Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2519/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia[...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz L.sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej także: "Naczelnik", "NUS", "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] maja 2017 r. określił L. sp. z o.o. (dalej także: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r.

Strona, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika adw. dr M. S., pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor", "organ drugiej instancji").

Dyrektor postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że w dniu 19 czerwca 2017 r. do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wpłynęło odwołanie Strony z dnia 13 czerwca 2017 r. od decyzji NUS z dnia [...] maja 2017 r. Do ww. odwołania załączono pełnomocnictwo szczególne złożone na formularzu PPS-1 do reprezentowania Skarżącej w sprawie [...] we wszystkich instancjach przez adw. M. S.. Pełnomocnictwa w imieniu Strony udzielił w dniu 12 czerwca 2017 r. K. Z. - Prezes Zarządu ww. Spółki.

Dyrektor stwierdził, że z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynikało, że organem uprawnionym do reprezentowania Spółki jest Zarząd i do składnia oświadczeń w imieniu Spółki jest upoważniony każdy z członków zarządu samodzielnie.

Natomiast w dniu 1 lipca 2014 r. dokonano wpisu o wykreśleniu W. S. jako Prezesa Zarządu Skarżącej oraz wpisu K. Z. jako nowego Prezesa zarządu ww. spółki.

Następnie w dniu 23 marca 2017 r. dokonano wpisu o wykreśleniu K. Z. jako Prezesa Zarządu Skarżącej.

Wobec tego organ drugiej instancji stwierdził, że K. Z. udzielając pełnomocnictwa w dniu 12 czerwca 2017 r. w imieniu Spółki adw. M. S. nie był umocowany do reprezentowania ww. Spółki, ponieważ od dnia 23 marca 2017 r. nie pełnił funkcji członka zarządu Skarżącej.

W konsekwencji Pełnomocnik Skarżącej składając odwołanie z dnia 13 czerwca 2017 r. od decyzji NUS z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 12 czerwca 2017 r. przez K. Z. w imieniu Spółki, nie był prawidłowo umocowany.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor wezwaniem z dnia 17 lipca 2019 r. na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1, art. 138d § 1, § 5 i art. 138e § 1 - § 3 oraz art. 168 § 1, § 2 - § 3b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "O.p."), wezwał do uzupełnienia wniosku, poprzez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynika umocowanie K. Z. do udzielenia w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnictwa w imieniu Skarżącej do działania w przedmiocie złożenia przez M. S. odwołania od ww. decyzji.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na ww. wezwanie przesłał Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki w sprawie powołania na funkcję Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 1 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 1 czerwca 2017 r., o Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie odwołania z funkcji Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 30 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 30 czerwca 2017 r.

Dyrektor na podstawie art. 229 O.p., z urzędu, w dniu 26 sierpnia 2019 r. zbadał zgromadzone w Sądzie Okręgowym w W. Wydział Krajowego Rejestru Sądowego akta rejestrowe Skarżącej w celu ustalenia umocowania K. Z. do udzielenia w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnictwa w imieniu Spółki.

Organ drugiej instancji zaznaczył, że z analizy akt rejestrowych zgromadzonych przez Sąd Okręgowy w W. Wydział Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka nie składała wniosku o wpis zmian w KRS w zakresie reprezentacji, a opartych o Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie powołania na funkcję Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 1 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 1 czerwca 2017 r., o Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Skarżącej w sprawie odwołania z funkcji Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 30 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 30 czerwca 2017 r., a ww. dokumentów wewnętrznych Spółki w aktach sprawy nie stwierdzono.

Dodatkowo Dyrektor zaznaczył, że z akt rejestrowych wynika, że wykreślenia K. Z. jako Prezesa Zarządu Spółki dokonał sąd rejestrowy z urzędu z uwagi na fakt, że K. Z. figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem za m.in. przestępstwa określone w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego. Zgodnie z przepisem art. 18 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505 ze zm., dalej "k.s.h.") nie może być członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej albo likwidatorem osoba, która została skazana za przestępstwa określone w przepisach rozdziałów XXXIII - XXXVII Kodeksu karnego oraz w art. 585, art. 587, 590 i w art. 591 k.s.h. Z zawiadomienia z Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu osoby wynika, że skazania K. Z. uprawomocniły się w dniu 14 maja 2015 r., oraz 8 lipca 2016 r. za przestępstwa min. oszustwa (art. 286 § 1 kk), wyłudzenia kredytu (art. 297 § 1 kk), fałszerstwa art. 270 § 1 kk).

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor podkreślił, że zgodnie z art. 220 § 1 O.p. odwołanie od decyzji może wnieść wyłącznie strona postępowania. Odwołanie niepochodzące od strony postępowania jest niedopuszczalne. W oparciu o art. 138a § 1 O.p., Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 201 § 1 k.s.h. zarząd spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Następnie w myśl § 2 zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. Natomiast zgodnie z § 4 członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Stosownie do art. 18 § 2 k.s.h., nie może być członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej, likwidatorem albo prokurentem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określone w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego oraz w art. 585 (2), art. 587, art. 590 i art. 591 k.s.h.

Wobec powyższego Dyrektor stwierdził, że K. Z. jest wpisany do Krajowego Rejestru Karnego jako osoba prawomocnie skazana za przestępstwa określone w 18 § 2 k.s.h. Z zawiadomienia z KRK o skazaniu osoby wynika, że wyroki skazujące K. Z. uprawomocniły się w dniu 14 maja 2015 r. oraz 8 lipca 2016 r. W następstwie tego wygasł jego mandat do pełnienia funkcji członka Zarządu Strony i nie może z tego powodu być powołany w skład Zarządu Spółki.

W ocenie organu drugiej instancji przedmiotowe uchwały nie mają skutku powołania ww. osoby na funkcję członka zarządu, a Zarząd Spółki zgodnie z informacjami ujawnionymi w KRS nie został obsadzony do chwili obecnej.

Na skutek braku umocowania K. Z. do udzielenia w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnictwa w imieniu Skarżącej do działania w przedmiocie złożenia przez M. S. odwołania od ww. decyzji, organ stwierdził, że odwołanie z dnia 13 czerwca 2017r. od decyzji NUS w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014r., wniesione przez M. S. nie pochodzi od strony postępowania, a wiec jest niedopuszczalne.

Pismem z dnia 9 października 2019 r. Skarżąca, reprezentowana przez procesjonalnego pełnomocnika adw. dr A. B., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora z dnia [...] września 2019 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:

1) art. 228 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie adw. dr M. S. za osobę nieuprawnioną do złożenia odwołania, z uwagi na udzielenie pełnomocnictwa przez osobę nieposiadającą pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej Spółki, podczas gdy z akt postępowania wynika, że organ od chwili wniesienia odwołania przez ww. pełnomocnika w toku postępowania odwoławczego (w ponad dwuletnim okresie) doręczał pisma ww. pełnomocnikowi, uważając go za pełnoprawnego reprezentanta Spółki,

Ewentualnie, w razie uznania bezzasadności ww. zarzutu:

2) 145 § 2 o.p. poprzez niedoręczanie ustanowionemu pełnomocnikowi - adw. dr A. B. - pism w toku postępowania odwoławczego, pomimo, że prawidłowo udzielono mu pełnomocnictwa procesowego, które nie nigdy zostało zakwestionowane przez organ pierwszej czy też drugiej instancji,

3) art. 145 § 2 o.p. poprzez doręczenie decyzji Naczelnika pełnomocnikowi substytucyjnemu adw. W. B., który jako pełnomocnik substytucyjny nie miał upoważnienia do odbioru decyzji oraz niedoręczenia jej głównemu pełnomocnikowi adw. dr A. B..

Ewentualnie, w razie uznania, że adw. dr A. B. nie był prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem:

4) art. 154 § 1 o.p. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji organu pierwszej instancji kuratorowi ustanowionemu uprzednio przez Sąd Rejestrowy właściwy ze względu na siedzibę Skarżącej Spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, a ponadto, odnosząc się do zarzutów Strony, nie zgodził się, że W. B. nie był umocowany do odbioru przedmiotowej decyzji.

Organ drugiej instancji zaznaczył, że przy piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. adw. W. B. złożył udzielone mu w dniu 21 listopada 2016 r. pełnomocnictwo szczególne na formularzu PPS-1 do reprezentowania Skarżącej, udzielone przez K. Z., w postępowaniu przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w zakresie postępowania kontrolnego dotyczącego rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług z prawem dalszej substytucji. W ww. piśmie W. B. wprost stwierdził, że przesyła udzielone pełnomocnictwo na urzędowym formularzu i wniósł o zaliczenie opłaty od pełnomocnictwa dokonanej w dniu 29 listopada 2016 r., gdzie jak wskazał, w tytule omyłkowo została wpisana informacja o pełnomocnictwie substytucyjnym zamiast pełnomocnictwie szczególnym. Przedmiotowe pełnomocnictwo nie zostało odwołane.

W ocenie Dyrektora adw. W. B. działał w sprawie jako samodzielny pełnomocnik, a nie jako pełnomocnik substytucyjny.

Dyrektor podkreślił, że na dzień złożenia ww. pełnomocnictwa organ kontroli skarbowej nie miał podstaw, by kwestionować jego prawidłowość, ponieważ w chwili jego udzielenia z informacji ujawnionej w Krajowym Rejestrze Sądowy, wynikało, że K. Z. był członkiem zarządu Spółki i mógł w jej imieniu udzielić pełnomocnictwa.

Organ drugiej instancji zaznaczył również, że w toku postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej adw. A. B. samodzielnie nie przedłożył udzielonego mu pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki. Dopiero adw. W. B. podejmując pierwsze działania na rzecz Strony powołał się na pełnomocnictwo udzielone adw. A. B. w dniu 6 lipca 2015 r. i złożył je w odpisie do akt przy piśmie z dnia 25 listopada 2016 r. wraz z pełnomocnictwem substytucyjnym. W odpowiedzi na powyższy fakt Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. pismem z dnia 6 grudnia 2016 r. wskazał adw. A. B., że pełnomocnictwo szczególne, pełnomocnictwo do doręczeń udziela się według przewidzianego prawem wzoru, tj. na urzędowym formularzu, ponadto przedłożona kopia pełnomocnictwa udzielonego adw. A. B. nie wskazywała numeru postępowania ani zakresu umocowania. Podkreślić należy, że organ kontroli skarbowej dokonał sprawdzenia czy w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych znajduje się informacja o ustanowieniu pełnomocnictwa ogólnego. Z informacji ujawnionych w ww. rejestrze wynikało, że Strona nie udzielała pełnomocnictwa ogólnego.

Zdaniem Dyrektora, adw. W. B. na podstawie pełnomocnictwa szczególnego z dnia 21 listopada 2016 r. był prawidłowo umocowany do działania w imieniu Spółki przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w W., a następnie przed Naczelnikiem.

Dyrektor podkreślił, że zgodnie z art. 138g. O.p., ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanawiając pełnomocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, strona wskazuje organowi jednego z nich jako pełnomocnika do doręczeń. Natomiast zgodnie z art. 138o O.p., w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego. Ordynacja podatkowa nie zawiera uregulowań na wypadek niewskazania przez stronę, który z jej pełnomocników jest pełnomocnikiem do doręczeń. W tym zakresie odsyła do Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Jeżeli Strona wyraźnie nie wskaże, któremu pełnomocnikowi należy dokonywać doręczeń. Sąd sam wybierze któremu z pełnomocników dokona doręczenia. Zakładając prawidłowe umocowanie adw. A. B. do działania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika z dnia [...] maja 2017 r., przy prawidłowym umocowaniu adw. W. B. na mocy pełnomocnictwa szczególnego, należy podkreślić, że w ww. pełnomocnictwach nie wskazano, który z pełnomocników ma być traktowany przez organ jako pełnomocnik do doręczeń.

W ocenie Dyrektora organ był uprawniony do wyboru pełnomocnika, któremu będzie dokonywał doręczeń i z tej też przyczyny nie jest zasadna argumentacja skargi kwestionująca skuteczność doręczenia decyzji. Natomiast w toku postępowania odwoławczego adw. A. B. nie był wnoszącym odwołanie - odwołanie zostało wniesione przez adw. S.. który przedłożył do akt sprawy dokument pełnomocnictwa szczególnego i to umocowanie podlegało badaniu przez organ odwoławczy. Stąd też pisma organu odwoławczego kierowane były do wnoszącego odwołanie, co ma czynić zadość zasadzie zaufania i wskazywany przez Skarżącego upływ czasu nie jest okolicznością wyłączającą konieczność badania legitymacji wnoszącego odwołanie.

Przy piśmie z dnia 28 listopada 2019 r. Strona zarzuciła organowi drugiej instancji błędną argumentacje i wskazała, że K. Z. nie mógł udzielić pełnomocnictwa zarówno adw. W. B., jak i adw. M. S., a jedynym pełnomocnikiem uprawnionym do reprezentacji Spółki i doręczeń jest adw. A. B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja (lub postanowienie) winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd może dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy postanowienia także w innym zakresie niż ten, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienie narusza prawo.

Kontrolowane rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 1 O.p., a jego podstawą było ustalenie przez organ odwoławczy, że pomimo prawidłowego wezwania Skarżąca Spółka nie wykazała umocowania K. Z. do działania w jej imieniu przy udzielaniu adw. M. S. pełnomocnictwa do działania w imieniu tej Spółki przy składaniu odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z W. z dnia [...] maja 2017 r. A skoro tak, to odwołanie zostało wniesione przez osobę niemającą legitymacji do jego wniesienia. Z tym stanowiskiem nie zgodziła się Strona Skarżąca argumentując, że odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika, któremu pełnomocnictwa udzielił członek Zarządu Spółki, a któremu to pełnomocnikowi organ przez dwa lata w toku postępowania odwoławczego doręczał pisma, uważając go za pełnoprawnego reprezentanta Spółki.

Oceniając stanowiska stron, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2017 r. wniósł adw. M. S. działający jako pełnomocnik Skarżącej Spółki L. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki udzielił mu z dniu 12 czerwca 2017 r. K. Z. działający jako Prezes Zarządu ww. Spółki. Jednakże Naczelnik, na podstawie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego, ustalił, że w dniu 23 marca 2017 r. dokonano wpisu o wykreśleniu K. Z. jako Prezesa zarządu L. Sp. z o.o. Doszedłszy do wniosku, że K. Z. udzielając pełnomocnictwa w dniu 12 czerwca 2017 r. w imieniu Spółki adw. M. S. nie był umocowany do reprezentowania ww. Spółki, ponieważ od dnia 23 marca 2017 r. nie pełnił funkcji członka Zarządu L. Sp. z o.o., a w konsekwencji adw. M. S. składając odwołanie z dnia 13 czerwca 2017 r. od decyzji Naczelnika na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 12 czerwca 2017 r. przez Pana K. Z. w imieniu Spółki nie był prawidłowo umocowany, Dyrektor uruchomił wobec Spółki procedurę naprawczą określoną w art. 169 O.p. Stosownie do treści § 1 tego uregulowania, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni - z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W razie bowiem nieuzupełnienia braku formalnego, organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (169 § 4 O.p.). Dyrektor na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1, art. 138d § 1, § 5 i art. 138e § 1 - § 3 oraz art. 168 § 1, § 2 - § 3b O.p. wezwał Skarżącą Spółkę (kierując wezwanie na adres adw. M. S. oraz na adres Spółki) do uzupełnienia wniosku, poprzez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynika umocowanie K. Z. do udzielenia w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnictwa w imieniu L. Sp. z o.o. do działania w przedmiocie złożenia przez adw. M. S. odwołania od decyzji Naczelnika, w terminie 7 dni od dnia odbioru wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku (odwołania) bez rozpatrzenia.

Sąd podziela pogląd, że w sytuacji, gdy pełnomocnik wyraził wolę reprezentowania strony, jednakże organ uznał, iż nie wykazał swojego umocowania w postępowaniu odwoławczym, to brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym konwalidacji w trybie art. 169 § 1 O.p. Do usunięcia braków podania Ordynacja podatkowa wyznacza termin ustawowy 7 dni. Nie ma możliwości ani skracania, ani wydłużania tego terminu. Na ogólnych zasadach termin ten, jeśli doszło do uchybienia mu bez winy zainteresowanego, może być przywracany. Przy wezwaniu do usunięcia braków konieczne jest pouczenie o skutkach nieusunięcia braków w terminie, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

W odpowiedzi na ww. wezwanie adw. M. S. przesłał Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki w sprawie powołania na funkcję Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 1 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 1 czerwca 2017 r., Uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie odwołania z funkcji Prezesa Zarządu Spółki K. Z. z dniem 30 czerwca 2017 r., Protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 30 czerwca 2017 r.

Przeprowadziwszy postępowanie dowodowe, na postawie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz wydruku fotografii z akt rejestrowych Spółki (k. 882-817 akt administracyjnych), w tym postanowienia z dnia 22 marca 2017 r., z którego wynika, że wykreślenia K. Z. jako Prezesa Zarządu Spółki dokonał sąd rejestrowy z urzędu z uwagi na fakt, że K. Z. figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem za m.in. przestępstwa określone w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego, Dyrektor uznał, że K. Z. nie był umocowany do udzielenia w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnictwa do działania w przedmiocie złożenia odwołania od decyzji Naczelnika, a więc odwołanie złożone przez nieprawidłowo umocowanego adw. M. S. nie pochodzi od Strony postępowania. Doprowadziło to Dyrektora do stwierdzenia niedopuszczalności tego odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p.

W ocenie Sądu, nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony winno skutkować pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 O.p., a nie niedopuszczalnością odwołania w trybie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w razie nieuzupełnienia w wymaganym terminie, pomimo wezwania, braków formalnych odwołania od decyzji organu podatkowego, organ powinien wydać nie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności tego środka na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p., lecz postanowienie o pozostawieniu go bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 O.p. Pogląd taki zaprezentowany został w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 3 września 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 338/19, wyrok WSA w Gdańsku z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1664/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 808/17, wyrok WSA w Opolu z 21 maja 2013 r., I SA/Op 94/13; wyrok WSA w Krakowie z 20 czerwca 2012 r., I SA/Kr 447/12; wyrok NSA z 17 lutego 2012 r., II FSK 1642/10; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Warto w tym miejscu zacytować tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r. o sygn. akt II GSK 4237/16, który jednoznacznie wskazał, że "Gdy pomimo uruchomienia przez organ procedury naprawczej na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) autor pisma nie uzupełni w terminie brakującego podpisu, formę procesową działania organu w takim wypadku określa art. 169 § 4 tej ustawy, stosowany w postępowaniu odwoławczym odpowiednio na mocy jej art. 235: jest to postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, a nie postanowienie o niedopuszczalności odwołania, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 1 tej ustawy".

W realiach niniejszej sprawy nie zachodziły przesłanki do uznania za niedopuszczalne wniesionego w sprawie odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Wchodzące w rachubę w niniejszej sprawie przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą przede wszystkim w razie wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania, a więc np. gdy dany podmiot nie jest adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji lub gdy nie wykazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż odwołanie –w zamiarze adw. M. S. – wnoszone było w imieniu podmiotu legitymowanego do zaskarżenia decyzji Naczelnika w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r.

Formę procesową działania organu w takim wypadku określa art. 169 § 4 O.p. stosowany w postępowaniu odwoławczym odpowiednio na mocy art. 235 tej ustawy. Brak wykazania, że adw. M. S. wnoszący odwołanie w imieniu Skarżącej Spółki był przez tę spółkę właściwie umocowany skutkować powinien zatem pozostawieniem wniesionego środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Dyrektor naruszył art. 228 § 1 pkt 1 O.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 169 § 1 i 4 O.p., poprzez ich niezastosowanie. Organ odwoławczy wadliwie bowiem stwierdził niedopuszczalność odwołania, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W konkluzji stwierdzić należało, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wydał postanowienie w oparciu o wadliwą podstawę prawną. Prowadząc postępowanie w przedmiocie odwołania organ będzie zobowiązany uwzględnić wykładnię prawa dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 580 zł składają się uiszczony wpis w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.