Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 931/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 87 ust. 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. G. i G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 38/20 w sprawie ze skarg L. G., S. G., H. P., G. G. i C. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 października 2020 r. oddalił skargi L. G., S. G., H. P., G. G. i C. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] października 2019 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej Zarząd) z [...] lutego 2019 r., nr [...]i ustalającą w oparciu o art. 36 ust. 4 i art. 37 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778, dalej upzp), jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy na kwotę 71.464,20 zł.

2. L.G. oraz G.G. wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że operat szacunkowy stanowiący podstawę określenia wysokości naliczonej opłaty planistycznej jest rzetelny, spójny i nie zawiera niejasności, kiedy z treści operatu wprost wynika jego wewnętrzna sprzeczność, w szczególności w zakresie, w którym rzeczoznawca przyjmuje do porównania nieruchomość będącą przedmiotem transakcji z [...] lutego 2013 r. jednocześnie ten sam biegły wskazuje na zakres czasowy badania wartości rynkowej nieruchomości na lata 2014 - 2016 r., powołuje się na transakcje z okresu 2014 - 2016 r., a ponadto wyznaczony przez biegłego trend czasowy obejmuje okres od 22 listopada 2013 r., a zatem nie uwzględnia okresu pomiędzy datą 25 lutego 2013 r. a 22 listopada 2013 r., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) wydanie wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 87 ust. 3a upzp w zw. z art. 134 § 1 ppsa polegającym na niezastosowaniu normy tego przepisu, pomimo, że miał on zastosowanie, z uwagi na fakt, że przedmiotowa nieruchomość była objęta ustaleniami planu miejscowego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r., który dla przedmiotowej nieruchomości przewidywał funkcję mieszkaniową;

b) ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (dalej: plan ogólny z 1992 r.) dla obszaru [...] poprzez błędną wykładnię tych ustaleń poprzez przyjęcie, że możliwość zabudowy odnosiła się wyłącznie do działek zabudowanych, kiedy właściwa wykładnia zapisów tego planu prowadzi do wniosków, że realizacja funkcji mieszkaniowej nie była ograniczona do działek zabudowanych;

c) ustaleń planu ogólnego z 1992 r. dla obszaru [...] w zw. z art. 74 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię tych ustaleń polegającą na przyjęciu, że warunek sporządzenia planu szczegółowego jest wiążący, kiedy właściwa wykładnia tych ustaleń, wobec utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (dalej uppl984), prowadzi do wniosku, że warunek taki odpadł;

d) § 36 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) w zw. z art. 154 ust. 1 ugn w zw. z art. 134 § 1 ppsa polegającym na niezastosowaniu normy tego przepisu, pomimo, że przepis ten miał zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, w szczególności wobec faktu, że przyjęte do porównania nieruchomości miały różne (mieszane) przeznaczenie, co z kolei powinno prowadzić do zastosowania normy § 36 ust. 6 ww. rozporządzenia w odniesieniu do części nieruchomości, które były przeznaczone pod drogi.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonych decyzji, przeprowadzenie dowodu z powołanego w skardze kasacyjnej dokumentu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Wobec tego, że strony wnosząc skargę kasacyjną zrzekły się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: Ppsa), skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

3.3 W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I pierwszej instancji.

3.4. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej w ogóle wymyka się kontroli instancyjnej, ponieważ został nieprawidłowo skonstruowany. W świetle art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustaw zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, który przepis został przez sąd naruszony. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie spełnia tych kryteriów, nie wskazano bowiem jaki przepis postępowania został naruszony przez Sąd I instancji. O ile bowiem na gruncie procedury cywilnej taki zarzut może być postawiony w apelacji i podlega merytorycznej ocenie (art. 368 Kpc), to w postępowaniu sądowoadministarcyjnym jest to istotne uchybienie skargi kasacyjnej wykluczające jego merytoryczną ocenę.

3.5 Analogicznie błędnie został sformułowany zarzut naruszenia "ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (dalej: plan ogólny z 1992 r.). Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2001/12, 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1665/17, 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 519/21). Z uwagi na niewskazanie konkretnej normy prawnej ww. zarzut jest zatem niezasadny.

3.6. Zarzut naruszenia art. 87 ust. 3a upzp w zw. z art. 134 § 1 Ppsa jest nieusprawiedliwiony. O ile w świetle wynikajacego z art. 74 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchylenia ustawy planistycznej z 1984 r. błędne było twierdzenie organów jak i Sądu I instancji co do wymogu uchwalenia planu szczegółowego jako warunku realziacji zabudowy mieszkaniowej, to jednak uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na samą prawidłowość rozstrzygnięcia. Kluczowe znaczenie w tej materii ma ta okoliczność, że biegły sporządzając opinię w przedmiotowej sprawie wycenił ww. nieruchomość zgodnie z przeznaczenie obszaru [...] w planie ogólnym z 1992 r. wskazując, że warunkiem realizacji budynków jednorodzinnych było pozbawienie statusu ochronnego lasów prywatnych. Przedmiotowa nieruchomość do czasu uchwalenia aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została pozbawiona statusu lasu ochronnego co w istocie wykluczało uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym zasadnie uznano za prawidłowe dla takiego przeznaczenia jako nieruchomości porównawcze nieruchomości oznaczone jako leśne w ewidencji gruntów, w studium znajdujące się na obszarach pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, bez uchwalonego mpzp lub decyzji o warunkach zabudowy.

3.7. Natomiast § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wycen nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, nie mógł w ogóle mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Po pierwsze z całej regulacij § 36 nie wynika koniecznośc odrębnego wycenienia części nieruchomości przeznaczonej pod drogę, a osobno dla nieruchomości pod zabudowę. Jednak co o wiele istotniejszej przepis ten dotyczy wyłącznie nabywania nieruchomości pod drogi i nie pozostaje w jakiejkolwiek relacji do określania wartości nieruchomości w skutek ulepszenia planistycznego na podstawie art. 37 ust. 1 upzp.

3.9. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne,a powyższych ustaleń nie mógł zmienić w żaden sposób powołany w skardze kasacyjnej dowód.

3.10. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.