Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1815/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 119 pkt 2,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152,  art. 200,  art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego W. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania W. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, a także o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna.

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Nieruchomość wyżej opisana, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej nr [...] na odcinku [...] – [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa ww. nieruchomości.

Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. odwołanie złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazując, że rzeczoznawca majątkowy przyjął do porównań transakcje nieruchomościami różniącymi się skrajnie pod względem ich powierzchni. Jednocześnie przy tak znacznych różnicach, biegły nie wyodrębnił cechy rynkowej uwzględniającej różnicę w wielkości powierzchni nieruchomości porównawczych z nieruchomością wycenianą. Powyższe odwołanie zostało przekazane organowi odwoławczemu w dniu [...] czerwca 2012 r.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r.

W dniu [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] przekazał Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 133 Kpa, odwołanie W. W. od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpatrując odwołanie wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że przeprowadzenie postępowania odwoławczego od decyzji administracyjnej możliwe jest tylko raz. Z kolei oddzielne rozpatrzenie odwołań powoduje, że następna decyzja podjęta po przeprowadzeniu kolejnego postępowania odwoławczego dotknięta jest wadą nieważności. W związku z powyższym, zdaniem Ministra skoro w warunkach rozpatrywanej sprawy postępowanie odwoławcze od zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. zostało zakończone wydaniem ww. decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymującej zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., to brak jest podstaw do rozpatrzenia odwołania W. W. od tej samej decyzji.

Skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. W. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] wpłynęło w terminie. Złożył je podmiot legitymowany w stosunku do aktu administracyjnego, od którego przysługiwało odwołanie. Zdaniem skarżącego w chwili składania odwołania było ono dopuszczalne i pozostało dopuszczalne, gdyż brak było jakichkolwiek przeszkód podmiotowych lub przedmiotowych. Z tych względów działanie organu oceniać należy jako rażące naruszenie art. 134 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zacząć należy do tego, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej "Ppsa" sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sąd stwierdził, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd zwraca uwagę, że na mocy przepisu art. 134 Kpa organ odwoławczy obowiązany jest ocenić, czy wniesione odwołanie jest dopuszczalne. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Trzeba mieć na uwadze, że wskazany wyżej przepis dotyczy sytuacji, gdy odwołanie było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Te pierwsze dotyczą zwłaszcza sytuacji, gdy odwołanie wniosła osoba pozbawiona zdolności do czynności prawnych lub z oczywistych względów nie służył jej przymiot strony postępowania. Te drugie dotyczą sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione w sprawie, którą organ załatwił w innej formie, niż decyzja administracyjna bądź od decyzji, od której z mocy przepisu prawa nie służyło odwołanie, nie uzupełniono w terminie braków formalnych odwołania, strona wniosła drugie odwołanie od tej samej decyzji, w momencie wniesienia odwołania decyzja była już ostateczna, brak było przedmiotu zaskarżenia, ponieważ decyzja nie istniała w sensie prawnym (nie została doręczona żadnemu podmiotowi zewnętrznemu lub została wcześniej wycofana z obrotu prawnego). Należy mieć na uwadze, że okoliczności świadczące o niedopuszczalności odwołania muszą istnieć w momencie jego wniesienia.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z opisanych wyżej sytuacji. Sprawa o ustalenie odszkodowania była sprawą indywidualną załatwianą w formie decyzji administracyjnej, od której służyło stronom odwołanie. Odwołanie zostało wniesione w terminie przez W. W. – właściciela nabytej pod inwestycję drogową nieruchomości. W momencie jego wniesienia ([...]czerwca 2012 r.) postępowanie odwoławcze było w toku, a decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nie była jeszcze ostateczna.

Wobec tego Sąd uznał, że Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej błędnie stwierdził niedopuszczalności odwołania W. W. na podstawie art. 134 Kpa przez co naruszył ten przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, co do tego, że Minister naruszył przepis art. 134 Kpa w stopniu rażącym. Sąd zwraca uwagę, że przepis ten nie zawiera katalogu przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Dopiero na tle wykładni tego przepisu orzecznictwo sądowe wypracowało stanowisko, co do tego, w jakich przypadkach przepis ten znajduje zastosowanie. W sytuacji zatem błędnej wykładni tego przepisu przez organ na tle konkretnej sprawy nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ w niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacja działania organu wbrew wyraźnemu nakazowi określonemu w przepisie prawnym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji.