Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 370/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania, w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2013 r. [...] wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r., którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lipca 2008 r., ustalającą podatniczce wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie [...] zł, i ustalono wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. – dalej: "u.p.d.o.f.") w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. Wnioskująca wskazała jednocześnie, że co prawda orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy stanu prawnego, który obowiązywał w latach 1998-2006, jednakże w uzasadnieniu wyraźnie odniesiono się również do nowych regulacji. W ocenie podatniczki zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. organ odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w decyzji z dnia [...] października 2010 r. oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w orzeczeniu z dnia [...] lipca 2008 r. dokonali ustalenia zobowiązania podatkowego na podstawie przepisu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. - obowiązującego od 1 stycznia 2007 r. Do tego przepisu wyrok Trybunału Konstytucyjnego się nie odnosił.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca wywiodła, że uzasadnienie w/w orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie pozostawia wątpliwości, że z dniem ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, tj. z dniem 27 sierpnia 2013 r. - art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., regulujący opodatkowanie nieujawnionych źródeł przychodu w latach 1998 – 2006, przestał być częścią porządku prawnego. W ocenie skarżącej pomimo tego, że wskazany wyrok dotyczy stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2007 r., to ocena konstytucyjności przepisu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. dokonana przez Trybunał nie może zostać pominięta na gruncie sprawy dotyczącej późniejszego okresu.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Postępowanie należało zawiesić.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w tym przepisie, jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/13, działając na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późń. zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późń. zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".

Następnie postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13, działając w tym samym trybie, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".

W tym miejscu należy zauważyć, że podstawę prawną decyzji ostatecznej, będącej przedmiotem skargi, stanowił m.in. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., dlatego też zakres przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanych powyżej pytań ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy.

Podzielając wątpliwości WSA w Gorzowie Wlkp. i NSA, wyrażone w pytaniach skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie konieczność postępowania bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadnione, bowiem opisana powyżej kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.