Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 241/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 106, par. 291, par. 106
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T.K. od decyzji Starosty z [...], wydanej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kiecach z 22 grudnia 2014 r. Sygn. akt II SA/Ke 880/14, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla [...]s.c. [...] - P.C., M. C., P. G.- pozwolenia na budowę budynku usługowego przeznaczonego na sklep z artykułami AGD, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową, na działce Nr [...] przy granicy z działkami Nr [...] i Nr [...], w obrębie ewidencyjnym 2, jednostce ewidencyjnej [...] - miasto i umarzającej przedmiotowe postępowanie w części dotyczącej lokalizacji okapów i rur spustowych na działce drogowej Nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym 2, jednostce ewidencyjnej [...] – miasto, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że niniejsza sprawa była rozpatrywana cztery razy przez organ odwoławczy. Ostatnia decyzja organu odwoławczego z [...], którą została utrzymana w mocy decyzja Starosty z [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku usługowego przeznaczonego na sklep z artykułami AGD wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową, na działce nr [...], przy granicy z działkami nr [...] i nr [...] i umarzającej przedmiotowe postępowanie w części dotyczącej lokalizacji okapów i rur spustowych na działce drogowej nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym 2, jednostce ewidencyjnej [...], została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Sąd ten wyrokiem z 22 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 880/14, po rozpatrzeniu odwołania T.K. uchylił decyzję Wojewody z [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. Sąd zarzucił, że: brak jest w projekcie budowlanym uzasadnienia, że zaprojektowane jedno miejsce parkingowe, na terenie działki objętej przedmiotową inwestycją, zaspokoi całość potrzeb parkingowych tej inwestycji; organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu T.K. wskazującego, iż brak jest możliwości podłączenia wewnętrznej instalacji deszczowej do sieci kanalizacji deszczowej oraz do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zaprojektowaniu pomieszczenia garażowego.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wskazanych zgodnie z powyższym wyrokiem i podał termin wykonania tego obowiązku. Następnie na wniosek inwestora ustalił dodatkowy i ostateczny termin wykonania obowiązku, który to termin został dotrzymany.

Następnie organ I instancji wydał decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewoda podał, że po wpłynięciu odwołania od powyższej decyzji wezwał inwestorów do złożenia wyjaśnień dotyczących treści projektu budowlanego w zakresie kwestii podniesionych przez odwołującego się. Autor projektu przedłożył wyjaśnienia na piśmie, a następnie 15 grudnia 2015 r., uzupełnił projekt budowlany. Dalej organ II instancji zwrócił uwagę, że dla terenu, na którym znajduje się działka inwestorów obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego w granicach ulic: Spółdzielczej, Iwo Odrowąża, Marszalka Piłsudskiego i Warszawskiej w K., zatwierdzony Uchwałą Nr VII/61/2003 Rady Miejskiej w Końskich z dnia 30 czerwca 2003 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego Nr 199. poz. 1795). § 2 tego planu stanowi, że celem planu jest stworzenie warunków dla poprawy stanu zagospodarowania i form użytkowania terenów oraz dla rozwoju usług ogólnomiejskich i ponadlokalnych, skoncentrowanych - wraz z zabudową mieszkaniową - w obszarze objętym planem.

Działka Nr [...] położona jest w strefie oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami UAIZ-W(R) teren Nr 1. Zgodnie z jego § 3 strefa oznaczona na rysunku planu symbolem UAIZ-W(R) i wyodrębniona na rysunku planu liniami rozgraniczającymi oznacza strefę zurbanizowaną, centralną, o wysokim stopniu zachowania walorów historycznego układu przestrzennego, z możliwością uzupełnień zabudowy i przeznaczoną dla lokalizacji funkcji usługowych nie mogących powodować jakichkolwiek zagrożeń lub uciążliwości dla otoczenia, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. Ustalenia dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie tworzenia bryły budynku, mające na celu ochronę i rewaloryzację historycznego układu przestrzennego struktury miejskiej miasta [...], obowiązujące dla strefy UAIZ-W(R) zawarte są w § 6, 7, 8, 9 ustaleń miejscowego planu.

Miejscowy plan stanowi, że zabudowa na terenie strefy UAIZ-W(R) winna mieć charakter pierzejowy, zabronione jest umieszczanie mieszkań w parterach budynków przylegających do granic terenów publicznych, wysokość budynków nowych lub nadbudowywanych nie powinna przekraczać dwóch kondygnacji, z dopuszczeniem poddaszy użytkowych, należy zharmonizować wysokość kondygnacji projektowanego budynku z wysokościami kondygnacji zabudowy sąsiadującej, linia kalenicy dachów winna być równoległa do granic terenów przestrzeni publicznej, obowiązuje nieagresywna, naturalna kolorystyka elewacji i połaci dachowych.

Z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania działki inwestycji, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej przyjętej do zasobów- Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i zaewidencjonowanej z adnotacją: Niniejsza mapa może służyć do celów projektowych wynika, że budynek usługowy wpisano w granice działki nr [...], o powierzchni 118 m, stanowiącej własność inwestorów.

Niniejszy budynek dwukondygnacyjny, z poddaszem nieużytkowym, o wysokości w kalenicy + 9,79 m + 0,15 m = + 9,94 m, wysokości od strony zachodniej + 7,585 m + 0,15 m = + 7,735 m, podpiwniczony, usytuowano: ścianą wschodnią, z otworami okiennymi i drzwiowymi, w linii zabudowy ulicy Łaziennej, to jest w granicy z działką Nr [...], w odległości 10,46 m od budynku usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy Łaziennej; ścianą południową, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką nr [...], w zmiennej odległości wynoszącej 3.30 m - 4,50 m od budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr 4963/4, sąsiadującej z działką nr [...]; ścianą zachodnią, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką nr [...], w zmiennej odległości wynoszącej 6,70 m - 6,76 m od budynku znajdującego się na tej działce; ścianą północną, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, dobudowaną do budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...].

Cytując treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy uznał, że porównując projekt budowlany z ustaleniami miejscowego planu Starosta wykazał w swojej decyzji zgodność projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. W związku z obowiązkiem sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymogami ochrony środowiska ustalono, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1379) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Organ I instancji ustalił także, że inwestycja nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i potencjalnie znacząco nie oddziałuje na obszar Natura 2000.

Organ II instancji także stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Możliwość usytuowania planowanego budynku w granicach działki wynika z ustaleń miejscowego planu, budynek ten nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach na sąsiednich działkach, przy uwzględnieniu, że przedmiotowa inwestycja usytuowana jest w zabudowie śródmiejskiej.

Ponadto wody opadowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, niepełnosprawni mają zapewniony dostęp do budynku, ponieważ różnica poziomu parteru budynku i ulicy wynosi 5 cm, zaś w celu zapewnienia dostępności pomieszczenia znajdującego się na piętrze, zaprojektowano montaż schodołazu. Działka posiada dostęp do drogi publicznej. Projekt budowlany dla planowanej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia. Inwestorzy posiadają oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej o możliwości dojazdu do działki nr [...] od strony ulicy Ł. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda dodał, że wniosek o pozwolenie na budowę z 30 sierpnia 2012 r. dotyczył działek nr [...]i nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym 2 jednostka ewidencyjna [...] - miasto. Pismem z 2 kwietnia 2013 r. inwestor wycofał powyższy wniosek w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na działce nr [...]. Dlatego organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie w tej części.

Organ odwoławczy odnosząc się do odwołania zauważył, że projektant uzasadnił, że dwa miejsca postojowe, ulokowane na parterze budynku, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych, są wystarczające, uwzględniając rodzaj działalności handlowej planowanej w budynku oraz lokalizację w centrum miasta. W celu zapewnienia dostępności pomieszczenia znajdującego się na piętrze dla osób niepełnosprawnych, zaprojektowano montaż schodołazu. Gzyms i rury spustowe w całości znajdują się na działce inwestorów. W projekcie budowlanym określono sposób podłączenia wewnętrznej instalacji deszczowej do sieci kanalizacji deszczowej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzje, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji T.K. zarzucił naruszenie: art. 9, art. 10, art. 15, art.107 § 3, art. 136 i 138 kpa oraz § 18, § 28, § 55, § 61, § 62 § 84, § 86, § 106, § 126, § 291 i § 292 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej rozporządzenia.

W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że w swojej decyzji Wojewoda opisuje lokalizację planowanej inwestycji, przytacza niektóre ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie nie odnoszącym się do zarzutów odwołania, podaje dane liczbowe dotyczące inwestycji, odnosi się do § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w ogóle nie były przedmiotem odwołania, błędnie podaje, że niepełnosprawni mają zapewniony dostęp do budynku ponieważ wysokość progu w drzwiach wejściowych wynosi tylko 5 cm podczas, gdy przepisy przewidują maksymalną wysokość 2 cm, podaje ogólne sformułowania o kompletności projektu, odnosi się nawet do wymogów obszaru Natura 2000 i wymogów ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów odprowadzania śniegu poza obręb własnej nieruchomości, organ odwoławczy pisze o wodach opadowych.

Skarżący podkreślił, że w kwestii dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych obydwa organy pominęły nieprzystosowanie ubikacji znajdującej się obok projektowanego sklepu dla potrzeb osób niepełnosprawnych (niedostateczne wymiary części manewrowej).

Dalej skarżący zarzucił, że organ II instancji odnosząc się do kwestii podniesionych w odwołaniu w ogóle nie uzasadnił swoich stwierdzeń. Organ także nie wykazał dlaczego uznał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa budowlanego.

Zdaniem wnoszącego skargę błędne jest stanowisko organu odnośnie organizacji miejsc parkingowych. Skarżący podkreślił, że najmniejsza ilość miejsc spełniająca wymogi § 18 powinna wynosić trzy, w tym jedno dla właścicieli obiektu, jedno dla osoby niepełnosprawnej i jedno dla klientów, dostawców itp. Ponadto organ ponownie nie odniósł się do kwestii izolacji akustycznej i termicznej garażu oraz pominął sposób odprowadzania śniegu z dachu.

Dalej skarżący podał, że zawiadomieniem z 17 listopada 2015 r. został poinformowany, że jego odwołanie nie może być rozpatrzone w terminie, ponieważ nie zostało zakończone postępowanie wyjaśniające. Organ ustalił jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomienie to zostało skierowane do wszystkich stron. Kolejnym dokumentem było zawiadomienie z 21 grudnia 2015 r. informujące, że został uzupełniony projekt budowlany i zgromadzony komplet dowodów do wydania decyzji. To zawiadomienie również zostało przesłane do wszystkich stron.

Organ odwoławczy nie poinformował natomiast o fakcie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie ani o jego przedmiocie i zakresie. Zdaniem skarżącego

dochodzenie to było prowadzone na podstawie art. 136 kpa, jednak organ odwoławczy nie poinformował go, który organ prowadził to postępowanie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji można domniemywać, że postępowanie to było prowadzone przez organ odwoławczy. Na stronie 4 decyzji znajduje się bowiem zapis, że 12 listopada 2015 r. organ odwoławczy wezwał inwestorów do złożenia wyjaśnień dotyczących treści projektu budowlanego w zakresie podniesionych w odwołaniu kwestii. Wezwanie to nie zostało przekazane do wiadomości pozostałym stronom postępowania. Żadna ze stron nie została również poinformowana, że autor projektu budowlanego przedłożył wyjaśnienia oraz uzupełnił projekt budowlany.

Skarżący także wskazał, że dokonując uzupełnienia organ II instancji powinien brać pod uwagę nowe dowody i nowe fakty pod warunkiem, że nie czynią one nowej sprawy administracyjnej. W opinii autora skargi analizując sprawę pod tym kątem można mieć wątpliwości, czy w tym przypadku granica postępowania uzupełniającego nie została przekroczona. Organ zezwolił inwestorowi, w toku postępowania odwoławczego, na zmiany w projekcie budowlanym, nie informując o tym stron. W następstwie tego postępowania zmieniono stan faktyczny w sprawie, co doprowadziło do powstania nowej sprawy administracyjnej. Aktualnie w sprawie mamy do czynienia z dwoma projektami budowlanymi: pierwszej wersji będącej przedmiotem jego odwołania oraz wersji drugiej. Zezwalając inwestorowi na zmiany w projekcie organ odwoławczy pozbawił go możliwości wykorzystania w odwołaniu niektórych argumentów. Zmieniony projekt budowlany powinien być przedmiotem nowego postępowania administracyjnego w toku instancji, a organ odwoławczy, wobec konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego w ogóle zdecydował się wszcząć postępowanie wyjaśniające ani w żaden sposób nie uzasadnił, że w jego ocenie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mieści się w granicach wyznaczonych treścią art. 136 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że postępowanie wyjaśniające jest częścią postępowania odwoławczego, które zostaje wszczęte z chwilą wniesienia odwołania. O fakcie złożenia odwołania, a co za tym idzie o wszczęciu postępowania odwoławczego jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy strony postępowania zostały poinformowane. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dotyczyło złożenia wyjaśnień w sprawie treści projektu budowlanego, które nie zmieniły stanu faktycznego sprawy; w ich rezultacie nie powstał inny projekt budowlany niż zatwierdzony decyzją organu instancji. Nadto pismem z 21 grudnia 2015 r. organ odwoławczy zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym projektem przedmiotowej inwestycji. Z tej możliwości ani skarżący ani pozostałe strony nie skorzystały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny jest decyzja wydana na podstawie art. 35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

5. Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Stosownie do tych regulacji zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy dokonały analizy przedłożonej przez inwestora, wielokrotnie uzupełnianej dokumentacji i ustaliły, że projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Skarżący w zasadzie nie kwestionuje tego stanowiska organów, natomiast uważa, że organ odwoławczy zamiast badać zgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz inne kwestie wymienione w art. 35 Prawa budowlanego powinien wyłącznie odnieść się do zarzutów przez niego podniesionych w odwołaniu.

W związku z tym podkreślić należy, że jak wynika z zacytowanego wyżej art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że obowiązkiem organu w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę jest sprawdzenie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co oznacza, że bez względu na to, czy spełnienie tych wymagań jest przez stronę (odwołującego się) kwestionowane czy też nie, organ, w tym również odwoławczy ma obowiązek to sprawdzić, a wyrazem tego sprawdzenia jest zawarcie w decyzji stosownych ustaleń i oceny. W ocenie Sadu z tego obowiązku Wojewoda się wywiązał.

W niniejszej sprawie dodatkowo, z uwagi na okoliczność, że sprawa była już przedmiotem oceny tut. Sądu, który uchylił poprzednio wydaną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, organy stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., miały obowiązek zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania. I tak WSA w Kielcach w uzasadnieniu swojego wyroku z 22 grudnia 2014 r. w sprawie II SA/Ke 880/14 wskazał, że to plan – jako konstytucyjne źródło prawa – określa w pierwszym rzędzie kwestie związane z zapewnieniem niezbędnej ilości miejsc postojowych, o ile takie uregulowania zawiera. Wprawdzie przepis § 6 pkt 5 planu nie precyzuje ilości miejsc postojowych dla nowo realizowanych inwestycji, jednak jego treść wskazuje wyraźnie na to, że projekt budowlany winien przewidywać taką liczbę miejsc postojowych (parkingowych), która zaspokaja wszystkie potrzeby z tym związane. Wyjaśnienie co do ilości ustalonych przez projektanta miejsc parkingowych winno zostać uzasadnione w sposób umożliwiający organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenę zgodności projektu w tym zakresie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej Sąd w sprawie II SA/Ke 880/14 wskazał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt zakłada istnienie tylko jednego miejsca parkingowego, co zdaniem tego Sądu narusza § 6 pkt 5 planu. Jak wynika z projektu budowlanego złożonego w niniejszej sprawie (str. 16-17), dla przedmiotowej inwestycji przewidzianej jako sklep z artykułami AGD (na parterze) oraz biuro (na piętrze), projektant zaprojektował jedno miejsce postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również osób niepełnosprawnych. Miejsce to, usytuowane w garażu ma być dostępne dla klientów w godzinach otwarcia budynku, w pozostałym czasie zostanie zabezpieczone i zamknięte. Z uwagi na małe gabaryty obiektu oraz niewielką powierzchnię sprzedaży (wynoszącą 52,54 m2) przyjęto, że jedno miejsce postojowe w pełni zaspokoi potrzeby projektowanego budynku.

Taką ocenę Sąd rozpoznając poprzednio sprawę uznał za nieprawidłową. W związku z tym przy ponownym rozpoznaniu sprawy na wezwanie organu I instancji inwestor przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany, w którym zaprojektowano dwa miejsca postojowe, w tym jedno dla niepełnosprawnych. Ponieważ w odwołaniu skarżący zarzucił, że projektant nie dokonał rzetelnej analizy potrzeb, uwzględniającej niezbędną liczbę miejsc postojowych, organ odwoławczy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na to wezwanie, podpisanej przez autora projektu, wskazano że dostawy towarów będą miały miejsce poza godzinami pracy sklepu i dostawcy nie zabiorą miejsc przeznaczonych dla klientów sklepu. Właściciel sklepu w przypadku potrzeby zaparkuje pojazd na ulicy Łaziennej, na której brak zakazu zatrzymywania się i postoju. Ponadto w odległości 50 m od planowanej inwestycji znajduje się ogólnodostępny parking gminny, na którym można zaparkować pojazd. Takiej też treści wyjaśnienie na żądanie organu odwoławczego zostało naniesione do projektu w części zatytułowanej "dane wynikające ze specyfiki obiektu budowlanego".

Jak wskazał na rozprawie przed sądem administracyjnym pełnomocnik organu, na działce inwestora, przy wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązku zabudowy pierzejowej nie jest możliwe usytuowanie większej ilości miejsc postojowych, skoro dwa wydzielone miejsca zajmują parter budynku (z projektu wynika, że oprócz tych dwóch miejsc na parterze znalazła się tylko klatka schodowa umożliwiająca dostanie się na wyższą kondygnację), a brak jest technicznych możliwości wykonania parkingu pod ziemią z uwagi na niemożliwość wybudowania serpentyny zjazdowej. Skoro więc jednocześnie plan miejscowy przewiduje co do terenu, na którym usytuowana jest działka inwestora zabudowę usługową (handlową), zachowanie tej funkcji przy jednoczesnym wymogu zapewnienia jak tego żąda skarżący co najmniej 3 miejsc parkingowych de facto powodowałoby niemożność zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z planem, bowiem plan ten nie dopuszcza sytuowania w części parterowej mieszkań, a tylko przy zabudowie mieszkaniowej brak byłoby jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ilości przewidzianych miejsc postojowych. Przepisy planu zagospodarowania przestrzennego należy odczytywać całościowo. Skoro więc plan ten przewiduje zabudowę pod usługi, z czym wiąże się konieczność zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, a jednocześnie plan ten przewiduje zabudowę pierzejową, w ocenie Sądu zgodzić się należy z organami, że zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych w warunkach tej konkretnej sprawy jest wystarczające i nie narusza ani przepisów miejscowego planu ani też § 18 rozporządzenia z 12.04.2002 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20.10.2011 r. w sprawie I OSK 719/11 (dostępnym w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych) przepis § 18 rozporządzenia jest przepisem nieostrym, brak w nim wskazania określonej liczBy minimalnej projektowanych miejsc i w odróżnieniu od § § 19 – 21 nie zawiera żadnych precyzyjnych wyliczeń czy parametrów dotyczących projektowanych miejsc postojowych. Ocena więc spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.

Kolejną kwestią, do której Sąd poprzednio rozpoznając sprawę polecił odnieść się organowi była zgodność projektu budowlanego z § 28 rozporządzenia. W związku z tym organ I instancji wskazał, że rozwiązano kwestię odprowadzenia wód opadowych do istniejącego przyłącza kanalizacji deszczowej uzyskując uzgodnienie branżowe Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Końskich Sp. z o.o. przyjętych w projekcie rozwiązań dotyczących nawiązania projektowanych instalacji do istniejących przyłączy oraz osobne uzgodnienie dotyczące akceptacji projektowanych rozwiązań w zakresie instalacji deszczowej tj. inwestor uzyskał informację od Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z o.o. znak: [...] " o tym iż istnieją wybudowane przyłącza: wodociągowe, kanalizacyjne oraz wód deszczowych zgodnie z warunkami technicznymi znak: TT/24/2012 dla przyłącza wodociągowego TT/25P/2Ś5lO 12 - dla przyłącza kanalizacyjnego oraz TT/159/2012-dla przyłącza na odprowadzenie wód deszczowych w związku z powyższym zapewnia ich odbiór". W związku z tym, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący ponownie zarzucił naruszenie § 28, organ odwoławczy wezwał inwestora do wyjaśnienia tej kwestii. W odpowiedzi, podpisanej przez autora projektu wskazano, że wyjaśnienie przedmiotowej kwestii znajduje się na rysunku, gdzie pokazano sposób włączenia instalacji deszczowej do kanalizacji deszczowej. Ponadto na znajdującym się w projekcie rysunku znajduje się pieczątka Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Końskich Sp. z o.o. uzgadniającego i akceptującego proponowane rozwiązanie projektowe. W związku z tym obecnie skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia § 28 rozporządzenia.

Kolejną kwestą jaką polecił wyjaśnić Sąd poprzednio rozpoznając sprawę było zbadanie, czy projekt nie narusza § 106 w zw. z § 291 rozporządzenia (wymaganej izolacji akustycznej oraz szczelności garażu) oraz § 104 ust. 4 rozporządzenia określającego warunki jakim powinny odpowiadać miejsca postojowe w garażu, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Odnośnie tej ostatniej kwestii w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie, o czym była już mowa wyżej, zaprojektowano drugie miejsce postojowe specjalnie dla osób niepełnosprawnych, odpowiadające wymogom § 104 ust. 4. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia § 106 w zw. z § 291 rozporządzenia, to w swojej decyzji organ I instancji wskazał, że na jego wezwanie inwestor przedstawił poprawiony i uzupełniony projekt budowlany, w którym zapewniono wymaganą izolację akustyczną oraz szczelności garażu uniemożliwiając przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi usytuowanych obok lub nad garażem, poprzez zaprojektowanie ściany wewnętrznej nośnej z pustaków ceramicznych gr 25cm lub bloczków gazobetonowych gr 24cm. Zaprawa cementowo - wapienna marki M8. Wskaźnik izolacji akustycznej R- 52 d B (wymagany minimum 50 d B wg normy PN-B-02151- 03:1999). Projektowana ściana uniemożliwia przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ściany zewnętrzne murowane z pustaków ceramicznych gr 25cm lub bloczków gazobetonowych gr 24cm odm. 600, ocieplenie styropianem gr 12cm. Zaprawa cementowo - wapienna marki M8. Wskaźnik izolacyjności akustycznej R = 62 d B.

Ściany działowe nadziemia są murowane z cegły ceramicznej kratowej gr 12cm klasy 10 M P a. wskaźnik izolacji akustycznej R = 43 d B.( wymagany minimum 35 d B dla pom. Sanitarnych wg normy PN-B- 02151-03: 1999 ).

W związku z ponowieniem w odwołaniu zarzutu naruszenia § 106 w zw. z § 291 rozporządzenia Wojewoda także wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi, podpisanej przez autora projektu ponownie wskazano, że drzwi do garażu będą się otwierały poprzez czujnik fotokomórki po zbliżeniu pojazdu który będzie chciał zaparkować. Szczegółowe rozwiązanie znajdzie się w projekcie wykonawczym stanowiącym podstawę realizacji zamierzenia. Będzie to zatem garaż zamknięty zupełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami. Projektowane pomieszczenie w pełni spełnia kryteria przewidziane § 102 warunków technicznych tj.:

- wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2m

- wjazd lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3Om i wysokości 2m w świetle

- elektryczna instalacją oświetleniową

- zapewniona wymianą powietrza, zgodnie z § 108 (1,5 krotna wymiana powietrza na godzinę)

- ust. 5 dotyczy garażu powyżej 25 stanowisk

- ust. 6 dotyczy garażu powyżej 10 stanowisk

Projektant wskazał, że mając do czynienia z garażem zamkniętym brak przesłanek dotyczących spełnienia izolacyjności cieplnej ściany wewnętrznej garażu ponieważ garaż jest ogrzewany. Ponadto zgodnie z § 106 warunków technicznych garaż znajdujący się w budynku o innym przeznaczeniu, z którym mamy do czynienia, posiada ściany i stropy zapewniające wymaganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326, oraz szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem. Stosowne zapisy znajdują się w pkt. 2.5.2 Ściany na stronie 44 projektu architektoniczno-budowlanego. Szczegółowa specyfikacja materiałów i atestów zostanie przedstawiana w projekcie wykonawczym stanowiącym podstawę realizacji.

W kwestii usytuowania nad garażem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zgodnie z § 279 pkt 1 w garażu zamkniętym, znajdującym się w budynku ZL, odległość w pionie między wrotami garażu a oknami tego budynku powinna wynosić co najmniej 1,5m. odległość ta może wynosić 1,1 m, jeżeli wykonano nad wjazdem do garażu daszek z materiałów niepalnych o wysięgu co najmniej 0,6m od lica ściany, wysunięty obustronnie 0,8m poza boczne krawędzie wrót garażu, lub wrota garażu cofnięte o 0,8m od lica ściany. W projekcie budowlanym przewidziano i spełniono w/w przepis, stosowne zapisy znajdują się w pkt. 4.4. Wymagania przeciwpożarowe dla garaży na stronie 47 oraz w części architektoniczno-budowlanej projektu na stronie 75 - przekrój A-A.

Tak więc wszystkie kwestie, co do których Sąd poprzednio uchylając decyzje organów obu instancji polecił się odnieść poprzez stosowną zmianę projektu lub zażądanie wyjaśnień od projektanta zostały wyjaśnione. Nadto w związku z zarzutami odwołania Wojewoda wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w kwestii dostępności do obiektu osób niepełnosprawnych oraz usytuowania gzymsu i rur spustowych na działce nr [...]. W odpowiedzi autor projektu wyjaśnił, że mając na uwadze specyfikę prowadzonej w sklepie sprzedaży artykułów tzw. dużego AGD (m.in pralki, lodówki) - nie jest przewidywana duża intensywność przybywających do sklepu osób w tym również osób niepełnosprawnych. Dla tego typu lokalnie działających niewielkich sklepów z dużym AGD problem dostępności dla osób niepełnosprawnych rozwiązuje się poprzez schodołazy. Tak będzie i w przedmiotowym przypadku gdzie przewiduje się, iż szczegółowy dobór specyfikacji schodołazu dla przedmiotowego budynku dokonany zostanie w projekcie wykonawczym. Odnosząc się do drugiej kwestii wskazał, że przyjęte rozwiązanie nie naruszy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego braku możliwości lokalizacji gzymsów i rur spustowych w pasie drogowym ulicy Łaziennej tj., działki [...]. W części architektonicznej projektu architektoniczno-budowlanego na stronach 75 i 76 znajdują się przekroje A-A i B-B przez przedmiotowy budynek, z których jednoznacznie i jasno wynika, iż nie będzie miała miejsca lokalizacja gzymsu w pasie drogowym ulicy Łaziennej tj. nie zostaną naruszone ustalenia obowiązującego planu miejscowego dotyczące braku możliwości lokalizacji gzymsu w działce pasa drogowego. Jednoznacznie kwestia ta została rozstrzygnięta w decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę a jednocześnie umarzającej postępowanie w części dotyczącej lokalizacji okapów i rur spustowych na działce drogowej Nr [...].

W tym miejscu zauważyć należy, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany nie ma obowiązku dokonywania oceny zgodności z obowiązującymi przepisami wszystkich rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie budowlanym przez autora projektu. Odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i dokonanych obliczeń ponosi projektant. Dlatego też zarzut skargi, że organ nie wskazał, dlaczego uznał, że projekt budowlany będący przedmiotem postępowania jest zgodny z wymogami prawa budowlanego ani nie wskazał tych wymogów jest nieuzasadniony. Obowiązujące przepisy, co wynika wprost z zacytowanego na wstępie art. 35 Prawa budowlanego, nakładają na organy obowiązek zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnośnie zaś zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi tylko projektu zagospodarowania działki lub terenu. Z tego też powodu obecnie skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu, że ubikacja nie ma wymaganej dla osób niepełnosprawnych powierzchni manewrowej, czy też, że wejście do budynku powinno być na wysokości 2 cm zamiast 5 cm. Same te bowiem okoliczności nie pozwalały organom w niniejszej sprawie na odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego, a co za tym idzie nie dają też podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z kolei odnosząc się do zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do sposobu odprowadzania śniegu, to zauważyć należy, że zgodnie z § 319 ust. 1 rozporządzenia dachy i tarasy powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych. W projekcie przewidziano odprowadzanie wód opadowych, w tym z topniejącego śniegu do rynien i do rur spustowych, a skarżący nawet nie zarzuca, że zaprojektowany dach ma taki spadek, który uniemożliwia odpływ.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procesowych to wskazać należy, że ponieważ to skarżący wniósł odwołanie, które wszczęło postępowanie odwoławcze, a postępowanie wyjaśniające jest częścią tego postępowania, nie zachodził po stronie organu obowiązek dodatkowego informowania skarżącego o tym, że w związku z wniesieniem przez niego odwołania od decyzji organu I instancji organ II instancji prowadzi w związku z tym postępowanie. O tym zaś, że organ ten prowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające skarżący został poinformowany pismem z 17 listopada 2015 r. Wojewoda nie miał także obowiązku doręczania skarżącemu wezwania adresowanego do inwestora oraz udzielonej przez niego odpowiedzi. Z obowiązków wynikających z art. 9 i 10 kpa Wojewoda wywiązał się poprzez zawiadomienie wszystkich stron o uzupełnieniu projektu budowlanego i zgromadzeniu kompletu dowodów do wydania decyzji i poinformowaniu o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Niewątpliwie strony nie mają obowiązku zapoznawania się z aktami sprawy. Jeśli jednak z tego uprawnienia z własnej woli nie korzystają, nie mogą później skutecznie zarzucać naruszenia art. 10 kpa.

Nie można także zgodzić się z zarzutem, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowody z naruszeniem art. 136 kpa. Jak wskazali autorzy komentarza do ustawy Prawo budowlane pod redakcją A. Glinieckiego (Wydawnictwo LexisNexis, wydanie II z 2014 r. – str. 481, 482), art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego należy interpretować łącznie z regulacjami wynikającymi z kpa. Organ II instancji władny jest z reguły we własnym zakresie uzupełnić materiał dowody o brakujące uzgodnienia. Nadto zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych Wojewoda dodatkowo uzyskał pozytywne uzgodnienie projektu przez Konserwatora Zabytków oraz odebrał od inwestora wyjaśnienia, w zakresie opisanym we wcześniejszej części tego uzasadnienia. Doszło także do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez zawarcie dodatkowych wyjaśnień odnośnie ilości miejsc postojowych w projekcie budowlanym oraz do zamieszczenia w tym projekcie wyjaśnienia co do planowanego zainstalowania schodołazu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że poprzez te dodatkowe wyjaśnienia ani nie uległ zmianie stan faktyczny ani też rozwiązania projektowe. Dlatego też nie można skutecznie zarzucać, że na skutek zawarcia w tym projekcie dodatkowych wyjaśnień doszło do zmiany tego projektu w takim zakresie, aby konieczne było uchylenie przez Wojewodę decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.

.