Wyrok NSA, sygn. akt I SA 508/84
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1984-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1, art. 207 par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa/, może polegać na tym, że na podstawie stanu faktycznego, wynikającego z akt administracyjnych, nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracyjny jest zgodne z normami prawa materialnego.

TEZY

Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa/, może polegać na tym, że na podstawie stanu faktycznego, wynikającego z akt administracyjnych, nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracyjny jest zgodne z normami prawa materialnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Stefana S. na decyzję Wojewody Radomskiego z dnia 23 marca 1984 r. w przedmiocie ustalenia czynszu najmu lokalu użytkowego i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, a także - zgodnie z art. 208 Kpa zasądził od Wojewody Radomskiego kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Na wniosek najemcy, Stefana S., decyzją z dnia 15 stycznia 1984 r. nr GT.IV-8130/1/84, Prezydent Miasta R. ustalił czynsz najmu lokalu użytkowego przy ul. T. nr 55 w R. w wysokości 6.125 zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że wynajmowany przez emeryta lokal użytkowy o powierzchni użytkowej 176 m2 wyposażony jest tylko w wodę, w związku z czym zastosowana została stawka bazowa 50 zł, zmniejszona o 30 procent z tego powodu, że lokal nie ma centralnego ogrzewania, a budynek jest o konstrukcji nietrwałej i nie stoi na powierzchni ziemi.

Od decyzji tej wniosła odwołanie Wiesława K. - administrator budynku, zarzucając, że należało dokonać obniżenia stawki bazowej o 20 procent, zamiast o 30 procent. Lokal jest murowany, ma wodę i kanalizację, nie ma natomiast centralnego ogrzewania i znajduje się poniżej poziomu terenu.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Radomski decyzją z dnia 23 marca 1984 r. nr GKI.II-8130/24/84 uchylił zaskarżoną decyzję i ustalił czynsz za powyższy lokal w wysokości 7.178 zł miesięcznie. W uzasadnieniu swej decyzji podał, że pomiar lokalu dokonany przy udziale zainteresowanych stron wykazał, iż jego powierzchnia wynosi łącznie 179,45 m2. Trzy ściany budynku są murowane, natomiast frontowa - w części pomiędzy filarami murowanymi - jest wypełniona pod otworem okiennym murem pruskim. Z tego względu budynek należy zakwalifikować do konstrukcji trwałej. Stawkę bazową należało obniżyć o 10 procent z tytułu braku centralnego ogrzewania oraz o 10 procent z powodu położenia lokalu poniżej poziomu terenu.

Tę ostatnią decyzję Stefan S. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywodząc, że budynek, w którym znajduje się użytkowany przez niego lokal, powinien być potraktowany jako budynek o konstrukcji nietrwałej, a to dlatego, że w rzeczywistości dwie ściany są z muru pruskiego, pomieszczenia podziemne są podmokłe, bez fundamentów, część dachu i sufitu zapadła się, a przed budynkiem w odległości 3 m znajduje się kanał burzowy, który przy opadach deszczu powoduje zalewanie warsztatu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej podał, że budynek został zaliczony do konstrukcji trwałej, co potwierdza pismo Wydziału Architektury i Nadzoru Urbanistyczno-Budowlanego Urzędu Miejskiego w R. z dnia 6 czerwca 1984 r. W związku z tym nie uwzględniono zniżki za nietrwałą konstrukcję budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa. Przepisy te zobowiązują organy administracji państwowej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem w sprawie brak jest dokładnych ustaleń, które pozwoliłyby na ocenę, czy lokal położony jest w budynku konstrukcyjnie nietrwałym, a w konsekwencji, czy z tego tytułu powinna być obniżona stawka bazowa, czy nie /załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r., w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe - Dz.U. nr 38 poz. 174/. Jedynym dowodem w aktach sprawy, na którym oparta została zaskarżona decyzja, jest notatka spisana w dniu 14 marca 1984 r. przez pracownika Urzędu Miejskiego w R., w której podano, że trzy ściany budynku są murowane, natomiast front ma filary murowane wypełnione murem pruskim. Notatka ta jednak ma niewielką moc dowodową, gdyż nie została podpisana przez Stefana S., który w dodatku dołączył do akt administracyjnych szkic budynku, na którym wskazał, iż dwie ściany budynku są z drewna i muru. Nadto w aktach sprawy znajduje się pismo Komendy Rejonowej Straży Pożarnych w R. z dnia 26 maja 1980 r. nr Poż. II-6262/5/80, skierowane do Stefana S., w którym podano, że pomieszczenia warsztatu mają ściany wykonane z materiałów łatwopalnych, a konstrukcja budynku jest wyeksploatowana i stwarza groźbę zawalenia się.

W tej sytuacji należało dokonać szczególnie wnikliwych ustaleń stanu faktycznego i wyjaśnić wskazane wyżej rozbieżności.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stefan S. podał nadto, że budynek, w którym mieści się użytkowany przez niego lokal, ma tylko 2 własne ściany, gdyż jest dobudowany do innych budynków /murowanych/, i te 2 ściany są z filarów murowanych wypełnionych deskami. gdyby tak rzeczywiście było, to budynek należałoby zakwalifikować jako substandardowy. Natomiast powołany w odpowiedzi na skargę dowód z pisma Wydziału Architektury i Nadzoru Urbanistyczno-Budowlanego Urzędu Miejskiego w R. z dnia 6 czerwca 1984 r. nr ANB-II-8386/147/84 nie jest miarodajny, gdyż pismo zostało sporządzone po wydaniu zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim - jak można sądzić z treści - zostało sporządzone na podstawie akt sprawy, a nie oględzin budynku.

Przedstawione wyżej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że na podstawie stanu faktycznego, wynikającego z akt sprawy, Sąd nie może ocenić, czy rozstrzygnięcie jest zgodne z normami prawa materialnego. Sąd bowiem wyraża pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim wypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji państwowej jest w konsekwencji tego wadliwe. Skoro zaś rozstrzygnięcie organu /czyli wynik sprawy/ jest wadliwe, to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które do tej wadliwości doprowadziło, niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym należało - zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa - orzec, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, organ II instancji wyda nową decyzję po uzupełnieniu akt sprawy stosownie do powyższych uwag.