Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 801/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, art. 35 ust. 4, art. 35 ust. 3, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda (dalej: Wojewoda) decyzją z [...] r., znak: [...], działając na podstawie art. art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. J. (dalej także: skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej także: Starosta) z [...] r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...], w S. , gmina U. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że [...] r. skarżący złożył w Starostwie Powiatowym w R. wniosek o pozwolenie na budowę projektowanego budynku mieszkalnego oraz o pozwolenie na rozbiórkę dotychczas istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Starosta postanowieniem z [...] r., znak: [...], nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonych do zatwierdzenia projektach budowlanych, m.in. poprzez dostosowanie do wymogów przewidzianych przepisami:

- informacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia projektów przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. nr 120, poz. 1126 ze zm.);

- projektów budowlanych do zgodności z § 4 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu projektu budowlanego (Dz. U z 2017 r. poz. 1935 ze zm.);

- lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rada Gminy U. Nr [...] z [...] r. (dalej także: m.p.z.p.).

Następnie, pomimo uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego przez skarżącego, Starosta uznał, że projekt ten nadal nie spełnia wymagań prawa i wskazaną decyzją, na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że decyzja narusza prawo wskutek błędnej interpretacji postanowień m.p.z.p. dotyczących odległości zabudowy od krawędzi jezdni drogi powiatowej.

Opisaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Starosty co do zasadności odmowy udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę i stwierdził, że zatwierdzony projekt nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa, w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezgodność z ustaleniami m.p.z.p. wynika z tego, że skarżący planuje zabudowę w odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej, a więc bliższej niż dopuszczalna odległość 30 m (w § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.z.p.). § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p., który wprowadza wyjątek od tej reguły, nie może mieć zastosowania w sprawie. Nie został bowiem spełniony określony tym przepisem warunek, gdyż zabudowa na odcinkach 100 m wzdłuż drogi powiatowej (działka nr [...]) na wschód i na zachód względem działki nr [...] nie tworzy wyznaczonej linii zabudowy w odległości mniejszej niż 30 m od krawędzi opisywanej drogi. Zdaniem Wojewody, jako błąd należy ocenić powoływanie się przez skarżącego na usytuowanie budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...]. Zgodnie z wolą skarżącego nie będzie on dalej użytkowany – jest przeznaczony do rozbiórki, a zatem nie może być jednocześnie zaliczony do obiektów tworzących linię zabudowy. Plan miejscowy nie przewiduje szczególnych zasad lokalizacji obiektów względem dróg w przypadku ich odbudowy.

W skardze do Sądu na decyzję Wojewody D. J. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. art. 7, 9, 12 § 1, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez opieszałe prowadzenie postępowania oraz nieodniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, nieprzeprowadzenie specjalistycznej analizy układu przestrzennego celem wyjaśnienia odległości od projektowanej zabudowy obiektów budowlanych położonych na nieruchomościach znajdujących się po drugiej stronie drogi publicznej oraz brak szczegółowego wyjaśnienia, w jaki sposób Wojewoda przeprowadził interpretację postanowień m.p.z.p.;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji Starosty z [...] r.;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293; dalej także: u.p.z.p.) oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że do linii zabudowy należy jedynie brać pod uwagę działki sąsiednie pozostające w bardzo bliskiej odległości od strony zachodniej i wschodniej, a nie także dalsze nieruchomości od strony zachodniej i działki po przeciwnej stronie drogi publicznej, które nie sąsiadują z działką skarżącego

- § 38 m.p.z.p. poprzez jego zastosowanie, mimo że ograniczenia z tego przepisu dotyczą działki niezabudowanej, a działka inwestora jest zabudowana, a zabudowa obejmie miejsce już istniejącego budynku mieszkalnego pozostającego w mniejszej odległości od granicy drogi publicznej niż 30 m;

- § 38 m.p.z.p. poprzez przyjęcie wąskiej wykładni zawartego w nim pojęcia "działek sąsiednich", w sytuacji, gdy specyfika inwestycji oraz interpretacja funkcjonalna tego przepisu wskazują, że przez działki sąsiednie należy rozumieć nieruchomości w najbliższej okolicy szerzej niż to przyjmuje Wojewoda, tworzącej urbanistyczną całość - linię zabudowy;

- § 38 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie zachodzi w sprawie wyjątek umożliwiający zmniejszenie odległości sytuowania obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi od krawędzi jezdni dróg, podczas gdy został spełniony warunek do zastosowania tego odstępstwa, gdyż lokalizacja inwestycji inwestora wynika z zachowania linii zabudowy budynków w sąsiedztwie.

Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w postaci zdjęć okolicy inwestycji znajdujących się w geoportalu, na okoliczność ustalenia potencjalnego obszaru sąsiedztwa inwestycji, który ma znaczenie w sprawie z uwagi na § 38 m.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374). Sąd uznał bowiem, że rozpoznanie sprawy było konieczne, zaś przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Nie było przy tym możliwości technicznych, by przeprowadzić rozprawę na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska oraz sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.

W świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, sprawdzeniu podlega również kompletność projektu budowlanego oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Przy tym należy pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia opisanych wyżej wymagań (art. 35 ust. 1) oraz złożenia przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W sprawie jest niekwestionowane, że projektowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy U. Nr [...] z [...] r., który w świetle zapisów tego planu stanowi teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem "M3".

Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej kluczowe znaczenie ma sporna w tej sprawie kwestia interpretacji przepisu § 38 m.p.z.p.

Zgodnie z § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.p.z. budynki mieszkalne wielokondygnacyjne należy lokalizować w odległości 30 m od zewnętrznej krawędzi jezdni dróg powiatowych. Według § 38 ust. 2 pkt 7 planu (w brzmieniu nadanym uchwałą nr [...] Rady Gminy U. z [...] r.) dopuszcza się zmniejszenie podanych w pkt 5 ppkt 1, 3 i 4 odległości sytuowania obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi od krawędzi jezdni dróg, jeśli taka lokalizacja będzie wynikała z zachowania linii zabudowy wyznaczonej lokalizacją budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi na działkach sąsiednich.

Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni opisanych ustaleń m.p.z.p. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że egzegeza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna opierać się na ogólnie przyjętych regułach wykładni przepisów prawa, albowiem plan ten stanowi akt prawa miejscowego, obowiązujący powszechnie na obszarze, który ten akt obejmuje (zob. art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Mając to na uwadze, należy zauważyć, że powołany § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.p.z., wprowadza regułę, a § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. dopuszcza wyjątek od tej reguły, co ma istotne znaczenie dla zastosowania tychże przepisów prawa.

Poza sporem jest, że projektowany obiekt budowlany ma być zlokalizowany w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej mniejszej niż określona w § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.p.z., bo w odległości 9 m. Trafnie oceniły przy tym organy, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek od tego przepisu opisany w § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. Wynika to – zdaniem Sądu – z kilku powodów.

Całkowicie nietrafne jest stanowisko skarżącego, jakoby wyznaczona w m.p.z.p. linia zabudowy dotycząca lokalizacji budynków w odległości 30 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej powinna obowiązywać jedynie przy sytuowaniu nowych budynków na działkach niezabudowanych. Oczywiste jest, że powołany przepis nie zawiera takiego zastrzeżenia wyraźnie ani w sposób mogący zostać wyprowadzony w drodze pozajęzykowych dyrektyw wykładni. Co więcej wykładnia funkcjonalna tego unormowania prowadzi do jednoznacznego wniosku, że ratio legis tego przepisu było wyłączenie możliwości sytuowania zbyt bliskiej zabudowy względem dróg powiatowych na wszystkich działkach, niezależnie od tego, czy były one dotychczas zabudowane, czy też nie. Przyjęcie przeciwnego stanowiska byłoby zupełnie nieracjonalne, skoro nie ulega wątpliwości, że celem tego przepisu było "odsunięcie" zabudowy od obszaru dróg powiatowych, mające swoje uzasadnienie nie tylko w zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego na tych drogach i mieszkańców sąsiednich nieruchomości, ale także – co zrozumiałe – w ograniczeniu ewentualnych immisji, wpływających negatywnie na komfort korzystania z zabudowy.

Interpretacja zawartego w § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. pojęcia "działek sąsiednich" nie może być dokonywana w sposób rozszerzający, lecz ścisły, zgodnie z powszechnie przyjętą regułą wykładni przepisów mających charakter wyjątków. Pojęcia tego bezsprzecznie nie definiują postanowienia planu. Dokonując jego egzegezy trafnie Wojewoda odwołał się do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zawartego w akcie rangi ustawowej normującym procedurę planistyczną, który to przepis regulujące warunki dopuszczalności zabudowy, choć nie w odniesieniu do aktu generalnego jakim jest plan miejscowy, lecz aktu indywidualnego, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy. Stosownie do tego ostatniego przepisu, pojęcie "działki sąsiedniej" odnosić należy do działki, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane. Nie chodzi tu przy tym jedynie o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy, w tym linii zabudowy, reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia pod pojęciem ".front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.

Niewątpliwie jak wynika z załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich uwidocznionych na mapie, na której wykonano ten projekt, brak jest usytuowanych budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi na działkach sąsiednich. Informacje o zabudowie w kierunku zachodnim przedstawiono w projekcie zagospodarowania dołączonym do wniosku. Zgodnie z rysunkiem nr [...] zatytułowanym "Ustalenie ujednoliconej zabudowy od krawędzi drogi" na działce sąsiedniej nr [...] brak zabudowy, na kolejnej działce nr [...] budynek mieszkalny usytuowano w odległości około 50 m od krawędzi jezdni, dwie kolejne działki nr [...] pozbawione są zabudowy. Przy tym zauważyć należy, że opisany wyżej stan zabudowy dotyczy nieruchomości położonych w kierunku zachodnim na odcinku około 100 m od granicy działki nr [...]. Na działkach znajdujących się w dalszej odległości od działki skarżącego omawiane odległości budynków mieszkalnych od krawędzi jezdni drogi powiatowej wynoszą około 14 m, 10 m, 19 m, 7 m, 18 m (odległości zmierzone na rysunku nr [...] projektu zagospodarowania). Niezależnie od tego organy na podstawie informacji dostępnych na stronie geoportal.gov.pl ustaliły, że na wschód od działki nr [...] nie ma zabudowy na działkach sąsiednich na odcinku około 280 m.

Prawidłowo zatem stwierdził Wojewoda, że zabudowa na odcinkach 100 m wzdłuż drogi powiatowej (działka nr [...]) na wschód i na zachód względem działki nr [...] nie pozwala na skorzystanie z warunku określonego w § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. Bezsprzecznie umożliwienie "zmniejszenia" przez inwestora odległości 30 m określonej w § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.z.p. dla zachowania linii zabudowy wyznaczonej lokalizacją budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi na działkach sąsiednich nie jest możliwe, wobec zrealizowanej zabudowy pojedynczym budynkiem mieszkalnym w odległości około 50 m od krawędzi jezdni, a więc braku wyznaczonej linii zabudowy w odległości mniejszej niż 30 m. Trzeba pamiętać, jak wspomniano wyżej, że interpretacja § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. nie może pomijać wyjątkowego charakteru tej regulacji, a tym samym prowadzić do pozbawienia w istocie znaczenia prawnego zasady lokalizowania zabudowy przewidzianej w § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.z.p. Zdaniem Sądu, opisany wyżej stan sprawy prowadzi do wniosku, że zabudowa na działkach sąsiednich nie tworzy zwartej linii zabudowy przebiegającej w odległości mniejszej niż 30 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej.

Co więcej, pojęcia działki sąsiedniej nie można w tym przypadku rozumieć tak, jak tego domaga się skarżący. W ocenie Sądu, kryterium wyznaczenia wielkości obszaru działek sąsiednich w rozumieniu omawianego przepisu planu jest racjonalne określenie terenu nieruchomości położonych w sąsiedztwie działki inwestycyjnej, tak aby wyznaczony obszar tworzył jednolitą całość urbanistyczną, pozwalająca na wyznaczenie parametrów zabudowy terenu, jakim jest ustalona "zwarta linia zabudowy". Całkowicie nielogicznym z tego punktu widzenia byłoby przy tym powiększanie obszaru poddanego w niniejszej sprawie analizie aż do momentu, w którym objąłby on zabudowę uzasadniającej zasadność realizacji na danym terenie projektowanej inwestycji. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do wykładni pojęcia działki sąsiedniej, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (zob. przykładowo: wyrok NSA z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3760/19).

Trafnie zatem analizując spełnienie warunku zastosowania regulacji wyjątkowej przewidzianej w § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. Wojewoda odniósł się do zabudowy na działkach nr [...] sąsiadujących bezpośrednio z objętą inwestycją działką nr [...], a także do zabudowy występującej na działkach położonych w pasie o szerokości 100 m od granic działki nr [...]. Organ ten bowiem miał na względzie, że według pomiaru na rysunku nr [...] projektu zagospodarowania przestrzennego szerokość działki nr [...] wynosi około 32 m, a więc trzykrotna szerokość frontu tej działki to około 100 m.

Sąd podziela również w całości stanowisko Wojewody dotyczące oceny zarzutu skarżącego, który uzasadniając konieczność niestosowania reguły zabudowy z § 38 ust. 2 pkt 5 ppkt 3 m.p.z.p. powoływał się na usytuowanie budynku mieszkalnego, istniejącego na działce nr [...]. Oczywiste jest, że skoro budynek ten został przez skarżącego przewidziany do rozbiórki, to nie nie może być on jednocześnie zaliczony do obiektów tworzących zwartą linię zabudowy, o jakiej mowa w § 38 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. Nie budzi zaś wątpliwości, że m.p.z.p. nie przewiduje szczególnych zasad lokalizacji budynków mieszkalnych wielokondygnacyjnych względem dróg powiatowych w przypadku odbudowy tych budynków.

To oznacza, że przewidziana przez skarżącego w projekcie zagospodarowania lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 9 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p.

Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że jak słusznie podniósł Wojewoda, przedłożony przez skarżącego projekt budowlany w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie spełniał innych jeszcze wymagań określonych w przepisach prawa obowiązującego, mimo że Starosta wezwał stronę do ich usunięcia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Po pierwsze, dołączone do projektów przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej strony tytułowe informacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia nie zawierają adresu projektanta sporządzającego informację, co jest niezgodne z przepisem § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Stosownie do tego przepisu strona tytułowa ma zawierać: nazwę i adres obiektu budowlanego, imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres, imię i nazwisko oraz adres projektanta, sporządzającego informację. Ponadto, co zasadnie dostrzegł Wojewoda, w przedłożonych projektach znajdują się rysunki zatytułowane "Projekt zagospodarowania terenu", których metryki pozbawione są numerów, co jest niezgodne z przepisem § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu projektu budowlanego. Przepis ten wskazuje na obowiązek umieszczenia na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego metryki projektu zawierającej nazwę i adres obiektu budowlanego, tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku, imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis. Rysunki te umieszczone zostały w spisie projektu budowlano-wykonawczego wewnętrznej linii zasilającej budynku mieszkalnego pod nazwą "Plan realizacyjny wewnętrznej linii zasilającej (w.l.z.)" oraz w wykazie zawartości projektu budowlanego przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej dla projektowanego budynku mieszkalnego pod nazwą "Plan zagospodarowania terenu".

Nie ulega zatem wątpliwości, że żaden z zarzutów skargi nie był zasadny. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, gdyż prawidłowo odmówiono udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę ani do naruszenia przepisów postępowania, ponieważ prawidłowo zebrano i wszechstronnie rozważono materiał dowodowy, a także prawidłowo wyjaśniono wszystkie przesłanki faktyczne i prawne, które doprowadziły do rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w postaci zdjęć "okolicy inwestycji" znajdujących się stronie internetowej geoportal.gov.pl, na okoliczność ustalenia potencjalnego obszaru sąsiedztwa inwestycji. Podniesiony w skardze zarzut opieszałości w prowadzeniu przez organy postępowania, nie może odnieść skutku w sprawie niniejszej, w której Sąd nie ocenia bezczynności bądź przewlekłości postępowania organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.