Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3893/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2546/15 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci nagany 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz J. U. 560 zł (pięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 lutego 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2546/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), oddalił w całości skargę J. U. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lipca 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec skarżącej jako rzeczoznawcy majątkowego. Wszczęcie postępowania miało związek ze skargą złożoną przez B. R. dotyczącą czynności rzeczoznawców majątkowych - skarżącej i B. L., którzy wspólnie sporządzili operat szacunkowy z 16 grudnia 2011 r. dotyczący określenia wartości położonej w [...] nieruchomości gruntowej o pow. 15,5757 ha - na potrzeby ustalenia przez Burmistrza Miasta [...] opłaty adiacenckiej z tytułu podziału tej nieruchomości.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] października 2013 r. orzekł o zastosowanie wobec skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że wykonując czynności zawodowe podczas sporządzania operatu szacunkowego z 16 grudnia 2011 r. skarżąca naruszyła art. 175 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.; dalej: ugn), a także § 5 ust. 1, § 55 ust. 2, § 56 ust. 1 pkt 5 i pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM). W związku z tym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wystąpiła o zastosowanie wobec skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci nagany, określonej w art. 178 ust. 2 pkt 2 ugn.

Decyzją z [...] lipca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (poprzednio: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2013 r. Organ administracji uznał, że kara dyscyplinarna w postaci nagany będzie adekwatna w odniesieniu do popełnionych przez skarżącą błędów i uchybień, polegających w szczególności na naruszeniu:

- § 56 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia RM - w zakresie podawania dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości, ponieważ jako datę sporządzenia operatu szacunkowego i oględzin wycenianej nieruchomości wskazali dzień 16 grudnia 2011 r., a w aktach znajdują się kopie trzech innych operatów, w których skarżąca i B. L. podawali tę datę jako datę sporządzenia tych opracowań i datę dokonywania oględzin wycenianych nieruchomości;

- § 56 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia RM przez niezamieszczenie pełnego opisu stanu prawnego wynikającego z treści czterech działów księgi wieczystej;

- art. 175 ust. 1 ugn przez niedokonanie należytych i szczegółowych czynności związanych z badaniem przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

- § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM i art. 175 ust. 1 ugn przez nieprawidłową analizę rynku i błędny dobór nieruchomości do porównań;

- § 56 ust. 2 rozporządzenia RM przez nieprawidłowe zaokrąglenie wyliczonej kwoty przedziału cenowego pomiędzy ceną minimalną i maksymalną, co w istotny sposób wpłynęło na końcowy wynik wyceny;

- § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM przez niewskazanie w treści operatu szacunkowego, w jaki sposób zostały ustalone cechy rynkowe i ich wagi;

- § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM przez niezamieszczenie w operacie szacunkowym opisu cech rynkowych i ich stanów.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Zarzuciła rażące naruszenie art. 175 ugn w zw. z § 55 - 57 rozporządzenia RM i art. 157 ust. 1 ugn przez ocenę merytoryczną treści operatu szacunkowego, co nie należy do zakresu kontroli Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, a więc i Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła również zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn w zw. z art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa) w zw. z art. 140 kpa przez uznanie, że doszło do braku szczególnej staranności po stronie rzeczoznawcy, w sytuacji gdy w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie wskazano kryteriów oceny szczególnej staranności, ani nie wskazano wzorca tych zasad;

b) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn przez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że sporządzenie opisu nieruchomości niezawierającego opisu treści księgi wieczystej stanowi naruszenie § 56 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia RM;

c) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § ugn przez przyjęcie, że naruszenie przepisów rozporządzenia RM stanowi naruszenie zasad szczególnej staranności, w sytuacji gdy ustawodawca w art. 175 § 1 ugn jednoznacznie rozdziela naruszenie polegające na naruszeniu przepisów prawa i niezachowaniu należytej staranności

d) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn przez przyjęcie, że naruszeniem § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM jest błędne, w ocenie organu, dokonanie analizy rynku nieruchomości, w sytuacji gdy przepisy te wskazują jedynie na elementy konieczne operatu, które bezspornie znajdują się w tym operacie, a organ kwestionuje jedynie prawidłowość dokonanej analizy;

e) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn w zw. z § 56 ust. 2 rozporządzenia RM przez przyjęcie, że zaokrąglenie wartości nieruchomości może dotyczyć tylko końcowej wartości nieruchomości, pomimo że przepis rozporządzenia w żaden sposób na to nie wskazuje;

f) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM przez przyjęcie, że rzeczoznawca ma obowiązek zawrzeć w operacie ustalenie cech rynkowych i ich wag;

g) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn w zw. z art. 107 kpa w zw. z art. 140 kpa przez brak wyraźnego wskazania, że zarzuty 4e i V podniesione przez B. R. nie znalazły potwierdzenia;

h) art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 ugn w zw. z art. 107 kpa w zw. z art. 140 kpa przez brak wskazania w jakiej części potwierdzenie znalazły podniesione przez B. R. zarzuty nr 8 i 9 i do naruszenia jakich obowiązków należą;

2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 139, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 78 kpa.

WSA oddalił skargę.

Zdaniem WSA, z art. 175 ust. 1, art. 194 ust. 1a i 1c, art. 194 ust. 2 i art. 195a ust. 1 ugn wynika, że ustawodawca określając zasady postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej m.in. rzeczoznawców majątkowych wprowadził mechanizm umożliwiający uwzględnienie w tym postępowaniu udziału przedstawicieli organizacji zawodowych wskazanych zawodów regulowanych, przez powierzenie prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez odrębny od orzekającego w tych sprawach organu administracji podmiot - Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, powoływaną z udziałem osób wskazanych przez odpowiednie organizacje zawodowe. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające, natomiast orzeczenie, o którym mowa w art. 195a ust. 1 ugn jest wydawane przez właściwego ministra na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego. WSA dodał (powołując się na wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1637/11), że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej posiada ustawowe umocowanie dla prowadzenia postępowania wyjaśniającego wobec rzeczoznawcy pod kątem prawidłowości wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, art. 175, art. 181, art. 186 i art. 186a, na co wskazuje art. 194 ust. 2 ugn.

WSA wskazał, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącej zostało wszczęte przez właściwy organ. Sprawa została następnie przekazana do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w którym skarżącej zapewniono możliwość czynnego udziału. Organ dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w toku ponownego rozpoznawania skierował ją ponownie do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej.

Zdaniem WSA, przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżąca przy wykonywaniu czynności zawodowych naruszyła obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1, art. 158 ugn, § 56 ust. 1 pkt 5, pkt 7 oraz ust. 2, § 5 ust. 1, § 55 ust. 2 rozporządzenia RM, co skutkowało pociągnięciem skarżącej do odpowiedzialności zawodowej. WSA uznał, że orzeczona wobec skarżącej kara w postaci nagany jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości w sporządzonym przez skarżącą operacie szacunkowym.

WSA nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Uznał, że wbrew stanowisku skarżącej organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie naruszył art. 139 kpa przez orzeczenie na niekorzyść skarżącej, skoro orzeczono taką samą karę dyscyplinarną jak w I instancji. Zdaniem WSA, w toku postępowania na podstawie analizy całości akt sprawy zasadnie ustalono, że skarżąca naruszyła przepisy prawa i na tej podstawie organ orzekł o zastosowaniu wobec skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci nagany oraz szczegółowo uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie w odniesieniu do każdego z zarzutów, który znalazł potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi WSA naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 ppsa przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych rozstrzygnięcia przez nieustosunkowanie się do zarzutów, a nadto przez niedokonanie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co skutkuje tym, że uzasadnienie uniemożliwia skontrolowanie w należyty sposób rozstrzygnięcia WSA, ponieważ nie jest możliwe odtworzenie rozumowania WSA w newralgicznych kwestiach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła w szczególności, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie przedstawia należytej oceny podniesionych w skardze zarzutów ani w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego, ani procesowego. Zdaniem skarżącej, uzasadnienie wyroku WSA razi lakonicznością i skrótowością w zakresie odniesienia się do zarzutów kwestionujących prawidłowość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny. W ocenie skarżącej, WSA jedynie lakonicznie, przez zacytowanie przepisów, odniósł się do zarzutu związanego z weryfikacją kompetencji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i Ministra w zakresie badania operatów szacunkowych, a opis ten nie wyjaśnia stanowiska WSA w zakresie uprawnień Komisji i Ministra w zakresie merytorycznej oceny operatu, a ta kwestia jest podstawowa dla oceny zasadności skargi.

Skarżąca podniosła też, że WSA nie odniósł się do zarzutów, iż organ administracji błędnie kwestionuje dokonane czynności rzeczoznawcy, w sytuacji gdy czynności te zostały wykonane zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącej, analiza takiego zarzutu wymaga co najmniej opisu czynności dokonanych przez rzeczoznawcę, przytoczenia stosownych przepisów i analizy czy czynności te zostały wykonane zgodnie z tymi przepisami. Tymczasem żadnego z tych elementów nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zatem nie sposób ustalić jakie było w tej kwestii stanowisko WSA. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie nadaje się zatem do kontroli instancyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej (adwokat) podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze kasacyjnej skarżącej podniesiono jeden zarzut - naruszenia przez WSA art. 141 § 4 ppsa. Zdaniem skarżącej, WSA nie ustosunkował się do postawionych w skardze zarzutów dotyczących kluczowych dla sprawy kwestii, a przez to nie wyjaśnił podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, uniemożliwiając dokonanie kontroli instancyjnej wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten jest zasadny.

Przepis art. 141 § 4 ppsa stanowi: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Ponadto przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 ppsa może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną lub gdy motywy zaskarżanego wyroku nie pozwalają stronie na skuteczne wdanie się w spór.

Taki przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie.

Kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie została poddana decyzja o nałożeniu na skarżącą kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 2 ugn w związku z uznaniem, że skarżąca naruszyła art. 175 ugn oraz kilka, precyzyjnie wymienionych w decyzji przepisów rozporządzenia RM. Kwestionując to rozstrzygnięcie, skarżąca postawiła w skardze 15 zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania i prawa materialnego. Zasadniczy zarzut dotyczył naruszenia art. 175 ugh w zw. z § 55-57 rozporządzenia RM, które miało polegać na przekroczeniu przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz Komisję Odpowiedzialności Zawodowej swoich kompetencji przez dokonanie merytorycznej oceny treści operatu szacunkowego sporządzonego przez skarżącą. Konsekwencją tej oceny było uznanie, że skarżąca dopuściła się szeregu uchybień w wykonywaniu obowiązków rzeczoznawcy majątkowego. Stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie tychże uchybień skarżąca zakwestionowała w pozostałych 14 zarzutach skargi, precyzyjnie wskazując na czym miały polegać błędy organu. W tym zakresie skarżąca w szczególności: 1) podważała istnienie prawnych obowiązków w zakresie wskazywania w operacie szacunkowym określonych elementów (których brak został wytknięty przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej i Ministra Infrastruktury i Rozwoju), 2) zarzuciła brak rozróżnienia, czy zarzucane uchybienie stanowiło naruszenie przepisów prawa czy niezachowanie należytej staranności, 3) zarzuciła niewskazanie w decyzji kryteriów oceny szczególnej staranności, w tym wzorca tych kryteriów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane zarzuty skargi dotyczyły istoty sprawy, a zatem obowiązkiem WSA było odniesienie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez zamieszczenie oceny, która poddawałaby się kontroli instancyjnej. WSA temu obowiązkowi nie sprostał.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, merytoryczna część uzasadnienia zaskarżonego wyroku ma charakter ogólnych rozważań na temat przebiegu postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej m.in. rzeczoznawców majątkowych, uregulowanego w rozdziale 4 działu V ugn. Prezentując konstrukcję tego postępowania i odmienne role jakie spełniają w nim Komisja Odpowiedzialności Zawodowej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, WSA nie odniósł się do podstawowego zarzutu skarżącej, że żaden z tych podmiotów nie ma kompetencji do dokonywania merytorycznej oceny operatu szacunkowego sporządzanego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera też stanowiska w zakresie postawionych w skardze zarzutów odnoszących się do poszczególnych uchybień przypisanych skarżącej, w tym co do przyjętych przez organ kryteriów oceny zachowania należytej staranności, czy obowiązkowych elementów operatu szacunkowego. Za taką ocenę nie można uznać lakonicznego stwierdzenia na s. 18 uzasadnienia wyroku, że "Przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżąca przy wykonywaniu czynności zawodowych, naruszyła obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1, art. 158 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 56 ust. 1 pkt 5, pkt 7, oraz ust. 2, § 5 ust. 1, § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, co w konsekwencji skutkowało pociągnięciem do odpowiedzialności zawodowej", ani też równie lakoniczne stwierdzenie na s. 19 uzasadnienia wyroku, że "(...) rzeczoznawca majątkowy sporządzając operat szacunkowy powinien w nim zamieścić wszystkie dane, jakie są niezbędne do prześledzenia procedury i przyjętych przez rzeczoznawcę założeń, a wszelkie czynności zmierzające do dokonania wyceny nieruchomości powinny być przeprowadzone z najwyższą starannością".

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca trafnie zarzuciła w skardze kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Na podstawie uzasadnienia tego orzeczenia nie jest bowiem możliwe prześledzenie toku rozumowania WSA, które doprowadziło ten Sąd do konkluzji, że w kontrolowanej decyzji administracyjnej i poprzedzającym jej wydanie postępowaniu zgodnie z prawem przyjęto, iż skarżąca nie wypełniła obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ugh. Zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 ppsa miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera - poddającego się weryfikacji - stanowiska w zakresie zagadnień kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji zaskarżony wyrok podlega uchyleniu.

W ponownie prowadzonym postępowaniu WSA rozważy wszystkie zarzuty postawione przez skarżącą, a ocenę w tym zakresie zamieści w uzasadnieniu wyroku, mając oczywiście na względzie również treść art. 134 § 1 ppsa.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Ministra Inwestycji i Rozwoju (poprzednio: Minister Infrastruktury i Rozwoju) na rzecz skarżącej 560 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku (100 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną, wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA (360 zł).

PG