Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1000/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust. 3, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. P. z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego R. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. R. P. wystąpił do Wojewody [...], na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej odnośnie prowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2013 r., w tym informacji: "Czy nie naruszone zostało prawo przez wnioskodawcę przygotowującego powyższą zmianę (chodzi o zmianę ust. 36 pkt 2 lit. b w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 103 Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. – przyp. Sądu), skoro do zastępczego składu komisji PKL nr [...] powołany został B. B., który w tej komisji nadal pełnił funkcję przedstawiciela Prezydenta [...]?" (pytanie 5 wniosku).

Pismem z dnia 2 września 2014 r. udzielając odpowiedzi na ww. pytanie Wojewoda [...] poinformował wnioskodawcę, że Prezydent [...] wskazał osoby na stanowisko sekretarza w składzie zastępczym Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr [...] w [...] dla Dzielnic: [...],[...],[...],[...] i [...] zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 735).

Pismem z dnia [...] października 2014 r. wnioskodawca uzupełnił podanie z dnia [...] sierpnia 2014 r. wnioskując m.in. o udzielenie informacji: "W jaki sposób ustalono faktyczną obecność M. O. (proszę o wskazanie dokumentu), że [...] marca 2013 r. była upoważnionym przedstawicielem Prezydenta [...], skoro osoba ta nie jest umieszczona na liście obecności prowadzonej przez sekretarza PKL nr [...]?" (pytanie 1 wniosku).

W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] wskazał, iż powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 23 października 2014 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie stanowi informacji publicznej:

1) dokument, na podstawie którego można ustalić, że dana osoba w określonym dniu pełniła funkcję publiczną biorąc udział w kwalifikacji wojskowej prowadzonej przez Powiatową Komisję Lekarską nr [...] w [...],

2) wyznaczenie konkretnej osoby do składu powiatowej komisji lekarskiej w akcie prawnym Wojewody [...], pomimo, że osoba ta nadal ma pełnić funkcję przedstawiciela Prezydenta [...] w toku kwalifikacji wojskowej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej w zakresie pytania 1 zawartego w piśmie z dnia [...] października 2014 r. oraz pytania 5 zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący wskazał, iż pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżący zażądał udzielenia informacji publicznej poprzez wskazanie dokumentu, na podstawie którego organ udzielił mu informacji w pkt 1 pisma z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w odniesieniu do osoby pełniącej w dniu [...] marca 2013 r. w Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] funkcję upoważnionego przedstawiciela Prezydenta [...]. Skarżący podniósł, iż udzielono mu informacji co do tego, kto pełnił tę funkcję, a następnie uznano, że nie można wskazać dokumentu, na podstawie którego dokonano tego ustalenia, bowiem informacja ta nie stanowi informacji publicznej. Świadczy to o niekonsekwencji i wadliwości stanowiska organu.

Skarżący podniósł, że pytanie 1 zawarte w piśmie z dnia [...] października 2014 r. dotyczy faktów i stanu rzeczy, zaś organ nie podał żadnych motywów, które stoją na przeszkodzie w udostępnieniu informacji o wnioskowanym dokumencie. Podobnie organ postąpił w stosunku do pytania 5 zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Pierwotnie bowiem uznał, że dotyczy ono informacji publicznej, a następnie - jak wynika z treści pisma z dnia [...] października 2014 r. - zmienił stanowisko wskazując, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma w tym zakresie zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Dodatkowo podał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej, podmiotach wykonujących zadania publiczne, zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych oraz majątku publicznym.

Tymczasem skarżący wnioskuje o podanie w jaki sposób ustalono faktyczną obecność osoby będącej przedstawicielem Prezydenta [...] w dniu [...] marca 2013 r. (pismo z dnia [...] października 2014 r.) oraz stwierdzenie czy nie zostało naruszone prawo przez wnioskodawcę wnoszącego o zmianę (do zarządzenia nr 103 Wojewody [...]) skoro do zastępczego składu Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] powołana została osoba wskazana jako przedstawiciel Prezydenta [...] (pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Nie jest to zatem wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz o interpretację lub komentarz do przytoczonych faktów. W związku z powyższym udzielona skarżącemu odpowiedź, że postawione pytania nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. - jest prawidłowa.

W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2014 r. skarżący doprecyzował zakres skargi wskazując, że jej przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu pytania 1 zawartego we wniosku z dnia [...] października 2014 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej wynikającej z tego pytania.

Jednocześnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie ocenie prawnej podlegać powinny tylko dwa fragmenty dwóch dokumentów: żądanie określone w pytaniu 1 wniosku z dnia [...] października 2014 r. oraz odpowiedź organu udzielona w pkt 1 pisma z dnia [...] października 2014 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o pominięcie innych żądań zawartych we wniosku z dnia [...] października 2014 r. oraz wszystkich żądań z innych wniosków skarżącego znajdujących się w aktach przesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Dalej skarżący wskazał, że udzielając odpowiedzi na pytanie 1 wniosku z dnia [...] września 2014 r. organ podał pełny skład Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] pracującej w dniu [...] marca 2013 r. oraz wskazał osobę pełniącą w tym dniu obowiązki przedstawiciela Prezydenta [...] w tej Komisji. W zakresie ww. pytania nie mieściła się kwestia sposobu ustalenia faktycznej obecności przedstawiciela Prezydenta [...] w dniu [...] marca 2013 r. na podstawie dokumentu urzędowego. Z tej przyczyny konieczne było sformułowanie nowego żądania w pytaniu 1 wniosku z dnia [...] października 2014 r. Jeżeli organ miał wątpliwości co do treści tego żądania, to winien zwrócić się do skarżącego o jego sprecyzowanie.

Skarżący podkreślił, że w ww. pytaniu nie wnosił o interpretację dokumentu, nie wnosił też o interpretację sposobu ustalenia faktu, lecz w istocie o wskazanie określonego dokumentu urzędowego, przy czym skarżący - jak zaznaczył - nie posiada wiedzy, czy taki dokument istnieje. Organ uchylił się od udzielenia informacji o fakcie, nie podając informacji o dokumencie urzędowym. Nie można wykluczyć, że udział M. O. w pełnieniu funkcji publicznej ustalono w inny sposób, niż na podstawie dokumentu urzędowego, lecz w takiej sytuacji organ powinien wskazać ten sposób, skoro o to wnioskował skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Wojewody [...] w kontrolowanej sprawie zasługuje na uwzględnienie, przy czym dotyczy ona - jak wynika z treści skargi doprecyzowanej pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. - wyłącznie pkt 1 wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2014 r. o treści: "W jaki sposób ustalono faktyczną obecność M. O. (proszę o wskazanie dokumentu), że w dniu [...] marca 2013 r. była upoważnionym przedstawicielem Prezydenta [...], skoro osoba ta nie jest umieszczona na liście obecności prowadzonej przez sekretarza Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...]?"

Zaznaczenia wymaga, że powyższy wniosek stanowił konsekwencję odpowiedzi udzielonej skarżącemu na wniosek z dnia [...] września 2014 r., gdzie w pkt 1 skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej: "Kto w jedynym dniu marca 2013 r. w związku z wejściem w życie zarządzenia nr 103 Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., w którym to dniu B. B. po raz pierwszy i jedyny pełnił faktycznie funkcję sekretarza Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...], spełniał obowiązki upoważnionego przedstawiciela Prezydenta [...]?". W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2014 r. organ udzielił skarżącemu informacji, że "W dniu [...] marca 2013 r. Powiatowa Komisja Lekarska nr [...] w [...] dla Dzielnic: [...],[...],[...],[...] i [...] pracowała w składzie: lek. A. S. - Przewodniczący, B. B. - sekretarz, B. F. - średni personel medyczny. Przedstawicielem Prezydenta [...] w tym dniu, w Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] była M. O., pracownik Delegatury Biura Bezpieczeństwa i Zarządzania kryzysowego Urzędu [...] w Dzielnicy [...]".

Wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno - technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udostępnione w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że Wojewoda [...] jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.).

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyraża zatem ogólną zasadę jawności informacji o sprawach publicznych, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, nie tworząc jednak zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji posiadających przymiot informacji publicznej.

W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Treść ww. przepisu skłania do przyjęcia, że chodzi tu o oświadczenie woli lub wiedzy odzwierciedlające stanowisko organu (funkcjonariusza publicznego), kończące pewien proces decyzyjny lub potwierdzające istniejący już i ukształtowany stan faktyczny.

Zaznaczenia jednak wymaga, że prawo do udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów nie zostało ograniczone wyłącznie do dokumentów urzędowych. Pojęcie dokumentu na gruncie u.d.i.p. należy rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji za "dokument w ogólności" należy rozumieć każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać formę papierową, elektroniczną, cyfrową (W. Sokolewicz, L. Garlicki, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2005, tom IV, s. 35).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż informacja objęta pkt 1 wniosku skarżącego z dnia [...] października 2014 r. posiada walor informacji publicznej.

Skarżący domaga się bowiem udostępnienia mu informacji o dokumencie (wnosi o wskazanie dokumentu), na podstawie którego organ stwierdził, że M. O. - pracownik Urzędu [...], była upoważnionym przedstawicielem Prezydenta [...] na posiedzeniu Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] w dniu [...] marca 2013 r. Informacja ta dotyczy zatem dokumentu wytworzonego przez organ władzy publicznej i odnoszącego się do jego działalności, co stanowi o tym, że informacja ta posiada walor informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 4 u.d.i.p.). Osoba, która uczestniczyła w posiedzeniu Powiatowej Komisji Lekarskiej w [...] w ww. terminie, jak wskazał Wojewoda [...], reprezentowała tam organ władzy publicznej – Prezydenta [...] i wykonywała określone zadania jako pracownik Urzędu [...] – Dzielnicy [...] (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej (Dz. U. Nr 202, poz. 1556 ze zm.) starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) zapewnia powiatowej komisji lekarskiej obsługę administracyjną - § 24 ust. 1 pkt 3). Z tego względu, wnioskowany dokument dotyczy sprawy publicznej (reprezentowania organu władzy publicznej oraz realizacji określonych zadań przez pracownika administracji publicznej reprezentującego organ) w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zaznaczenia wymaga, że z wypowiedzi skarżącego wynika, iż nie posiada on wiedzy o tym, czy taki dokument rzeczywiście istnieje i czy znajduje się w posiadaniu Wojewody [...]. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ, do którego skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji, gdy taki dokument nie istnieje, bądź istnieje, lecz nie pozostaje w dyspozycji Wojewody [...], organ powinien o tym fakcie poinformować skarżącego. Jak już bowiem wyżej wskazano, organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jeśli znajduje się ona w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w piśmie z dnia [...] października 2014 r., że objęta pkt 1 wniosku informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Nie można też uznać, jak czyni to organ w odpowiedzi na skargę, że wnioskowana informacja stanowi "interpretację czy też komentarz do przytoczonych faktów". Treść wniosku była jednoznaczna - dotyczyła udzielenia informacji na temat określonego dokumentu. Jeśli jednak organ powziął jakiekolwiek wątpliwości co do treści żądania wniosku, winien zwrócić się do skarżącego o ewentualne doprecyzowanie tej kwestii.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów.

Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący nie udostępnił informacji publicznej objętej pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2014 r., w sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Organ nie poinformował również skarżącego w formie pisemnej, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej. Natomiast poinformowanie skarżącego pismem z dnia [...] października 2014 r., że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., nie stanowi, w świetle powyższych uwag, prawidłowej realizacji przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy uznać należało, że Wojewoda [...] pozostaje w stanie bezczynności.

Stwierdzona bezczynność organu nie ma jednak postaci kwalifikowanej. Biorąc pod uwagę, iż organ w odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia [...] października 2014 r. poinformował skarżącego o swym stanowisku w sprawie (choć nieprawidłowym), nie można uznać, że dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości organu, lecz z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Rozpatrując sprawę ponownie organ winien uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji.