Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2370/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 7, art. 30 par. 2, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej też jako GDDKiA), utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.), w związku z § 140 ust. 6 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.), którą nie zezwolił na zlokalizowanie kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości D..

Zajmując stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, iż w dniu 26 sierpnia 2011 r. T. S.A., reprezentowana przez D. S., wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości D., według załączonego planu sytuacyjnego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmawiając zezwolenia na lokalizację, przywołał treść art. 39 ust. 1, ust. 1a i ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Uznał, iż wydanie żądanego zezwolenia naruszałoby wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto przytoczył treść art. 39 ust. 1 pkt 12 oraz art. 39 ust. 1 pkt 7 ustawy o drogach publicznych. Stwierdził, iż z przedstawionej przez stronę mapy wynika, iż przebieg kabla telekomunikacyjnego koliduje ze znajdującymi się w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] drzewami, znajdującymi się w rejonie działek nr [...] i nr [...]. Przedmiotowa inwestycja mogłaby wpłynąć ujemnie na system korzeniowy drzew znajdujących się w pasie drogowym oraz naruszałaby stateczność skarpy, co stanowiłoby naruszenie ww. przepisów. Wskazał, iż umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Nadto projektowana inwestycja powinna być umieszczona zgodnie z wymogami określonymi w art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli lit. a cytowanej ustawy o drogach publicznych. Stosownie do ww. przepisu obiekty budowlane, a do takich należy kabel telekomunikacyjny w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. S.A. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację przepisów art. 39 ust. 1a oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisu art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, a mianowicie tego czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym, naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej, brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji faktycznych przyczyn odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego polegającego na wybudowaniu linii kablowej w pasie drogowym,

- naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podniesiono, iż bezpodstawnie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż przebieg kabla koliduje ze znajdującymi w pasie drogowym drzewami, gdyż mapa zawiera błąd i na działkach nr [...] i [...] faktycznie drzewa nie rosną.

Zdaniem skarżącej przyjęta przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad interpretacja przepisu art. 39 ust.1a ustawy o drogach publicznych powoduje, że zarządca drogi w każdej sytuacji może odmówić jego zastosowania. W ocenie skarżącej przepisem tym ustawodawca wprowadził możliwość umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Jeżeli takie przesłanki występują to zgoda powinna być wyrażona. W przedmiotowej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w ogóle nie badał tych okoliczności i skupił się na uwarunkowaniach wynikających z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, kiedy to zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał, że w dniu wydania decyzji warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa nie pozwalały na wydanie pozytywnej decyzji.

Nadto skarżąca wskazała na nowe regulacje, które wprowadziła ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 206 poz. 675), jak np. zmiana ustawy o drogach publicznych i wprowadzenie nowego ustępu do art. 39, tj. ust. 6, który stanowi, iż zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym. Taka regulacja potwierdza, że ustawodawca w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwości korzystania z pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna chociaż z innych powodów niż w niej podniesionych.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o lokalizację kabla telekomunikacyjnego złożony został przez projektanta D. S., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jednoosobowo przez C. S.. Z treści załączonego pełnomocnictwa wynika, iż C. S. działa w imieniu T. S.A. z siedzibą w W. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 25 stycznia 2008 r. Do wniosku nie został dołączony ani dokument pełnomocnictwa dla C. S. ani dokument potwierdzający umocowanie tej osoby do działania w imieniu skarżącej. Skarżąca jest osobą prawną (spółką akcyjną), zatem właściwym dokumentem do wykazania, że skarżąca w postępowaniu jest prawidłowo reprezentowana jest wypis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Organ nie wezwał wnioskodawcy o dokument pełnomocnictwa upoważniający C. S. do działania w imieniu skarżącej wraz z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego w dniu udzielenia pełnomocnictwa, nie mógł w tej sytuacji uznać, iż wnioskodawca działa w imieniu skarżącej, nie znał również zakresu pełnomocnictwa (czy miał on prawo udzielania dalszych pełnomocnictw) a mimo to uznał, iż wniosek złożyła skarżąca prawidłowo reprezentowana.

Sąd zauważa, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy również złożył D. S., organ rozpoznał ten wniosek uznając także na tym etapie, iż decyzję zaskarżyła skarżąca prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika.

Stwierdzone powyższe naruszenia dokonane przez organ administracji publicznej pozwalają na postawienie zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 6, art. 7 i art. 30 § 2 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W tej sytuacji Sąd jest zwolniony od rozpatrywania dalszych zarzutów podniesionych w skardze.

Ponownie rozpatrując sprawę organ wezwie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o uzupełnienie złożonego wniosku o wskazane wyżej dokumenty. Dopiero prawidłowy, kompletny wniosek może być podstawą do dalszych czynności organu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.