Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 388/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 4 i par. 4 i 5, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędzia WSA del. Małgorzata Miron Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. i R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1481/06 w sprawie ze skargi M. i R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1481/06, po rozpoznaniu skargi M. i R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. o odmowie, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek M. i R. J. w sprawie dyslokacji budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...] przy ul. [...] we W., której współwłaścicielami są G. S. i inni. Po rozpoznaniu odwołania M. i R. J. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Skargę na tę decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi M. i R. J. Skarga została oddalona wyrokiem z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 2085/98.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. pismami z dnia 14 marca 2005 i 5 lipca 2005 r. złożyli M. i R. J., zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzję tę uchylił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stosownie do wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1998 r., a następnie decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1998 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji utrzymał ją w mocy podając w uzasadnieniu, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie przyczyn wznowienia określonych w art. 145 ( 1 i art. 145a kpa, a ponadto istotą wznowieniowego postępowania jest powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego co oznacza, że nową decyzję rozstrzygającą istotę sprawy wydaje się tak jak w sytuacji, gdyby sprawa nie była rozpatrywana. M. i R. J. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania z przyczyn kreślonych w art. 145 ( 1 pkt 5 kpa, tj. wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Te nowe dowody, to brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zabudowanego przedmiotowym budynkiem gospodarczym. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego okoliczności wskazane przez wnioskodawców nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż w dacie wydania decyzji Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1998 r., jak i w dacie wydania decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego we W. z dnia [...] lipca 1985 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji istniały miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego miasta W., to jest zatwierdzony zarządzeniem nr [...] Wojewody B. z dnia [...] marca 1975 r. plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W. oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta W. zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej we W. nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. /Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm./.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. i R. J. podnosząc, iż nie zgadzają się z tą decyzją, gdyż łamie ona przepisy budowlane wprowadzając w błąd organy administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko powyższe Sąd umotywował tym, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, stanowiące odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wymaga spełnienia ustawowych przesłanek /dwóch przesłanek/, a to istnienia decyzji ostatecznej, a także wystąpienia jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 ( 1 i art. 145a kpa wad decyzji administracyjnych. W sprawie powołano się na przesłankę określoną w art. 145 ( 1 pkt 5 kpa, a więc wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Chodzi tu tylko o takie dowody, które są dla sprawy istotne oraz nowe, a także takie, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi administracji. W ocenie Sądu rację ma organ, który wydał zaskarżoną decyzję, iż powołana przesłanka wznowieniowa w sprawie nie zaistniała, bowiem istniały cytowane wyżej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Sąd zauważył ponadto, iż w sprawie musi być brana pod uwagę taka okoliczność, że decyzja, której dotyczy wniosek, była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, który wyrokiem z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 2085/98 skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i R. J., reprezentowani przez adwokata P. K., zarzucając "naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest obrazę art. 135 ( 1 zdanie pierwsze". Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, że zaskarżona decyzja opiera się na stwierdzeniu, iż "bezsprzecznie" w dacie wydania decyzji przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego we W. z dnia [...] lipca 1985 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta W. zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej we W. nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. Sąd nie dostrzegł jednak, powtarzając powyższe dane w ślad za uzasadnieniem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż powołano się na istnienie planu z 1988 r. w dacie wydania kwestionowanej decyzji - [...] lipca 1985 r. Plan ten powstał jednak dopiero prawie trzy lata po wydaniu kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem motywy zarówno organu jak i Sądu pierwszej instancji są oczywiście błędne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Kluczową w niniejszej sprawie kwestią jest to, iż postępowanie administracyjne toczyło się w trybie wznowieniowym na podstawie powołanej przez stronę przesłanki określonej w art. 145 ( 1 pkt 5 kpa, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nowy dowód w rozumieniu tego przepisu powołano brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego decyzją kontrolowaną w postępowaniu wznowieniowym w dacie wydania tej decyzji. Nie zostało jednak dostrzeżone zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak zresztą również w postępowaniu sądowoadministracyjnym, iż kwestia istnienia lub braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy do sfery dowodowej, lecz prawnomaterialnej, bowiem nie może budzić wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera unormowania prawne i z pewnością nie stanowi dowodu w sprawie budowlanej. Uregulowania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza zgodność rozstrzygnięcia decyzją administracyjną z tym planem mogłyby ewentualnie mieć wpływ na prowadzenie sprawy w trybie nieważnościowym /art. 156 ( 1 pkt 2 kpa/, a nie w postępowaniu wznowieniowym z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 ( 1 pkt 4 kpa. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje zarzucany w skardze kasacyjnej oczywisty błąd, polegający na powołaniu w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie już po dacie wydania kwestionowanej decyzji, w sytuacji, gdy w istocie w ogóle nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa uprawniająca do prowadzenia postępowania na podstawie rozdziału 12 Działu II kpa /w trybie wznowieniowym/.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.