Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 11/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 7 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A. N. (N.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania A. N., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

A. N. posiada prawo jazdy kategorii B o numerze [...], wydane w dniu [...] r. przez Starostę [...], ważne bezterminowo i bez ograniczeń co do używania pojazdów. W dniu 6 sierpnia 2015 r. do Starosty [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. wydane przez Instytut Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, B1, B, BE, T. Pismami z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz 3 września 2015 r. skarżący, a następnie reprezentujący go pełnomocnik domagali się weryfikacji wskazanego powyżej orzeczenia lekarskiego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przedłożonym przez tego pełnomocnika zaświadczeniu lekarskim z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz opinii o pracowniku z tej samej daty. Ponadto zawarto żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodów na okoliczność trybu życia strony, jej zachowań i postawy wobec otoczenia i rodziny oraz przedstawienia całej dokumentacji dotyczącej A. N., w tym także dokumentacji medycznej, sporządzonej w związku z powyższym orzeczeniem lekarskim.

W odpowiedzi na powyższe pisma, Starosta [...] w piśmie z dnia 10 września 2015 r. poinformował, powołując się na pismo Marszałka Województwa [...] z dnia 4 września 2015 r., iż przedmiotowe orzeczenie lekarskie jest ostateczne, ponieważ zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który jest jednostką przeprowadzającą badania w trybie odwoławczym w myśl art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.). W ocenie organu, brak jest podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, gdyż nie będzie ono miało wpływu na zmianę stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Starosta [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) zwanego dalej K.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, cofnął A. N. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Podstawą wydania decyzji było orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...], stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM, B1, B, BE, T, wystawione przez Instytut Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. N. podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a., poprzez działanie oczywiście sprzeczne z przepisami prawa i wydanie decyzji administracyjnej niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym oraz bezczynność w zakresie podjęcia działań zmierzających do weryfikacji orzeczeń lekarskich, będących podstawą wydania przedmiotowej decyzji;

- art. 6, 7, 8 i 10 § 1 do § 3 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji, w szczególności z nastawieniem na skrajny formalizm, z pominięciem inicjatywy dowodowej strony i całkowitym zaniechaniem poczynienia ustaleń zgodnych ze stanem faktycznym, jak również uniemożliwienie stronie zapoznania się z wnioskowaną dokumentacją lekarską;

- art. 75 § 1 w zw. z art. 77 §1 i § 2 w związku z art. 78 § 1 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu wnioskowanych przez stronę dowodów i nie wydanie żadnych postanowień w przedmiocie złożonych wniosków dowodowych, a także zaniechaniu przeprowadzenia ich z urzędu;

- art. 24 § 3 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przez osobę, która jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, w piśmie z dnia 10 września 2015 r., ujawniła jakiego rodzaju decyzję ma zamiar podjąć, co wywołuje uzasadnione wątpliwości, zarówno co do obiektywizmu, jak i bezstronności organu i jego pracowników.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podnosił, iż w aktach sprawy nie ma dokumentów, które wskazywałyby na to, jakiego rodzaju badania zostały przeprowadzone oraz jaki był ich przebieg, a taki stan rzeczy nie pozwala na kontrolę prawidłowości przeprowadzonych procedur medycznych. Wskazano także, że odwołujący we własnym zakresie skonsultował się psychiatrycznie, a uzyskane na tej podstawie zaświadczenie lekarskie znacząco różni się od orzeczenia lekarskiego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Również życie prywatne i zawodowe odwołującego i jego codzienna aktywność pozostają w sprzeczności z wydanym w sprawie orzeczeniem.

W kolejnym piśmie uzupełniającym odwołanie, dodatkowo zarzucono naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Swoje rozstrzygnięcie Kolegium oparło o treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, z którego wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organ wskazał, że ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest wiążące dla organów administracji, które nie mogą wydać decyzji o innej treści niż cofającą uprawnienia. Z uwagi na powyższe, orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie mogły uwzględnić powołanych w odwołaniu i pozostałych pismach w sprawie okoliczności i wniosków strony i jej pełnomocnika. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie. Starosta nie prowadzi bowiem żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, ale w tym zakresie obowiązany jest do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach reprezentowany przez fachowego pełnomocnika A. N. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania dowodowego, poprzez pominięcie kierowanych przez stronę wniosków dowodowych przeciwko treści orzeczenia lekarskiego, będącego podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. W ocenie skarżącego, organ pomijając przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów pozbawił się możliwości rzetelnej, wnikliwej i kompleksowej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału. W ocenie pełnomocnika, rozbieżność pomiędzy treścią orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. wydanego przez Instytut Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. a zaświadczeniem lekarskim przedłożonym przez skarżącego oraz codziennym sposobem funkcjonowania skarżącego, który wyklucza możliwość przyjęcia choroby alkoholowej, powinna spowodować co najmniej ponowne przebadanie skarżącego w celu zweryfikowania opinii dla niego niekorzystnej. Pełnomocnik wskazywał także, że decyzja o odebraniu prawa jazdy uniemożliwi skarżącemu wykonywanie pracy zarobkowej, co może prowadzić do realnych problemów z utrzymaniem rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o cofnięciu posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B ze względu na stan jego zdrowia. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie ze wskazanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W ocenie Sądu, z treści przytoczonego przepisu wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które ma zdecydowanie większe znaczenie dla interesu publicznego niż zaspokajanie potrzeb komunikacyjnych osoby niezdolnej do prowadzenia pojazdu. Użyte w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Weryfikacja następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 532/10), a zatem nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo, orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1269/14).

Na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 949 ze zm.) zwane dalej rozporządzeniem, które reguluje m.in. tryb postępowania w przedmiocie wydania ww. orzeczenia przez lekarza orzecznika, jednocześnie określając podmioty uprawnione do dokonania badań. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia – w niniejszym przypadku jest to Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Regulacja powyższa, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie decyzyjnego skierowania na badania, zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Na etapie powyższego postepowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego I instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w I instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 91/14).

Z mocy art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania.

Orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury, nie podlegają zatem weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06). Związanie, o którym wyżej mowa nie oznacza braku jakiejkolwiek możliwości zakwestionowania dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Jednak możliwość ta nie może wykraczać poza dozwolone według art. 76 § 3 K.p.a. przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Dodatkowe zawężenie możliwości kwestionowania takiego orzeczenia w toku postępowania prowadzonego przez starostę wynika ze szczególnego charakteru tego dokumentu. Skoro dokumentem urzędowym jest orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wymagające wiedzy specjalnej, wytworzone w toku szczególnej procedury, to może być zweryfikowane tylko w tej szczególnej procedurze przewidzianej przepisami ustawy o kierujących pojazdami. Z przepisów ustawy o kierujących pojazdami wynika, że dokonywanie oceny istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało przekazane wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom, wojewódzkim ośrodkom medycyny pracy oraz podmiotom medycznym enumeratywnie wymienionym w § 11 ust. 2 rozporządzenia. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia jest ściśle określony. Przewidziana jest także szczególna procedura dająca możliwość przeprowadzenia ponownego badania w swoistym trybie odwoławczym. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są badania lekarskie powoduje, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie badań medycznych w inny sposób dla potrzeb postępowania przed organem administracji. W szczególności nie jest możliwa weryfikacja treści orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydanego przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy lub jak w tym przypadku przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącego oznaczałoby, że organ administracji orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi zostałby upoważniony między innymi do oceny dokumentacji medycznej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie lekarskie. Powyższe czynności nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby to niemożliwe, gdyż organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Kwestionowane orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym, któremu Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc dowodową w zakresie tego co nim stwierdzono, bowiem dokument ten, jak wskazano wyżej, został sporządzony w przypisanej formie i przez powołane do tego organy w zakresie ich działania – rzeczowo, miejscowo i instancyjnie.

Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Zarzuty wyrażone w skardze, wobec opisanych wyżej okoliczności nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione z następujących powodów. Otóż organy administracji obydwu instancji nie mają jakichkolwiek uprawnień do tego, aby kwestionować treść orzeczenia lekarskiego. Takie uprawnienia posiadał skarżący poprzez wniesienie odwołania. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego, jednak nie zostało ono uwzględnione. Przedstawione przez pełnomocnika skarżącego zarzuty i twierdzenia nie były w stanie podważyć tego, co wynika z treści znajdującego się w aktach orzeczenia lekarskiego. Jego wewnętrzne przeświadczenie o dobrym stanie zdrowia, nie przemawia przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami.

Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, określona w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i kierujących pojazdami.

Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. Przymiot ostateczności orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawniony Instytut, wynika bowiem z przepisu rangi ustawowej. Z mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie związani zaś są ustawami. Krąg podmiotów uprawnionych do wydawania orzeczeń lekarskich reguluje zaś rozporządzenie, którego zakres nie wykracza poza delegację ustawową z art. 84 ust. 1 cyt. ustawy. Formalizm działania organów i ograniczenie katalogu środków dowodowych jest zatem wynikiem związania przepisami rangi ustawowej i wydawanym na jej podstawie aktem wykonawczym.

Niedopuszczalne było zatem przeprowadzenie postępowania dowodowego w żądanym przez skarżącego zakresie. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów nastąpiła w formie pisma z dnia 10 września 2015 r., podpisanego przez Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu. Aczkolwiek stanowisko nie przybrało nazwy postanowienia, lecz niewątpliwie spełnia minimalne wymogi takiego władczego aktu w świetle art. 124 K.p.a., bowiem wydający je pracownik był upoważniony do działania w imieniu organu, co potwierdza fakt powołania się na upoważnienie w samej decyzji. Nawet przy odmiennym rozumowaniu w zakresie charakteru tego pisma, brak odmowy przeprowadzenia dowodów w drodze postanowienia, nie może być kwalifikowany jako naruszenie art. 123 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotne jest bowiem jedynie stwierdzenie, że żądane przez skarżącego postępowanie dowodowe przeciwko treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie było dopuszczalne. Jedynie stwierdzenie przestępstwa przy wydaniu tego orzeczenia uzasadniałoby podważenie jego waloru dowodowego jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 K.p.a.

Brak też podstaw do ferowania zarzutu naruszenia art. 24 § 3 K.p.a. Skarżący nie złożył bowiem wniosku o wyłączenie pracownika w trybie powołanego przepisu, a jedynie wystąpił do Wojewody [...] o podjęcie działań w trybie nadzoru. Nie zachodzą też żadne przesłanki wyłączenia pracownika w trybie art. 24 § 1 K.p.a. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że decyzja została wydana przez pracownika organu, który podlegał wyłączeniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.

Skarga na tryb przeprowadzenia badań lekarskich mogła być jedynie przedmiotem trybu nadzorczego, sprawowanego przez Marszałka Województwa, z której to drogi skarżący skorzystał (pismo tego organu z dnia 24 września 2015 r. – k. 10).

Sąd działając również z urzędu nie dopatrzył się naruszeń prawa, które musiałyby skutkować stosowaniem wobec przedmiotu skargi kompetencji kasacyjnych. Wydana w sprawie decyzja wypełnia swe prewencyjne funkcje, przez co powinna pozostać w obrocie prawnym.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona, wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają bowiem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla natomiast zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.