Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 701/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa oraz art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zawieszenia policjanta – M. G. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] marca 2013 r.

W uzasadnieniu rozkazu Komendant [...] Policji wskazał, co następuje:

Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił M. G. zarzuty popełnienia przestępstwa, to jest tego, że [...] - tj. o czyn z art. 228 § 3 w zbiegu z art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. tenże prokurator zastosował wobec M. G. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, polegających na wykonywaniu obowiązków dzielnicowego w Komisariacie Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Sąd Rejonowy w [...] na rozprawie w dniu [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] uchylił powyższy środek zapobiegawczy. Wówczas Komendant Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] wniósł o zawieszenie M. G. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] marca 2013 r.

Komendant Powiatowy Policji w [...], uwzględniając powyższy wniosek, na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres wskazany we wniosku, nadając temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie policjantowi zawieszono, od najbliższego terminu płatności, 50 % ostatnio należnego uposażenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na charakter zarzucanego policjantowi czynu, jako na przesłankę do obligatoryjnego zastosowania przewidzianej w pragmatyce służbowej instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

W odwołaniu do organu II instancji M. G. rozkazowi personalnemu z dnia [...] grudnia 2012 r. zarzucił naruszenie art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż istnieją przesłanki do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Za powyższym stwierdzeniem, zdaniem zainteresowanego, przemawia fakt, że niezawisły i niezależny sąd uznał, na mocy prawomocnego postanowienia, iż brak jest przesłanek do stosowania środka zapobiegawczego w tej postaci, ponadto, policjant był już zawieszony w czynnościach służbowych ponad rok. Dodał, iż organ, który w I instancji wydał decyzję o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, powinien uchylić ją przed ukończeniem postępowania karnego, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie. Zarzucił także naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez wydanie decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał na treść art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, który nakazuje zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż trzy miesiące w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Podkreślił obligatoryjny charakter zastosowania tego przepisu i płynący stąd obowiązek nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem organ I instancji nie naruszył normy art. 39 ust. 1 ustawy o Policji ani dyspozycji § 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. W tej sytuacji nie jest także zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego rozkazu w trybie art. 135 Kpa. W ocenie organu II instancji okoliczność zastosowania przez prokuratora zawieszania policjanta w czynnościach służbowych w trybie środka zapobiegawczego przewidzianego w procedurze postępowania karnego, czyniło zbyteczne orzekanie tego środka przez organy Policji. Natomiast obligatoryjna okoliczność jego zastosowania przez te organy wynikła wobec treści art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i zaprzestania stosowania tego środka w postępowaniu karnym. Policjant stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 228 § 1 w zbiegu z art. 271 § 1 w związku z art. 11 § 2 Kk. Podjęta przez organ I instancji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych nie przesądza o winie policjanta. Podjęte rozstrzygnięcie ma wyłącznie na celu czasowe odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. W rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania dyspozycja § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r., bowiem nie ustała przesłanka uzasadniająca zawieszenie M. G. w czynnościach służbowych. Policjantowi został przedstawiony w postępowaniu karnym zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, obligujący przełożonego do podjęcia decyzji zgodnie z przepisami ustawy o Policji.

M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonym rozkazom personalnym naruszenie:

1) naruszenie art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, poprzez błędne przyjęcie, iż istnieją przesłanki do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych;

2) naruszenie art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) bez podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, co skutkowało brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i obrazą zasady praworządności.

W konkluzji skargi M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż u podstaw uchylenia przez Sąd Karny środka zapobiegawczego legła zmiana oceny prawdopodobieństwa sprawstwa M. G. – brak jest dużego prawdopodobieństwa, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Okoliczność ta powinna być przez organ traktowania jako okoliczność przewidziana w § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. i przepis ten powinien zostać w niniejszej sytuacji zastosowany w drodze analogii. Zatem organ nie powinien stosować przedmiotowego środka po jego ustaniu w wyniku prawomocnego postanowienia Sądu Karnego z dnia [...] grudnia 2012 r. Organ nie dokonał także żadnych własnych ustaleń i oceny materiału sprawy karnej, co do zasadności zastosowania wobec skarżącego zawieszenia w czynnościach służbowych.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie jest zasadna.

Prokurator stosując, postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., wobec podejrzanego policjanta - M. G. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia go w czynnościach policjanta, kierował się przede wszystkim przesłankami określonymi w rozdziale 28 Kodeksu postępowania karnego (art. 249 i nast.). To jest przede wszystkim potrzebą zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego.

Zastosowanie powyższego środka odniosło także inny skutek – a mianowicie w stosunku służbowym podejrzanego policjanta. Zatem dopóki w obrocie prawnym istniało postanowienie o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, z przesłanek określonych w procedurze karnej, nie było potrzeby osobnego orzekania przez organ Policji o zastosowaniu tego środka w trybie administracyjnym, to jest na podstawie przepisów art. 39 ustawy o Policji, albowiem cele zakreślone tym przepisem ustawy pragmatycznej spełniał także środek procesowy, zastosowany przez prokuratora.

Wydanie przez Sąd Karny w dniu [...] grudnia 2012 r. postanowienia o uchyleniu wobec M. G. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach policjanta, wobec uprawomocnienia się tego postanowienia, wyeliminowało z obrotu prawnego rozstrzygniecie o zawieszeniu, jednakże orzeczenie to nie wyeliminowało w tej konkretnej sytuacji istnienia przesłanek zawartych w ustawie pragmatycznej, dotyczących stosowania instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Postanowienie Sądu Karnego wydane zostało w innym nieco kontekście sprawy – ustania przewidzianych w polskiej procedurze karnej przesłanek skutkujących stosowaniem środka zabezpieczającego prawidłowość tego postępowania, a nie w kontekście ustania przesłanek przewidzianych w normie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zasadnie zatem, w chwili dowiedzenia się o powyższym postanowieniu Sądu Karnego organy Policji wszczęły stosowne postępowania administracyjne w przedmiocie zastosowania instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie autonomicznych (wobec przepisów postępowania karnego) przepisów ustawy o Policji. W tym zaś przedmiocie decydujące znaczenie ma treść art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, który w formie obligatoryjnej, ustawodawca nakazał zastosowanie instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Stan faktyczny sprawy administracyjnej – fakt wszczęcia i toczenia się wobec M. G. postępowania karnego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 228 § 3 w zbiegu z art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk i jednoczesne toczenie się tego postępowania z oskarżenia publicznego – wypełnia przesłanki warunkujące zastosowanie przez organy policji art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zastosowanie powyższego przepisu implikuje z kolei zastosowanie wobec policjanta konsekwencji finansowych przewidzianych w art. 124 ustawy o Policji.

Z tych przyczyn chybione są zarzuty skargi, zarówno dotyczące naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, jak i zarzuty natury proceduralnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie istnieją obligatoryjne przesłanki do zastosowania instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zaś organy Policji obu instancji prawidłowo zastosowały subsumcje stanu faktycznego sprawy i normy art. 39 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Wbrew twierdzeniom skargi organy te nie miały ani potrzeby ani obowiązku szerszego badania niniejszej sprawy, ponad osnowę wyżej wskazanego przepisu.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji jak i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, skutkującym ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.