Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 361/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu wniosków S. K., K. W. oraz W. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu na wniosek S. K. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu trzech siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], położonej w P., z powodu sprzeczności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S..

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianym wyżej rozstrzygnięciem złożyli S. K., K. W. oraz W. M..

S. K. reprezentowany przez adwokata M. Ł. podniósł zarzut naruszenia art. 8 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez stwierdzenie, iż decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na oczywistą sprzeczność rozstrzygnięcia z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa" oraz w zw. z § 13 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., przyjętego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) – dalej w skrócie "mpzp" bądź "plan". Zdaniem strony brak jest podstaw do uznania, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem Wójta a przepisami wskazanej ustawy, ponieważ zarówno Wójt Gminy Su. jak i Starosta [...] w trakcie prowadzonych przez siebie postępowań takiej sprzeczności nie stwierdzili. Ponadto wbrew twierdzeniom Kolegium, § 13 ust. 5 planu nie wprowadza zakazu zabudowy. Zakaz zabudowy, o którym jest mowa w powyższym przepisie dotyczy jedynie "zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu", co znajduje uzasadnienie w § 13 ust. 6 mpzp. Jeżeli bowiem ust. 5 ww. paragrafu wprowadzałby ogólny zakaz zabudowy, to nie byłoby sensu określać dla niej warunków, o których mowa w § 13 ust. 6 planu. Ponadto S. K. zarzucił decyzji naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 28 K.p.a., argumentując, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na żądanie E. M., która nie posiada statusu strony w tym postępowaniu, albowiem nie wykazała ona, że ma interes prawny w wydaniu zaskarżonej decyzji, a jej argumentacja ograniczyła się do stwierdzenia, że nie mogła zrealizować analogicznej inwestycji co S.K.. Ponadto w ocenie strony organ błędnie oznaczył datę wydania decyzji przez Wójta, której nieważność została stwierdzona, tj. zamiast [...], powinno być [...]. Podsumowując strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S..

K. W. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i umorzenie postępowania, argumentując, że jest sąsiadem S.K. i prowadzenie prac związanych z realizacją przedsięwzięcia jak i jego eksploatacja nigdy nie było i nie jest uciążliwością w sąsiedztwie.

W. M. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy oraz § 11 ust. 4 mpzp Gminy S., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 6-8, art. 10 § 1, art. 11, art. 89 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie. Konkludując wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a ponadto wnioskował o wyłączenie z ponownego rozpatrywania sprawy K. W., M. S. i S. S., ponieważ rozpoznawanie niniejszego wniosku ponownie przez wspomniane wyżej osoby byłoby sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa i zasadą dwuinstancyjności postępowania.

Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].

Na wstępie rozważań Kolegium wyjaśniło, że w sentencji zaskarżonej decyzji na skutek oczywistej pomyłki pisarskiej została błędnie wskazana data decyzji Wójta Gminy S., tj. zamiast "[...]" powinno być "[...]" Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na poprawność rozstrzygnięcia.

W opinii organu odwoławczego brak jest podstaw do przyjęcia, iż Kolegium stwierdzając nieważność decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] dopuściło się naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy, § 11 ust. 4 oraz § 13 ust. 5 lit. a mpzp Gminy S., czy też przepisów postępowania administracyjnego.

Przytoczywszy w następnej kolejności brzmienie art. 80 ust. 2 ustawy, organ II instancji wywiódł, iż gmina S. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego w każdym przypadku przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne jest stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z jego ustaleniami.

Przedsięwzięcie S. K. dotyczy budowy zespołu trzech siłowni wiatrowych o łącznej mocy 1350 kW, na działce nr [...], położonej w miejscowości P.. Działka ta w ewidencji gruntów sklasyfikowana jest jako rola, zaś według planu miejscowego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "RM" i "R". Lokalizacja siłowni wiatrowych wskazana została na terenie oznaczonym symbolem "R" (grunty orne). Z brzmienia § 13 ust. 5 lit. a planu wynika, że w ramach pozostałej części obszaru objętego planem w ust. 2 wyodrębnia się tereny objęte zakazem zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu, wydzielone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi i oznaczone symbolami literowymi: lasy i tereny otwarte, z podziałem na: lasy - ZL; dolesienia - ZLd; łąki, pastwiska - RŁ; grunty orne - R; eksploatacja powierzchniowa surowców - PG.

S. K. jak i W. M. argumentowali, że przepis § 13 ust. 5 lit. a mpzp nie wprowadza zakazu zabudowy, przez który należy rozumieć "zakaz jakichkolwiek przedsięwzięć, których realizacja wymaga budowy", ale dotyczy jedynie "zakazu zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu", na co wskazuje również dyspozycja § 13 ust. 6 planu wprowadzająca przepisy szczegółowe ustalające konkretne warunki dla projektowanej zabudowy, o której mowa w § 13 ust. 5 planu. Ponadto jak twierdzi drugi z wnioskodawców, zakaz zabudowy o różnym przeznaczeniu dotyczy jedynie "wybranych obiektów", a nie wszystkich.

Powyższe stanowisko jest – w ocenie Kolegium – błędne, ponieważ dyspozycja § 13 ust. 5 lit. a planu, wskazuje na zakaz realizacji jakiejkolwiek nowej zabudowy na wymienionych w powyższym paragrafie terenach o podstawowym przeznaczeniu. Tereny wymienione w § 13 ust. 5 lit. a planu, posiadają odpowiednie podstawowe przeznaczenie: ZL - zieleń leśna (§ 28 ust. 1 lit. a planu), ZLd - dolesienia (§ 29 ust. 1 lit. a planu), RŁ - uprawy łąkowe (§ 30 ust. 1 lit. a planu), R - uprawy polowe (§ 31 ust. 1 lit. a planu), PG - eksploatacja powierzchniowa kopalin ze złóż kruszywa naturalnego: "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" w ramach obszarów i terenów górniczych objętych przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych (§ 32 ust. 1 lit. a planu).

W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja w postaci budowy siłowni wiatrowych położona jest na gruncie ornym ("R"), dla którego podstawowe przeznaczenie terenu to uprawy polowe (§ 31 ust. 1 lit. a). Z zapisu § 13 ust. 5 lit. a planu wynika, że m.in. powyższy obszar jest objęty "zakazem zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu". Wobec tego, wprowadzenie każdego innego przeznaczenia na przedmiotowy teren, niż uprawy polowe, będzie dyskwalifikować planowane przedsięwzięcie pod względem dopuszczalności jego realizacji na tym terenie. Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że budowa siłowni wiatrowych nie posiada w jakimkolwiek stopniu przeznaczenia rozumianego jako "uprawy polowe"'. Celem podstawowym inwestycji jest wytwarzanie energii elektrycznej, zatem jest to przedsięwzięcie o charakterze przemysłowym. Zaznaczyć trzeba, że jakiekolwiek odstępstwa w tym zakresie dopuszczalne są w oparciu o § 31 planu, ale zapisy powyższego paragrafu odnoszą się jedynie do istniejącej już zabudowy, czy infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 31 ust. 1 lit. b planu, za dopuszczalne przeznaczenie terenu oznaczonego jako "R", uznaje się istniejącą zabudowę mieszkaniową zagrodową, jednorodzinną oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą. Ponadto z ust. 2 lit. a ww. paragrafu wynika zakaz wydzielania działek w celach budowlanych, natomiast w § 31 ust. 4 lit. a planu zostało wskazane, że dla istniejącej zabudowy dopuszcza się wyłącznie bieżące remonty.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia S. K., że § 13 ust. 6 planu bezpośrednio wskazuje na możliwość zabudowy terenów wymienionych w § 13 ust. 5 planu, Kolegium zauważyło, że § 13 ust. 6 stanowi, że dla terenów o tym samym przeznaczeniu podstawowym, wyróżnionych na rysunku planu w skali 1:1000 i wymienionych w ust. 4 oraz wyróżnionych na rysunku planu w skali 1:5000 i wymienionych w ust. 5, wprowadza się przepisy szczegółowe zawarte w Rozdziale III i Rozdziale IV, dotyczące: przeznaczenia terenu, podziału na działki, sposobu zagospodarowania, warunków dla istniejącej zabudowy, warunków dla projektowanej zabudowy. Wspomniany paragraf nie odnosi się wyłącznie do § 13 ust. 5 planu, ale również do ust. 4 ww. paragrafu, obejmującego tereny zurbanizowane i tereny układu komunikacji. W kwestii określenia "warunków dla projektowanej zabudowy" dla terenów wskazanych w § 13 ust. 5 lit. a, ustalenia planu są natomiast jednoznaczne. Wynika z nich, że dla terenów o podstawowym przeznaczeniu wymienionych w powyższym paragrafie, plan albo wprowadza wyraźny zakaz nowej zabudowy (Rozdział IV: § 28 ust. 3 lit. f, § 29 ust. 3 lit. d, § 30 ust. 3 lit. e) albo ogranicza się do określenia warunków (o których mowa w § 13 ust. 6 planu) jedynie dla istniejącej już zabudowy (Rozdział IV § 31 ust. 4 lit. a), czy specyficznej cechy terenu w przypadku eksploatacji złóż piasku nie dopuszczającej innego zagospodarowania terenu niż eksploatacja (Rozdział IV § 32 ust. 3). Kwestia możliwości tworzenia nowej zabudowy na terenach wymienionych w § 13 ust. 5 lit. a planu została wobec powyższego wyłączona.

W przekonaniu organu II instancji trudno zatem zrozumieć jaką możliwość zabudowy z wyłączeniem "wybranych" obiektów na wskazanych wyżej terenach o podstawowym przeznaczeniu, tym bardziej oznaczonych symbolem "R", wnioskodawca miał na myśli. Z zapisów § 13 ust. 5 lit. a planu wynika bowiem zakaz zabudowy jakichkolwiek przedsięwzięć, których realizacja wymaga budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), obejmującej w szczególności odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego.

Odnosząc się następnie do zarzutu W. M., iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie § 11 pkt 4 planu, zezwalający na rozbudowę i modernizację istniejącego systemu zasilania w energię elektryczną Kolegium podkreśliło, że z dyspozycji § 11 pkt 4 lit. a planu wynika, że obszar gminy jest zaopatrzony w energię elektryczną pochodzącą z sieci średniego napięcia składającej się głównie z linii napowietrznych 15 kV oraz stacji transformatorowych słupowych, powiązanej ze stacją transformatorową - głównym punktem zasilania 110/15 kV "[...]". Wobec tego budowa siłowni wiatrowych nie może być rozumiana jako rozbudowa istniejącego systemu zasilania. Jest to bowiem całkowicie odrębne zamierzenie inwestycyjne, stanowiące alternatywne od dotychczasowego źródło energii. Plan nie stanowi natomiast, że zaopatrzenie gminy w energię elektryczną pochodzi również z istniejących farm wiatrowych, a w ocenie Kolegium, jedynie w takim przypadku byłaby możliwa ich ewentualna rozbudowa.

Ponadto W. M. wskazując, że Rozdział II planu zawiera zapisy dla całego obszaru objętego planem, pominął fakt, że jego zapisy posiadają charakter "ogólny". Wskazane w tymże rozdziale regulacje mają zatem zastosowanie, o ile określone kwestie nie zostały sformułowane w odmienny sposób przez przepis szczególny. Dyspozycja § 11 planu określa na obszarze objętym planem zasady realizowania infrastruktury technicznej, lecz zasady te mogą mieć zastosowanie tylko w przypadku terenów, na których jest możliwe wprowadzenie jakiejkolwiek zabudowy. Takim terenem nie są jednak grunty orne, jako objęte zakazem zabudowy.

Fakt, iż zdaniem S. K., zarówno Wójt Gminy S. przy wydawaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, jak i Starosta [...] przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie uznali, że zapisy planu, budzą wątpliwości, nie stanowi w niniejszej sprawie żadnego argumentu.

Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w ocenie organu II instancji zarzut K. W. dotyczący prowadzenia prac związanych z realizacją przedsięwzięcia jak i jego obecną eksploatacją.

Ustosunkowując się w następnej kolejności do kwestii interesu prawnego E M., organ administracyjny stwierdził, że z przedstawionej przez inwestora mapy, obszar oddziaływania projektowanych siłowni wiatrowych rozciąga się m.in. na działki nr [...] i [...], których współwłaścicielką jest E. M.. W tej sytuacji była ona legitymowana do złożenia wniosku w trybie przewidzianym w art. 157 § 2 K.p.a.

Podsumowując Kolegium powołując się na regulację art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wobec tego należało stwierdzić jej nieważność. Wójt Gminy S. nie miał podstaw do wydania wspomnianej decyzji w sytuacji, kiedy § 13 ust. 5 lit. a planu wprowadza zakaz jakiejkolwiek zabudowy dla terenów oznaczonych w planie symbolem "R", posiadających przeznaczenie dla upraw rolnych. W tej sytuacji wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stanowiło rażące naruszenie prawa, tj. art. 80 ust. 2 ustawy oraz § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, było zatem w pełni zasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, S. K. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów art. 8 K.p.a. i 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji własnej tego organu z dnia [...] stwierdzającej, iż decyzja Wójta Gminy S. została wydana z rażącym naruszeniem prawa przybierającym postać rzekomo oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisem art. 80 ust. 2 ustawy w zw. z § 13 ust. 5 mpzp Gminy S. w sytuacji, gdy:

1) w przedmiotowej sprawie brak jest elementu oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia

Wójta z przepisami ustawy odczytywanymi z uwzględnieniem zapisów planu miejscowego, albowiem zapisy samego planu są niejasne, dając możliwość przyjęcia odmiennej interpretacji od tej, którą zaprezentowało Kolegium, a wobec braku elementu oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisami prawa nie sposób mówić, by w sytuacji gdy decyzja Wójta wydana została z naruszeniem prawa, można było owo naruszenie kwalifikować jako "rażące",

2) w ocenie skarżącego § 13 ust. 5 planu nie wprowadza zakazu zabudowy, przez który należy rozumieć zakaz jakichkolwiek przedsięwzięć, których realizacja wymaga budowy, albowiem zakaz zabudowy, o którym mowa w powołanym zapisie sformułowany jest w następujący sposób: "w ramach pozostałej części obszaru objętego planem wymienionej w ust. 2 wyodrębnia się tereny objęte zakazem zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu", gdzie "zabudowa" winna być rozumiana nie jako czasownik oznaczający wykonywanie inwestycji budowlanej, lecz jako rzeczownik oznaczający konkretne rodzaje (formy) inwestycji (np. zabudowa gospodarcza), a sam zapis zmierza do ujednolicenia tak rozumianej zabudowy. Wskazany sposób interpretacji koreluje z zapisem § 13 ust. 6 planu, gdzie dla terenów o tym samym przeznaczeniu podstawowym, wymienionych w ust. 5, wprowadza się przepisy szczegółowe zawarte w Rozdziale III i Rozdziale IV, w których dopiero wprowadza się konkretne warunki dla projektowanej zabudowy i w których nie wprowadzono ogólnego zakazu realizowania nowej zabudowy, dla terenów oznaczonych jako grunty orne.

Z ostrożności procesowej skarżący podtrzymał zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 157 § 2 w zw. z art. 28 K.p.a., podnosząc, że z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpiła E. M., która nie miała i nie powinna mieć statusu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S., gdyż nie wykazała interesu prawnego w wydaniu zaskarżonej decyzji przez Kolegium.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd oceniając w tym kontekście legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] o stwierdzeniu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] ustalającej na wniosek S. K. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu trzech siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], położonej w P. stwierdził, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest przesłanek do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami postępowania sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zachodziły podstawy do stwierdzenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieważności decyzji Wójta Gminy S. z powodu rażącego naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "ustawa" w zw. z § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., przyjętego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) – dalej w skrócie "mpzp" bądź "plan".

Zdaniem Kolegium zapisy planu wprowadzają dla terenów oznaczonych symbolem "R", na których znajduje się działka skarżącego o nr ewid. [...] zakaz jakiejkolwiek zabudowy. Powyższe stanowisko SKO przedstawiło w motywach zaskarżonej decyzji, dokonując spójnej i logicznej analizy postanowień mpzp. Przeciwne stanowisko natomiast prezentuje skarżący, wywodząc, że na terenach oznaczonych symbolem "R" plan w § 13 ust. 5 nie wprowadza ogólnego zakazu realizowania nowej zabudowy, a co za tym idzie, że dopuszczalna jest lokalizacja siłowni wiatrowych.

Aby odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż przesłanką stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 363/11 – Lex nr 1145109, z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10 – Lex nr 1145613, z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 920/11 – Lex nr 1126285). Przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2090/10 - Lex nr 1138066).

W myśl art. 80 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia decyzji przez Wójta Gminy S., warunkiem wydania przez właściwy organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było uprzednie stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile plan ten został uchwalony.

Jak wynika z załączonego do sprawy materiału dowodowego skarżący planował na terenie działki nr ewid. [...]położonej w miejscowości P., gmina S. budowę zespołu trzech siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a zatem obiektów budowlanych, zdefiniowanych w art. 3 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) jako budowla i wymagających wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że obiekty te stanowią zabudowę terenu, na którym powstały.

Na terenie Gminy S., jak trafnie oceniło Kolegium, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj.[...] nr [...], poz. [...]).

W świetle wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami "RM" i "R", przy czym zgodnie z kopią mapy ewidencyjnej w skali 1:500 załączoną przez skarżącego do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach siłownia wiatrowa miała zostać zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem "R", a więc na gruntach ornych, dla których plan miejscowy wprowadza zakaz zabudowy. Wniosek taki wynika jednoznacznie z analizy zapisów § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 planu, które wbrew temu, co wywodzi skarżący, nie wymagają szczególnych zabiegów interpretacyjnych dla prawidłowego odczytania ich brzmienia normatywnego.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że Rozdział II planu opatrzony tytułem "Ustalenia ogólne dla całego obszaru" składa się z przepisów od § 6 do § 13.

Przepis § 13 w sześciu ustępach ustala zasadę podziału obszaru objętego planem. I tak w ust. 1 i 2 wprowadza zasadniczy podział na fragmenty obszaru oznaczone kolejnymi liczbami 1-18, dla których obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1:1000 i tzw. pozostałą część obszaru objętego planem, dla której obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1: 5000.

Do obszarów oznaczonych liczbami 1-18, czyli o których mowa w § 13 ust. 1 odnoszą się regulacje z ust. 3, 4 i ust. 6.

Dla obszarów tzw. pozostałych, o których stanowi § 13 ust. 2, w ust. 5 tego przepisu w ramach zasad ogólnych wyodrębniono tereny objęte zakazem zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu, w tym także lit. a – dla gruntów ornych oznaczonych symbolem R, na których niewątpliwie znajduje się działka skarżącego. Jednocześnie § 13 ust. 6 stanowi, że oprócz tych ogólnych zasad plan w Rozdziale III i Rozdziale IV wprowadza przepisy szczegółowe dotyczące: przeznaczenia terenu, podziału na działki, sposobu zagospodarowania, warunków dla istniejącej zabudowy, warunków dla projektowanej zabudowy. Tym samym zasadny jest wniosek, że w świetle ogólnych zapisów planu grunty orne wykluczone zostały z możliwości jakiejkolwiek zabudowy.

Na marginesie powyższych uwag wskazać również wypada, że plan miejscowy Gminy S. nie przewiduje możliwości budowy elektrowni wiatrowych. Świadczy o tym zapis § 11 ust. 4 lit. a i b mpzp, który normuje zasady budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej, stanowiąc iż w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną plan przewiduje sieć średniego napięcia z linii napowietrznych oraz stacji transformatorowych słupowych (lit. a), istniejący system zasilania w energię elektryczną (...), może być rozbudowany i modernizowany (...) – (lit. b).

Wbrew zatem stanowisku skarżącego, plan nie przewiduje możliwości budowy nowych obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną, a jedynie rozbudowę i modernizację już istniejącego systemu zasilania, jako elementu infrastruktury technicznej.

Rozdział III określa zaś szczegółowe ustalenia dla terenów objętych rysunkiem planu 1:1000: § 14 – symbol RM, § 15 – symbol MN, § 16 – symbol MW, § 17 – symbol ML, § 18 – symbol U, § 19 – symbol U/Z, § 20 – symbol US, § 21 – symbol P-U, § 22 - symbol W, § 23 – symbol K, § 24 – symbol E, § 25 – symbol T, § 26 – symbol ZP, § 27 – symbol ZC. Z kolei, Rozdział IV normuje ustalenia szczegółowe dla terenów objętych rysunkiem planu w skali 1:5000: § 28 – symbol ZL, § 29 – symbol ZLd, § 30 – symbol RŁ, § 31 – symbol R, § 32 – symbol PG, § 33 – symbole dotyczące dróg.

Przepis § 31 ust. 1 dla terenów oznaczonych symbolem "R", a więc także dla części nieruchomości skarżącego, na której planował on lokalizację siłowni wiatrowych, jako podstawowe przeznaczenie określa uprawy polowe, zaś jako dopuszczalne przeznaczenie – istniejącą, a nie nowoprojektowaną, zabudowę zagrodową, jednorodzinną oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą. Rzeczony przepis § 31 w żadnym z ustępów nie wprowadza możliwości nowej zabudowy, ustalając wyłącznie zasady dla istniejącej zabudowy, co w powiązaniu w regulacją § 13 ust. 5 lit. a, pozwala wyciągnąć jednoznaczny wniosek, że na terenach oznaczonych w mpzp Gminy S. symbolem "R" występuje zakaz zabudowy, a co za tym idzie niedopuszczalna jest realizacja inwestycji planowanej przez S. K..

Podsumowując poczynione wyżej rozważania Sąd w pełni podzielił argumentację Kolegium przedstawioną szczegółowo w motywach zaskarżonej decyzji i uznał, że Wójt Gminy S. z rażącym naruszeniem prawa decyzją z dnia [...] ustalił dla S. K. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Skoro bowiem zapisy § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wykluczają możliwość lokalizacji na tym terenie "nowej" zabudowy, wskazując iż występuje zakaz zabudowy, to tym samym Wójt Gminy S. ustalając na wniosek skarżącego środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia rażąco naruszył przepis art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, co uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji tego organu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd odnosząc się w następnej do kolejności do zarzut skargi dotyczącego naruszenia art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić trzeba, że stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji.

E. M., na której wniosek Kolegium wszczęło i prowadziło postępowanie nieważnościowe, jest współwłaścicielką działek o nr ewid. [...] i [...], co potwierdzają załączone do sprawy wypisy z rejestru gruntów. Wspomniane nieruchomości, jak trafnie argumentował organ orzekający, w świetle przedstawionej przez inwestora mapy ewidencyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanych siłowni wiatrowych, co bezspornie dowodzi, że obok interesu faktycznego E.M. posiadała interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S., pomimo tego, że nie była ona stroną postępowania zwykłego poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uprawniony był również do działania z urzędu traktując złożony przez E. M. wniosek jako sygnał do wszczęcia postępowania nieażnościowego.

Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły rzutować na ocenę jej legalności.

Z tych wszystkich powodów, Sąd mając na względzie dyspozycję art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

n.k-o.