Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2606/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 4 pkt 11 i 22, 5 ust. 1, 18 ust. 4a, ust. 5, 87 ust. 1, 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 1.1., Ip. 2.9., Ip. 2.10. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniesionego przez Z. B. (zwanego dalej "skarżącym") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych w związku z wykonywaniem:

• transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji;

• przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.;

• przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.,

utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2012 r. na drodze gminnej w W., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Do kontroli kierujący pojazdem okazał m.in. umowę o współpracę z firmą G., książkę kasy rejestrującej, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego o nr fabrycznym [...] oraz cztery paragony fiskalne z dnia [...] marca 2012 r. Podczas kontroli kierujący pojazdem nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W trakcie oględzin kontrolowanego pojazdu ustalono, że został w nim zainstalowany taksometr fiskalny [...] o nr fabrycznym [...] zintegrowany z kasą fiskalną [...] nr fab. [...] - [...]. Z kolei na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne z napisami "[...]" oraz symbolem słuchawki telefonicznej. Nadto, jak wynika z ustaleń poczynionych przez inspektora, na obu bokach pojazdu znajdowały się napisy [...], najlepsza korporacja w W., [...], tylko 1.80 zł/km akceptujemy karty kredytowe, nr [...].

W czasie kontroli, kontrolujący inspektor przesłuchał kierowcę kontrolowanego pojazdu w charakterze strony oraz sporządził dokumentację kserograficzną oraz fotograficzną. Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu

nr [...]z dnia [...] marca 2012 r. W związku z poczynionymi ustaleniami, stwierdzono naruszenie przez skarżącego zakazu określonego treścią art. 18 ust. 5 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Na skutek kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2012 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] maja 2012 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, wyszczególnionych w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, na podstawie pisma otrzymanego z Urzędu Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., że Prezydent m. W. nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną w oparciu o przepisy art. 5, art. 8, art. 18 ust. 5 pkt 1, 2 i 3, art. 18 ust. 4a oraz zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w związku z Ip. 1.1., 2.9. oraz 2.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł z tytułu stwierdzonych naruszeń.

Organ w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podał w szczególności, że ustawodawca na gruncie ustawy o transporcie drogowym wykluczył możliwość wykonywania przewozów okazjonalnych osób na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje pojazd służący do świadczenia usług na podstawie licencji taksówkowej. Zdaniem organu, dla wywołania wrażenia podobieństwa pojazdu wykonującego przewóz okazjonalny do taksówki w zakresie opisanym normą ujętą w art. 18 ust. 5 pkt 3 u.t.d., wystarczy umieszczenie lampy na dachu pojazdu wykonującego przewóz okazjonalny. Bez znaczenia jest okoliczność sposobu przytwierdzenia urządzenia lub lampy do dachu pojazdu oraz fakt, czy lampa lub urządzenie są faktycznie podłączone do wewnętrznej instalacji elektrycznej pojazdu.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi wydanie decyzji z naruszeniem art. 86 w zw. z art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie przesłuchania, pomimo wyraźnego zastrzeżenia strony dotyczącego jej złego samopoczucia i okazania dokumentów o złym stanie zdrowia oraz art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności świadczących o wykonywaniu przez stronę przewozu rzeczy nie zaś przewozu osób. Wydanej decyzji skarżący zarzucił przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wobec uznania, że z umowy o współpracę z G. oraz z treści paragonu fiskalnego wynika, że strona wykonywała przewóz osób. Skarżący zarzucił również organowi I instancji naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., poprzez przyjęcie, że był on zobowiązany posiadać licencję na transport drogowy, podczas gdy wykonywał działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką. Nadto, jak określił skarżący, z ostrożności procesowej, zarzucił zaskarżonej decyzji brak podstaw do uznania, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz okazjonalny.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym między innymi art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz Ip. 1.1., 2.9. oraz 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

GITD, odnosząc się do przesłuchania skarżącego, z którego wynika między innymi fakt wykonywania w dniu [...] marca 2012 r. przewozu osób w ramach czterech kursów, podał, że wykonywał on działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób. Powyższe wynika także z wydruków z zamontowanego w pojeździe taksometru fiskalnego. Zdaniem GITD, okoliczność prowadzonej w tym zakresie działalności potwierdza również okazana w trakcie kontroli umowa o współpracę zawarta między G., a skarżącym. Jak podał GITD, w chwili kontroli skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego ani też licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, stąd zasadnym było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 1.1. załącznika do u.t.d.

GITD podał, że zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym, gdyż skarżący nie posiadał licencji na przejazd taksówką. Organ odwoławczy podkreślił, że dla wykonywania przewozu osób bez licencji taksówkowej ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania celem zawarcia umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne na podstawie innej licencji lub bez licencji wprowadzać potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, jak wskazał GITD, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI". Stworzono zatem takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką. GITD stwierdził w związku z tym, że realizowany przez skarżącego w chwili kontroli przewóz objęty był zakazami określonymi w art. 18 ust 5 u.t.d. Jednocześnie z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, że kontrolowany pojazd wyposażony był w taksometr fiskalny [...] o nr fab. [...], a także urządzenie techniczne w postaci banera zamocowanego na dachu pojazdu, na pojeździe znajdowały się ponadto oznaczenia z nazwą oraz telefonem przedsiębiorcy. Tym samym, w ocenie GITD, skarżący naruszył zakazy, o których mowa w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej określonej w Ip. 2.9. załącznika do u.t.d.

GITD stwierdzając, że w odniesieniu do kontrolowanego przejazdu nie zachodził wyjątek z art. 18 ust. 4b u.t.d., uznał, że prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w Ip. 2.10. załącznika do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego podanego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Nadto GITD odniósł się do zarzutu skarżącego sprowadzającego się do pominięcia okoliczności świadczących o wykonywaniu przez niego przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), nie zaś przewozu osób. Organ odwoławczy cytując definicję taksówki ujętą w art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazał, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym taksówką jest wyłącznie pojazd samochodowy wyposażony i przeznaczony do przewozu osób i ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. Jak podał GITD, w definicji taksówki nie mieści się określenie taksówka bagażowa. Zgodnie z tym, co wskazano wyżej, zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, z tym że przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym, ponieważ skarżący nie posiadał licencji na przejazd taksówką.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Z. B. - skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 86 w zw. z art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a., powtarzając towarzyszącą tym zarzutom argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez przyjęcie, że zobowiązany był posiadać licencję na transport drogowy w sytuacji, gdy wykonywał działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką, do czego, jego zdaniem, nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym działalność ta nie jest licencjonowana.

Zdaniem skarżącego, w trakcie kontroli nie wypowiadał się w sposób świadomy i pełny, nie czytał protokołu po jego sporządzeniu, a tylko go podpisał, co nie przeszkadzało kontrolującym. Dlatego też uznał, że jego stwierdzenie o wykonywaniu czterech przewozów osób, nie odpowiada rzeczywistości i nie mogło w związku z tym posłużyć organom obu instancji w procesie oceny treści przesłuchania. Skarżący przyjął w związku z tym, że zasadny jest wniosek o uzupełniające przesłuchanie kierowcy w postępowaniu odwoławczym, co uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego, fakt, że przewóz wykonywał on pojazdem osobowym nie może prowadzić do wniosku o wykonywaniu przewozu osób, nie zaś rzeczy. Skarżący wskazał na właściwości kontrolowanego pojazdu i wyjaśnił, że § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie tylko dopuszcza wyposażenie taksówki bagażowej w miejsca dla pasażerów, ale bezwzględnie tego wymaga, stanowiąc, że taksówka bagażowa musi mieć co najmniej jedno miejsce dla pasażera. Podkreślił, że w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. chodzi o przewóz realizowany taksówką bagażową, który nie podlega przepisom ustawy, a zatem dla realizacji tego przewozu nie jest wymagana licencja. Tym samym, jak podał skarżący, przewóz taksówką bagażową nie może spotkać się z sankcją finansową za "brak wymaganej licencji", na podstawie Ip. 1.1. załącznika do u.t.d.

Zdaniem skarżącego, przepisy art. 18 ust. 4b i ust. 5 u.t.d. nie mogą mieć zastosowania do jego osoby, gdyż można je odnosić wyłącznie do przedsiębiorcy realizującego przewóz okazjonalny i to na podstawie licencji, gdyż przewidują one sankcje za naruszenie reguł takiego przewozu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd podkreśla, że w świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego co do zasady w drodze wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dalej p.p.s.a.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego, które wynikają z przepisów ustawy.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Według art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31-ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Według lp. 2.9 ww. załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art.. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów u.t.d.

Skarżący Z. B. jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach zeznał, że w dniu [...] marca 2012 r. od ok. godz. [...] wykonywał przewóz drogowy osób – wykonując 4 kursy po W.. Skarżący podważał, co prawda powyższe zeznania twierdząc, że jest niepełnosprawny i podpisał protokół nie czytając go, jednak w ocenie Sądu powyższe twierdzenia nie niwelują wyżej wskazanych zeznań zawartych w protokole kontroli. Skarżący posiadał bowiem aktualne badania lekarskie umożliwiające prowadzenie pojazdu, tak więc musiał być w pełni świadomy aby je otrzymać, a jego stopień niepełnosprawności nie mógł być związany z otrzymywanymi ze środowiska impulsami w postaci konieczności odczytania poszczególnych znaków drogowych, wobec powyższego w ocenie Sądu nie wpływał również na treść powyższych zeznań.

O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczeni usług przewozu przez skarżącego świadczy również okazana w trakcie kontroli umowa o współpracę zawarta między C. a Panem Z. B. z dnia [...] listopada 2011 r. Zgodnie z treścią okazanej do kontroli umowy, C. zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania stronie zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie W. i całego kraju. Nadto w okazanych do kontroli dokumentach dotyczących użytkowania kasy rejestrującej widnieje pieczątka strony "T.". Skarżący do kontroli przedłożył też cztery paragon fiskalne T. z dnia [...] marca 2012 r. obejmujące kurs od godz. [...] do [...]. Do akt sprawy kontrolujący inspektor zabezpieczył również świadectwo legalizacji ponownej dotyczące taksometru elektronicznego o nr fabr. [...] na pojazd o nr rej. [...] wydane wnioskodawcy Z. B. oraz decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o nadaniu numeru ewidencyjnego kasie (drukarce) fiskalnej. Mając na uwadze powyższe, organ nie ma żadnych wątpliwości, iż przedmiotem wykonywanej w chwili kontroli działalności strony by świadczenie usług przewozu osób, a nie rzeczy.

Z akt sprawy, jak również oświadczenia pełnomocnika skarżącego zawartego w protokole rozprawy z dnia [...] maja 2013 r. wynika, że skarżący nie posiadał żadnej licencji ani na wykonywanie transportu drogowego, ani też wykonywania transportu drogowego taksówką (vide pismo z Urzędu m. W. z dnia [...] kwietnia

2012 r.

Reasumując należy uznać, że organy obu instancji prawidłowo nałożyły na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł zgodnie z lp. 1. 1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Z akt sprawy wynika również, że zatrzymany do kontroli pojazd marki [...]o numerze rejestracyjnym [...] posiadał cechy upodabniające go do taksówki, do czego zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 nie był uprawniony. W/w pojeździe zainstalowane było urządzenie fiskalne [...], na dachu pojazdu stwierdzono zainstalowane urządzenie techniczne w postaci banera podświetlanego zasilanego elektrycznie z napisem "T." oraz symbolem słuchawki telefonicznej. Na obu bokach pojazdu stwierdzono napisy "G.", "najlepsza korporacja w W.", "[...]", " tylko 1,8 zł/km", "akceptujemy karty kredytowe", "nr [...]". Dla celów dowodowych sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu.

Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijanie w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

W niniejszej sprawie skarżący złamał wszystkie trzy zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Jak wynika z akt sprawy w pojeździe było zainstalowane urządzenie fiskalne [...], nr fab. [...], które posiadało cechy taksometru, czego skarżący w skardze nie podważa. Skarżący nie podważa również pozostałych naruszeń z art. 18 ust. 5 u.t.d.

Jeżeli chodzi o naruszenie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. to ustawodawca posłużył się pojęciem "nazwa, adres oraz tel. przedsiębiorcy". Co prawda na pojeździe wskazana byłą nazwa "G." oraz telefon co nie jest tożsame z nazwiskiem skarżącego to jednak art. powyższy nie definiuje tych pojęć. Zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów. Podkreślenia wymaga, że w powyższej regulacji ustawodawca posłużył się określeniem nazwa a nie firma. Oznacza to, że nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą.

Doszło również do naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 3 u.t.d., gdyż na dachu pojazdu zamontowany był podświetlony baner z napisem "T.".

Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowany pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto ustalono, że pojazd nie spełniał przesłanki pozytywnej zawartej w art. 18 ust. 4b ustawy. Wobec powyższego prawidłowo organ nałożył na skarżącego za to przewinienie karę pieniężną.

Działając natomiast na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d.- organ ograniczył powyższe kary do kwoty 10000 zł.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. naruszenia art. 86 w zw. z art. 8 i 10, gdyż jak wynika z akt sprawy protokół przesłuchania został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ 1399/10, że "Sporządzenie protokołu z kontroli drogowej znajduje umocowanie w art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 12, poz. 874 ze zm.). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta, z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego, podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną, protokół stanowi dowód w sprawie".

Nie doszło również do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a., gdyż w ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione.

W ocenie Sądu nie znajduje również potwierdzenia w materiale dowodowym, okoliczność podnoszona w skardze, z której wynika, że skarżący poruszał się taksówką bagażową. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący sam- jego pełnomocnik- w odwołaniu od decyzji organu I instancji przyznał, że "Obiektywnie rzecz biorąc Z. B. w dniu kontroli przewoził co prawda osoby (i to znalazło się w protokole), ale tylko dodatkowo, gdyż realizowany przez niego przewóz był przewozem bagażu". Po drugie w chwili kontroli obowiązywało nowe brzmienie art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, że ustawodawca nie posługuje się pojęciem taksówka bagażowa.

Zgodnie z ze stanem prawnym obowiązującym do grudnia 2011 r. stosownie do treści furt 8 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. 2005 Ni 108, poz. 908 z póżn. zm.) taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą:

a) osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa),

b) ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa).

Zgodnie z treścią obecnie obowiązującego art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Tak więc, w chwili kontroli taksówką był wyłącznie pojazd samochodowy wyposażony i przeznaczony do przewozu osób i ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru stawkę, w definicji powyższej nie mieści się natomiast pojęcie taksówka bagażowa.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.