Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3135/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 i art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wodociągowo-Kanalizacyjnego Sp. z o. o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 1/20 w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. z siedzibą w C. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. IV SA/Wr 1/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.N. (dalej: "skarżący") na decyzję Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. z siedzibą w C. (dalej: "Przedsiębiorstwo") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej – uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku); zasądził od Przedsiębiorstwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku).

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Skarżący wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. zwrócił się do Przedsiębiorstwa o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

- skanów dokumentów, z których wynika wynagrodzenie prezesa zarządu spółki oraz w formie kopii imiennych karty przychodów (karta wynagrodzeń, lista płac, karta zarobkowa, etc.) wypłacanego wynagrodzenia za pracę za okres od 1 grudnia 2018 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podziałem na miesiące;

- skanów dokumentów, z których wynika wynagrodzenie członka zarządu spółki ds. technicznych oraz w formie kopii imiennych karty przychodów (karta wynagrodzeń, lista płac, karta zarobkowa, etc.) wypłacanego wynagrodzenia za okres od 1 grudnia 2018 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podziałem na miesiące.

Skarżący zawnioskował, aby powyższe dane, stanowiące w jego ocenie informację publiczną prostą, zostały mu przesłane na podany adres poczty elektronicznej.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Przedsiębiorstwo wezwało skarżącego do wskazania w terminie 14 dni powodów, dla których spełnienie żądania udostępnienia zawnioskowanych danych będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi z dnia [...] października 2019 r. skarżący podkreślił, że wymienione we wniosku dokumenty stanowią informację publiczną prostą, która nie wymaga skomplikowanych analiz, czy innych czasochłonnych czynności. Stąd też złożone żądanie - w jego ocenie - nie wymagało wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Przedsiębiorstwo działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm., dalej: "u.d.i.p.") - odmówiło skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zawnioskowanym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji Przedsiębiorstwo stwierdziło, że informacje zawnioskowane przez skarżącego mają charakter informacji przetworzonych. Dokumenty płacowe zawierają bowiem szereg poufnych i chronionych informacji z zakresu danych osobowych (data urodzenia, adres zamieszkania, numer rachunku bankowego, numer PESEL) nie mających waloru publicznego i podlegających z tego powodu konieczności anonimizacji. Wynika to również z konieczności respektowania przepisów zawierających gwarancje ochrony prywatności osób fizycznych, w tym m.in. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/676 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L z 2016 r., nr 119, poz. 1). Skoro więc skarżący nie wykazał, aby za udzieleniem żądanych danych przemawiał szczególnie istotny interes publiczny, odnoszący się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych podmiotów publicznych, nie było też podstaw do ich udostępnienia.

W skardze do WSA na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacji przetworzona;

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej jeśli jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie;

3) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zakresie, w jakim przepisy te wskazują, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać określenie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, poprzez brak prawidłowego uzasadnienia prowadzącego do wyjaśnienia podstaw wydania decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej;

4) art. 107 § 1 pkt 7 oraz art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zakresie, w jakim przepisy te wskazują, że elementem decyzji jest pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie i skutkach zrzeczenia się odwołania oraz w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów sądowych albo przyznanie prawa pomocy, poprzez brak zawarcia stosownych pouczeń o pełnej treści w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo podtrzymało swoje stanowisko względem charakteru prawnego żądanych informacji, podkreślając, że rozpoznanie wniosku wymagałoby stosownego zestawienia szeregu interesujących stronę informacji, a następnie samodzielnego ich zredagowania, tj. podjęcia określonego działania intelektualnego, osobowego i organizacyjnego. Oznaczało to, że żądane dokumenty miały charakter informacji publicznej przetworzonej, co obligowało skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za ich udostępnieniem. Wobec zaniechania dokonania tej czynności przez skarżącego, koniecznym stało się wydanie decyzji w zaskarżonym kształcie.

Na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. pełnomocnik Przedsiębiorstwa zauważył, że skarżący wielokrotnie zwracał się z wnioskami o przekazanie szeregu informacji, które dotyczyły także wynagrodzeń członków zarządu. Uzyskiwał on zawsze stosowne dane, na dowód czego pełnomocnik przedłożył pismo z dnia [...] czerwca 2019 r. informujące skarżącego o wysokości wynagrodzeń brutto członków organów Przedsiębiorstwa w okresie od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Przedsiębiorstwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku WSA zakwestionował stanowisko Przedsiębiorstwa, że żądana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ zawiera ona szereg danych osobowych wymagających dokonania anonimizacji. WSA wyjaśnił, że anonimizacja danych - sama w sobie - nie może stanowić wystarczającej podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej. Czynność ta polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu, stąd informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez sam proces anonimizacji. Nie oznacza to jednak, że anonimizacji danych nie będzie miała wpływu na proces przetwarzania informacji publicznej. Niekiedy bowiem może się zdarzyć tak, że jej zakres będzie na tyle znaczny, aby czynności konieczne do udzielenia odpowiedzi na wniosek uznać za przetworzenie danych. Wówczas jednak podmiot zobowiązany, chcąc wezwać stronę do wykazania szczególnego interesu publicznego, a następnie podejmując rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia zawnioskowanych danych, nie może poprzestać na zakomunikowaniu konieczności usunięcia danych osobowych. Zobligowany jest on do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. Potrzeba wyczerpującego przedstawienia powyższych kwestii wynika również z wymogów formy, w jakiej podmiot zobowiązany winien podjąć rozstrzygnięcie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie należy stosować odpowiednio regulację art. 16 u.d.i.p., odsyłającego z kolei w ust. 2 do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

WSA stwierdził, że w kontekście niniejszej sprawy konieczne było zatem wyczerpujące i szczegółowe przedstawienie w uzasadnieniu podjętej decyzji okoliczności przemawiających za odmową udostępnienia danych publicznych, takich jak choćby ilość dokumentów płacowych niezbędnych do przeanalizowania, szczegółowy zakres danych osobowych podlegających anonimizacji, dostępne zasoby kadrowe i techniczne. Powołanie się więc jedynie ogólnikowo na samą konieczność anonimizacji nie czyniło zadość obowiązkom organu i nie prowadziło do uznania, że zawnioskowane dane mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Nie przemawiało za tym również powołanie się przez Przedsiębiorstwo na ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych, zgodnie bowiem z art. 86 tej regulacji, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. W polskich realiach aktem prawnym, o którym mowa w tym przepisie jest u.d.i.p., która w art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. WSA jednak wskazał, że ograniczenie to nie dotyczy m. in. informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji. Z uzasadnienia decyzji nie wynika zaś, czy z taką sytuacją mieliśmy w istocie do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem podmiot zobowiązany w zupełności tę kwestię pominął.

Z powyższych powodów WSA za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Przedsiębiorstwo art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., jak również art. 107 § 1 pkt 7 i pkt 9 k.p.a., gdyż sformułowane pouczenie było w rzeczywistości niepełne, pomijało bowiem informację o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Naruszenie to nie miało jednakże istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem pomimo braku stosownego pouczenia w tym zakresie, strona skutecznie wniosła skargę.

Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe, sprowadzające się do uznania sporządzonego uzasadnienia zaskarżonej decyzji za wadliwe i niespełniające wymogów ustawowych, WSA stwierdził, że nie miał możliwości zapoznania się z pełną argumentacją podmiotu zobowiązanego względem przetworzonego charakteru żądanych przez stronę informacji. Dlatego też na tym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonanie wiążącej oceny zawnioskowanych danych w kontekście powołanych przez stronę zarzutów naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przedsiębiorstwo wywiodło skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 u.d.i.p. - poprzez błędne wskazanie, że decyzja (uzasadnienie decyzji) nie przedstawia czynności, przemawiających za odmową udostępnienia danych publicznych, czynności wskazujących, iż udostępnienie żądanych danych wymaga stosownego ich przetworzenia, anonimizacji - w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji Przedsiębiorstwo wskazało te czynności, tj. stosownego przetworzenia wielu informacji - odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, określonego działania intelektualnego i osobowego, organizacyjnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru informacji,

2) art. 86 rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO) w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne stwierdzenie, że żądane dokumenty mają charakter urzędowy - w sytuacji gdy mają one charakter prywatny (nieurzędowy). związane są ze stosunkiem pracy osób pełniących funkcje zarządcze w Przedsiębiorstwie.

Wskazując na powyższe zarzuty Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i wydanie orzeczenia zgodnego z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwo przedstawiło argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny negatywnie zweryfikował zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 u.d.i.p.

Z treści uchylonej przez WSA decyzji z dnia [...] listopada 2019 roku wynika jednoznacznie, że podstawą zakwalifikowania wnioskowanych dokumentów, jako informacji przetworzonych była ustalona konieczność anonimizacji znajdujących się w nich danych (akapit 5, s. 2 decyzji).

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, zanonimizowania, sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Realizacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może bowiem prowadzić do zakłócenia prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej w zakresie realizacji przez nie swoich podstawowych funkcji. Podkreślić również trzeba, że przetworzenia informacji nie można utożsamiać wyłącznie z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia - wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 865/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14. Nie można również pominąć trafnego poglądu, według którego, mimo że anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów, i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (zob.: M. Jaśkowska, "Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje", Kwartalnik Prawa Publicznego z 2012 r., nr 3, s. 72).

Wykazanie, że proces anonimizacji żądanych informacji prowadzi do ich przetworzenia nie może ograniczać się do ogólnej formuły, z powołaniem się na konieczność usunięcia "szeregu informacji z zakresu danych osobowych, poufnych, indywidualnych – niepublicznych." Uznanie, że tak lakoniczne uzasadnienie może potwierdzać przetworzenie informacji publicznej z uwagi na konieczność zanonimizowania niektórych danych, byłoby właściwie nieweryfikowalne i mogłoby stanowić podstawę do żądania wykazania przez wnioskującego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w każdym przypadku. Z tych względów, trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że wykazanie przetworzenia informacji publicznej z uwagi na konieczność zanonimizowania części składających się na nią danych, wymaga podania zakresu niezbędnych dla tego procesu czynności, które zakłócają normalne funkcjonowanie podmiotu, który ma te informacje udostępnić. Chodzi więc o podanie takich danych jak: czas niezbędny do przeprowadzenia anonimizacji, liczbę pracowników zaangażowanych w proces anonimizacji w relacji do dostępnych zasobów kadrowych, ewentualną konieczność skorzystania ze specjalistycznego sprzętu, który nie pozostaje w dyspozycji udostepniającego, konkretnej ilości dokumentów podlegających analizie i anonimizacji, konieczność pozyskania dokumentów ze zbiorów znajdujących w różnych komórkach organizacyjnych, administrowanych przez różnych pracowników, oraz każdą inną okoliczność, potwierdzającą wymóg ponadstandardowego zaangażowania w przygotowanie wnioskowanych do udostępnienia informacji. Uchylona przez Sąd pierwszej instancji decyzja z [...] listopada 2019 roku nie zawiera żadnych konkretnych danych wskazujących na to, że anonimizacja wnioskowanych dokumentów będzie prowadziła do przetworzenia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 6 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 16 u.d.i.p.

Oczekiwanych skutków procesowych nie mógł spowodować również zarzut naruszenia art. 86 rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO) w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne stwierdzenie, że żądane dokumenty mają charakter urzędowy - w sytuacji gdy mają one charakter prywatny (nieurzędowy). związane są ze stosunkiem pracy osób pełniących funkcje zarządcze w Przedsiębiorstwie.

Wyeksponować należy, że WSA w uzasadnieniu wydanego wyroku zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji kwestia możliwości zastosowania art. 86 RODO w ogóle nie została wyjaśniona. Skarżący kasacyjnie odmawiając udostępnienia informacji publicznej powołał się na fakt jej przetworzenia i niewykazania przez wnioskującego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Materia związana z odmową udostępnienia informacji publicznej w kontekście postanowień art. 86 RODO w zw. z art. 5 ust 2 u.d.i.p. nie została w decyzji poruszona. Skarżący kasacyjnie nie rozważał, czy istnieją podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, albowiem odnosi się ona do prywatnej sfery osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznych i niemającej związku z pełnieniem tych funkcji.

Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.