Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 861/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie NSA Hanna Kamińska Małgorzata Rysz Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 578/11 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 578/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę P. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu [...] lipca 2004 r. do ARiMR w L. wpłynął wniosek P. Z. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok. Wnioskodawca zadeklarował prowadzenie działalności rolniczej na 10 działkach rolnych (A-J) o łącznej powierzchni 197 ha, położonych na czternastu działkach ewidencyjnych położonych w województwie [...], powiat W., gmina H., obręb ewidencyjny H. I, oraz działce ewidencyjnej o numerze 3/1 położonej w województwie [...], powiat W., gmina H., obręb H. II.

W wyniku kontroli na miejscu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. stwierdził brak zgodności stanu rzeczywistego z deklarowanym na niektórych działkach oraz ustalił, że skarżący nie był w 2004 r. posiadaczem działek rolnych F i J położonych na działkach ewidencyjnych 3/1 i 293/14 oraz że posiadaczem tych działek była R. S.. W związku z powyższym uznał, iż wykluczeniu z dopłat podlegają działki rolne J i F o łącznej pow. 45,4 ha, jako niebędące w posiadaniu P. Z. oraz działki rolne B, D, G o łącznej pow. 59,7 ha (ze względu na różnicę między deklarowanym a stwierdzonym rodzajem upraw i brak należytej kultury rolnej), a także część działki rolnej I o stwierdzoną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną (tj. 2,92 ha).

Organ ustalił ostatecznie, że zawyżona powierzchnia gospodarstwa w stosunku do powierzchni stwierdzonej uprawnionej do dopłat wynosi 107,8 ha. W konsekwencji powyższych ustaleń, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił P. Z. przyznania płatności na 2004 rok z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej i Uzupełniającej Płatności Obszarowej oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 22.695,13 zł dla JPO i 31.561,68 zł dla UPO, wskazując, że będzie ona potrącona z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, po rozpoznaniu odwołania P. Z., decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia [...] sierpnia 2006 r., podzielając stanowisko i argumentację organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 511/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę P. Z. na wymienioną wyżej decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wskazał, iż organy administracji po złożeniu wniosku przez skarżącego przeprowadziły kontrolę posiadanych przez niego gruntów rolnych pod kątem ich powierzchni i utrzymywania w należytej kulturze rolnej i ustaliły, że stwierdzone dane odbiegają od danych podanych we wniosku.

Wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 27 września 2007 r., wskazując, że kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy ma ustalenie, czy skarżący był w 2004 roku posiadaczem działek rolnych F i J, położonych na działkach ewidencyjnych nr 3/1 i 293/14 w obrębie miejscowości H. I i II oraz czy rodzaj i powierzchnia zadeklarowanych we wniosku upraw była zgodna ze stanem stwierdzonym w wyniku kontroli na miejscu. Ponadto stwierdził, iż przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji w sposób szczegółowy winien się odnieść do wszystkich zarzutów skarżącego i ocenić, czy w sprawie istniała podstawa do uwzględnienia skargi na tę decyzję.

Rozpatrując ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r. uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. Sąd podkreślił, iż organ odwoławczy w sposób lakoniczny, właściwie bez niezbędnego odniesienia się do zeznań wskazanych świadków, nie dał im wiary. Tym samym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r.

WSA w L. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., syng. akt I SA/Lu 683/09 uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd ponownie podkreślił, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. ustalenia faktyczne sprawy winny odnosić się do faktu posiadania przez skarżącego w 2004 r. gruntów rolnych objętych wnioskiem, których ma dotyczyć płatność oraz faktu utrzymywania ich w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Ustalenia te winny być poczynione z uwzględnieniem treści art. 7, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem organ odwoławczy ustalił, iż na dzień [...] czerwca 2005 r. (data wydania decyzji organu I instancji, która uchylona została przez organ odwoławczy) P. Z. nie był posiadaczem objętych wnioskiem gruntów rolnych.

Na powyższe skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...].

Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o odmowie przyznania P. Z. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych.

P. Z. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., który zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w świetle ustawy o płatnościach bezpośrednich posiadanie nie musi być oparte na tytule prawnym, a okoliczność ta jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego zarzut skarżącego w postaci braku rozpatrzenia dowodów z następujących dokumentów:

1) wypisy z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] października 2004 r. potwierdzające, że P. Z. figuruje jako właściciel działek nr 3/1 i 293/14 w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostwo powiatowe we W.;

2) zaświadczenie z urzędu gminy H. z dnia [...] października 2004 r. potwierdzające, że P. Z. jest podatnikiem podatku rolnego z gospodarstwa o powierzchni 229,50 ha (obejmującego mi.in. działki nr 3/1 i 293/14);

3) decyzji w sprawie podatku rolnego z dnia [...] lutego 2004 r. potwierdzającej, że P. Z. ma ustalony podatek rolny za rok 2004 z gospodarstwa o powierzchni 229,57 ha w wysokości 319,40 zł;

4) odpisu KW nr 30220 z dnia [...] listopada 2004 r. prowadzonej przez Sąd Rejonowy we W., potwierdzający, że P. Z. figuruje jako właściciel działek nr 3/1 i 293/14;

5) postanowienia Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny we W. z dnia 22 września 2003 r. sygn. akt I Co 292/03, potwierdzającego fakt przysądzenia małż. S. własność działek ewidencyjnych nr 3/1 i 293/14 w 2005 r.;

6) decyzji z dnia [...] maja 2005 r. o zmianie nakazu płatniczego nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., potwierdzającej, że P. Z. ma ustalony podatek rolny za rok 2005 z gospodarstwa o powierzchni 182,22 ha, a nie jak we wcześniejszym nakazie 229,57 ha - zmiana ta została dokonana w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny we W. z dnia 22 września 2003 r. sygn. akt I Co 292/03, które uprawomocniło się w 2005 r.;

7) decyzji w sprawie podatku rolnego z dnia [...] lutego 2005 r., potwierdzającej, że P. Z. ma ustalony podatek rolny za rok 2005 z gospodarstwa o powierzchni 229,57 ha w wysokości 357,70 zł;

8) postanowienia SO w L. II Wydział Cywilny - Odwoławczy z dnia 21 lipca 2004 r. (lICz 534/04), potwierdzającego fakt oddalenia wszystkich zażaleń dłużników od postanowienia Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny we W. z dnia 22 września 2003 r. w sprawie o sygn. akt I Co 292/03;

9) odpisu z KW nr 36578 z dnia 31 marca 2005 r. prowadzonej przez Sąd Rejonowy we W., potwierdzający, że R. i A. S. figurują w niej jako właściciele działek nr 3/1 i 293/14 od 2005 r.;

10) informacja o zmianie w stanie posiadania działek nr 3/1 i 293/14 z dnia 30 listopada 2005 r. potwierdzająca wyłączenie z podatku na rok 2005 działek ewidencyjnych nr 293/14 oraz 3/1 wydanej przez Wójta Gminy H.;

11) informacji z rejestru gruntów (stan rejestru z dnia 17 września 2002 r.) potwierdzającej rodzaj i powierzchnię użytków na gruncie;

12) dokumentu umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] czerwca 1999 roku między Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziałem Terenowym w L. a P. Z., potwierdzającego fakt zakup przez P. Z. w dniu [...] czerwca 1999 roku mienia wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa po zlikwidowanym Kombinacie Rolnym [...] oraz potwierdzający fakt wydania tej nieruchomości w posiadanie P. Z.;

13) decyzji z dnia [...] marca 2004 r. wydanej przez wójta gminy H. potwierdzającej fakt zezwolenia P. Z. na usunięcie 80 sztuk brzozy z działki 3/1 w H. II w terminie do [...] października 2004 r., potwierdzający podjęcie przez P. Z. działań w celu wycinki drzew w 2004 r. (k. 436);

14) potwierdzenie zapłaty podatku rolnego w kwocie 357,70 zł

nie jest uzasadniony. Dokumenty te zostały ocenione w zakresie, w jakim mogą potwierdzić faktyczne posiadanie przedmiotowych gruntów rolnych. W kwestii decyzji o wymiarze podatku rolnego oraz potwierdzeń jego zapłaty organ należycie wyjaśnił, że w związku z faktem, iż obie działki zostały z tego podatku zwolnione, dokumenty te nie mają żadnego wpływu na ustalenie prawa do płatności, ponieważ w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią było faktyczne utrzymywanie gospodarstwa rolnego w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy objęty wnioskiem. Płatności są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego i wypłacane od dnia 1 grudnia roku, w którym złożono wniosek do dnia 30 czerwca następnego roku, a zatem "z dołu", należało więc przyjąć, ze stan posiadania połączonego z utrzymaniem gospodarstwa rolnego w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o płatność.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że w celu ustalenia faktycznego posiadania powyższych działek organ przeprowadził szczegółowe postępowanie dowodowe. Organ orzekający ustalił, iż jesienią 2003 r. A. S. dokonał zabiegu talerzowania oraz orania około 6-7 ha powierzchni działki 3/1, dalszych prac zaniechał z powodu nadejścia zimy. Wiosną 2004 r. A. S. usunął porastające działkę sosny o wysokości około 1,5 metra, które następnie zostały wywiezione przyczepą pożyczoną od E. G. W tym samym czasie A. S. pobrał próbki gleby z działki 3/1 oraz przekazał je do stacji Chemiczno-Rolniczej celem zapoznania się z zasobnością gleby i planowania dalszych prac polowych. Wprawdzie sprawozdanie z badań ze Stacji Chemiczno-Rolniczej w L. nie określa dokładnie z jakiej działki zostały zebrane próbki, jednakże w ocenie Sądu stanowił wiarygodny dowód pośredni, ponieważ cel dla jakiego został złożony był przekonujący i spójny z pozostałymi faktami. W marcu i kwietniu 2004 roku zaorana część działki nr 3/1 została obsiana trawą. Latem na obu działkach A. S. kosił trawę przy użyciu sprzętu rolniczego stanowiącego jego własność.

Powyższe ustalono na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków znajdujących się w aktach sprawy. Dodał też, że wobec braku dowodów na okoliczności wykonywania prac koszenia i zbioru przez 3 tygodnie przedstawionych przez W. Z. (ojca skarżącego), przyjęto zeznania pozostałych świadków, iż dalsze prace polowe wykonywał A. S. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że areał działek nr 3/1 oraz 293/14 to 45,4 ha, a zatem wykoszenie ich w ciągu jednego dnia jest fizycznie niemożliwe jedną kosiarką.

Fakt oborania działek nr 3/1 oraz 293/14 jesienią 2004 roku przez A. S. potwierdzają zeznania samego W. Z. (k. 230, 427) oraz kopia wniosku o przywrócenie naruszonego posiadania na działkach 3/1 oraz 293/14 z dnia [...] października 2004 r. złożonego w Sądzie Rejonowym w B. przez P. Z. (k. 48). Tym samym skarżący poświadczył niejako, że faktycznie to A. S. dokonał orki na przedmiotowych działkach.

W ocenie Sądu zeznania świadków zostały należycie ocenione. Oświadczenia i zeznania, z których świadkowie się wycofali nie zostały wzięte pod uwagę. Pozostała treść zeznań tworzy natomiast spójną i logiczną całość, co dało możliwość ustalenia, kto te czynności faktycznie wykonywał. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza art. 77 §. 1 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a.

Sąd podzielił ustalenia organu, iż działania podjęte przez P. Z. miały miejsce, ale nie dają one podstawy do przyjęcia, że sprawował on władztwo nad działkami w okresie całego roku kalendarzowego oraz że utrzymywał działki w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy. Brak zatem po jego stronie przesłanek spełniających wymogi ustawy o płatnościach.

Odnośnie faktu wycinki drzew przez W. Z. w grudniu 2004 r. A. S. zeznał, iż działania te jako niezgodne z prawem zostały udaremnione, a notatka z tego zajścia znajduje się w posiadaniu policji w H. Twierdzeniom tym skarżący nigdy nie zaprzeczał, wobec czego organ uznał je za przyznane i bezsporne.

Rozpatrując zarzut nieprzesłuchania R. S., Sąd I instancji przypomniał, że udzieliła ona pełnomocnictwa mężowi A. S., który szczegółowo opisał historię użytkowania spornych działek, co zostało potwierdzone zeznaniami świadków, a także zaświadczeniem pisemnym pełnomocnika z dnia [...] listopada 2005 roku i [...] stycznia 2006 roku, pod którymi podpis złożyła również R. S. Powyższe zeznania uznano za wystarczające i nie wymagały one dalszej weryfikacji.

Sąd przychylił się do stanowiska organu, iż ani P. Z., ani w jego imieniu W. Z. nie byli posiadaczami działek ewidencyjnych nr 3/1 oraz 293/14 przez cały rok kalendarzowy, tj. 2004 r., objęty wnioskiem w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich. Wobec powyższego ogólnie zawyżona powierzchnia gospodarstwa, w stosunku do powierzchni stwierdzonej uprawnionej do dopłat bezpośrednich wynosiła 107,8 ha. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. Z., który wyrok zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów:

I. Postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), polegające na jego niezastosowaniu, kiedy należało skargę uwzględnić, wobec naruszenia przez organy art. 77 § 1 i art. 80, w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego istniejącego w sprawie materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranych dowodów,

2) art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a, polegające na jego niezastosowaniu, kiedy należało skargę uwzględnić, wobec naruszenia przez organy art. 76 § 1 i § 3 poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią dokumentów urzędowych, gdy nie przeprowadzono dowodów przeciwko treści tych dokumentów,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a, polegające na nierozważeniu przez Sąd wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze,

4) art. 153 i art. 170 p.p.s.a, polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy wszystkich prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły w przedmiotowej sprawie,

5) art. 151 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu w sprawie i oddaleniu skargi, gdy skargę należało uwzględnić w całości.

II. Prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do w rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w związku z art. 336, art. 340, art. 348 kodeksu cywilnego.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej szczegółowo uargumentował w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wyjaśnić, że ustawa o płatnościach bezpośrednich, ustalając zasady i tryb przyznawania tych płatności, przyjmuje w art. 2 ust. 1, że płatności te przysługują osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego. Warunkiem uzyskania płatności obszarowej jest posiadanie działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami i utrzymane są przez producenta rolnego w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska.

Wśród szeregu przesłanek wskazanej normy niezbędną dla przyznania płatności jest realizacja warunku posiadania przez producenta rolnego działek rolnych.

W myśl art. 336 Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel, jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych, ale należy je rolniczo użytkować.

W świetle ustawy o płatnościach bezpośrednich posiadanie nie musi być oparte na tytule prawnym, a okoliczność ta jest bez znaczenia do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Wobec powyższego trafnie Sąd I instancji uznał, że nie mają znaczenia dokumenty w poz. od 1 do 14 wymienione na str. 5 i 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Istota sprawy sprowadza się bowiem do ustalenia czy skarżący faktycznie posiadał sporne działki i okoliczność ta została ustalona w drodze zeznań świadków.

W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem tylko w przypadku stwierdzenia, że Sąd I instancji poprawnie ocenił postępowanie administracyjne i prawidłowo przeprowadził postępowanie sądowoadministracyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w niej konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wśród przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej jako naruszonych przez Sąd I instancji wymieniono art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stawiając ten zarzut autor skargi kasacyjnej stwierdził, że do naruszenia powyższego przepisu doszło na skutek nierozpatrzenia całego istniejącego w sprawie materiału dowodowego. Wobec treści powołanego przepisu wskazany sposób jego naruszenia należy uznać za nietrafny. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny władny jest nie tylko dokonać pełnej analizy prawnej przepisów, które były lub powinny być podstawą zaskarżonej decyzji, ale także korzystać ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ i ocenę tę zawarł w zaskarżonym orzeczeniu. Fakt uznania poszczególnych dokumentów za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy nie może oznaczać, iż Sąd I instancji dowodów tych nie rozpatrzył.

Zarzuty procesowe wymieniają też jako naruszony art. 151 p.p.s.a., w związku z tym należy podkreślić, że przepis ten stanowi podstawę orzekania dla sądu administracyjnego i nie może stanowić samodzielnej podstawy do formułowania zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarżący stawia też zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Zarzut ten poza przytoczeniem fragmentów z uzasadnień orzeczeń, które wcześniej zapadały w tej sprawie nie zawiera uzasadnienia.

Wobec uznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania za nieusprawiedliwione, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie nie może być uwzględniony. Skarżący bowiem poprzez wykazywanie wadliwego przeprowadzenia postępowania starał się wykazać, iż prawo materialne nie może mieć zastosowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.