Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 490/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 2 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie postępowania skargowego w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 2 października 2013 r., nr [...], w której zażądał uchylenia ww. pisma oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonym pismem z dnia 2 października 2013 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu, działając na zasadzie art. 237 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poinformował S. D., że jego skarga z dnia 30 sierpnia 2013 r. przesłana przez Starostę Opolskiego, a dotycząca nieprawidłowości w prowadzeniu operatu ewidencji gruntów i budynków przez Starostę Opolskiego w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr A k.m.[...] obręb [...], jest nieuzasadniona. W dalszej części pisma, organ odnosząc się do zarzutów stawianych przez S. D., powołał przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454), a także stwierdził, że w sprawie nie doszło do nieprawidłowości w działaniach Starosty Opolskiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym piśmie z dnia 2 października 2013 r., organ uznał, że złożona skarga nie zawiera żadnych nowych okoliczności sprawy.

Następnie, pismem z dnia 19 listopada 2013 r. S. D. wniósł o zwrócenie się przez tut. Sąd do Sądu Najwyższego z zapytaniem prawnym następującej treści: "jeżeli są dwie decyzje z których wcześniejsza nie jest uchylona, a następna powoduje zmianę obrotu prawnego pierwszej decyzji, która z tych decyzji jest wiążąca, a która wadliwa?".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowanie terminu do wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.

Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach.

Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika ze skargi, S. D. kwestionując pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 2 października 2013 r., nr [...], wyraził dezaprobatę dla działania Starosty Opolskiego, zarzucając mu nieprawidłowości w prowadzeniu operatu ewidencji gruntów i budynków. S. D. nie wskazał jednakże decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, podjętych lub dokonanych przez ww. organy, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Zdaniem Sądu, analiza zarzutów zawartych w skardze, uprawnia stwierdzenie, że zaskarżone pismo, wydane na zasadzie art. 237 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zostało wydane w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zatytułowanego - "Skargi i wnioski". Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia sprawy może bowiem złożyć tzw. "skargę powszechną", której przedmiot stanowić mogą w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd administracyjny nie jest jednakże właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, co potwierdza utrwalone już w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne. Odnotować również wypada, że postępowanie uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, lecz jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Skarga ta rozpoznawana jest na podstawie przepisów przywołanego Działu VIII K.p.a. i w stosunku do niej przepisy P.p.s.a. nie znajdują zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., nr III SA 1636/97, dostępny w programie komputerowym LEX nr 37138, a także postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów skarga wniesiona w sprawie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, a złożony przez skarżącego wniosek z dnia 19 listopada 2013 r. o wystąpienie z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego, nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też Sąd orzekł, jak w sentencji.