Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 989/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2006 roku znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2005 roku, znak [...], wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przez młodszego inspektora transportu drogowego w przedmiocie nałożenia na A. B., prowadzącego Z. w C. karę pieniężną w łącznej kwocie 3500 złotych.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i wywody prawne.

W dniu [...] lipca 2005 roku w miejscowości W. na ulicy [...] (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...].

Na podstawie rozmowy z kierowcą pojazdu M. P., kontroli dokumentów i ładowni pojazdu ustalono, że pojazdem tym firma Z. A. B. wykonywała transport drogowy rzeczy. Przewożono lody o masie 700 kg z miejscowości C. do miejscowości C.

Kierowca nie okazał do kontroli licencji lub wypisu z licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Dalsza kontrola wykazała, że kierowca nie okazał wykresówek z bieżącego tygodnia oraz ostatniej wykresówki z poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Łącznie kierowca nie posiadał 7 wykresówek. Kontrolujący stwierdzili również, że w samochodzie zamontowany jest tachograf, który nie miał ważnej legalizacji urządzenia.

Na okoliczność kontroli sporządzony został protokół, który został podpisany przez kontrolującego i przez kierowcę. Ustalenia kontroli zawarte w protokole stanowiły podstawę wszczęcia przeciwko A. B. postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na zawiadomienie organu z dnia [...] lipca 2005 roku A. B. złożył pisemne wyjaśnienie wraz z żądanymi przez organ kserokopiami dokumentów.

Z pisma z dnia [...] lipca 2005 roku wynika, że w dniu kontroli pojazdem [...] nr rej. [...] wykonywany był przewóz na potrzeby własne. Samochód ten w dniu [...] lipca 2005 roku został zgłoszony do Starostwa w [...], aby został wpisany do zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Wpis został dokonany i w dniu [...] lipca 2005 roku A. B. otrzymał nowe zaświadczenie.

Przejazd pojazdem [...] był nieplanowany. Nastąpił w sytuacji, gdy inny samochód, przewożący lody do odbiorcy uległ awarii. To zdarzenie losowe spowodowało, iż towar został przeładowany do nowego samochodu, w którym było zamontowane urządzenie kontrolno-pomiarowe, ale nie posiadało ono legalizacji.

A. B. nie potrafił wyjaśnić, dlaczego kierowca pojazdu w dacie kontroli nie okazał wykresówek.

W tym stanie faktycznym organ I instancji tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] października 2005 roku decyzję nr [...] o nałożeniu na A. B. Z. kary pieniężnej w łącznej kwocie 3500 złotych.

Na karę tę składały się trzy jednostkowe kary. Pierwsza kara w wysokości 100 złotych za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wpisu z zaświadczenia. Stanowi to naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204 z 2004 r., poz. 2088).

Jako podstawę nałożenia kary pieniężnej organ wskazał art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.8 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088).

Kolejna kara w wysokości 1400 złotych dotyczyła nieokazania przez kierowcę pojazdu 7 wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Stanowi to naruszenie art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WEL 370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879). Podstawę nałożenia tej kary stanowił art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088).

Ostatnia kara w wysokości 2000 złotych została wymierzona w związku ze stwierdzeniem, że tachograf nie posiada legalizacji, a więc nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, co stanowi naruszenie załącznika I, Rozdział VI pkt 3a Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WEL 370 z 31 grudnia 1985 roku).

Postawę nałożenia tej kary stanowił art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088).

W uzasadnieniu decyzji organ m.in. podał, że w wyniku awarii komputera zaistniała oczywista omyłka wpisana w załączniku do protokołu kontroli, kontroli wykonanej w tym samym dniu ale o godz. 9.50 w stosunku do przedsiębiorstwa U. M. B., ale nie ma wątpliwości, że kontrola była przeprowadzona w dniu [...] lipca 2005 roku o godz. 12.10 zaś kontrolowanym kierowcą był M. P., a kontrolowaną firmą był Z. A. B., co wynika z protokołu i innych dokumentów dołączonych do akt sprawy.

Dalej organ podniósł, że wobec ustalenia, iż kontrolowanym pojazdem nie był wykonywany transport drogowy ale przewóz na potrzeby własne, zmieniono kwalifikację prawną naruszenia z wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek na wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia. Pozostałe rozważania organu dotyczą zasadności nałożenia na A. B. kary pieniężnej za nieokazanie wykresówek bądź zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu oraz za to, że tachograf nie posiadając ważnej legalizacji nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

Z decyzją z dnia [...]października 2005 roku nie zgodził się A. B., który złożył od niej odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...], domagając się jej uchylenia.

W odwołaniu wyjaśnił, że skontrolowany pojazd został dopiero co zakupiony i posłużenie się nim nastąpiło w szczególnych okolicznościach, bowiem awarii uległ inny samochód wiozący towar (lody) do odbiorców. Odwołujący się był w stanie wyższej konieczności, aby nie dopuścić do zepsucia się towaru wydał dyspozycję, aby lody przewieźć nowym samochodem, który nie odpowiadał wszystkim wymogom formalnym przewidzianym przez ustawę o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania A. B. decyzją z dnia [...] marca 2006 roku, znak [...] utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając w całości ustalenia faktycznie i argumentację prawną w niej zawartą.

Organ II instancji zaznaczył ponadto, iż każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona była zgodnie z przepisami prawa. Sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Rolą organów Inspekcji jest kontrola ich przestrzegania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę na fakt, że fakt niewykonywania wcześniej przejazdów danym pojazdem nie ma związku z obowiązkiem okazywania przez kierowcę wykresówek.

Wynika to z tego, że wykresówka jest bezpośrednio związana z kierowcą a nie z pojazdem i jest ona rejestratorem aktywności kierowcy, a nie pojazdu.

Na mocy art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 180, poz. 1497) do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości, może w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 6, poz. 54) wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] marca 2006 roku znak [...] A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi A. B. podniósł argumenty jak w uzasadnieniu odwołania, wniesionego od decyzji I instancji.

Według jego oceny przewóz dokonany w dniu [...] lipca 2005 roku nie był to przewóz wykonywany jako działalność pomocnicza w stosunku do jego podstawowej działalności, ale przejazd w celu zapobieżenia powstania szkody w wyniku awarii innego pojazdu.

W konsekwencji nie powinny być w tej sytuacji stosowane rygory wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jeśli brać pod uwagę zarówno jej literę jak i ducha.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2005 roku nie naruszają prawa.

W działaniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydającego decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza, dlatego nie ma potrzeby jej powtarzania.

Skarżący w skardze nie przedstawia zarzutów co do zaskarżonej decyzji, które miałyby naturę prawną, ale powołuje się na względy słusznościowe, które z przyczyn omówionych wyżej nie mogły być uwzględnione.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.