Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 807/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 27
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 657/11 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności alimentacyjnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 657/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu należności alimentacyjnych.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy Cz. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], orzekł o obowiązku zwrotu przez B. P. kwoty 2.409,46 zł z tytułu otrzymanych w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. przez osoby uprawnione, tj. jego dzieci M. P. i N. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wyniosły 339,65 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, powołując się na art. 27 ust. 1, 1a i 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], przyznano B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na jej dzieci M. i N. P. łącznie w kwocie 600 zł. Na mocy tej decyzji osobom uprawnionym wypłacono w sumie 7200 zł. Organ wskazał, że ustawowy przedstawiciel osób uprawnionych, tj. B. P. pobierała przyznane świadczenie, co potwierdzają jej podpisy na liście wypłat świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Komornik przekazał organowi kwotę 4709,54 zł, która zaliczona została w całości na poczet wypłacanych świadczeń. Różnica pomiędzy wypłatami z funduszu alimentacyjnego i wpłatami komornika w wysokości 2409,46 zł stanowi kwotę podlegającą zwrotowi. Do kwoty tej należało doliczyć ustawowe odsetki, które na dzień wydania decyzji wyniosły 339,65 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. P. i zarzucił naruszenie art. 27 ustawy bowiem w okresie od października 2008 r. do września 2009 r. wpłacał regularnie alimenty w terminie wskazanym wyrokiem Sądu, bezpośrednio do rąk B. P. - matki uprawnionych oraz naruszenie art. 24 ust. 1 ustawy poprzez niewydanie decyzji uchylającej ostateczną decyzję, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odwołujący postawił również zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że organ nigdy skutecznie nie zawiadomił go jako dłużnika alimentacyjnego o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego. Dopiero na jego żądanie, rok po wydaniu decyzji, wydał mu kopię decyzji z dnia 1 października 2008 r. W okresie od października 2008 r. do września 2009 r. płacił regularnie alimenty bezpośrednio na ręce B. P.. Brak było zatem podstaw do wypłacania jej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jego zdaniem organ nie powinien obciążać go obowiązkiem zwrotu należności, lecz B. P., która otrzymywała podwójne świadczenie - z funduszu oraz od niego. Poza tym zachodzi różnica pomiędzy wysokością kwot wyegzekwowanych przez komornika, a wysokością kwot przekazanych przez komornika organowi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, przytaczając treść przepisów ustawy stanowiących materialnoprawną podstawę wydania decyzji, uznało za bezsporne, że B. P. jest dłużnikiem alimentacyjnym, jak również to, że decyzją z dnia [...] października 2008 r. przyznano B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione, łącznie w kwocie 600 zł. Organ podał również, że tytułem należności Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w L. w okresie od 8 grudnia 2008 r. do 19 sierpnia 2010 r. dokonał na rzecz organu właściwego wierzyciela jedenastu wpłat na pokrycie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w łącznej wysokości 5106,18 zł, z których organ ten kwotę 4790,54 zł zaliczył na poczet należności głównej, a 315,64 na poczet odsetek, z tytułu wypłaconych w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Kolegium za prawidłowe zatem uznało stanowisko i wyliczenie organu I instancji w zakresie kwoty podlegającej zwrotowi. Ponadto, wbrew zarzutom odwołania, dobrowolne wpłaty B. P. na poczet alimentów, bezpośrednio na ręce B. P., zamiast na konto komornika, nie uprawniają do przyjęcia, że egzekucja stała się skuteczna. Wpłaty te nie odpowiadały wysokości zasądzonych miesięcznie rat alimentacyjnych, a dług z tego tytułu stał się długiem wobec organu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył B. P. i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: art. 2 ust. 2 ustawy przez błędne wskazanie bezskuteczności egzekucji przez skarżącego; art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy przez niedoręczenie skarżącemu decyzji o przyznaniu B. P. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w taki sposób aby mógł się z nią zapoznać; art. 27 ustawy ponieważ w okresie od października 2008 r. do września 2009 r. płacił alimenty regularnie i w terminie, bezpośrednio do rąk B. P.. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. W motywach skargi powtórzył zarzuty odwołania i towarzyszącą argumentację. Podkreślił, że nigdy nie uchylał się od obowiązku płacenia alimentów. Zarzucił także, iż B. P. ponosiła koszty postępowania egzekucyjnego, które w okresie od 2007-2010 nie było faktycznie prowadzone. Z pisma komornika sądowego z dnia 29 stycznia 2010 r. wynika też, że Urząd Gminy w Cz. dopiero w dniu 28 stycznia 2010 r. przesłał mu decyzję przyznającą B. P. zaliczkę alimentacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., oddalił skargę, uznając, że organy orzekające prawidłowo stwierdziły, że zachodzą przesłanki do zwrotu przez B. P. kwoty 2 409,46 zł (stanowiącej różnicę pomiędzy wypłatami z funduszu alimentacyjnego i wpłatami komornika), łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wyniosły 339,65 zł. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd I instancji odwołał się do treści art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy i wywiódł, że z przepisów tych wynika obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Sąd podkreślił, że funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej przyznającej prawo do świadczenia alimentacyjnego jest w automatyczny sposób powiązane z nakazem wydania decyzji orzekającej zwrot należności w trybie regresu. Decyzja ustalająca wierzycielowi prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w istocie przesądza o obowiązku zwrotu przez dłużnika należności wypłaconej uprzednio wierzycielowi. Decyzja z dnia [...] października 2008 r. o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych w łącznej kwocie 600 zł z powodu bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych od B. P. jest decyzją ostateczną, a znajdywała ona oparcie w zaświadczeniu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. z dnia 29 września 2008 r. Według decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu na rzecz osób uprawnionych, okres świadczeniowy rozpoczął się 1 października 2008 r., a zakończył 30 września 2009 r., zaś łączna kwota wypłaconych świadczeń przez ten okres wyniosła 7 200 zł. Decyzja organu I instancji została zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy wydana po zakończeniu okresu świadczeniowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny i przekonujący wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy Cz.. Ponadto kwota podlegająca zwrotowi została prawidłowo ustalona przy uwzględnieniu normy prawnej art. 27 ust. 9 i art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy i wykazana w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji (tabela). Za nieskuteczny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 2 pkt 2 ustawy, podzielając w tym zakresie argumentację organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy Sąd wskazał, że pismem Urzędu Gminy Cz. z dnia 7 października 2008 r. skierowano do skarżącego zawiadomienie o przyznaniu uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jednakże odbiór tego pisma potwierdził skarżący dopiero w dniu 13 października 2009 r. W ocenie Sądu, nie miało to jednak, istotnego wpływu na wynik sprawy. Poinformowanie skarżącego o przyznaniu uprawnionym świadczeń z funduszu nie jest elementem, od którego ustawodawca uzależniłby wydanie decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy. Za nieuzasadnione Sąd uznał również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 8 i 11 K.p.a., uznając, że materiał zebrany w sprawie nie daje podstaw, aby można było je sklasyfikować jako uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł B. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: art. 2 pkt 3 ustawy przez przyjęcie, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym; art. 27 pkt 1 ustawy przez uznanie, że skarżący winien zwrócić właściwemu organowi należności wypłacone z funduszu; art. 2 pkt 2 ustawy na skutek uznania bezskuteczności egzekucji oraz tego, że skarżący w okresie 2 miesięcy nie wypełnił swojego obowiązku alimentacyjnego; art. 27 pkt 9 ustawy przez niewłaściwe zakwalifikowanie dzieci skarżącego jako uprawnionych do otrzymywania świadczeń z funduszu. Skarżący kasacyjnie podniósł również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości;

- art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;

- art. 134 § 1 P.p.s.a., bowiem Sąd rozpoznający skargę nie jest związany granicami skargi, lecz powinien wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, a także wszelkich przepisów, czego zdaniem strony skarżącej nie uczynił;

- art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie doszło do licznych naruszeń przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych powtórzono argumentację prezentowaną w toku dotychczasowego postępowania. Dodatkowo wskazano, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy bowiem skarżący dobrowolnie wypłacał zasądzone kwoty alimentów na ręce matki swoich małoletnich dzieci. Skarżący nie był natomiast świadomy tego, że są one przekazywane do komornika sądowego w celu pokrycia świadczeń wypłacanych z funduszu. Skarżący był przekonany, że są to pieniądze przeznaczone na zaspokojenie podstawowych potrzeb jego dzieci. Przekazując co miesiąc na ręce matki zasądzone przez Sąd alimenty uważał, że wywiązuje się ze swojego obowiązku. Podkreślono również, że gdyby skarżący został prawidłowo powiadomiony, iż B. P. zostało przyznane świadczenie z funduszu alimentacyjnego, nie doszłoby do obecnej sytuacji, ponieważ mógłby już od samego początku bronić swoich praw. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, do zwrotu świadczenia zobowiązana powinna zostać B. P., bo to ona bezpodstawnie pobierała podwójne świadczenie - od skarżącego oraz z funduszu alimentacyjnego. Zarzucono również, że Sąd nie zbadał okoliczności związanych z ponoszeniem przez B. P. kosztów egzekucyjnych, podczas gdy komornik w istocie nie prowadził egzekucji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego. Wobec tego w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty odnoszące się do uchybień procesowych, tym bardziej, że zarzut naruszenia prawa materialnego przybrał formę niezastosowania wskazanych przepisów rozporządzenia w stanie faktycznym sprawy, innym aniżeli przyjęty przez Sąd I instancji. Spowodowane to było - zdaniem skarżącego kasacyjnie - nieskorzystaniem przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zarzut naruszenia wyżej wskazanych przepisów uzasadniony został nieuzupełnieniem materiału dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym na skutek niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia faktycznej wysokości zadłużenia skarżącego, wynikającego z przyznanych na rzecz uprawnionej B. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. na skutek nieuwzględnienia zarzutów odnoszących się do wad postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim zwrócić uwagę należało na to, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Przepis ten wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Zatem gdyby taki dowód był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego nieprzeprowadzenie przez sąd i nie uchylenie decyzji nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego, i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., OSK 1595/04 zam. w System Informacji Prawnej LEX nr 489587). Z woli ustawodawcy wykluczona została natomiast możliwość dopuszczenia przez sąd administracyjny m. in. dowodu z opinii biegłego. W takim stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisów postępowania na skutek pominięcia tego rodzaju dowodu przez Sąd I instancji nie jest usprawiedliwiony.

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej nie doszło też do naruszenia przepisów regulujących zasady kontroli ustaleń faktycznych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał sprawdzenia wyliczenia różnicy pomiędzy kwotą wypłaconych na rzecz uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego a kwotą wyegzekwowaną i wpłaconą przez organ egzekucyjny. Kwota ta jest wprawdzie w skardze kasacyjnej w sposób ogólnikowy kwestionowana, ale w aktach sprawy znajdują się tabele stanowiące załącznik do decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] marca 2011 r., zawierające szczegółowe wyliczenia, co do których skarga kasacyjna nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia. Wyliczenie to stało się podstawą naliczenia obciążającej skarżącego kwoty, było ono kontrolowane przez organ odwoławczy i Sąd I instancji, natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarto żadnego ustosunkowania się do danych zawartych we wzmiankowanej tabeli, co czyni zarzut błędu w tym wyliczeniu całkowicie gołosłownym. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnej wpłaty, która została pominięta, chociaż analizowana tabela stanowi proste zestawienie wpłat dokonanych na konto organu na poczet wypłaconych z funduszu alimentów.

Chybione są zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wad postępowania administracyjnego, toczącego się w przedmiocie przyznania B. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, gdyż decyzja jaka zapadła w tym przedmiocie nie stanowiła przedmiotu kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, o czym szczegółowo poniżej.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego zwrócić należało uwagę, że odnoszą się one w znacznej części do decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] października 2008 r., nr [...], przyznającej B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na dzieci skarżącego. Decyzja ta cechuje się przymiotem ostateczności i jak trafnie przyjął Sąd I instancji nie mieściła się ona w granicach sprawy, o których mowa w przepisie art. 135 P.p.s.a. Oznacza to, że w postępowaniu dotyczącym obowiązku zwrotu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, organ administracyjny nie miał podstaw prawnych do weryfikacji tego rodzaju decyzji, a sąd administracyjny nie był uprawniony do kontroli jej legalności. W takim stanie rzeczy bezzasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 27 pkt 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawniony do alimentów (Dz. U. z 2009 r., nr 1, poz. 7 ze zm.), gdyż z jego uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje sam fakt uznania go za dłużnika alimentacyjnego oraz przyjęcie, że jego dzieci N. P. i M. P. są osobami uprawnionymi do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, na skutek bezprawnego – jego zdaniem – wydania wzmiankowanej decyzji z dnia [...] października 2008 r. Zarzut tak sformułowany odnosi się bowiem wprost do decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a nie dotyczy zgodności z prawem kontrolowanego wyroku, który jak już wspomniano nie obejmował kwestii badania zgodności z prawem tej decyzji. Wymienione w skardze kasacyjnej przepisy nie były zatem przez Sąd I instancji stosowane, a wobec tego z natury rzeczy nie mogły one zostać przez ten Sąd naruszone.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który stanowi, że "Dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami". Z przepisu tego wprost wynika, że organ zobowiązany był do wydania decyzji w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Obowiązek ten powstaje gdy wydana zostanie decyzja przyznająca świadczenie z funduszu alimentacyjnego a następnie zakończył się okres wypłaty alimentów lub doszło do uchylenia przedmiotowej decyzji. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy wydały decyzję, bowiem art. 27 ustawy nie daje możliwości podjęcia decyzji uznaniowej. Organ winien jedynie ustalić czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy świadczenia zostały wypłacone. W takim przypadku istnieje obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zwrotu. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1070/11(zam. na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że decyzja mająca oparcie w przepisie art. 27 ust. 2 ustawy nie ma charakteru uznaniowego, a w prowadzonym postępowaniu organ musi jedynie ustalić, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy świadczenia te zostały wypłacone. Poczynienie pozytywnych ustaleń w tym zakresie oznacza, że organ ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i nie dopatrując się podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności wyroku Sądu I instancji, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.