Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 4, art. 21 ust. 1 pkt 109
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania J.K. (dalej "Skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodu z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w wysokości 85.048,00 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż aktem notarialnym z [...] listopada 2011 r. Rep. [...], Skarżąca zawiązała w celu prowadzenia działalności gospodarczej spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie L. Sp. z o.o. Zgodnie z § 8 aktu notarialnego, kapitał zakładowy Spółki wyniósł 450.000,00 zł i dzielił się na 450 równych i niepodzielnych udziałów o wartości nominalnej 1.000,00 zł każdy. Zgodnie z § 8 pkt 1 ppkt 1), udziały w kapitale zakładowym Spółki zostały objęte w ten sposób, że Skarżąca objęła 450 udziałów o wartości nominalnej po 1.000,00 zł każdy i łącznej wartości 450.000,00 zł i pokryła je w całości wkładem niepieniężnym w postaci prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., [...] o pow. 1.947 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...].

Wykonując zobowiązanie do pokrycia 450 udziałów w kapitale zakładowym L. Sp. z o.o. wynikające z aktu założycielskiego Spółki, Skarżąca aktem notarialnym z [...] listopada 2011 r. Rep. [...], przeniosła na rzecz L. Sp. z o.o. własność ww. zabudowanej nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość była zabudowana trzema budynkami mieszkalnymi o nr porządkowych [...], [...] i [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że w toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ustalił, że od 2008 r. Skarżąca prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną pod adresem W., ul. [...], zaś działalność polegająca na wynajmie lokali mieszkalnych prowadzona była w budynku przy ul. [...], natomiast w budynku położonym przy ul. [...] znajdowało się pomieszczenie magazynowe (wszystkie trzy budynki znajdowały się na działce o nr ewidencyjnym [...] o pow. 1.947 m2, która została następnie wniesiona aportem do L. Sp. z o.o.). Skarżąca nie ujęła przedmiotowej nieruchomości w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej i nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych. Ponadto nie zadeklarowała dla celów podatku od nieruchomości budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła składnika majątku prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, lecz stanowiła jej odrębną własność. W konsekwencji określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodu z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zabudowana nieruchomość wniesiona tytułem aportu do nowoutworzonej spółki kapitałowej nie mieści się ani w definicji przedsiębiorstwa, ani też w definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), wobec powyższego nie może być zwolniona z opodatkowania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i II instancji, jak Skarżąca nie wykazała, że przedmiotem aportu było przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Nie wykazała wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego i funkcjonalnego wnoszonej aportem zabudowanej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej Skarżąca nie wskazywała także okoliczności uzasadniających zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 109 u.p.d.o.f., a powoływała się m.in. na art. 22 ust. le pkt 3 u.p.d.o.f., dotyczący sposobu ustalania kosztów uzyskania przychodów od przychodu z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że Skarżąca sama dokonała kwalifikacji przedmiotu aportu, stwierdzając że jest nim składnik majątku niebędący przedsiębiorstwem lub jego zorganizowaną częścią. Ponadto z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, m.in. wyjaśnień składanych przez Skarzącą w toku postępowania, bezsprzecznie wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła jej majątek osobisty, a nie składnik majątku prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Potwierdza to również fakt, iż stanowiąca przedmiot aportu zabudowana nieruchomość położona w W. przy ul. [...] nie podlegała amortyzacji i nie została ujęta w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Z informacji przekazanych za pismem Urzędu Miasta [...] wynika również, że Skarżąca nie deklarowała dla celów podatku od nieruchomości budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz, że dokonywała opłat podatku od nieruchomości na podstawie niższych stawek niż stawki dotyczące nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Okoliczności te świadczą w sposób jednoznaczny, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła ani przedsiębiorstwa, ani też, składnika przedsiębiorstwa, lecz stanowiła odrębną własność Skarżącej.

Odnosząc się do charakteru przedmiotu aportu pod kątem prawidłowego ustalenia wysokości uzyskanego dochodu Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w przypadku wniesienia do spółki wkładu niepieniężnego w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, niebędącego środkiem trwałym oraz wartością niematerialną i prawną do kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. le pkt 3 u.p.d.o.f., zalicza się faktycznie poniesione wydatki na nabycie wnoszonych aportem składników majątku. Kosztem uzyskania przychodów z kapitałów pieniężnych w takiej sytuacji jest zatem "kwota zapłacona zbywcy tego składnika majątkowego, powiększona jedynie o faktycznie poniesione koszty związane z nabyciem, a w u.p.d.o.f. brak postanowień pozwalających na skorygowanie wydatków na nabycie przedmiotu wkładu niepieniężnego o jakiekolwiek nakłady.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., nakłady poniesione na przedmiotową nieruchomość, tj. wydatki związane z remontami i modernizacją nieruchomości na potrzeby najmu, koszty służebności osobistej byłego małżonka W.K., koszty prowadzonych postępowań sądowych oraz wydatki związane z wykupieniem wierzytelności byłego małżonka, na które powołała się Skarżąca nie mogły zostać uwzględnione po stronie kosztów uzyskania przychodów. Ww. wydatki pozostają bowiem obojętne dla określenia dochodu z kapitałów pieniężnych w rozumieniu art. 22 ust. 1e pkt 3 u.p.d.o.f. Przepis ten zezwala na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu, nie samej wartości aportu wnoszonego na pokrycie nabywanych udziałów, a jedynie wydatków poniesionych uprzednio przez wnoszącego aport, na nabycie tegoż aportu. Nie ma przy tym znaczenia, że cena nabycia nieruchomości w formie darowizny była niższa, niż wartość nabytych w zamian za tę nieruchomość udziałów, a bez poczynienia nakładów na tę nieruchomość, nie byłoby możliwe osiągnięcie przychodu w postaci i wysokości wartości nominalnej objętych za nią udziałów.

Odnosząc się do daty objęcia udziałów przez Skarżącą Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że słusznie organ I instancji przyjął dzień 24 listopada 2011 r., bo data ta wynika z zaświadczenia o dokonaniu wpisu nr [...] z 24 listopada 2011 r. wydanego przez Sąd Rejonowy dla W., [...]Wydział Gospodarczy KRS. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 17 ust. la pkt 2 u.p.d.o.f. przychód w postaci nominalnej wartości udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny powstaje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. za niezasadne uznał także zarzuty dotyczące naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2015, poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") wskazując, że postepowanie przeprowadzono prawidłowo merytorycznie oraz z uwzględnieniem naczelnych zasad postępowania podatkowego, organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 201 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 120 O.p., poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy W. w W. w toku postępowania toczącego się pod sygn. akt [...], a którego przedmiotem jest ocena ważności czynności prawnej w postaci wniesienia w charakterze wkładu niepieniężnego przez Skarżącą do L. Sp. z o.o. nieruchomości położnej przez ul. [...] w W., co stanowiło jednocześnie niedopuszczalną ingerencję w sferę jurysdykcji sądu powszechnego;

2) art. 122 o.p., art. 187 o.p. i art. 191 o.p., poprzez niedokonanie kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego i zaniechanie porównania zakresu działalności gospodarczej Skarżącej z zakresem działalności gospodarczej L. Sp. z o.o., co doprowadziło do niezastosowania w sprawie art. 21 ust. 1 pkt 109 u.p.d.o.f.

Skarżąca wniosła też o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przez Sądem Okręgowym W. w W., sygn. akt [...] powództwa Skarżącej przeciwko L. Sp. z o.o. w przedmiocie stwierdzenia nieważności czynności wniesienia aportu i objęcia udziałów w Spółce przez Skarżącą.

Uzasadniając skargę wyjaśniła, że kwestia oceny ważności dokonania wniesienia aportu i objęcia udziałów w spółce ma charakter zagadnienia wstępnego względem rozstrzygnięcia dokonanego przez organu podatkowe, a co za tym idzie, powinny one wstrzymać się z oceną dokonanej czynności prawnej do momentu rozstrzygnięcia przez sąd cywilny czy jest ona ważna.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem podniesione zarzuty są bezpodstawne.

Przedmiotem sądowej kontroli legalności jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. od dochodu z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny.

Istota sporu między Stronami koncentruje się wokół kwestii czy zabudowana nieruchomość wniesiona przez Skarżącą tytułem aportu do nowoutworzonej spółki kapitałowej ma charakter zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f. i czy w związku z tym może być zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 109 wym. wyżej ustawy.

Zdaniem Organów podatkowych przedmiotem aportu do nowoutworzonej spółki kapitałowej była nieruchomość stanowiąca majątek osobisty Skarżącej, a nie składnik majątku prowadzonej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą J. W konsekwencji, objęcie udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, spowodowało powstanie obowiązku podatkowego u Skarżącej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.p.

Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca podnosząc, że wskutek wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego Organy bezzasadnie przyjęły, iż nieruchomość wniesiona aportem do spółki L. Sp. z o.o. nie stanowiła zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zdaniem Skarżącej, gdyby - w szczególności – Organ odwoławczy nie zaniechał porównania zakresu działalności gospodarczej Skarżącej z zakresem działalności gospodarczej L. Sp. z o.o., to takie porównanie doprowadziłoby organy podatkowe do stwierdzenia, że przedmiotem aportu była zorganizowana część przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącą, gdyż nieruchomość ta umożliwia samodzielne generowanie korzyści majątkowych w postaci czynszu najmu, co winno skutkować zastosowaniem zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 109 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestią bezsporną między stronami pozostaje sama czynność wniesienia przez Skarżącą do spółki wkładu pieniężnego w postaci nieruchomości i jednoczesne objęcie z tego tytułu udziałów w spółce L. sp. z o.o. o wartości nominalnej 450.000 zł. Zastrzec jednak trzeba, że Skarżąca kwestionuje ważność powyższej czynności prawnej wskazując, iż została ona dokonana w warunkach pozorności i dlatego wystąpiła do Sądu Okręgowego w W. o "uznanie jej za niebyłą" i tym samym "objęcie tej czynności sankcją nieważności bezwzględnej".

W ocenie Skarżącej powyższa okoliczność stwarza sytuację "bezpośredniej korelacji między oczekiwanym wyrokiem sądu powszechnego a prawidłową decyzją organu podatkowego" co uzasadnia także zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy W. w W. (w sprawie o sygn. akt [...]), którego przedmiotem jest ocena ważności czynności prawnej w postaci wniesienia w charakterze wkładu niepieniężnego przez Skarżącą do L. Sp. z o.o. nieruchomości położnej przy ul. [...] w W. Brak zawieszenia postępowania podatkowego, zdaniem Skarżącej, stanowi jednocześnie niedopuszczalną ingerencję w sferę jurysdykcji sądu powszechnego.

Przy tak zakreślonych granicach skargi oraz sformułowanych zarzutach obowiązkiem Sądu jest przede wszystkim zbadanie czy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w spornym aspekcie, tj. czy zabudowana nieruchomość będąca przedmiotem aportu stanowi, jak twierdzi Skarżąca, składnik przedsiębiorstwa (lub przedsiębiorstwo) i z uwagi na taki właśnie charakter aportu winna być zwolniona z podatkowania czy też, jak przyjęły Organy podatkowe, nieruchomość ta nie mieści się w definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f. Tylko bowiem stan faktyczny ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p. oraz z zasadą prawdy materialnej, o której mowa w art. 187 § 1 O.p. może być podstawą dla prawidłowej subsumpcji określonych przepisów prawnych.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy oraz uzasadnień spornych decyzji upoważniają do stwierdzenia, że Organy podatkowe zgromadziły wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, a swoje decyzje oparły na podstawie całego materiału, dokonując oceny czy dana okoliczność została udowodniona i to w oparciu o wszystkie dowody łącznie, czemu dały wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi, Organy nie ograniczyły się do "wybiórczej oceny" dowodów, a zwłaszcza nie zaniechały porównania zakresy działalności gospodarczej Strony z zakresem działalności gospodarczej spółki L. sp. z o.o.

Wręcz przeciwnie, zarówno organ I instancji, jak i Organ odwoławczy, dokonały szerokich ustaleń i wnikliwej oceny nieruchomości położonej w W. przy ul [...], prawidłowo - zdaniem Sądu - uznając, że przedmiotowa nieruchomość, wniesiona przez Skarżącą tytułem aportu do nowoutworzonej spółki kapitałowej nie mieści się w definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa – w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.

Jak słusznie przyjęły Organy, kwalifikacji wymienionej nieruchomości jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa (lub przedsiębiorstwa) należało dokonać poprzez pryzmat przepisu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f., zgodnie z którym, zorganizowana część przedsiębiorstwa - to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Z przepisu tego wynika, że element "zorganizowania" przedsiębiorstwa obejmuje jego wyodrębnienie organizacyjne, finansowe i funkcjonalne (możność realizacji określonych zadań gospodarczych, pozwalająca przypisać prowadzonej działalności cechy samodzielności). Wyodrębnienie organizacje oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa występuje w strukturze organizacyjnej podatnika, przy czym ocena ta musi być dokonywana według podstawowego kryterium, tj. ustalenia jaką rolę składniki majątkowe i związane z nimi prawa materialne odgrywały w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowiły wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Z kolei wyodrębnienie finansowe oznacza sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów, oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zorganizowana część przedsiębiorstwa jest w stanie samodzielnie prowadzić działalność i istnieć niezależnie od przedsiębiorstwa głównego. Nie musi to być jednak postać oddziału samodzielnie rozliczającego się. Ważne natomiast jest, aby przenoszone należności i zobowiązania były wyodrębnione i dały się przyporządkować organizacyjnie i finansowo do wyodrębnionego majątku (tak aby można było przejąć funkcje gospodarcze).

Kryterium wyodrębnienia funkcjonalnego, sprowadza się natomiast do zbadania, czy wyodrębniona organizacyjnie całość jest w stanie przejąć zadania oraz samodzielnie funkcjonować na rynku. W istocie, aby wydzielona część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych, musi posiadać potencjalną zdolność do niezależnego działania gospodarczego jako samodzielny podmiot gospodarczy.

Biorąc pod uwagę powyższą definicję można zatem stwierdzić, że po spełnieniu warunków określonych w jej treści - zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa może być np. zakład, wydział lub oddział przedsiębiorstwa (np. oddział przedsiębiorstwa sporządzający bilans). Mamy tu bowiem do czynienia z wyodrębnieniem zarówno organizacyjnym (oddział), jak i finansowym (samodzielne sporządzenie bilansu).

Tymczasem z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym m.in. wyjaśnień składanych przez Stronę w toku postępowania, wynika w sposób jednoznaczny, że Skarżąca od 2008 r. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą J. Działalność gospodarcza była zarejestrowana pod adresem W., ul. [...], zaś działalność polegająca na wynajmie lokali mieszkalnych prowadzona była w budynku przy ul. [...], natomiast w budynku położonym przy ul. [...] znajdowało się pomieszczenie magazynowe (wszystkie trzy budynki znajdowały się na działce o nr ewidencyjnym [...] o pow. 1.947 m2, która została następnie wniesiona aportem do L. Sp. z o.o.).

W tym stanie rzeczy Organy prawidłowo przyjęły, że nieruchomość położona przy ul. [...] w W. stanowiła majątek osobisty Skarżącej, a nie składnik majątku prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej pod nazwą J.

Powyższe potwierdza fakt, iż stanowiąca przedmiot aportu zabudowana nieruchomość, co wynika jednoznacznie z akt sprawy, nie podlegała amortyzacji i nie została ujęta w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Z informacji przekazanych z Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2014r. wynika także, że Skarżąca nie deklarowała dla celów podatku od nieruchomości budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz, że dokonywała opłat podatku od nieruchomości na podstawie niższych stawek niż stawki dotyczące nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wymienione dowody oraz okoliczności, w powiązaniu właśnie z ich "kompleksową", a nie – jak twierdzi Skarżąca – "wybiórczą" oceną, uprawniały zatem Organy do stwierdzenia, że opisana nieruchomość nie stanowi ani przedsiębiorstwa, ani też, jak argumentuje Pełnomocnik, "składnika przedsiębiorstwa", w rozumieniu wcześniej komentowanego przepisu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.

Co również istotne dla powyższej oceny i co także potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych Organów, sama Skarżąca, mając przecież prawo inicjatywy dowodowej, nie wzruszyła takich ustaleń. W toku prowadzonego postępowania nie wykazała bowiem ani wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego czy też funkcjonalnego wnoszonej aportem zabudowanej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą J. Z analizy akt sprawy wynika, że nie wskazywała też na okoliczności uzasadniające zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 109 u.p.d.o.f., lecz powoływała się m.in. na przepis art. 22 ust. le pkt 3 u.p.d.o.f., dotyczący sposobu ustalania kosztów uzyskania przychodów od przychodu z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Podzielić należy więc pogląd Organu odwoławczego, że tym samym również Strona dokonała analogicznej kwalifikacji przedmiotu aportu, stwierdzając, że jest nim składnik majątku niebędący przedsiębiorstwem lub jego zorganizowaną częścią.

Na tym tle jako oczywiście chybiony, w ocenie Sądu, należy uznać zarzut pełnomocnika Skarżącej, iż Organy "poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i braku rzetelnej oceny czy okoliczność, iż omawiana nieruchomość stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa została udowodniona". Jak już bowiem podkreślono, wszystkie wskazane dowody i okoliczności przeczą tezie, iż opisana nieruchomość "pełni samodzielną funkcję gospodarczą, niezależną od przedsiębiorstwa uprzednio oprowadzonego przez J.K.". Nie może też odnieść pożądanego skutku, zdaniem Sądu, zarzut braku porównania przez Organy podatkowe "zakresu działalności gospodarczej Skarżącej z zakresem działalności gospodarczej L. Sp. z o.o., co doprowadziło do niezastosowania w sprawie art. 21 ust. 1 pkt 109 u.p.d.o.f.", gdyż przedstawione ustalenia faktyczne przeczą takiej tezie.

W konsekwencji, wskutek prawidłowo przyjętego i ocenionego stanu faktycznego, Organy podatkowe dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotu aportu pod kątem ustalenia wysokości uzyskanego przez Skarżącą dochodu, tj. zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Ponieważ kwestia ta jest poza sporem Stron (Skarżąca nie przedstawiła w skardze zarzutów w tym zakresie) Sąd – dokonując takiej oceny z urzędu - stwierdza, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ odwoławczy przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę zawieszenia postępowania podatkowego, Sąd zauważa, iż Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż rozpoznanie przez Sąd Okręgowy W. powództwa o stwierdzenie nieważności czynności prawnej jaką jest oświadczenie woli wyrażone w akcie notarialnym z dnia [...].11.2011 r. Rep. A Nr [...] dotyczące przedmiocie przeniesienia w drodze aportu na rzecz L. Sp. z o.o. prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., nie jest warunkiem koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i w związku z tym nie może być zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne - co zostało szeroko uzasadnione w przedmiotowym postanowieniu.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Strona nie skorzystała z prawa wniesienia zażalenia na to postanowienie, w wyniku czego stało się ono prawomocne. W tym stanie rzeczy jako co najmniej niezrozumiały uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania "mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegający na obrazie art. 201 § 1 pkt. 2 O.p. (...)" poprzez odmowę zawieszenia postępowania podatkowego.

Końcowo Sąd zauważa, że postanowieniem WSA w Warszawie z 17 lutego 2016r. odmówił zawieszenia postępowania sądowego, uznając wniosek skargi w tym zakresie za bezpodstawny.

Reasumując, ponieważ Sąd nie dopatrzył się naruszeń wskazanych w skardze, a także innych, które winien rozważyć z urzędu, a których zaistnienie obligowałyby Sąd do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.