Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 593/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 26  ust.  1  ust.  2,  art. 29 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
article: par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 107 poz 895
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sądową i prokuratorską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] odmawiającą przyjęcia W.S. na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Sprawiedliwości podniósł, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, odmówił przyjęcia W.S. na aplikację sędziowską oraz na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że W.S. ukończyła aplikację ogólną zajmując [...] pozycję na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Ponadto wskazał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej, przy uwzględnieniu limitów miejsc na tych aplikacjach wyznaczanych przez Ministra Sprawiedliwości. Ponieważ limit miejsc na obu aplikacjach uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej aplikantów, Dyrektor Krajowej Szkoły odmówił przyjęcia W.S. na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r. W.S. zarzuciła naruszenie art. 26 ust. 1 – 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895). Odwołująca podniosła, iż ze wszystkich egzaminów przeprowadzonych w okresie od [...] listopada 2010 r. do [...] listopada 2011 r. uzyskała sumę [...] punktów, a z praktyk [...] punktu, co powinno plasować ją na liście klasyfikacyjnej na pozycji 103 – 105, co pozwalałoby na przyjęcie jej na aplikację sędziowską.

Minister Sprawiedliwości, po dokonaniu ponownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał

treść art. 16 ust. 2, art. 26 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 i art. 52 pkt 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 6 ust. 1 i 4 i § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej

i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292).

Minister Sprawiedliwości wskazał, iż według brzmienia przepisów ustawy, jednym z podstawowych warunków decydujących o wydaniu decyzji o przyjęciu lub też o wydaniu decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską jest pozycja danego kandydata na liście klasyfikacyjnej. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację prokuratorską oraz na aplikację sędziowską był brak spełnienia przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej na pozycji w granicach limitu określonego zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2011 r. w zakresie obu aplikacji – 105 miejsc na aplikacji sędziowskiej i 45 miejsc na aplikacji prokuratorskiej. Samo zaś sporządzenie listy klasyfikacyjnej nie jest decyzją administracyjną, nie posiada także waloru normatywnego. Skoro jednak miejsce na liście w sposób pośredni skutki takie wywołuje, przy ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji konieczne jest zbadanie, czy czynność ta dokonana została zgodnie z prawem, a w przypadku stwierdzenia ewentualnych naruszeń przepisów proceduralnych ustalenie, czy mogło to mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Badając w tym zakresie postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że miejsce W.S. na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy zostało ustalone prawidłowo, w konsekwencji czego brak było podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. Bezsporne jest w sprawie, że odwołująca została umieszczona na liście klasyfikacyjnej na miejscu [...], znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację sędziowską i prokuratorską.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w postępowaniu związanym z naborem na aplikację sędziowską, bądź prokuratorską możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, który jednak nie przeprowadza i nie ustala ocen ze sprawdzianów i praktyk. Minister Sprawiedliwości również nie ma kompetencji do ustalania ocen ze sprawdzianów oraz ocen z przebiegu praktyk wystawianych przez patronów i patrona koordynatora.

Zgodnie ze znajdującym się w dołączonych aktach przebiegu aplikacji ogólnej W.S. arkuszem oceny łącznej z przebiegu wszystkich praktyk, wystawionej przez patrona koordynatora, ocena ta w przypadku odwołującej się wyniosła [...]. Ze sprawdzianów odwołująca się uzyskała [...] punktów. Suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk wyniosła [...], co stanowiło podstawę umieszczenia odwołującej na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej.

Zdaniem Ministra niezasadne są zarzutu zawarte w odwołaniu naruszenia przepisów art. 26 ust. 1 – 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, polegający na ustaleniu pozycji W.S. na liście klasyfikacyjnej niezgodnie z uzyskaną punktacją ze wszystkich przeprowadzonych sprawdzianów.

Minister odnosząc się do tego zrzutu, wskazał, że przepis art. 26 ust. 3 ustawy, zmieniony przez art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 października 2011 r., stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Natomiast przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz i w takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach.

Minister stwierdził, ze zarzuty skarżącej sprowadzały się w istocie do zastosowania nowego stanu prawnego do sprawdzianów, które były przeprowadzane przed dniem 12 października 2011 r. Zarzuty te, w ocenie organu odwoławczego, są niezasadne, albowiem opierają się na błędnej interpretacji art. 26 ust. 2 powołanej ustawy. Lista klasyfikacyjna aplikantów aplikacji ogólnej, którą ukończyła W.S., została ogłoszona w dniu [...] grudnia 2011 r., a więc już po wejściu w życie zmienionego przepisu art. 26 ust. 3 tejże ustawy. Organ podkreślił, iż ani ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r., jak też rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. nie zawierają przepisów przejściowych odnośnie skutków nowego sposobu ustalania łącznej oceny przebiegu praktyk oraz sumy punktów ze sprawdzianów, decydujących (wraz z łączną oceną przebiegu praktyk) o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej. Brak przepisów przejściowych oznacza, że nowa regulacja może być stosowana do zdarzeń, które będą miały miejsce po jej wejściu w życie, tj. po 12 października 2011 r. W przypadku odwołującej nie ma znaczenia, że termin sprawdzianu (i ewentualnej poprawki) przypadał przed dniem, czy po dniu 12 października 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury lista klasyfikacyjna aplikantów jest ogłaszana przez dyrektora Krajowej Szkoły w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej. Tak więc ogłoszenie tej listy nastąpiło po przeprowadzeniu wszystkich sprawdzianów i ewentualnych poprawek oraz praktyk. Skoro więc zakończenie aplikacji ogólnej nastąpiło po dniu 12 października 2011 r., wówczas oczywiste jest, iż w takim przypadku do ustalania łącznej oceny przebiegu praktyk oraz sumy punktów ze sprawdzianów decydującej o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej będą miały zastosowanie nowe zasady, które weszły w życie z dniem 12 października 2011 r.

Minister Sprawiedliwości stwierdził także, iż ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy nie wykazało innych uchybień czy naruszeń prawa. Decyzja wydana w I instancji jest zatem decyzją prawidłową.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie odmowy przyjęcia skarżącej na aplikację sędziowską.

W.S. zarzuciła decyzji naruszenie:

1. art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 52 pkt 2 ustawy w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej rozporządzenia i uregulowanie w § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia:

- kwestii dotyczących umieszczania na liście klasyfikacyjnej aplikantów w sposób odmienny niż reguluje to ustawa,

- kwestii dotyczących umieszczania na liście klasyfikacyjnej aplikantów, podczas gdy upoważnienie ustawowe określa zakres delegacji do określenia sposobu ustalania systemu punktów oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, a nie sposobu obliczania punktów decydujących o miejscu na liście klasyfikacyjnej, co zostało uregulowane w ustawie;

2. § 39 zarządzenia Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przeprowadzania sprawdzianów w trakcie aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, poprzez jego niezastosowanie i tym samym naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady lex retro non agit – niedziałania prawa wstecz, która znajduje też oparcie w art. 7 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz w art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych;

3. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności.

Zdaniem skarżącej powoływanie się przez Ministra Sprawiedliwości na pozaustawowe regulacje dotyczące sposobu obliczania i umieszczania aplikanta na liście klasyfikacyjnej, w sytuacji, gdy ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. w art. 26 ust. 3 szczegółowo reguluje tę kwestię, było niedopuszczalne. Zdaniem skarżącej z przepisów prawa wynika jednoznacznie, że sprawdzianem zaliczonym jest sprawdzian, z którego aplikant uzyskał co najmniej 2 punkty. Skarżąca podała, że w trakcie aplikacji ogólnej osiągnęła sumę ocen z zaliczonych sprawdzianów – [...] punktów, natomiast z praktyk – [...], co daje łącznie [...] punktów.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga W.S. zasługuje na uwzględnienie.

Zagadnienie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292).

Minister Sprawiedliwości zarządza, w myśl art. 16 ust. 2 powołanej ustawy, w zależności od potrzeb kadrowych sądów i prokuratury, nabór na aplikację ogólną, sędziowską oraz prokuratorską i jednocześnie wyznacza limity miejsc na te aplikacje.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy, warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem nauczania. Dyrektor Krajowej Szkoły, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. W ust. 3 powyższego przepisu postanowiono, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiących sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Na tej podstawie następnie Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje.

W dniu 12 października 2011 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej

i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292). Prawodawca, wprowadzając do obowiązującego porządku prawnego powyższe rozporządzenie, mocą art. 7 pkt 11 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1193), nie zawarł przepisów przejściowych nakazujących stosować dotychczasowe przepisy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie nowej regulacji prawnej, lecz wprost w § 12 tego rozporządzenia określił, iż wchodzi ono w życie z dniem 12 października 2011 r.

Stosownie do postanowień § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, cykl szkoleniowy zamyka sprawdzian wiedzy i umiejętności jej praktycznego wykorzystania z zakresu problematyki objętej danym cyklem szkoleniowym. Sprawdzian przeprowadza komisja sprawdzianowa w składzie od 3 do 5 osób, powoływana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród wykładowców prowadzących zajęcia dla aplikantów (ust. 2). Zgodnie z ust. 4 ww. §, do oceny sprawdzianu stosuje się odpowiednio przepisy § 5 ust. 1, 4 i 5 (ust. 1 - Oceny przebiegu praktyki dokonuje się w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, przy czym ocena stanowi wielokrotność 0,5 punktu. Do oceny dołącza się zwięzłe pisemne uzasadnienie; ust. 4 - Za uzyskanie pozytywnej oceny z praktyki uważa się uzyskanie co najmniej 2 punktów. Uzyskanie pozytywnej oceny jest równoznaczne z zaliczeniem praktyki; ust. 5 - Od dokonanej przez patrona praktyki oceny praktyki odwołanie nie przysługuje). Przepis § 6 ust. 5 określa, iż przy ocenie sprawdzianu należy uwzględniać w szczególności: 1) prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni; 2) prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych; 3) prawidłowość konstrukcji projektu pisma procesowego lub decyzji i jej uzasadnienia; 4) poprawność argumentacji i zachowanie reguł językowych.

Przepis § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia ustala, iż aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach.

W niniejszej sprawie organy obu instancji naruszyły przepis prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, bowiem dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie podstawowe znaczenie ma sposób liczenia punktów, jaki uzyskał aplikant po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinujący określenie jego miejsca na liście klasyfikacyjnej, a w szczególności ustalający liczbę zdobytych punktów ze sprawdzianu poprawkowego.

Treść art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż znaczenie tego przepisu uzyskane na gruncie wykładni językowej nie budzi wątpliwości, bowiem o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta jedynie z zaliczonych sprawdzianów. Analiza przepisu § 6 ust. 4 w zw. z § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia prowadzi także do jednoznacznego wniosku, iż oceną zaliczającą – pozytywną jest ocena odpowiadająca co najmniej 2 punktom. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "z zaliczonych sprawdzianów" wskazuje, iż do sumowania ocen należy brać tylko liczbę punktów zaliczających sprawdzian. W tym stanie rzeczy, zastosowanie wobec skarżącej metody wyliczania średniej arytmetycznej liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu wiedzy i umiejętności z dwóch modułów tematycznych w terminie zwykłym i poprawkowym, pozostaje w sprzeczności z powołanym powyżej przepisem ustawowym. Spowodowało to zaniżenie łącznej oceny punktowej i wadliwe umieszczenie skarżącej na liście klasyfikacyjnej aplikantów.

Wskazać należy, iż wprawdzie postępowanie organu w tym zakresie posiada oparcie w przepisie § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia, niemniej jednak przepis ten pozostaje w jawnej opozycji do treści przepisu ustawowego, tj. art. 26 ust. 3 zd. 1. Naczelny Sąd Administracyjny w licznych wyrokach (przykładowo z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2010/11; z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1843/11; sygn. akt I OSK 2011/11 i sygn. akt I OSK 2092/11 – publikowane w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) podkreślał, iż cyt. "przepisy rozporządzenia nie mogą zmieniać znaczenia przepisów ustawowych, co nie budzi najmniejszych wątpliwości zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto (...) za taką metodą ustalania ocen nie może przemawiać treść art. 52 pkt 2 przedmiotowej ustawy. Przepis ten stanowi delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia wykonawczego. Zakres oraz szczegółowa treść upoważnienia dla Ministra, w szczególności konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów, nie oznacza, że Minister miał obowiązek określić taki system umieszczania aplikantów na liście klasyfikacyjnej, jaki został wywiedziony przez organ (...). Rozwiązania normatywne ustanowione przez Ministra nie mogą pozostawać w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie, gdyż godziłoby to w podstawowe zasady stanowienia aktów wykonawczych". NSA podkreślał także, iż "W praworządnym (art. 7 Konstytucji RP) i demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nałożenie na stronę obowiązku lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia może nastąpić tylko na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego. Jednocześnie, co silnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od samego początku jego istnienia, obowiązku obciążającego stronę lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia nie można domniemywać, gdyż godzi to w bezpieczeństwo obrotu prawnego. System obowiązujących przepisów prawnych winien być czytelny dla jednostki, tak aby mogła ona racjonalnie pokierować swym postępowaniem. W szczególności nie można obciążać jej sankcją za niedopełnienie domniemywanego obowiązku, jeżeli obowiązek wprost wypływający z przepisu prawa – w tym wypadku z art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole – został sformułowany inaczej. Organy władzy, w tym organy administracji publicznej nie mogą bowiem obarczać jednostki skutkami popełnionych przez siebie błędów, np. w procesie legislacyjnym". Przedstawione powyżej stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Zatem, z powodu naruszenia przez organy orzekające w sprawie powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja nie mogły ostać się w obrocie prawnym. Rozpoznając ponownie sprawę skarżącej, organ będzie obowiązany uwzględnić powyżej przestawioną ocenę prawną Sądu.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.