Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 688/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33 pkt 3,4,8, art.1a pkt 12 lita, art.154 par.1, art.155,art.156 par.1 pkt5, art.166a par.1 i 2,art.166b;
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art.33 par.2;
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art.138 par.2,art.144;
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Szymańska-Flisikowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]", "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy dwa postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów wniesionych przez "S" Sp. z o.o. na zarządzenia zabezpieczające nr "[...]"oraz nr "[...]".

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie zabezpieczające wobec majątku "S" Sp. z o.o., na podstawie własnej decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]"., określającej przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. oraz przybliżone kwoty odsetek za zwłokę od tych zobowiązań. W dniu "[...]". wystawiono zarządzenia zabezpieczające nr "[...]"oraz nr "[...]"Decyzja zabezpieczająca wraz z zarządzeniami zabezpieczającymi została spółce doręczona w dniu 20 czerwca 2012r.

W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ dokonał zajęć wierzytelności pieniężnych z należących do spółki dwóch rachunków bankowych oraz ruchomości należących do dłużnika spółki.

Pismami z dnia 27 czerwca 2012r. spółka wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające. Spółka wskazała, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty, bowiem złożyła deklaracje VAT-7K za III i IV kwartał 2011r. i zapłaciła wynikający z nich podatek. W sprawie nie została wydana decyzja wymiarowa, więc obowiązuje – jej zdaniem – domniemanie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Nadto wskazała, że zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wymogów określonych w art.156 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 229, poz.1954 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), gdyż przesłanki wskazane w decyzji zabezpieczającej winny być tożsame z argumentami powołanymi w zarządzeniach, a organ egzekucyjny przywołał przesłanki, o których nie ma mowy w decyzji z dnia "[...]". Podniosła przy tym, że przesłanka braku płynności finansowej jest fałszywa, ponieważ spółka wykazała za 2011r. zysk netto w kwocie 198.987 zł, a wszelkie zobowiązania regulowała na bieżąco. Nadmieniła również, że zabezpieczony obowiązek określono w sposób niezgodny z decyzją, bowiem zarządzenia określają odrębnie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r., natomiast decyzja z dnia "[...]". określa łącznie zobowiązanie za III i IV kwartał 2011r. Zarzuciła także, że organ egzekucyjny zastosował wobec niej zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, który uniemożliwia jej regulowanie bieżących zobowiązań, co grozi upadłością. Nadto podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, ponieważ z samej konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że zobowiązanymi do zapłaty podatku będą inne spółki.

Postanowieniami z dnia "[...]". organ I instancji uznał wniesione zarzuty za bezzasadne. Organ egzekucyjny wskazał, że zobowiązania podatkowe mogą być egzekwowane przez wierzyciela aż do ich przedawnienia. Zobowiązania podatkowe za III i IV kwartał 2011r. wygasły tylko do wysokości uiszczonej kwoty, a w pozostałym zakresie, określonym decyzją zabezpieczającą, należności mogą być dochodzone. Odnosząc się do niespełnienia przez wystawione zarządzenia zabezpieczające wymogów określonych w art.156 §1 pkt 5 u.p.e.a., organ stwierdził, że zarządzenia zawierają wyszczególnione okoliczności świadczące o możliwości utrudniania, bądź udaremniania egzekucji: brak płynności finansowej, nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych oraz znaczna kwota zobowiązań podatkowych i odsetek za zwłokę. Organ wskazał, że w trakcie kontroli skarbowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług, przewidywana kwota zobowiązań, wynikająca z decyzji o zabezpieczeniu z dnia "[...]"., wynosi 27.695.850 zł należności głównej, a spółka nie posiada żadnego majątku w postaci nieruchomości, ruchomości, a jej kapitał zakładowy wynosi jedynie 5.000 zł. Organ zaznaczył, że ocenę sytuacji finansowej spółki wywiódł z danych, które zawierał wniosek o dokonanie zabezpieczenia przyszłych zobowiązań, gdyż spółka nie złożyła do końca 2011r. do organu podatkowego sprawozdania finansowego za 2011r. Wskazał, że w decyzji o zabezpieczeniu określone zostały przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. (odpowiednio: 12.327.657 zł i 15.368.193 zł). Decyzja ta była podstawą wystawienia dwóch zarządzeń zabezpieczających za III i IV kwartał 2011r. do ww. kwot. Organ nie zgodził się z zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – art.164 § 4 u.p.e.a. umożliwia odpowiednie stosowanie w postępowaniu zabezpieczającym przepisów dotyczących dokonywania zajęć wierzytelności pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym. Organ egzekucyjny miał do dyspozycji tylko określone środki (rachunki bankowe) zatem był uprawniony i zobowiązany do ich zastosowania zważywszy na cel postępowania zabezpieczającego. Za bezzasadny uznał organ zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, gdyż wskazanie na inne podmiotu jako zobowiązane z tytułu podatku od towarów i usług nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. W zarządzeniach zabezpieczających wskazano na spółkę jako zobowiązaną, gdyż podstawą prawną zabezpieczenia jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" skierowana do spółki.

Na opisane postanowienia spółka wniosła zażalenia, w których podtrzymała swoje stanowisko.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Stwierdził, że zobowiązanie podatkowe za III i IV kwartał 2011r. wygasło wyłącznie do wysokości uiszczonej przez spółkę, a w pozostałym zakresie (określonym w przybliżonej kwocie w decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]" zobowiązanie może być zabezpieczone na majątku podatnika, zgodnie z art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz.749). W trybie art. 33 §2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczenie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania lub wysokość zwrotu podatku. Ten rodzaj zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jakie powstanie po doręczeniu decyzji wymiarowej i przybliżoną kwotę zobowiązania, które zostanie określone w prawidłowej wysokości dopiero w przyszłej decyzji.

Odnosząc się do twierdzeń, że przesłanki wydania decyzji zabezpieczającej nie są tożsame z przesłankami wskazanymi w treści wystawionych zarządzeń zabezpieczających, organ zauważył, że w treści decyzji wskazano, że w spółce prowadzone jest postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. podkreślono, że stwierdzone zostały nieprawidłowości związane z zaliczaniem do odliczenia podatku naliczonego za transakcje objęte ustawowym wyłączeniem z odliczenia przy rozliczaniu podatku od towarów i usług. Wskazano też na brak majątku ruchomego i nieruchomego należącego do spółki i niewielką kwotę jej kapitału zakładowego, przy kwocie jej zobowiązań sięgających 12.327.657 zł należności głównej. W treści zarządzeń zabezpieczenia organ wskazał natomiast na: brak płynności finansowej, nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych oraz znaczną kwotę zobowiązań podatkowych i odsetek za zwłokę, jako okoliczności świadczące o możliwości utrudniania, bądź udaremniania egzekucji. Organ pokreślił, że katalog przesłanek wszczęcia i prowadzenia postępowania zabezpieczającego zawarty w zarządzeniach zabezpieczających jest sztywny, niemniej nawiązuje do okoliczności wynikających z treści decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]". Decyzja ta jest wydawana w oparciu o art.33 Ordynacji podatkowej z uwagi na wystąpienie ogólnej przesłanki "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Organ rozpatrujący zarzuty na zarządzenie zabezpieczające nie może badać od strony merytorycznej przesłanek wydania decyzji o zabezpieczeniu. Kwestie braku ustawowych przesłanek do wydania decyzji o zabezpieczeniu podnieść należy w odwołaniu od decyzji zabezpieczającej.

W kwestii uciążliwości zastosowania przez organ zabezpieczenia na majątku spółki, organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że spółka nie posiada majątku trwałego, do dyspozycji organu egzekucyjnego pozostawały jedynie określone środki majątkowe w postaci wierzytelności z rachunków bankowych należących do spółki i wierzytelności pieniężnych należących do spółki z tytułu dokonywanych transakcji, które zostały objęte zabezpieczeniem celem ochrony przyszłych interesów wierzyciela. Zaznaczył jednocześnie, że strona została poinformowana o określonych przez przepisy prawa wyłączeniach wskazujących, że zakaz wypłat z zajętych rachunków bankowych nie dotyczy wypłat m.in. na bieżące wynagrodzenia za pracę, podatku dochodowego od osób fizycznych i składek na ubezpieczenia społeczne odprowadzanych od tych wynagrodzeń.

Odpowiadając na zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, organ wskazał, że zarzut ten winien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. W przedmiotowej sprawie podstawą prawną zabezpieczenia należności jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w której wskazano na spółkę jako podmiot zobowiązany. Inne podmioty gospodarcze zostały wskazane jedynie w kontekście ujawnionych nieprawidłowości związanych z obliczaniem oraz odprowadzaniem podatku od towarów i usług przez spółkę.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 2 w związku z art.144 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy przedmiotowego postanowienia,

- art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a., polegające na wskazaniu innych przesłanek zabezpieczenia niż wskazanych w decyzji o zabezpieczeniu,

- art.154 § 1 u.p.e.a., polegające na jego zastosowaniu, mimo że jest to niedopuszczalne w przypadku gdy wydano decyzję w trybie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, która to decyzja zawiera samoistne przesłanki zabezpieczenia,

- art. 33 pkt 3 u.p.e.a., polegające na wydaniu dwóch zarządzeń o zabezpieczeniu wskazujących kwoty zabezpieczenia, które nie odpowiadają kwocie, która w decyzji o zabezpieczeniu została oznaczona jako kwota zabezpieczenia,

- art. 33 pkt 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo że w okolicznościach sprawy obowiązuje domniemanie prawne wykonania obowiązku,

- art. 33 pkt 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo że uprawdopodobnione w sprawie okoliczności wskazują na nieprawidłowości u podmiotów trzecich, a nie w spółce,

- art. 33 pkt 8 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo że na skutek zajęcia i następnie bezterminowego przedłużenia postanowienia o zajęciu spółka nie może prowadzić działalności gospodarczej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie pełnomocnik spółki podniósł nadto zarzut naruszenia art. 166a § 2 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zasady i reguły orzekania określają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy organy prawidłowo stwierdziły, że wniesione przez skarżącą spółkę zarzuty na zarządzenie zabezpieczające są bezzasadne.

Postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego, toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Przesłanką zabezpieczenia wykonania obowiązku jest przypuszczenie, że w przypadku nie ustanowienia zabezpieczenia przyszła egzekucja tego obowiązku może okazać się utrudniona lub zostać udaremniona.

W art. 154 § 1 u.p.e.a ustawodawca wskazał na przykładowe przesłanki uzasadniające zabezpieczenie należności. Wśród nich znajduje się brak płynności finansowej zobowiązanego, unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych, dokonywanie wyprzedaży majątku. Zgodnie z art. 155 u.p.e.a. zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem albo określeniem kwoty należności pieniężnej, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie. Takim przepisem szczególnym, który pozwala na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych jest art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja o zabezpieczeniu wydawana jest w toku postępowania podatkowego, a samo zabezpieczenie dokonywane jest już w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie organ w zarządzeniach zabezpieczających wskazał na dwie pierwsze z wymienionych powyżej przesłanek, jako podstawę dokonania zabezpieczenia. Nadto wskazał na znaczną kwotę zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji o dokonaniu zabezpieczenia na majątku spółki określonych przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych i należnych od nich odsetek za zwłokę, organ zwrócił uwagę na stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości w zakresie zaliczania do odliczenia podatku naliczonego niezwiązanego ze sprzedażą opodatkowana oraz podatku naliczonego od zakupów towarów, które ustawowo wyłączone są z odliczenia przy rozliczaniu podatku od towarów i usług. Zaznaczył także, że znaczna kwota przewidywanych zobowiązań podatkowych (za III kwartał 2011r. 12.327.657 zł, za IV kwartał 2011r. 15.368.193 zł), w połączeniu z brakiem majątku spółki (nieruchomości, środków transportowych, innych ruchomości) może spowodować niewykonanie ciążących na spółce zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług. Podkreślono, że spółka zatrudnia tylko jedną osobę, a biuro, w którym znajduje się jej siedziba jest wynajmowane. Środki od kontrahentów wpływające na jej rachunek bankowy są natychmiast przekazywane na inne rachunki zagraniczne. Dotychczas zapłacone przez spółkę podatki wynoszą zaledwie 0,3 % udziału przewidywanej kwoty zaległości, a kapitał zakładowy spółki wynosi jedynie 5000 zł. Biorąc pod uwagę łącznie wszystkie wymienione okoliczności, stwierdzić należy, że organy egzekucyjne prawidłowo wskazały na okoliczności świadczące o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. Zatem przesłanki wskazane w decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]" oraz w zarządzeniach zabezpieczających nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W konsekwencji powyższego zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 i art. 154 § 1 u.p.e.a. nie są zasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 3 u.p.e.a. wobec wydania dwóch zarządzeń zabezpieczających, stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Podatek od towarów i usług jest w przypadku spółki rozliczany kwartalnie. W decyzji zabezpieczającej również określono przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług w odniesieniu do kwartałów – III i IV kwartału 2011r. oraz przybliżone kwoty odsetek za zwłokę od tych zobowiązań. Kwoty wykazane w polu 42 zarządzeń zabezpieczających odpowiadają kwotom wynikającym z decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]". w odniesieniu do poszczególnych kwartałów. Nadto w polu 41 zarządzeń zabezpieczających (rodzaj należności) wskazano na podatek od towarów i usług odpowiednio za III i IV kwartał 2011r. Wobec powyższego określenie obowiązków w ww. zarządzeniach zabezpieczających nie narusza prawa.

Zgodzić należy się również z organem w kwestii braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia wymienionych w zarządzeniach zabezpieczających zobowiązań. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. wygasło wyłącznie do wysokości kwoty uiszczonej przez spółkę. W pozostałym zaś zakresie – określonym w przybliżonych kwotach w decyzji zabezpieczającej z dnia "[...]". – zobowiązanie to może być zabezpieczone na majątku zobowiązanej spółki. Nie można, tak jak domaga się tego skarżąca, twierdzić, że w przypadku braku decyzji wymiarowej, obowiązuje domniemanie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego i pomimo wydania decyzji o dokonaniu zabezpieczenia przybliżonych kwot zobowiązań na majątku spółki, nie jest możliwe dokonanie zabezpieczenia tych należności. Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu zabezpieczającym zarzuty określone w art. 33 u.p.e.a. nie mogą być stosowane wprost - art. 166b u.p.e.a. stanowi o odpowiednim stosowaniu tego przepisu w postępowaniu zabezpieczającym. Podstawy zarzutów określone w art. 33 u.p.e.a. winny więc podlegać modyfikacji przy uwzględnieniu specyfiki postępowania zabezpieczającego. Zarzut naruszenia art. 33 pkt 4 u.p.e.a. jest zatem bezzasadny.

Z pomocniczego charakteru postępowania zabezpieczającego wynika, że postępowanie to powinno być prowadzone wobec tego, kto później ma stać się zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rozpoznanej sprawie podstawę prawną wydania zarządzeń zabezpieczających stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". wydana w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej, określająca przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. oraz przybliżone kwoty odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań i dokonująca zabezpieczenia na majątku spółki tych przybliżonych kwot. Decyzja ta skierowana została do skarżącej spółki. Stwierdzić wobec powyższego należy, że postępowanie zabezpieczające prowadzone jest wobec tożsamego podmiotu. Tym samym zarzut naruszenia art. 33 pkt 4 u.p.e.a. nie jest zasadny. Jak słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, w niniejszej sprawie nie można rozważać kwestii dotyczących odpowiedzialności innych podmiotów (tu : kontrahentów spółki) za ujawnione w toku postępowania kontrolnego nieprawidłowości.

Odnosząc się do zrzutu naruszenia art. 33 pkt 8 u.p.e.a, stwierdzić należy, że wobec braku majątku spółki, organ egzekucyjny miał ograniczone możliwości wyboru zastosowania sposobów zabezpieczenia. W art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. ustawodawca wymienia środki egzekucyjne dla egzekucji należności pieniężnych. Organ może w przypadku egzekucji należności pieniężnej stosować równocześnie kilka środków egzekucyjnych. Należy przy tym mieć na względzie, że zastosowany środek ma na celu zapewnienie skuteczności przyszłej egzekucji, a zatem wybór środków egzekucyjnych musi być dokonany w taki sposób, by przyszła egzekucja doprowadziła do wykonania obowiązku. Organ egzekucyjny może zrezygnować ze stosowania środków bardziej uciążliwych dla zobowiązanego jedynie wówczas, gdy osiągnięcie celu zabezpieczenia przyszłej egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu innych (mniej dolegliwych dla zobowiązanego) środków egzekucyjnych. W niniejszej zaś sprawie takich możliwości organ nie posiadał. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest więc bezzasadny.

Nie ma usprawiedliwionych podstaw, podniesiony na rozprawie, zarzut naruszenia art. 166a § 2 u.p.e.a.. Przepis ten stanowi, że w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z § 1 ww. przepisu zobowiązany nie może rozporządzać składnikiem majątkowym zajętym w celu zabezpieczenia, z zastrzeżeniem § 2. Przepis ten określa zatem skutki zabezpieczenia. Przedmiotem rozpoznanej sprawy jest natomiast zasadność uznania zgłoszonych przez skarżącą spółkę zarzutów na zarządzenia zabezpieczenia, za niezasadne. Sąd nie bada w rozpoznanej sprawie czy organ egzekucyjny na wniosek spółki zezwala na określone wypłaty z zabezpieczonego rachunku bankowego, czy też nie. Kwestia ta leży poza granicami rozpoznanej sprawy.

Mając na względzie powyższe motywy, stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowień organu I instancji. Podzielając stanowisko organu I instancji, prawidłowo organ zastosował wymienione przepisy..

Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa, które przemawiałyby za wyeliminowaniem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Postanowienia organów obu instancji należy uznać za prawidłowe.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.