Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2797/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na zmianę interpretacji Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2011 r. Nr DD3/033/114/IMD/11/PK-1216 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Skarżąca – P. Sp. z o.o. z siedzibą w L., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zmianę Interpretacji Indywidualnej Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zmiana interpretacji została doręczona Skarżącej w dniu 28 listopada 2011 r.

Jednocześnie, w dniu 24 listopada 2011 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia 7 września 2011 r., zmienioną następnie w dniu 21 listopada 2011 r. Skarga na interpretację indywidualną z dnia 7 września 2011 r. wpłynęła do organu w dniu 28 listopada 2011 r. Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 1790/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację dnia 7 września 2011 r. wskazując m.in., że w dniu 21 listopada 2011 r. Minister Finansów wydał zmianę interpretacji indywidualnej z dnia 7 września 2011 r., uznającą za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zmiana interpretacji indywidualnej została doręczona Skarżącej w dniu 28 listopada 2011 r. W tym samu dniu tj. 28 listopada 2011 r. wpłynęła do organu skarga na interpretację Ministra Finansów z dnia 7 września 2011 r. i w tym dniu zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Zdaniem WSA we Wrocławiu, w sytuacji, kiedy dojdzie do takiego zbiegu czynności, jak w niniejszym postępowaniu, należało przyjąć stanowisko korzystne dla strony i przyznać pierwszeństwo skutecznemu zaskarżeniu interpretacji indywidualnej przed dokonaniem zmiany interpretacji przez Ministra Finansów, zwłaszcza kiedy strona swoją skargę podtrzymuje. Ponadto Sąd stwierdził, że Minister Finansów wydaną w dniu 21 listopada 2011 r. zmienioną interpretację powinien doręczyć pełnomocnikowi strony, a nie jak to uczynił, stronie. Z tej przyczyny Minister Finansów nie dokonał skutecznej zmiany interpretacji w trybie art. 14e § 1 O.p. przed wniesieniem przez stronę skargi do Sądu na interpretacje z dnia 7 września 2011 r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 1790/11, został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 916/12 zawiesił postępowanie sądowe w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że zarówno sprawa ze skargi na Interpretację Indywidualną jak i na jej zmianę mają swoje źródło w tym samym wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Zarzuty podnoszone przez pełnomocnika są tożsame. W obydwu bowiem sprawach podnoszony jest zarzut naruszenia art. 14 e § 1 O.p. w kwestii wydania oraz doręczenia zmiany interpretacji indywidualnej. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnego orzeczenia w sprawie sygn. akt I SA/Wr 1790/11.

Wyrokiem z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1736/12 Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu od wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1790/11 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że Skarżąca na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (w sprawie I SA/Wr 1790/11) ustanowiła pełnomocnika doradcę podatkowego K. M., umocowanego do występowania "przed wszelkimi organami administracji". Był on a zatem umocowany także w postępowaniu przed Ministrem Finansów, w tym również w trybie art. 14e § 1 O.p. W związku z powyższymi rozważaniami, NSA uznał, że skoro zmieniająca interpretacja indywidualna Ministra Finansów nie weszła do obrotu prawnego z powodu nieskutecznego doręczenia to Minister Finansów nie dokonał skutecznej zmiany interpretacji w trybie art. 14e § 1 O.p. przed wniesieniem skargi Spółki do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie sądowe w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na zmianę interpretacji Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić, bowiem jest przedwczesna, tj. została wniesiona przed prawidłowym doręczeniem, a co za tym idzie przed wejściem w życie, zaskarżonej skargą zmiany interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2011 r.

Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji.

W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 170 P.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia wynikająca z art. 170 P.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyroki NSA z: 13 kwietnia 2010 r., I GSK 1071/08, Lex nr 594362; z 24 marca 2010 r., I FSK 266/09, Lex nr 593861; z 29 stycznia 2010 r., I FSK 1716/08, Lex nr 593683; z 6 marca 2008 r., II IOSK 152/07, Lex nr 468722). Taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Jak bowiem wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1736/12 przesądził, że zmieniająca interpretacja indywidualna Ministra Finansów z 21 listopada 2011 r. nie weszła do obrotu prawnego z powodu nieskutecznego doręczenia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że wymieniony powyżej 30-dniowy termin do złożenia skargi nie rozpoczął swojego biegu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wobec braku skutecznego doręczenia zaskarżonej zmiany interpretacji indywidualnej wniesienie skargi było przedwczesne. Skarżąca będzie miała możliwość zakwestionowania zmiany interpretacji indywidualnej, a Sąd będzie uprawniony do merytorycznej jej oceny dopiero po skutecznym doręczeniu zmiany interpretacji Skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.