Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1128/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k, art. 39m, art. 92a ust. 2, art. 92a ust. 10
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego O. K. kwotę 1000 zł /słownie: tysiąc złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) po rozpoznaniu odwołania O. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniami w transporcie drogowym. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 4 pkt 22 lit. t, art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), zwanej w dalszej części "u.t.d." i Ip. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy.

Akta sprawy wskazują, że [...] września 2019 r. przy ul. [...] w R. został zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował O. K., który - jak ustalono - wykonywał we własnym imieniu i na swoją rzecz krajowy transport drogowy - przewóz osób. Kierowca przewoził zarobkowo pasażera z ul. [...] na ul. [...] w R. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji BOLT. Pod wskazane miejsce podjechał ww. samochód osobowy. Za kontrolowany przejazd pasażerka powinna była uiścić opłatę, która wyświetliła się w aplikacji BOLT w wysokości 9 złotych, jednak ze względu na brak Internetu nie mogła ona okazać dokumentu potwierdzającego opłatę. Kierujący nie przedstawił do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz. Nie okazał też orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze WITD, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nałożył na O. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 2000 zł za brak wskazanych wyżej orzeczeń tj. lekarskiego i psychologicznego.

O. K. odwołał się od tej decyzji, zarzucając naruszenie prawa procesowego w postaci zaniechania ustalenia, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, czy wykonywane przez niego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza, że działalności takiej nie prowadzi, a zgodnie z zeznaniami jego i pasażerki kontrolowany przewóz był przewozem darmowym. Odwołujący się zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, w sytuacji w której podejmowane przez niego czynności nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego.

GITD, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r, utrzymał w mocy decyzję WITD z dnia [...] grudnia 2019 r. Organ wskazał, że art. 39j oraz art. 39k u.t.d. wprost wskazują, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniu lekarskiemu i psychologicznemu przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Bezspornym jest fakt, iż strona w niniejszym postępowaniu nie dysponowała w dniu kontroli takimi orzeczeniami, stwierdzającymi brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Była ona jednocześnie kierującym, podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Skoro podmiot wykonujący przewóz realizuje go osobiście, to nie jest w żaden sposób wyłączony z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. GITD podkreślił, że podmiotem wykonującym transport jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Tym samym, skoro skarżący korzystając z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z klientem realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz, to wykonywał te usługi w zakresie transportu drogowego we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby kierowca realizował ww. przewozy na rzecz innego podmiotu, to wykazałby to organowi, natomiast wtoku postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów w tym zakresie. Przedłożona zaś w chwili kontroli umowa zlecenia zawarta pomiędzy stroną a firmą A. wskazywała jedynie na sposób samodzielnego wykonywania usług poprzez platformę UBI/R oraz TAXIFY.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony, że skoro opłata nie została pobrana, to przewóz był darmowy i nie miał miejsca transport drogowy. Strona w momencie podjęcia pasażera i realizacji kursu świadomie działała w celu uzyskania zarobku. Okoliczność zaś rzekomego niepobrania opłaty za przejazd przez aplikację BOLT wyniknęła jedynie z uwagi na problem pasażerki z Internetem, która przez to nie mogła okazać dokumentu potwierdzającego opłatę. Skarżący natomiast od samego początku podejmując się wykonania zadania przewozu realizował je w celu zarobkowym. Zdaniem GITD, jego rolą nie było badanie, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Wystarczy, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji BOLT zrealizował skarżący, za co przez pasażera miała zostać wniesiona opłata. Tym samym, skoro przewóz miał być odpłatny i nawet płatność miała odbyć się nie bezpośrednio na linii pasażer - przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego, to usługa ta była świadczona przez skarżącego w jego własnym imieniu jako wykonawcę przewozu, za którą był odpowiedzialny. Pełnił on zatem rolę przewoźnika drogowego osób.

Organ II instancji zaznaczył też, że niniejsza sprawa, nie jest jedyną toczącą się wobec strony o tożsame naruszenia. Organ z urzędu posiada bowiem informacje, że w stosunku do odwołującego się toczyły się już sprawy z tego zakresu, które były wynikiem wcześniejszych kontroli drogowych i które także stanowią potwierdzenie, że wymieniony realizuje takie przewozy osób bez posiadania stosownych uprawnień.

GITD podniósł, że z "Ogólnych warunków dla kierowców" jakie przewiduje aplikacja Taxify a obecna BOLT wynika, że to na kierowcy spoczywa obowiązek dysponowania odpowiednią dokumentacją w chwili kontroli. W ocenie organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek dających możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., który pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek braku odpowiedniego działania ze strony odwołującego się.

O. K. zakwestionował decyzję GITD w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów procesowych i prawa materialnego w sposób wskazany w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo zarzucił wymierzenie mu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 do u.t..d., podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, została mu już wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł tj. decyzją WITD z dnia [...] października 2019 roku nr [...]. Rozstrzygnięcie to i zaskarżona decyzja wydane zostały w związku z naruszeniami stwierdzonymi podczas jednej kontroli tj. w dniu [...] września 2019 r" udokumentowanej jednym protokołem. Tym samym organ powinien ograniczyć wymierzenie kary wyłącznie do kary opisanej określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Skarżący podniósł też brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez niego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie konieczności zweryfikowania, czy posiadał status przedsiębiorcy czy też w odniesieniu do konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt.

Skarżący podkreślił, że do konstytutywnych cech świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej należy jej zarobkowy charakter. Tymczasem, przejazd jego samochodem możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej o nazwie Bolt. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej Bolt (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową Bolt - karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe. Dzieję się to jednak nie na rzecz kierującego, ale na rzecz Bolt.eu. Skarżący zarzucił te, że organ w żaden sposób nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do jego twierdzeń że przejazd wykonywał na rzecz firmy B. z siedzibą w R. Z kolei, w decyzji z dnia [...] 07.2019 roku nr [...] umorzył wobec niego postępowania, uzasadnieniu wskazując, że potwierdzona została jego współpraca wymienioną wyżej Spółką.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że dla przypisania odpowiedzialności za naruszenie przepisów u.t.d. nie jest wymagane, aby strona była przedsiębiorcą. Osoby nie będące przedsiębiorcami, a wykonujące bez stosownych uprawnień przewozy drogowe, nie ponosiłyby bowiem prawnych konsekwencji swoich działań. GITD podkreślił też, że odstąpienie od ukarania strony na podstawie załącznika nr 4 do u.t.d. w sytuacji popełnienia naruszenia określonego w załączniku nr 3 do u.t.d. warunkowane jest uznaniem tożsamości naruszeń, co w warunkach niniejszej sprawy nie nastąpiło. Dlatego, odrębną decyzją skarżący został ukarany za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzja administracyjna mieści się w zakresie przedmiotowym kontroli sądowoadministracyjnej, o czym przesądza brzmienie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kontrolę tę Sąd sprawuje mając na względzie kryterium zgodności z prawem, do czego obliguje z kolei art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.). Sąd uchyla w myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jeśli zaś tego rodzaju naruszeń nie stwierdzi, jak też, gdy nie zachodzą przyczyny określone wart. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, wówczas skarga podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

W sprawie niniejszej Sąd kontrolował decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję WITD z [...] grudnia 2019 r., która wymierzała O. K. karę pieniężną w związku z naruszeniami w transporcie drogowym. W świetle art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, akt ten określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego. Przedmiotem jego regulacji jest także odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (lit. a), kierowców (lit. b), osób zarządzających transportem (lit. c), innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (lit. d). Definiując w art. 4 pkt 3 transport drogowy ustawa wskazuje, że jest to m. in. krajowy transport drogowy. Przy czym ten ostatni (wedle art. 4 pkt 1 u.t.d.) to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 1 u.t.d.1). Z tym, że przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie Prawo przewozowe (art. 4 pkt 7 u.t.d.). Przewóz regularny specjalny oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.). Natomiast przez przewóz wahadłowy (art. 4 pkt 10 u.t.d.) należy rozumieć wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie określonych warunków.

Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem powinien zastosować się do obowiązków i warunków przewozu drogowego przez które należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające tak z przepisów ustawy, jak i innych aktów prawnych, wymienionych szczegółowo w art. 4 pkt 22 u.t.d.

I tak, w świetle art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3); nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Ponadto, w myśl art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania te wykonywane są zasadniczo w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy - Kodeks pracy, lecz obejmują one ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy o kierujących pojazdami. Przy czym pierwsze badanie tak lekarskie, jak i psychologiczne wykonywane jest przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Badania te są przeprowadzane do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat, zaś po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy (art. 39 j ust. 2-5 u.t.d., art. 39k ust. 2-4 u.t.d.). Wskazane wymagania stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy (art. 39m u.t.d.).

Rozpoznające sprawę organy ustaliły, że w dniu [...] września 2019 r. skarżący O. K. dokonał w ramach krajowego transportu drogowego okazjonalnego przewozu pasażerki z ul. [...] na ul. ul. [...] w R. samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Powyższa usługa transportowa zamówiona została przez wymienioną za pomocą aplikacji Bolt, za którą winna ona była uiścić opłatę, która wyświetliła się w przedmiotowej aplikacji, w wysokości 9 zł, jednak z uwagi na brak wówczas Internetu, pasażerka nie mogła okazać dokumentu potwierdzającego poniesienie opłaty. Kierowca w chwili kontroli nie posiadał orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy, jak też orzeczenia psychologicznego potwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Orzeczenia takie nie zostały także przedłożone w toku postępowania. Mając to na względzie, działając w oparciu o art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz Ip. 4.2. i Ip. 4.3. załącznika nr 4 do tego aktu WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2000 zł, a decyzję te utrzymał w mocy GITD decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. przyjmując, że O. K. był zarówno kierującym, jak i podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, przy czym dokonywał tego we własnym imieniu i na swoją rzecz w celu zarobkowym.

Skarżący z przypisanym mu naruszeniem nie zgodził się wskazując, że podejmowane przez niego czynności nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, a to z uwagi na to, że nie nosiły one znamion wykonywania działalności gospodarczej.

W tym zakresie należy wskazać na ugruntowany już w orzecznictwie sądowym pogląd, że okoliczność w postaci tego, czy dokonujący przewozu osób widnieje w ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą jest obojętna dla zastosowania sankcji jak w sprawie niniejszej. Przyjmuje się bowiem, że z regulacji u.t.d. nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu (obecnie zasady prowadzenia takiej działalności określa ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.). Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Z art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d. wynika zresztą, że transportem drogowym jest każdy (faktyczny) przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niepolegającej na wykonywaniu transportu drogowego, o ile nie stanowi przewozu na potrzeby własne [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20.01.2009 r. II GSK 670/08, z 3.04.2009 r. II GSK 701/17], Tym samym, podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Ze stanowiskiem tym Sąd w składzie niniejszym w pełni się zgadza. Skoro więc skarżący wykonał przewóz drogowy pasażerki bez posiadania stosownych uprawnień w postaci orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, to zasadniczo winien być adresatem decyzji nakładającej na niego za powyższe karę pieniężną. Jak zasadnie wskazał GITD w zaskarżonej decyzji, powołując się w tym zakresie na "Ogólne warunki dla kierowców", jakie przewiduje aplikacja Taxify (a obecnie Bolt) to kierowca ponosi pełną odpowiedzialność za wykonywaną przez siebie usługę przewozu. To jego zadaniem jest więc zadbanie, by posiadał wszystkie wymagane prawem dokumenty, pozwalające na legalne dokonywanie czynności przewozu.

W tym miejscu nie można zgodzić się z argumentem strony, że przedmiotowy przewóz był darmowy. Nie przemawia za tym okoliczność w postaci braku dowodu uiszczenia stosownej opłaty, jak i to, że jej bezpośrednim beneficjentem był co najwyżej Bolt.eu, nie zaś skarżący. Nie budziło wątpliwości organów, a Sąd stanowisko to podziela, że dokonany przez skarżącego przewóz miał odpłatny charakter. Taka jest bowiem istota aplikacji Bolt, przy pomocy której doszło do skojarzenia kierowcy z pasażerem i w ramach której dochodzi do obciążenia konta pasażera. Podejmując się dokonania przewozu skarżący działał niewątpliwie w celu zarobkowym, co potwierdzają jego zeznania, w których wskazał, że za wykonywane przewozy otrzymuje zapłatę od podmiotu: A. Samym celem przewozu jest zatem uzyskanie środków pieniężnych i obojętne jest czy pochodzą one bezpośrednio od pasażera, czy też przekazywane są one przy pomocy pośredników.

Nie może także ulegać wątpliwości, że działanie skarżącego było zorganizowane, bowiem dysponował on określonym pojazdem, koniecznym do wykonania usługi przewozu. Z istoty działania aplikacji Bolt wynika, że korzystający z niej kierowca działa w sposób zorganizowany i nastawiony jest na ciągłość tego działania w celach zarobkowych. Ciągłość tę potwierdzają zresztą zeznania strony, w których stwierdziła ona, że od jakiegoś już czasu wykonuje przewozy osób, z którymi kontaktuje się za pomocą aplikacji Bolt.

Skarga musiała jednak podlegać uwzględnieniu, bowiem organy nie zwróciły uwagi na brzmienie art. 92a ust. 10 u.t.d. i nie stosując go naruszyły wynikającą z niego normę prawną. Zgodnie z nią, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa

w ust. 1. Wskazany art. 92a ust. 10 u.t.d. określa zatem zasady wymiaru kary podmiotowi, który narusza przepisy u.t.d. jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Jeśli więc ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92aust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Przy czym, przez ten sam czyn w kontekście treści powołanego przepisu należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29.07.2020 r. III SA/Łd 1/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15.10.2020 r. II SA/Sz 199/20).

Jak wynika z treści skargi, WITD, decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], nałożył na O. K. za ten sam czyn będący przedmiotem jednej kontroli karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Okoliczność w postaci wydania takiej decyzji przyznał w odpowiedzi na skargę organ, nie zgadzając się jednak z zaistnieniem sytuacji unormowanej w art. 92 ust. 10 u.t.d. GITD podniósł bowiem, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, kiedy zostanie stwierdzona tożsamość naruszeń, a w niniejszej sprawie tożsamości takiej brak. Powołaną decyzją z dnia [...]października 2019 r. na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), a zatem za naruszenia zupełnie inne niż te, za które nałożono karę pieniężną w sprawie obecnie rozpoznawanej.

Mając jednak na względzie przedstawione wyżej stanowisko orzecznictwa sądowego, które Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, argumentację organów uznać należy za błędną i nieodpowiadającą brzmieniu art. 92a ust. 10 u.t.d. Istotne w jego świetle jest bowiem to, że jeden czyn ujmowany jako konkretne zachowanie w konkretnym jednym miejscu i czasie wypełnia równocześnie przesłanki kilku naruszeń z dwóch odrębnych załączników do ustawy przy jednoczesnej, opisanej wyżej kumulacji podmiotowej.

Z podanych wyżej względów orzeczono o uchyleniu skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o art. 200 w zw. z art. 205 §2 P.p.s.a., zaliczając do nich wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego skarżącego, wynoszące 900 zł - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).