadku zastosowania odbiorników GPS (ang. Global Positioning System) wyznaczających pozycję bezwzględną (metoda absolutna - single point), tolerancja pomiaru nie powinna przekroczyć powierzchni będącej iloczynem obwodu działki rolnej i szerokości strefy buforowej wynoszącej 1,50 m, przy czym tolerancja nie może przekraczać bezwzględniej wartości 1 ha, natomiast jako wartość minimalną tolerancji należy przyjmować 0,01 ha. Warunki te zostały spełnione przy dokonywaniu kontroli na miejscu kompleksu zalesionego przez stronę (dowód: część VIII raportu z czynności kontrolnych tj. Oznaczenie kompleksu działek rolnych wchodzących w skład danego kompleksu leśnego.Wyniki kontroli na miejscu nie stoją w sprzeczności z wynikami powołanych prac geodezyjnych, ponieważ, uprawniony geodeta dokonał pomiaru w granicach działki ewidencyjnej. Inspektorzy terenowi ARiMR dokonali pomiaru według faktycznego stanu nasadzeń drzew tuż przy ogrodzeniu, bowiem drzewa graniczą bezpośrednio z postawioną przez odwołującego siatką. Dla udokumentowania powyższego od strony działki ewidencyjnej ... inspektorzy wykonali fotografie oznaczone numerami ... , których wynika ,że nie zachowano obligatoryjnej odległości 3 m w przypadku gdy zalesienie sąsiaduje z działką użytkowaną jako grunt orny. W Biurze Kontroli na Miejscu wykonano również nałożenia pomiarów z kontroli na mapę ewidencyjną co wykazało prawidłowość przeprowadzonego pomiaru wobec niezachowania odległości od sąsiadującej od strony zachodniej działki ewidencyjnej o numerze 203/3. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004, Nr 187 poz. 1929 ze zm.) Producent rolny zakłada uprawę leśną w odległości co najmniej 1,5 m od granicy sąsiedniej działki użytkowanej jako grunt leśny lub 3 m od granicy sąsiedniej działki użytkowanej jako grunt rolny – stanowiącej własność innego podmiotu.

Dyrektor wyjaśnił ,że w myśl § 13 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wsparcie na zalesienie, w części przeznaczonej na ogrodzenie uprawy leśnej, podlega zwrotowi w przypadku, gdy producent rolny nie wykonał tego ogrodzenia, jeżeli obowiązek jego wykonania wynika z planu zalesienia. Ze sporządzonego dla M. Planu zalesienia wynika - na str. 9 w sekcji "D" dotyczącej ochrony uprawy przed szkodami spowodowanymi przez zwierzynę określono obowiązek grodzenia w maju 2006 roku kwater z jaworem i dębem o łącznej powierzchni 1,65 ha poprzez zastosowanie słupków drewnianych oraz siatki leśnej 1,60 m wysokości. Producent wykonał ogrodzenie lecz siatka użyta do grodzenia nie spełnia wymagań określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Ogrodzenie jest elementem założonej przez rolnika uprawy leśnej, a rolnik zobowiązał się do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie.

Dyrektor podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do zasadności stwierdzenia, że decyzja ostateczna Kierownika Biura Powiatowego w ... z dnia ... sierpnia 2006 r. Nr .. została wydana z naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 k.p.a. oraz art. 145 a k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Zgodnie natomiast z art. 151 § 2 k.p.a., jeżeli organ z powodu wystąpienia przesłanki określonej w art. 146 § 1 k.p.a. nie może uchylić decyzji to stwierdza wydanie jej z naruszeniem prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), tj.

a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 3 ust 1 pkt. 2 lit b oraz § 3 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich przez przyjęcie, że "ogrodzenie nie jest elementem założonej przez rolnika uprawy leśnej" i przez to ustalenie, że pomiar dokonany przez Biuro Kontroli na Miejscu po wewnętrznej stronie ogrodzenia wzdłuż faktycznego stanu nasadzeń został wykonany prawidłowo co w konsekwencji skutkowało ustaleniem, iż powierzchnia stwierdzona jest mniejsza od zadeklarowanej przeze mnie we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych, ale jednocześnie w tych samych skarżonych decyzjach przyjęto, że "ogrodzenie jest elementem założonej przez rolnika uprawy leśnej" a rolnik, który zobowiązał się do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności na zalesienie obowiązany jest utrzymywać również ogrodzenie do końca okresu zobowiązania, a wynikiem tak przyjętego ustalenia było stwierdzenie, iż istniejące w dniu kontroli na zalesionych działkach ogrodzenie nie spełniało wymogów w/w rozporządzenia.

b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (1) poprzez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, tj. przyjęto m in. że " Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej" ale jednocześnie przy obliczaniu w moim wypadku powierzchni faktycznie użytkowanej lasu nie doliczono w/w 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej.

c) niezastosowanie przepisów art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj. art. 7, art. 107 § 3 kpa poprzez: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego ,załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego ,nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych względów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższej regulacji wynika, że sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego jest dokonywana według kryterium legalności, przy czym sąd administracyjny w granicach danej sprawy bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, choćby nie były one podniesione w skardze. Z ...i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w powyżej określonych granicach, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w ... z dnia .. września 2012 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 151 § 2 k.p.a. – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które jednocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące" decyduje ocena skutków społeczno – gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. wyroki NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09 i z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 190/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Ol 499/10 opublikowane w bazie orzeczeń NSA).

Decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (por. J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. CH Beck Warszawa 1998 r., str. 843).

Zatem cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Jak wynika z treści sentencji decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia ... września 2012 r. organ ten stwierdził, że decyzja wydania w dniu 1 sierpnia 2006 r. nr .... w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych została wydana z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie to wynikało z prawidłowo poczynionych przez organ w toku postępowania wznowieniowego ustalenia, że od daty doręczenia stronie ostatecznej decyzji z dnia 1 sierpnia 2006 r. upłynęło 5 lat, to zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 – uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat – organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Istotą decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa jest to, że decyzja ta nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny. Stanowi ona podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym.

Oznacza to, że uprawnienia i obowiązki związane z przyznaną M. płatnością na zalesienie gruntów rolnych kształtuje nadal funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja ostateczna Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia ...sierpnia 2006 r. Niedopuszczalne było zatem zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 września 2012 r. ponowne rozstrzygnięcie przez organ co do zasady i wysokości o przyznaniu płatności przysługującej stronie w odniesieniu do ustaleń kontroli administracyjnej przeprowadzonej w dniu .. lutego 2012 r. dotyczącej wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia gruntów i określenie nowej wysokości kwoty premii zalesieniowej polegającej wypłacie.

W konsekwencji decyzja zaskarżona, którą Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszej instancji obarczona też jest wadą prawną opisaną powyżej, dając podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Z uwagi na podstawy prawne rozstrzygnięcia i przedstawioną ocenę prawną Sąd nie dokonał oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze, albowiem ich ocena byłaby przedwczesna.

Rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić przedstawione w uzasadnieniu rozważania prawne.

Wobec powyższego Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. w punkcie III sentencji wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.