Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 196/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] Nr [...] .

W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] skarżący zgłosił w Urzędzie Celnym w B. do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną wg dokumentu SAD [...]. Importowany towar, zgodnie z deklaracją strony, objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem stawki cła w wysokości 5,3%.

W dniu [...] strona, za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela R. O., złożyła wniosek, uzupełniony w dniu [...] z żądaniem zwrotu cła w wysokości 1514,00-PLN, zadeklarowanego w stosunku do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu wg ww. zgłoszenia celnego.

Uzasadniając żądanie strona wskazała na załączone do powyższego zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...] Dokument ten dotyczył odzieży używanej ujętej na rachunku [...] z dnia [...]

W toku postępowania organ celny I instancji wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz kserokopii dokumentacji księgowej, dotyczących przeznaczenia importowanej odzieży używanej, z podaniem informacji czy towar użyto do odzysku surowca czy sprzedano go w stanie niezmienionym, mając na uwadze spełnienie wymogu zawartego w art. 5 ust.1 lit.h Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 195 z dnia 23.07.1997r., z późno zmian.) zgodnie z którym za całkowicie uzyskane w Szwajcarii lub w kraju Wspólnoty będą uznawane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady.

Stwierdzono w oparciu o złożone przez pełnomocnika Strony wyjaśnienia oraz przedłożone dokumenty księgowe, iż Firma X S. W. dokonuje importu odzieży używanej ze Szwajcarii działając wyłącznie jako pośrednik, a jej celem jest dalsza odsprzedaż sprowadzonego towaru bez jakiejkolwiek zmiany jego stanu. W ocenie strony powyższy fakt nie pozbawia jej jednak możliwości zastosowania preferencyjnej stawki w wysokości 0%, ujętej we Wspólnej Taryfie Celnej, właściwej dla odzieży używanej o kodzie CN 6309 00 00 00 przywiezionej ze Szwajcarii zgodnie z Decyzją nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską.

W opinii strony zawarte w powołanym wyżej przepisie art. 5 ust.1 lit.h ww. Decyzji nr 1/96 sformułowanie "do odzysku surowców" należy interpretować jako kryterium obiektywne, a fakt dalszej odsprzedaży, z pominięciem tego procesu, jako nie mający żadnego znaczenia w odniesieniu do ich przeznaczenia potwierdzonego przez administracje celne.

W oparciu o zebrane materiały Naczelnik Urzędu Celnego w B. , w związku z faktem, iż w ocenie organu towar w postaci odzieży używanej zebranej w Szwajcarii nie spełnia warunków definicji produktów całkowicie uzyskanych w tym kraju z uwagi na jego dalszą odsprzedaż, decyzją z dnia [...] odmówił zwrotu należności celnych przywozowych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...]

Powyższa decyzja pismem z dnia [...] została zaskarżona do Dyrektora Izby Celnej w T. . W odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji o dokonaniu zwrotu należności celnych przywozowych zgodnie z wnioskiem z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art.121 §1, art.122, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, zdaniem Strony, ocenę materiału dowodowego, bezzasadne odrzucenie stanowiska szwajcarskich władz celnych w przedmiocie preferencyjnego pochodzenia importowanych towarów, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału,

- art.6 w związku z art.236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. WE L 302 z 19 października 1992r., z późn. zmian.), w związku z art.5 ust.1 lit.h Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 195 z 23.07.1997r., z późno zmian), oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30.10.2003r.) - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie preferencji polegających na zastosowaniu stawki celnej obniżonej, w konsekwencji zaś określenie kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdził, iż stosownie do treści art. 32 Protokołu do Umowy EFTA organ celny ma możliwość weryfikowania dowodu pochodzenia niezależnie od zaistnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających weryfikację, przy czym w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości odnośnie prawidłowości dokumentu, czy też statusu pochodzenia towarów nim objętych, jest on zobowiązany do jej przeprowadzenia. Wskazał również, że przepisy Protokołu nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadzały weryfikację. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowej sprawie organ celny nie wystąpił do władz celnych Szwajcarii w celu weryfikacji załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR 1, podkreślono jednak, że w analogicznych sprawach otrzymany wynik weryfikacji świadectw przewozowych EUR-1 potwierdził, że warunkiem udzielenia wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii preferencji celnych, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Władze celne Szwajcarii poinformowały, że "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców".

Wskazano, iż postanowienia umowy międzynarodowej (tu: Umowy EFTA), jak i przepisy rozporządzenia Komisji (WE) w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków: towar pochodzi z obszaru EFTA w rozumieniu postanowień Protokołu B do Umowy EFTA, pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR-1 lub deklaracją na fakturze, został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

W ocenie organu odwoławczego odzież używana zgodnie z postanowieniami ww. umowy międzynarodowej mogła uzyskać status towaru pochodzącego jedynie w drodze "całkowitego uzyskania", o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. Przepis ten zakłada, iż za całkowicie uzyskane w państwie EFTA będą uważane używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Postępowanie dowodowe potwierdziło natomiast, iż w omawianym przypadku zaistniały warunki uzasadniające odmowę preferencyjnego traktowania. Importowana przez stronę skarżącą odzież używana została bowiem przeznaczona do dalszej odsprzedaży, a nie do odzysku surowców. Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że z uwagi na to, iż zastosowanie powyższej reguły pochodzenia (całkowite uzyskanie) uzależnione było od spełnienia dodatkowego warunku, określonego w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B, wynik weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, nie mógłby stanowić wyłącznego dowodu poświadczającego preferencje celne. Wskazał również, iż w wyroku z dnia z dnia 8 maja 1998 r. - sygn. akt III RN 32/98, Sąd Najwyższy podkreślił, iż przywileje celne mogą być udzielane tylko na warunkach określonych w przepisach prawa, a organy celne nie mogą odstępować od ich przestrzegania. Naruszenie tych zasad prawa celnego byłoby sprzeczne z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez organ celny postępowanie dostarczyło przekonywujących dowodów, potwierdzających brak podstaw do udzielenia importowanemu towarowi preferencji celnych. Organ powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia [...] sygn. akt [...] , który w analogicznej sprawie oddalił skargę .

Pismem z dnia [...] powyższa decyzja został zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Powyższemu rozstrzygnięciu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił :

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art.122, art.187 §1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz.60 z 2005r.) w zw. z art.32 pkt2 Protokołu B dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA) - poprzez nieuprawnione uznanie, pomimo braku wnioskowania (wystąpienia) do szwajcarskich władz celnych i nie przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego w sprawie pochodzenia importowanego towaru, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały udowodnione przesłanki uzasadniające zakwestionowanie autentyczności świadectwa przewozowego EUR.1 oraz odmowę zastosowania preferencyjnej stawki celnej.

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.122, art.187 §1 i art.191 w zw. z art.180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz.60 z 2005r.) - poprzez nieuprawnione uznanie, że wyjaśnienia (twierdzenia) strony lub jej pełnomocnika "o sprzedaży towarów" stanowią, w rozumieniu art.180 §1 Ordynacji podatkowej, dowód braku preferencyjnego pochodzenia towarów, a ponadto błędne ustalenia faktyczne skutkujące przyjęciem, iż przedmiotowe towary "nie nadają się jedynie do odzysku surowców".

Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.6 w zw. z art. 236 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. ostatnio zmienionego Dz. Urz. UE L 117/13 z 4 maja 2005r.), w zw. z art.5 ust. 1 lit. h Decyzji Nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 195 z 23 lipca 1997r., ostatnio zmienionego Dz.U. WE L 51 z 21 lutego 2001r.) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 281 z dnia 30 października 2003r., ostatnio zmienionego Dz.Urz. WE L 249 z 23 lipca 2004r.) - poprze błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaktualizowały się przesłanki odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej w odniesieniu do zaimportowanych przez stronę towarów co skutkowało określeniem kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości.

W uzasadnieniu podniesiono, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy administracji celnej, nie wykazały jakoby świadectwo przewozowe EUR-1 stanowiło wyłącznie dowód pierwszej z okoliczności wymienionych w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do umowy EFTA (zebrania towarów w EFTA) a nie obu przesłanek stosowania preferencyjnych stawek celnych (zebrania towarów w EFTA i nadawania się towarów do odzysku surowców). Podniesiono, iż w podobnych sprawach organy celne Szwajcarii potwierdziły prawidłowość wystawionych przez siebie dokumentów poświadczających preferencyjne pochodzenie importowanego towaru. W ocenie strony nie istnieją żadne przeszkody ani natury prawnej ani faktycznej aby odpowiedź organów celnych kraju eksportu towarów (wynik weryfikacyjny) oceniać jako wypowiedź w zakresie pełnego statusu prawnego sprawdzanych produktów w tym również "nadawania się towarów" do określonych celów – "tylko do odzysku surowców". W tym stanie rzeczy odmowa zastosowania stawki preferencyjnej jest nieuprawniona.

Skarżący kwestionuje również stanowisko organów celnych w kwestii przeznaczenia importowanej odzieży używanej skutkujące odmową zastosowania preferencji w postaci obniżonej stawki celnej powołując się na obiektywne kryterium przeznaczenia, co znalazło m.in. potwierdzenie w stanowisku szwajcarskich organów celnych w wystawionym przez nie świadectwie przewozowym.

W ocenie strony skarżącej weryfikacja przeznaczenia odzieży używanej przez organy celne kraju importu może nastąpić wyłącznie w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego, decyduje o tym obiektywny stan towaru w momencie składania zgłoszenia celnego zważywszy na wypełnienie kryteriów pochodzenia za pomocą wystawionego świadectwa przewozowego EUR-1. Dalsze faktyczne przeznaczenie towaru znajduje się wyłącznie w subiektywnym przekonaniu importera, który może np. dokonać ich dalszej odsprzedaży. Nadto skarżący powołując się na wykładnię językową art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B Umowy EFTA w odniesieniu do kwestii przeznaczenia odzieży używanej wyłącznie do odzysku stwierdza, iż błędem organów celnych jest utożsamianie przeznaczenia tej odzieży z jej faktycznym wykorzystaniem. Przeznaczenie odzieży używanej ustalane jest przez eksportera i potwierdzane jest przez organy celne państwa eksportu i opiera się na obiektywnym kryterium stanu towaru w momencie dokonywania jego eksportu. Nie chodzi zatem o to, jak faktycznie wykorzysta ten towar importer już po jego dopuszczeniu do obrotu ale o to, że sam stan towaru, wygląd, cechy użyteczne wskazują, iż w sensie obiektywnym może on zostać przeznaczony tylko do odzysku surowców. Jednocześnie skarżący podkreśla, iż warunek pochodzenia określony w art. 5 ust. 1 lit. h) Umowy jest warunkiem przedmiotowym nie zaś podmiotowym bowiem odnosi się do towaru a nie do podmiotu importującego lub eksportującego bądź dalszego nabywcy tego towaru. W konsekwencji odzież używana (bądź inne zebrane towary) musi się nadawać tylko do odzysku surowców w momencie jej zbiórki na terenie obszaru korzystającego z preferencji celnych.

W skardze wskazano jako nieuprawnione zarówno prowadzenie przez Dyrektora Izby Celnej "dodatkowego postępowania wyjaśniającego", wyniki tego postępowania jak i "odstąpienie od przeprowadzenia weryfikacji dowodu pochodzenia przez szwajcarskie władze celne" w sytuacji gdy organy celne powzięły wątpliwości co do pochodzenia towaru. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż w przypadku potwierdzenia przez organy administracji celnej państwa eksportu pochodzenia towarów z państwa EFTA , organy polskiej administracji celnej są zobowiązane do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i nie są uprawnione do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie. W przedmiotowej sprawie zakwestionowanie przez polskie organy celne świadectwa przewozowego EUR.1 wyłącznie na podstawie oświadczenia strony z dnia [...] narusza nie tylko przepisy art. 32 Protokołu B do Umowy EFTA ale ponadto zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121, art. 122, art. 123, i art. 187, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, należności przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi wówczas gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna. Należności przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Dla rozstrzygnięcia więc czy w przedmiotowej sprawie stronie przysługiwał zwrot należności celnych uiszczonych w związku z importem ze Szwajcarii towaru w postaci odzieży używanej istotnym jest czy w chwili uiszczenia należności te były prawnie należne, tj. czy w stanie faktycznym sprawy w oparciu o załączone do zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR 1 możliwe było zastosowanie dla sprowadzonego towaru stawki celnej obniżonej.

Bezspornym jest w niniejszym przypadku jak dowiedziono w przeprowadzonym postępowaniu, iż przywieziony towar został przez importera odsprzedany bez poddania go jakimkolwiek procesom w tym polegającym na odzysku surowców.

W przedmiotowej sprawie organy celne nie zwróciły się do szwajcarskich władz o weryfikację przedmiotowego świadectwa przewozowego EUR 1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazały jednak, iż w trakcie postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego w analogicznych sprawach w celu ustalenia procesu wytwarzania produktu oraz wskazania podstaw prawnych uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia szwajcarskie władze celne potwierdziły prawidłowość wystawienia świadectw przewozowych EUR-1 i poinformowały, iż eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii , które nadają się jedynie do odzysku surowców.

Przesłanki weryfikacji dowodu dokumentującego preferencyjne pochodzenie towaru zostały określone w art. 32 protokołu B do Umowy EFTA - Polska. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu na wniosek władz celnych kraju importu jeżeli mają uzasadnione wątpliwości co do tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Wyniki te muszą być takie, aby umożliwiały wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące z państwa EFTA, z Polski lub ze Wspólnoty Europejskiej, lub któregokolwiek kraju wymienionego w art. 3 i 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego protokołu. Zważywszy na otrzymany w analogicznych sprawach wynik weryfikacji w toku postępowania organy nie zakwestionowały wiarygodności świadectwa przewozowego EUR-1 z dnia 28 października 2004r., a poprawność wystawienia ww. dokumentu pochodzenia nie została w trakcie prowadzonego postępowania celnego podważona. Organy celne przyjęły, że otrzymany w analogicznych sprawach wynik weryfikacji potwierdził, iż warunkiem zachowania statusu produktu za całkowicie uzyskany w państwie EFTA i udzielenia preferencji celnych wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii było przeznaczenie go do odzysku surowców. Wynika to z treści otrzymanego raportu z kontroli, iż "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B". Stanowisku temu nie można odmówić racji gdyż z brzmienia art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu 3 do Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 195 z 23.07.1997r., z późn. zmian.) wynika, że następujące produkty będą uważane za całkowicie uzyskane w państwie EFTA m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub wykorzystania jako odpady. Z tych względów importowana do Polski odzież, która została przeznaczona do dalszej sprzedaży - co jest niesporne - jako wykorzystana w Polsce do innych celów niż odzysk surowca, nie spełnia statusu "produktu całkowicie uzyskanego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. h. Zasadnie zatem uznano po uzyskaniu informacji o wykorzystaniu przywiezionego towaru, iż sprowadzona do Polski odzież używana nie może korzystać z preferencyjnej stawki celnej związanej z produktami całkowicie uzyskanymi w państwie EFTA.

Fakt przedłożenia do zgłoszenia celnego odpowiednio sporządzonego świadectwa przewozowego EUR 1 jak i ewentualne potwierdzenie przez szwajcarskie władze celne poprawności wystawienia takiego dowodu pochodzenia (tak jak to miało miejsce w analogicznych sprawach) nie determinują zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP. Wskazać należy, iż również w wyniku weryfikacji przesłanym w ww. sprawach władze szwajcarskie nie wypowiadały się na ten temat. Należy zgodzić się, że w tej kwestii decydujące znaczenie mają uregulowania prawa wspólnotowego normujące preferencje celne. Podstawowym aktem jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30 października 2003r.), a obniżona stawka celna jako wyjątek od zasady powszechności cła możliwa jest do zastosowania w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą i domagającym się preferencyjnego potraktowania towaru nałożony został obowiązek udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach warunkujące udzielenie takich preferencji. Z drugiej zaś strony organy celne nie mogą odstępować od przestrzegania tych przepisów gdyż stałoby to w sprzeczności z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa.

W tym stanie organ celny był uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania zmierzającego do wykazania czy spełnione zostały warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu 3 do Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 195 z 23.07.1997r., z późn. zmian.) i możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej wobec sprowadzonego przez skarżącego towaru. Organy celne nie zakwestionowały przedstawionego wraz ze zgłoszeniem celnym świadectwa przewozowego, przyjęły jednak, że skoro importowana odzież używana została sprzedana a nie przeznaczona jedynie do odzysku surowców, to nie może być zakwalifikowana jako odzież używana zebrana w Szwajcarii w świetle art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu 3. W tym miejscu należy podkreślić, iż okoliczność przeznaczenia importowanego towaru do dalszej odsprzedaży wynikała z pisma strony z dnia [...] (k-23 akt administracyjnych) i nie była jak wspomniano wyżej okolicznością sporną. W powołanym piśmie strona wskazała, iż towar sprzedawano dalej w stanie niezmienionym co oznacza iż nadawał się on nie tylko do odzysku surowców a tym samym taki był obiektywny stan towaru.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego Sąd zauważa, że w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego (dalsza odsprzedaż towaru) nie były miedzy stronami sporne organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania w celu poszukiwania dowodów na potwierdzenie lub zaprzeczenie tego niespornego faktu.

Końcowo Sąd wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę kasacyjną S.W. od wyroku tut. Sądu wydanego w przedmiocie należności celnych. Rozstrzygnięcia powyższe zapadły na tle analogicznych unormowań prawnych i podobnego stanu faktycznego jak w niniejszej sprawie.

Reasumując w ocenie Sądu organy celne uznając, iż importowana ze Szwajcarii odzież używana, która została sprzedana a nie przeznaczona jedynie do odzysku surowców, nie spełniała warunków określonych w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu 3 słusznie odmówiły stronie zwrotu należności celnych .

Mając na względzie powyższe ustalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

D. Dudra M. Łent E. Kruppik-Świetlicka