Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1792/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2009 r., którą nałożono na M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] kwietnia 2009 r., na drodze krajowej nr [...] w W. skontrolowano pojazd marki V., o nr rej. [...], którym kierował A. P. Kierowca okazał do kontroli odcinek kontrolny rocznej opłaty nr/seria: [...], z datą przedziurkowania [...] maja 2007 r. Odpowiadająca ww. opłacie winieta znajdowała się natomiast na czołowej szybie kontrolowanego pojazdu. Inspektorzy ustalili także, że w ww. dacie kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz wody na potrzeby własne skarżącej spółki, w celu udrożnienia kanalizacji.

W toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka wyjaśniła, że wykorzystuje pojazdy specjalne przy przewozach na potrzeby własne i wskazała na art. 42 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), dalej u.t.d. oraz na art. 4 pkt a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. 2006r., Nr 102, poz. 1), dalej Rozporządzenie. Podniosła, że wykonywanie usługi pojazdem specjalnym używanym w związku z odprowadzaniem ścieków, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę nie jest w myśl ww. przepisów przewozem drogowym i wobec tego wniosła o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił ww. wniosku skarżącej spółki o umorzenie postępowania i nałożył na nią karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ powołując się na art. 2 pkt 36 ustawy z 20 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108. poz. 908 z póź. zm) dalej jako u.r.d. przywołał definicje "pojazd specjalny" i wskazując na art. 4 pkt 4 u.t.d. oraz na art. 4 lit. a Rozporządzenia podał czym jest "niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne)" i "przewóz drogowy". Uznał, że kontrolowanym pojazdem w dniu kontroli przewożona była woda, która niewątpliwie jest rzeczą i nie stanowi integralnej części kontrolowanego pojazdu. Wobec tego – w ocenie organu, w dniu kontroli dokonywany był przewóz rzeczy, podlegający opłacie za przejazd po drogach krajowych. Nadto organ stwierdził, że kontrolowany pojazd to pojazd specjalny – cysterna.

W odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła nieuprawnione przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że kontrolowany pojazd to pojazd specjalny – cysterna. Wskazała, że w rzeczywistości pojazd ten nie jest cysterną, ale pojazdem przeznaczonym do czyszczenia i udrażniania przewodów kanalizacyjnych. Podniosła, że woda przewożona ww. pojazdem jest narzędziem stanowiącym integralną jego część, służącą do czyszczenia i udrażniania przewodów kanalizacyjnych, obok innych narzędzi takich jak: węże, rury ssące ect. Podkreśliła, że woda ta nie jest ładunkiem, wobec czego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego niesłusznie nałożył na nią ww. karę pieniężną.

Główny Inspektor Transportu Drogowego – po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zgadza się z stanowiskiem skarżącej spółki, że woda jest częścią integralną kontrolowanego pojazdu i przejazd drogowy z wodą nie stanowił przewozu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w jednym ze zbiorników kontrolowanego pojazdu - oprócz wody, znajdował się osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków, co spowodowało jego zdaniem, że przejazd wykonywany w dniu kontroli, był przewozem drogowym bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i organ pierwszej instancji słusznie wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną za ww. naruszenie.

Skarżąca spółka w skardze wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, zarzuciła naruszenie przepisów procesowych: art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu, podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu wskazała, że jej zdaniem organ odwoławczy nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia w sposób odpowiadający prawu. Podniosła, że twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnoszące się do osadu znajdującego się w jednym ze zbiorników kontrolowanego pojazdu, nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Wobec tego w jej ocenie organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Zdaniem skarżącej spółki organ drugiej instancji w rozpoznawanym przypadku pomylił stan faktyczny z inną sprawą, przez co nałożył na nią karę pieniężną za niezaistniałe naruszenie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie uznając, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób pełny i wyczerpujący. W postępowaniu odwoławczym ponownie przeanalizował całość dokumentów i w oparciu o ustalenia dokonana na tej podstawie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie - jego zdaniem odpowiada wymogom art. 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli wydawane i podjęte przez organy administracji publicznej akty i czynności. Kontroli tej dokonuje pod względem zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez skarżącą spółkę skargi, Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w jednym ze zbiorników kontrolowanego pojazdu - oprócz wody, znajdował się osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków. To ustalenie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Jak wskazano powyżej Główny Inspektor Transportu Drogowego przyznał rację skarżącej spółce, że woda znajdująca się w zbiorniku kontrolowanego pojazdu nie była ładunkiem, ale elementem składowym tego pojazdu, stanowiącym integralną jego część. Mimo tego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wskazując, że w jednym ze zbiorników kontrolowanego pojazdu - oprócz wody, znajdował się osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków.

Sąd analizując zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie stwierdził, aby z jakiegokolwiek dokumentu – w tym także z protokołu kontroli, wynikał fakt obecności - w którymkolwiek ze zbiorników kontrolowanego pojazdu, osadu przeznaczonego do utylizacji w oczyszczalni ścieków. Protokół kontroli – podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę wskazuje, że w dniu kontroli pojazdem przewożona była woda. W protokole tym brak jest wzmianki o ww. osadzie. Także z wyjaśnień skarżącej spółki złożonych w toku postępowania administracyjnego nie wynika, aby pojazdem przewożony był ww. osad. Wszelkie dokumenty dowodzą, że na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji spór dotyczył kwestii, czy woda jest ładunkiem, czy też elementem składowym kontrolowanego pojazdu. Uzasadnienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego także dotyczy wody – nie ma w nim żadnej wzmianki o istnieniu ww. osadu. Sąd zauważa, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pojawia się kwestia, że w kontrolowanym pojeździe oprócz wody znajdował się osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków.

Nadto Sąd stwierdził, że pomimo ściśle wskazanych w przedmiotowej skardze zarzutów – błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a wręcz pomylenia go z inną sprawą, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się do nich w sposób bezpośredni w swojej odpowiedzi. Organ przedstawił jedynie pokrótce stan sprawy, przywołał brzmienie ww. przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. i uznał, że wskazane w skardze naruszenia nie miały miejsca. W jego ocenie materiał dowodowy został zgromadzony i zbadany w sposób pełny i wyczerpujący, a po ponownym jego przeanalizowaniu ustalono, iż w dniu kontroli wykonywany był przewóz drogowy osadu przeznaczonego do utylizacji w oczyszczalni ścieków bez uiszczenia stosownej opłaty, za co słusznie wymierzono ww. karę pieniężną. Nadto zdaniem organu uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia odpowiadało wymogom art. 107 k.p.a.

Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy przedstawiony w zaskarżonej decyzji, w oparciu o który została wymierzona skarżącej spółce kara pieniężna, nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. W żadnym z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych - nadesłanych przez organ do Sądu wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, Sąd nie znalazł potwierdzenia dla ustaleń Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że w dniu kontroli pojazdem oprócz wody przewożony był również osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze zaniechał ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, przyjmując w sposób nieudokumentowany, że w dniu kontroli przewożony był także ww. osad. Po drugie w sposób nieodpowiadający prawu uzasadnił swoją decyzję, bowiem nie wskazał w niej w oparciu o jaki dowód przyjął, że skarżąca spółka dopuściła się ww. naruszenia.

Sąd w konsekwencji powyższych ustaleń wskazuje, że Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponownie sprawę obowiązany jest ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy w niniejszej sprawie istotnie w dniu kontroli kontrolowanym pojazdem przewożony był oprócz wody, także osad przeznaczony do utylizacji w oczyszczalni ścieków.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a.

Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd zastosował przepis art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego poniesionych w niniejszej sprawie, Sąd działał na przepisie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).