Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 424/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 4, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi KS na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej K. S. dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. w wysokości 12.372 zł i określającej zwrot różnicy podatku od towarów i usług za ww. miesiąc w wysokości 0 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przedstawiając przebieg postępowania, podał, że ostateczną decyzją Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. odmówił dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za marzec 2002 r., w wysokości 12.372 zł i określił zwrot różnicy podatku od towarów i usług za ww. miesiąc w wysokości 0 zł, a podatnik pismem z dnia 30 października 2006 r., powołując art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej O.p., wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją. Podniósł nadto, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie informacji uzyskanych przez organ podatkowy pierwszej instancji od organów ukraińskiej administracji celnej, które w piśmie z dnia 21 kwietnia 2005 r. Nr [...] stwierdziły, że wskazani na fakturach za sporny okres kontrahenci podatnika nie są zarejestrowani przez służby celne jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą. Zauważył dalej, że wnioskodawca informacje te uznał za nierzetelne, bowiem jest on w posiadaniu dokumentów, wystawionych przez władze Ukrainy, tj. SAD z dnia 25 marca 2002 r. nr [...]. Podatnik wyjaśnił jednocześnie, że nie zdołał dotrzeć do dokumentów innych kontrahentów, z uwagi na odległy czas dokonania transakcji. W ocenie wnioskodawcy, przyjąć jednak należy, że jeżeli towary zostały wywiezione jednym transportem i uzyskał potwierdzenie istnienia jednego kontrahenta oraz wykazał, iż towar przekroczył granicę polską i został wprowadzony na ukraiński obszar celny, to doszło do sprzedaży towaru w rozumieniu w art. 2 ustawy o VAT. Podatnik zauważył, jak wywodził organ, że posiada dokument tożsamości I. G. oraz wizytówkę jego przedsiębiorstwa transportowego, co potwierdza, że transakcje nie były fikcyjne, oraz że towar przekroczył granicę polsko - ukraińską. Wnioskodawca podniósł, że dokumenty te istniały w czasie postępowania podatkowego i mogą przesądzać o zmianie oceny stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. zakończone decyzją ostateczną w zakresie wskazanym we wniosku. W wyniku tego postępowania nie stwierdził jednakże istnienia przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z przedłożonych przez stronę dokumentów, tj.: kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 30 stycznia 2001 r. dotyczącego opłaty celnej, opłaty ekologicznej, opłaty za celne dokumenty transportowe, dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy F. P. – O., ul. G.; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 30 stycznia 2001 r. dotyczącego opłaty celnej i podatku VAT, dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy F. P. – O., ul. G. .; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 27 lutego 2001 r. dotyczącego opłat celnych dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. L. – O., ul. C.; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 24 kwietnia 2001 r. dotyczącego opłat celnych dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. l.O. – O., ul. T.; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 26 maja 2001 r. dotyczącego opłat celnych dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. l.O. – O., ul. T. .; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 26 maja 2001 r. dotyczącego opłaty celnej i podatku VAT, dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. l.O. – O., ul. T.; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 26 maja 2001 r. dotyczącego opłaty celnej i podatku VAT, dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. l.O. – O., ul. T. .; kserokopii pokwitowania nr [...] z dnia 26 maja 2001 r. dotyczącego opłat celnych, dokonanych w Urzędzie Celnym Ukrainy przez obywatela Ukrainy G. l.O. – O., ul. T.; pokwitowania zapłat dokonanych przez I. G. w dniach 23 kwietnia 2001 r., 25 maja 2001r. i 24 lipca 2001r. oraz dokumentów dotyczących wyjazdów K. S. na Ukrainę, nie wynika bowiem, zdaniem organu pierwszej instancji, że sprzedaż wykazana przez podatnika w deklaracji VAT-7 za marzec 2002 r. jest sprzedażą eksportową. Podatnik nie udowodnił, że zakupu towarów dokonały podmioty gospodarcze z Ukrainy. Zdaniem organu pierwszej instancji, ww. dokumenty nie mogą być uznane za dowody nowo odkryte ani mające znaczenie prawne dla rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. Z tego względu Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r.

Dalej Dyrektor wskazał, iż podatnik w odwołaniu od ww. decyzji wniósł o jej uchylenie w całości. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 121, art. 122 oraz art. 187 O.p, w uzasadnieniu odwołania podniósł zaś, że organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej oceny przedstawionych dokumentów, które, w ocenie podatnika, świadczą o tym, że nabywcy towarów prowadzą działalność gospodarczą i z uwagi na opłacenie należności celnych po stronie ukraińskiej winni być zarejestrowani przez służbę celną Ukrainy.

Rozpoznając to odwołanie i utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w art. 128 Op., przedstawiając zaś instytucję wznowienia postępowania, podkreślił jej nadzwyczajny charakter, a następnie podniósł, iż przesłanki, uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wymienione w art. 240 § 1 O.p. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż dokumenty załączone do wniosku o wznowienie postępowania oraz w trakcie tego postępowania, tj.: pokwitowania uiszczenia opłat celnych przez l.O. G., F. P. oraz G. L. w dniach 30 stycznia 2001 r., 27 lutego 2001 r., 24 kwietnia 2001 r., 26 maja 2001 r. oraz 24 lipca 2001 r., a także dokumenty dotyczące zasad i warunków świadczenia natychmiastowej pomocy medycznej obcokrajowcom na Ukrainie wydane przez Ukraińskie Państwowe Towarzystwo Świadczenia Natychmiastowej Pomocy Medycznej Obcokrajowcom dla podatnika, ważne w okresie od 24 kwietnia 2001 r. do 02 maja 2001 r. oraz od 25 lipca 2001 r. do 02 sierpnia 2001 r., nie spełniają przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przypomniał też, że przedmiotem zwykłego postępowania podatkowego była ocena sprzedaży eksportowej, mającej miejsce w marcu 2002 r., a udokumentowanej fakturami z dnia 25 marca 2002 r. nr [...] na wartość 48.651,40 zł wystawionej na nazwisko G. I. A., ul. T., O., Ukraina; z dnia 25 marca 2002r. nr [...] na wartość 9.448,05 zł wystawionej na nazwisko P. G., ul. W., O., Ukraina oraz z dnia 25 marca 2002 r. nr [...] na wartość 520 zł wystawionej na nazwisko G. I. A., ul. T. ., O., Ukraina. Powyższe faktury zostały ujęte w dokumencie SAD z dnia 25 marca 2002 r. Nr [...], a towar przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 marca 2002 r.

Zauważył jednak, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. pisma Ministerstwa Finansów Departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej z dnia 16 maja 2005 r. nr [...] oraz pisma Administracji Celnej Ukrainy z dnia 21 kwietnia 2005 r. nr [...], z którego wynika, że kontrahenci ukraińscy podatnika nie są zarejestrowani przez służby celne Ukrainy jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą i nie zarejestrowano przypadków sprowadzania przez nich towarów na Ukrainę, organ pierwszej instancji uznał, że nie może być uznany za eksport, potwierdzony przez graniczny urząd celny, wywóz towarów poza granicę państwa, jeżeli nie nastąpił w związku ze sprzedażą opodatkowaną. Wskazał też, że podatnik podczas przesłuchań w charakterze strony w dniach 1 lutego oraz 15 kwietnia 2002 r. stwierdził, że poza fakturami VAT oraz dokumentami celnymi SAD nie posiada innych dokumentów potwierdzających fakt dokonania transakcji eksportowych. Do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. do dnia 27 marca 2006 r., nie przedłożył dodatkowych dokumentów, które potwierdziłyby, iż w marcu 2002 r. miał miejsce eksport towarów.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, złożone w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania dokumenty, nie mogą być uznane za nowe dowody, które były nieznane organowi, wydającemu ostateczną decyzję, bowiem dokumenty te nie dotyczą rozliczenia za marzec 2002 r. Nowym dowodem nieznanym organowi wydającemu decyzję ostateczną jest pokwitowanie z dnia 27 marca 2002 r. nr [...] (w języku ukraińskim), dołączone do wniosku o wznowienie postępowania, dotyczące zapłaty cła. Organ podkreślił, że aby zgłoszone dowody mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania podatkowego, koniecznym jest stwierdzenie, że dowody te mają istotne znaczenie dla sprawy. Nowe dowody są istotne dla sprawy wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2005 r., FSK 2470/04). Stwierdził nadto, że skoro większość przedstawionych przez podatnika dowodów dotyczy innych okresów rozliczeniowych niż marzec 2002 r., to nie są istotne w sprawie dotyczącej tego okresu rozliczeniowego. Natomiast z pokwitowania z dnia 27 marca 2002 r. nie wynika, że dokonana opłata cła była związana z nabyciem towarów od podatnika, udokumentowanym wyżej wymienionymi fakturami eksportowymi z dnia 25 marca 2002 r. o numerach [...], [...] oraz [...] wystawionymi dla I. A. G. oraz G.P. Nie mogą więc one stanowić dowodów potwierdzających eksport towarów w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, tj. w szczególności tego, że wywóz towarów objętych ww. fakturami nastąpił w wykonaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy. Dokumenty te nie mogą więc mieć wpływu na wynik sprawy.

Organ podkreślił, że poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia, iż kontrahenci ukraińscy podatnika nie są zarejestrowani przez służby celne Ukrainy jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą oraz że nie zarejestrowano przypadków sprowadzania przez nich towarów na Ukrainę, nie są równoznaczne ze stwierdzeniem, iż kontrahenci ci są podmiotami nieistniejącymi.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnik wniósł o jej uchylenie w całości. Decyzji tej zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez odmowę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p.

W uzasadnieniu skargi wyraził przekonanie, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, załączone do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dokumenty bowiem istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie były znane organowi, który wydał tą decyzję, nadto zawierają one istotne informacje mające wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy wymiaru podatku. Podał również, że do wniosku o wznowienie postępowania dołączył dokumenty, z których wnika, że jego kontrahenci dokonali opłat celnych i podatkowych, a to oznacza, że w każdym miesiącu, w którym eksportował towary dla tych odbiorców ich status nie uległ zmianie. Twierdzenie organu, iż opłaty celne nie dotyczą transakcji ze skarżącym, ma, w ocenie strony skarżącej, drugorzędne znaczenie, a kontrahenci ukraińscy powinni być, w jego przekonaniu, zarejestrowani przez służbę celną Ukrainy, z tytułu zakupu towarów w Polsce i wprowadzeniu tych towarów na ukraiński obszar celny.

Zdaniem skarżącego, organy podatkowe opierając swoje stanowisko jedynie na treści pisma ukraińskiej administracji celnej, naruszyły nakaz dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. Zarzucił, że prócz przedmiotowego pisma organy podatkowe nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego, mimo że wielokrotnie przedłużały termin załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. skarżący oświadczył, że popiera skargę. Wyjaśnił, że dokumentami potwierdzającymi eksport towarów są dowody odpraw celnych oraz faktury VAT. Oświadczył, że podczas jednej z transakcji byli obecni urzędnicy organu podatkowego, którzy przeprowadzali kontrolę. W czasie tej transakcji byli obecni kontrahenci z Ukrainy. Skarżący nie zawierał z kontrahentami z Ukrainy umów sprzedaży na piśmie. Skarżący potwierdził też, iż okazany mu sporządzony w języku ukraińskim dowód z dnia 27 marca 2002r., a załączony do wniosku o wznowienie postępowania, stanowi dowód opłacenia należności celnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia stanowiących podstawę prawną tej decyzji przepisów prawa, w szczególności zaś art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, opubl. PP 2004, nr 11, poz. 60). Nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, nie publikowany). Nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia.

Na gruncie tego przepisu spór między stronami dotyczy tego, czy załączone do wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwrotu stronie skarżącej różnicy podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2002 r. dowody stanowią nowe dowody, a nadto czy stanowią one dowody istotne, dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie tej organ pierwszej instancji w decyzji ostatecznej, odmawiając stronie skarżącej dokonania zwrotu tego podatku oraz określając zwrot różnicy podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł, uznał, iż dokonana przez podatnika sprzedaż, tj. wywóz towaru poza terytorium Polski, nie jest sprzedażą eksportową w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o VAT, a to dlatego że wskazani w fakturach zakupu ukraińscy kontrahenci nie byli podmiotami uprawnionymi do dokonywania obrotu z zagranicą, a władze ukraińskie nie zarejestrowały przypadków sprowadzania przez te podmioty towarów na Ukrainę. Organy podatkowe nie kwestionowały natomiast samego faktu rzeczywistego wywozu tego towaru i opłacenie należnego cła. Prawdziwość tych ustaleń podważają, zdaniem strony skarżącej, wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nowe dowody, którymi mają być wystawione przez władze ukraińskie pokwitowania dokonania odprawy celnej towaru i zapłaty na Ukrainie cła za wywieziony towar, w tym pokwitowanie z dnia 27 marca 2002 r. nr [...], a także dokument tożsamości jednego z kontrahentów oraz wizytówka jego przedsiębiorstwa transportowego, a nawet dokumenty korzystania z pomocy medycznej przez skarżącego podczas pobytu na Ukrainie na przełomie kwietnia i maja 2001 r.

W tych okolicznościach faktycznych w świetle powołanego wyżej art. 240 § 1 pkt 5 Op, zgłoszone przez podatnika w toku wznowionego postępowania dowody należy uznać za nowe. Analiza akt administracyjnych dowodzi, iż podatnik nie przedstawił tychże dokumentów w toku postępowania zakończonego tą decyzją, dokumenty te nie mogły być zatem znane Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Należy też uznać, że dokumenty te, jak wskazuje data ich sporządzenia, istniały też w dacie wydania tej decyzji. Nie można się jednakże zgodzić ze stroną skarżącą, iż dokumenty te mają istotne znaczenie dla sprawy odmowy zwrotu różnicy podatku za miesiąc marzec 2002 r. W ocenie Sądu, ujawnienie wskazanych we wniosku o wznowienie dokumentów nie ma bowiem żadnego wpływu na wynik decyzji ostatecznej, gdyby bowiem nawet były one znane organowi pierwszej instancji przed wydaniem decyzji ostatecznej, to i tak nie zapadłaby decyzja innej treści niż decyzja ostateczna. Dokumenty te stanowią dowód okoliczności, które zostały stwierdzone innymi dowodami i nie były przez organ kwestionowane w toku zwykłego postępowania podatkowego, a mianowicie okoliczności wywozu towaru z polskiego obszaru celnego i uiszczenia od tego towaru należnego cła. Ich złożenie w toku zwykłego postępowania nie zmieniłoby zatem ustaleń co do okoliczności faktycznych sprawy. W toku zwykłego postępowania organy podatkowe zakwestionowały natomiast fakt eksportu towaru, ale w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o VAT. Zgodnie z definicją eksportu, zawartą w wymienionym przepisie przez eksport towarów - rozumie się potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3. Eksport towarów ma miejsce wówczas, gdy towar opuści polski obszar celny i zostanie to potwierdzone przez polski organ celny oraz gdy wywóz towaru nastąpi w wyniku jednej z czynności podlegających opodatkowaniu, m.in. sprzedaży. W wyniku postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ przyjął, że towar opuścił wprawdzie polski obszar celny, ale nie nastąpiło to w wyniku czynności sprzedaży. Z informacji uzyskanej od ukraińskiej administracji celnej wynika bowiem, że wskazani na fakturach kontrahenci podatnika nie są zarejestrowani jako podmioty uczestniczące w obrocie towarowym z zagranicą. Oznacza to, iż podmioty wskazane jako nabywcy wywiezionych towarów nie nabyli tych towarów, nie mogli być rzeczywistymi stronami umowy sprzedaży. Aby zatem strona skarżąca mogła skutecznie wznowić przedmiotowe postępowanie podatkowe, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op., winna przedstawić nowe okoliczności lub dowody, które potwierdziłyby, że między podatnikiem, a podmiotem wskazanym na fakturze miała miejsce sprzedaż. Tego rodzaju dowód, np. z dokumentu, lub okoliczność miałaby w rozpoznawanej sprawie cechę istotności, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Op. Dla uznania podniesionej przez stronę we wniosku o wznowienie okoliczności dokonania sprzedaży eksportowej nie są wystarczające dowody wskazujące, że nabywca towaru nie jest podmiotem fikcyjnym, tzn. że istnieje, bądź że uiścił opłaty celne, które nie wiązały się z wywozem towarów w marcu 2002 r. Jak trafnie zauważył bowiem organ podatkowy, przedstawione przez skarżącego dokumenty, poza sporządzonym w języku ukraińskim pokwitowaniem z dnia 27 marca 2002 r. nr [...], nie dotyczą rozliczenia podatku za miesiąc marzec 2002 r. Ale gdyby nawet dotyczyły one tego miesiąca, tj. pokwitowanie z dnia 27 marca 2002 r. nr [...], to stanowią one, tj. pokwitowanie z dnia 27 marca 2002 r. nr [...], wyłącznie dowód niekwestionowanej przez organy podatkowe okoliczności wywozu towaru z Polski i uiszczenia od niego cła. Nie podważają one więc dotychczasowych ustaleń organów podatkowych, iż wywóz towaru nie nastąpił w wyniku sprzedaży. Okoliczności tych nie może zmieniać także wyprowadzony we wniosku o wznowienie postępowania wniosek, wedle którego wykazana, zdaniem strony, sprzedaż eksportowa dokumentami dotyczącymi tożsamości jednego z kontrahentów i okoliczność przewozu jednym transportem towaru do wszystkich innych kontrahentów winna prowadzić do uznania także innych kontrahentów za strony umowy sprzedaży. Przede wszystkim dlatego, że transakcje każdego kontrahenta należy oceniać indywidualnie w świetle okoliczności faktycznych dotyczących tego kontrahenta i danej transakcji, a ponadto z mających zastosowanie w niniejszej sprawie a przytoczonych w decyzji ostatecznej przepisów ustawy o VAT nie daje się wywieść domniemania faktycznego, pozwalającego na wyprowadzenie wniosku o istnieniu okoliczności faktycznej z faktu zaistnienia innych okoliczności. Dokonane przez organy ustalenia należało uznać za prawidłowe także dlatego, że strona skarżąca, zarówno do protokołów przesłuchania sporządzonych w toku zwykłego postępowania, jak i w toku rozprawy przed sądem administracyjnym potwierdziła, iż poza fakturami i dokumentami celnym SAD nie posiada innych dokumentów potwierdzających fakt dokonania transakcji eksportowych, w tym umów. Załączone do wniosku potwierdzenia dotyczące usług medycznych stanowią, wbrew argumentacji skargi, wyłącznie dowód skorzystania przez stronę z medycznych usług Ukrainy i pobytu na terytorium Ukrainy na przełomie kwietnia i maja 2001 r., pozostają one jednakże bez wpływu na wynik niniejszej sprawy, tego rodzaju okoliczności nie są bowiem tymi, które decydują o opodatkowaniu VAT. To zaś oznacza, iż odmowa uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej skarżącemu zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2002 r., w wysokości 12.372 zł i określającej zwrot różnicy podatku od towarów i usług za ww. miesiąc, w wysokości 0 zł, była w pełni uzasadniona, a decyzja ostateczna została podjęta zgodnie z przywołanymi w niej przepisami ustawy o VAT.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 120 i 121 § 1 O.p. Wręcz przeciwnie w toku wznowionego postępowania organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co oznacza, iż nie naruszył wyrażonej w art. 120 Op zasady legalizmu. Zaskarżone rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, jak i ustalonych okolicznościach faktycznych. Organ nie uchybił także wynikającej z art. 121 Op. zasadzie zaufania, o naruszeniu tej zasady nie stanowi bowiem przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo przeanalizował żądanie strony oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną decyzji "wznowieniowej". Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom prawdy obiektywnej (art. 122 Op) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Op.). Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, w przeprowadzonym przez organ wznowionym postępowaniu organy zbadały podnoszone przez stronę we wniosku o wznowienie okoliczności faktyczne w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, uznały jednakże, że dowody te, na co już wskazywano wyżej, nie mają wpływu na zmianę dotychczasowych ustaleń strony. Dla przyjętego rozstrzygnięcia istotne znaczenia ma też i to, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W ramach tego postępowania ocenia się bowiem jedynie, czy postępowanie zwykłe poprzedzające wydanie decyzji w danej sprawie nie jest dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 O.p., a wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 220/07).

Nie zasługuje natomiast na aprobatę zaniechanie przez organy wezwania strony skarżącej do przedłożenia sporządzonego przez tłumacza języka ukraińskiego tłumaczenia, stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania, a sporządzonych w języku ukraińskim, dokumentów, w tym pokwitowania z dnia 27 marca 2002 r. nr [...]. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a to dlatego, że między stronami nie ma sporu co do treści tychże dokumentów, jak i sporządzonego przez samą stroną tłumaczenia. Nadto data sporządzenia tych dokumentów, poza wskazanym pokwitowaniem, wskazuje, iż nie dotyczą one spornego okresu, a dokumenty te potwierdzają niekwestionowane, a stwierdzone innymi dowodami w toku zwykłego postępowania, okoliczności faktyczne, które nie mają w dodatku waloru istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotne jest też i to, że strona skarżąca w toku rozprawy sądowej potwierdziła, iż okazany jej dokument pokwitowania z datą 27 marca 2002r. stanowi dowód uiszczenia przez ukraińskiego kontrahenta cła.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

t.n.