Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 552/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia ... kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu ... kwietnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi X na decyzję Y z dnia ...marca 2014 r. nr ... w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Y z dnia ... stycznia 2014r. nr ..., II. uchyla decyzję Y z dnia... marca 2013 roku nr ..., III. zasądza od Y na rzecz skarżącego kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, IV. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ... decyzją z dnia 14 stycznia 2014 r., nr ..., na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170,, poz. 1051 ze zm.; dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wpieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. nr 40, poz. 329 ze zm.; dalej: "rozporządzenie ONW"), art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), przyznał ... – po potrąceniu kwoty w wysokości ... (kwota sankcji łącznie) – płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości ....

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ... w dniu 13 maja 2009 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na 2009 r. We wniosku zadeklarował do płatności ONW działki rolne o łącznej powierzchni 34,11 ha. Decyzją z dnia 3 grudnia 2009 r. organ przyznał wnioskodawcy płatność ONW w kwocie 8944,32 zł.

Zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ... z dnia 3 grudnia 2009 r. i następnie decyzją z dnia 7 marca 2013 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a., stwierdził nieważność tej decyzji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ administracyjny wyjaśnił, że w trakcie weryfikacji wniosku pod kątem zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych ujawniono nieprawidłowości odnośnie działki ewidencyjnej nr .... Na podstawie kontroli administracyjnej dokonanej w Biurze Powiatowym ustalono, że przedmiotowa powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza (PEG), kwalifikująca się do płatności, nie została wyznaczona poprawnie. Wynosi ona odpowiednio 2,80 ha, 4,00 ha. Jak wskazał organ na skutek błędów popełnionych w trakcie obsługi wniosku o przyznanie płatności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w ... wydał decyzje, przyznając płatność ONW niezgodnie z obowiązującymi przepisami, naruszając zasady wynikające z art. 7 k.p.a. a także z art. 24 ust.1 lit.c, art. 50 ust 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, zaistniała konieczność wyeliminowania decyzji przyznającej stronie płatności z obrotu prawnego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego Agencji, wskazał, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza, niż zadeklarowana we wniosku na 2009 r.. Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno – gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez te działki rolne ujęte we wniosku producenta. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa nizinna II, zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 3.8356 %. W związku z powyższym należną kwotę płatności pomniejszono o 665,28 zł

... wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, kwestionując dokonane przez organ pomiary i wskazując, że w latach 2010, 2011 i 2013 występowały na tym terenie liczne powodzie. Ponadto na działce ewidencyjnej nr 644 wchodzącej w skład działki H, została rozpoczęta budowa w 2010 r. dwóch obiektów inwentarskich, na podstawie decyzji wydanej przez Starostę ... oraz decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego na wykonanie nasypów na tej działce. Odwołujący zarzucił również, że brak dat, w których zostały przeprowadzone pomiary kontrolne zadeklarowanych powierzchni działek rolnych.

W rezultacie złożonego przez stronę odwołania, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzją z dnia 4 marca 2014 r., nr ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 ustawy o wpieraniu rozwoju obszarów wiejskich, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący przez organ I instancji i nie budzi żadnych wątpliwości. Decyzja z dnia 14 stycznia 2014 r. właściwie odzwierciedla tzw. obszar zatwierdzony będący podstawą do redukcji płatności w ramach płatności ONW. Organ ustalił, że powierzchnia, do której przyznano płatność dla działki H została wyznaczona prawidłowo. na podstawie szczegółowej fotointerpretacji ortofotomapy z dnia 26 lipca 2013 r. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ uznał je za bezpodstawne, ponieważ jak wskazuje ortofotomapa na zadeklarowanej działce rolnej H występują trwałe tereny wyłączone w postaci wody, które wskazuje już załącznik graficzny dla sprawy na rok 2009 i nie są to tereny zalewowe. Natomiast, co do kwestii budowy na działce nr 644, sytuacja ma się analogicznie, jak w przypadku rzekomo występujących powodzi, a mianowicie załącznik graficzny złożony wraz z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009 już wykazuje występowanie terenu zabudowanego, który odwołujący sam wykluczył na załączniku graficznym.

Organ odwoławczy wskazał również, że Komisja Europejska wezwała stronę polską pod rygorem nałożenia korekty finansowej do odzyskania wszelkich nadpłat za rok składania wniosków 2009 i 2010, które zostaną zidentyfikowane w terminie późniejszym, np. na podstawie nowych obrazów udostępnionych w 2010 r. zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Mając na uwadze powyższe, wszystkie działki ewidencyjne, dla których w kampanii 2009 i 2010 r. do płatności zostały zakwalifikowane powierzchnie większe, niż wynika to z wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru, zawartego w systemie identyfikacji działek rolnych (po aktualizacji), podlegają ponownej weryfikacji. Według organu, w przypadku, gdy wartość powierzchni zakwalifikowanej do płatności w roku 2009 lub 2010 przekracza maksymalny kwalifikowany obszar (po aktualizacji), a w wyniku przeprowadzonej weryfikacji danych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPiS) nie została potwierdzona ta powierzchnia, to niezbędne jest stwierdzenie nieważności decyzji, w której rolnikowi została przyznana płatność ponad maksymalny kwalifikowany obszar i ustalenie w nowej decyzji w sprawie przyznania płatności powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ... zarzucił decyzji odwoławczej naruszenie prawa procesowego mającego znaczenie w rozstrzygnięciu sprawy, poprzez nieuwzględnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazujących na niewłaściwe wydanie decyzji, oraz błędy merytoryczne zawarte w uzasadnieniu tej decyzji. W ocenie skarżącego, pomiary, które dotyczą powierzchni deklarowanej działki rolnej H i zostały wykonane dnia 26 lipca 2013 r., nie mogą odzwierciedlać faktycznie stanu tej działki na rok 2009.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2015 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wskazał, że dokumentami będącymi materiałem dowodowym w sprawie jest złożony wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 wraz z obligatoryjnymi załącznikami, tj. materiałem graficznym, na którym rolnik oznacza położenie działek rolnych deklarowanych do przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz obraz ortofotomapy znajdującej się w systemie informatycznym ZSZiK. Rozpatrując ponownie materiał dowodowy dokonano szczegółowej fotointerpretacji zaktualizowanej ortofotomapy. Powierzchnia kwalifikowana na podstawie analizy powołanej ortofotomapy została pomniejszona do maksymalnej powierzchni referencyjnej (PEG), zgodnie z "obrysem", jakiego dokonał skarżący na załącznikach graficznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego we wskazanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione". Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Natomiast zwrot: " we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga", użyty w art. 135 p.p.s.a., oznacza zarówno postępowania zaliczane do trybu zwyczajnego, czyli toczące się przed organami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, jak i postępowania nadzwyczajne, a więc w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji, jak też w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej czy też stwierdzenia jej wygaśnięcia (zob. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1937/12; z 10 stycznia 2013 r., II OSK 1656/11; z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2421/11 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r., której konsekwencją były decyzje wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w ... z dnia 14 stycznia 2014 r. i decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 4 marca 2014 r., zapadła w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego w ... z dnia 3 grudnia 2009 r. przyznającej ... płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W podstawie prawnej decyzji z dnia 7 marca 2013 r. organ wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że ww. decyzja rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a oraz art. 24 ust. 1 lit c, art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, bowiem przyznając skarżącemu płatność ONW na rok 2009, w tym m.in. do powierzchni działki rolnej oznaczonej nr ew. ..., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w ... przyznał przedmiotową płatność nie ustalając poprawnie powierzchni kwalifikowanej do płatności. Beneficjentowi została przyznana płatność ponad maksymalny kwalifikowany obszar.

W ocenie Sądu, organ wadliwie stwierdził nieważność wskazanej wyżej decyzji, bowiem wskazane w niej naruszenie prawa nie kwalifikuje się, jako przesłanka do stwierdzenia nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11). Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa". Co więcej, trzeba podkreślić, że nie każde naruszenie prawa wywołuje skutek w postaci wzruszenia decyzji. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa", należy uznać, że utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia sądowe). W związku z powyższym, dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek naruszenia prawa, lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1711/12 oraz z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 820/13 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wskazane przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego w ... z dnia 3 grudnia 2009 r. dotyczyły wyłącznie naruszenia przepisów w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działek, do których mogą być przyznane płatności. Przy czym, należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie, jak wynika z zawiadomienia skierowanego do ... przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia 17 września 2009 r., powierzchnia referencyjna dla zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności działek ewidencyjnych ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady ( WE) Nr 73/2009. Art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiający wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Ponadto, co podnoszono w sprawie, wniosek o przyznanie płatności zawierał graficzne załączniki.

Nadto, co wynika z decyzji z dnia 7 marca 2013 r. organ przyznał, że na skutek błędów popełnionych w trakcie obsługi wniosku o przyznanie skarżącemu płatności (a więc błędów organu administracji publicznej) wydana została decyzja z dnia 3 grudnia 2009 r.

Decyzja organu pierwszej instancji o przyznaniu producentowi rolnemu płatności została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, tj. art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia ONW, art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 i art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Należy zwrócić uwagę, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. W zaskarżonej decyzji organ orzekający powołując się na przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, a także przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez stronę, a wielkością maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych, z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych. Stanowisko takie jest niewątpliwie słuszne. Przy tym jednak niewyjaśnienie ewentualnych rozbieżności stanowiłoby naruszenie przepisów postępowania, jednak nie miałoby cech rażącego naruszenia prawa. Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy ocenić należy, jako wadliwość decyzji, która może zostać wzruszona w zwykłym trybie (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 681/13).

Zwrócenia uwagi wymaga też, że wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji winny tkwić w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest władny, w tym postępowaniu, gromadzić nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie oceniać kontrolowany akt. Ocena, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, winna być dokonywana tylko i wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji, w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r. I OSK 1107/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, organ odwoławczy powołując w przedmiotowej sprawie art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) pominął w swoich rozważaniach brzmienie ust. 3 wskazanego przepisu, zgodnie z którym obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, (tj. w przypadku dokonania nienależnej płatności) nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach.

Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy zwrotu nienależnej płatności, a zatem jedynie na marginesie Sąd wskazał na brzmienie ww. przepisów.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że stwierdzone uchybienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, polegające na wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 3 grudnia 2009 r. , w sytuacji, gdy nie zaistniała żadna z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., miało decydujący wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia z dnia 4 marca 2014 r. Stwierdzenie bowiem nieistnienia podstaw do orzeczenia o nieważności pierwotnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ... z dnia 3 grudnia 2009 r. przyznającej skarżącemu płatność na 2009 r., rzutuje w sposób bezpośredni na uznanie bezzasadności ponownego orzeczenia względem strony o płatnościach za ten okres. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z decyzjami zależnymi, a więc z sytuacją, w której nie byłoby możliwe wydanie decyzji w sprawie przyznania płatności na 2009 r., bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu poprzedniej decyzji wydanej w tym przedmiocie.

W tym stanie rzeczy, skoro brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 grudnia 2009 r. o przyznaniu skarżącemu płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., należało wyeliminować z obrotu prawnego zarówno zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ... z dnia 14 stycznia 2014 r., jak i decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 135 , art. 200 i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.