Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1203/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Bronisław Szydło Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant: - Izabela Tauter po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2005 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania organowi właściwemu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Z. Sp. z o.o. w dniu [...] marca 2005 r. złożyła skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o wszczęcie postępowania administracyjnego, mającego na celu zbadanie legalności włączenia do akt postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., danych osobowych klientów spółki doradztwa podatkowego. Na mocy postanowienia Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], do akt postępowania kontrolnego o sygn. [...], włączonych zostało szereg dokumentów, w tym pełnomocnictwa udzielone skarżącej spółce przez jej klientów oraz dane osobowe klientów doradcy podatkowego A.Z.. W tej sytuacji skarżąca wniosła o nakazanie przez GIODO, uchylenie powyższego postanowienia Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu skarżąca podała, że ochrona danych osobowych zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst. jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 101, poz. 926 ze zm.), powinna mieć szczególne znaczenie przy przetwarzaniu danych osobowych przez osoby wykonujące zawód zaufania społecznego, jakim jest m.in. doradca podatkowy. Ponadto na doradcy podatkowym spoczywa obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich faktów i informacji, z którymi zapoznał się z związku z wykonywaniem zawodu (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 9, poz. 86 ze zm.). Konieczność zachowania powyższych informacji w tajemnicy pozostaje w sprzeczności z żądaniem przez organy kontroli skarbowej wskazania przez doradcę podatkowego danych osobowych jego klientów. Niezależnie od powyższego podniósł, że zbieranie przez organy kontroli skarbowej dokumentów zawierających dane osobowe klientów spółki doradztwa podatkowego w celu włączenia ich do akt postępowania kontrolnego podważa zaufanie klientów, którzy w dobrej wierze powierzyli spółce swoje dane osobowe.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst. jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 101, poz. 926 ze zm.), przekazał przedmiotową sprawę do rozpatrzenia przez organ właściwy, tj. Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu podał, że do rozstrzygnięcia istoty sprawy niezbędne jest ustalenie relacji pomiędzy przepisami regulującymi zakres uprawnień i obowiązków organów kontroli skarbowej, a przepisami określającymi ramy prawne działania podmiotu uprawnionego do zawodowego wykonywania czynności doradztwa podatkowego w kontekście dopuszczalności gromadzenia przez organy kontroli skarbowej informacji o klientach spółki doradztwa podatkowego, w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem podatkowym. Zatem zagadnienie powyższe winno być rozstrzygane na gruncie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 65 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), które określają uprawnienia organów kontroli skarbowej, jak również na podstawie ustawy o doradztwie podatkowym, która określa warunki i zasady wykonywania doradztwa podatkowego. Z przepisów zaś ustawy o ochronie danych osobowych nie wynika, żeby Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, który stosownie do jego kompetencji określonych w art. 12 jest podmiotem właściwym w sprawach ochrony danych osobowych, był uprawniony do ustalania wzajemnych relacji między przepisami wskazanych powyżej aktów prawnych. Zdaniem organu istotne jest również, że przepisy ustawy o kontroli skarbowej oraz Ordynacji podatkowej zawierają szczegółowe regulacje odnośnie właściwości organów kontroli skarbowej i wzajemnych relacji pomiędzy nimi oraz uprawnień i obowiązków poszczególnych organów. Zatem ewentualne działania wobec organu, który wydał postanowienie z dnia z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], mogą podjąć podmioty uprawnione do tego na podstawie również powyższych aktów prawnych. Natomiast ich analiza, a konkretnie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej prowadzi do wniosku, że organem właściwym do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, który sprawuje ogólny nadzór nad dyrektorami urzędów kontroli skarbowej w zakresie realizacji zadań określonych w powyższej ustawie. Ponadto Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, jako organ powołany do spraw ochrony danych osobowych, nie jest - w świetle art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych - uprawniony do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów, oceniania prawidłowości podejmowanych przez nie czynności procesowych oraz badania merytorycznej zasadności prowadzonego przez nie postępowania dowodowego i w tej sytuacji nie może dokonywać oceny rozstrzygnięć podejmowanych przez organy kontroli podatkowej.

W zażaleniu z dnia [...] kwietnia 2005 r. skarżąca spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i stwierdziła, że mimo, iż w sprawie prowadzone jest postępowanie kontrolne przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., to nie oznacza automatycznie braku "zasięgu" innych organów państwowych w celu ochrony uprawnień obywateli. Ustawa o ochronie danych osobowych ustanawia zasady, którym podlegają nie tylko osoby fizyczne, lecz również organy państwowe. To one właśnie są zobowiązane w szczególnym stopniu chronić prawa przyznane jednostkom, do których bez wątpienia należy ochrona danych osobowych. Obowiązek taki jest oczywisty w świetle przepisów Konstytucji RP, prawa międzynarodowego oraz prawodawstwa europejskiego, czy też na gruncie ustawowym. W zakresie danych osobowych organem właściwym do prowadzenia spraw wynikających z ich naruszenia jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Organy kontroli skarbowej, mimo że w postępowaniu ich rola jest kluczowa, nie mogą jednak ze swojej natury być właściwe w sprawach, które ich nie dotyczą. Gdyby zaś przyjąć taką zasadę, doszłoby do naruszenia zasad równego traktowania podmiotów, bowiem naruszenia dokonane przez organ nie podlegałyby kontroli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w przeciwieństwie do naruszeń dokonanych przez osobę fizyczną. Ponadto zostałaby naruszona zasada nemo iudex in sua causa. Organ kontroli skarbowej nie może bowiem decydować o tym, czy podległy jemu organ niższego szczebla dopuścił się naruszenia prawa do ochrony danych osobowych i z woli ustawodawcy decydować ma o tym niezależny i niezwiązany ze sprawą organ, jakim jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst. jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 101, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 21 kwietnia 2005 r. i w uzasadnieniu powołał się na argumenty przedstawione już w orzeczeniu pierwszoinstancyjnym. Dodał jednocześnie, że bezsporne jest, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy, przepisy ustawy stosuje się do organów państwowych i organy kontroli skarbowej są zobowiązane do przestrzegania powyższej ustawy, która również nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie uprawnień Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wobec organów kontroli skarbowej. Jednak nie ma on prawa ingerowania w czynności podejmowane przez organy kontroli skarbowej, jeśli są one zastrzeżone do ich wyłącznej kompetencji. Wprawdzie - jak dalej dodał organ - na postanowienie, którego uchylenia żąda skarżąca, nie przysługuje zgodnie z zawartym w nim pouczeniem zażalenie, to jego poprawność merytoryczna, jak i proceduralna może być badana przez uprawnione do tego organy, na skutek zaskarżenia go w odwołaniu od kończącej postępowanie kontrolne decyzji (art. 237 Ordynacji podatkowej). Podobnie rzecz się ma ze zbadaniem, czy nakazanie przez organ kontroli skarbowej w toku prowadzenia przez niego postępowania, złożenia przez jego uczestnika określonych dokumentów, bądź wyjaśnień, nie naruszyło prawa i leży to w kompetencji organów wobec niego nadrzędnych. Zatem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest organem uprawnionym do dokonywania oceny merytorycznej poprawności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy kontroli skarbowej i w konsekwencji nie może rozstrzygać w przedmiocie uchylenia postanowienia Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. Jedynym uprawnionym organem w tym względzie jest wskazany już Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i w uzasadnieniu - poza argumentami przedstawionymi już w zażaleniu - podała, że nie jest do przyjęcia przekazanie do rozpatrzenia sprawy dotyczącej naruszenia danych osobowych organowi, którego ustawowo określone kompetencje takich uprawnień nie zawierają. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej jest bowiem powołany do kontroli przestrzegania przez podległe mu podmioty przepisów o kontroli skarbowej, nie zaś ustawy o ochronie danych osobowych. Nie może on zatem kontrolować, czy podmioty te dopuściły się uchybień dotyczących zasad ochrony danych osobowych. Ponadto przy takim toku rozumowania, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej orzekałby pośrednio we własnej sprawie dokonując ustaleń, co do zakresu przestrzegania zasad ochrony danych osobowych przez organy kontroli skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie i wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz prawne podkreślił jednocześnie, że nie jest on uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach należących do kompetencji innego organu. Zatem nie jest możliwe, żeby rozstrzygał on o uchyleniu postanowienia wydanego przez organ kontroli skarbowej i nie jest uprawniony do oceny legalności działań podejmowanych podczas postępowania dowodowego prowadzonego przez organy kontroli skarbowej, w tym do zakresu informacji gromadzonych przez ten organ w toku postępowania podatkowego. Zaś przepisy o kontroli skarbowej wskazują wyraźnie, jakie podmioty są uprawnione do nadzoru organów kontroli skarbowej w tym zakresie i w żadnym wypadku nie przewidują one uprawnień dla Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Nie ulega również wątpliwości, że Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej jest organem kontroli skarbowej wyższego stopnia nad dyrektorami urzędów skarbowych i wynika to jednoznacznie z treści art. 12 ustawy o kontroli skarbowej, określającego jego kompetencje. Mianowicie ust. 1 pkt 2 tego przepisu stanowi bezpośrednią podstawę prawną do działań nadzorczych tego organu wobec dyrektorów urzędów kontroli skarbowej w zakresie realizacji przez nich zadań określonych w tejże ustawie. Niezrozumiałe jest również stanowisko skarżącej o orzekaniu w tej konkretnej sprawie przez organ we własnej sprawie, skoro rozstrzygnięcie owo podejmuje nie dyrektor, ale organ wobec niego odrębny, właściwy w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia została oparta przede wszystkim na analizie zakresu właściwości Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w szczególności, czy posiada on kompetencje w zakresie kontroli i nadzoru działalności organów administracji państwowej. Granice wzmiankowanej właściwości zakreślają zarówno przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 101, poz. 926 ze zm.), jak i ustaw szczególnych.

Ustawa o ochronie danych osobowych reguluje zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Akt ten normuje również kompetencje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych określając ich podstawowe granice w katalogu, zawartym w art. 12 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, do zadań Generalnego Inspektora należy w szczególności m. in. kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych, wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Powołany art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych statuuje główne zadania i kompetencje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, który pełni zarówno funkcję organu kontrolującego zgodność przetwarzania danych osobowych zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz rzecznika interesów poszczególnych osób i interesów publicznych, jak i organu, który w tym zakresie został wyposażony we władcze kompetencje wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Należy jednak zaznaczyć, że cytowany przepis nie uprawnia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów, wkraczania w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań.

W niniejszej sprawie postanowieniem wydanym przez Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], włączono szereg dokumentów do akt postępowania kontrolnego. Postanowienie zostało oparte na art. 216 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60) w zw. z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 65 ze zm.).

Ustawa o kontroli skarbowej reguluje postępowanie kontrolne, w szczególności w zakresie wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych, a także określa organy właściwe do prowadzenia wspomnianego postępowania kontrolnego, ich właściwość oraz kompetencje. Zgodnie z art. 6 tej ustawy, kontrolę skarbową w zakresie i trybie w niej określonym sprawują organy kontroli skarbowej. Czynności związane z realizacją zadań ustawowych wykonują inspektorzy kontroli skarbowej i pracownicy jednostek organizacyjnych kontroli skarbowej. Należy podkreślić, iż inspektorzy prowadzą postępowanie przygotowawcze, w trybie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksu karnego skarbowego, w sprawach z zakresu kontroli skarbowej (art. 6 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że inspektorzy kontroli skarbowej oraz pracownicy jednostek organizacyjnych kontroli skarbowej są uprawnieni do zbierania informacji i dokumentów w zakresie niezbędnym do realizacji celów kontroli i tym samym wypełnienia ustawowych obowiązków wynikających z przepisów regulujących wykonywanie zobowiązań podatkowych. Wykonywanie wspomnianych czynności następuje w ramach postępowania przygotowawczego, w trybie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksu karnego skarbowego, w sprawach z zakresu kontroli skarbowej. Jednocześnie, zgodnie z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (z wyłączeniem art. 54 i art. 290 § 3 tej ustawy oraz z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1a ustawy o kontroli skarbowej), która normuje zobowiązania podatkowe, informacje podatkowe, postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające oraz tajemnicę skarbową.

W analizowanej sprawie istotna jest kwestia właściwości i kompetencji organów kontroli skarbowej, które wykonują swoje czynności w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego. Zgodnie z art. 8 ustawy o kontroli skarbowej, organami kontroli skarbowej są: minister właściwy do spraw finansów publicznych jako naczelny organ kontroli skarbowej, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej jako organ wyższego stopnia nad dyrektorami urzędów kontroli skarbowej oraz dyrektor urzędu kontroli skarbowej. Nadzór i merytoryczna ocena działania dyrektorów urzędów kontroli skarbowej dokonywana jest w oparciu o art. 10 tej ustawy, zgodnie z którym Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów urzędów kontroli skarbowej w zakresie realizacji zadań określonych w ustawie. Jednocześnie dyrektor urzędu kontroli skarbowej ustala plan kontroli stosownie do zadań określonych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz kieruje pracą urzędu kontroli skarbowej, w szczególności wydaje decyzje w sprawach określonych w ustawie (art. 11 i 12 cytowanej ustawy).

W świetle powyższego bezspornym jest, że dyrektor urzędu kontroli skarbowej dysponuje uprawnieniami do wydawania rozstrzygnięć niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania kontrolnego. W niniejszej sprawie organ ten, działając w oparciu o właściwe przepisy ustawy o kontroli skarbowej oraz Ordynacji podatkowej, wydał w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego postanowienie, które w jego ocenie jest nieodzowne do realizacji zadań ustawowych. Nie ulega wątpliwości, że gromadzenie odpowiednich dokumentów i dołączanie ich do akt sprawy, w której toczy się postępowanie kontrolne, jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania urzędów kontroli skarbowej i skutecznego prowadzenia tego postępowania przez pracowników i inspektorów kontroli. Jednocześnie kontrola tych czynności i nadzór nad funkcjonowaniem urzędów kontroli skarbowej odbywa się na zasadach podanych w tej ustawie przez właściwe organy nadrzędne. Ustawodawca wskazał wprost na Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, jako organ nadzorujący działalność dyrektorów kontroli skarbowej. W ramach nadzoru organ ten bada prawidłowość podjętych czynności, także dotyczących zakresu gromadzonego materiału dowodowego, w tym zgodność z prawem i merytoryczną zasadność włączenia do akt postępowania kontrolnego określonych dokumentów, co w niniejszej sprawie zakwestionował skarżący. Na postanowienie o włączeniu do akt postępowania kontrolnego dokumentów nie służy zażalenie, niemniej jednak jego poprawność może zostać - stosownie do art. 237 Ordynacji podatkowej - zbadana w toku instancji poprzez złożone odwołanie do organu wyższego stopnia, w tym przypadku Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o kontroli skarbowej, organ ten wyposażony jest w kompetencje do rozstrzygania w opisanym zakresie i władczego ingerowania w czynności dyrektorów urzędów kontroli skarbowej w ramach sprawowanego nadzoru. W tym miejscu należy podkreślić, że kompetencji takich nie posiada Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, który nie jest organem uprawnionym do ingerowania w czynności podejmowane przez organy kontroli skarbowej. Ustawa o kontroli skarbowej wyraźnie zastrzega te czynności do wyłącznej kompetencji nadrzędnego organu kontroli skarbowej. Stąd też pomimo, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych władny jest kontrolować zgodność przetwarzania danych osobowych przez organy kontroli skarbowej z przepisami o ochronie danych osobowych, to jednak uprawnienia tego nie można utożsamiać z kompetencją do dokonywania merytorycznej oceny poprawności rozstrzygnięć podejmowanych przez te organy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych słusznie więc przyjął, iż nie ma podstaw prawnych do rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], gdyż uprawnienie to przysługuje wyłącznie Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej rozstrzygającego w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu niższego stopnia. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie dysponuje bowiem uprawnieniami nadzorczymi i kontrolnymi w zakresie oceny prawidłowości stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb, czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2001 r. sygn. akt II SA 401/00, publ. Wokanda 2001/9/33).

Również podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut wskazujący na naruszenie zasada nemo iudex in sua causa (jako, że organ kontroli skarbowej nie może decydować o tym, czy podległy jemu organ niższego szczebla dopuścił się naruszenia prawa do ochrony danych osobowych), nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż z przepisów ustawy o kontroli skarbowej wynika jednoznacznie, że organem wyższego stopnia nad dyrektorem urzędu kontroli skarbowej jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Zatem nie można przyjąć, iż rozstrzyganie przez ten organ w sprawie dotyczącej dyrektora urzędu kontroli skarbowej stanowi orzekanie we własnej sprawie.

Tytułem uzupełnienia dodać należy, że stosownie do treści art. 7b ustawy o kontroli skarbowej, organy te mogą zbierać i wykorzystywać w celu realizacji ustawowych zadań informacje, w tym dane osobowe, oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą. Administrator danych jest obowiązany udostępnić dane osobowe na podstawie imiennego upoważnienia organu kontroli skarbowej, okazanego przez inspektora lub pracownika wraz z legitymacją służbową. Informacja o udostępnieniu tych danych podlega ochronie zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych.

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego i w konsekwencji przekazanie sprawy do rozpatrzenia Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej, jako organowi właściwemu, należy uznać za zasadne.

Nadto zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie wydane w pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], zostało oparte na właściwej podstawie prawnej i spełnia wymogi określone przepisami prawa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.