Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2051/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 116
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1069/12 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1069/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2012 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., po wszczęciu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r., orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej – B. M. jako Prezesa Zarządu "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., solidarnie z ww. Spółką za odsetki za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2007 r. określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 1 grudnia 2011 r. w wysokości 9.276 zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 95,80 zł oraz zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych tej Spółki za 2007 r. w kwocie 74.272,66 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji tj. 27 kwietnia 2012 r. w kwocie 37.068 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 4.574,40 zł.

W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, iż spółka R. sp. z o.o. z siedzibą w G. nie uregulowała zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc maj 2007 r. w całości oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 74.272 zł. Prawomocną decyzją z dnia 1 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił Spółce R. odsetki za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2007 r. w wysokości 9.276 zł.

W związku z nieuregulowaniem przez Spółkę powyższych należności wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 3 czerwca 2008 r. nr [...] (dot. zaległości podatkowej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.) i z dnia 9 września 2008 r. nr [...] (dot. odsetek za zwłokę od nieuregulowanej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za 2007 r.). Prowadzono też odrębne postępowania egzekucyjne do majątku R. w zakresie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r., za marzec 2006 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2004 r. ( zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych).

Przeprowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze postępowanie egzekucyjne okazało się wobec Spółki bezskuteczne (brak rachunków bankowych, nieruchomości oraz prowadzenia działalności gospodarczej).

W ocenie organu I instancji zasadnie było orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako Prezesa Zarządu, solidarnie ze Spółką R. za wskazane w decyzji zaległości podatkowe.

W następstwie rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 8 sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż zaistniały wszelkie przesłanki warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe ww. Spółki, o których mowa w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm., dalej O.p.). Dyrektor argumentował, iż Skarżąca pełniła i pełni obowiązki członka zarządu Spółki, a prowadzone przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne.

Zdaniem organu odwoławczego, Skarżąca nie wykazała żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, które zwalniałyby ją z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. W szczególności nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Stan niewypłacalności zaistniał we wrześniu 2004 r. dokonując analizy terminowości regulowania przez Spółkę zobowiązań podatkowych organ zauważył, że w dniu 25 lutego 2004 r. bezskutecznie upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r., a w dniu 20 września 2004 r. bezskutecznie upłynął termin płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień 2004 r. Zdaniem organu, Spółka powinna była w terminie 14 dni liczonym najpóźniej od 21 września 2004 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki lub wszczęcia postępowania układowego. Organ zauważył, że już od listopada 2002 r. Spółka nie regulowała w ustawowym terminie wymagalnych zobowiązań podatkowych. Ponadto Spółka nie uregulowała także zobowiązań z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Zdrowotnych oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od października 2007 r. do grudnia 2008 r. W czasie pełnienia przez skarżącą funkcji Prezesa Zarządu Spółki R. nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania układowego bądź ogłoszenia upadłości ww. podmiotu, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby niezłożenie któregokolwiek z ww. wniosków nastąpiło bez jej winy. Skarżąca nie wskazała także mienia Spółki, którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Natomiast powoływane okoliczności posiadania przez Spółkę dwóch pojazdów nie wypełniały, w ocenie organu odwoławczego przesłanki wskazania majątku, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości ze względu na ich niską wartość, wiek (rok produkcji 1992 i 1993), stan techniczny, trudność w sprzedaży tych pojazdów w drodze licytacji i niewspółmiernie wysokie koszty egzekucyjne związane z egzekucją prowadzoną do tych składników majątku Spółki.

W konsekwencji nie stwierdzono zaistnienia żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 O.p.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 210 w zw. z art. 220 i 233 O.p. przez błędne przyjęcie, że ponosi solidarną odpowiedzialność wraz ze Spółką, art. 107 O.p. przez jego zastosowanie, art. 116 O.p. przez błędne przyjęcie, że nie zaistniały przesłanki warunkujące orzekanie o odpowiedzialności zgodnie ze wskazanym przepisem; art. 11 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze. zm.) przez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodziły przesłanki do zgłoszenia upadłości Spółki, a także sprzeczność ustaleń faktycznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Skarżąca zakwestionowała istnienie zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2006 r., wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 1 marca 2011 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2011 r. Wskazała, że skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oddalającego skargę na powyższą decyzję (wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 827/11) nie została jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia art. 116 O.p. Wskazał, iż podnoszony zarzut dotyczący istnienia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2006 r. został prawomocnie rozstrzygnięty wyrokiem NSA z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt I FSK 468/12, którym oddalono skargę kasacyjną Spółki R. Ponadto w sprawie nie było kwestionowane, że prowadzona przeciwko Spółce egzekucja okazała się bezskuteczna. Organy podatkowe podejmowały czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych oraz uzyskanie środków pieniężnych w związku z prowadzoną egzekucją. W trakcie prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych.

Sąd odwołując się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów potwierdził, iż w stosunku do majątku Spółki w trakcie przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego wysłano do trzynastu banków zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych, jednak bezskutecznie, bowiem żaden z banków nie prowadził rachunku bankowego dla Spółki. Organ poszukiwał także innego majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja - tak ruchomego, jak i nieruchomego, także i w tym przypadku bezskutecznie. Spółka nie figuruje w rejestrach ewidencji gruntów jako właściciel wieczysty nieruchomości na terenie G. Będące natomiast własnością Spółki dwa samochody, ze względu na swój wiek (rok produkcji 1992,1993), stan techniczny (jeden z samochodów przebywał od roku w warsztacie naprawczym) i znikomą wartość nie mogły stanowić źródła zaspokojenia należności Skarbu Państwa. WSA stwierdził, iż biorąc pod uwagę szacowaną wartość tych pojazdów (około 2000-4000 zł) oraz konieczność poniesienia dodatkowych kosztów przez organ egzekucyjny, ewentualna egzekucja prowadzona w stosunku do tych składników majątku Spółki w kontekście wysokości samej tylko należności będącej przedmiotem niniejszego postępowania (t.j. zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych, odsetek za zwłokę od tej zaległości, odsetek za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2007 r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 125.286,86 zł), nie przyniosłaby wymiernych skutków w postaci zaspokojenia zaległości podatkowych choćby w znacznej części, doprowadzając jednocześnie do powstania dodatkowych kosztów egzekucyjnych. Zgromadzony materiał dowodowy miał w ocenie Sądu potwierdzać bezskuteczność prowadzonej wobec Spółki egzekucji, skoro nie posiada ona majątku pozwalającego na realne zaspokojenie należności Skarbu Państwa.

Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom strony, potwierdził okoliczność niewskazania przez Skarżącą mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W ocenie WSA wskazanie przez Skarżącą na dwa samochody stanowiące własność Spółki o wartości ( 2000 zł - 4000 zł ) nie stanowiły mienia pozwalającego na zaspokojenie wymagalnych zobowiązań wobec Skarbu Państwa, a przynajmniej ich znacznej części.

W ocenie Sądu Skarżąca nie zwolniła się też z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) O.p. Skarżąca nie złożyła bowiem wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, jak również nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości - postępowania układowego.

Odnośnie zarzutu, iż problemy finansowe Spółki miały charakter jedynie przejściowy stwierdzono, że ryzyka niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych, przez osoby zarządzające spółką skutkuje odpowiedzialności z tym związaną, co może skutkować subsydiarną ich odpowiedzialność finansową, co miało w ocenie Sądu, miejsce w niniejszej sprawie. Brak było również okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż Skarżąca nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które o takim braku winy mogłyby świadczyć. Zarzut niedokonania przez organy stosownych ustaleń w tym zakresie uznano za bezzasadny. Organy nie miały obowiązku zastępować strony i poszukiwać z własnej inicjatywy okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, skoro sama Skarżąca nie podnosiła w tym zakresie żadnych argumentów.

Odnosząc się zaś do stwierdzenia pełnomocnika dotyczącego "przejściowego" charakteru problemów finansowych WSA wskazał, iż niewywiązywanie się Spółki z zobowiązań publicznoprawnych (zarówno w podatku dochodowym od osób prawnych, podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4, podatku od towarów i usług, jak też zobowiązań z tytułu składek na rzecz ZUS) miało charakter długotrwały i cykliczny i ta okoliczność winna stanowić przesłankę do podjęcia przez skarżącą działań zmierzających do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcia postępowania układowego w myśl art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. prawo upadłościowe i naprawcze.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez Skarżącą organom podatkowym uchybień proceduralnych. W ocenie Sądu, organy te podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy jest wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości spółki. W rozpatrywanej sprawie zaistniały bowiem wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej. Termin płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległość podatkową, przypadł na okres, kiedy Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jej odpowiedzialności. Skarżąca nie zwolniła się z odpowiedzialności poprzez wskazanie mienia, które umożliwiłoby zaspokojenie zaległości podatkowych. Wskazany przez Skarżącą majątek Spółki nie pozwolił bowiem na spłatę zobowiązań podatkowych w znacznej części.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca zaskarżyła w całości wyżej wymieniony wyrok, zarzucając mu w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 107 O.p. przez błędne przyjęcie, że zachodzi sytuacje przewidziana w niniejszym przepisie,

- art. 116 O.p. przez błędne przyjęcie, iż nie zaistniały przesłanki warunkujące orzekanie o odpowiedzialności zgodnie ze wskazanym przepisem,

- art. 11 w związku z art. 21 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do zgłoszenia upadłości spółki R. sp. z o.o.

- sprzeczność ustaleń faktycznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedostateczne sformułowanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia utrudniające lub nawet uniemożliwiające prawidłowe sformułowanie pod względem formalno-prawnym zarzutów skargi kasacyjnej, jak również brak odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów prezentowanych przez skarżącą, przez co trudno jest ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przy wydaniami przedmiotowego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji i umorzenie postępowania, względnie nakazanie wznowienia postępowania podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 19 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie twierdząc, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, to jest art. 107 O.p.

Zgodnie z art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Przepis § 1a tego artykułu stanowi, że osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika za przejęte przez niego zaległości podatkowe. Natomiast w § 2 stwierdzono, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:

1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek;

4) koszty postępowania egzekucyjnego.

Z treści zaskarżonego wyroku wynika wyraźnie, że odpowiedzialność Skarżącej wynika z art. 116 O.p. jako członka zarządu Spółki "R." z o.o. z siedzibą w G. i dotyczy zaległości podatkowych tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2007 r. Należy mieć przy tym na uwadze, że stosownie do art. 51 § 2 O.p. za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek.

Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedzialność Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej ma podstawę w art. 107 § 1 i 2 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 116 O.p. oraz art. 11 w związku z art. 21 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzuty te są wzajemnie związane, albowiem strona skarżąca wywodzi, że niezasadnie przyjęto, iż zaistniały podstawy do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki, co stosownie do art. 116 § 1 pkt 1 O.p. wyłączało odpowiedzialność Skarżącej za zaległości podatkowe.

Jednakże jak zasadnie zauważył Sąd I instancji Spółka została uznana przez organy podatkowe za niewypłacalną z przyczyn wskazanych w art. 11 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze nie, gdyż nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych od 21 września 2004 r. (termin płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za 2004 r.), a Skarżąca zgodnie z art. 21 tej ustawy była obowiązana do zgłoszenia wniosku o upadłość w terminie dwóch tygodni od tego dnia, czego jednak nie uczyniła. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem pogląd przedstawiony w zaskarżonym wyroku, że Skarżąca w toku postępowania podatkowego nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uwalniających od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 O.p.

W świetle powyższego niezrozumiała jest znaczna część uzasadnienia skargi kasacyjnej dotycząca badania przez organy podatkowe stanu niewypłacalności Spółki metodą "szybkiego testu oraz wskaźnika Altmana". Powyższe metody dotyczą bowiem przesłanki niewypłacalności dłużnika będącego osobą prawną, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, to jest sytuacji gdy jej zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Natomiast w przedmiotowej sprawie stan niewypłacalności Spółki organy podatkowe wywiodły z art. 11 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze.

Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy argument zawarty w skardze kasacyjnej, że dowodem na brak podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki stanowiła okoliczność oddalenia przez sąd wniosku w tym zakresie złożonego przez jednego z jej dłużników. Poza tym bardzo ogólnikowym stwierdzeniem autor skargi kasacyjnej nie przedstawił ani nazwy wnioskodawcy ani też wskazania orzeczenia sądu w przedmiocie oddalenia wniosku o upadłość Spółki. Natomiast z akt sprawy nie wynika aby takie zdarzenie miało w ogóle miejsce.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. Twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób niedostateczny formułuje i przedstawia podstawę prawną rozstrzygnięcia nie zostało uzasadnione i nie znajduje potwierdzenia w treści tego orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w sposób wystarczający wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej wyjaśnień tych nie podziela nie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).