Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1205/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 111 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy") stwierdził uchybienie przez B. W. (dalej: "Skarżącą") terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z dnia[...] lipca 2017 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 12 lipca 2017 r., odwołanie wniesiono w dniu 25 sierpnia 2017 r. a więc z uchybieniem terminu zawartego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.")

W skardze do Sądu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 77 §1, 107 § 3 oraz art. 111 §2 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego spawy oraz wskazanie nieprawdziwych faktów dotyczących rzekomego uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarzuciła, że organ zignorował fakt, że termin do wniesienia odwołania od decyzji biegnie po wydaniu postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji czym naruszył art. 111 § 1b K.p.a., a także art. 6, 7, 8 i 10 § 1 K.p.a.

Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpatrzenie właściwie złożonego odwołania.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w dniu 7 lipca 2017 r. organ I instancji wydał decyzję. W dniu 18 lipca 2017 r. skorzystała z prawa do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Organ I instancji w dniu 4 sierpnia 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił uzupełnienia decyzji. W związku z powyższym w dniu 25 sierpnia 2017 r. wniosła odwołanie. Niezrozumiałe jest dla niej stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po terminie.

W odpowiedzi na skargę organ uznał skargę. W uzasadnieniu wskazał, że dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia do siedziby organu odwoławczego wpłynęło ( wysłane przez organ I instancji, a nie znajdujące się wcześniej w aktach sprawy) żądanie strony o uzupełnienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] lipca 2017 r., nr [...]oraz postanowienie tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2017 nr [...] o odmowie uzupełnienia powyższej decyzji. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie 14 sierpnia 2017 r. i od tego dnia winien rozpocząć swój bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zatem pełnomocnik strony pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 25 sierpnia 2017 r. wniósł odwołanie z dochowaniem terminu, który upływał dopiero w dniu 28 sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Jej zasadność uznał zresztą organ w odpowiedzi na skargę.

Bezspornie decyzja WITD z dnia [...] lipca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej została doręczona pełnomocnikowi strony dnia 12 lipca 2017 r.

Pełnomocnik strony pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r., nadanym w placówce pocztowej publicznego operatora pocztowego dnia 25 sierpnia 2017 r. wniósł od ww. decyzji odwołanie. Organ odwoławczy uznał zatem, iż w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 26 lipca 2017 r. (środa).

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...].

Nie sposób nie zauważyć, iż po wydaniu zaskarżonego postanowienia do siedziby organu odwoławczego w dniu 13 października 2017 r. wpłynęło (wysłane przez organ I instancji, a nie znajdujące się wcześniej w aktach sprawy) żądanie strony o uzupełnienie decyzji WITD z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] oraz postanowienie tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia ww. decyzji organu I instancji. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie dnia 14 sierpnia 2017 r. i od tego dnia swój bieg rozpocząć winien termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji. Zatem pełnomocnik strony pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r., nadanym w placówce pocztowej publicznego operatora pocztowego dnia 25 sierpnia 2017 r. wniósł od ww. decyzji odwołanie z dochowaniem terminu, który upływał dopiero w dniu 28 sierpnia 2017 r., nie natomiast jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu dnia 26 lipca 2017 r.

Stanowisko takie ma uzasadnienie w treści art. 111 § 2 K.p.a., zgodnie z treścią którego w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji termin dla strony do wniesienia odwołania (...) biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

W niniejszej sprawie bezspornie został on przez skarżącą zachowany w tej sytuacji, wobec oczywistego naruszenia przez organ art. 134 K.p.a. w zw. z art. 111 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.