Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2783/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 npar. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do listopada 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący - M. G. , pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do listopada 2016 r.

Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, wskazując na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wszczął postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od marca do listopada 2013 r., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. określił w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego za okres od marca do października 2013 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2013 r. oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za okres od marca do listopada 2013 r. Na skutek prowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. , decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że jest również stroną w innych postępowaniach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak również w postępowaniach prowadzonych przed organami podatkowymi. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. , działając na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] czerwca 2016 r. wydał tytuły wykonawcze nr [...] , [...] , [...] .

W konsekwencji organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych prowadzonych na rzecz Skarżącego przez [...] S.A., [...] S.A. W związku z tym Skarżący zajęto wszystkie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych w wysokości [...] zł. Z uwagi na niemożność uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowe w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne.

Ponadto w uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że zastosowanie środków egzekucyjnych (tj. zajęcie rachunków bankowych) oraz zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego z dnia [...] grudnia 2015 r. skutkowało zawieszeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem przesłanek do ogłoszenia upadłości w rozumieniu ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Prowadzone przez Skarżącego przedsiębiorstwo M. nie dysponuje obecnie środkami majątkowymi, a bilans dochodów i wydatków ponoszonych na utrzymanie gospodarstwa domowego pozostaje ujemny. W ocenie Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania skutków trudnych do odwrócenia związane jest z możliwością likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej oraz możliwość orzeczenia przez Sąd Rejonowy w B. zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na okres 10 lat. Jednocześnie Skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku, którym mógłby swobodnie rozporządzać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności. Wprawdzie nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie zakończenia przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego, iż wykonanie decyzji mogą w rezultacie skutkować postawieniem jego firmy w stan upadłości. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącego z ogólną sytuacją majątkową przedstawioną przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez niego działalności.

Zwrócić należy uwagę, że tut. Sąd w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2783/16 uznał, że: "Skarżący nie dysponuje obecnie praktycznie żadnymi środkami majątkowymi z uwagi na zajęcie ich w wyniku postępowań zabezpieczających i wykonawczych. Bilans uzyskiwanych przez Skarżącego i jego małżonkę dochodów i wydatków ponoszonych na utrzymanie gospodarstwa domowego pozostaje ujemny. Uzupełniany jest niewielkimi darowiznami od członków rodziny.".

Z powyższego wynika, że w sytuacji postawienia Skarżącego w stan upadłości i późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby rzeczy do stanu pierwotnego.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia mu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.