Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 56/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
659
Hasła tematyczne: Scalanie gruntów
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 180, art. 197, art. 194 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie wniosków z dnia 7 sierpnia 2003 r. o wszczęcie postępowania wewnętrznego w celu wyjaśnienia nieprawidłowości w postępowaniu scaleniowym - w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 56/17 p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 56/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu o: 1) odmowie przedłużenia terminu do złożenia wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy druk PPF; 2) pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu był art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) w zw. z art. 257 i art. 49 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku (art. 257 P.p.s.a.), nie jest również dopuszczalny wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wypełnionego formularza wniosku PPF, gdyż termin na usunięcie braków formalnych pisma procesowego (w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy), o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. i na podstawie którego skarżący został wezwany do nadesłania formularza PPF, jest terminem ustawowym, a nie instrukcyjnym, a więc nie można go ani skrócić, ani przedłużyć.

Powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2017 r. (k. 45) z pouczeniem, że nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia.

Następnie w dniu 16 sierpnia 2017 r. (data nadania, k. 50), skarżący złożył pismo nazwane "wnioskiem" z dnia 11 sierpnia 2017 r. (k.49), w którym domagał się "stwierdzenia nieważności (...) postanowienia z dnia 21 lipca 2017 r.".

Pismo to należało potraktować jako zażalenie na wskazane w nim postanowienie tut. Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne.

Jak bowiem wyżej wskazano, postanowienie z dnia 21 sierpnia 2017 r. zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 (a więc i postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi) sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (...).

Stosownie do paragrafu 2 tego przepisu, sąd rozpatruje sprzeciw orzekając jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Oznacza to, że postanowienie sądu wydane na skutek sprzeciwu od postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, z chwilą wydania staje się prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia, o czym skarżący został pouczony.

Jak bowiem wynika z art. 168 § 1 P.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.

Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do orzeczeń wydawanych przez sąd II instancji, a takim jest wojewódzki sąd administracyjny rozpatrujący sprzeciw strony od orzeczeń wydawanych przez referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy.

Niedopuszczalne jest także zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia ściśle wymienione w tym przepisie (pkt 1 – 10). Ani jednak art. 194 § 1, ani żaden inny przepis nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia w przedmiocie "przedłużenia" terminu ustawowego, a takim jest 7-dniowy termin wskazany w art. 49 §1 P.p.s.a.

Z tych względów zażalenie J. H. podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 260 § 2 P.p.s.a.