Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1408/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2-5, 26 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
article: art. 7 ust. 2, 7b, 2, 3, 11 ust. 2 pkt 1, 39 ust. 2b
journal: Dz.U. 1991 nr 100 poz 442
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.
article: art. 293 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] lutego 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] lutego 2008 r. Nr [...] którą odmówił uwzględnienia wniosku B. S., dotyczącego przetwarzania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O., jej danych osobowych oraz danych reprezentowanego przez nią - jej męża – A. S., pozyskanych z bazy systemu POLTAX dla potrzeb prowadzonego wobec niej postępowania dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo B. S., zawierające prośbę o sprawdzenie czy ujawnienie danych osobowych jej i jej męża A. S. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. pozyskanych z bazy systemu POLTAX dla potrzeb prowadzonego wobec niej postępowania dyscyplinarnego odbyło się zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Organ opierając się na swoich ustaleniach podał, że Rzecznik Dyscyplinarny Urzędu Kontroli Skarbowej w O. [...] maja 2006 r. wszczął, na polecenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. postępowanie wyjaśniające w sprawie zarzutów stawianych wobec B. S., byłego [...] Urzędu Kontroli Skarbowej w O., w zakresie naruszenia przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 ze zm.) oraz ówcześnie obowiązującej ustawy z 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz.483 ze zm.), a także Kodeksu Etyki Służby Cywilnej (M.P. z 2002 r. Nr 46, poz. 683). Organ podał, że jak wynika z wyjaśnień Dyrektora z 30 sierpnia 2007 r., 15 października 2007 r. i 26 listopada 2007 r., Dyrektor z własnej inicjatywy, w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Rzecznika, na potrzeby postępowania pozyskał dane osobowe B. S. i jej męża z bazy danych POLTAX w zakresie: imienia i nazwiska, nr NIP, PESEL, adresu do korespondencji, nr telefonu, a także informacje dotyczące ilości dokumentów wymiarowych, w których podmiot występuje jako podmiot główny w latach 1998-2005 oraz jako podmiot związany w latach 1998-2004, oraz informacje w zakresie kodu podatku PIT za 2004 i 2005, kwoty przypisu - odpisu za 2004 i 2005 rok, dane dotyczące zeznań za 2004 i 2005 rok, informacje dotyczące wyboru sposobu opodatkowania, celu złożenia formularza, przychodu podatnika, kosztów uzyskania przychodu i dochodu podatnika z działalności wykonywanej osobiście, informacje o załączniku PIT - 11 i PIT - R oraz PIT B za 2004 r., pobranych zaliczek oraz składek na ubezpieczenia zdrowotne. Podał też, że wydruk ten, po zamazaniu większości danych, został dołączony do akt postępowania dyscyplinarnego. Następnie Rzecznik Dyscyplinarny [...] sierpnia 2006 r. przekazał przewodniczącemu Komisji Dyscyplinarnej Urzędu wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Orzeczenie Komisji zapadło [...] października 2006 r., a następnie zostało zaskarżone przez B. S. oraz przez Rzecznika Dyscyplinarnego. W związku z powyższym przewodniczący Komisji [...] grudnia 2006 r. przekazał całość akt postępowania do Wyższej Komisji Dyscyplinarnej, a sprawa według informacji przekazanych przez Dyrektora w dniu 26 listopada 2007 r., nie została jeszcze przez ten organ rozstrzygnięta.

Na podstawie tych ustaleń Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., w której odmówił uwzględnienia wniosku B. S.

Od tej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O., w którym wniósł o zmianę uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzucił ponadto braki w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niezgodną ze stanem prawnym interpretację przepisów prawa i uprawnień organu kontroli skarbowej w zakresie przetwarzania danych osobowych. W szczególności Dyrektor podniósł, iż w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu, który jest przedmiotem niniejszego postępowania, tj. wydruku RemDat (z bazy POLTAX), a tylko na jego podstawie możliwe byłoby wykazanie, iż dane osobowe B. S. były w sposób nieuprawniony przetwarzane, a przede wszystkim jakiego rodzaju dane zostały udostępnione. Dyrektor podał, iż nie jest zgodne ze stanem faktycznym, iż pozyskał on dane z systemu RemDat wyłącznie na potrzeby prowadzonego przez Rzecznika Dyscyplinarnego postępowania wyjaśniającego. Pobranie danych z bazy POLTAX podyktowane było bowiem przede wszystkim realizacją ustawowych zadań kontroli skarbowej wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 17 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14 oraz art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.). Dyrektor wskazał też, iż niezależnie podejmowane działania Dyrektora oraz ustalenia dokonywane przez Rzecznika Dyscyplinarnego dały podstawę do podejrzeń, iż poza odpowiedzialnością dyscyplinarną członka korpusu służby cywilnej, zaistniała groźba popełnienia przez B. S. przestępstw określonych w art. 228-231 Kodeksu karnego, tj. złożenia niezgodnych ze stanem rzeczywistym oświadczeń majątkowych, a także popełnienia przestępstw podatkowych. Dlatego pozyskał on dane z systemu RemDat i realizując ustawowe zadania, skierował kilkakrotnie pisma w sprawie B. S. do Ministerstwa Finansów. Ponadto Dyrektor podał, iż Rzecznik Dyscyplinarny zwrócił się do niego z prośbą o udostępnienie danych z systemu RemDat. Dyrektor wyjaśnił, iż dane były pozyskane w innym celu, a następnie udostępnienie ich Rzecznikowi Dyscyplinarnemu na potrzeby prowadzonego postępowania wyjaśniającego było niezbędne w związku z wykonywaniem zadań określonych w ustawie o służbie cywilnej, co wypełnia przesłankę z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, a ponadto ww. zadanie realizowane przez Rzecznika jest zadaniem realizowanym dla dobra publicznego. Dyrektor podał, że zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, organizuje pracę urzędu i jest przełożonym zatrudnionych w nim inspektorów i pracowników, zatem odpowiada również za prawidłowe funkcjonowanie rzecznika dyscyplinarnego, działającego na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.), która w zakresie prowadzenia przez niego postępowania dyscyplinarnego nie nakłada na niego żadnych ograniczeń odnośnie gromadzenia materiału dowodowego. Uznał zatem, że nie można przyjąć, by przetwarzanie danych osobowych B. S. odbyło się z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy. Gdyby bowiem przyjąć, iż Rzecznik nie był uprawniony do przetwarzania danych, niemożliwym byłoby skuteczne przeprowadzenie obiektywnego procesu pozyskiwania dowodów i ich oceny, a tym samym realizacji ustawy o służbie cywilnej w zakresie przeciwdziałania łamaniu obowiązków członków korpusu służby cywilnej. W ocenie Dyrektora kwestionowanie uprawnienia do przetwarzania danych osobowych, także tych uzyskiwanych z bazy POLTAX, podważałoby legalność pozyskiwania jakiegokolwiek materiału dowodowego przez Rzecznika Dyscyplinarnego. Dyrektor podniósł, iż Generalny Inspektor swoje wątpliwości w zakresie uprawnień Rzecznika i legalności pozyskiwania danych osobowych wyraził wprost w swej decyzji, stwierdzając, iż legalność zgromadzonych dowodów zostanie oceniona przez Wyższą Komisję Dyscyplinarną i sąd powszechny, a to stoi w sprzeczności z sentencją zaskarżonej ww. decyzji oraz stwierdzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Odnośnie zaś pozyskania z bazy RemDat danych A. S. to Dyrektor wyjaśnił, że wynikało to ze wspólnego rozliczenia podatkowego małżonków S. i nie było możliwe rozdzielenie tych danych. Reasumując swoje wywody zawarte w ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, Dyrektor podniósł, iż dane osobowe B. S. oraz jej męża zostały udostępnione Rzecznikowi dyscyplinarnemu w zgodzie z zapisem art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, tj. przekazanie tych danych wynikało z wiarygodnej potrzeby posiadania tych danych, a ich udostępnienie w żaden sposób nie naruszyło praw i wolności osób, których dane dotyczyły, a także zostały one wykorzystane wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem, dla którego zostały udostępnione. Dyrektor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 i 80 Kpa poprzez zaniedbanie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkiem czego uzasadnienie tej decyzji jest niezgodne z prawdą.

Uzasadniając decyzję z [...] sierpnia 2008 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że przedmiotem postępowania jest kwestia przetwarzania przez Dyrektora danych osobowych B. S. i jej męża pozyskanych z bazy POLTAX dla potrzeb prowadzonego wobec niej postępowania dyscyplinarnego. Biorąc to pod uwagę organ uznał, że bez znaczenia pozostają okoliczności podniesione przez Dyrektora we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym czy pobranie danych B. S. z bazy RemDat podyktowane było realizacją ustawowych zadań kontroli skarbowej i czy dane te były faktycznie w tym celu wykorzystywane. Zdaniem organu badana była bowiem legalność udostępnienia przez Dyrektora tych danych Rzecznikowi Dyscyplinarnemu. Tym samym znaczenie ma, że te dane pobrane z ww. zbioru, nawet jeżeli były wykorzystane w celach realizacji przez Dyrektora zadań wynikających z ustawy o kontroli skarbowej, zostały udostępnione Rzecznikowi Dyscyplinarnemu. Organ podał, że w toku postępowania administracyjnego a także we wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, Dyrektor przyznawał, iż istotnie dane B. S. i jej męża pozyskane z bazy POLTAX zostały przez niego udostępnione na rzecz Rzecznika w celu wykorzystania w postępowaniu dyscyplinarnym.

Organ powołując się na art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych wskazał, że przez przetwarzanie danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Każda ze wskazanych w art. 7 pkt 2 ustawy form przetwarzania danych osobowych powinna znaleźć oparcie w jednej z przesłanek warunkujących legalność procesu przetwarzania danych osobowych, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy. Obok i niezależnie od zgody osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy), przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne między innymi, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jednocześnie, stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy, na administratorze danych spoczywa obowiązek dołożenia szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności obowiązek zapewnienia, aby dane te były zbierane dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i nie poddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami, z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu.

Wskazując zaś na art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ uznał, że dane podatników zawarte w bazie danych systemu POLTAX objęte są tajemnicą skarbową.

Odnośnie natomiast korzystania z informacji gromadzonych przez organy celne i podatkowe to wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, organy kontroli skarbowej są uprawnione do korzystania z informacji gromadzonych przez organy celne i podatkowe. Jednakże stosownie do art. 7 b tej ustawy, organy kontroli skarbowej mogą zbierać i wykorzystywać w celu realizacji ustawowych zadań informacje, w tym dane osobowe, oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z tym organ uznał, że dane osobowe B. S. i jej męża zawarte w bazie danych POLTAX - jako objęte - stosownie do przepisu art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej -tajemnicą skarbową, mogłyby zostać wykorzystane przez Dyrektora wyłącznie dla realizacji celów kontroli skarbowej nie zaś dla celów postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego prowadzonego przez Rzecznika, które jest postępowaniem odrębnym prowadzonym na podstawie przepisów powołanej wyżej ustawy o służbie cywilnej. Jednocześnie organ wskazał, iż Dyrektorowi - poza uprawnieniami do zainicjowania postępowania wyjaśniającego oraz prawem do pozyskiwania informacji o dokonanych w jego toku przez Rzecznika ustaleniach wynikającymi z art. 117 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy o służbie cywilnej, jak i późniejszym obowiązkiem wykonania kary dyscyplinarnej (art. 120 ust. 2 ww. ustawy) - nie przysługują uprawnienia strony ani w szczególności uprawnienie do składania wniosków dowodowych w tym postępowaniu. Jednocześnie organ wskazał, że Dyrektor jest co prawda uprawniony do pozyskania danych skarbowych z racji pełnienia funkcji organu kontroli skarbowej, niemniej jednak nie jest uprawniony do wykorzystania tych danych w innym celu niż na potrzeby realizacji zadań, wynikających z ustawy o kontroli skarbowej. Dyrektor bowiem działał nie jako organ kontroli skarbowej, lecz jako pracodawca, który zainicjował postępowanie wyjaśniające przed Rzecznikiem dyscyplinarnym, które toczyło się na podstawie odrębnych przepisów . Dlatego organ uznał, że pozyskanie tych danych nie było realizacją ustawowych celów.

Reasumując organ uznał, że udostępnienie danych osobowych B. S. i jej męża na potrzeby prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, nastąpiło z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych.

Odnosząc się zaś do faktu odmowy uwzględnienia wniosku B. S. organ powołując się na art. 18 tej ustawy podał, że w sytuacji, gdy dojdzie do udostępnienia danych osobowych osobie nieupoważnionej Generalny Inspektor, może nakazać usunięcie uchybień. Niemniej jednak, w niniejszej sprawie udostępnione przez Dyrektora dane osobowe wchodzą w skład akt postępowania, które toczy się przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną, od orzeczenia której, stosownie do przepisu art. 93 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o służbie cywilnej, służy odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Dlatego legalność zgromadzonych w toku postępowania dowodów zostanie oceniona przez Wyższą Komisję, jak i sąd powszechny. Przedmiotowe wydruki systemu RemDat zawierające dane osobowe Pani B. S. i Pana A. S. z chwilą wpływu do Rzecznika Dyscyplinarnego stały się częścią akt postępowania prowadzonego przez niego, częścią materiału dowodowego sprawy prowadzonej obecnie przez Wyższą Komisję Dyscyplinarną.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z 8 grudnia 2008 r., który wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, w tym art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych,

- przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77, art. 80, art. 32 i 40 § 2 kpa poprzez pominięcie pełnomocnika strony w doręczeniu istotnego pisma w toku prowadzonego postępowania.

Uzasadniając skargę podał, iż jako Dyrektor Urzędu Skarbowego występuje w podwójnej roli, tj. organu kontroli skarbowej oraz kierującego pracą Urzędu. Ochronę tajemnicy skarbowej regulują przepisy ustawy o kontroli skarbowej, które stanowią lex specialis, w stosunku do ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Jedynie na podstawie art. 31 ust. 1 tej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. A zatem zdaniem skarżącego brak jest podstaw do stosowania Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym tajemnicy skarbowej, gdyż sprawa rozstrzygana przez organ nie dotyczy postępowania kontrolnego. Ponadto skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie, nie ma mowy o ujawnieniu tajemnicy skarbowej, bowiem przedmiotowe dane należały, bądź do danych jawnych, bądź były w posiadaniu skarżącego niezależnie od bazy danych POLTAX, zwłaszcza, że miał on prawo i obowiązek podjęcia stosownych działań służbowych w ramach realizacji zadań nałożonych na niego przepisami ustawy o kontroli skarbowej. Powołując się na art. 39 ust. 2 b ustawy o kontroli skarbowej wskazał, że inspektorzy i pracownicy urzędów kontroli skarbowej, będący pracownikami służby cywilnej są obowiązani corocznie, w terminie do 15 maja składać oświadczenia majątkowe wraz z załącznikiem - kserokopią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym i jego korekt. Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki, w której osoba jest zatrudniona. B. S. jako inspektor kontroli skarbowej oraz [...], corocznie składała przedmiotowe oświadczenia majątkowe wraz z kserokopią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu własnego bądź wspólnego z małżonkiem, w przypadku zeznania obejmującego łączne opodatkowanie dochodów małżonków. W związku z powyższym najpóźniej do 15 maja 2006 r. Organ Kontroli Skarbowej był w posiadaniu wiedzy obejmującej wszystkie dane zawarte w zeznaniach rocznych za lata od 1999 do 2005 r. włącznie, które następnie znalazły się na wydruku Remdat (z bazy POLTAX), który został pobrany 5 lipca 2006 r. Oświadczenia majątkowe wraz z zeznaniami rocznymi składane są celem zapewnienia możliwości bieżącej analizy danych w nich zawartych, a w przypadku stwierdzenia istotnych nieprawidłowości, wdrożenia odpowiednich procedur, w tym procedury wyjaśniającej prowadzonej przez Rzecznika Dyscyplinarnego i postępowania przed Komisją Dyscyplinarną. Dlatego skarżący uznał, że nie jest prawdą, iż dokonanie wydruku z bazy POLTAX i przekazanie go w formie wyciągu (bowiem większość danych została zamazana) Rzecznikowi Dyscyplinarnemu spowodowało naruszenie tajemnicy skarbowej, w postaci wypełnienia przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Ponadto skarżący powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. o sygn. akt K 17/05 -OTK-A-2006/3/30 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 12 września 2001 r. sygn. akt V CKN 440/00 (OSNC 2002/5/68, Biul. SN 2002/1/10, OSP 2002/12/160) wskazał, że B. S. sprawowała funkcję [...] Urzędu Kontroli Skarbowej w O., będąc zarazem inspektorem kontroli skarbowej, co oznacza, iż pełniła ona funkcję publiczną. Łączyło się to zatem z ograniczeniem jej prawa do prywatności, w tym jej stanu majątkowego jako urzędnika państwowego. Ponadto Dyrektor podkreślił, że wykorzystując dane B. S. uczynił to wyłącznie na użytek służbowy, wykonując obligatoryjne zadania wynikające z pełnionej funkcji dyrektora urzędu, a informacje te nie wykroczyły poza niezbędność określoną potrzebami. Były to informacje potrzebne dla oceny osoby pełniącej funkcje publiczne – dyrektora urzędu i nie wykraczały poza niezbędność określoną potrzebami.

Ponadto Dyrektor podał, że dane objęte skargą małżonków S. z 27 czerwca 2007 r. przekazane Rzecznikowi Dyscyplinarnemu (wyciąg z wydruku RemDat) dotyczyły dokumentacji pracowniczej B. S., zawartej w aktach osobowych, finansowo-płacowych i oświadczeniach majątkowych (nazwisko i imiona, nr NIP i PESEL, imię i nazwisko współmałżonka, adres i miejsce zamieszkania, informacji o ilości i rodzaju zeznań, kwoty przychodu, kosztów uzyskania, dochodu, zaliczki i nadpłat). Skarżący podał też, że sprawa dyscyplinarna jest sprawą pracowniczą, stąd podlega rozstrzygnięciu w oparciu o dostępne dane o charakterze pracowniczym. Ponadto wyjaśnił, iż B. S. nie tylko z własnej inicjatywy przekazała skarżącemu przy oświadczeniu majątkowym zeznania wspólne z małżonkiem, ale wskazał, że mąż jej prowadził działalność gospodarczą w miejscu zamieszkania jako osoba fizyczna w latach 1998-2002, stąd jawne są dane dotyczące imienia, nazwiska i adresu prowadzenia działalności oraz NIP.

Odnosząc się zaś do naruszenia przez organ przepisów prawa proceduralnego, to skarżący przypominał treść art. 32 kpa i wskazał, że organ pominął pełnomocnika strony w czynności, która nie wymagała jego osobistego działania nie doręczając pełnomocnikowi pisma z [...] kwietnia 2008 r., skierowanego do niego w związku z rozpatrywanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2008 r., odmawiającą rozstrzygnięcia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do kwestii pominięcia pełnomocnika skarżącego organ podał, że sam Dyrektor składając samodzielnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bez udziału pełnomocnika, jednocześnie chwilowo wyeliminował go z tej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie narusza prawo.

Na wstępie wskazać należy, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. skarżąc decyzję Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] zaskarżył ją jedynie w części dotyczącej uzasadnienia. W pierwszej kolejności należy rozważyć zatem, czy skarga wyłącznie na uzasadnienie decyzji organu II instancji jest dopuszczalna. Ta kwestia nie została unormowana wprost w przepisach prawa, dlatego należy sięgnąć do wykładni przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Otóż zgodnie z art. 107 § 1 kpa uzasadnienie prawne i faktyczne jest obok rozstrzygnięcia, jednym z elementów koniecznych i niezbędnych decyzji. W § 3 tego artykułu ustawodawca określił jakie wymagania powinno spełniać uzasadnienie decyzji. Rozpatrywanie decyzji w kontekście jej części składowych prowadzi do wniosku, że uzasadnienie jest równoważne z osnową decyzji. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być decyzje administracyjne. Należy przyjąć, iż ustawodawca w tym przepisie ma na uwadze możliwość zakwestionowania zgodności z prawem wszystkich elementów rozstrzygnięcia organu administracyjnego, w tym uzasadnienia. Przyjęcie tych twierdzeń prowadzi do wniosku, iż możliwe jest zaskarżenie do sądu nie tylko rozstrzygnięcia decyzji, ale również jej uzasadnienia bez jednoczesnego kwestionowania osnowy. Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz wyrok NSA w Warszawie z 13 lutego 1984 sygn. akt II SA 1790/83 OSPiKA z 1985 r. zeszyt 4 poz. 72 ). Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, wskazujące na możliwość złożenia skargi tylko w zakresie uzasadnienia decyzji spowodowało to zawężenie przedmiotu rozważań Sądu tylko do tego zakresu.

Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi wskazać należy, że GIODO w swojej decyzji uznał, że udostępnienie danych osobowych B. S. i jej męża na potrzeby prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, nastąpiło z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Wskazać należy również, że GIODO dokonując takiej konstatacji uznał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej jest co prawda uprawniony do pozyskania danych skarbowych z racji pełnienia funkcji organu kontroli skarbowej, niemniej jednak nie jest uprawniony do wykorzystania tych danych w innym celu niż na potrzeby realizacji zadań wynikających z ustawy o kontroli skarbowej.

Analizując przepis art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych wskazać należy, że pozwala on na przetwarzanie danych osobowych (co obejmuje udostępnianie danych osobowych) w ściśle określonych przypadkach. Przede wszystkim dozwolone jest przetwarzanie danych osobowych za zgodą osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu danych osobowych). Ustawa zezwala na przetwarzanie danych także bez zgody osoby, której dane dotyczą w przypadkach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2-5, co ma służyć zasługującym na ochronę interesom administratora danych osobowych lub osób trzecich, bądź ze względu na ochronę interesu publicznego. W szczególności przekazanie danych osobowych bez zgody osoby, której dane dotyczą jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych) oraz gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów wskazanych przez administratora danych albo odbiorcę danych, a przetwarzanie danych nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych). Przesłanka, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 odnosi się niewątpliwie do takich przypadków, gdy przepis prawa powszechnie obowiązującego określa uprawnienie lub obowiązek, których spełnienie nie jest możliwe bez udostępnienia danych osobowych. Natomiast przesłanka, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 odnosi się wprost do administratora danych osobowych lub osoby trzeciej, którzy aby zrealizować prawnie dopuszczalne cele muszą udostępnić dane osobowe, pod warunkiem wszakże, że nie naruszy to praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Już samo użycie określenia "jeżeli jest to niezbędne" wskazuje, że stosowanie tych przepisów wymaga nie tylko wykazania, że chodzi o realizowanie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa lub prawnie usprawiedliwionego celu, ale także dokonania oceny, czy dla realizacji tego konieczne jest (jest niezbędne) przekazanie danych, pomimo że brak jest na to zgody osoby, której dane dotyczą. Ocena ta, to wyważenie racji i interesów, z jednej strony osoby, której dane dotyczą, mającej objęty ochroną prawną interes, aby jej dane nie były przetwarzane bez jej zgody, a z drugiej strony administratora danych, który ma także objęty ochroną interes polegający na tym, że ma prawo realizować prawnie usprawiedliwione cele i uprawnienia. Unormowanie to oparte jest więc na założeniu, że dochodzi do konfliktu interesów między interesem osoby, która ma prawo do ochrony swoich danych osobowych a interesem administratora tych danych, który ma prawo przetwarzać te dane, jeżeli jest to konieczne dla realizacji jego uprawnień wynikających z przepisów prawa lub prawnie usprawiedliwionego celu. Wyważenie tych interesów jest warunkiem koniecznym przy stosowaniu art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, przy uwzględnieniu rangi tych interesów w realiach konkretnej sprawy. Jest to szczególnie ważne, ponieważ konflikt ten dotyczy ochrony prywatności osoby, której dane są przetwarzane, a więc wartości, która ma szczególnie wysoką rangę, także w systemie wartości konstytucyjnych.

Oznacza to, że w przypadku przetwarzania danych osobowych przez administratora danych, bez zgody osoby, której te dane dotyczą, w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie i rozważenie, czy spełniona jest ustawowa przesłanka szczegółowa uzasadniająca przetwarzanie danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, a następnie, jeżeli przesłanka ta jest spełniona, ustalenie i rozważenie wszystkich okoliczności koniecznych do wyważenia niezbędnej ochrony interesów osoby, której dane dotyczą oraz interesów administratora danych.

Rozpoznanie podniesionych w skardze zarzutów wymaga także wyjaśnienia w kontekście dyrektyw Unii Europejskiej, a w szczególności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. WE L 281 z dnia 23 listopada 1995 r., załącznik A). Przepis art. 7 lit. f dyrektywy dopuszcza przetwarzanie danych osobowych przez administratora, gdy jest to konieczne z punktu widzenia potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów związanych z podstawowymi prawami i wolnościami osoby, której dane dotyczą. Oznacza to, że dyrektywa nakazuje ważyć interesy obu stron w konkretnym przypadku i co do zasady - dopuszcza przetwarzanie danych, które jest konieczne do realizacji prawnie usprawiedliwionych celów administratora, chyba że po dokonaniu porównania interesów obu stron okaże się, że podstawowe prawa i wolności jednostki mają większą wagę niż konkretny interes administratora. W wyroku z dnia 14 września 2000 r. The Queen przeciwko Ministrowi Rolnictwa Wielkiej Brytanii (Zb. Orz. 2000, s. I-6751, załącznik A.1), dotyczącym wykładni art. 7 lit. f dyrektywy, Europejski Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że przepisy prawa krajowego powinny być interpretowane tak dalece, jak to możliwe, na podstawie brzmienia i celu dyrektywy, aby zapewnić realizację tego celu. Celem tym jest ochrona prywatności, która powinna być rozpatrywana także w świetle art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W ocenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przetwarzanie danych osobowych bez zgody osoby, której dane dotyczą jest dopuszczalne, jeżeli: ma podstawę w przepisie prawa, który wyraźnie na takie przetwarzanie zezwala, przetwarzanie (udostępnianie) danych jest niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku określonego ustawą, dane są przetwarzane tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do osiągnięcia tych celów. Rozstrzygając o legalności przetwarzania danych trzeba każdorazowo, ważąc interesy stron, znaleźć równowagę między prawami i wolnościami jednostki z jednej strony a prawnie usprawiedliwionym interesem osoby trzeciej z drugiej strony. Oznacza to obowiązek zapewnienia właściwej równowagi praw i interesów stron, w tym praw podstawowych.

Należy podkreślić, że ustalenie, iż administrator danych osobowych realizuje cel prawnie usprawiedliwiony nie może przesądzić o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych (udostępnienia tych danych innemu podmiotowi) bez zgody osoby, której dane dotyczą. Konieczne jest dokonanie oceny, czy jest to niezbędne dla realizacji tego celu, a co najważniejsze, dokonanie wyważenia interesów administratora danych i osoby, której dane dotyczą, przy uwzględnieniu celu ustawy o ochronie danych osobowych, którym jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP. Z art. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wynika, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie tych danych, w znaczeniu, o którym mowa w art. 7 pkt 2 tej ustawy, dopuszczalne jest tylko ze względu na określone dobra i tylko w zakresie i trybie określonym ustawą. Realizacja prawnie usprawiedliwionego celu przez administratora danych w żadnym razie nie może naruszać praw i wolności osoby, której dane dotyczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2006 r. o sygnaturze akt I OSK 628/05).

Problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O., korzystając z danych osobowych objętych systemem RemDat z systemu POLTAX naruszył wskazane przez organ przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, tak jak to zostało powiedziane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Faktem jest, że dane podatników, zawarte w bazie danych systemu POLTAX objęte są tajemnicą skarbową. Zgodnie bowiem z art. 293 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) indywidualne dane zwarte w deklaracji podatkowej oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Faktem jest również, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, organy kontroli skarbowej są uprawnione do korzystania z informacji gromadzonych przez organy celne i podatkowe. Stosownie zaś do art. 7b tej ustawy organy kontroli skarbowej mogą zbierać i wykorzystywać w celu realizacji ustawowych zadań informacje, w tym dane osobowe, oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych. Niewątpliwie zatem dokonując analizy tych przepisów stanowisko organu byłoby jak najbardziej uzasadnione gdyby nie fakt, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowego występuje w podwójnej roli, tj. organu kontroli skarbowej oraz kierującego pracą Urzędu. Niewątpliwie Dyrektor UKS realizuje zadania kontroli skarbowej wymienione w art. 2 i 3 ustawy o kontroli skarbowej. Ponadto jako kierownik urzędu realizuje inne zadania wynikające także z ustawy o służbie cywilnej, z kodeksu postępowania administracyjnego czy też Kodeksu pracy. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, dyrektor organizuje pracę urzędu i jest przełożonym zatrudnionych w nim inspektorów i pracowników, będących członkami korpusu służby cywilnej. W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie ma wskazanie, że B. S., której wniosek zainicjował niniejszą sprawę była nie tylko [...] Urzędu Kontroli Skarbowej w O. Była również inspektorem kontroli skarbowej i członkiem korpusu służby cywilnej. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 39 ust. 2 b ustawy o kontroli skarbowej inspektorzy i pracownicy urzędów kontroli skarbowej, będący pracownikami służby cywilnej są obowiązani corocznie, w terminie do 15 maja składać oświadczenia majątkowe wraz z załącznikiem - kserokopią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym i jego korekt. Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki, w której osoba jest zatrudniona. Jak wynika z akt sprawy B. S., jako inspektor kontroli skarbowej oraz [...], corocznie składała przedmiotowe oświadczenia majątkowe wraz z kserokopią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu własnego bądź wspólnego z małżonkiem, w przypadku zeznania obejmującego łączne opodatkowanie dochodów małżonków. W związku z powyższym najpóźniej do 15 maja 2006r. organ kontroli skarbowej był w posiadaniu wiedzy obejmującej wszystkie dane zawarte w zeznaniach rocznych za lata od 1999 do 2005 r. włącznie, które następnie znalazły się na wydruku RemDat (z bazy POLTAX). Wskazać należy, że zgodnie z art. 67 ust.1 pkt 1 i 7 Ustawy o służbie cywilnej, członek korpusu służby cywilnej przestrzega przepisów prawa i jest obowiązany do godnego zachowania się w służbie oraz poza nią. Kodeks etyki służby cywilnej jednoznacznie określa obowiązki członka korpusu służby cywilnej, mówi m.in., że nie dopuszcza się on podejrzeń o związek między interesem publicznym i prywatnym, nie podejmuje żadnych prac ani zajęć, które kolidują z obowiązkami służbowymi. Za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej ustawa w art. 106 ust. 1 przewidywała odpowiedzialność dyscyplinarną. Jednocześnie, złożenie niezgodnego ze stanem rzeczywistym oświadczenia majątkowego, w świetle art. 39 ust. 2e ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 13 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, podlega także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Niewątpliwie złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia majątkowego lub zeznania podatkowego, ale także ukrywanie dochodów i ich źródeł, składanie deklaracji podatkowych niezgodnych ze stanem faktycznym podlega, na podstawie art. 67 ust.1 pkt.1 i 7 ustawy o służbie cywilnej, odpowiedzialności dyscyplinarnej członka korpusu służby cywilnej, a tym bardziej pracownika Urzędu stojącego na straży ochrony interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa, zapewniającego skuteczność wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, że w wymienionych wyżej przypadkach nie byłoby możliwe przeprowadzenie obiektywnego procesu dowodowego, tak przez Rzecznika Dyscyplinarnego, a następnie Komisję Dyscyplinarną, bez oparcia się na bezpośrednich dowodach, np. w postaci zeznań podatkowych i innych deklaracji, zawierających także dane osobowe. Ponadto wskazać należy, że w praktyce, prawo do ochrony danych osobowych ulega ograniczeniu z uwagi na interes publiczny, czyli nie jest to prawo o charakterze absolutnym, jak większość praw chronionych konstytucyjnie. Nie można też tak rozumieć przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, że udostępnienie danych osobowych członka korpusu służby cywilnej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego narusza dobro tej osoby, gdyż byłoby to niczym nieuzasadnione jej uprzywilejowanie. Tak więc, wprost z przepisów prawa dopuszczalne jest przetwarzanie danych osobowych, w tym objętych tajemnicą skarbową, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, tym bardziej, iż dane te są z mocy prawa w posiadaniu instytucji prowadzącej dane postępowanie i w ramach tejże instytucji są prawnie chronione.

A zatem nie można podzielić poglądu organu, że należy abstrahować od celu dla jakich te dane zostały pobrane. Omówione przepisy wyraźnie bowiem wskazują, że w stosunku do członka korpusu służby cywilnej stawiane są znacznie wyższe standardy niż w stosunku do wszystkich innych pracowników. Sam fakt, że ma on obowiązek przedstawić kopię swojego zeznania podatkowego oprócz zeznania majątkowego dobitnie o tym świadczy.

A zatem przyjmując racjonalizm ustawodawcy uznać należy, że skoro przewidział on odpowiedzialność dyscyplinarną członka korpusu służby cywilnej za m.in. złożenie niezgodnego ze stanem rzeczywistym oświadczenia majątkowego, w świetle art. 39 ust. 2e ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 13 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, to w ten sposób zostały spełnione przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy i nie doszło do naruszenia wskazanego przez organ przepisu.

Niezrozumiałe bowiem byłoby i niczym nieuzasadnione stanowisko, które z jednej strony zobowiązywałoby dyrektora jednostki do realizowania nałożonych na niego obowiązków względem podległych mu funkcjonariuszy służby cywilnej, a z drugiej strony nie mógłby on tych obowiązków realizować z uwagi na zasłanianie się przez funkcjonariusza ochroną jego danych osobowych.

Kwestionowanie uprawnienia do przetwarzania/pozyskiwania danych osobowych, także tych uzyskiwanych z bazy POLTAX, kwestionowałoby legalność pozyskiwania jakiegokolwiek materiału dowodowego przez Rzecznika Dyscyplinarnego, gdyż ustawa o służbie cywilnej w żaden sposób nie reguluje działań podejmowanych w ramach postępowania wyjaśniającego. Przyjmując argumentację, iż Rzecznik Dyscyplinarny nie miał uprawnień do pozyskania danych z bazy POLTAX, gdyż brak jest wprost takiego zapisu w ustawie o służbie cywilnej, jak i innych normach i uregulowaniach prawnych, należałoby przyjąć, iż również pozostałe działania dowodowe rzecznika były pozbawione podstaw prawnych, gdyż żadna ustawa nie reguluje tych kwestii. Przesłuchanie świadków, strony, powołanie biegłego, pozyskiwanie dowodów ze źródeł zewnętrznych, z akt osobowych pracowników Urzędu, byłoby z założenia nielegalne. Przyjmując tę argumentację należałoby założyć, iż dyrektor generalny urzędu nie mógłby np. przekazać nawet dowodów świadczących o niewinności strony objętej postępowaniem, świadczących o bezprzedmiotowości postępowania, a w ostateczności zmuszony zostałby do przekazania takich dowodów w formie anonimowej, co byłoby absurdem.

Dlatego też zdaniem Sądu nie doszło przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. do naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych a przetwarzanie danych osobowych wnioskodawczyni było niezbędne, dla osiągnięcia celu, którym było prowadzone w stosunku do niej postępowanie dyscyplinarne. Ponadto w świetle przedstawionych wyżej argumentów nie ma znaczenia dla sprawy fakt, że dane te zostały przekazane Rzecznikowi Dyscyplinarnemu, prowadzącemu postępowanie.

Reasumując, pozyskane z bazy POLTAX dane osobowe zostały uzyskane zgodnie z uprawnieniami organu i w związku z realizacją jego ustawowych obowiązków. Przetworzenie danych na potrzeby postępowania wyjaśniającego było niezbędne dla zrealizowania uprawnień i spełniania obowiązku wynikającego z przepisów prawa, w tym przypadku ustawy o służbie cywilnej.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej, dotyczącego naruszenia art. 32 w związku z art. 40 kpa to Sąd rozpoznający niniejszą skargę zarzut ten podziela. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Argumentacja zatem organu dotycząca chwilowego odwołania pełnomocnictwa nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.