Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 227/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi W. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora [...] Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych. 1. stwierdza, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Miasta P. na rzecz W. W. kwotę [...] ([...] złotych) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta zarządzeniem Nr [...] z [...] czerwca 2018r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018r., poz. 994 ze zm.), art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2018r., poz. 160 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2018r., poz. 393) powołał Komisję konkursową ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora [...] Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych.

W. W. zaskarżył zarządzenie Nr [...] w całości i wniósł o stwierdzenie jego nieważności ze względu na istotne naruszenie prawa oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W. zarzucił zaskarżonemu zarządzeniu istotne naruszenie art. art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i 2219; zwanej dalej "u.d.l.") oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r. Ministra Zdrowia w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. 2018r., poz. 393; zwanego dalej "rozporządzeniem") poprzez błędne przyjęcie, że organem właściwym do powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata im stanowisko dyrektora [...] Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych jest Prezydent Miasta, podczas gdy kompetencję w tym zakresie posiada Rada Miasta P..

Organ nadzoru podnosił, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jest władny powołać komisję konkursową do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą. Rada Miasta jest zatem organem właściwym do podjęcia uchwały w sprawie powołania komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora [...] Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Prezydenta Miasta skarga nie zasługuje na uwzględnienie. P. Ośrodek Specjalistycznych Usług Medycznych jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, stanowi gminną jednostkę organizacyjną w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, dalej "u.s.g."). Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 u.s.g. do zadań Prezydenta Miasta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Nadto zgodnie z art. 33 ust. 5 u.s.g. Prezydent Miasta, jako kierownik urzędu, wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Kompetencje przyznane Prezydentowi Miasta na podstawie ustawy nie mogą zostać przejęte i wykonywane przez inny organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Prezydent Miasta stwierdził, że art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.d.l. wskazuje na tryb wyłaniania kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowiącego gminną jednostkę organizacyjną, który to tryb ma charakter konkursowy. Skoro ustawodawca przyznał Prezydentowi Miasta kompetencje w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, to organ ów posiada także kompetencje do przeprowadzenia przedmiotowego konkursu (w tym do powołania komisji konkursowej), albowiem w wyniku tych właśnie działań powinien zostać wyłoniony kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Powołanie komisji konkursowej przez Radę Gminy stanowiłoby natomiast niedozwoloną ingerencje tego organu w zakres i kompetencje Prezydenta Miasta wynikające z przepisów.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik organu wnosił i wywodził, jak w skardze podkreślając, że jego zdaniem kompetencja do powołania komisji konkursowej należy do Prezydenta Miasta, jako organu wykonawczego, zwłaszcza z uwagi na przepis szczególny art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, a nie do Rady Miasta. Dodatkowo wskazał, że ostatecznie w sytuacji braku przeprowadzenia konkursu i tak kierownika jednostki organizacyjnej powołuje Prezydent Miasta. Pełnomocnik odwołał się do orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 września 2013r. o sygnaturze akt VII SA/Wa 835/13 oraz VII SA/Wa 836/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 94 ust. 4 u.s.g. zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne chyba, że naruszenie ma charakter nieistotny.

Przez sprzeczność taką należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02, Dz.U. z 2003 r. Nr 218 poz. 2151).

Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnia w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tą kategorią wadliwości wymienionych aktów organu gminy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1151/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa, to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak wydanie zarządzenia przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia zarządzenia określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą wydania zarządzenia, czy też naruszenie procedury jego wydania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 117/11 oraz z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt 412/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że brak stanowiska ustawodawcy w jakiejś sprawie musi być interpretowany jako nieudzielanie w danym zakresie kompetencji normodawczej. Oznacza to, że zakres upoważnienia dla stanowienia przepisów wykonawczych jest ustalany w drodze wykładni językowej i nie może być dowolnie rozszerzany w drodze innych wykładni przepisów prawa. (wyrok TK z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt K 22/05, opubl. OTK 118/10/A/2005).

W przedmiotowej sprawie Rada Miejska P. podjęła uchwałę Nr [...] z [...] stycznia 1991r. w sprawie utworzenia poradni specjalistycznej pod nazwą "P. Ośrodek Specjalistyczny", gdzie w § 4 ust. 2 Uchwały Rada przyjęła, że Ośrodek jest jednostką organizacyjną podległą Miastu P.. Natomiast ze Statutu [...] Ośrodka Specjalistycznego Usług Medycznych, zwanego dalej "[...]" wynika, że podmiotem tworzącym jest Miasto P., które wykonuje zadania wobec [...] poprzez organy, którymi są Rada Miasta P. i Prezydent Miasta, zgodnie z kompetencjami określonymi w ustawie o samorządzie gminnym.

Zaskarżone zarządzenie dotyczy powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora [...] Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych.

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do ustalenia podmiotu, któremu przysługuje kompetencja do wydania zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 49 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.l. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że do zadań wójta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Z kolei art. 49 ust. 1 pkt 1 u.d.l. stanowi, że w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko kierownika. Natomiast zgodnie art. 49 ust. 2 u.d.l. konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na pozostałe stanowiska - kierownik.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 56/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zaistniały w niniejszej sprawie problem prawny wymaga w swej istocie rozważenia kompetencji organów jednostki samorządu terytorialnego w sprawach dotyczących przeprowadzania konkursu na stanowisko kierownika oraz zastępcy kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, który to obowiązek wynika z art. 49 ust. 1 u.d.l. Podkreślono, że powołana ustawa posługując się terminem "podmiot tworzący" dla wykonania szeregu czynności, na jakich opiera się wyłonienie kandydatów na stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym, nie rozróżnia organów jednostki samorządu terytorialnego, jaka utworzyła daną jednostkę leczniczą. Również przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz.U. z 2018 r., poz. 393) nie odpowiadają na wynikające w tym zakresie wątpliwości, posługując się terminem "właściwy podmiot", który w definicji zawartej w § 2 pkt 2, jest rozumiany jako podmiot tworzący albo kierownik podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 49 ust. 2 u.d.l. Brak jednoznaczności w tym względzie czyni zatem koniecznym odwołanie się do reguł wykładni systemowej i funkcjonalnej. Podejście systemowe nakazuje więc przy dokonywaniu wykładni art. 49 u.d.l. uwzględnić regulacje zawarte w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia, zważając na samorządowe reguły ustrojowe.

W kwestii tej wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 listopada 2017r. (sygn. akt II OSK 484/16, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując na konieczność uwzględnienia regulacji art. 18 i art. 30 ust. 5 i art. 33 pkt 5 u.s.g. Rozwiązania przyjęte w ustawie ustrojowej wypełniają regulację w ustawach materialnoprawnych w przedmiocie ustalenia kompetencji. Takie znaczenie ma art. 18 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że "Do właściwości sądu gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej". Z tego domniemania kompetencji przyznanego radzie gminy należy wyprowadzić następstwa dla ustalenia kompetencji, gdy przepis prawa nie normuje jej expressis verbis. Do takiej regulacji należy regulacja np. w art. 75 ust. 2 u.d.l., który stanowi, "Organem dokonującym przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową, zwanym dalej "organem dokonującym przekształcenie", jest: organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu terytorialnego". W przypadku braku takiej regulacji nie można pominąć regulacji przyjętej w ustawie ustrojowej. Jest to jedna z podstawowych reguł wykładni, która nakazuje oparcie wykładni przepisu prawa na systemie przyjętych rozwiązań prawnych, wyłączając dokonanie wykładni z pominięciem regulacji prawnej przyjętej w innych ustawach pozostających w związku z regulacją poddanego wykładni przepisu prawa. Tam zatem gdzie przepis prawa reguluje właściwość organów samorządu gminnego nie można przyjąć wykładni wbrew regulacji ustrojowej zawartej w ustawie z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W oparciu o przyjętą regulacją w ustawie o samorządzie gminnym i ustawie o działalności leczniczej należy wyróżnić kompetencje do kreowania podmiotu leczniczego, do której należy też zaliczyć regulację wyłonienia obsady personalnej oraz kompetencje w zakresie czynności wykonawczych wyłonienia w drodze konkursu kandydata na stanowiska kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.

Wobec powyższego w ramach postępowania zmierzającego do obsadzenia stanowiska kierownika i zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem, wyróżnić należy dwa zasadnicze etapy:

- pierwszy – postępowanie konkursowe prowadzone przez powołaną uprzednio komisję konkursową, kończące się wybraniem kandydata za obsadzane stanowisko;

- drugi – powołanie tak wyłonionego kandydata na wolne stanowisko.

W świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r. postępowanie konkursowe wszczyna powołanie komisji konkursowej, które stanowi etap wstępny w procesie zmierzającym do powierzenia stanowiska kierowniczego podmiotu leczniczego. Czynność ta zasadniczo różni się od pozostałych elementów ściśle określonej procedury. Nie są to bowiem działania wykonawcze, ile stanowiące o ukonstytuowaniu się komisji w określonym składzie, która następnie w toku prowadzonych działań wyłoni kandydata na dane stanowisko. Akt ten stwarza zatem podstawy do prowadzenia postępowania, którego celem jest zatrudnienie kierownika oraz zastępcy kierownika podmiotu leczniczego. W zakresie przeprowadzania konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorca przyjęto zatem dualizm kompetencyjny organów samorządu gminnego. Z jednej strony wyodrębniono kompetencję do tworzenia podmiotu leczniczego, z drugiej zaś wyodrębniono kompetencję w zakresie czynności wykonawczych związanych z zatrudnieniem, wyłonionego w drodze konkursu, kandydata.

Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Tak podjęta uchwała o powołaniu komisji konkursowej podlegać będzie następnie wykonaniu, które – tak jak w przypadku innych uchwał – należeć będzie do właściwości organu wykonawczego (por. również wyroku NSA z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2927/16, z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 484/16 oraz z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II OSK 1673/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Nadto, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zauważa, że w świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia postępowanie konkursowe wszczyna powołanie komisji konkursowej, które stanowi etap wstępny w procesie zmierzającym do powierzenia stanowiska kierowniczego podmiotu leczniczego. Czynność ta zasadniczo różni się od pozostałych elementów ściśle określonej procedury (np. ogłoszenia o konkursie). Nie są to bowiem działania wykonawcze, ile stanowiące o ukonstytuowaniu się komisji w określonym składzie, która następnie w toku prowadzonych działań wyłoni kandydata na dane stanowisko. Akt ten stwarza, zatem podstawy do prowadzenia postępowania, którego celem jest zatrudnienie kierownika oraz zastępcy kierownika podmiotu leczniczego. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Tak podjęta uchwała o powołaniu komisji konkursowej podlegać będzie następnie wykonaniu, które – tak jak w przypadku innych uchwał – należeć będzie do właściwości organu wykonawczego. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza choćby przepis § 10 rozporządzenia, w którym mowa jest o składzie komisji konkursowej. Nie sposób sobie bowiem wyobrazić, by radnych będących przedstawicielami podmiotu tworzącego, mógł wyznaczać organ wykonawczy. Wychodząc z powyższego założenia, przyjąć należy, że właściwym do wskazania przewodniczącego komisji konkursowej będzie również organ stanowiący.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi zatem na stanowisku, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (teza 1 wyr. NSA z 24 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 56/14, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem z art. 15 ust. 1 u.s.g. wynika, że organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy, kompetencja do powołania Komisji konkursowej należy do Rady Miasta P..

Nadto przepis art. 30 ust. 1 pkt 5 u.s.g. stanowi, że do zadań wójta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, natomiast - art. 33 ust. 5 u.s.g. stanowi, że kierownik urzędu wykonuje uprawnienia zwierzchnictwa służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Wynika z tego zatem, że do Prezydenta Miasta, jako organu wykonawczego należy kompetencja w zakresie zatrudnienia i zwolnienia kandydata na stanowisko dyrektora Ośrodka, wyłonionego w drodze konkursu i Prezydent jest zwierzchnikiem na drodze służbowej dla zatrudnionego dyrektora. Kompetencja ta jest jasno i precyzyjnie określona, zatem w ocenie Sądu zbyt daleko idące jest stanowisko organu, że z treści art. 33 ust. 5 u.s.g. można wywodzić kompetencję także do powołania komisji konkursowej do spraw wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Ośrodka.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez organ orzeczeń sądów administracyjnych, w szczególności WSA w Warszawie z 5 września 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 835/13 i VII SA/Wa 836/13, to stwierdzić należy, że w powołanym już wyroku NSA z 24 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 56/14, a także II OSK 57/14 wydanych na skutek wniesienia skargi kasacyjnej właśnie od powyższych wyroków sądów I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził podgląd zaprezentowany w niniejszej sprawie, a odnoszący się do stwierdzenia, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Sądu I instancji, że ogłoszenie konkursu na stanowisko kierownicze w podmiocie leczniczym należy do właściwości organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można zatem z powołanych orzeczeń sądów administracyjnych I jak i II instancji wywodzić, że powołanie komisji konkursowej należy do Prezydenta Miasta, który jest organem wykonawczym gminy. Sąd Wojewódzki w W. wskazał jedynie, że ogłoszenie o konkursie na stanowisko kierownika należy do kompetencji organu wykonawczego, ale w tym zakresie kwestia była poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczącej powołania komisji konkursowej.

Odnosząc się natomiast do przywołanych w odpowiedzi na skargę orzeczeń NSA z 7 czerwca 2006r. (sygn. akt II OSK 542/05) oraz z 7 kwietnia 2000r. (sygn. akt II SA 2253/99), to dotyczą one innych stanów faktycznych. Przedmiotem rozpoznania przez Sądy w pierwszym z orzeczeń była skarga na uchwałę rady gminy w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora zakładu leczniczego, co w świetle art. 30 ust. 1 pkt 5 i art. 33 ust. 5 u.s.g. nie należy do kompetencji rady gminy tylko wójta. Przywołana sprawa dotyczy zatem dalszych czynności, gdy kandydat na dyrektora został już wyłoniony i zatrudniony.

Drugi z przytoczonych wyroków dotyczy zupełnie innej sprawy - wygaśnięcia mandatu radnego - i analiza uzasadniania wyroku nie dostarcza żadnych argumentów wywierających wpływ na przyjęte stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] czerwca 2018r. zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa. Z uwagi na upływ jednego roku od dnia wydania zaskarżonego zarządzenie Sąd nie stwierdził nieważności zarządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g. stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa, jak orzekł w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz W. od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), jak w punkcie 2 wyroku.