Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 216/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 17 § 1, art. 143 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 953/11 w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz T. B. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 953/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 17 § 1 i § 2, art. 18, art. 143 § 1 ust. 2 i § 2, art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 110, poz. 968 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) w zw. z art. 17 § 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) wezwał T. B. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2010 r. wystawionego przez Wojewodę Małopolskiego, polegającego na wydaniu nieruchomości oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna K., gmina Kraków, w terminie do dnia 6 sierpnia 2010 r., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

T. B. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody Małopolskiego domagając się jego uchylenia i wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Minister Infrastruktury stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych podnosząc, że art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że zobowiązana została pouczona, zgodnie z treścią art. 143 § 2 u.p.e.a., o prawie zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawie wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Z treści powyższego pouczenia nie wynikało jednak, że postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, albo opróżnienia lokalu określonego w tytule wykonawczym podlega zaskarżeniu zażaleniem.

Ponadto, w ocenie organu nadzoru, brak jest szczególnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie przepisu art. 23 § 6 u.p.e.a. Z uwagi na niezaskarżalność omawianego postanowienia nie ma również możliwości zastosowania przepisu art. 17 § 2 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności, podtrzymując wszystkie zarzuty podniesione w zażaleniu. W obszernym uzasadnieniu skargi, cytując poglądy doktryny, skarżąca wywiodła, że skoro ustawodawca nie ogranicza kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia, to tym samym nie ogranicza także kwestii przedmiotowych zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienie, o którym mowa w art. 143 § 1 u.p.e.a. zawiera jedynie pouczenie mające na celu uświadomienie zobowiązanemu, że skutkiem niewykonania ciążącego na nim obowiązku będzie zastosowanie środka egzekucyjnego prowadzącego do odebrania mu nieruchomości. Z treści § 2 powołanego wyżej przepisu wynika natomiast, że zaskarżalne jest dopiero postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Postanowieniem, o którym mowa w art. 143 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny potwierdza dokonaną przez egzekutora czynność egzekucyjną polegającą na odebraniu nieruchomości, będącą następstwem niezastosowania się przez zobowiązanego do wezwania zawartego w postanowieniu, o którym mowa w § 1 art. 143. Oznacza to, że dopiero postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego podlega zaskarżeniu zażaleniem, a nie sama możliwość jego zastosowania. Podstawy do zaskarżenia postanowienia o takim charakterze nie można dopatrywać się także w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis art. 141 § 1 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. W ocenie Sądu pierwszej instancji postanowienie, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a., takim przypadkiem nie jest.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego, że złożone przez skarżącą zażalenie było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, bowiem możliwości zaskarżenia postanowienia o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu określonego w tytule wykonawczym nie przewiduje żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ nie naruszył także art. 17 u.p.e.a. bowiem wyjaśnił jedynie, że wniosek dłużnika skierowany do organu nadzoru o wstrzymanie egzekucji administracyjnej ze względu na szczególne okoliczności może co najwyżej stanowić podstawę do podjęcia przez ten organ czynności kontrolnych. Jednakże z uwagi na niezaskarżalność omawianego postanowienia brak było możliwości zastosowania postanowień art. 17 § 2 u.p.e.a.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. B., na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej P.p.s.a.), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w szczególności poprzez naruszenie art. 17 § 1 w związku z art. 143 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że na postanowienie o wezwaniu dłużnika do wykonania obowiązku nie przysługuje zażalenie oraz naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli kwestionowanego postanowienia, co przejawiło się w braku oceny prawnej tego postanowienia przez pryzmat art. 143 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje w przedmiocie prowadzenia egzekucji, a także braku odniesienia się do twierdzeń i zarzutów skarżącej w zakresie wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych na zasadzie art. 23 § 6 u.p.e.a.

Na podstawie art. 174 pkt 1 skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 8 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że w sprawie objętej zaskarżonym wyrokiem nie naruszono stosownych przepisów ustawy zasadniczej oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (zwanej dalej: Konwencją), poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy skarżąca została pozbawiona własności swojej nieruchomości w wyniku postępowania egzekucyjnego pozostając do chwili obecnej bez odszkodowania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia zarzutów, gdyż środek ten służy do zwalczania tytułu wykonawczego, ani też prawo wniesienia zażalenia po wykonaniu czynności egzekucyjnej, gdyż wtedy służy skarga na czynności egzekutora, to brak byłoby takiego momentu w postępowaniu egzekucyjnym, w którym zobowiązany mógłby wnieść zażalenie, a zatem przepis art. 143 § 2 u.p.e.a. byłby przepisem pustym. Wskazano, że pogląd przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajduje oparcia ani w literalnym brzmieniu art. 143 § 2 u.p.e.a., ani w systemowym ujęciu środków prawnych przysługujących obowiązanemu w egzekucji. Ponadto trudno wymagać, aby zobowiązany czekał na dokonanie czynności egzekucyjnej i nie reagował na wezwanie kierowane do niego. Podniesiono, iż orzecznictwo przewiduje dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku doręczone przez egzekutora. Powołując się na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych wskazano, iż na postanowienie o wezwaniu do opróżnienia lokalu pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego służy zażalenie.

Zarzucono ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeanalizował, czy kwestionowane postanowienie mieści się w zakresie postanowień w sprawie prowadzenia egzekucji. Wykładnia językowa tego wyrażenia prowadzi do wniosku, iż jest to pojęcie szersze aniżeli zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 7 § 3 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, (który przejął zadnia Ministra Infrastruktury) wniósł o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podniesiono, że skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa procesowego w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego, a nie sądowoadministracyjnego, co nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowi, ze uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętym w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39).

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje, z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu znalazło się ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, jest jej znaczenie w przedmiotowej sprawie. Z faktu, że skarżąca nie zgadza się z oceną prawną dokonaną przez Sąd nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia.

Jednakże mimo braku prawidłowej konstrukcji podstawy skargi kasacyjnej, zarzut odnoszący się do naruszeń przepisów postępowania należało uwzględnić, albowiem jego oddalenie z tego powodu, skutkowałoby sanowaniem uchybień proceduralnych mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela zasadniczy zarzut skargi naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że na postanowienie o wezwaniu dłużnika do wykonania obowiązku nie przysługuje zażalenie. Przepis art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zatem zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym służy stronie wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Z kolei w myśl art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, iż w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Zgodnie z art. 143 § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Analiza normatywna postanowień art. 143 § 2 u.p.e.a. wskazuje, że zobowiązanemu służy zarówno prawo zgłoszenia zarzutów, jak i wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Jak wiadomo przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stawiają szczególnych wymogów formalnych wnoszonym przez strony pismom zawierającym środki prawne. Przepisy te mają zaś odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli u.p.e.a. nie stanowi inaczej. W świetle przepisów obu tych ustaw nie istnieją żadne przeszkody do uznania dopuszczalności zarówno zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak i wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, w jednym piśmie, złożonym organowi egzekucyjnemu przez zobowiązanego po otrzymaniu przez niego postanowienia (por. M. Mincer-Jaśkowska, Glosa do postanowienia NSA OZ we Wrocławiu z 28 grudnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1180/90, OSP 1992 r., nr 4, poz. 92).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem, na które przysługuje zażalenie jest postanowienie wzywające do wykonania obowiązku. Z treści przepisu art. 143 § 2 u.p.e.a., biorąc pod uwagę językowe i systemowe dyrektywy wykładni, wynika, że zażaleniu podlega postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, a nie postanowienie o jego zastosowaniu. Z analizy kolejnych przepisów zawartych w rozdziale dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - odebraniu nieruchomości (art. 144 i art. 145 u.p.e.a.) wynika natomiast, że po upływie terminu wyznaczonego w postanowieniu wzywającym do wykonania obowiązku, egzekutor przystępuje do czynności egzekucyjnych zmierzających do odebrania nieruchomości. Oznacza to, że nie jest wydawane kolejne postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Odwołując się bowiem do treści art. 17 § 1 u.p.e.a., formę postanowienia przybierają rozstrzygnięcia i stanowiska organu egzekucyjnego i wierzyciela w sprawach dotyczących prowadzenia egzekucji, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zatem czynności egzekucyjne, czyli w myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, nie wymagają formy postanowienia. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, że przyjęcie interpretacji zaprezentowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skutkowałoby tym, że przepis uprawniający zobowiązanego do złożenia zażalenia w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego byłby przepisem martwym z powodu braku takiego postanowienia w toku całego postępowania egzekucyjnego. W tej materii skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni aprobuje pogląd prawny przyjęty w wyroku NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1741/12, [w:] CBOSA).

Trzeba również mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest wydanie nieruchomości, zachowanie podstawowych zasad procesowych nabiera szczególnej wagi. Wynika to z konstytucyjnoprawnej ochrony własności. Własność korzysta bowiem za szczególnej ochrony zapewnionej w art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, w związku z czym postępowanie egzekucyjne, którego przedmiotem jest wydanie nieruchomości albo opróżnienie lokalu, musi być prowadzone ze ścisłym przestrzeganiem norm odnoszących się do zapewnienia stronom możliwości realizacji ich praw (gwarancji) procesowych.

Nie może natomiast odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku odniesienia się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do kwestii wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Przepis art. 23 § 6 u.p.e.a. zawiera regulacje odnoszące się do wstrzymania czynności egzekucyjnych w trybie nadzoru, a nie w trybie postępowania zażaleniowego, a w związku z tym pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 3 § 1 P.p.s.a. należy zwrócić uwagę, że jest on jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis ten określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych i nakazuje im w ramach kontroli stosować środki przewidziane ustawą. Jego naruszenie mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowania środka nieznanego ustawie. Żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli - niedostrzeżenie naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1025/06; z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II GSK 850/09, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę, dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem.

Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 8 i 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy skarżąca została pozbawiona własności swojej nieruchomości w wyniku postępowania egzekucyjnego pozostając do chwili, obecnej bez odszkodowania. Konstrukcja tego zarzutu jest wadliwa, albowiem zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo, jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu. Naruszenie prawa materialnego, będące następstwem błędnej jego wykładni, można określić, jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko pojęcia występującego w jego treści. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na pominięciu obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie, ewentualnie, ujmując tę kwestię z drugiej strony, na użyciu przepisu, który nie powinien mieć w danej sprawie zastosowania. Skarżąca zarówno w petitum skargi, jak i w jej uzasadnieniu nie wskazała, na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje w drodze odrębnej decyzji i pozostaje poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.