Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 439/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej.

W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego tut. Wydziału skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (dowód: zarządzenie – k. 37, wezwanie – k. 39).

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 lipca 2010 roku (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 40).

Mimo wezwania pani M. K. w zakreślonym terminie nie uiściła wpisu sądowego, składając w dniu 28 lipca 2010 r. wniosek o umorzenie postępowania sądowego dotyczącego opłaty adiacenckiej, z uwagi na uregulowanie tej opłaty.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU

ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

Ponadto 220 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi, w wypadku, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

Mimo upływu w dniu 30 lipca 2010 roku ustawowego, siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca nie uiściła żądanego wpisu w kwocie 100 zł. Powyższe uniemożliwia nadanie skardze dalszego właściwego biegu. Skarga podlega więc odrzuceniu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a.

Końcowo należy jedynie podnieść, iż wprawdzie skarżąca w dniu 28 lipca 2010 roku cofnęła skargą w sprawie niniejszej i wniosła o umorzenie postępowania sądowego. Umorzenie postępowania byłoby jednak możliwe jedynie w przypadku, gdy skarga zostałaby skutecznie wniesiona, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. podniesiono, iż "sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Uwzględnić jednak należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007).

W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.