Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1469/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz A. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. K. jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z [...] listopada 2007 r., wydana w indywidualnej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2001 r. na podstawie umowy darowizny wnioskodawczyni otrzymała działkę rolną o pow.1,33 ha, w celu dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego. W 2005 r. wnioskodawczyni zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej na tej działce, gdyż grunt V klasy nie dawał korzystnych plonów. W maju 2006 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Wójta Gminy w C. o ustalenie warunków zabudowy na ww. działce oraz podział działki na 10 części, w tym 9 przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, a jedną pod drogę wewnętrzną. We wrześniu 2008 r. wystąpiła o zmianę decyzji o warunkach zabudowy oraz podział działki na 14 mniejszych działek o pow. od 700 –1000 m² w tym 13 przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. Grunt nadal jest gruntem rolnym, wydzielone działki nie są uzbrojone. Działki te wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na potrzeby własne oraz potrzeby rodziny. Aktualnie z uwagi na sytuację finansową zamierza sprzedać dwie działki. Wnioskodawczyni nadal zajmuje się działalnością rolniczą, którą prowadzi wraz z mężem na gruntach (IV klasy) o pow.1,9 ha, dzierżawionych od Agencji Rolnej. Ponadto prowadzi działalność gospodarczą – sprzedaż detaliczną odzieży. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiadane nieruchomości gruntowe są majątkiem osobistym, odrębnym od związanego z prowadzoną działalnością. Wnioskodawczyni podkreśla, że działki nie zakupiła, ale otrzymała w darowiźnie, przy czym intencją nabycia była uprawa tego gruntu a nie jego sprzedaż. Zamiar zbycia działek nie pojawił się w momencie ich nabycia. Przez cały okres od 2001 r (nabycie) grunt był wykorzystywany do działalności rolniczej.

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego strona zapytała czy sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, wyodrębnionych z podzielonego gruntu rolnego stanowiącego majątek osobisty, korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, strona wyjaśniła, że w jej ocenie, w stanie faktycznym opisanym we wniosku, nie ma zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz.535 ze zm.) – dalej: ustawa o VAT i przychód ze sprzedaży działek nie może być traktowany jak przychód z działalności gospodarczej. Strona powołała się na orzeczenie ETS z dnia 4.10.1994 r. nr C-291/92, z którego wynika, że jeśli sprzedawca jest podatnikiem VAT dokonującym zbycia majątku, którego cześć zarezerwował na cele osobiste, to w odniesieniu do tej części nie występuje jako podatnik VAT. Strona podkreśla, że opodatkowanie sprzedaży działek może nastąpić jeśli zostały nabyte z takim zamiarem, a nie wówczas gdy zamiar taki pojawił się w chwili dokonania podziału geodezyjnego. Powołuje się też na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6.04.2006 r. (sygn. akt I SA/Ol 112/06)

Działający w imieniu Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stanowisko wnioskodawczyni uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ podatkowy, powołując treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT stwierdził, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana musu być wykonana przez podatnika. Podatnikami są podmioty wykonujące działalność gospodarczą, bez względy na cel i rezultat tej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym działalność rolników, także wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Odwołując się do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, organ podatkowy uznał, że opisane we wniosku transakcje mają związek z działalnością gospodarczą, bowiem rolnik ryczałtowy, w świetle ustawy o VAT, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT korzysta ze zwolnienia od podatku tylko w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli rolnik wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania, brak podstaw do uznania, że czynności te nie podlegają opodatkowaniu.

Także zakres planowanego przedsięwzięcia (sprzedaż kilkunastu działek) oraz podjęte przez sprzedawcę działania wskazują, zdaniem organu podatkowego, na zamiar dokonania sprzedaży w sposób częstotliwy, tj. w okolicznościach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej. Powołując art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, organ podatkowy wskazał stawkę podatku i wyjaśnił, że zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 pkt 1 lit.d) ustawy o VAT nie stosuje się do sprzedaży terenów budowlanych oraz terenów przeznaczonych pod zabudowę.

Podsumowując organ podatkowy stwierdził, że zamierzona przez rolnika sprzedaż gruntów, otrzymanych w darowiźnie, służących uprzednio działalności rolniczej, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pismem z dnia z 27 listopada 2007 r. skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając organom podatkowym:

- błędną ocenę stanu faktycznego,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w związku z postanowieniami Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. przez błędne uznanie sprzedaży gruntu za dostawę, która jest realizowana w ramach działalności gospodarczej z zamiarem jej częstotliwego wykonywania oraz przypisanie stronie skarżącej działanie w charakterze podatnika podatku od towarów i usług pomimo sprzedaży gruntu stanowiącego majątek osobisty,

- art. 14e, art. 120, art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r. , nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: O.p. przez błędne zastosowanie przepisu do stanu faktycznego, brak zastosowania prawa unijnego oraz nieuwzględnienie orzecznictwa sądów i ETS.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. dane czynność jest ujęta w katalogu czynności opodatkowanych oraz czynność ta była wykonana przez podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżąca twierdzi, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku nie można jej uznać za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, gdyż zbywany grunt jest jej majątkiem osobistym. Za przyjęciem, że jest to majątek osobisty przemawia sposób jego nabycia (darowizna) oraz wyłączenie tego gruntu w 2005 r. z działalności rolniczej. Czynności zmierzające do podziału gruntu skarżąca rozpoczęła w 2006 r. i miały one służyć zaspokojeniu potrzeb rodziny. Skarżąca podnosi także, że nie nabyła gruntu z zamiarem jego odpłatnego zbycia. Grunt ten od 2005 r. nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, dlatego, w ocenie strony skarżącej, trudno wiązać sprzedaż tego gruntu z posiadanym przez stronę statusem rolnika. Działalność rolniczą strona prowadzi na gruntach dzierżawionych.

Ponownie odwołuje do powoływanych we wniosku orzeczeń sądu i ETS. Strona powołuje się także za zasadę neutralności podatku od towarów i usług i wskazuje, że nabywając grunt, który zamierza sprzedać nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. W szczególności wskazując, że skarżąca ma status rolnika ryczałtowego, a transakcje sprzedaży gruntów mają związek z działalnością gospodarczą, która nie jest objęta zwolnieniem z art. 43 ust. pkt 3 ustawy o VAT. Zdaniem organu, sprzedawany grunt nie może być traktowany jak majątek osobisty skarżącej, gdyż był on wykorzystywany do działalności rolniczej, wchodzi zatem w skład przedsiębiorstwa rolnego.

Sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 28.04.2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 1400/08) uchylił interpretację z przyczyn formalnych, tj. niezachowanie przez organ podatkowy terminu do jej wydania. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Finansów wyrok ten Naczelny Sąd Administracyjny uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, wyrokiem z dnia 17.09.2010 r. (sygn. akt I FSK 1460/09), powołując się na uchwalę Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia13.12.2009 r. (sygn. akt II FPS 7/09).

Postanowieniem z 1 grudnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 1283/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości UE pytań prejudycjalnych dotyczących wykładani prawa wspólnotowego w zakresie istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy. Postępowanie w sprawie podjęto po wydaniu przez Trybunał Sprawiedliwości UE wyroku z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach nr C-180/10 i nr C-181/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.).

W tak określonym zakresie kognicji skarga w rozpoznawanej sprawie jest zasadna.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona zapytała czy sprzedaż gruntów przeznaczonych pod budowę korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. Uwzględniając jednak stanowisko przedstawione w tej sprawie we wniosku należy przyjąć, podobnie jak organ podatkowy, że kwestią sporną w sprawie jest czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym A. K. jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Rozstrzygając tę kwestię należy odwołać się do wyroku Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "Trybunał Sprawiedliwości UE") z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 (J. S. przeciwko Ministrowi Finansów oraz C-181/10 (E. K. i H. J.–K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.). W wyroku tym stwierdzono, że dostawę gruntu, przeznaczonego po zabudowę, należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeśli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WU Rady z 29 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE seria L z 2006 .r, nr 347/1 ze zm. ) – dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE", niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od tego czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem ze transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z wyroku tego wynika także, że nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruntach nabytych ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej a następnie przekształconym, wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby, w grunt przeznaczony pod zabudowę. W przypadku, gdy osoba taka, w celu dokonania sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. Dyrektywy 2006/112/WE, wówczas osobę taką należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ww. przepisu tym samym za podatnika podatku od wartości dodanej. Jednocześnie, jak stwierdzono w ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE, okoliczność, że osoba ta jest rolnikiem ryczałtowym, w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, jest w tym zakresie bez znaczenia.

W ww. wyroku Trybunał wyjaśnił, że art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE pozwalał państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanych z działalnością o której mowa w art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Wywiedzenie z normy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, że Polska skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE nie jest możliwe, ani świetle samego sformułowania tego przepisu, ani w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie TS UE) i orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki z dnia 18.10.2011 r. (I FSK 1536/10), wyrok z dnia 10.11.2011 (I FSK 1666/11 wyrok z dnia 21.02.2011 r., I FSK 1852/11)). Państwo członkowskie, aby skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE musi to uczynić w przepisie ustawowym, mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jakości, koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Konieczne jest zatem wyraźne sformułowanie, według którego za podatnika można uznać każdego kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanych z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

W ustawie o VAT brak takiego unormowania, z którego jednoznacznie i precyzyjnie wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, tj. takiego unormowania na podstawie którego podatnikiem jest każdy, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności dokonujący pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Wskazać też należy, że w ustawie o VAT brak jest jednoznacznego i precyzyjnego zdefiniowania, jakie grunty uznawane są za tereny budowlane, podczas gdy art. 12 ust. 1 pkt b Dyrektywy 2006/112/WE wiąże się ściśle z art.12 ust. 3, który definiuje teren budowlany jako "grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwo członkowskie". Oznacza to, że polskie ustawodawstwo nie implementowało art. 12 ust. 3 ww. Dyrektywy (por. wyrok NAS w składzie 7 sędziów NSA z dnia 17.01.20011 I FPS 8/10 oraz wyrok ETS w sprawie C-468/93, do którego się odwołuje). Brak w ustawie o VAT unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości, jaką daje art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2006/112/WE, uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarcza, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, uprawnia do stwierdzenia, że Polska nie skorzystała z takiej możliwości.

Wobec stwierdzenia, że Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE konieczne jest zbadanie czy transakcje sprzedaży gruntu przeznaczonego pod budowę, podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz odpowiadającemu temu przepisowi art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy, w których pojęcie podatnik definiowane jest w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza zdefiniowana w tych przepisach jest jako działalność producentów, handlowców usługodawców, w tym wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego (wartości niematerialnych) w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu. O tym, że podmiot dokonujący sprzedaży gruntu przeznaczonego pod budowę działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności, decyduje stopień aktywności tego podmiotu w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Przyjęcie, że osoba fizyczna, sprzedając grunt przeznaczony pod budowę, działa w charakterze handlowca, tj. podatnika prowadzącego działalność handlową, wymaga ustalenia, że jej działalność przybiera formę zawodową, tj. stałą, przejawiającą się powtarzalnością czynności z zamiarem kontynuowania tych czynności. Działalnością gospodarczą nie jest zatem sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży, ale w celu wykorzystania na potrzeby prywatne. Kryterium rozróżnienia pomiędzy czynnościami podejmowanymi w ramach działalności gospodarczej a czynnościami dokonywanymi prywatnie nie stanowi ani liczba, ani zakres czynności sprzedaży gruntów, ani długość okresu, w jakim transakcje następowały, a także okoliczność dokonania podziału gruntów na działki w celu uzyskania wyższej ceny. Wszystkie te elementy można bowiem odnieść do zarządzania majątkiem prywatnym osoby fizycznej. Dopiero podjęcie takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz podjęcie działań marketingowych w celu sprzedaży działek, wskazuje na taką aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że działalność sprzedającego ma charakter profesjonalny, zorganizowany. Także takie działania jak uzyskania przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się sprzedawany grunt, mogą wskazywać na zorganizowanych charakter działalności, w szczególności gdy podejmowane są przez osoby będące podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie usług budowlanych, developerskich lub podobnych.

Stosując przedstawione powyżej kryteria, odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy stwierdzić, że sprzedaż przez skarżącą dwóch działek została dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie w ramach działalności gospodarczej. Nie można zatem przypisać jej statusu podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust.1 i 2 ustawy o VAT.

Skarżąca, jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, grunt rolny otrzymała w darowiźnie w 2001 r. i przez kilka lat prowadziła na nim działalność rolniczą. Z działalności rolniczej na tym gruncie zrezygnowała w 2005 r., gdyż nie przyniosła dochodów (zła jakość gruntu). Grunt zamierzała przeznaczyć na potrzeby rodziny i w związku z tym w 2006 r. wystąpiła o podział tego gruntu i wydanie warunków zabudowy. Dwie z 13 działek przeznaczonych pod zabudowę, ze względu na swoja sytuację finansową, skarżąca przeznaczyła na sprzedaż. Poza podziałem gruntu na 13 działek oraz wystąpieniem o wydanie warunków zabudowy skarżąca nie podjęła żadnych działań wskazujących na prowadzenie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, takich jak: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz podjęcie działań marketingowych. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, faktu wystąpienia o wydanie warunków zabudowach także dla gruntów sprzedawanych nie można utożsamiać z działaniami o charakterze zorganizowanym (profesjonalnym). Skarżąca gruntu nie nabyła w celach handlowych. Na otrzymanym w darowiźnie gruncie prowadziła działalność rolniczą, następnie grunt ten przeznaczyła na zaspokojenie potrzeb rodziny i w związku z tym wystąpiła zarówno o warunków zabudowy, jak i podział gruntu. Zasadnie skarżąca podnosiła, zarówno we wniosku jak i w skardze, że uwzględniając sposób nabycia gruntu (darowizna) trudno przyjąć, że prowadziła działalność handlową w sposób zorganizowany. Taka działalność polega bowiem na zakupu towarów w celu ich odsprzedaży, a nie na sprzedaży majątku prywatnego.

Nie sposób zgodzić się z organem podatkowym, że osoba sprzedająca grunt, na którym wcześniej prowadziła działalność rolniczą (wchodzący w skład gospodarstwa rolnego) wykonuje tę czynność w związku z działalnością jako producent, handlowiec lub usługodawca. Dokonując takiej oceny, organ podatkowy pomija wszystkie wskazane kryteria pozwalające na rozróżnienie działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym przy sprzedaży dwóch z trzynasty działek. Należy też wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości UE w połączonych sprawach C-180/10 i 181/10 stwierdził, że fakt, iż sprzedający posiada status rolnika ryczałtowego jest bez znaczenia dla oceny czy występuje w charakterze podatnika podatku od wartości dodanej przy sprzedaży gruntu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Orzeczenia o kosztach postępowania sądowego znajduje uzasadnienie art. 200 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczególnych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).