Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1372/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6069 Inne o symbolu podstawowym 606
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 93, art. 88, art. 91
journal: Dz.U. 2015 poz 196
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 88, art. 91 ust. 1 i ust. 2, art. 93 oraz art. 156, art. 161 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K. K. odmówił zatwierdzenia dokumentacji geologiczno – inżynierskiej dotyczącej rozpoznania warunków geologiczno – inżynierskich pod budowę zabudowy zagrodowej/ jednorodzinnej mieszkaniowej na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z.

W uzasadnieniu organ podniósł, że warunki geotechniczne posadowienia obiektu budowlanego określone są w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. W § 3 wymienionego rozporządzenia wymieniono elementy ustalania geotechnicznych warunków posadowienia. W oparciu o wytyczne wymienione w rozporządzeniu, Geolog dokumentujący J. G., przyjął, że na omawianym terenie występują skomplikowane warunki gruntowe z uwagi na lokalizację projektowanej inwestycji w obrębie osuwiska.

Zgodnie z art. 93 ustawy Prawo geologiczne i górnicze dokumentację geologiczno-inżynierską, przedkłada się właściwemu organowi administracji geologicznej w 4 egzemplarzach w postaci papierowej i w 4 egzemplarzach w postaci elektronicznej. Dokumentację geologiczno-inżynierską, zatwierdza, w drodze decyzji, właściwy organ administracji geologicznej. Jeżeli dokumentacja geologiczna, nie odpowiada wymaganiom prawa albo powstała w wyniku działań niezgodnych z prawem, właściwy organ administracji geologicznej odmawia jej zatwierdzenia.

W niniejszej sprawie inwestor planuje budowę w obrębie nieaktywnego osuwiska nr [...] według ewidencji SOPO wykonanej przez Państwowy Instytut Geologiczny-Państwowy Instytut Badawczy. Według informacji zawartych w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej "inwestor jest świadomy lokalizacji inwestycji na terenie nieaktywnego osuwiska (wg ewidencji SOPO) i związanego z tym zagrożenia". Jednak w ocenie organu inwestor nie uwzględnia faktu, że "najczęściej odpowiedzialne za inicjację ruchów osuwiskowych są warunki klimatyczne zwłaszcza okresowe deszcze". Zmiana obciążenia gruntu to jeden z elementów mogących mieć wpływ na uaktywnienie się procesów osuwiskowych.

Na osuwiskach nieaktywnych oraz terenach potencjalnie zagrożonych możliwością powstania osuwisk należy bezwzględnie sporządzać dokumentacje geologiczno-inżynierskie przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac budowlanych. Dopiero od wyników określonych w dokumentacji należy uzależnić ostateczną decyzję o podjęciu prac projektowych, budowlanych lub rezygnacji z lokalizacji inwestycji w skomplikowanych warunkach gruntowych. Powyższe jest niezbędne, mając na uwadze przede wszystkim możliwość powstania szkód znacznych rozmiarów, związanych ze zniszczeniem budynków Wnioskodawcy w wyniku niewłaściwego rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich.

W ocenie organu przedłożona dokumentacja geologiczno-inżynierska nie odpowiada wymaganiom prawa gdyż: nie wszystkie cele określone w projekcie robót geologicznych zostały zrealizowane, co jest niezgodne art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 196) – nie rozpoznano szczegółowo warunków geologiczno- inżynierskich: nie określono głębokości warstwy poślizgu, nie nawiercono warstw nienaruszonych; nie przedstawiono w sposób jednoznaczny przydatności terenu na potrzeby m.in.

posadawiania obiektów budowlanych, w związku z tym, przedstawiona dokumentacja nie spełnia wymagania przepisu prawa wynikającego art. 91 ust. 2 pkt.2. ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze; nie wykonano obliczeń dotyczących przemieszczeń i ogólnej stateczności podłoża gruntowego, oceny stateczności zboczy, nie zaprojektowano jednoznacznie odwodnień budowlanych zgodnie §3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych.

Jak wynika z przedstawionych na etapie zatwierdzania projektu robót geologicznych inwestor zamierzał wybudować:

a/ budynek mieszkalny (1) niski o wymiarach 12 m x 8,4 m, parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony, posadowiony na płycie fundamentowej na poziomie 1,3 m p.p.t; b/ budynek gospodarczy (2) parterowy, niepodpiwniczony o wymiarach 9,6 m x 5,5 m; konstrukcja murowano-drewniana, w części ażurowa, posadowiony również na płycie fundamentowej. Na etapie zatwierdzania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej inwestor przedłożył następującą charakterystykę budynków, które zamierza wybudować (karta 102 projektu, karta 80, 81 i 82 projektu - mapa do celów projektowych załączona do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej): a/ budynek mieszkalny (1) niski o wymiarach 12 m x 8,4 m, parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony, posadowiony na płycie fundamentowej na poziomie 1,35 m p.p.t., wysokość budynku 8,4 m; b/ budynek gospodarczy (2) parterowy, niski, bez poddasza użytkowego, niepodpiwniczony o wymiarach 9,7 m x 5,8 m, wysokość 5,4 m; konstrukcja murowano-drewniana w większej części ażurowa, posadowiony na płycie fundamentowej na głębokości 1,35 m p.p.t.

Według oceny organu budynki wymienione w projekcie robót geologicznych i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej to budynki różne co w szczególności widoczne jest przy porównaniu map do celów projektowych ujętych w projekcie i dokumentacji, a wysokość budynku mieszkalnego 8,4 m nie predysponuje go do budownictwa niskiego.

Jednocześnie ustalono, że inwestor w dniu 19.06.2015 r. wystąpił do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku, do którego dołączył opinię geotechniczną wykonaną przez geologa inż. G. Z., z której wynika, że warunki lokalizacji omawianej inwestycji mimo ich położenia w strefie osuwiska, należą do prostych. Z ustaleń wynikających z niniejszego postępowania wynika, że warunki posadowienia budynku należą do skomplikowanych. Tak więc, wnioskodawca w ramach dwóch odrębnych postępowań przed tym samym organem posługuje się dwoma różnymi dokumentami sprzecznymi w swej treści.

Organ I instancji stwierdził, że w dwóch odrębnych postępowaniach przed tym samym organem posłużono się dwoma różnymi dokumentami sprzecznymi w swej treści. Podsumowując organ I instancji odmówił zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, gdyż nie odpowiada ona wymaganiom prawa, w tym nie realizuje w pełni celów określonych w projekcie robót geologicznych i nie daje jednoznacznych odpowiedzi w zakresie sposobu posadowienia obiektów budowlanych.

Od tej decyzji odwołanie wniosła K. K. zarzucając naruszenie:

1) art. 93 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 19 i 21 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, poprzez nieuzasadnioną odmowę zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej pomimo tego, że odpowiada ona wymaganiom prawa;

2) art. 7 i art. 77 oraz 8 K.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

3) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Odwołująca się podniosła, że wbrew twierdzeniom organu l instancji wszystkie cele określone w projekcie robót geologicznych zostały w pełni zrealizowane. Z projektu robót geologicznych wynika bowiem jednoznacznie, że celem prac i badań objętych przedmiotowym projektem było określenie warunków geologiczno -inżynierskich na potrzebę budowy projektowanej inwestycji oraz rozpoznanie warunków gruntowo - wodnych pod projektowane budynki. Nie było natomiast celem tych badań rozpoznanie budowy geologicznej osuwiska, dlatego też odstąpiono od obliczeń stateczności stoku. Tym samym w niniejszej sprawie nie było konieczne określenie głębokości warstwy poślizgu.

Odwołująca się stwierdziła również, że wymaganie od niej określenia głębokości warstwy poślizgu oznacza de facto nakładanie na stronę nieuzasadnionego obowiązku wykonania wierceń o bliżej nieokreślonej głębokości bez względu przy tym na znaczne koszty finansowe. Wykonywanie, aż tak głębokich wierceń mija się natomiast z celem wykonywanych robót jakim jest określenie warunków geologiczno - inżynierskich na potrzebę budowy projektowanych budynków. Za nieuzasadnione odwołująca się uznała zarzuty organu I instancji dotyczące kwestii braku tożsamości budynków wskazanych w projekcie robót geologicznych oraz w przedłożonej dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Odwołująca się wyjaśniła, że różnice w wymiarach przedmiotowych budynków nie są istotne przez co nie mają one wpływu na wyniki przeprowadzonych badań.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy tą decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się K. K., która 29 kwietnia 2016 r. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu skargi uchylił zaskarżoną decyzję (wyrok z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 799/16). W wyroku Sąd wskazał m.in., że obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu odwoławczego było ustosunkowanie się przy uzasadnianiu decyzji do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wypełniło w sposób prawidłowy ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego odniesienia się do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że należy podzielić ustalenia organu I instancji wskazujące, iż przedłożona dokumentacja geologiczno-inżynierska nie odpowiada wymaganiom prawa. Dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych (art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Przedmiotowy wniosek dotyczy budowy budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w obrębie nieaktywnego osuwiska nr [...]. Starosta mocą decyzji z dnia [...] 2015 r. zatwierdził projekt robót geologicznych dotyczący określenia warunków geologiczno-inżynierskich pod budowę zabudowy zagrodowej/jednorodzinnej mieszkaniowej na wskazanych działkach w miejscowości Z. W decyzji tej wskazano, iż zakres projektowanych robót obejmuje - wykonanie 3, otworów geologiczno-inżynierskich celem rozpoznania warunków gruntowo-wodnych na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych, w tym: 2 odwierty zlokalizowane w rejonie projektowanych obiektów budowlanych (oznaczone symbolami: O-2/5m, O-3/5m) oraz 1 odwiert położony w obrębie osuwiska, poniżej obiektów budowlanych. Dalej wskazano, że projektowane otwory na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych wiercone będą do głębokości 5,00 m. Otwór zlokalizowany w obrębie osuwiska, mający za zadanie rozpoznanie strefy poślizgu i nawiercenie głębokości utworów nienaruszonych projektuje się do głębokości 15,00 m (odwiert powinien być zagłębiony do około 3,00 m poniżej powierzchni poślizgu w utworach nienaruszonych). Wszystkie wiercenia badawcze oraz badania laboratoryjne mają na celu rozpoznanie rodzajów gruntów oraz ich parametrów, a otwór oznaczony symbolem O-1/15m wskazanie głębokości występowania płaszczyzny poślizgu.

Z powyższego wynika, iż wiercenie otworu zlokalizowanego w obrębie osuwiska ma na celu wskazanie głębokości występowania płaszczyzny poślizgu. W decyzji wskazano, że otwór ten projektuje się do głębokości 15,00 m, jednocześnie zaznaczono, iż odwiert powinien być zagłębiony do około 3,00 m poniżej powierzchni poślizgu w utworach nienaruszonych.

Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, iż w przypadku gdy dla otworu o symbolu O-1/15m zostanie osiągnięta projektowana głębokość, a nie zostanie stwierdzone nienaruszone ruchami osuwiskowymi podłoże, wiercenie należy kontynuować do głębokości co najmniej 3, 0 m poniżej powierzchni poślizgu.

Ze sporządzonej w sprawie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wynika, iż w obrębie osuwiska wykonano otwór do głębokości 15 m i do tej głębokości nie stwierdzono występowania strefy poślizgu. Oznacza to, że dokumentacja geologiczno-inżynierska nie odpowiada przepisom prawa, tj. art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ nie wskazuje głębokości występowania płaszczyzny poślizgu w obrębie osuwiska, a taki cel został wyznaczony przez Starostę w decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych. Powody z jakich autor dokumentacji geologiczno-inżynierskiej odstąpił od wykonania głębszego otworu, tj. niewielki zakres inwestycji, koszt posadowienia pośredniego np. na palach nieadekwatny do kosztów całej inwestycji - nie mają żadnego uzasadnienia prawnego. Należy podkreślić, iż dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych. Taki jest cel tego postępowania, dlatego też, w sytuacji gdy planowane budynki mają zostać wybudowane w obrębie nieaktywnego osuwiska rzeczą istotną jest ustalenie na jakiej głębokości występuje strefa poślizgu.

Autor dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zaproponował przyjęcie, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, III kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego w skomplikowanych warunkach gruntowych ze względu na położenie przedmiotowej działki w obrębie nieaktywnego osuwiska. Jednocześnie wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się w obrębie nieaktywnego osuwiska nr [...]. Przy zachowaniu szczególnej ostrożności podczas budowy jak i użytkowania projektowanego obiektu - właściwe wykonanie prac ziemnych zgodnie z zaleceniami, odpowiednie odwodnienie, właściwa gospodarka wodna, brak podcięć i obciążeń stoku, teren powinien zachować stabilność. Obecnie nie stwierdzono aktywności osuwiska, możliwe jest jednak w przyszłości uaktywnienie się ruchów masowych pod wpływem infiltracji wody opadowej i roztopowej, co może stanowić zagrożenie dla zabudowy mieszkalnej w jego obrębie, nie można wykluczyć uszkodzeń obiektów.

Zdaniem Kolegium sporządzona w sprawie dokumentacja nie określa w sposób jednoznaczny, czy teren jest przydatny do realizacji planowanego przedsięwzięcia, a wskazuje na to zastosowane przez autora dokumentacji przypuszczenie, że obiekt powinien zachować stabilność przy zachowaniu szczególnej ostrożności. Posadowienie obiektów budowlanych w obrębie osuwiska może spowodować uaktywnienie się osuwiska i katastrofę, zatem ze sporządzonej dokumentacji musi jednoznacznie wynikać, czy teren jest przydatny do realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Należy zwrócić także uwagę na sprzeczność w dokumentacji, a mianowicie na stronie 20 dokumentacji wskazano, że nie będzie podcięć stoku, natomiast na stronie 21 wskazano, że należy wykonywać jak najmniejsze podcięcia skarpy. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż zgodnie z §4 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - skomplikowane warunki gruntowe występują w przypadku warstw gruntów objętych występowaniem niekorzystnych zjawisk geologicznych, zwłaszcza zjawisk i form krasowych, osuwiskowych, sufozyjnych, kurzawkowych, glacitektonicznych, gruntów ekspansywnych i zapadowych, na obszarach szkód górniczych, przy możliwych nieciągłych deformacjach górotworu, w obszarach dolin i delt rzek oraz na obszarach morskich.

Kolegium podzieliło także stanowisko organu I instancji, iż projekt robót geologicznych i dokumentacja geologiczno-inżynierska muszą dotyczyć tego samego obiektu budowlanego, co nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Budynki wymienione w projekcie robót geologicznych i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej różnią się: w projekcie robót geologicznych budynek mieszkalny ma być posadowiono na płycie fundamentowej na poziomie 1,3 mp.p.t., a w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na płycie fundamentowej na poziomie 1,35 mp.p.t., zatem głębiej. W projekcie robót geologicznych budynek gospodarczy ma wymiary 9,6 m x 5,5 m, a w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej ma wymiary 9,7 m x 5,8 m, zatem jest większy. Ponadto należy wskazać, iż wysokość budynku mieszkalnego 8,4 m nie predysponuje go do budownictwa niskiego.

W przedmiotowej sprawie planowane obiekty budowlane należą do trzeciej kategorii geotechnicznej, ponieważ obiekty budowlane mają być posadowione w skomplikowanych warunkach gruntowych - dlatego też bardzo ważne jest aby geotechniczne warunki posadowienia oraz zakres badań geotechnicznych gruntu ustalić zgodnie z zapisami rozporządzenia. Zdaniem Kolegium przedstawiona dokumentacja geologiczno-inżynierska nie spełnia tego wymogu. W szczególności należy zwrócić uwagę, iż autor dokumentacji odstąpił od obliczenia stateczności stoku wskazując, że planowane obiekty budowlane będą małym obciążeniem dla _ gruntu, jednakże nie poparł to żadnymi obliczeniami, ani badaniami próbnymi obciążeń gruntu. W dokumentacji brak jest także ustaleń co do przemieszczeń i ogólnej stateczności podłoża, co jest wymagane przez ww. rozporządzenie. Ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia polega także na zaprojektowaniu odwodnień budowlanych. Sporządzona w niniejszej sprawie dokumentacja nie przedstawia projektu odwodnień budowlanych, a jedynie wskazówki, że w przypadku przystąpienia do prac budowlanych należy przeanalizować odpowiednio odprowadzanie wód opadowych i roztopowych napływających z wyższych partii terenu poprzez wykonanie powyżej budynków poprzecznych do stoku rowów powierzchniowych z uszczelnionym dnem oraz ewentualnie wykonanie odpowiednio głębokiego odwodnienia - odgórny drenaż wgłębny. W przedmiotowej sprawie zaprojektowanie odwodnień budowlanych jest bardzo ważne, ponieważ jak sam autor dokumentacji wskazał: "obecnie nie stwierdzono przejawów aktywności osuwiska, możliwe jest jednak w przyszłości uaktywnienie się ruchów masowych pod wpływem infiltracji wody opadowej i roztopowej, co może stanowić zagrożenie dla zabudowy mieszkalnej w jego obrębie, nie można wykluczyć uszkodzeń obiektów."

Przedłożona dokumentacja geologiczno-inżynierska nie odpowiada wymaganiom prawa, zatem działając na podstawie art. 93 ust. 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze należy odmówić jej zatwierdzenia.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła K. K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 93 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 19 i 21 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, poprzez nieuzasadnioną odmowę zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej pomimo tego, że odpowiada ona wymaganiom prawa;

2/ art. 7 i art. 77 oraz 8 K.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

3/ art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, które dotyczyły kwestii mających istotny wpływ na wynik sprawy,

4/ art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty wskazując przede wszystkim, że w sprawie nie było koniecznym określanie głębokości warstwy poślizgu. Ustalenie głębokości przedmiotowej warstwy nie jest bowiem niezbędne do określenia warunków geologiczno – inżynierskich.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 200 2r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Przede wszystkim wskazać należy, że K. K. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie dokumentacji geologiczno – inżynierskiej dotyczącej rozpoznania warunków geologiczno – inżynierskich pod budowę zabudowy zagrodowej/jednorodzinnej mieszkaniowej na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z.

W myśl art. 93 ustawy Prawo geologiczne i górnicze dokumentację geologiczno-inżynierską, przedkłada się właściwemu organowi administracji geologicznej w 4 egzemplarzach w postaci papierowej i w 4 egzemplarzach w postaci elektronicznej. Dokumentację geologiczno-inżynierska, zatwierdza, w drodze decyzji, właściwy organ administracji geologicznej. Jeżeli dokumentacja geologiczna, nie odpowiada wymaganiom prawa albo powstała w wyniku działań niezgodnych z prawem, właściwy organ administracji geologicznej odmawia jej zatwierdzenia. Zatem zatwierdzenie dokumentacji geologiczno – inżynierskiej polega na sprawdzeniu zgodności z prawem czynności prowadzących do jej sporządzenia i poprawności przedłożonej dokumentacji.

W niniejszej sprawie, co zostało bezspornie ustalone, inwestor planuje budowę w obrębie nieaktywnego osuwiska nr [...]. Bez wątpienia zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że dokumentacja geologiczna powinna w sposób jednoznaczny określać przydatność terenu na potrzeby posadowienia obiektu budowlanego wskazanego w projekcie robót geologicznych, dokumentacji geologicznej. W niniejszej sprawie istotne jest, że faktycznie projekt robót geologicznych różni się od dokumentacji geologicznej, gdyż nie dotyczy obiektu budowalnego o identycznych wymiarach. Na etapie zatwierdzania projektu robót geologicznych inwestor zamierzał wybudować:

a/ budynek mieszkalny (1) niski o wymiarach 12 m x 8,4 m, parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony, posadowiony na płycie fundamentowej na poziomie 1,3 m p.p.t; b/ budynek gospodarczy (2) parterowy, niepodpiwniczony o wymiarach 9,6 m x 5,5 m; konstrukcja murowano-drewniana, w części ażurowa, posadowiony również na płycie fundamentowej. Na etapie zaś zatwierdzania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej inwestor przedłożył następującą charakterystykę budynków, które zamierza wybudować (karta 102 projektu, karta 80, 81 i 82 projektu - mapa do celów projektowych załączona do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej): a/ budynek mieszkalny (1) niski o wymiarach 12 m x 8,4 m, parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony, posadowiony na płycie fundamentowej na poziomie 1,35 m p.p.t., wysokość budynku 8,4 m; b/ budynek gospodarczy (2) parterowy, niski, bez poddasza użytkowego, niepodpiwniczony o wymiarach 9,7 m x 5,8 m, wysokość 5,4 m; konstrukcja murowano-drewniana w większej części ażurowa, posadowiony na płycie fundamentowej na głębokości 1,35 m p.p.t. Już z prostego zestawienia wartości i porównania wynika, że budynki wymienione w projekcie robót geologicznych i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej różnią się: w projekcie robót geologicznych budynek mieszkalny ma być posadowiono na płycie fundamentowej na poziomie 1,3 mp.p.t., a w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na płycie fundamentowej na poziomie 1,35 mp.p.t., zatem głębiej. W projekcie robót geologicznych budynek gospodarczy ma wymiary 9,6 m x 5,5 m, a w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej ma wymiary 9,7 m x 5,8 m, zatem jest większy. Trudno zgodzić się, że skarżącą, iż różnice w wymiarach przedmiotowych budynków nie są znaczne. Tym bardziej, że budynek ma być posadowiony w obrębie nieaktywnego osuwiska i trudno wskazać jak choćby najmniejsze zmiany parametrów wpłyną na podłoże.

Wątpliwości Sądu budzą też sformułowania zawarte w przedstawionej dokumentacji. Geolog stwierdza bowiem, że "przy zachowaniu szczególnej ostrożności w trakcie prac budowlanych obiekt powinien zachować stabilność". Użycie słów "przy zachowaniu szczególnej ostrożności" czy też "powinien zachować stabilność" napawa obawą, że sam geolog nie jest pewien wytrzymałości podłoża. Organ I instancji właściwie zauważył, że stwierdzenie geologa nie dają pewności, a jedynie przypuszczenie, że omawiany teren jest przydatny do realizacji zamierzonej inwestycji. Ponadto stwierdzić należy, że zakres prac został określony w decyzji Starosty suskiego z dnia 1 czerwca 2015 r. i obejmował: wykonanie trzech otworów celem rozpoznania warunków gruntowo – wodnych na potrzeby posadowienia obiektu i jeden otwór mający na celu rozpoznanie warstw poślizgu, który powinien być zagłębiony do około 3,00 m poniżej powierzchni poślizgu w otworach nienaruszonych i wskazywać głębokość wystąpienia warstw poślizgu. Natomiast geolog dokumentujący pracę wskazał, że do głębokości rozpoznania 15 m nie stwierdzono występowania warstwy poślizgu, nie można natomiast wykluczyć jej występowania, jednak ze względu na niewielki zakres inwestycji nie było ekonomiczne wykonanie głębszych otworów. Zdaniem Sądu i w tej kwestii dysponujemy jedynie pewnymi przypuszczeniami geologa, a nie pewnością. Kierując się doświadczeniem życiowym i logiką stwierdzić można, że nakład prac i kosztów na wykonanie głębszego otworu jest niewspółmiernie mały do strat jakie mogą powstać w wyniku osunięcia się ziemi. W dokumentacji z całą pewnością brakuje jednoznacznych stwierdzeń co do występowania trefy poślizgu. To kolejna rzecz, która w sposób oczywisty powoduje, że dokumentacja nie spełnia wymagań stawianych przez przepisy prawa.

Odnosząc się do zarzutów stawianych w skardze dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdzić należy zarówno Starosta jak i organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, nie uchybili normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu decyzji, organy nie naruszyły art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy nie dopuściły się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 K.p.a.

Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia i oceny w świetle których zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanych organów, że dokumentacja geologiczno – inżynierska nie odpowiada wymaganiom prawa, w tym nie realizuje w pełni celów określonych w projekcie robót geologicznych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.