Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 1005/94
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1994-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Działalność gospodarcza
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 27 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Z postanowień art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie wynika, aby z każdym rodzajem działalności prowadzonej przez jedną osobę była związana odrębna podmiotowość w zakresie podatku od towarów i usług.

TEZY

Z postanowień art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie wynika, aby z każdym rodzajem działalności prowadzonej przez jedną osobę była związana odrębna podmiotowość w zakresie podatku od towarów i usług.


SENTENCJA

oddala skargę w przedmiocie ustalenia podatku od towarów i usług za październik 1993 r.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik Zdzisława O. wniósł skargę na decyzję Izby Skarbowej w J. G. z dnia 7 marca 1994 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. Z dnia 27 grudnia 1993 r. (...) wydaną na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, którą ustalono wysokość podatku od towarów i usług należnego od Zdzisława O. za październik 1993 r. na 49.412.000 zł przy zastosowaniu stawki 22 procent.

Zdzisław O., prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług gastronomicznych - restauracja i pizzeria "S." oraz usług stomatologicznych - Specjalistyczna Przychodnia Stomatologiczna - w B., złożył w kwietniu 1993 r. druk rejestracyjny VAT-1 i VAT-1A, zaś w sierpniu 1993 r. - oświadczenie o wyborze zwolnienia VAT-6, w którym stwierdził, że zwolnienie dotyczy przychodów uzyskiwanych z działalności gastronomicznej nie przekraczających w 1992 r. kwoty 4 miliardów złotych.

Urząd Skarbowy w B. Poinformował Zdzisława O. pismem z 6 września 1993 r., że obrót z prowadzonej przez niego działalności wyniósł w 1992 r. 5 328 957 000 zł, wobec czego jest podatnikiem podatku od towarów i usług i powinien składać odpowiednie miesięczne deklaracje, począwszy od lipca 1993 r.

Kontrola przeprowadzona w listopadzie 1993 r. w obu zakładach Zdzisława O. wykazała, że nie prowadzi on ewidencji oraz nie składa deklaracji wymaganych dla celów podatku VAT przepisami art. 10 ust. 1 i art. 27 ust. 4 cytowanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. - podatnik był zdania, że organ podatkowy niesłusznie połączył obroty uzyskane w 1992 r. z działalności podlegającej opodatkowaniu i zwolnionej od opodatkowania. Następstwem kontroli było wydanie przez Urząd Skarbowy ww. decyzji o wymiarze podatku VAT.

W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego podnoszono, że narusza ona przepisy art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy przez uznanie, iż prowadzenie prze podatnika równolegle dwóch rodzajów działalności gospodarczej, w tym jednej zwolnionej z mocy prawa o podatku VAT, powoduje eliminację tego zwolnienia, wobec osiągnięcia łącznego obrotu przekraczającego 4 miliardy złotych.

Izba Skarbowa utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji powołała się na art. 14 cytowanej ustawy, z którego wynika, że odwołujący się od 5 lipca 1993 r. stał się podatnikiem - płatnikiem podatku VAT. Zwolnienie od podatku VAT mogło objąć tylko tych podatników, u których wartość sprzedaży i usług w 1992 r. - bez podziału na obrót opodatkowany i nie opodatkowany - wynosiła ponad 600 mln zł do 4 mld zł. Zdzisław O. nie prowadził odrębnego rejestru zakupów i sprzedaży dla potrzeb podatku VAT i nie złożył deklaracji VAT, co uzasadniało ustalenie podatku należnego od obrotu ze świadczenia usług gastronomicznych.

W skardze na decyzję organu odwoławczego zarzucono - tak jak w odwołaniu, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Zdaniem strony skarżącej błędny jest pogląd organu odwoławczego, iż osiągnięcie przez skarżącego w 1992 r. łącznych dochodów przekraczających 4 mld zł powoduje obligatoryjna podległość podatkowi od towarów i usług, mimo że obrót z usług gastronomicznych był mniejszy od 4 miliardów złotych, a pozostała część to usługi stomatologiczne zwolnione od podatku VAT - wykładnia taka jest sprzeczna z ratio legis ustawy. Błędna jest tez interpretacja, iż łączne traktowanie obrotów za 1992 r. wynika z art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentacje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, co następuje:

Ocena zaskarżonej decyzji sprowadza się do zajęcia stanowiska w kwestiach, czy wartość sprzedaży - obrót - osiągnięta przez Zdzisława O. w roku podatkowym 1992 r. mieściła się w przedziale 600 mln zł - 4 mld zł, co uprawniałoby podatnika do uzyskania zwolnienia od podatku VAT przez złożenie stosownego oświadczenia /art. 14 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług/; czy wartość sprzedaży z obu rodzajów prowadzonej działalności należy traktować łącznie; oraz w razie uznania, iż skarżącemu nie służyło takie zwolnienie od podatku, czy prawidłowo ustalono skarżącemu wymiar podatku VAT za październik 1993 r.?

Jest niewątpliwe, że Zdzisław O. uzyskał w 1992 r. obrót z działalności gastronomicznej - 1.453.790.000 zł, a z działalności w zakresie usług stomatologicznych - 3.875.167.000 zł, łącznie - 5.328.957.000 zł.

Treść art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy wykazuje wyraźnie, że pogląd skarżącego, jakoby mógł on skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w tym przepisie, jest błędne. Uzyskanie zwolnienia tam określonego jest uzależnione od wartości sprzedaży towarów i usług u podatnika w poprzednim roku podatkowym oraz od złożenia odpowiedniego oświadczenia w wyznaczonym terminie.

We wspomnianym przepisie nie wprowadzono rozróżnienia miedzy wartością sprzedaży - obrotem - podlegającą opodatkowaniu i zwolniona od podatków w roku ubiegłym, a zatem wartość tę należy traktować łącznie - z wszystkich rodzajów prowadzonej działalności.

W 1992 r. wartość sprzedaży usług gastronomicznych i stomatologicznych przez skarżącego przekroczyła 4 mld zł, nie mógł więc on uzyskać zwolnienia od podatku VAT według zasad art. 14 ust. 2 ustawy.

Nie można zgodzić się z poglądem odwołania i skargi, usiłującym wywodzić odrębność obu działalności Zdzisława O. dla celów podatkowych z treści art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. Art. 5 ust. 1 określa bowiem, kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług i z postanowień tego artykułu nie wynika, aby z każdym rodzajem, działalności prowadzonej przez jedna osobę była związana odrębna podmiotowość w zakresie wspomnianego podatku. Zarówno działalność gastronomiczna "S-P. -R", jak i stomatologiczna - Specjalistyczna Przychodnia Stomatologiczna "S." jest prowadzona przez Zdzisława O. we własnym imieniu i nie istnieje żadna przesłanka do odrębnego traktowania przychodów z tych działalności dla uzyskania przywilejów wynikających z art. 14 ust. 2.

Fakt zwolnienia usług stomatologicznych od podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 /załącznik nr 2 do ustawy, poz. 10/ nie może mieć żadnego wpływu na interpretacje art. 14 ust. 2 i powodować wyłączenia wartości tych usług z wartości sprzedaży w 1992 r.

Sposób wyznaczenia wysokości podatku od towarów i usług za październik 1993 r. przez organy podatkowe nie budzi zastrzeżeń. Ustalenia organów podatkowych, że skarżący nie prowadził odrębnych ewidencji spełniających wymogi określone w art. 27 ust. 4 cytowanej ustawy, są zgodne ze stanem rzeczywistym, co musiało spowodować dokonanie wymiaru należności przy zastosowaniu stawki 22 procent, bez obniżenia podatku należnego o podatek naliczony /art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy/. Wobec powyższych stwierdzeń, które wykazują, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalono na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Zdzisława O. jako nieuzasadnioną.