Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 415/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3, art. 61 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt II FZ 415/112 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 75/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 75/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A. G. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Powołując się na art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) Sąd podkreślił, że nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu pierwszej instancji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż ewentualna egzekucja będzie stanowić dla niej nadmierne obciążenie i przyczyni się do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie postanowienia i rozpoznanie sprawy na nowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że jego jedynym źródłem utrzymania są dochody ze stosunku pracy i z tego tytułu uzyskuje przeciętne miesięczne wynagrodzenie w kwocie 5.431,34zł. Skarżący opiekuje się schorowaną matką i ponosi miesięczne wydatki związane z jej leczeniem w kwocie nie mniejszej niż 350 zł. Spłaca miesięcznie 250 zł raty pożyczki w wysokości 3.000 zł zaciągniętej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na usprawnienie pomieszczeń lokalu mieszkalnego dla matki. Skarżący nie posiada majątki, poza 3-pokojowym mieszkaniem i samochodem, który jest współwłasnością matki. Ponadto skarżący wskazał na okoliczności związane z chorobą matki oraz podniósł, że sam na skutek pojawiających się schorzeń korzysta z zabezpieczającego leczenia i pobytów w sanatorium. Do zażalenia skarżący dołączył dokumenty potwierdzające przedstawione okoliczności. Wskazał także, że jego matka dysponuje emeryturą wysokości około 1000 zł oraz sam ponosi na jej utrzymanie koszty w wysokości około 550 zł miesięcznie W ocenie skarżącego wszczęcie egzekucji uniemożliwi mu wywiązywanie się z obowiązku zapewnienia matce opieki i utrzymania oraz spłaty zobowiązań

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że skarżący jest zobligowany do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786).

W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do wskazania, że biorąc pod uwagę dochody strony skarżącej oraz fakt ogromnych wydatków związanych z chorobą rodziców, a następnie zgonem taty, wykonanie zaskarżonej decyzji naruszyłoby interesy skarżącego i pozbawiło środków. Wnioskując o wstrzymanie zaskarżonej decyzji strona nie przedstawiła żadnych okoliczności które dawałyby podstawę do uznania, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trafnie zauważył to Sąd pierwszej instancji podnosząc, że ogólnikowe twierdzenia skarżącego nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku i prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący dopiero w zażaleniu wskazał na okoliczności, które – w jego ocenie – w związku z egzekwowaniem należności objętych sporną decyzją, mogą spowodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji należy uznać za zasadne.

Podkreślenia wymaga, że przytoczenie okoliczności, zmierzających do wykazania podstaw przyznania tymczasowej ochrony sądowej dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., jeżeli wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nie można – na co wskazywano wyżej - zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 191, również postanowienia NSA: z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt I FZ 168/11, z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 805/08, z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II FZ 469/08, z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 68/09, z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 102/09, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 173/09).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 P.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Podkreślenia wymaga, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.