Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 546/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 113 § 1 oraz art. 126 kpa sprostował błędy pisarskie w treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; Przebudowa skrzyżowania ulic: [...] – [...] – [...] i [...] w K." w pkt. 2.1 Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w wykazie działek dla obrębu [...] K. – K. w ten sposób, że numer działki "...[...]..." zastąpił numerem działki "...[...]...". W uzasadnieniu podano, iż pomyłka wynikała z błędnie podanej numeracji działek przez pełnomocnika inwestora we wniosku. Stan faktyczny ustalono w oparciu o dostarczony aktualny wypis i wyrys z rejestru gruntów.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. S.A. z siedzibą w K. podnosząc, że prostując oczywista omyłkę w rzeczywistości dokonano modyfikacji zakresu inwestycji. W ocenie wnoszącego zażalenie niewłaściwe wskazanie numeru działki nie ma charakteru oczywistej omyłki. Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których ustalenie wymaga przeprowadzenia dodatkowych badań, jak np. weryfikacji wypisów i wyrysów z rejestru gruntów.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o oczywistej omyłce, gdyż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji została wydana na podstawie wniosku, w którym jako miejsce realizacji inwestycji wskazano m. in. działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Ustalenie, że w decyzji błędnie wskazano numer działki wymaga analizy map ewidencyjnych i wypisów z ewidencji gruntów, w związku czym trudno uznać, aby był to błąd oczywisty i widoczny bez poczynienia dodatkowych badań. Ponadto powołując się na orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA 136/02) organ podniósł, iż nie można numerów określających poszczególne działki, na których ma być realizowana inwestycja, traktować jako mniemających znaczenia cyfr. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa.

W ocenie organu w niniejszej sprawie doszło do mylnego ustalenia stanu faktycznego, co nie może być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa.

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. wniosła Gmina Miejska K. – Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., zwana dalej "skarżącym", wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7 i 77 kpa poprzez nieprzeprowadzenie analizy istniejącego stanu faktycznego, w szczególności nieprzeanalizowaniu wniosku wraz z kopią mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem przebiegu granic terenu, którego dotyczył wniosek oraz wypisów z ewidencji gruntów dotyczących działek pod inwestycję i dopiero na podstawie tej analizy dokonania ustalenia, czy sprostowania można było dokonać. Zdaniem skarżącego organ nie przeprowadził analizy istniejącego stanu faktycznego, a jedynie powołał się na wyrok NSA wydany w innej sprawie. Organ nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie wada decyzji ma charakter wady istotnej.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 113 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że omyłka popełniona przez Wojewodę [...] nie podlega sprostowaniu, z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z mylnym ustaleniem stanu faktycznego, co nie może być przedmiotem sprostowania, podczas gdy oczywista omyłka polegała na wpisaniu w treści decyzji działki o numerze [...], zamiast działki o numerze [...], przy czym działka o numerze [...] nigdy nie istniała i nie istnieje, jedynym numerem przypisanym do działki objętej wnioskiem jest numer [...] i poprzez sprostowanie numeru działki lokalizacja inwestycji nie uległa zmianie. Zdaniem skarżącego błąd ten jest widoczny na pierwszy rzut oka, bez potrzeby przeprowadzenia dodatkowych ustaleń, do jego stwierdzenia wystarczające byłoby porównanie treści decyzji z mapą obejmująca zakres inwestycji, jak również w wypisami z ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł i jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zarzuty skargi uznając za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o charakterze procesowym, uchylające postanowienie prostujące błędy pisarski w decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia. Przepis art. 113 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 Kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 lipca 1999 r. IV SA 1067/97, LEX nr 47889; wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 1999 r. II SA 1072/99, LEX nr 46235; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r. VII SA/Wa 321/04, LEX nr 165005; por. też J. Borkowski /w/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 540-542). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00, - por. też szerzej M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005 r., s. 113).

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż błąd w postaci wymienienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia działki o nr. [...] zamiast [...] ma charakter oczywisty.

Należy wskazać, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2005 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia inwestor wskazał m.in. działkę o nr [...]. W wypisach z rejestru gruntów dla działek w granicach terenu inwestycji w spisie działek w zakresie inwestycji wymienia się działkę nr [...], zaś znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wypis z rejestru gruntu sporządzony według stanu na dzień [...] grudnia 2007r. dotyczy działki nr [...] z obrębu nr [...]. Również na mapach znajdujących się w aktach sprawy, na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, nie ma jednolitości w kwestii numeru przedmiotowej działki (na jednej z map jest zaznaczona działka o nr. [...], na innej [...], jest również mapa na której wymienia działki nr [...] i [...]).

W świetle powyższych okoliczności nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, że oczywistym było, że działka o nr [...] nie istnieje, a terenem przedsięwzięcia jest bezsprzecznie działka nr [...].

W ocenie Sądu zarzut skarżącego, że organ oparł się jedynie na wyroku NSA wydanym w innej sprawie, bez dokonania szczegółowej analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy jest nieuzasadniony. Co prawda uzasadnienie organu nie jest wyczerpujące, jednakże wskazuje motywy rozstrzygnięcia. Przede wszystkim wskazano, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia została wydana na podstawie wniosku, w którym jako miejsce realizacji inwestycji wskazano m. in. działkę o nr [...]. Zdaniem organu błąd nie jest oczywisty i widoczny bez poczynienia dodatkowych ustaleń, gdyż wymaga analizy map i wypisów z ewidencji gruntów. Tym samym uznano, iż jest to błąd na tyle istotny, że nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. Należy podzielić stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, iż w niniejszej sprawie doszło do mylnego ustalenia stanu faktycznego, a dokonanie prawidłowych ustaleń stanu faktycznego,z całą pewnością, nie może być przeprowadzone w postępowaniu, którego przedmiotem jest sprostowanie błędów i pomyłek. Prawidłowo zatem organ drugiej instancji uchylił w całości postanowienie o sprostowaniu umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Podsumowując należy stwierdzić, iż zarzuty naruszenia art. 7 i 77 kpa oraz art. 113 § 1 kpa podniesione w skardze są nieuzasadnione. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ odwoławczy nie przeprowadził analizy istniejącego stanu faktycznego. Przeciwnie, to właśnie po przeanalizowaniu akt sprawy organ doszedł do wniosku, że istniejące wątpliwości i niejasności nie pozwalają na stwierdzenie, że błąd w numeracji działek w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter oczywisty.

Skoro zatem Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty zawarte w skardze,

a ponadto nie dopatrzył się innych uchybień uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.