Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 416/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz ( sprawozdawca ), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na niewykonanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej wyroku NSA wydanego w sprawie II SAB/LU 45/02 w dniu 6 grudnia 2002 r. w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia października 2004 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie niewykonania przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia grudnia 2002 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 45/02 i orzeczenie wymierzenia grzywny właściwemu organowi.

Wyrokiem tym Sąd nakazał Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wydanie orzeczenia w przedmiocie usług opiekuńczych w terminie jednego miesiąca od otrzymania wyroku z uzasadnieniem.

Przed wniesieniem skargi skarżący pisemnie wezwał organ administracji do wykonania wyroku (k. 23 akt sprawy).

Pismem z dnia grudnia 2004r. skarżący zmodyfikował żądanie skargi z października 2004 r., cofając zawarte w niej żądanie wymierzenia grzywny organowi administracji (k. 26 akt sprawy).

W odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wykonując wyrok z dnia 6 grudnia 2002 r. sygn. akt II SAB/Lu 45/02 wydał w dniu stycznia 2003 r. decyzję Nr [...] przyznającą Z. W. usługi opiekuńcze. Po rozpoznaniu odwołania Z. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia marca 2003 r. Nr [...] utrzymało decyzję zaskarżoną w mocy.

W dniu maja 2003 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia marca 2003 r. Kolegium decyzją z dnia lipca 2003 r. Nr [...] odmówiło wznowienia postępowania, a skarżący w dniu sierpnia 2003r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia lipca 2003 r.

Kolegium utrzymało mocy swoją decyzję z dnia lipca 2003 r., a w dniu listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 33/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. W. w przedmiocie usług opiekuńczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle dyspozycji art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w sytuacji niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, strona może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia grzywny organowi właściwemu w sprawie.

Oznacza to, że wnoszący skargę może żądać od sądu administracyjnego wyłącznie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Sądu. Sąd nie może zatem wydać wyroku, którym orzekałby tylko o niewykonaniu poprzedniego wyroku i nakładałby ponownie obowiązek jego wykonania przez właściwy organ.

Taki pogląd przyjmuje także doktryna prawa administracyjnego m.in. w komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją T. Wosia, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r. str. 481.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi dyspozycja z art. 60 powołanej ustawy, gdyż skarżący w istocie nie cofnął swej skargi do Sądu. Dlatego też wystąpiły w sprawie przesłanki do umorzenia postępowania, które stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.