Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 607/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 122, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. L. G. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu, na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...], używany pojazd marki [...] o pojemności silnika [...] cm3, rok produkcji [...], klasyfikując go według kodu CN 8704 21 99 00 obejmującego: używane pojazdy mechaniczne do transportu towarów o masie całkowitej nieprzekraczającej 5 ton z silnikiem o pojemności skokowej nieprzekraczającej 2.500 cm3. Do zgłoszenia celnego załączył rachunek nr [...] z dnia [...] r., określający cenę pojazdu na kwotę [...] CHF, wystawiony przez firmę "A" [...],[...] w S.

Naczelnik Urzędu Celnego we W. po przyjęciu zgłoszenia celnego przeprowadził rewizję celną samochodu, kontrolę jego wartości celnej i zastosowanego przez stronę kodu taryfy celnej. Organ stwierdził nieprawidłową klasyfikację przez stronę towaru w polu nr 33. W związku z tym decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ przyporządkował pojazd do kodu CN 8703 32 90, właściwego dla pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (innych niż objęte pozycją 8702), łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi o pojemności skokowej przekraczającej 1.500 cm3, ale nieprzekraczającej 2.500 cm3.

W związku ze zmianą klasyfikacji towarowej w decyzji wymierzono stawkę podatku akcyzowego przypisanego do ustalonego kodu CN oraz obliczono nową kwotę podatku od towarów i usług. Spowodowało to zmianę kwoty należności podatkowych określonych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, nie godząc się ze zmianą klasyfikacji taryfowej. Organ II instancji uznał, że niezbędne jest ponowne zbadanie rodzaju spornego towaru i ustalenie, czy przedmiotem importu był samochód przeznaczony do transportu osób czy towarów. W związku z tym decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji, po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego i zbadaniu rodzaju przedmiotowego towaru, w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], w której przyjął stanowisko z zaskarżonej decyzji. Od tej decyzji strona odwołała się nie konkretyzując zarzutów. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na tę decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodejmowanie przez organ wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny dowodów z przekroczeniem granic ustawowej swobody i wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy;

- art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez należytego wskazania podstaw prawnych tejże decyzji, a także bez wskazania wszystkich faktów, na których oparł się organ wydający decyzję, bez wskazania faktów uznanych za udowodnione, a także dowodów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł, a także powodów, dla których organ uznał jedne dowody, zaś odmówił wiary innym.

W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do podniesionych zarzutów. Nie zgodził się, że w sprawie nie podjęto wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Z uwagi na to, że skarżący nie sprecyzował, na czym polegało naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, trudno było się organowi odnieść do tego, jakich czynności zaniechał, a jakie powinien był podjąć w celu wyjaśnienia sprawy. Organ podkreślił, że postępowanie dowodowe miało na celu ustalenie, czy pojazd sprowadzony z zagranicy jest przeznaczony do przewozu towarów, czy również do przewozu osób. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że przedmiotem importu za zgłoszeniem celnym z dnia [...]r. jest samochód marki [...], wyprodukowany w [...] r., o pojemności silnika [...] cm3 i numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]. Z zapisu w [...] dowodzie rejestracyjnym pojazdu wynika, że jest to typ samochodu dostawczego z nadwoziem furgon z trzema miejscami siedzącymi, w tym dodatkowo zatwierdzonymi siedzeniami do nieprofesjonalnego transportu sześciu osób na moście lub części ładunkowej. Z ustaleń stanu faktycznego, z rewizji celnej towaru wynika, że pojazd nie posiada stałej przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy a pozostałą częścią pojazdu (charakterystycznej dla samochodów przeznaczonych do przewozu wyłącznie towarów). Tylna część nadwozia wyposażona jest w miejsca kotwiczenia kolejnych miejsc siedzących, a na bocznych słupkach nadwozia są punkty mocowania pasów bezpieczeństwa. Na jednym z paneli nadwozia zamocowany jest młotek do zbijania szyb bocznych w celu ewakuacji pasażerów w momencie wypadku. Ustalenia te potwierdzono w opinii technicznej rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...] r. oraz w jej uzupełnieniu z dnia [...] r.

Organ podkreślił, że zgodnie z obowiązującą Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 2006 r.), klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest jedynie od ich cech zewnętrznych i jedynie te cechy mogą mieć znaczenia dla ustalenia kodu CN. Cechy spornego pojazdu jednoznacznie wskazują, że jest to pojazd czterodrzwiowy, o jednobryłowym zamkniętym nadwoziu, z panelami okiennymi wzdłuż całej tylnej przestrzeni, z pojedynczą zintegrowaną przestrzenią do przewozu zarówno osób jak i towarów. Pojazd nie spełnia więc warunku głównego jedynego przeznaczenia do przewozu towarów. W związku z tym zaratyfikowano pojazd do kodu TARIC 8703 32 90 0, obejmującego pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Organ stwierdził, że określając kod taryfy celnej organ celny kieruje się przepisami określonymi w prawie celnym, w szczególności w Taryfie celnej stanowiącej załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy celnej (Dz. Urz. WE L 256), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006r. zmieniające załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 31 października 2006 r.). Przepisy te przyjęły nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w nomenklaturze scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretacją. Oznacza to, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nomenklatura Scalona obejmuje:

a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;

b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;

c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN.

Ostatecznym, wskazywanym w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) kodem towaru, jest kod TARIC, zgodnie z dyspozycją art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2568/87, obejmujący dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku nr II do rozporządzenia (EWG) nr 2568/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORIPNS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła 6 ORIPNS stanowi, że klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji należy przeprowadzać zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORIPNS, przy zastosowaniu zasady, że mogą być porównywane tylko podpozycje na tym samym poziomie.

Zgodnie z regulacją nowelizacji not wyjaśniających przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. C74/1 z dnia 31.03.2007r.), pozycja 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja ta obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Zgodnie z treścią Wyjaśnień do taryfy celnej, zawartych w sekcji XVII, dziale 87, w rozumieniu pozycji 8703 określenie "pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Określenie "samochody do transportu towarowego" obejmuje natomiast w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony, ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku, cysterny, wywrotki, masywnie skonstruowane pojazdy o skrzyni ładunkowej, ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek. Zdaniem organu, zarzut skarżącego jest zatem bezzasadny.

Organ stwierdził niesprecyzowanie w skardze zarzutu naruszenia przez organ celny art. 191 Ordynacji podatkowej dokonaniem oceny dowodów z przekroczeniem granic ustawowej swobody i wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Stąd nie było możliwe merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt. 1 i 2a Prawa celnego, właściwy do ustalania kodu CN jest Naczelnik Urzędu Celnego, jako organ I instancji oraz Dyrektor Izby Celnej jako organ II instancji. Organ celny dokonuje klasyfikacji towarowej w oparciu o stan faktyczny towaru i obowiązujące przepisy prawa celnego. Opinia rzeczoznawcy określająca sporny pojazd, jako ciężarowy oparta została na przepisach krajowych - na załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 września 2004 r. zmieniającego to rozporządzenie. Te akty normatywne nie mogą być podstawą klasyfikacji taryfowej importowanego pojazdu. Jedynie właściwymi do ustalania kodu CN są bowiem organy celne I i II instancji. Ustalenie kodu CN odbywa się na podstawie przepisów prawa celnego, a nie przepisów regulujących dopuszczenie pojazdu do ruchu. Co do wniosków zawartych w opinii rzeczoznawcy odnośnie taryfikacji celnej, organ stwierdził, że rzeczoznawca oparł się na wiedzy, praktyce oraz uregulowaniach z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Jego opinie winny były natomiast dotyczyć stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Stanowisko rzeczoznawcy, że badany pojazd winien być zakwalifikowany jako ciężarowy, nie jest oparte na wiedzy z zakresu obowiązujących przepisów celnych. Dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych w tym zakresie decyzji są bowiem wyłącznie przepisy prawa celnego. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia nomenklatury towarowej taryfy celnej, nawet gdyby towary, a w tym przypadku samochód, były traktowane odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców. Wobec tego również wyjaśnienia autoryzowanej stacji serwisowej, w świetle stwierdzenia faktu, że samochód jest przystosowany do przewozu osób, nie stanowią podstawy do przyjęcia innego kodu taryfy celnej niż wskazanego w zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze oraz ekonomikę procesową, w wydanej decyzji oparto się na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie doszło zatem doszło do naruszenia przepisów prawnych także w tym zakresie.

Według organu chybiony jest zarzut braku uzasadnienia i wskazania podstawy prawnej decyzji oraz zarzut odstąpienia od obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Skarżący tego zarzutu nie sprecyzował. Organ II instancji wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji szczegółowo powołano przepisy prawa stanowiące podstawę podjętej decyzji, przepisy procesowe oraz materialne. Ponadto organ celny w uzasadnieniu decyzji szczegółowo, w sposób logiczny i przystępny uzasadnił słuszność swojego stanowiska oraz opisał stan faktyczny. Powołał się na dokumenty, odniósł się do ich zawartości, wskazał też fakty, które uznał za udowodnione oraz wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W odwołaniu skarżący wnosił tylko o wyjaśnienie, w jakim terminie organ celny powinien załatwić sprawę. To, że organy celne kierując się obowiązującymi przepisami prawa dokonały ustaleń odmiennych od tych, które przedstawił skarżący, według organu nie świadczy o naruszeniu przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że opinia rzeczoznawcy stanowiła jedynie dowód na okoliczność stanu faktycznego. Nie wiązała natomiast organu orzekającego w zakresie wniosków co do klasyfikacji taryfowej przedmiotowego samochodu. Organami właściwymi do rozstrzygania w tej kwestii są bowiem organy celne. Wskazanie przez skarżącego na rejestrację samochodu jako samochodu ciężarowego czy określenie przez producenta na tabliczce znamionowej tego pojazdu, jako dostawczego bądź ciężarowego nie może zmienić tego ustalenia. Rzeczoznawcy, producent czy organ rejestrujący pojazdy przy rozstrzyganiu o rodzaju i przeznaczeniu konkretnego samochodu opierają się o przepisy ruchu drogowego, definiujące pojęcie samochodów osobowych i ciężarowych inaczej niż w przepisach celnych. Taryfa celna zawiera bowiem szczególne pojęcia, podziały, klasyfikacje, np. poz. 8702 - pojazdy mechaniczne do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą, poz. 8703 - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte poz. 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, poz. 8704 - pojazdy samochodowe do transportu towarowego, poz. 8705 - pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia.

Sąd uznaje za zgodne z prawem stanowisko organu II instancji co do możliwości weryfikacji zgłoszenia celnego poprzez przeprowadzenie kontroli postimportowej w trybie art. 78 ust.1 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, do działania w trybie art. 23 ust. 4 Prawa celnego i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

Jeżeli chodzi o taryfikację przedmiotowego pojazdu, to w rozpatrywanej sprawie jest niesporne, że przedmiotem zgłoszenia celnego był samochód marki używany pojazd marki [...], o pojemności silnika [...] cm3, rok produkcji [...]. Jest to samochód dostawczy z nadwoziem typu furgon z trzema miejscami siedzącymi oraz z możliwością montażu siedzeń do nieprofesjonalnego transportu sześciu osób na tylnym moście lub w części ładunkowej. Wynika to niespornie z zawartego w aktach administracyjnych sprawy tłumaczenia [...] dowodu rejestracyjnego, z ustaleń dokonanych przez organ celny oraz z opinii technicznych rzeczoznawcy z dnia [...] r. nr [...] z dnia [...] r. oraz z uzupełnienia tej opinii z dnia [...] r. W pojeździe brak jest stałej przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy a pozostałą częścią. Na bocznych słupkach nadwozia znajdują się punkty mocowania pasów bezpieczeństwa. Na jednym z paneli nadwozia zamocowany jest młotek do zbijania szyb bocznych w celu ewakuacji pasażerów w momencie wypadku. Sprawia to, że bez konieczności dokonywania zmian konstrukcyjnych pojazd ten jest przystosowany do przewozu do 9 osób. Ustaleń takich dokonał organ celny. Wynikają one też z opinii technicznej rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...]r. oraz z dnia [...] r.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczył zaklasyfikowania spornego pojazdu. Organ II instancji utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, na podstawie analizy stanu faktycznego i prawnego, doszedł do tych samych wniosków, co organ I instancji. Organy celne przyjęły, że decydującym kryterium klasyfikacji towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru, a nie opinia biegłego czy treść [...] dowodu rejestracyjnego. Uznając, że przedmiotem sprawy jest samochód dostawczy typu furgon, organ II instancji przyjął, że zastosowanie w sprawie ma kod CN 8703 32 90, właściwy dla pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi o pojemności skokowej przekraczającej 1.500 cm3, ale nieprzekraczającej 2.500 cm3. Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że organy celne wykazały, że przedmiotowy samochód należy zaliczyć do kategorii samochodów osobowo-towarowych, dla których właściwy jest kod CN 8703 32 90.

Według nowelizacji not wyjaśniających przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. C74/1 z dnia 31.03.2007r.), pozycja 8703 obejmuje bowiem pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja ta obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Według Wyjaśnień do taryfy celnej, sekcja XVII, dział 87, pozycja 8703, określenie "pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Określenie "samochody do transportu towarowego" obejmuje natomiast w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony, ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku, cysterny, wywrotki, masywnie skonstruowane pojazdy o skrzyni ładunkowej, ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek. Uwzgledniając powyższe wywody Sąd uznał, że zarzut skarżącego dokonania przez organy celne błędnej taryfikacji sprowadzonego samochodu jest zatem bezzasadny.

Skarżący powołuje się na określenie spornego samochodu jako dostawczego w [...] dowodzie rejestracyjnym. Sąd zwraca zatem uwagę na to, że według art. 11 szwajcarskiego rozporządzenia z dnia 11 lipca 1995 r. w sprawie wymogów technicznych pojazdów drogowych, samochody dostawcze zaliczane są do lekkich pojazdów silnikowych mogących służyć zarówno przewozowi osób jak i przewozowi towarów. Do tej kategorii włączone są także samochody posiadające dodatkowe siedzenia w przestrzeni ładunkowej, przeznaczone do okazjonalnego, niezawodowego transportu osób, jeżeli posiadają łącznie najwyżej 9 miejsc siedzących, licząc z siedzeniem dla kierowcy (informacja z portalu internetowego [...]).

Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy celne art. 122 Ordynacji podatkowej polegającego na niepodejmowaniu wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy za chybiony. W postępowaniu administracyjnym zebrano bowiem niezbędny materiał dowodowy w postaci dokumentów, opinii biegłego oraz oględzin dokonanych przez organ. Ustalenia dotyczące stanu faktycznego co do charakterystyki przedmiotowego samochodu są niesporne. Ten stan faktyczny został przez organy celne oceniony według przepisów prawa celnego. Organy te nie uwzględniły konsekwencji wynikających z prawa o ruchu drogowym, gdyż nie mają one zastosowania w procesie taryfikacji celnej. Sąd uznał takie postępowanie organów celnych za zgodne z prawem. W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przez te organy art. 191 Ordynacji podatkowej polegający na ocenie dowodów z przekroczeniem granic ustawowej swobody i wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.

Organ sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Powołał podstawy prawne, wskazał fakty, na których oparł się wydając decyzję oraz odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Biorąc to pod uwagę, Sąd uznał także za bezzasadny zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.