Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 669/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2015 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu M.K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, które z uwagi na wniesienie go z uchybieniem terminu zostało odrzucone postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r.

Pismem z dnia 12 lutego 2016 r. skarżący wniósł jednocześnie zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 17 lipca 2015 r. We wniosku tym skarżący wskazał, że "nie zostało w sposób zawiniony temu terminowi uchybione".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że regułą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednakże charakteru bezwzględnego. Przepisy art. 86 § 1 zd. 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., przewidują bowiem możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uprawdopodobni ona brak winy w przekroczeniu terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi.

W doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność, że "uprawdopodobnienie braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Pojęcie braku winy postrzegane jest jako obejmujące istnienie przeszkody nie do pokonania czyli siły wyższej (por.: A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II , str. 368 - 370). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Z lakonicznego uzasadnienia pisma z dnia 12 lutego 2016 r. (stanowiącego jednocześnie zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu) nie wynikają żadne okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy skarżącego w złożeniu zażalenia z dnia 11 sierpnia 2015 r. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. z uchybieniem terminu. Skarżący nie wyjaśnił, co było przyczyną złożenia zażalenia po upływie terminu.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.