Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 211/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. j) i art. 24 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi U. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2019r. (Nr [...]) Naczelnik P. Urzędu Celno -Skarbowego w B. stosując przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, nałożył na litewskiego przewoźnika U. karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych za zgłoszenie w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem SENT [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] lutego 2019r. została przeprowadzona kontrola środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], należącego do litewskiego przewoźnika U., którym przewożone były z Holandii na Litwę oleje klasyfikowane o kodzie CN 2710. W trakcie kontroli stwierdzono rozbieżności między dokumentacją przewozową, a danym podanymi w zgłoszeniu SENT, gdzie w pozycji informacje o środku transportowym, numer zezwolenia drogowego, wpisano "niewymagane". Ustalenia kontroli wpisane zostały do protokołu kontroli i stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej przewidzianej ustawą z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018r., poz. 2332 ze zm.) Organ stwierdził, że brak wpisania przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT numeru zezwolenia drogowego stanowił naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "j" ww. ustawy, który to przepis wymaga podania w zgłoszeniu numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane. Organ I instancji stwierdził, że zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary w świetle przesłanek z art. 24 ust. 3 ustawy .

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik przewoźnika zarzucił niezgodność ustaleń organu kontrolującego z przepisami ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Podniósł, że przewoźnik dokonał stosownego zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT i posiadał przy sobie wszelkie dokumenty dotyczące międzynarodowego przewozu towarów, w tym stosowną licencję (zezwolenie drogowe). W trakcie kontroli stwierdzono jedynie, że w zgłoszeniu SENT zamiast wpisać numer zezwolenia drogowego, dokonano wpisu słowa "niewymagane" na skutek niezrozumienia treści formularza. Odwołujący się podał, że system SENT działa od niedawna i nie było dla przewoźnika jasne, jakie zapisy są prawidłowe. Wpisując słowo "niewymagane" miał na uwadze inne zezwolenie niż posiadana przez niego licencja. Zdaniem odwołującego się ze względu na krótki okres obowiązywania systemu SENT, niewładanie w sposób biegły językiem polskim oraz nieistotność błędu, należało uznać zgłoszenie za prawidłowe. Niezależnie od tego, jak podniósł, biorąc pod uwagę, że wymierzona kara jest bardzo dotkliwa dla przewoźnika, można było również – wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji – odstąpić od wymierzenia kary z uwagi na uzasadniony interes przewoźnika.

Odwołanie nie zostało uwzględnione. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nawiązując do treści przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wskazał, ze środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym rejestr. Przewoźnik dokonujący przewozu towarów z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towarów na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Zgłoszenie to winno zawierać – między innymi - wskazanie numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane. W sprawie niniejszej błędnie wpisano w zgłoszeniu w pozycji numer zezwolenia słowo "niewymagane" co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż przewoźnik posługiwał się licencją przy dokonywaniu przewozu. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu błędności ustaleń kontrolnych, które – jak stwierdził – są zgodne ze stwierdzonym w czasie kontroli stanem rzeczy. Podkreślił, ze ujawnienie nieprawidłowości skutkowało obowiązkiem nałożenia kary. W przypadku bowiem ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie, niezależnie od tego czy wpisanie danych w systemie niezgodnie ze stanem faktycznym było celowym działaniem podmiotu, czy spowodowane zwykłym błędem. Organ II instancji również nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Zauważył, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w sposób bardzo wąski uregulowały możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Wskazał przy tym, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na zaistnienie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary, a organ nie stwierdził zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od obowiązku. Nadmienił, że zarzucone odwołaniem naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło mieć miejsca ponieważ od strony procesowej zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na wyżej opisaną decyzję ostateczną przewoźnik U. podniósł zarzuty:

- błędnej wykładni, a w rezultacie niewłaściwego zastosowania przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "j" ustawy o SENT przez przyjęcie, że brak uzupełnienia zgłoszenia przewozu o dane wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "j" ustawy o SENT oznacza to samo, co zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym;

- naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o dane wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "j" ustawy o SENT, podczas gdy skarżący w dniu 15 lutego 2019r. złożył uzupełnienie zgłoszenia SENT, w którym wpisany został numer posiadanego zezwolenia.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu zarzutów skargi przewoźnik podał, nawiązując do stanowiska wyrażonego przez NSA w wyroku o sygn. II GSK 1133/19, że zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym należy rozumieć jako podanie przez przewoźnika danych nie odzwierciedlających rzeczywistości, tj. danych które są nieprawdziwe, nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy, nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy. Nie można natomiast utożsamiać tego sformułowania z nieuzupełnieniem przez przewoźnika danych w zgłoszeniu przewozu towarów w zakresie danych dotyczących numeru zezwolenia drogowego, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "j" ustawy o SENT. Brak uzupełnienia w zgłoszeniu takich danych jest zaniechaniem podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 1 ustawy o SENT, w tym przewoźnika. Natomiast hipoteza art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. "j" ustawy o SENT dotyczy wyłącznie działania, tzn. zgłoszenia danych niezgodnie ze stanem faktycznym.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2020r., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno –Skarbowego z dnia [...] listopada 2019r. w przedmiocie nałożenia na przewoźnika U. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu do rejestru monitorowania drogowego przewozu towarów.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 z późn. zm.; dalej: "ustawa o SENT").

W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy system monitorowania przewozu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. W ustawie przyjęto (art. 4 ust. 1 - 4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń. Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli.

Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. W przypadku przewozu po drodze publicznej, zgłoszenie to zawiera dane szczegółowo wymienione w ust. 2 pkt 1 ww. przepisu, w tym m.in. numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane (pkt j). W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie m.in. dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia oraz zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, sprawowana jest kontrola przewozu towarów - art. 13 ust. 1 ustawy SENT. Jak stanowi natomiast ust. 2 art. 13 tej ustawy, kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Kontrolę przewozu towarów przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, a także Policji, Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (vide: art. 1 ust. 3 i 4 ustawy SENT). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli lub na żądanie kontrolowanego, kontrolujący sporządza protokół - art. 7 pkt 1 ustawy SENT.

W okolicznościach niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, co też nie jest kwestionowane przez skarżącego przewoźnika, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w dniu [...] lutego 2019r. stwierdzono nieprawidłowość w systemie SENT polegającą na braku uzupełnienia w zgłoszeniu przewozu towaru, danych o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 pkt 1 lit. j ustawy SENT, a więc braku ujawnienia numeru zezwolenia drogowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W pozycji informacje o środku transportu: zamiast numeru zezwolenia drogowego, wpisano "niewymagane". Nie jest przy tym kwestionowane, że przewoźnik (tj. skarżący) legitymuje się licencją wymaganą przepisami prawa, która została okazana funkcjonariuszom w trakcie kontroli i dołączona do skargi. W tej sytuacji organy obu instancji, po uprzednim stwierdzeniu, że prawidłowe zgłoszenie przewozu towaru wymagało w rubryce zezwolenie drogowe wpisania numeru licencji, trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do wymierzenia przewoźnikowi kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust.1 pkt 2 ustawy SENT.

Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Użyte przez ustawodawcę w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT sformułowanie "zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym" - należy rozumieć jako podanie przez przewoźnika danych nie odzwierciedlających rzeczywistości, tj. danych które są nieprawdziwe, nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy, nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy (tak NSA w wyroku z dnia 21 listopada 2019r. syn. akt II GSK 1133/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W powołanym orzeczeniu NSA podkreślił jednocześnie, na co powołuje się skarżący, że nie można utożsamiać tego sformułowania z nieuzupełnieniem przez przewoźnika danych w zgłoszeniu przewozu towaru, w zakresie danych dotyczących numeru zezwolenia drogowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. j ustawy o SENT. W ocenie NSA brak uzupełnienia w zgłoszeniu takich danych jest zaniechaniem podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 1 ustawy o SENT, w tym przewoźnika. Natomiast hipoteza art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT dotyczy wyłącznie działania, tzn. zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Zaprezentowany w powyższym orzeczeniu pogląd nie może być, wbrew oczekiwaniom pełnomocnika skarżącego, zastosowany bezpośrednio w kontrolowanej sprawie, albowiem zaistniałe okoliczności faktyczne są nieco inne. W przedmiotowym postępowaniu przewoźnik w zgłoszeniu SENT, w pozycji informacje o środku transportowym, numer zezwolenia drogowego, wpisał "niewymagane", tymczasem w stanie faktycznym będącym postawą wydanego wyroku o sygn. akt II GSK 1133/19, rubryka ta została pozostawiona pusta. Nie można zatem mówić, że skarżący w rozpatrywanej sprawie zaniechał uzupełnienia powyższej rubryki skoro wpisał w niej sformułowanie "nie dotyczy". Ponadto, co też warto zaznaczyć, powołany wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019r. jest orzeczeniem jednostkowym i odbiega od ścisłego rozumienia poprawności wypełniania zgłoszenia, dlatego skład orzekający nie jest nim związany.

Brak zatem wpisania w zgłoszeniu SENT numeru licencji na wykonywanie transportu drogowego i uzupełnienie wymaganej rubryki zwrotem "nie dotyczy", stanowi w świetle omówionego wyżej art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT niezgodność zgłoszonych danych ze stanem faktycznym. Za przeciwnym wnioskiem nie może natomiast przemawiać fakt, że skarżący przewoźnik taką licencję w rzeczywistości posiada, a kierowca okazał ją w trakcie kontroli. Na mocy art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT sankcjonowane jest bowiem niewypełnienie formalnych obowiązków przewoźnika, zaś jednym z nich jest ujawnienie w zgłoszeniu SENT numeru licencji na przewóz towarów.

W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo zatem uwzględniły okoliczności faktyczne ustalone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2019r. uznając, że wyczerpują one dyspozycję art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, co uzasadniało wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej we wskazanej w decyzji - wysokości. W przypadku bowiem ujawnienia nieprawidłowości, kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego, czy wpisanie danych w systemie niezgodnych ze stanem faktycznym było celowym działaniem podmiotu, czy spowodowane zwykłym błędem.

Wyjaśnić przy tym należy, że obowiązek nałożenia na zobowiązanego kary pieniężnej nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że w sytuacji ziszczenia się opisanej w ww. przepisie przesłanki, organ nie ma możliwości, ani wartościowania przyczyn naruszenia przez przewoźnika zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. towarów wrażliwych, ani też miarkowania wysokości kary pieniężnej. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, są zatem obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stanowisko takie jest prezentowane zarówno w orzecznictwie tutejszego sądu jak i w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 12 marca 2020r., sygn. akt II GSK 1441/19, wyrok w Gdańsku z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 52/18, oba dostępne w CBOSA). Podzielając powyższe poglądy należy przywołać argumenty wynikające chociażby z samego uzasadnienia projektu ustawy SENT tj. że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar zaś z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne. W szczególności podkreślić należy, że konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający nie znalazł przyczyn, które uzasadniałyby odmienny pogląd niż ten zawarty w zaskarżonych rozstrzygnięciach organów administracji skarbowej. Skarżący przewoźnik jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa oraz sankcji jakie przewiduje za ich niewykonanie.

W ocenie sądu – w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT. W pierwszej kolejności za prawidłowe należy uznać stanowisko Dyrektora IAS w B. w zakresie stwierdzenia, że decyzja w przedmiocie odstąpienia od nałożenia kary ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet spełnienie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego nie oznacza - po stronie organów - obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza taką możliwość.

Przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT stanowi bowiem wprost, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Odesłanie do art. 26 ust. 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych.

Dokonując interpretacji powyższej regulacji tut. sąd doszedł do wniosku, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione jedynie w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje zatem jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (tak też WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 marca 2020r., sygn.. akt III SA/Łd 820/19, CBOSA). Słusznie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z doktryną i ugruntowanym orzecznictwem przyjmuje się, że przez "ważny interes strony" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. To sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przykładem, może tu być utrata możliwości zarobkowania, czy utrata losowa majątku. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, że taki interes ma, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza podatnik w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na nim zobowiązań. Natomiast pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę podzielić należy stanowisko organów administracji skarbowej, że zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą o SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Niewskazanie w zgłoszeniu numeru licencji świadczyć może jedynie o braku dołożenia należytej staranności w prowadzonej działalności gospodarczej i nieznajomości przepisów, czy niewłaściwego ich stosowania przez przewoźnika. Istotne jest również to, że skarżący przewoźnik został poinformowany przez organ o możliwości wykazania przesłanek do odstąpienia kary, lecz z tej możliwości w toku prowadzonego postępowania nie skorzystał. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów, z których wynikałaby niemożność zapłaty kary.

Z kolei, w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Słusznie argumentował organ odwoławczy, że w interesie publicznym jest sprawowanie właściwego monitoringu drogowego towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu, zaś numery rejestracyjne pojazdów przewożących towary podlegające kontroli to główne i podstawowe dane umożliwiające organom KAS sprawowanie właściwego monitoringu. System kontroli powinien być szczelny skuteczny i bezpieczny, a podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania winny dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W ocenie sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną (akcentując, że mimo pouczenia skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałaby niemożność zapłaty kary) lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego. Organ oceniając spełnienie "interesu publicznego" na płaszczyźnie pozaekonomicznej dokonał analizy popełnionego przez skarżącą błędu w stosunku do takich wartości jak: przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów ustawy czy też ratio legis ustawy SENT i zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

W ocenie składu orzekającego za pozbawioną znaczenia dla ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary należy uznać też powołaną w skardze okoliczność, że w toku kontroli kierowca okazał kontrolującym wypis z licencji nr 6016604. Z dostatecznie jasnych uregulowań ustawy SENT wynika, że przewoźnik obowiązany jest przed rozpoczęciem przewozu uzupełnić zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT. Wynika z tego, że braki w zgłoszeniu nie mogą być sanowane w toku kontroli.

Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postepowania, podniesione przez skarżącą. Organy bowiem, oparły swoje rozstrzygnięcia na kompletnym materiale dowodowym, który należycie oceniły zgodnie z zasadą prawy materialnej, prawidłowo ustalając okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie. Postępowanie było zaś prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do istotnych w sprawie okoliczności i klarownie przedstawiają sposób rozumowania organów dokonujących oceny zaistniałych okoliczności oraz subsumcji.

Podsumowując, wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Przepis ten bezspornie miał zastosowanie w sprawie, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Jak już podkreślono, przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W niniejszej sprawie, organy stwierdziły nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o dane, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. j, co stanowiło naruszenie ustawy i musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Jednocześnie organy po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy zasadnie uznały, że nie można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, gdyż nie wystąpiły wskazane w ustawie przesłanki.

W tym stanie rzeczy, skoro zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).