Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 321/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 118, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku z [...] czerwca 2009 r. "E" Sp. z o.o. we W. (dalej również jako Spółka) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego na kolejne sześć lat.

W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w związku ze zmianą ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) wprowadzoną ustawą z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) przekazał akta sprawy według właściwości Dyrektorowi Izby Celnej w B.

Następnie, w wyniku rozpatrzenia wniosku Spółki z [...] czerwca 2009 r., Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z [...] lutego 2010 r. nr [...], odmówił przedłużenia przedmiotowego zezwolenia, opierając swoje rozstrzygnięcie na art. 138 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) - w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "u.g.h.", w myśl którego zezwolenia dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, nie mogą być przedłużane.

Po rozpoznaniu odwołania założonego przez Spółkę, ten sam organ wydał

[...] kwietnia 2010 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 118 u.g.h., która weszła

w życie 1 stycznia 2010 r. - do postępowań wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa

nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 138 ust. 1 ww. ustawy, zezwolenia,

o których mowa w art. 129 ust. 1 (dot. działalności w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier

na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy) nie mogą być przedłużane. W ocenie organu odwoławczego, nie można więc było w tej sytuacji pozytywnie rozpatrzyć wniosku Spółki.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ stwierdził, że żadne okoliczności, nawet spodziewane wejście w życie regulacji uniemożliwiających pozytywne rozpatrzenie wniosku Strony, nie uzasadniają rezygnacji w prowadzonym postępowaniu ze stosowania podstawowych zasad jego prowadzenia. Od momentu wniesienia wniosku w dniu 7 sierpnia 2009 r. do Izby Skarbowej, organ był zobowiązany prowadzić postępowanie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W sprawie zastosowanie miał art. 34 ust. 1 ustawy z 29 lipca 1992 r.

o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), który mówi, iż rozpatrzenie wniosków w zakresie udzielania zezwoleń na urządzanie

i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W tym okresie na organie rozpatrującym wniosek spoczywa obowiązek weryfikacji przedłożonych dokumentów. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie

w tym terminie.

Dyrektor Izby Celnej za bezzasadny uznał zarzut naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej oraz przepisów Konstytucji RP. Podkreślił, że u.g.h. jest obowiązującym aktem prawa, który organy administracji państwowej w Polsce obowiązane są stosować w prowadzonych postępowaniach objętych jej regulacjami. Dodał,

że nie posiada uprawnień do oceny prawidłowości zastosowanego procesu legislacyjnego w świetle powołanych przez Spółkę przepisów prawa wspólnotowego, dla celów stosowania wydanych w jego wyniku przepisów prawa. W tej sytuacji zaskarżona decyzja winna być wydana w oparciu o przepisy obowiązującej u.g.h.

Za bezzasadny organ uznał również zarzut dotyczący nie poddania projektu u.g.h. w trakcie jej tworzenia procedurze notyfikacyjnej, określonej w Dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych

oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L z 21 lipca 1998 r., Nr 204). Podniósł, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega jako usługa regulacjom tej Dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi zawartej w art. 1 pkt 2 tego aktu (nie jest świadczona na odległość

i nie jest świadczona drogą elektroniczną). Tym samym ustawa o grach hazardowych nie wymagała w tym zakresie notyfikacji.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

I. - art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy

nr 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych;

- art. 120, art. 121 § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" in principio ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.);

- art. 36 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z 29 lipca 1992 r.

o grach i zakładach wzajemnych;

- art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej;

- zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (orzeczenia z 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03,

z 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-109/08, z 30 kwietnia 1996 r. w sprawie

C-194/94, z 5 czerwca 2007 r. w sprawie C-170/04, z 22 czerwca 1989 r.

w sprawie C-103/88, z 11 lipca 2002 r. w sprawie C-62/00;

poprzez zastosowanie przepisów u.g.h., mimo iż z powodu braku ich uprzedniej notyfikacji naruszają one wspomniane wyżej przepisy prawa europejskiego

oraz Konstytucji i umów międzynarodowych i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego;

II. - art. 121 § 1, art. 124 , art. 125 § 1 i § 2 , art. 139 § 1 i § 2 , art. 140 § 1

oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit "a" in principio Ordynacji podatkowej;

- art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 i § 2, art. 15 w zw. z art. 17 pkt 3, art. 35 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego;

- art. 6 ust. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

poprzez brak uchylenia decyzji organu l instancji i brak orzeczenia w przedmiocie przedłużenia zezwolenia zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu,

mimo iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw, a także w sytuacji nieuzasadnionej okolicznościami, stanem ani charakterem sprawy zwłoki w jej rozpatrzeniu, przy jednoczesnym podejmowaniu przez organy rozpatrujące sprawę w pierwszej instancji pozornych działań mających zwłokę tę uzasadnić, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w 2010 r., to jest po wejściu w życie przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h., przewidującego zakaz przedłużania posiadanych zezwoleń, a także poprzez brak zawiadomienia o nie załatwieniu sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 17 września 2010 r. pełnomocnik Spółki uzupełniając skargę wniósł o stwierdzenie przez Sąd braku mocy obowiązującej art. 138 ust. 1

w zw. z art. 2, art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. z powodu braku notyfikacji niniejszych przepisów jako przepisów technicznych, co jest wymagane przez Dyrektywę 98/34/WE oraz ewentualnie o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z następującymi pytaniami w zakresie wykładni przepisów Dyrektywy 98/34/WE a także w zakresie wykładni Traktatu

o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej w skrócie "TfUE"): 1) Czy art. 138 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 stanowią przepisy techniczne

w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE i podlegają obowiązkowi notyfikacji na podstawie tej Dyrektywy? 2) Czy art. 1 pkt 11, art. 8 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE należy rozumieć w ten sposób, że niezastosowanie się przez Państwo Członkowskie (ustanawiające krajowe przepisy powszechnie obowiązujące, w tym przypadku stanowiąc u.g.h.), do niniejszych przepisów Dyrektywy poprzez wprowadzenie

bez notyfikacji do krajowego porządku prawnego art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2,

art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h., skutkuje brakiem mocy obowiązującej nienotyfikowanych przepisów? 3) Czy art. 34 TfUE należy rozumieć w taki sposób, że sprzeciwia się

on wprowadzeniu do krajowego porządku prawnego bezwzględnie obowiązujących przepisów zakazujących przedłużania zezwoleń wydanych na urządzanie

i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (statuowanych przez art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h.), ze względu na faktyczne naruszenie przez w/w przepisy swobody przepływu towarów? 4) Czy art. 56 TfUE należy rozumieć w taki sposób, że sprzeciwia się on wprowadzeniu do krajowego porządku prawnego bezwzględnie obowiązujących przepisów zakazujących przedłużania zezwoleń wydanych na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (statuowanych przez art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h.), ze względu na faktyczne naruszenie przez w/w przepisy swobody świadczenia usług? 5) Czy art. 49 TfUE należy rozumieć w taki sposób, że sprzeciwia się on wprowadzeniu do krajowego porządku prawnego bezwzględnie obowiązujących przepisów zakazujących przedłużania zezwoleń wydanych na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (statuowanych przez art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h.), ze względu na faktyczne naruszenie przez w/w przepisy swobody przedsiębiorczości?

Ponadto pełnomocnik wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego

z następującymi pytaniami, co do zgodności art. 138 ust. 1, art. 2, art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. z Konstytucją RP: 1) Czy u.g.h., na podstawie której odmówiono Spółce przedłużania zezwolenia wydanego na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych jest zgodna z art. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 20 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustawa ta (w tym przedmiotowe przepisy) została uchwalona z pominięciem konsultacji społecznych? 2) Czy u.g.h., na podstawie której odmówiono Spółce przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest zgodna z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP w związku z faktycznym zastosowaniem trybu pilnego do uchwalenia przedmiotowej ustawy pomimo braku podstaw prawnych do zastosowania przedmiotowego przepisu? 3) Czy art. 138 ust. 1, art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. jest zgodny art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim uniemożliwia przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych? 4) Czy art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. jest zgodny art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim uniemożliwia przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i czy stanowi nieproporcjonalne ograniczenie swobody działalności gospodarczej? 5) Czy art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. jest zgodny z art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 9 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej - mimo, iż z powodu braku przeprowadzenia notyfikacji zarówno całej u.g.h. jak i w/w przepisów narusza on art. 1 pkt 11, art. 8 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE?

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd podziela stanowisko organów administracji, iż złożony przez Spółkę

w dniu [...] sierpnia 2009 r. wniosek o przedłużenie zezwolenia podlegał rozpatrzeniu

w terminie 6 miesięcy od jego złożenia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych,

o których mowa w art. 2, oraz zatwierdzenie regulaminów gier i zakładów wzajemnych następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku,

z zastrzeżeniem ust. 2. Zdaniem Sądu termin ten ma zastosowanie do wniosku

o przedłużenie zezwolenia, wniosek ten jest bowiem w istocie wnioskiem

o udzielenie zezwolenia na kolejne 6 lat składanym przez podmiot, któremu udzielone zezwolenie wygasa (art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych). Do wniosku tego stosuje się odpowiednio wymogi dotyczące wniosku o udzielenie zezwolenia, nadto wniosek taki składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu - art. 36 ust. 4 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych.

W orzecznictwie wskazuje się, że zezwolenie "przedłużane" wydaje się tak samo

jak zezwolenie nowe, wydawane po raz pierwszy. Postępowanie w obu przypadkach, tzn. postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie gier

na automatach oraz postępowania w sprawie przedłużenia takiego pozwolenia, winno być prowadzone analogicznie, w tym samym trybie, albowiem wynikiem postępowania w obu przypadkach jest uzyskanie zezwolenia, nowego bądź kolejnego. W konsekwencji w postępowaniu w sprawie przedłużenia pozwolenia

na prowadzenie gier na automatach mają zastosowanie przepisy ustawy regulujące wydanie pozwolenia na prowadzenie takich gier (por. wyrok WSA w Warszawie

z 4 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 826/07, LEX nr 372755, wyrok WSA

w Warszawie z 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 417/09, LEX nr 553556).

W niniejszej sprawie organ I instancji podjął rozstrzygnięcie dochowując terminu przewidzianego w ustawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano czynności, jakie były podejmowane w ramach prowadzonego postępowania

w związku z weryfikacją przedłożonych dokumentów (s. 3). Niczym nieuzasadnione jest twierdzenie, że czynności te zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania. Sąd nie znajduje zatem podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych

w tym zakresie w punkcie II skargi.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 118 tej ustawy do postępowań wszczętych

i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro zatem postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie u.g.h, organy właściwie podejmowały rozstrzygnięcia na gruncie nowej ustawy.

Stosownie do art. 138 ust. 1 u.g.h. zezwolenia dotyczące działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, nie mogą być przedłużane. Przepis ten zatem jednoznacznie wyklucza możliwość przedłużenia zezwolenia dotyczącego działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego przed dniem wejścia w życie u.g.h., a z takim właśnie wnioskiem wystąpiła Spółka.

Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do stanu faktycznego objętego wnioskiem Spółki ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacyjnej określonej w Dyrektywie 98/34/WE Sąd

nie podziela poglądu Spółki w tej sprawie.

Przede wszystkim dyrektywa może być stosowana bezpośrednio tylko wówczas, gdy jej przepisy nie zostały wprowadzone do prawa krajowego

lub wprowadzone zostały nieprawidłowo. W omawianej sprawie nie występuje żaden z tych przypadków, bowiem Dyrektywa 98/34/WE została implementowana do prawa polskiego rozporządzeniem Rady Ministrów z 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65,

poz. 597), zmieniającym rozporządzeniem Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm., dalej jako rozporządzenie), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386), a jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo, czego Spółka nie kwestionuje.

Notyfikacji aktów prawnych, w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne tj.: specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzenia produktu do obrotu, świadczenia usług

lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5). Ponadto na mocy § 5 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 1-6 ust. 2 § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia przez "specyfikacje techniczne" należy rozumieć specyfikację określającą cechy produktu, w szczególności w zakresie jakości, parametrów technicznych, bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym w odniesieniu do nazewnictwa, symboli, badań, opakowania, znakowania lub oznaczania, a także procedury oceny zgodności tego produktu, jak również wymagania dotyczące metod i procesów produkcji produktów rolnych, produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi

lub zwierzęta, produktów leczniczych i innych produktów, jeżeli wywierają one wpływ na cechy produktu. Według § 2 pkt 3 rozporządzenia przez "inne wymagania" należy rozumieć, inne niż specyfikacja techniczna, wymagania nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska naturalnego, które wpływają

na jego cykl użytkowy po wprowadzeniu go do obrotu, takie jak warunki użycia, utylizacji, ponownego użycia lub przetworzenia, jeżeli warunki takie mogą mieć znaczący wpływ na skład lub istotę produktu, lub wprowadzenie go do obrotu. W tym miejscu trzeba zauważyć, że przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą kwestii przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie odnoszą się zaś do automatów do gier. Pojęcie "usługi" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją jest to usługa w ramach społeczeństwa informacyjnego świadczona

za wynagrodzeniem, bez obecności stron (na odległość), poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu do elektronicznego przesyłania

i przechowywania danych, włącznie z kompresją cyfrową, która jest w całości przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, doga radiową, przy użyciu środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych (drogą elektroniczną). Usługa prowadzona w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, tym samym nie jest usługą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia.

Z uwagi na to, że ustawy o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia oraz nie zawiera przepisów wyłączających stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów, Sąd uwzględniając przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (zgodne

z Dyrektywą 98/34/WE), doszedł do wniosku, iż nie było obowiązku notyfikacji tego aktu.

Powyższej oceny nie zmieniają przywołane w skardze wyroki ETS, które dotyczą innych przypadków. W sprawie C-267/03 Lars Lindberg ETS wskazał,

że pojęcie "specyfikacji technicznej" (art. 1 pkt 3 Dyrektywy 98/34/WE) zakłada,

że krajowy przepis odnosi się zawsze do produktu lub jego opakowania, a zatem ustala jedną z wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału nie stanowią specyfikacji technicznej przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, jak na przykład przepisy poddające wykonywanie działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Przy czym Trybunał odnosił to

do regulacji dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących na automatach do gier. Odnośnie zaś zakwalifikowania przedmiotowych przepisów do "innych wymagań" (art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE) ETS wprawdzie uznał, iż także zakaz używania automatów do gier można zakwalifikować jako inne wymaganie, jeżeli stanowi warunek dotyczący używania danego produktu, który może mieć istotny wpływ na skład lub charakter produktu bądź na jego sprzedaż. Jednakże przepisy krajowe podlegające ocenie Trybunału wyłączały możliwość urządzania gier na określonych rodzajowo automatach i w tym zakresie odnosiły się do produktu.

W tych okolicznościach Sąd nie uwzględnił zarzutów podniesionych w punkcie I skargi. Konsekwentnie Sąd nie uznał też powodów do zwrócenia się

z wnioskowanymi pytaniami wstępnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak też pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii notyfikacji ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu nie ma też podstaw do wystąpienia z pytaniami wstępnymi dotyczącymi zgodności ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 34, art. 49

i art. 56 TfUE. Ustawa o grach hazardowych, w zakresie zakazu przedłużania udzielonego uprzednio zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych nie jest bowiem związana z kwestią przepływu towarów lub usług pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej,

czy podejmowaniem działalności gospodarczej na terytorium innego Państwa Członkowskiego – nie występuje tu element transgraniczny. Przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie nie odnoszą się do obrotu automatami do gier, czy częściami zamiennymi lub oprogramowaniem do tychże automatów,

nie różnicują też sytuacji prawnej w stosunku do podmiotów z innych Państw Członkowskich.

Sąd nie podjął uzasadnionych wątpliwości odnośnie zgodności art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. z art. 1, art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3

i art. 123 ust. 1 Konstytucji RP, które uzasadniałyby wystąpienie z wnioskowanymi przez stronę skarżącą pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego.

W tym zakresie sytuację prawną Spółkę należy rozpatrywać w kontekście możności żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w celu przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Rzeczywiście pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach

i zakładach wzajemnych jej art. 36 ust. 3 umożliwiał podmiotowi, któremu wygasa zezwolenie wystąpienie z wnioskiem o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat, jednakże – tak jak już powyżej wskazano - nawet w takim wypadku organ orzekał

o wydaniu zezwolenia, tak jakby było udzielane po raz pierwszy. Przepis ten

nie stanowił bowiem nakazu wydania zezwolenia przez organ, a jedynie określał uprawnienie strony do wystąpienia ze stosownym wnioskiem w okresie obowiązywania wcześniejszego zezwolenia. Strona nie nabyła więc uprawnień,

które podlegałyby ochronie. Nie można zatem stwierdzić, iż Spółka w sposób arbitralny została pozbawiona praw, które uzyskała na podstawie decyzji administracyjnej, bądź też nałożono na nią, jako na posiadacza zezwolenia nowy obowiązek, którego wcześniej przepisy nie określały. Ustawodawca nie ma obowiązku wstrzymywać się ze zmianą przepisów procedury oraz regulacji umożliwiających modyfikowanie stosunków administracyjnych usankcjonowanych ostateczną decyzją administracyjną, nawet jeżeli została wydana w innym stanie prawnym. Zauważyć bowiem należy, że z uwagi na konstrukcję decyzji

w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych, są one wydawane na czas określony –

w przedmiotowej sprawie okres 6 letni. Zatem w okresie tym skarżąca Spółka, korzystając z udzielonego zezwolenia, mogła prowadzić działalność gospodarczą – zgodnie, co do zasady z przepisami dotychczas obowiązującymi – art. 129 ust. 1 u.g.h.

Tym samym za prawo nabyte nie może być uznana potencjalna możliwość uruchomienia postępowania zmierzającego do przedłużenia udzielonego poprzednio zezwolenia. W ocenie Sądu nie ma też żadnych podstaw, by traktować tę możliwość, jako podlegającą ochronie dostatecznie ukształtowaną ekspektatywę. Zbyt daleko idące jest także twierdzenie, że jej ograniczenie narusza zasadę ochrony interesów w toku. Wprowadzona zmiana nie wpływa bowiem na możliwość prowadzenia

przez stronę skarżącą działalności dotyczącej gier na automatach o niskich wygranych w zakresie uprawnień wynikających z udzielonego zezwolenia.

Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego naruszenia zasady wolności gospodarczej. Po pierwsze na skutek nowej regulacji pozostały w obrocie prawnym wszystkie wcześniej udzielone zezwolenia, co pozwalało na prowadzenie na tej podstawie działalności. Po drugie zawsze prowadzenie wskazanej działalności wiązało się ze spełnieniem przez podmiot określonych wymogów oraz uzyskaniem zezwolenia. Działalność ta podlegała bowiem swoistej reglamentacji ze strony Państwa z uwagi na chronione dobra, do czego ustawodawca jest uprawniony.

Nowa regulacja prawna – ustawa o grach hazardowych nie zaskakuje też adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego

na nowy stan prawny. Zawiera także normy końcowe, przejściowe (normą taką jest m.in. art. 138 ust. 1 u.g.h.), stosowną vacatio legis (art. 117 ust. 1 u.g.h.), akt ten odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych. Sąd nie dostrzegł także istotnych wątpliwości prawnych dotyczących konstytucyjności procedury legislacyjnej prowadzącej do uchwalenia ustawy o grach hazardowych.

Trzeba wskazać, że przewidziana w art. 193 Konstytucji RP instytucja pytania prawnego nie daje uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia

przez Sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wystąpienie z takim pytaniem jest uprawnieniem Sądu i uzależnione jest od powzięcia uzasadnionych wątpliwości przez Sąd, a nie przez skarżących (m.in. wyrok WSA w Poznaniu

z 26.02.2008 r., III SA/Po 821/07, LEX nr 491905). Nie wystąpienie przez Sąd

z wnioskowanymi pytaniami prawnymi nie zamyka stronie skarżącej drogi

do zbadania konstytucyjności określonych przepisów z uwagi na art. 79 i art. 191 Konstytucji RP.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie innych naruszeń prawa,

które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono,

jak w sentencji.