Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 358/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Minister Rozwoju~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 396/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 396/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 396/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 8 czerwca 2020 r., nr DLI-IX.7617.12.2019.AR w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu szkód oraz zmniejszenia wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2021, sygn. akt I SA/Wa 396/21 (dalej postanowienie z 20.12.2021) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A. S. (dalej Skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 396/21 (dalej postanowienie z 15.07.2021) o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 396/21 (dalej postanowienie z 09.06.2021) o odrzuceniu skargi na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 8 czerwca 2020 r. nr DLI-IX.7617.12.2019.AR (dalej decyzja Ministra) w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu szkód oraz zmniejszenia wartości nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleń faktycznych i prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15.07.2021 odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z 09.06.2021 o odrzuceniu jego skargi na decyzję Ministra.

Pismem z 21 września 2021 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 15.07.2021 r.

Zarządzeniem z 29 września 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez podanie numeru PESEL oraz złożenie odpisu zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ponadto, zarządzeniem z 29 września 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 6 października 2021 r.

W dniu 12 października 2021 r. skarżący uiścił wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł oraz w piśmie z 12 października 2021 r. (data stempla pocztowego) podał swój numer PESEL. Do dnia wydania postanowienia z 20.12.2021 Skarżący nie nadesłał odpisu zażalenia (pismo z 21 września 2021 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia doręczone zostało skarżącemu w dniu 6 października 2021 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie 1 odpis zażalenia (pismo z 21 września 2021 r.) upłynął bezskutecznie w dniu 13 października 2021 r. Zatem skoro Skarżący, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia i prawidłowego pouczenia o skutkach ich nieusunięcia w zakreślonym przez Sąd terminie, nie wykonał zarządzenie Sądu - to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa.

Odpis postanowienia z 20.12.2021 wraz z uzasadnieniem Skarżący odebrał w dniu 17 stycznia 2022 r.

Pismem nadanym w dniu 24 stycznia 2022 r. Skarżący wskazał, że pismo z dnia 21 września 2021 r. stanowi obok zażalenia wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Jednocześnie wniósł zażalenie na postanowienie z 20.12.2021 załączając odpis pisma z dnia 21 września 2021 r. oraz wskazując swój numer PESEL.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Za ukształtowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko.

W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Pogląd ten został ukształtowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a następnie zaakceptowany w doktrynie (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 15.06.1957 r. II CZ 123/57, NP 1958 nr 3; z dnia 2.09.1993 r., II CRN 83/93, lex nr 293287; post. SN z dnia 10.01.2002 r., I CZ 198/01, lex nr 53302; literatura powołana w "Kodeksie postępowania cywilnego z komentarzem" pod red. prof. dr J. Jodłowskiego i SN dr hab. K. Piaseckiego, Wyd. Prawnicze, W-wa 1989 r., t. I, s. 277).

Mając na względzie treść art. 86 § 1 ppsa podkreślić raz jeszcze należy, że postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej sprowadza się do badania, czy strona przekroczyła termin do dokonania czynności bez swojej winy. Zatem okoliczność, że do uchybienia terminu doszło w postępowaniu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu - musi być bezsporna. Początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyznaczać będzie więc data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie środka zaskarżenia tj. od daty doręczenia Skarżącemu niniejszego postanowienia. Wtedy dopiero będzie możliwość złożenia skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, spełniającego wymogi określone w art. 87 ppsa, między innymi – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa oddalił zażalenie.