Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1004/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 8 , art. 22 ust.1, ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 stycznia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Helena Rydzik Sędzia WSA Kazimierz Włoch /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant: ref. staż. Wojciech Feret po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/Rz 709/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2001 r. Nr [...] w przedmiocie określenia J.C. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.

Za zasadne i nie budzące zastrzeżeń uznał Sąd stanowisko organów odnośnie nie zaliczenia kwoty 188,53 zł wydatkowanej przez podatnika na zakup kurtki do kosztów uzyskania przychodów. Skarżący nie wskazał nawet konkretnego pracownika, dla którego ta kurtka miała być przeznaczona, co miałoby podnieść prestiż firmy. Ustalenia organów wskazywały jednoznacznie, że skarżący zabezpieczył pracownikom ubrania robocze, wypłacał im ekwiwalent za pranie tej odzieży i wydatki z tego tytułu nie zostały zakwestionowane. W tych okolicznościach ocena organu, co do braku związku tego wydatku z przychodem nie przekraczała, w ocenie Sądu, ram swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 w związku z art.180 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i nie mogła być zakwestionowana.

Za zasadne uznał Sąd również zaliczenie do przychodów kwoty 19400,00zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia wynikającego z korzystania przez skarżącego w okresie od kwietnia do lipca 1998 r. z samochodu marki RENAULT- RER6176 stanowiącego własność E.O. Poczynione ustalenia organów podatkowych wskazywały, że E.O. wykonywała przedmiotowym samochodem usługi transportowe na rzecz skarżącego w oparciu o umowę z dnia 16 kwietnia 1998 r. w okresie od sierpnia do grudnia 1998 r.

Za usługi te wystawiała rachunki miesięczne, ale od sierpnia do grudnia 1998 r. Poszczególne rachunki opiewały na kwoty po 5000 zł za sierpień, wrzesień i październik oraz w kwocie 15000 zł za listopad i w kwocie 20000 zł za grudzień 1998 r. Usługi dotyczyły głównie wyjazdów z towarem na giełdę w Słomczynie i Miedzianej Górze gdzie skarżący miał swoje stoiska sprzedaży. Sam skarżący przyznał, że z tego samochodu korzystał już od kwietnia 1998 r. na podstawie ustnej umowy i z własnych środków ponosił koszty paliwa oraz kierowcy. Jego zdaniem nie można było przyjąć, że było to korzystanie bezpłatne, gdyż należność za to została uwzględniona w rachunkach za okres od sierpnia do grudnia 1998r. Zdaniem Sądu, z zebranych w sprawie dowodów w postaci dokumentów dotyczących wjazdów na giełdę w Słomczynie wynikało, że w okresie od kwietnia do lipca samochód wjeżdżał na giełdę 13 razy, przy czym w 10 przypadkach fakturę wjazdową odbierała E. O., w 2 przypadkach podatnik, a w 1 jego pracownik.

Opierając się na zeznaniach E. O., która stwierdziła, że wystawione przez nią rachunki dotyczą wyłącznie okresu od sierpnia do grudnia 1998 r., słusznie organy przyjęły, iż w 10 przypadkach świadczone były usługi nieodpłatnie. Zasadnie też przyjęły wartość jednego kursu na 1760zł według kosztorysu sporządzonego przez skarżącego. W pozostałych trzech przypadkach również zasadnie przyjęły wartość jednego wyjazdu samochodem- bez kierowcy według kosztorysu podatnika tj. stawki l zł za l km, przy odległości 600 km, co dało wartość 600zł. Takie wyliczenie nie budziło wątpliwości Sądu.

Za zasadne, uznał Sąd także stanowisko organów odnośnie zaliczenia do przychodów świadczenia z tytułu nieodpłatnego korzystania przez skarżącego z samochodu marki STEYR nr rej. [...] w okresie od stycznia do maja 1998 r., należącego do "M" s.c. w L. W dniu 29 maja 1998 r. skarżący kupił przedmiotowy samochód za cenę 12000 zł netto, natomiast wcześniej tj., co najmniej od stycznia 1998r. korzystał z niego. Zasadne było także wyliczenie wartości nieodpłatnego świadczenia w wysokości odpisów amortyzacyjnych, gdyż organy podatkowe nie znalazły odpowiedniego materiału porównawczego.

Natomiast za budzące wątpliwości uznał Sąd stanowisko organów w przedmiocie nie zaliczenia kwoty 350 zł do kosztów uzyskania przychodów. Kwota ta wynikała z rachunku wystawionego dla skarżącego przez K.N. w dniu 12 stycznia 1998r., w którym nastąpiła zapłata. Sąd zauważył, że w przedmiotowym rachunku nie podano oznaczenia roku a tylko miesiąc. W efekcie stanowisko organu II instancji, iż wydatek ten ma związek z przychodem z 1997roku było niczym nie poparte. Gdyby nawet przyjąć, że chodziło, o 1997r., to rachunek niekoniecznie musiał potwierdzać cel osiągnięcia przychodu akurat w tymże roku, gdy niewiadome było, czego ta usługa dotyczyła. Nie miała decydującego znaczenia data sporządzenia przez skarżącego bilansu za 1997r.- w pierwszym kwartale 1998r. Kwestia ta, według treści art. 22 ust. 5 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90 z 1993r., poz. 416 ze zm.) była bez znaczenia, gdyż taka przesłanka w tym przepisie nie występuje. Wprawdzie w przepisie tym wskazano zasadę potrącania kosztów w tym roku, którego dotyczą, ale dopuszczono też potrącenie kosztów w tym roku, w którym ich nie poniesiono a poniesiono je wcześniej i dotyczą przychodów następnego roku. Z akt sprawy nie wynikało, by taka sytuacja w niniejszej sprawie zaistniała. Materiał dowodowy zebrany w rozpatrywanej sprawie nie dawał podstaw do stwierdzenia by należność za tę usługę miała być znana, co do kwoty i zarachowana w 1997r., jako że z K. N. skarżący nie był związany stałą umową określającą precyzyjnie warunki wykonania usług w sposób pozwalający na zarachowanie w koszty 1997r. przyszłej należności za usługi.

Za sporny wydatek Sąd uznał kwotę 1439,33 zł z tytułu zakupu paliwa do samochodu marki RENAULT [...] stanowiącego własność E. O. . Kwota ta dotyczyła okresu od 23 sierpnia do 11 grudnia 1998r. Sąd stwierdził, że zarzut o niezasadnym zaliczeniu tej kwoty do kosztów pojawił się dopiero w protokole organu pierwszej instancji z dnia 11 lipca 2000 r. Tymczasem E. O. przesłuchana w charakterze świadka dnia 21 czerwca 1999r. stwierdziła, że poza nią wyjeżdżał na trasę pracownik firmy "A", a czasem także właściciel, jednak z tych zeznań nie wynikało, czy wyjazdy odbywały się jej samochodem i czy należności wyliczone w wystawionych przez nią rachunkach dotyczyły tylko usług świadczonych przez nią osobiście. Sąd wskazał, że nie przesłuchano E. O. powtórnie jak również nie przesłuchano S.N. W tej sytuacji stanowisko organów należało uznać za uzasadnione niedostatecznie. W reasumpcji Sąd podniósł, że ze względu na nie wyjaśnienie istotnych okoliczności odnośnie kosztów uzyskania przychodów w kwocie 350 zł i 1439,33 zł, uchylił zaskarżoną decyzję.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Izba Skarbowa uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2000r. znak [...] decyzją z dnia [...] maja 2003r. [...], i określiła wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych dla J.C. za 1998 r. w kwocie 5306,70 zł, zaległość podatkową w tymże podatku w kwocie 4463,20 zł oraz należne odsetki za zwłokę w kwocie 2562,60zł.

Przed wydaniem przedmiotowej decyzji organ drugiej instancji przesłuchał w charakterze świadków: S. N. i K.N. oraz dodatkowo w charakterze świadka E.O., celem wyjaśnienia wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości.

Organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko, iż podatnik uzyskał nieodpłatne przysporzenie majątkowe z tytułu bezpłatnego korzystania w okresie kwiecień- lipiec 1998 r. z usług E. O. oraz nieodpłatnego używania stanowiącego jej własność samochodu marki RENAULT. Organ drugiej instancji powtórzył ustalenia dokonane przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. w szczególności, iż E. O. i skarżący zawarli w dniu 16 kwietnia 1998 r. umowę o świadczenie usług. Bezspornym było, że E. O. w okresie od sierpnia do grudnia 1998 r. własnym samochodem marki RENAULT o numerze rejestracyjnym [...] wykonywała na rzecz firmy "A" usługi polegające na przewozie towarów na giełdę w S. oraz M.. Z zeznań E. O. złożonych dnia 21 czerwca 1999 r., a następnie podtrzymanych w protokole przesłuchania z dnia 31 marca 2003 r. jednoznacznie wynikało, iż określenie nazwy miesiąca oznaczało, że rachunek dotyczył wyłącznie odpłatności za usługi wykonane w tym miesiącu.

Wyjaśnienia J.C. w powiązaniu z zeznaniami E. O. i S. N. złożonymi w dniu 31 marca 2003 r., wskazywały, iż niezależnie od wykonywanych usług E. O. w tym okresie użyczała również samego samochodu, na co wskazywał również fakt obciążania kosztów działalności rachunkami za paliwo dla tego pojazdu. Z uwagi na przedmiotowy materiał dowodowy Izba Skarbowa uznała za niewiarygodne zeznania E.O. w tej części, gdzie twierdzi, że wykonywanie usług na rzecz firmy "A" miało rozpocząć się dopiero od sierpnia 1998 r. Przeczyły temu wyjaśnienia samego podatnika z dnia 12 lipca 1999 r. gdzie oświadczył, że usługi objęte umową z dnia 16 kwietnia 1998r. faktycznie były świadczone od l lutego 1998r. Natomiast w piśmie z dnia 14 lipca 2000r. podatnik stwierdził, iż za używanie samochodu w okresie kwiecień-sierpień 1998r. zapłata została skalkulowana w rachunkach wystawionych przez E. O. za okres sierpień-grudzień 1998r.Ostatecznie podatnik nie kwestionował, iż samochód E. O. wykorzystywany był przez niego w okresie przed sierpniem 1998r. Natomiast nie można było uznać za wiarygodne jego wyjaśnień, iż przed sierpniem 1998 r. wykorzystywany był wyłącznie samochód E. O., a ona sama nie przewoziła towarów na giełdę. Przeczyła temu informacja udzielona przez Automobilklub "R", dołączone faktury i paragony fiskalne, z których wynikało, że samochód będący własnością E. O. w okresie od kwietnia do sierpnia 1998r. wjeżdżał na teren giełdy w S. 13 razy. W dziesięciu przypadkach fakturę wjazdową odbierała E. O., w dwóch podatnik i jeden raz pracownik firmy. W zeznaniach do protokołu z dnia 31 marca 2003r. E. O. podała, iż być może zdarzały się przypadki, iż użyczała wyłącznie samochodu. Za nieuprawniony uznał organ II instancji zarzut podatnika, iż w spornym okresie wyłącznie firma "A" ponosiła koszty zakupu paliwa, gdyż w zestawieniu zakupów paliwa znajdowała się tylko jedna faktura z dnia 22 maja 1998r. nr [...], na której był numer rejestracyjny samochodu E. O. . Pomimo występowania faktur nieopatrzonych żadnym numerem rejestracyjnym pojazdu, nie można było założyć, że dotyczyły one właśnie tego samochodu, skoro podatnik używał również innych pojazdów. Organ II instancji uznał za ostatecznie udowodniony fakt dokonania przez E. O. w spornym okresie 10 usług, których wartość określił na 17600 zł, przy przyjęciu wartości jednej usługi w wysokości 1760 i trzech użyczeń samochodu o wartości 1800zł, przy wartości jednego użyczenia w wysokości 600 zł. Wartość tych usług określono w oparciu o kosztorys przedstawiony przez podatnika w dniu 22 lipca 1999r., dotyczący usług za okres l sierpnia do 31 grudnia 1998r. Oparcie się na tym kosztorysie było zasadne, gdyż w okresie wcześniejszym E. O. świadczyła te same usługi i został sporządzony w niewielkim odstępie czasu od wykonania usług.

Natomiast za niewiarygodny Izba uznała kosztorys przedstawiony przez podatnika przy piśmie z 25 marca 2003r. Nie wiadomo, bowiem, kiedy został sporządzony, a także nie uwzględniał wszystkich elementów kalkulacyjnych, które były wcześniej brane pod uwagę. Ponadto nie wiadomo, dlaczego przyjmował stawki za poszczególne czynności w zmniejszonej wysokości. W dodatku E.O. zeznała do protokołu z dnia 31 marca 2003r., że nie przypomina sobie, aby ten ostatni kosztorys otrzymała wcześniej.

Organ II instancji podtrzymał również dotychczasową tezę, iż J.C. uzyskał nieodpłatnie przysporzenie majątkowe z tytułu bezpłatnego używania samochodu marki STEYR w okresie od stycznia do maja, 1998 r. Wskazywało na to ujmowanie w kosztach, wydatków poniesionych na zakup paliwa. Potwierdzały ten fakt ustne wyjaśnienia podatnika z dnia 13 czerwca 2000r., jak i złożone w piśmie z dnia 26 czerwca 2000r. Także w odwołaniu z dnia 18 września 2000r. przyznał, że powyższy samochód wziął do używania przed jego zakupem, umawiając się z właścicielem, że w przypadku rezygnacji z zakupu zapłaci za jego użytkowanie. Przyznał, że transakcja kupna miała miejsce w maju 1998r. Z uwagi, że przedmiotowy samochód kupił dnia 29 maja 1998r, to nie zapłacił za jego wcześniejsze użytkowanie. Z tych względów wywody podatnika zawarte w piśmie z dnia 25 marca, 2003r., w których stara się wykazać, że samochód nabył wcześniej, pozostają w rażącej sprzeczności zarówno z jego wcześniejszymi wyjaśnieniami, jak również są nie do zaakceptowania w świetle treści dowodu z dokumentu, jakim jest faktura z dnia 29 maja 1998r. nr [...], która stwierdza dokonanie transakcji w tym samym dniu i określa sposób zapłaty gotówką. Powyższego stanowiska organu II instancji nie mogło zmienić przedstawione dopiero na etapie postępowania odwoławczego w związku z uchyleniem decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, pismo podatnika z dnia 20 kwietnia 1998r., skierowane do "M" s.c. informujące o dokonaniu kompensat wzajemnych zobowiązań na dzień 20 listopada 1996r. Znamienne było, że dotychczas podatnik nie wypowiadał się o żadnych kompensatach. Pomimo to Izba Skarbowa pismem z 16 kwietnia 2003r. [...] zwróciła się do spółki cywilnej "M" o udzielenia wyjaśnień w zakresie kompensat wzajemnych należności jak i zasad użytkowania samochodu przed sprzedażą. W piśmie z 25 kwietnia 2003r. wspólnik spółki "M" T.W. stwierdził, że ze względu na znaczny upływ czasu i brak stosownej dokumentacji nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na postawione pytanie. Podatnik nie wykazał, więc zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu zawartą w art., 6 kc, iż kompensata miała miejsce. Brak jest też dowodu że pismo to zostało doręczone firmie "M". Nie wiadomo, jakiego rodzaju zobowiązań dotyczyło i z jakich tytułów a wskazane okresy są niemożliwe do zweryfikowania z uwagi na brak dokumentacji.

Podatnik otrzymał, więc nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 8 wyżej cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ drugiej instancji podtrzymał również dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do zaliczenia, w koszty uzyskania przychodu wydatku na zakup kurtki w kwocie 188,53 zł. Wydatek ten nie był, bowiem wydatkiem celowym związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wbrew wyjaśnieniom podatnika skoro pomieszczenia biurowe były ogrzewane, to charakter pracy biurowej nie stwarzał potrzeby wyposażenia pracownika w odzież roboczą. Nie można też przyjąć, że wydatek ten został poniesiony w ramach reprezentacji firmy, gdy zakupiona kurtka nie miała jakichkolwiek cech wyróżniających np. logo firmy.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania, organ drugiej instancji zmienił natomiast swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie braku podstaw zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie 350 zł, wynikającego z rachunku uproszczonego nr 1/98. Wydatek ten dotyczył usługi transportowej wykonanej w grudniu 1997r., a faktycznie poniesionej w styczniu 1998 r. Przesłuchany w charakterze świadka K.N. nie był wstanie stwierdzić, w jakim dniu miesiąca grudnia 1997r. przedmiotowa usługa została wykonana oraz jaką ilość towaru przewoził. Art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustanawia dla podatników prowadzących księgi rachunkowe dwa wyjątki dopuszczające możliwość potrącenia kosztów w tym roku, w którym ich nie poniesiono: poniesiono je w latach poprzedzających rok podatkowy, ale dotyczą przychodów danego roku podatkowego oraz są znane rodzajowo i kwotowo i dotyczą danego roku podatkowego. Z uwagi, że w rozpatrywanej sprawie zarachowanie nie było możliwe z powodu braku możliwości przyporządkowania do przychodów konkretnego roku podatkowego, poniesiony koszt potrącalny będzie w dacie jego poniesienia tj. w 1998 r., zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ drugiej instancji zmienił również swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiocie braku podstaw do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu kwoty 1493,33 zł, wydatkowanej na zakup paliwa. Ostatecznie przyjął za zasadne wliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 1168,52 zł wydatkowanej na zakup paliwa i brak podstaw do zaliczenia do tychże kosztów kwoty 270,81 zł. Organ II instancji opierając się na wyjaśnieniach podatnika, iż w okresie lipiec-grudzień 1998r. korzystał odpłatnie z samochodu RENAULT niezależnie od usług wykonywanych przez E.O., co miała potwierdzić data na fakturach, różna od dni, w których ta wykonywała usługi, dokonał analizy faktur. Uwzględnił także zeznania S. N. , złożone do protokołu z dnia 31 marca 2003r., który przyznał, że używał przedmiotowego samochodu podczas wyjazdów na delegacje służbowe do W. lub L. oraz że w czasie wyjazdów kupował paliwo do tego pojazdu na faktury wystawiane na firmę "A".

Analiza faktur wykazała, że w większości przypadków paliwo było kupowane w innych dniach niż usługi wykonywane przez E.O. Dotyczyło to następujących faktur: faktura z dnia 8 września 1998r. Nr [...]- na kwotę 122,95zł-wtorek; faktura z dnia 17 września 1998r. Nr [...]- na kwotę 114,75zł- czwartek; faktura z dnia 2 października 1998r. Nr [...]- na kwotę 122,95zł -piątek; faktura z dnia 29 października 1998r. Nr [...]- na kwotę 132,79zł - czwartek; faktura z dnia 5 listopada, 1998r. Nr [...] na kwotę 118,85zł- czwartek; faktura z dnia 5 listopada 1998r. Nr [...] na kwotę 134,80zł-czwartek; faktura z dnia 13 listopada 1998 nr [...] na kwotę 81,97zł-piątek; faktura z dnia 11 grudnia 1998r. Nr [...] - na kwotę 122,99zł-piątek. W dwóch przypadkach faktury zostały wystawione w sobotę tj. faktura z dnia 26 września 1998r. Nr [...] na kwotę 81,91 zł, której odbioru dokonał S.N. oraz faktura z dnia 12 grudnia 1998r. Nr [...]na kwotę 134,56zł. W sześciu przypadkach bezsprzecznie paliwo było kupowane w czasie delegacji służbowych S. N. , które nie dotyczyły wyjazdów na giełdę-dotyczy to faktur: Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]. Odnośnie tych wszystkich faktur, również tych wystawionych w sobotę, - które nie odbierała E. O. , przyjęto za zasadne określone w nich wartości dotyczące zakupu paliwa uwzględnić jako koszty uzyskania przychodu na kwotę 1168,52zł. W przypadku pozostałych faktur wystawionych w niedzielę: z 23 sierpnia 1998r. Nr [...]-na kwotę 114,75zł; z 6 września 1998r. Nr [...]- na kwotę 40, 98zł oraz Nr [...]-na kwotę 115,08zł., nie było podstaw do zaliczenia ich jako kosztów uzyskania przychodu w łącznej kwocie 270,81 zł. Zwłaszcza, że dwie faktury wjazdowe na giełdę w S. z 23 sierpnia 1998r. i 6 września 1998r. podpisała E. O.

Od przedmiotowej decyzji z dnia 27 maja 2003 r. J.C. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów.

Zarzucił, że wydana została z naruszeniem art. 120, 121, 123, 125, 173, 187, 188, 190, 191, 192, 197, 199, 210 Ordynacji podatkowej. Podniósł, iż nie zostały uwzględnione jego wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków wspólników "M" sc. na okoliczność dokonanej kompensaty z dnia 28 kwietnia 1998 r. oraz kupna samochodu STEYR. Zarzucił pominięcie dowodu z przesłuchania E. O. na okoliczność, że nie wykonywała żadnych usług w okresie, od kwietnia do sierpnia 1998 r., a tylko użyczała samochód w tym okresie, pominięcie dowodu z przesłuchania S.N. na okoliczność zakwestionowanego zakupu paliwa od lutego do sierpnia 1998 r. oraz pominięcie dowodu z delegacji służbowych. Zarzucił też, że nie dopuszczono dowodu z tabeli zakupów paliwa w 1998 r., brak było dowodów na świadczenie usług przez E.O. w okresie od kwietnia do sierpnia 1998r., oraz oparcie się na błędnym kosztorysie.

W odpowiedzi na skargę Izba skarbowa wnosiła ojej oddalenie i podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii mającej zasadnicze znaczenie dla wymiaru podatku, tj. wysokości przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej przez J.C. w 1998 r. oraz kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz.416 z 1993 r. z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych kosztów, które zostały wymienione w art. 23 tej ustawy. Art. 22 ust. 4 przedmiotowej ustawy, wyraża zasadę, iż koszty uzyskania przychodów są potrącalne w tym roku podatkowym, którego dotyczą, z zastosowaniem ustępu- 5-tego zgodnie z którym, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe, potrącają koszty w tym roku podatkowym, którego dotyczy, tj. potrącają także koszty poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów tego roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane chociaż jeszcze nie zostały poniesione o ile odnoszą się do przychodów tegoż roku, jeśli jednak zarachowanie nie było możliwe to są potrącalne w roku ich poniesienia.

Odnośnie zaś przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, to przychodami są kwoty należne, nawet jeśli nie zostały przez podatnika faktycznie otrzymane i zalicza się do nich także wartość otrzymanych przez podatnika świadczeń w naturze, albo innych świadczeń nieodpłatnych, zgodnie z art. 14 ust. l, ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 163, poz. 1271) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004 r., wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie było zaskarżone.

Wyrokiem z 31 stycznia 2003 r. sygn. akt S.A./Rz 709/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie przesądził, że nie narusza prawa stanowisko organów podatkowych, odnośnie odmowy zaliczenia do kosztu uzyskania przychodów wydatku na zakup kurtki. Powołując się na treść art. 22 ust. l wyżej cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Sąd wskazał ,iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu ich osiągnięcia, co oznacza poniesienie wydatku w celu powstania lub zwiększenia przychodu.

Zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie tego związku.

W wyroku tym Sąd uznał również za zasadne stanowisko organów podatkowych, odnośnie zwiększenia przychodów firmy podatnika "A" o wartość nieodpłatnego świadczenia usług przez E. O. oraz z tytułu użyczenia przez nią samochodu marki RENAULT nr rej. [...], w łącznej kwocie 19400 zł. oraz z tytułu użyczenia samochodu marki STEYR nr rej. TAU 3401, przez "M" s.c. w L. - którego wartość zamknęła się kwotą 2000 zł. Zwiększenie przychodów firmy podatnika "A" o wartość przedmiotowych nieodpłatnych świadczeń, Sąd uznał za zasadne z uwagi na treść art. 14 ust. l i ust.2 pkt. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawienie przez skarżącego nowego dowodu, już po wydaniu przedmiotowego wyroku, w postaci pisma z dnia 20 listopada 1998 r., skierowanego do "M" s.c., odnośnie dokonania wzajemnych kompensat na dzień 20 listopada 1996 r., nie zmieniło stanu faktycznego, jak słusznie przyjął organ odwoławczy. Skarżący wcześniej nie wypowiadał się o żadnych kompensatach, a "M" s.c., w piśmie z dnia 25 kwietnia z 2003r., stwierdziła, że z uwagi na upływ czasu i brak dokumentacji, nie może udzielić informacji w przedmiocie kompensat, wobec czego podatnik nie udowodnił aby kompensaty miały miejsce.

W pełni uzasadnione jest stanowisko organu II instancji, wyrażone po ponownym rozpoznaniu sprawy, o zaliczeniu kwoty 350 zł do kosztów uzyskania przychodu. Kwota ta wynikająca z rachunku nr 1/98 dotyczyła usługi transportowej wykonanej w grudniu 1997 r., a faktycznie została poniesiona w styczniu 1998 r. Pomimo przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w tym przesłuchania w charakterze świadka wystawiającego rachunek K. N., nie było możliwe ustalenie do przychodów którego z lat podatkowych odnosi się wydatkowana kwota. Z uwagi więc, że zarachowanie nie było możliwe, zasadnie przyjęto, iż poniesiony wydatek będzie potrącalny w dacie poniesienia tj. w 1998 r. - zgodnie z art. 22 ust. 5 wyżej cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnione też jest stanowisko organu II instancji o zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu, kwoty 1168,52 zł wydatkowanej na zakup paliwa. W oparciu o wyjaśnienia podatnika, zeznania świadków: E. O. , S. N., organ zasadnie przyjął, iż w okresie od sierpnia do grudnia 1998 r., niezależnie od wykonywanych usług, E. O. użyczała samego samochodu dla podatnika. Potwierdziła to analiza faktur, iż w większości przypadków paliwo do samochodu stanowiącego własność E. O., kupowane było w inne dni niż wyjazdy na giełdę. Po zsumowaniu należności z tych faktur dało to kwotę 1168,52 zł. Jedynie faktury: z dnia 23 sierpnia 1998 r. nr [...], z 6 września 1998 r. nr [...]oraz nr [...] na łączną kwotę 270,81 zł, dotyczyły tych dni kiedy E. O. wyjeżdżała na giełdę, co potwierdza jej podpis na fakturze z dnia 23 sierpnia 1998 r. i 6 września 1998 r.

Paliwo zakupione na podstawie tych ostatnich faktur na łączną kwotę 270,81 zł, zostało już wkalkulowane w wartość usługi E. O., a więc nie może po raz drugi obciążać kosztów działalności firmy podatnika.

Zważywszy na powyższe skarga jako nieuzasadniona podlegała zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) oddaleniu.