Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1322/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 64b ust. 1, art. 2 pkt 35b, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 74 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] września 2013 r. w miejscowości [...], na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. K., wykonujący przejazd z ładunkiem cegły i zaprawy murarskiej na paletach, w imieniu K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C.

Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] kwietnia 2013 r., który zatwierdzał stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...], które w chwili kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminami ważności do [...] września 2014 r.

Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie. Kierowca nie wnosił o ponowne ważenie.

Na podstawie przeprowadzonego ważenia pojazdu wagami nr [...] i [...], po odjęciu pomiaru, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej. . Pojazd poruszał się po drodze krajowej nr [...], na której dopuszczony jest ruch pojazdów o nacisku osi do 10,0 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Rzeczywisty nacisk osi napędowej wyniósł 12,2 tony, przekroczając dopuszczalny nacisk o 2,2 tony, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości powyżej 20%.

Kierowca nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu ponadnormatywnego kategorii VII.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2013 r.

2. Pismem z dnia [...] października 2013 r. K. S. (nazywany dalej: "skarżącym") złożył wyjaśnienia, wnosząc o umorzenie postępowania.

Zdaniem skarżącego kontrola wykazała, że nie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, w protokole kontroli. Odnotowana w tabeli w pkt 2 zarejestrowano wartość minus 1800 kg została poprawiona przez kontrolującego, co sugeruje, że prawidłowy odczyt na tylnej osi wynosił 8,2 tony.

3. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], na podstawie art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych.

4. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2013 r., wnosząc o umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zarzucającym stronie niedochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z wykonywaniem przewozu drogowego. Skarżący podkreślił, że kontrolowany pojazd spełniał wszystkie wymagane przepisami kryteria. Przewożony towar był odpowiednio zabezpieczony. Palety posiadały zbliżoną wagę i były rozmieszczone równomiernie, tak aby zostały zachowane parametry wymagane przez art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący powołał się na rozmowę z kierowcą, który oświadczył, że prosił kontrolującego inspektora o ponowne zważenie pojazdu oraz wskazanie na czym polegało niewłaściwe rozmieszczenie ładunku na przestrzeni załadunkowej. Nie uzyskał odpowiedzi na swój wniosek w powyższym zakresie.

5. Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: "GITD") decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., nazywanej dalej: "u.d.p."), utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 35a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy.

Pojazd jest nienormatywny gdy przekroczy chociaż jeden z ww. parametrów. Tym samym już sam fakt przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi skutkuje koniecznością uznania pojazdu za pojazd nienormatywny i w konsekwencji, w przypadku braku odpowiedniego zezwolenia, obowiązkiem nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną nałożono za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu:

o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Biorąc pod uwagę poczynione w sprawie ustalenia GITD uznał, że środki zastosowane przez przedsiębiorcę, w celu zapewnienia zgodności przewozu z obowiązującym prawem, okazały się niewystarczające co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu pomimo, że nie doszło jednocześnie do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Odnosząc się do argumentu strony, że kierowca prosił kontrolującego o ponowne zważenie pojazdu, która to prośba spotkała się z groźba odholowania pojazdu na parking strzeżony jeśli nie podpisze protokołu kontroli, GITD wskazał na konieczność czynnego udziału kontrolowanego w czynnościach kontrolnych i bieżącym zgłaszaniu zastrzeżeń i uwag, które winny być wpisane do protokołu.

GITD wyjaśnił, że obecny w trakcie kontroli kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli i podpisał go bez zastrzeżeń. Tym samym zarzuty strony w tym zakresie uznał za nietrafione.

GITD nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, uznając, ze przewożone w dniu kontroli cegły i zaprawa murarska w workach na paletach nie stanowią materiału sypkiego bądź drewna w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, jak również nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń. Tym samym nie zachodzą możliwości uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi istnieć realnie.

6. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] lutego 2014 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

a) błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu przez organ, że:

- nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej normy na nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu skarżącego,

- ładunek przewożony przez pojazd skarżącego był rozmieszczony w sposób, który spowodował przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej,

- skarżący wykonywał przewóz w ramach profesjonalnych usług przewozu,

- skarżący nie dochował należytej staranności przy wykonywaniu przewozu ładunku i miał wpływ na powstanie naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej normy na nacisk pojedynczej osi napędowej,

b) naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego wszechstronnego rozważenia w postaci braku odniesienia się do dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, a świadczonej o prawidłowym rozmieszczeniu ładunku, który był przewożony,

c) naruszenie art. 140aa ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez brak umorzenia postępowania, podczas gdy zaistniały przesłanki do jego umorzenia.

Skarżący zakwestionował twierdzenie organu o braku żądania przez kierowcę ponownego ważenia pojazdu.

Skarżący podniósł, że pomimo redakcji rubryki "przekroczenia" protokołu kontroli, której zapis informował, że urządzenie pomiarowe wskazywało wynik 1,8 t, a zawarte w nim ustalenia nie wskazywały na przekroczenie w zakresie pojedynczej osi napędowej. Kontrolujący inspektor dokonał poprawek na dokumencie, zmieniając wartość przekroczenia na 2,2 t. Kierowca obecny przy dokonywaniu czynności pomiaru zakwestionował ich prawidłowość i wniósł o powtórne ważenie pojazdu. Jednakże złożony wniosek spotkał się z odmową kontrolującego, który to fakt nie został odnotowany w protokole.

Skarżący wskazał również, że organ nie odniósł się do reakcji inspektora, który zagroził odholowaniem pojazdu w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierowcę.

W świetle powyższych okoliczności, wyniki czynności pomiarowych wzbudziły u strony uzasadnione wątpliwości, skoro nawet w ocenie organu nie były prawidłowe i wymagały ręcznej korekty na protokole.

Odrzucając zarzut naruszenia art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, strona podkreśliła, że pojazd nie był przeładowany, ładunek został równomiernie rozłożony, zgodnie z zasadami przewozu ładunków na paletach. Skoro urządzenie pomiarowe dokonało błędnego odczytu w przypadku rubryki "przekroczenia", to nie sposób uznać za prawidłowe pozostałych wyników przeprowadzonych pomiarów. Co istotne, ustalona wielkość rzekomego przekroczenia wpływa istotnie na wysokość kary pieniężnej, gdyż w przypadku przekroczenia o 0,2 tony niższego, kara pieniężna wyniosłaby 2.000 zł, a nie nałożone na skarżącego 15.000 zł. Z tej przyczyny wyniki pomiarów nie powinny wzbudzać żadnych wątpliwości, a wobec stwierdzonych błędów w pomiarach, organ w celu rozwiania sygnalizowanych przez kierującego wątpliwości, winien przeprowadzić ponowne ważenie pojazdu.

Skarżący, wykonując jedynie niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne - dochował należytej staranności przy załadunku. Ponieważ nie jest profesjonalistą organ nie może w stosunku do niego stosować zaostrzonego wzorca oceny zachowania.

7. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.

4. Ustalenia organu administracji wynikają z protokołu kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. niekwestionowanego w skuteczny sposób przez skarżącego.

Na zalegalizowanym stanowisku do ważenia pojazdów i zalegalizowanymi przyrządami pomiarowymi ustalono, że kontrolowany pojazd przekraczał na pojedynczej osi napędowej dopuszczalny nacisk na drogę (do 10t), po której wykonywany był przewóz, o 2,20t. Kontrolowany pojazd był zatem pojazdem nienormatywnym stosownie do definicji z art. 2 pkt 35a) ustawy – Prawo o ruchu drogowym - pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych minister właściwy ustalił dla przedmiotowej drogi dopuszczalne naciski osi do 10t.

5. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy - ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, przy czym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (ust. 2). Zgodnie natomiast z ust. 3 - wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy.

Przewożony ładunek (cegły i zaprawa murarska na paletach) był ładunkiem podzielnym, który nie spełniał wymagań z definicji art. 2 pkt 35b ustawy: ładunek niepodzielny - ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Zatem stosownie do art. 64d ustawy zezwolenie na przewóz tego ładunku nie mogło być wydane wg kategorii I lub II. Dla kat. I wymagane jest by przewóz odbywał się pod drodze gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej, a kontrolowany przewóz miał miejsce na drodze krajowej. Natomiast dla kat. II można uzyskać zezwolenie na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej (art. 64b ust. 1 ustawy), a kontrolowany pojazd nie należał do wymienionych w tym przepisie. Ustalona wielkość przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu była także większa dla drogi, po której poruszał się kontrolowany pojazd. Na drodze tej dopuszczalny był nacisk do 10t i został on przekroczony o 2,20 t. Przekroczenie to wynosiło 22%, a więc ponad 20%, w związku z tym, dla określenia kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 ustawy miał zastosowanie jej pkt 3 lit. c) i w podanej w tym punkcie wysokości kara pieniężna został nałożona.

6. Organ administracji przeprowadził obszerne wyjaśnienia co do rozumienia kategorii zezwoleń i co do ich znaczenia dla orzekanych kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyjaśnił zatem z jakich powodów zakwalifikowano do nałożenia kary pieniężnej przejazd do kategorii VII (art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy) – droga po której wykonywany był przejazd należała do dróg krajowych a nacisk osi napędowej na drogę przekraczał dopuszczalną wartość o ponad 20% (wynosił bowiem 22%). W związku z tym ewentualne nawet przekroczenie pozostałych parametrów pojazdu nie miało już znaczenia dla zakwalifikowania przejazdu bez zezwolenia do kategorii VII.

7. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska skarżącego, co do dochowania przez przewoźnika należytej staranności i braku wpływu na stwierdzone naruszenie. Organ administracji odnosząc się do argumentacji skarżącego zasadnie uznał brak podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy.

Przepis ten w zakresie wskazanym w jego ust. 4 pkt 2 nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przewożony ładunek (cegły i zaprawa murarska na paletach) nie był drewnem ani ładunkiem sypkim.

8. W zakresie wątpliwości Skarżącego co do prawidłowego pomiaru wagi i wskazania na protokole w rubryce przekroczenia wyniku – 1,8 t. W ocenie Sądu wynika, że chodzi tu o oczywistą omyłkę pisarską, którą organ sprostował i wyjaśnił Skarżącemu jej powstanie. Ponadto z części opisowej protokołu wynika wyraźnie, że przekroczenie nacisku na oś wyniosło faktycznie 2,20 t. Podkreślić należy, że kierowca podpisał się pod poczynioną korektą inspektora odnośnie stwierdzonego naruszenia. Podpisał się on również pod protokołem kontroli nie wnosząc jednocześnie żadnych uwag.

Zaznaczyć należy, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Przepis art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym przewiduje również możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie kierowca nie skorzystał.

Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08).

Należy zwrócić uwagę na specyficzny charakter postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Zasadniczym środkiem dowodowym w tym postępowaniu jest proces ważenia pojazdu, a dowodem – protokół z przeprowadzonej kontroli. A zatem na tym etapie postępowania administracyjnego jedynym sposobem obrony swych praw przez stronę jest weryfikacja wyników kontroli, która może nastąpić jedynie przez powtórzenie ważenia. Zasadność takiego wniosku jest tym bardziej oczywista, gdy przekroczenie nacisku osi na jezdnię jest stosunkowo niewielka, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Brak sygnalizacji ze strony aparatury ważącej, co ma świadczyć o prawidłowości przebiegu procesu ważenia, nie wyklucza przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu w postaci powtórnego ważenia. Strona nie ma bowiem możliwości obalenia dowodu z protokołu kontroli inaczej jak poprzez powtórzenie ważenia. Nie mniej w tej sprawie strona takiego wniosku nie zgłosiła, przynajmniej nie wynika to z akt sprawy, ani z treści podpisanego przez kierowcę strony protokołu kontroli. Oznacza to, że w tej sprawie domniemanie prawdziwości i autentyczności dokumentu urzędowego – protokołu kontroli nie zostało skutecznie obalone.

W ocenie Sądu mimo zarzutów skargi brak jest podstaw do uznania, iż kierowca wnosił o przeprowadzenie ponownego ważenia kontrolowanego pojazdu. Strona powinna udowodnić swoje żądanie, czego skutecznie nie uczyniła.

9. Natomiast odnośnie kwestii odpowiedzialności skarżącego organ wskazuje, że z treści przepisu art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że umarza gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, iż strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie organu nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, iż to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2165/12 oraz z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 604/13).

W ocenie organu Sądu skarżący nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wskazanie na brak możliwości zważenia poszczególnych osi pojazdu po załadunku czy też nieprzekroczenie dopuszczalnej ładowności pojazdu nie może stanowić podstawy do zastosowania ww. przepisu. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne.

Prowadzi to do konkluzji, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W ocenie Sądu rację ma w sprawie organ podnosząc, że z treści przepisów nakładających wspomniane obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są zbyt ogólnikowe bądź lakoniczne. Nie można bowiem w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach administracji (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r., II OSK 2020/06, LEX nr 453463 , wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., II OSK 1131/10).

10. Skarżący kwestionował także prawidłowość wyników ważenia podkreślając, że towar był prawidłowo i równomiernie rozmieszczony na pojeździe, na co miała wskazywać dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy. W ocenie Sądu z zamieszczonych w aktach zdjęć z chwili przejazdu pojazdu po drodze, na której doszło do kontroli, tylna oś pojazdu była bardziej obciążona, co wynika z rozmieszczenia ładunku na pojeździe. Twierdzenia skarżącego w powyższym zakresie są więc niezasadne.

11. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.