Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1623/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 3 pkt 9, art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d, ust. 4 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: § 3 pkt 22
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur – Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek – Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie dokonania rozbiórki części utwardzenia terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "WINB", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] września 2021 r. nr [...] nakazująca rozbiórkę utwardzenia terenu.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a.") i art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; dalej: "P.b.").

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") prowadził postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid. [...] w [...]. Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. nr [...], PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na wykonaniu utwardzenia (nawierzchni asfaltowej), częściowego umocnienia skarp płytami ażurowymi, wykonania nowych korytek ściekowych oraz kratki ściekowej, na ww. działce, realizowanych w sposób odbiegający od ustaleń określonych w przepisach, tj. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP") oraz nałożył na Powiatowy Zarząd Dróg w [...] (dalej: "PZD", "inwestor", "skarżący") obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni, ekspertyzy technicznej ww. robót budowlanych, zawierającej m.in. szczegółowe obliczenia powierzchni utwardzonej, zabudowy oraz biologicznie czynnej na tej działce. Postanowieniem z [...] lipca 2021 r. nr [...] WINB utrzymał ww. postanowienie w mocy.

W związku z uzyskaniem informacji o dalszym prowadzeniu robót budowlanych, pomimo ich wstrzymania, w dniu 28 czerwca 2021 r. organ I instancji przeprowadził na ww. działce kontrolę, podczas której ustalono, że na istniejącej nawierzchni asfaltowej została ułożona geokrata o wysokości 15 cm, w całości wypełniona ziemią, bez pozostawienia wolnych przestrzeni. Z pomiarów organu powiatowego wynika, że geokratę ułożono na powierzchni 575 m2. W trakcie kontroli przedstawiciel PZD oświadczył, że PZD urządza na swojej działce około 600 m2 terenów zielonych.

W dniu 6 lipca 2021 r. do organu wpłynęła sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyza techniczna dotycząca wykonanych robót budowlanych.

Decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...], PINB umorzył w całości postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych na ww. działce.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że podtrzymuje wyrażone wcześniej stanowisko, że wykonane roboty, stanowią: remont w południowo-wschodniej części działki oraz przebudowę w północno-zachodniej część tej działki. Roboty te nie stanowią budowy parkingu, lecz są utwardzeniem terenu działki. Organ stwierdził, że przedłożona ekspertyza zawiera opis robót budowlanych oraz odnosi się do stanu działki przed wykonaniem utwardzenia mieszanką mineralno-asfaltową, które miało miejsce w 2020 r. Jak podał PINB, z ekspertyzy tej wynika, iż powierzchnia całkowita działki nr ewid. [...] wynosi 4282 m2, natomiast wedle dokonanych wyliczeń, powierzchnia biologicznie czynna na tej działce, po wykonaniu nawierzchni asfaltowej w 2020 r., wynosi 755,63 m2, co stanowi 17,65 % całkowitej powierzchni działki. Organ wskazał, że uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2005 r. (Dz.Urz. Woj. [....] nr [...] poz. [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. z późn. zm.) w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...], określa pozostawienie powierzchni biologicznie czynnej na minimum 30% powierzchni działki. W związku z tym, konieczne jest zapewnienie dodatkowej powierzchni (529,26 m2), która stanowić będzie teren biologicznie czynny. W sporządzonej ekspertyzie zaproponowano wykonanie na nawierzchni asfaltowej geokraty trawnikowej o wysokości 15 cm wypełnionej ziemią, rozłożonej na powierzchni około 530 m2. Organ I instancji zgodził się z wynikami dokonanych obliczeń oraz uznał, że ww. rozwiązanie jest "bezinwazyjne" i zapewni zwiększenie powierzchni biologicznie czynnej na działce.

PINB stwierdził również, że § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019 r. 1065 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie") stanowi podstawę do dokonania oceny jedynie w zakresie, czy powierzchnia, którą zaliczono do powierzchni biologicznie czynnej została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin. Przepis ten określa jedynie zakres powierzchni minimalnej, którą można zaliczyć do tej powierzchni, tj. minimum 10 m2. Organ powiatowy stwierdził, że proponowane rozwiązanie posiada powierzchnię znacznie przekraczającą 10 m2, dlatego też jego powierzchnia odpowiada definicji obszaru biologicznie czynnego. PINB wskazał, że w ocenie autora ekspertyzy zastosowana geokrata zasypana ziemią, na podbudowie wykonanej z mieszanki mineralno-asfaltowej oraz innych wykonanych wcześniej warstw, zapewni naturalną wegetację i wzrost roślin i nie znalazł podstaw do kwestionowania tego rozwiązania. Stwierdził, że obecnie, po ułożeniu geokraty, teren powierzchni biologicznie czynnej stanowi ponad 30% powierzchni całej działki, a przyjęte rozwiązanie jest podobne do zalecanego w ekspertyzie technicznej, różni się jedynie powierzchnią, ponieważ ta zalecana do wykonania wynosiła 530 m2, a wykonano około 575 m2. W związku z powyższym, w ocenie organu wymagana powierzchnia została zapewniona, zatem brak jest podstaw do wydania decyzji wynikającej z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.T., zarzucając, że asfalt przysypany ziemią nie jest terenem biologicznie czynnym, a takie podłoże nie zapewni odpowiedniej dla roślin gospodarki wodnej. Szczelna asfaltowa powierzchnia będzie powodować z jednej strony wyschnięcie rośliny, a z drugiej brak odpływu wody podczas deszczy i w następstwie gnicie rośliny. Decydującym czynnikiem przy zastosowaniu geokraty jest posadowienie jej na odpowiednim gruncie, który zapewni naturalną wegetację roślin, co z kolei jest uzależnione od rodzaju i warstw jej podbudowy. Podniósł, że organ w każdym przypadku powinien przeanalizować sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin. Zdaniem skarżącego PINB nie wyjaśnił tych okoliczności. Ułożenie geokrat i zasypanie ich ziemią doprowadziło także do odcięcia asfaltowej części parkingu od kanalizacji deszczowej, prowadząc do powstania zastoisk wody. W ocenie skarżącego przedłożona ekspertyza zawiera błędy i wnioski nie polegające na prawdzie, stojące w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Natomiast wykonane roboty budowlane nie stanowiły remontu i przebudowy, lecz budowę parkingu, która wymagała uzyskania pozwolenia. Skarżący zakwestionował również sposób odprowadzania wód opadowych oraz podniósł, że wykonane roboty są elementem większej inwestycji - budowy wiaty i magazynu.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, WINB opisaną na wstępie decyzją z [...] września 2021 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nałożył na PZD obowiązek dokonania rozbiórki części utwardzenia terenu o powierzchni 529,26 m2 wykonanego w północno-zachodniej części działki nr ewid. [...] w [...], w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - w terminie do 31 grudnia 2021 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że odnośnie zakresu wykonania spornych robót wypowiadał się już w decyzji z [...] maja 2021 r. nr [...] oraz w postanowieniu z [...] lipca 2021 r. nr [...]. Wedle zajętego wówczas stanowiska, roboty budowlane wykonane w południowo-wschodniej części działki, czyli wymiana nawierzchni asfaltowej na utwardzenie z mieszanki mineralno-asfaltowej, należało uznać za remont, natomiast roboty wykonane w północno-zachodniej części działki, czyli wyprofilowanie nawierzchni żwirowej mieszanką z kruszyw i ułożenie na niej dwóch warstw mieszanki mineralno-asfaltowej, stanowią przebudowę. W ocenie WINB, z akt sprawy oraz przedłożonej ekspertyzy technicznej wynika bezsprzecznie, że inwestor naruszył przepisy MPZP. Z kolei organ powiatowy nie dokonał własnej analizy, a zaskarżone rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na przedłożonej ekspertyzie technicznej. WINB wskazał, że organ I instancji, jako organ nadzoru budowlanego, winien we własnym zakresie odnieść wnioski i zalecenia wskazane w ekspertyzie do zaistniałego stanu faktycznego. Nawiązując do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że mając wątpliwość czy projektowaną powierzchnię można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej, organ winien w pierwszej kolejności dokonać analizy sposobu posadowienia ekokraty na gruncie, tj. czy zapewni on naturalną wegetację roślin. W ocenie tego organu wykonana przez PZD nawierzchnia (nawierzchnia żwirowa wyprofilowana mieszanką z kruszyw, na niej dwie warstwy mieszanki mineralno-asfaltowej), na której ułożono geokratę wypełnioną ziemią, nie zapewnia infiltracji wody i nie spełnia warunku zapewnienia naturalnej wegetacji roślin. Nawierzchnia asfaltowa jest nawierzchnią nieprzepuszczalną. Mieszanka mineralno-asfaltowa to mieszanka o bardzo małej zawartości wolnych przestrzeni, a objętość wypełniacza i lepiszcza jest większa niż objętość wolnych przestrzeni w kruszywie. Taki skład zapewnia wysoką szczelność nawierzchni oraz odporność na uszkodzenia trwałe. W ocenie WINB przyjęte rozwiązanie nie doprowadziło więc do zwiększenia powierzchni biologicznie czynnej, a tym samym osiągnięcia stanu zgodnego z przepisami MPZP. Do zapewnienia tego warunku konieczna jest rozbiórka części utwardzenia terenu o powierzchni 529,26 m2 wykonanego w północno-zachodniej części działki.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł PZD, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie:

1. § 3 pkt 22 rozporządzenia poprzez niewłaściwą interpretacje i zastosowanie polegające na przyjęciu, że wykonana nawierzchnia, na której ułożono geokratę wypełnioną ziemią, nie zapewnia infiltracji wody i nie spełnia warunków naturalnej wegetacji roślin, podczas gdy ww. przepis wskazuje, że teren biologicznie czynny powinien zapewnić naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a nie jak wskazuje organ infiltrację wody;

2. art. 6, art. 7, art. 8 , art. 75 , art. 77 § 1, art. 80 , art. 85 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, tj.:

- nieuzasadnioną odmienną od ekspertyzy technicznej ocenę wybudowanego terenu biologicznie czynnego,

- brak uwzględnienia, że PZD jako organ administracji publicznej przyjął jako rozwiązanie techniczne do stworzenia terenu biologicznie czynnego wariant wskazany w ekspertyzie technicznej, jako wariant tańszy, a spełniający warunki do uznania terenu za biologicznie czynny,

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, gdyż organ nie przeprowadził postępowania dowodowego czy teren biologicznie czynny urządzony zgodnie z ekspertyzą techniczną stał się faktycznie terenem biologicznie czynnym, tym samym orzekając według własnego uznania na podstawie materiału dowodowego, który nie uwzględniał stanu faktycznego z chwili orzekania i jest sprzeczny z tym stanem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że organ w ogóle nie odniósł się do tego czy zaproponowane rozwiązanie wykonane zgodnie z ekspertyzą techniczną umożliwia retencje wody. Retencja oznacza magazynowanie wody, tak więc teren biologicznie czynny ma być wykonany w sposób umożliwiający jej magazynowanie. Natomiast infiltracja to przenikanie wody w głąb skorupy ziemskiej, czego § 3 pkt 22 rozporządzenia nie powołuje jako przesłanki. Wskazano również, że teren, o którym mowa porasta obficie trawą, co w ocenie skarżącego jednoznacznie wskazuje, że wykonanie powierzchni zgodnie z ekspertyzą zapewnia naturalną wegetację roślin i w całości spełnia warunek terenu biologicznie czynnego.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ poinformował również, że postanowieniem z 26 października 2021 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Na wniosek organu i przy braku sprzeciwu strony przeciwnej sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a i art. 120 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid. [...] w [...] i jednocześnie nakładająca na Powiatowy Zarząd Dróg w [...] obowiązek dokonana rozbiórki części utwardzenia terenu o powierzchni 529,26 m² wykonanego w północno – zachodniej części działki nr [...] w [...] w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem do 31 grudnia 2021 r.

Postępowanie dotyczy robót budowlanych wykonanych przez Powiatowy Zarząd Dróg w [...] na działce nr ewid. [...] polegających na położeniu nawierzchni asfaltowej o łącznej powierzchni około 2791 m2. Nawierzchnia asfaltowa została wykonana w okresie od 9 września 2020 r. do 15 września 2020 r. Przed wykonaniem tej nawierzchni nawierzchnia istniejąca ( podbudowa) została wyprofilowana mieszanką z kruszywa, a następnie zostały ułożone dwie warstwy z mieszanki mineralno – asfaltowej o łącznej grubości około 10 cm. Przed wykonaniem powyższych robót działka posiadała istniejącą nawierzchnię asfaltową od strony południowo-wschodniej, natomiast od strony północno – zachodniej żwirową. W świetle powyższego roboty budowlane w części południowo- wschodniej zostały zakwalifikowane jako remont, w części północno – zachodniej za przebudowę. Pozostałe elementy znajdujące się na działce, takie jak umocnienie skarp płytami ażurowymi oraz obsadzenie betonowych korytek ściekowych zakwalifikowano jako części wykonanego utwardzenia.

Prawidłowe jest stanowisko organów, że roboty polegające na przebudowie urządzeń budowlanych ( art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d P.b.) i remoncie art. 29 ust. 4 pkt 2 lit. b. nie wymagają pozwolenia ani zgłoszenia odpowiednim organom architektonicznym. Nie podważano również zakwalifikowania powstałego utwardzenia jako urządzenia budowlanego – zdefiniowanego w art. 3 pkt 9 P.b., zgodnie z którym jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, takie jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Ostatecznie spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy wykonane utwardzenie odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęta jest działka inwestycyjna.

Jak ustalono działka znajduje się w obszarze objętym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonym uchwałą z [...] marca 2005 r., nr [...] Rady Miejskiej w [...] ( Dz.Urz. Woj. [....] z [...] r., Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej ( MN/U-1) oraz terenów dróg publicznych ( KDGP 1/2), dla której wymagane jest pozostawienie powierzchni biologicznie czynnej na minimum 30% powierzchni działki.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia całkowita działki nr [...] wynosi 4282 m², a powierzchnia biologicznie czynna 755,63 m²- co stanowi 17,65 %. Wymóg 30 % powierzchni biologicznie czynnej odpowiada wielkości 1284,6 m². Z powyższego zatem wynika i strona skarżąca w tym zakresie nie składała zastrzeżeń, że brakujący wymiar powierzchni biologicznie czynnej to 529,26 m².

Konsekwencją stwierdzonego naruszenia było wydanie przez organ postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz nałożenie obowiązku przedłożenia odpowiedniej ekspertyzy w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. – postanowienie z [...] czerwca 2021 r., nr [...].

W przedłożonej ekspertyzie przewidziano dwa sposoby uzyskania stanu zgodnego z prawem: likwidacja powierzchni utwardzonej o wymiarze 529,26 m2 lub zastosowanie geokraty trawnikowej dostosowanej do przenoszenia obciążeń o wysokości oczka minimum 15 cm.

Strona skarżąca twierdzi, i ze stanowiskiem tym co do zasady zgadza się organ I instancji, że ułożenie geokraty trawnikowej na podwójnej warstwie asfaltu pozwala zapewnić wegetację roślin i retencje wody, a co za tym idzie spełnia warunek powierzchni biologicznie czynnej.

W opozycji, organ odwoławczy wskazuje, że wykonana geograta nie spełnia warunku naturalnej wegetacji roślin oraz infiltracji wody. Znajdująca się bezpośrednio pod nią powierzchnia asfaltowa jest bowiem powierzchnią nieprzepuszczalną. W jej skład wchodzi lepiszcze asfaltowe i mieszanina kruszyw drobnych i grubych a także wypełniacz w postaci środków adhezyjnych, stabilizatorów i gumy. Jest to mieszanka o bardzo małej zawartości wolnych przestrzeni, a objętość wypełniacza i lepiszcza jest większa od powierzchni wolnej przestrzeni w kruszywie, co zapewnia wysoką szczelność. W związku z powyższym nie można mówić o infiltracji wody.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji.

Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) przez teren biologicznie czynnym - należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Aby teren wyłożony geokratą odpowiadał powierzchni biologicznie czynnej należy zapewnić odpowiedni rodzaj oraz warstwy jej podbudowy. Organ w każdym przypadku powinien zbadać sposób umieszczenia takiej kraty, czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. II SA/Gd 528/12 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z przeprowadzonego postępowania geokrata została umieszczona w północno – zachodniej części działki [...]. Przeprowadzone na tej części działki roboty budowlane polegały na wyprofilowaniu warstwy żwirowej a następnie położeniu dwóch warstw nawierzchni bitumicznej z betonu asfaltowego o łącznej grubości około 9 cm ( ekspertyza – str.4). Zdaniem sporządzającego ekspertyzę A.W., rzeczoznawcy budowlanego o specjalności konstrukcyjno – budowlanej tego rodzaju rozwiązanie pozwoli zapewnić naturalną wegetację roślin.

Tymczasem jak wyżej wskazano warunkiem koniecznym uznania danego terenu za obszar biologicznie czynny jest spełnienie nie tylko warunku zapewnienia wegetacji roślin ale również retencji wód. Ekspertyza milczy na ten temat.

Ustawa nie definiuje pojęcia retencjonowania wód. Z dostępnych źródeł wiedzy w tym zamieszczonych na stronach internetowych np. ekologia pl. wynika, że przez retencję wody należy rozumieć czasowe wyłączenie znacznych ilości wody z obiegu na skutek ich zatrzymania na obszarze zlewni. Retencja powierzchniowa zależy w największym stopniu od ukształtowania terenu, rodzaju pokrycia i przepuszczalności powierzchni oraz występowania na obszarze zlewni obiektów hydrograficznych, w których woda jest retencjonowana. Z kolei infiltracja to jeden z procesów retencji związany z zasilaniem wód podziemnych uzależniony od wielkości retencji powierzchniowej wód pochodzących z opadów atmosferycznych.

W powszechnym języku, jeżeli mowa jest o powierzchni biologicznie czynnej, to na myśl przychodzi powierzchnia, gdzie może rosnąc roślinność. Roślinność zaś może rosnąć tam, gdzie grunt zapewnia retencję wody opadowej, czyli gromadzenie się tej wody w gruncie. Z kolei gromadzenie się wody w gruncie, a nie jej spływanie po tym gruncie do niżej położonych obszarów jest możliwe wówczas, gdy grunt umożliwia infiltrację wody, czyli przenikanie wody do gruntu. Nie jest powierzchnią biologicznie czynną teren utwardzony przy pomocy żwiru, gdyż na żwirze naturalna wegetacja roślin nie jest możliwa. Nie jest w związku z tym istotne użycie przez organ zamiennie słów retencja i infiltracja, co jak wynika z uzasadnienia skargi, dla strony skarżącej oznacza sprzeczność i naruszenie prawa. ( por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2600/20).

Wbrew podniesionym zarzutom nie można postawić organowi zarzutu dowolności oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Prawidłowo dowodzi organ II instancji, że przedstawiona przez inwestora ekspertyza podlega swobodnej ocenie dowodów. W ekspertyzie przedstawione zostały dwa sposoby na doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodności z przepisami, w tym, sposób dokonany przez inwestora. Rację ma organ kwestionując ten sposób i wskazując na prawidłowość drugiego, który końcowo został nałożony w formie obowiązku przez organ II instancji, który nakazał rozebrać część nawierzchni dokonanego utwardzenia celem zapewnienia wymogu powierzchni biologicznie czynnej.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób wyczerpujący. Wyciągnięcie natomiast na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego innych wniosków aniżeli oczekiwała strona skarżąca nie może świadczyć o naruszeniu zasad przeprowadzenia postępowania dowodowego, jak również dokonanej oceny zebranych w tym postępowaniu dowodów. W świetle powyższego bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1, 80 k.p.a.

Podzielić należy także stanowisko organu co do tego, że kompetencje osób zatrudnionych na stanowiskach inspektorów w organach nadzoru budowlanego pozwalają na właściwą ocenę tego rodzaju nieskomplikowanych robót budowlanych jakimi pozostaje utwardzenie terenu żwirem i geokratą, w związku z czym nie było w sprawie podstaw do powołania biegłego. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 85 k.p.a. także okazał się bezzasadny.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.