Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 173/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi N. P. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

N. P. pismem z dnia 1 lutego 2021 roku (data wpływu do organu: 3 lutego 2021 roku) wnioskowała o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

czy obecny dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa oraz byli dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wraz z obecnymi i byłymi pracownikami organu piastującymi kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej i zostali z tego tytułu skazani prawomocnym wyrokiem lub orzeczeniem przez sąd lub inny organ do tego uprawniony w okresie od dnia wejścia ustawy o udostępnienie informacji publicznej tj. od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego;

czy w sądzie lub innym organie do tego uprawnionym toczą się obecnie postępowania przeciw obecnemu dyrektorowi Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub obecnym i byłym pracownikom organu piastującym kierownicze stanowiska w przedmiocie bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, a jeśli tak to - o podanie sygnatury akt oraz daty wszczęcia postępowania;

jeśli doszło do stwierdzenia przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub byli dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz byli i obecni pracownicy organu piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - o podanie sygnatury akt sądowych oraz daty zapadłego wyroku lub orzeczenia, postanowienia, licząc od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego;

w razie stwierdzenia przez sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub byli dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz byli i obecni pracownicy organu piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – o podanie informacji, ile było stwierdzonych przez sąd lub inny organ do tego uprawniony bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a ile było stwierdzonych bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, licząc od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej;

w razie stwierdzenia przez sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny dyrektor Dróg Miasta Krakowa lub byli dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz byli i obecni pracownicy organu piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – o podanie informacji, jaka została wymierzona przez sąd lub inny organ do tego uprawniony kara grzywny lub inna orzeczona kara, licząc od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.

Jako sposób udostępnienia informacji wnioskodawczyni wskazała przesłanie jej listem poleconym.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 17 lutego 2021 roku Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa odnośnie zapytania w punkcie 1 wyjaśnił, że organ nie gromadzi informacji dotyczących wyroków skazujących osób, o których mowa we wniosku. Zarówno Dyrektor ZDMK jak i pozostali pracownicy zatrudnieni w jednostce na stanowisku kierowniczym, pozostający pracownikami samorządowymi, nie mogą być osobami, które były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Art. 6 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym określa komu przysługuje prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w w/w Rejestrze. Niemniej jednak podstawę prawą udzielenia informacji o osobie stanowi ustawa z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym, Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym, Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 roku w sprawie trybu udzielania z Krajowego Rejestru Karnego Informacji o osobach oraz podmiotach zbiorowych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zatem dane dotyczące niekaralności udostępniane są w trybie odmiennym niż ten wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zakresie pytań sformułowanych w punktach 2-5 organ poinformował, że nie dysponuje gotowym zestawieniem obejmującym żądane informacje, a zatem wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Dlatego też na podstawie art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wezwał do wykazania w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Jednocześnie wskazał, że w razie braku odpowiedzi we wskazanym terminie, Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa dokona oceny, czy w sprawie zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia wnioskowanych informacji publicznych na podstawie dotychczas zebranego w sprawie materiału, co może doprowadzić do wydania decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji.

'-y

Ponadto organ nadmienił, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie mocą uchwały Nr XLVIII/594/08 Rady Miasta Krakowa został utworzony 1 października 2008 roku, zatem nie jest możliwym udzielenie odpowiedzi na tak skonkretyzowany wniosek o dostęp do informacji publicznej obejmujący swym zakresem okres od 6 września 2001 roku do dnia dzisiejszego. Zasadnym zatem byłoby doprecyzowanie zakresu przedmiotowego wniosku o dostęp do informacji publicznej tj. prawidłowe określenie jego ram czasowych.

Wyjaśnił również, że wnioskowane informacje mogą zostać udostępnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd Okręgowy w Krakowie, Prokuraturę Rejonową Kraków Nowa Huta.

Organ podał, że termin udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o dostęp do informacji publicznej będzie wynosił 2 miesiące tj. do 3 kwietnia 2021 roku z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawczyni od których uzależnione będzie dalsze działanie w związku z rozpatrywaniem przedmiotowego wniosku o dostęp do informacji publicznej, tj. konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji odmownej.

N. P. odebrała przesyłkę zawierającą ww. pismo w dniu 2 marca

2021 r.

W piśmie z dnia 8 marca 2021 r. (nadanym w dniu 9 marca 2021 r.) skarżąca doprecyzowała, że dostęp do wnioskowanej informacji publicznej dotyczy okresu od dnia 1 października 2008 roku (data utworzenia ZIKiT) do dnia 3 lutego 2021 roku (data wpływu do ZDMK wniosku o udostępnienie informacji publicznej). Wskazała, że odpowiedź w zakresie punktu 1 nie wyczerpuje w całości jej zapytania. Według obowiązującego prawa pracownicy samorządowi mogą być zatrudniani na stanowiska urzędowe i kierownicze na podstawie oświadczeń o niekaralności bowiem do nawiązania stosunku pracy, nie jest wymagane zaświadczenie o niekaralności. Rodzi to możliwość składania oświadczeń niezgodnych w prawem. Odpowiedź nie wyczerpuje w całości jej zapytania odnośnie karalności kadry kierowniczej ówczesnego ZIKiT, a obecnie ZDMK, dotyczącej ewentualnego skazania z oskarżenia prywatnoskargowego.

W piśmie tym N. P. sformułowana dodatkowe pytania:

- czy zatrudnieni w ówczesnym ZIKiT, a obecnie ZDMK pracownicy samorządowi, pełniący w jednostce funkcje kierownicze, zostali zatrudnieni w organie samorządowym na podstawie ich oświadczenia o niekaralności, czy zostali oni zatrudnieni na podstawie wydanego zaświadczenia o niekaralności z KRK;

czy przekładane zaświadczenia z KRK lub oświadczenia o niekaralności, są co pewien czas uaktualniane i weryfikowane one są pod kątem prawdziwości zawartych w oświadczeniach informacji o niekaralności z KRK albo przez pracodawcę lub inny organ samorządowy;

co jaki czas są uaktualniane i weryfikowane oświadczenia o niekaralności pracowników, a co jaki czas są uaktualniane i weryfikowane zaświadczenia o niekaralności z KRK;

- czy zatrudnieni w ówczesnym ZIKiT, a obecnie ZDMK pracownicy samorządowi piastujący kierownicze stanowiska, byli kiedykolwiek skazani przez WSA lub NSA albo inny organ do tego uprawniony, prawomocnym lub nieprawomocnym orzeczeniem/wyrokiem, za bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej z oskarżenia prywatnoskargowego.

W dalszej części pisma skarżąca wskazała, że żądanie w punktach 2-5 nie dotyczy informacji przetworzonej. Wyjaśniła, że wnioskodawca informacji publicznej może dokonywać społecznej kontroli i przyjąć rolę "sygnalizatora nieprawidłowości" , który informuje o przekazanych mu drodze dostępu do informacji publicznej nieprawidłowościach w funkcjonowaniu organów organowi wyższego stopnia, a także spowodować dalsze czynności kontrolne.

W piśmie z dnia 25 marca 2021 r. organ odniósł się do dodatkowych pytań sformułowanych w piśmie z dnia 8 marca 2021 r.

Decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 1 lutego 2021 roku ze względu na brak wykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie informacji przetworzonych w zakresie punktów 2-5 jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 2 lipca

2021 r. znak: [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji uznał, że fakt konieczności przetworzenia informacji celem jej udostępnienia nie został jednoznacznie udowodniony.

Akta sprawy zostały zwrócone do Zarządu Dróg Miejskich w Krakowie w dniu 14 września 2021 roku.

W dniu 6 sierpnia 2021 roku N. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Skarżąca zarzuciła:

a) naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.") w zw. z błędną wykładnią art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."), polegającą na przyjęciu, że termin na udostępnienie informacji publicznej może ulec wydłużeniu w sytuacji, w której brak jest obiektywnych przeszkód dla dokonania czynności materialno-technicznej z zachowaniem terminu wskazanego w treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy obiektywnie możliwe było dokonanie tej czynności w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.;

b) naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit, a) p.p.s.a. w zw. z błędną wykładnią art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., polegającą na przyjęciu, iż przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej może sam przez się uzasadniać wydłużenie ustawowych terminów udostępniania informacji publicznej i zwolnić organ z obowiązku przedstawiania obiektywnych powodów wydłużenia terminu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że ograniczenie się przez organ jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "konieczność zgromadzenia wnioskowanych informacji" stanowi wystarczającą podstawę uzasadniającą wydłużenie 14-dniowego terminu udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy sam przedmiot wniosku nie może stanowić sam przez się wystarczającego powodu do wydłużenia terminu, a samo stwierdzenie, że wystąpiła "konieczność zgromadzenia wnioskowanych informacji" bez konkretnego wskazania jakiego rodzaju działania organ zmuszony jest podjąć w celu zgromadzenia tych informacji, nie stanowi uzasadnionej podstawy do braku zrealizowania obowiązku udzielenia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

c) naruszenie art. 13 ust. 1 z zw. z 4 ust. 3 i 10 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te ustanawiają szybkość postępowania w sprawach o informację publiczną, poprzez bezzasadne przedłużanie terminu rozpatrywania sprawy;

d) naruszenie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że przedłużenie terminu odpowiedzi na wniosek o informację publiczną jest dopuszczalny wtedy, gdy organ planuje udostępnić przedmiotową informację, a także w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na organ obowiązek uzasadnienia niemożności udostępnienia informacji w terminie, którego to obowiązku organ nie dopełnił.

Skarżąca domagała się:

- stwierdzenia, że Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa dopuścił się bezczynności w prowadzonym przez siebie postępowaniu,

- stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania,

- nałożenia na organ grzywny w wysokości 500,00 zł,

- zobowiązania do zapłaty na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł.

Skarżąca wyjaśniła, że zasądzenie grzywny oraz zapłata wnioskowanej sumy pieniężnej ma związek z wielokrotną karalnością Dyrektora za nieudostępnianie informacji publicznej. Zasądzane we wcześniejszych postępowaniach przez sąd niskie kary grzywny nie wpłynęły mobilizująco oraz dyscyplinujące na Dyrektora, który nadal nie udziela informacji publicznej na wniosek we wskazanym ustawą terminie. Kara grzywny ma na celu zdyscyplinowanie oraz zwalczanie bezczynności i doprowadzanie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście wymierzenie organowi kary grzywny oraz zapłata na rzecz skarżącej wnioskowanej sumy pieniężnej jest adekwatne i powinno zdyscyplinować organ, co winno wykluczyć podobne postępowanie organu w przyszłości.

Skarżąca zarzuciła nieprawidłowości w doręczeniu pism przedłużających okres udzielenia odpowiedzi przez organ z 14 dni do 2 miesięcy, podkreślając, że niedochowanie terminu 14 dni wskazanego w treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dopuszczalne jest tylko w takich sytuacjach, gdy organ nie będzie miał możliwości udzielenia informacji publicznej. W przedmiotowym stanie faktycznym trudno uznać za taką obiektywną przeszkodę "konieczność uzyskania dodatkowych informacji". Nic nie stało na przeszkodzenie w dotrzymaniu terminu 14 dni na wypełnienie ciążącego na o organie obowiązku udostępnienia wnioskowany przez nią informacji publicznych.

Odwołując się do orzecznictwa skarżąca podkreśliła, że okolicznością uzasadniającą nieudzielenie informacji publicznej nie może być powoływanie się przez organ na szczególnie duży nakład pracy niezbędny do zebrania całego materiału oraz ograniczone "moce przerobowe" organu wynikające z niemożności pełnego obsadzenia etatów pracowniczych w urzędzie. Posłużenie się przez organ lakonicznym stwierdzeniem "konieczności uzyskania dodatkowych informacji" jako powód przedłużenia 14-dniowego terminu jest całkowicie błędne.

Według skarżącej pisma przedłużające okres udzielenia odpowiedzi z 14 dni do 2 miesięcy zostało wysłane nieprawidłowo. Pierwsze pismo z dnia 17 lutego 2021 roku zostało wysłane błędnie, a drugie pismo wysłane w dniu 25 marca 2021 roku zostało wysłane po terminie 14 dniowym terminie. Organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa.

W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu 25 czerwca 2021 roku należy uznać iż wnioskodawczyni składając odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa miała rację, a Dyrektor do dnia obecnego pozostaje w bezczynności. Organ do chwili obecnej nie udostępnił wnioskowanych przez skarżącą informacji. Tym samym organ dopuścił się przekroczenia ustawowych terminów. Wnioskowane przez skarżącą informacje mają istotne znaczenie nie tylko dla niej, ale również mają szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, ponieważ nie tylko obrazują sposób działania organu, ale mogą zobrazować niekaralność zatrudnionych w organie urzędników, co stanowi podstawę zaufania obywateli do instytucji samorządowych, sposobu gospodarowania i wydatkowania publicznych pieniędzy pochodzących od podatników.

Organ nie przedstawił obiektywnego powodu przekroczenia terminów wskazanych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa wyjaśnił, że akta sprawy zostały zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 14 września 2021 roku. Organ podkreślił, że w decyzji kasacyjnej organ II instancji nie wykluczył uznania żądanych informacji za informację przetworzoną, a jedynie wskazał, że wymaga to odpowiedniego uzasadnienia. Ponadto termin udzielenia odpowiedzi w przedmiotowej sprawie został wydłużony w piśmie z dnia 17 lutego 2021 roku cyt.: "działając na podstawie art. 13 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, informujemy, iż termin udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o dostęp do informacji publicznej będzie wynosił 2 miesiące tj. do 3 kwietnia 2021 r. z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawcy, od których uzależnione będzie dalsze działanie w związku z rozpatrywaniem przedmiotowego wniosku o dostęp do informacji publicznej tj. konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji odmownej."

W treści w/w pisma z 17 lutego 2021 roku wnioskodawczyni została wezwana do wykazania w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych w zakresie punktów od 2 do 5 wniosku o dostęp do informacji publicznej z 1 lutego 2021 roku. Z kolei w treści pisma z dnia 25 marca 2021 roku organ nie przedłużał terminu, a jedynie odwołał się do wyjaśnień w tym zakresie zamieszczonych w piśmie z dnia 17 lutego 2021 roku. Powyższe nie stanowiło więc ponownego przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi w przedmiotowej sprawie, a przypomnienie stanu faktycznego, dotyczącego obowiązujących terminów.

W piśmie z dnia 9 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty podniesione w skardze jednocześnie wyjaśniając, że wymienienie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. w dwóch pierwszych zarzutach skarżącej stanowi podstawę ich postawienia, nie zaś ich przedmiotowy element, jako że przepis ten skierowany jest do sądu administracyjnego, nie zaś do organu. Pełnomocnik sprecyzował, że żąda zobowiązania do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami.

Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił:

a. naruszenie przepisu z art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i brak udostępnienia informacji publicznej w ustawowo przewidzianym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz nie wydania ponownej decyzji odmownej w tym terminie, pomimo że nie zachodziły żadne przesłanki, dla których niezachowanie tego terminu byłoby uzasadnione w postępowaniu w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej o udostępnienie informacji publicznej;

b. naruszenie przepisu z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe założenie z góry przez organ, że udostępnienie wnioskowanej przez skarżącą informacji publicznej przekroczy termin określony w art. 13 ust. 1 bez wcześniejszego przeprowadzenia czynności sprawdzających, mających na celu wyodrębnienie rejestrów, archiwów oraz przewidywanego czasu pracy na przygotowanie wnioskowanej informacji publicznej i skonkretyzowanie działań, których podjęcie uzasadniałoby jak najpełniejszą odpowiedź na wniosek skarżącej;

c. naruszenie przepisu z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i niezrealizowanie płynącej z niego zasady udostępniania informacji publicznej poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy po wydaniu przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej, a w konsekwencji brak udostępnienia informacji publicznej bądź wydania decyzji negatywnej o odmowie jej udostępnienia;

d. naruszenie przepisu z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie oraz nieudostępnienie informacji publicznej, której domagała się skarżąca, pomimo złożenia przez nią stosownego wniosku;

e. naruszenie przepisu z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. mających charakter zasad ogólnych w każdym postępowaniu administracyjnym, a to poprzez nieudostępnienie w ustawowym terminie informacji publicznej, pomimo istnienia ustawowego obowiązku spoczywającego na organie do wydania takiej informacji, co doprowadziło do naruszenia zasady budzenia zaufania obywatela do państwa oraz zasady przekonywania.

W odpowiedzi na pytanie sądu, w piśmie z dnia 17 lutego 2022 roku organ wyjaśnił, że po otrzymaniu akt od organu II instancji pismem z dnia 27 września 2021 roku ponownie wezwał skarżącą o wykazanie szczególnej istotności żądanej informacji w zakresie punktów od 2 do 5 wniosku z dnia 1 lutego 2021 roku dla interesu publicznego. Następnie decyzją z dnia 15 listopada 2021 roku, Nr [...] organ odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie punktów 2-5 wniosku z dnia 1 lutego 2021 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/06).

Na wstępie należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ustawy).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art.2 ustawy).

Na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udzielenie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Natomiast brak realizacji prawa do informacji publicznej, a więc milczenie organu, stanowi przypadek bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Podkreślić jednak należy, że pomimo złożenia wniosku i braku realizacji prawa do informacji publicznej, bezczynność wystąpi jedynie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy "informacji publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy.

Jak stanowi art.6 ust.1 ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1) polityce wewnętrznej i zagranicznej;

2) o organach władzy publicznej, organach samorządów gospodarczych i zawodowych, podmiotach reprezentujących Skarb Państwa, podmiotach reprezentujących państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmiotach reprezentujących inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują);

3) zasadach funkcjonowania w/w podmiotów ( w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych);

4) danych publicznych (w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych);

5) majątku publicznym.

W myśl ust.2 tego przepisu dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Z powyższego wynika, że przepis art. 6 u d i p. wprowadza jedynie przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jego podstawową funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Użyte w art. 6 ust. 1 ustawy pojęcie "w szczególności" przesądza o otwartym, niepełnym charakterem zawartego w nim wyszczególnienia. Niedopuszczalne jest więc przyjęcie, że informacja która nie została wymieniona w art. 6 ust. 1 ustawy, nie jest informacja publiczną, o ile oczywiście dotyczy wykonywania zadań publicznych przez organy władzy publicznej, a więc sfery życia publicznego kształtującej prawa i obowiązki obywateli. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe tj. treść i charakter informacji, a nie forma jaką ona przybiera. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Stosownie do art.3 ust.1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje również uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2019 r. w sprawie o sygn. I OSK 770/17 informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:

- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1746/14);

- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., I OSK 747/14);

- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej" (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13);

- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15);

- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją - "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11);

- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369).

W konsekwencji, z uwagi na fakt, że proces powstawania informacji (przetworzonej) odrywa podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej od przypisanych mu kompetencji i zadań, ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12). Niezbędne jest wykazanie, że żądane informacje nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, ale że działa on w interesie publicznym, a sprawa w której informacji się domaga, ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów. Wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie wnioskodawcy żądanych informacji, mają charakter oraz pozycja wnioskodawcy, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez niego uzyskanych danych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 752/21, LEX nr 3302206).

Wspomnieć jeszcze należy, że zgodnie z art.13 ust.1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl ust.2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powinien powiadomić wnioskodawcę w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącej z dnia 1 lutego 2021 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wynika to z faktu, że żądana informacja pozostaje w związku z działalnością organu, a Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). W przedmiotowej sprawie żądana informacja stanowi informację publiczną, gdyż mieści się w katalogu informacji wymienionych w art.6 ust.1 ustawy stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pytania skarżącej dotyczyły danych publicznych w rozumieniu art.6 ust.1 pkt 4) ustawy, przedmiotu działalności i trybu działania oraz osób sprawujących funkcje w jednostce organizacyjnej władzy publicznej, gdyż taką osobą jest Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa.

Zgodzić się również należy z organem, że żądana przez skarżącą informacja 27.09.2021 r

Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do sprawy II SAB/Kr 250/21, po uchyleniu decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 1.04.2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu 14.09.2021 r. zwróciło akta organowi I instancji. Pismem z dnia 27.09.2021 r., wysłanym w dniu 28.09.2021 r., w 14 dniu od zwrotu akt przez SKO (k.198 akt) Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa wezwał skarżącą o wykazanie szczególnie istotnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji i przedłużył termin udzielenia informacji do dnia 14 listopada 2021 r.

W dniu 12.10.2021 r. organ uzyskał z archiwum jednostki odpowiedź na swoje pismo z dnia 7.10.2021 r., z której wynika, że w archiwum znajdują się 162 teczki spraw sądowych (k.210), zawierające 538 pozycji (k.538), że w przedłożonym wydruku pozycje od 1 – 54 zawierają sygnatury spraw sądowych z zakresu dostępu do informacji publicznej (k.212).

Z powyższego wynika, że żądana przez skarżącą informacja stanowiła informację przetworzoną, gdyż w momencie złożenia wniosku nie istniała w kształcie wnioskowanym przez skarżącą, dla jej udostępnienia koniecznym by było zapoznanie się z obszernym materiałem archiwalnym, przeprowadzenie jego analizy i sporządzenie żądanych przez skarżącą zestawień. Niewątpliwie czynności te byłyby czasochłonne, wykraczające poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu, wymagające użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego pracowników organu. Byłaby to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawczyni wedle wskazanych przez nią kryteriów, stanowiąca jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w żądanej postaci, chociaż jej źródłem byłyby materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Szeroki zakres czasowy wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia znacznej ilości dokumentów również przemawia za przyjęciem, że przedmiotowa informacja jest informacja przetworzoną.

Dlatego też ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej w postaci konieczności wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że skarżąca nie wykazała, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Podała bowiem jedynie, że w razie otrzymania informacji i wykrycia nieprawidłowości osoba wnioskująca może zawiadomić organ sprawujący kontrolę, posłów, senatorów, radnych, dziennikarzy śledczych oraz być "sygnalizatorem nieprawidłowości".

Tymczasem, podkreślenia wymaga, że po pierwsze - termin "interes publiczny" odnosi się do interesu ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesu indywidualnego, a po drugie - wynikająca z tego interesu ogólnego korzyść ma przypadać ogółowi (społeczeństwu, wspólnocie), a nie określonej jednostce wnioskującej o udostępnienie informacji. Nadto, z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Zatem nawet działanie w interesie ogólnym nie jest wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania.

W orzecznictwie podkreśla się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. "Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. I OSK 770/17, internetowa baza orzeczeń NSA - cbois).

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, ocenić należy, że są one niezasadne.

Wniosek N. P. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 3.02.2021 r. W dniu 17.02.2021 r. (data wysłania pisma - k.11 i nast. akt administracyjnych), a więc w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, udzielono skarżącej odpowiedzi na punkt 1 wniosku. Pytanie dotyczyło skazania obecnego i byłych dyrektorów oraz pracowników i byłych pracowników piastujących stanowiska kierownicze w Zarządzie Dróg Miasta Krakowa prawomocnym wyrokiem lub orzeczeniem przez sąd lub inny organ do tego uprawniony za bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że nie gromadzi informacji dotyczących wyroków skazujących osób, o których mowa we wniosku, co jest jednoznaczne z tym, że takimi informacjami nie dysponuje. Nadto organ wyjaśnił, że pracownikiem samorządowym nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, a tryb udzielania informacji o osobach skazanych regulują przepisy wykonawcze do ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Tym samym pismem wezwał N. P. o wykazanie szczególnie istotnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji oraz zawiadomił o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi do 3 kwietnia 2021 r.

Decyzja odmowna wydana została 1 kwietnia 2021 r., przed upływem zakreślonego terminu na udzielenie informacji, tak więc organ nie pozostawał w bezczynności.

Po zwrocie akt postępowania przez organ odwoławczy w dniu 14.09.2021 r. zaczął na nowo biec termin do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 1 lutego 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 138 k.pa., po uchyleniu decyzji w całości wniosek jest rozpoznawany od nowa. Oznacza to, że organ stosuje zasady dotyczące terminów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej określone w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.

W dniu 28.09.2021 r. wysłano do wnioskodawczyni pismo z wezwaniem o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego oraz zawiadomiono, że przedłużono termin do udostępnienia informacji do 14 listopada 2021 r., co nastąpiło w 14 dniu od dnia zwrotu akt, czyli w terminie (k. 198 akt II SAB/Kr 250/21). Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie określa żadnych kryteriów niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni. Ma on na celu stworzenie po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązku poinformowania wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. Natomiast oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać w oparciu o przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i okoliczności faktyczne danej sprawy. Przedstawione akta sprawy, w szczególności treść uzyskanej z archiwum odpowiedzi, uzasadniają wyznaczenie przez organ maksymalnego terminu dwumiesięcznego do załatwienia wniosku.

W dniu 15.11.2021 r. została wydana i wysłana skarżącej decyzja odmowna. Ponieważ dzień 14.11.2021 r. wypadał w niedzielę, została ona wydana w terminie (k. 1002 akt II SAB/Kr 250/21).

Tak więc uznać należało, że organ nie pozostawał w bezczynności. Skarga okazała się niezasadna.

Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.