Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 826/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59,  art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji z dnia "[...]" wydanej przez Wójta Gminy "[...]", w sprawie ustalenia- na rzecz A. S., Ł. S. i W. S.

prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" w "[...]" - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku

mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastruktura techniczną na działce nr "[...]", obręb geodezyjny "[...]", gmina "[...]" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

A. S., Ł. S. i W. S. prowadzący wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" w "[...]" wystąpili do Wójta Gminy "[...]" o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego 3-kondygnacyjnego z użytkowym poddaszem i kondygnacją podziemną, wraz z przyłączami, wjazdem na działkę oraz budową miejsc parkingowych na terenie działki nr "[...]" w obrębie "[...]", w gminie "[...]". We wniosku inwestorzy podali charakterystykę zabudowy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia "[...]" organ I instancji ustalił - na rzecz A. S., Ł. S. i W. S. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" w "[...]" - warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestorów. Organ ustalił parametry zabudowy: szerokość elewacji frontowej - od 8,8 m do 13,2 m; wysokość głównej kalenicy - 12,74 m; układ połaci dachowych - dwuspadowy; kąt nachylenia dachu - 40°, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku - 6,68 m; kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki - prostopadły; dach kryty dachówką ceramiczną lub materiałem dachówkopodobnym. Jednocześnie organ wyznaczył: wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 27 %; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki - min. 15 %, oraz linię zabudowy – w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni – "[...]" (droga powiatowa nr "[...]"). W uzasadnieniu decyzji organ zwięźle przedstawił tok postępowania w sprawie i podał, że wnioskowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ wskazał, że projekt decyzji uzgodniono ze Starostą "[...]", z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w "[...]’, oraz z Powiatowa Służbą Drogową.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. W., zarzucając naruszenie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że działka nr "[...]" nie jest drogą publiczną. Zarzucił, że Wójt Gminy "[...]" pozwala sobie na uznanie i ignoruje zalecenia Kolegium wynikające z decyzji kasacyjnych. Wskazał, że parametry planowanego budynku zostały "żywcem" skopiowane z uchylonej przez Kolegium decyzji z dnia "[...]".

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 6, art. 59, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, dalej jako: u.p.z.p.). podniosło, że organ I instancji słusznie przyjął, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji oraz parametrów zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. W aktach sprawy znajdują się wystarczające dane do zweryfikowania zasadności

stanowiska, że wnioskowana inwestycja nie koliduje z istniejącą zabudową. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona w niniejszej sprawie posiada wszystkie wymagane elementy i jest poprawna. W ocenie Kolegium w/w analiza, będąca podstawą orzekania w przedmiotowej sprawie, w sposób wystarczający i adekwatny do sytuacji analizuje stan faktyczny oraz prawny planowanej inwestycji, ustalając niezbędne wskaźniki nowej zabudowy w oparciu o prawidłowo wyznaczony obszar analizowany (120 m - trzykrotność szerokości frontu działki, nie mniej niż 50 m). Organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał analizy kumulatywnego spełnienia pięciu przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p. Projekt decyzji - stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 przedmiotowej ustawy - został uzgodniony z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w "[...]" oraz ze Starostwem Powiatowym w "[...]". W tym zakresie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący. Nadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ w uzasadnieniu decyzji w sposób logiczny i wnikliwy wyłożył jakie

przepisy miały w sprawie zastosowanie, wyjaśnił ich znaczenie i odniósł je do poczynionych ustaleń faktycznych, a określone w decyzji parametry inwestycji

wynikają z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkludując, Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy

terenu określa jedynie podstawowe kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy ma tylko odpowiadać na pytanie inwestora, czy dany rodzaj zabudowy może powstać na wnioskowanym terenie.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium J. W. zarzucił jej naruszenie:

- przepisów prawa wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwej analizy

parametrów planowanej zabudowy w odniesieniu do przepisów rozporządzenia i u.p.z.p.

- naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak podania wnikliwego

uzasadnienia dla stawianych tez i ograniczenia się do lakonicznych stwierdzeń i podsumowań.

Opisując dotychczasowy przebieg postępowania podniósł, że wątpliwy jest dostęp inwestora do drogi publicznej. Brak jest w postępowaniu dowodów na to, że działka "[...]", z którą graniczy działka inwestora "[...]" jest drogą publiczną, wyliczenie parametru średniej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu zostało wyliczone nieprawidłowo, budynek nie będzie posadowiony w linii zabudowy (nie można tutaj mówić o budowie rozproszonej gdyż nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową), parametr określający wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ma być przedłużeniem tych krawędzi odpowiednio dla istniejącej zabudowana działkach sąsiednich. Jedyną działką sąsiednią zabudowaną jest działka nr "[...]".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z która sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 u.p.z.p.). Wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308; wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Przy czym podkreślić należy, że jedną z zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zasad wyrażona w treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Przepis ten nawiązuje do art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. skierowany jest więc do podmiotu mającego tytuł prawny do terenu, który ma być zainwestowany, a nie do osób trzecich.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej "rozporządzeniem").

W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały dostatecznie dokonane przez organ I instancji. Skoro tak, to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, to w ocenie Sądu nie znajdują one uzasadnienia.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca na rzecz inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku

mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastruktura techniczną. Planowana inwestycja, jej umiejscowienie, charakterystyka, funkcja oraz gabaryty nie naruszają ładu przestrzennego. Spełnienie warunku określanego potocznie jako zasada dobrego sąsiedztwa wynika ze sporządzonej analizy, której wyniki stanowią załącznik do decyzji organu I instancji. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 rozporządzenia. W obszarze tym znalazły się obiekty, których funkcja i parametry pozwalały na ustalenie warunków dla planowanej inwestycji. Dokonując analizy dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy winno się brać pod uwagę zagospodarowanie całego obszaru objętego analizą. Ograniczenie analizy wyłącznie do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem, na którym jest planowana inwestycja mijałoby się z istotą i celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Prawidłowo zatem organ I instancji stwierdził spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w oparciu o wyniki sporządzonej analizy.

W granicach obszaru analizowanego istnieje niezbędna podstawowa infrastruktura techniczna dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Działki sąsiednie w obszarze analizowanym są działkami zabudowanymi. W granicach obszaru analizowanego i bezpośrednio z nim sąsiadującego istnieje zabudowa, która pozwoliła na określenie wymagań dla nowej zabudowy. Jak wynika ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji, podstawowa funkcja w obszarze analizowanym to "zabudowa gospodarcza", "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna", zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna". W tej sytuacji należy podzielić oceny organów, że planowana inwestycja spełnia warunki kontynuacji funkcji.

Niezasadne okazały się zarzuty skargi. Przede wszystkim nie ma racji skarżący twierdząc że działka "[...]", z którą graniczy działka inwestora "[...]", nie jest drogą publiczną. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo uzyskane przez organ I instancji z Powiatu "[...]" z dnia 13 sierpnia 2018 r. informujące, że działka nr "[...]" stanowi drogę powiatową. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) drogi powiatowe zaliczane są do kategorii dróg publicznych.

Jako niezasadne należy również ocenić zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego - cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w odniesieniu do ustalonych: linii zabudowy, wskaźników powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji, tj. naruszenia § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1, § 7 rozporządzenia. W tym zakresie w analizie funkcji stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji zawarte są konkretne ustalenia parametrów zabudowy w analizowanym terenie, z których te wskaźniki zostały wyprowadzone. Niczym nie poparte zarzuty skargi nieprawidłowych wielkości tych parametrów są jednostronnymi twierdzeniami skarżącego, które jako nie wynikające z konkretnych ustaleń, nie zasługują na wiarę. Natomiast przyjęta wielkość wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, w związku z twierdzeniami skarżącego, została w sposób jednoznaczny udokumentowana w sporządzonej analizie. Wynika z niej, że zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie wskazano, że średni wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze – 27%. Średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi 19%. Powierzchnia zabudowy poniżej średniego wskaźnika.

Odnosząc się do zarzutu podnoszącego, ze budynek nie będzie posadowiony w linii zabudowy należy wyjaśnić, że w przepisie § 4 powołanego rozporządzenia wskazuje się, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Przez działki sąsiednie rozumieć należy zaś także te, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, a zatem wszystkie działki znajdujące się w wyznaczonym, na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obszarze analizowanym. Należy też zaznaczyć, że regulacja § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Przepis ten został tak skonstruowany, że każdy kolejny jego ustęp stanowi następny etap ustalania linii zabudowy, w sytuacji gdy stan opisany w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w danej sprawie. Dlatego pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest wyznaczenie jej według ust. 1, czyli jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust 2), jeżeli natomiast linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Ponadto rozporządzenie stanowi, iż dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia (ust. 4). Z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz

cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż zabudowa istniejąca na działkach

położonych po tej stronie "[...]" - co teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - jest nieregulama, znajduje się w odległości od 5m do 57m od zewnętrznej krawędzi tej ulicy, przy czym na nieruchomościach położonych najbliżej terenu objętego wnioskiem (na działce nr "[...]" - budynek mieszkalny usytuowany w odległości 7m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej – "[...]’), na działce nr "[...]" - budynek gospodarczy usytuowany w odległości 33m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej – "[...]"). Z uwagi na kształt działki objętej wnioskiem (głębokość działki licząc od strony drogi powiatowej wynosi ok. 50m) nie było możliwe ustalenie linii zabudowy w oparciu o zabudowę na działce nr "[...]", która położona jest w głębi działki. W tej sytuacji, za podstawę

wyznaczenia linii nowej zabudowy organ prawidło uznał linię istniejącej zabudowy na działce nr "[...]". Jednak ze względu na okoliczność, że budynek mieszkalny na działce nr ‘[..]" położony jest w odległości 7m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej – "[...]", wyznaczona w odległości 7m od zewnętrznej krawędzi "[...]" linia zabudowy byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych gdyż odległość projektowanej zabudowy od zewnętrznej

krawędzi jezdni byłaby mniejsza niż 8m (teren objęty wnioskiem położony jest pośród

zwartej zabudowy wsi Kieźliny). Wobec powyższego prawidłowo ustalono obowiązującą linię zabudowy w odległości 8m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej – "[...]".

Odnosząc się do kolejnego zarzutu należy wskazać, że § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei ust. 4 § 7 stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z przeprowadzonej w sprawie analizy wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w obszarze

analizowanym jest zróżnicowana i mieści się w przedziale od 2m (dz. nr. "[..]") do

10,15m (dz. nr. "[...]"). W budynkach znajdujących się w bezpośrednim

sąsiedztwie działki objętej wnioskiem wartość tego wskaźnika kształtuje się

następująco - dz. nr "[...]" - (2,7m i 3,8m), dz. nr. "[...]’ - (4m, 5m). Biorąc pod uwagę

wyniki analizy, prawidłowo stwierdzono, że nie jest możliwe ustalenie wysokości górnej

krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki podstawie § 7 ust. 1, tj. na

zasadzie przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na

działkach sąsiednich, gdyż przebiegają one uskokiem. Dlatego też w sprawie nie doszło do naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia.

Reasumując, w opinii Sądu w sprawie został zgromadzony obszerny i pełny materiał dowodowy, przez co organ I instancji był w stanie przeprowadzić prawidłową analizę urbanistyczną co do wnioskowanej inwestycji. Organ II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego był w stanie dokonać kontroli instancyjnej wszystkich ustaleń i analizy urbanistycznej organu I instancji, przez co zgłoszony zarzut nie podlegał uwzględnieniu w kontekście naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, 80 k.p.a. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. bowiem motywy podjętych w sprawie rozstrzygnięć zostały przez organy w szczegółowy sposób przedstawione i uzasadnione.

Z tych wszystkich względów sąd uznał, że argumenty podnoszone przez skarżącą nie dyskwalifikują zaskarżonej decyzji i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), mając na względzie również zasadę wyrażoną w art. 134 § 2 tej ustawy, skargę oddalił.