Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 963/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2, art. 268a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 190 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak [...] (l. dz. [...]), Zastępca Dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. (dalej: "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (dalej: "ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego") – odmówił Sp. z o. o. X (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") przekształcenia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie: obręb [...], ark. mapy [...], działki nr: [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, stanowiącej własność Skarbu Państwa, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] (dalej: "Nieruchomość").

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że Spółka w dniu [...] października 2011 r. złożyła wniosek o przekształcenie Nieruchomości będącej w jej użytkowaniu wieczystym, stanowiącej własność Skarbu Państwa, na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego. Wcześniej, aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1999 r., Spółka Akcyjna pod firmą "Y" sprzedała prawo użytkowania wieczystego gruntu, położonego w P. przy ul. [...], stanowiącego działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2 na rzecz Spółki.

Nieruchomość zabudowana jest czternastokondygnacyjnym budynkiem o funkcji biurowo-usługowej i znajduje się w strefie pośredniej miasta P. na obszarze gdzie brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar, na którym położona jest Nieruchomość, predysponowany jest pod tereny zabudowy śródmiejskiej, zwartej średniowysokiej, o funkcji mieszkaniowo-usługowej.

W dniu złożenia wniosku o przekształcenie Nieruchomości art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego stanowił, że osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, w prawo własności nieruchomości, mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi ww. osób ( art. 1 ust. 3). Treść powyższego przepisu została wprowadzona ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Następnie, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt. K 29/13 orzekł m. in., że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, jest niezgodny z art. 2 Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw w dniu 17 marca 2015 r. Z kolei postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny sprostował oczywistą omyłkę pisarską w części orzekającej wyroku w ten sposób, że zwrot "w dniu wejścia w życie ustawy" zastępuje się zwrotem " przed dniem wejścia w życie ustawy".

W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, że Spółka, jako osoba prawna, będąca w dniu 13 października 2005 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości, nie jest podmiotem, któremu przysługuje prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Ponadto istnieje również wyłączenie przedmiotowe, ponieważ ww. nieruchomość jest całkowicie zagospodarowana, zabudowana czternastokondygnacyjnym budynkiem o funkcji biurowo-usługowej, a zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, przekształceniu podlegają nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami albo przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolne.

Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgodziła się z powyższą decyzją organu pierwszej instancji i wniosła odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy"), zarzucając jej: (1) naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego poprzez niewydanie zaskarżonej decyzji przez organ administracji na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a także (2) naruszenie art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 K.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, co skutkowało naruszeniem zasady praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że wskutek wskazanego przez organ pierwszej instancji wyroku Trybunału Konstytucyjnego osoby prawne zasadniczo utraciły prawo żądania przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, z wyjątkiem podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, a interpretacja ta znajduje swoje odzwierciedlenie w pkt. 9.1 uzasadnienia wskazanego wyroku Trybunału.

Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania dla nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa z uwagi na fakt, że w tym zakresie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W kwestii zastosowania niniejszego wyroku do nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, intencje Trybunału Konstytucyjnego zostały wyraźnie wskazane w pkt 3.3. uzasadnienia wyroku K 29/13. Dodatkowym argumentem przemawiającym przeciwko twierdzeniu Spółki, że przywołany wyżej wyrok nie ma zastosowania do nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa jest pkt 9.1 uzasadnienia wyroku określający jego skutki. Wejście w życie wspomnianego wyroku powoduje zawężenie kręgu osób uprawnionych do żądania przekształcenia w trybie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego do stanu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, bez rozróżnienia na własność nieruchomości będącej przedmiotem przekształcenia.

Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości może dojść również na drodze umownej, tzn. nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody.

Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgodziła się z powyższą decyzją Wojewody i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez błędne i dowolne przyjęcie, iż w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego, w szczególności z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawca wystąpił z przedmiotowym wnioskiem (dotyczącym przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności) przed dniem wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, zatem kierując się zasada ochrony prawa nabytych, wniosek skarżącej, winien zostać uwzględniony.

Zarzucając powyższe, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości poprzez orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku Spółki w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na Nieruchomości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi podniesiono, że kluczowa w sprawie jest treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13. Skarżąca zauważyła, że Nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, co oznacza, że jedynym przepisem Konstytucji, z którym w omawianym przypadku pozostaje niezgodny art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, jest art. 2 Konstytucji. Tymczasem, art. 2 Konstytucji nie może stanowić samodzielnej podstawy eliminacji z porządku prawnego przepisów, których dotyczy orzeczenie o niekonstytucyjności. W ocenie Skarżącej, do niniejszej sprawy nie ma zastosowania również wyłączenie przedmiotowe polegające na ograniczeniu możliwości przekształcenia użytkowania wieczystego do nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz do nieruchomości rolnych.

Skarżąca podkreśliła, że wniosek o przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości został złożony zanim Trybunał Konstytucyjny orzekł w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisów art. 1 ust 1 i 3 cyt. ustawy. Tym samym, biorąc pod uwagę zasadę ochrony praw nabytych, organy administracji winny zastosować do wniosku skarżącej, dotychczasowe, tj. obowiązujące na dzień złożenia wniosku, zasady przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc jednocześnie, że stanowisko Wojewody w odpowiedzi na skargę nie zawiera merytorycznych argumentów. Skarżąca podtrzymała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki ochrony praw nabytych.

Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej stawił się pełnomocnik Skarżącej, wnosząc i wywodząc jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

W ocenie Sądu, zaskarżonej decyzji nie sposób przypisać naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Z kolei dostrzeżone przez Sąd uchybienie przez Wojewodę przepisom procesowym nie stanowi uchybienia powodującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na skutki podjętego rozstrzygnięcia.

W bezspornie ustalonym stanie faktycznym, pismem z dnia [...] października 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości. Zarówno Spółka, jak i Wojewoda powołują się w swych pismach procesowych na kluczowy w sprawie poddanej sądowej kontroli wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., w sprawie o sygn. akt K 29/13 (publ. Dz. U. z 2015 r., poz. 373 oraz OTK-A 2015/3/28). Skarżąca podkreśla, że wniosek o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości został złożony zanim Trybunał Konstytucyjny orzekł w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisów art. 1 ust 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 83 ze zm.), a zatem – biorąc pod uwagę zasadę ochrony praw nabytych – organy administracji winny zastosować do wniosku skarżącej, dotychczasowe, tj. obowiązujące na dzień złożenia wniosku, zasady przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności. Z tymi argumentami nie zgodził się Wojewoda, który stwierdził, że powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Powyższe jednoznacznie obrazuje, że sporny wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy poddać bliższej analizie (szerzej na temat skutków tego wyroku – por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1043/15, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto:

a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji,

b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Podkreślić należy, na co zasadnie wskazał organ, że stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Ponieważ w przypadku przywoływanego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny nie określił innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego obowiązuje i wywołuje skutki prawne od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw tj. od dnia 17 marca 2015 r. w odniesieniu do postępowań, które nie zostały rozstrzygnięte decyzją ostateczną przed dniem opublikowania tegoż wyroku. Skoro sprawa niniejsza nie została rozstrzygnięta decyzją ostateczną przed opublikowaniem przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, organy administracji związane są tym orzeczeniem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 759/15, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Z powyższego wywieść należy, że w myśl przepisu art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie nowelizacji z dnia 28 lipca 2011 r., osoby fizyczne (oraz ich następcy prawni) będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie wyżej powołanego przepisu uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek łącznie tj.:

1) posiadanie przez osoby fizyczne (lub ich następców prawnych) prawa użytkowania wieczystego w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 13 października 2005 r.,

2) nieruchomość objęta prawem użytkowania wieczystego powinna w dniu 13 października 2005 r. być zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę lub stanowić nieruchomość rolną.

W ocenie Sądu, na potrzeby niniejszej sprawy istotna jest konkluzja, że wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne. Jak natomiast wynika z ustaleń, znajdujących swe odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, Y S.A. sprzedała Skarżącej prawo użytkowania wieczystego gruntu, położonego w P. przy ul. [...], stanowiącego działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2 (sporna nieruchomość). Podkreślić należy, że Skarżąca nabyła osobowość prawną z dniem wpisu do rejestru przedsiębiorców, co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2001 r. (informacja z rejestru przedsiębiorców – k. 31 akt sąd.). Oznacza to, że zarówno w dniu 13 października 2005 r., jak i obecnie, użytkownikiem wieczystym przedmiotowego gruntu jest osoba prawna, nie zaś fizyczna, a to z kolei oznacza, że nie została spełniona przesłanka podmiotowa, określona w ww. przepisie (art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Postępowanie administracyjne zostało zatem zainicjowane przez osobę prawną, która w świetle obecnie obowiązującego stanu prawnego, będącego konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do wystąpienia z takim wnioskiem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 989/15, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W ocenie Sądu, konsekwencją powyższych ustaleń winno być podjęcie przez organ decyzji merytorycznej o odmowie uwzględnienia wniosku Skarżącej z uwagi na niespełnienie przesłanki podmiotowej. Tymczasem organ odwoławczy rozstrzygnął stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości, uznając postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że wydanie decyzji umarzającej postępowanie, zamiast decyzji odmownej, nie stanowi uchybienia powodującego konieczność uchylenia takich decyzji z uwagi na skutki podjętego w takiej sytuacji rozstrzygnięcia. Zarówno bowiem umorzenie postępowania, jak i decyzja odmowna sprowadzają się do tego, że nie może nastąpić przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 383/08; wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1673/09; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 479/13 – wszystkie orzeczenia publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Nadto, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych niż wyżej wskazana wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to wyżej wskazano, organ odwoławczy w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz Wojewoda przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom K.p.a.

Sąd zauważa, że argumenty Skarżącej sprowadzają się do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki ochrony praw nabytych. W tym kontekście należy wskazać, że omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma mocy wstecznej, jednakże poprzez fakt uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego dowodzi, że od samego początku przepis ten naruszał zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa – art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I OSK 101/14, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.