Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 351/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego T. T. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

T.T. wnioskiem z dnia 8 lutego 2021 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w W. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie podania:

1.

- ilości spraw administracyjnych (w tym podatkowych), załatwionych przez poszczególnych (10) członków etatowych SKO w W. w 2019 i 2020 r. oraz w styczniu 2021 r. Wnioskodawca zaznaczył, że prosi o podanie ilości spraw załatwionych przez:

- poszczególnych 4 członków etatowych orzekających w sprawach w zakresie pomocy społecznej;

- członka etatowego orzekającego w sprawach podatków i opłat;

- członka etatowego orzekającego w sprawach zagospodarowania przestrzennego;

- członka etatowego orzekającego w sprawach ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych;

- poszczególnych 2 członków etatowych orzekających w sprawach gospodarki nieruchomościami i ochrony środowiska;

- przez T. T. (w 2019 r. i 2020 r.) orzekającego w sprawach podatków i opłat.

2.

Ilości spraw, w których poszczególni członkowie etatowi SKO załatwiając sprawę występują w składzie orzekającym Kolegium jako sprawozdawca. Wnioskodawca zaznaczył, że jego żądanie w tym zakresie nie uwzględnia spraw załatwionych przez pozaetatowych członków Kolegium (jako sprawozdawców) i spraw wyznaczania organu podatkowego (art. 132 Ordynacji podatkowej).

3.

Ilości skarg kasacyjnych wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego i sporządzonych przez poszczególnych członków etatowych SKO w 2019 i 2020 r. (w tym ilość skarg wniesionych przez T. T.).

W piśmie z dnia 16 lutego 2021 r. wnioskodawca rozszerzył żądanie wniosku, domagając się także udzielenia informacji w zakresie podania ilości spraw, które wpłynęły do poszczególnych etatowych członków Kolegium w 2019 r. i 2020 r. oraz w styczniu 2021 r. (zgodnie z ich zakresem czynności). Wnioskodawca zaznaczył, że jego żądanie obejmuje sprawy załatwiane przez w/w etatowych członków Kolegium oraz przydzielone do załatwienia członkom pozaetatowym.

SKO w W. uznało, że analiza złożonego przez stronę wniosku wskazuje na domaganie się informacji publicznej przetworzonej. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) SKO wezwało wnioskodawcę do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu żądanych informacji.

W odpowiedzi wnioskodawca wyjaśnił, że żądana przez niego informacja publiczna stanowi informację prostą, tj. informację, która nie wymaga przetworzenia, gdyż wynika wprost z programu informatycznego [...], służącego do obsługi spraw załatwianych w Kolegium. Co się zaś tyczy wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej dowodził, że wnioskodawca nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego i że to podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej, jeżeli decyduje się wydać w tej sprawie decyzję odmowną.

Niezależnie od powyższego wskazał, że przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" występuje w sprawie, albowiem informacja publiczna o ilości spraw załatwionych w latach 2019 -2020 oraz w styczniu 2021 r. przez etatowych członków Kolegium (jako sprawozdawców) pozwoli na zweryfikowanie zasadności i zgodności z prawem przyznawania wspomnianym członkom SKO dodatków specjalnych w latach 2019-2020, które to środki pieniężne pochodzą z budżetu państwa

Decyzją z [...] (nr [...]) Kolegium odmówiło wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem z 8 lutego 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 lutego 2021 r. Jako podstawę prawną decyzji SKO powołało art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Kolegium podkreśliło, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego /.../ (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.). Stwierdziło, że żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi niewątpliwie informację publiczną. SKO zauważyło, że wniosek został sformułowany bardzo szczegółowo bez wskazania konkretnych numerów decyzji mający obejmować okres od 2019 do 2020 r. oraz styczeń 2021 r. Uznało, że jego istota wskazuje, iż żądanie należało zakwalifikować jako wniosek o uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, tj. takiej, która będzie opracowana przez zobowiązany organ administracji publicznej na podstawie posiadanych danych. Oznacza to, że uzyskanie takiej informacji, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kolegium poinformowało, że w oparciu o prowadzone ewidencje nie można wprost ustalić żądanych przez wnioskodawcę informacji. Dowodziło, że udostępnienie informacji zawartych we wniosku wymagałoby określonego działania osobowego, intelektualnego i organizacyjnego w stosunku do posiadanych zbiorów (rejestry elektroniczne i papierowe) polegających na wykonaniu stosownych zestawień po przeprowadzeniu analizy wszystkich akt archiwalnych na podstawie różnych kryteriów pojedynczych informacji za lata 2019-2020 i styczeń 2021 r. 2018 r. (około 5.000 spraw). Wywiodło, że skoro wniosek dotyczy informacji przetworzonej, zainteresowany obowiązany był wykazać posiadanie szczególnego interesu publicznego. Stwierdziło, że wnioskodawca wezwany do jego wykazania tego interesu publicznego nie wskazał, tj. nie wykazał, że żądane przez niego informacje będą wykorzystane w celu usprawnienia funkcjonowania jakiegokolwiek urzędu administracji publicznej.

Końcowo SKO podniosło, że informacje objęte żądaniem wniosku nie będą wykorzystywane w celu usprawnienia funkcjonowania jakiegokolwiek urzędu. Przeciwnie, będą wykorzystywane do realizacji celów własnych wnioskodawcy, bowiem ocena zasadności przyznawania określonym osobom dodatku nie może wpłynąć na funkcjonowanie organów publicznych.

Decyzja SKO została przez wnioskodawcę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jako naruszająca: art. 1 ust. 1, art. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W rozwinięciu tych zarzutów skarżący wyraził przekonanie o błędnym zakwalifikowaniu żądania w zakresie podania ilości spraw administracyjnych (w tym podatkowych) załatwionych przez poszczególnych (10) członków etatowych SKO w Wałbrzychu w 2019 r. i 2020 r. oraz w styczniu 2021 r. jako informację publiczną przetworzoną. W ocenie strony, informacja ta stanowi informację prostą, a SKO w Wałbrzychu dysponuje takimi informacjami lub też może je w bardzo łatwy sposób uzyskać wspierając się m.in. danymi z informacji rocznej o działalności SKO za 2019 r. i 2020 r. (w której zawarte są informacje dotyczące ilości wszystkich spraw administracyjnych załatwionych przez SKO w W. w 2019 r. i 2020 r.), danymi pochodzącymi z programu informatycznego [...], służącego do obsługi i rejestracji spraw załatwianych w Kolegium, jak i dokumentami wewnętrznymi, np. z rejestru posiedzeń Kolegium.

Według skarżącego udostępnienie informacji zawartych w jego wniosku nie wymagałoby określonego działania osobowego, intelektualnego i organizacyjnego w stosunku do posiadanych zbiorów informacji (rejestry elektroniczne i papierowe), polegających na wyodrębnieniu i zsumowaniu na podstawie różnych kryteriów, lecz na pracy jednego pracownika biura przez maksymalnie 1 dzień (8 godzin) polegającej na odnotowaniu i ustaleniu na podstawie rejestru posiedzeń za 2019 r. i 2020 liczby spraw załatwionych przez poszczególnych 10 członków etatowych SKO na podstawie jednego kryterium (występowanie członka etatowego w charakterze członka sprawozdawcy). Jednocześnie - według niego - nie zaistnieje konieczność przeglądania żadnych innych dokumentów niż ww. rejestry posiedzeń. Niezależnie od powyższego skarżący - jak podał z ostrożności - wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie SKO wykazał posiadanie szczególnie istotnego interesu publicznego, tj. że upublicznienie żądanych przez niego informacji leży w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale także innych obywateli (przełoży się w sposób realny na poprawę funkcjonowania organów państwa). Motywował, że informacja publiczna

o ilości spraw załatwionych w 2019 i 2020 r. oraz za styczeń 2021 r. przez członków etatowych SKO, jako sprawozdawców, pozwoli na zweryfikowanie zasadności i prawidłowości (zgodności z prawem) przyznawania członkom etatowym dodatków specjalnych w 2018 r. Podkreślił, że środki pieniężne przeznaczone na ww. dodatki specjalne pochodzą z Budżetu Państwa. Dodał, że jego wniosek został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, a żądana informacja stanowi informację publiczną, ponieważ dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.). W opinii skarżącego w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że udostępnione informacje będą wykorzystane w celu usprawnienia funkcjonowania SKO jako urzędu administracji publicznej - ściślej zasadności i zgodności z prawem wydatkowania przez SKO środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników tego Urzędu. Ocena zasadności i zgodności z prawem przyznania określonym pracownikom (członkom etatowym) SKO dodatków specjalnych bezsprzecznie może wpłynąć na funkcjonowanie SKO. Uzyskanie tych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa bowiem może usprawniać działanie SKO poprzez np. przyjęcie zasady, że kwota przyznanego dodatku specjalnego uzależniona jest wprost m.in. od ilości spraw administracyjnych załatwionych przez członka etatowego SKO.

Skarżący zarzucił nadto, że organ administracji pominął (nie rozpatrzył) żądania strony w zakresie udostępnienia informacji publicznej poprzez podanie ilości spraw, które wpłynęły do poszczególnych członków etatowych w 2019 r., w 2020 r. oraz w styczniu 2021 r. Zwrócił uwagę, że tego rodzaju żądanie zawarł w piśmie z dnia 16 lutego 2021 r. , poszerzającym wniosek. Zaakcentował, że jest to żądanie odmienne od żądania wskazanego w piśmie z dnia 8 lutego 2021 r., które dotyczyło spraw załatwionych.

Na tle tych zarzutów oraz wskazanej na ich poparcie argumentacji skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie, jej uchylenie w całości i zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

3) zobowiązanie SKO w W. do przedłożenia Sądowi następujących dokumentów: pisma SKO w W. z dnia [...] nr [...] oraz rejestru posiedzeń tego organu za lata 2019-2020 r.

W odpowiedzi na skargę SKO w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie. Zaprzeczyło temu, jakoby do sporządzenia informacji rocznej niezbędne były dane cząstkowe o ilości spraw rozpatrywanych przez poszczególnych członków etatowych i pozaetatowych. Wyjaśniło, że takie informacje są generowane na potrzebę sporządzenia rocznej informacji , albowiem przedstawione są w niej tylko zbiorcze zestawienia wpływu spraw i zbiorcze zestawienia ilości spraw rozpatrzonych w poszczególnych rodzajach spraw. Również z elektronicznego systemu ewidencji spraw [...] nie można uzyskać żądanej informacji poprzez jej prosty wydruk, bowiem nazwiska członka SKO figurujące w systemie oznacza, że dana sprawa została zadekretowana na konkretną osobę, co nie jest równoznaczne temu, że ta osoba jest członkiem sprawozdawcą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek zasadniczo z innych powodów aniżeli podniesione w skardze.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja SKO w Wałbrzychu z dnia [...] (nr [...]) o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego, rozszerzony wnioskiem z dnia 16 lutego 2021 r.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p, odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji.

Kwestie sporne w sprawie dotyczą zasadności zastosowania tych przepisów w sprawie, co skutkowało wydaniem przez SKO decyzji o odmowie udostępnienia informacji objętych wnioskiem. Kwestionując stanowisko organu skarżący (będący członkiem tegoż SKO) podnosi w pierwszej kolejności, że objęte żądaniem wniosku informacje stanowią informację prostą a nie przetworzoną. Nadto zarzuca również, że wykazał szczególną istotność dla interesu publicznego żądanych informacji, albowiem kwestia ustalenia prawidłowości przyznawania dodatków specjalnych członkom Kolegium dotyczy środków pieniężnych wypłacanych z budżetu państwa.

Niewątpliwie, adresat złożonego w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tego rodzaju informacji, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt u.d.i.p.

Samorządowe Kolegia Odwoławcze są bowiem państwowymi jednostkami budżetowymi w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 57). W myśl art. 1 wymienionej ustawy, samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, członkowie kolegium w zakresie wykonywania czynności określonych ustawą korzystają z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

Kwestia przynależności adresata wniosku do kręgu podmiotów pomieszczonych w art. 4 ust. 1 pkt u.d.i.p. nie była przedmiotem sporu między stronami.

Szerszego omówienia wymaga natomiast w okolicznościach faktycznych rozstrzyganej sprawy to, czy wnioskowane przez stronę informacje posiadają w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy walor informacji publicznej jako takiej. Trzeba zaznaczyć przy tym, spór między stronami dotyczył nie dotyczył tego, czy żądanie wyrażone we wniosku dotyczy informacji publicznej, lecz tego, czy informacja ta ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Strony spierały się zatem o określoną kwalifikację danych objętych żądaniem wniosku, którą organ uznał za informację publiczną przetworzoną.

Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W procesie przeprowadzania wykładni pojęcia "sprawy publicznej" nie można pominąć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który prawo do informacji wiąże z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WK 2016, wydanie elektroniczne dostępne w programie LEX).

Zauważyć przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, z 5 listopada 2013 r., o sygn. akt II SA/Wa 1455/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 315/14). Bezspornie również, ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także nagrody i premie) osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną.

Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy wyraźnie podkreślić, że w orzecznictwie sądowym wielokrotnie zwracano uwagę także i na to, że określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1561/19, z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18, z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, a także wyrok NSA z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3943/21 i powołane tam orzecznictwo).

Innymi słowy, sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby (por. wyrok NSA OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl.), a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być środkiem do otrzymania informacji we własnej sprawie.

Jak już wspomniano, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem instytucji publicznych.

Mając na uwadze przedstawione uwagi natury ogólnej w sprawie nie można nie dostrzec, że wnioskodawca jest etatowym członkiem SKO w W., a poprzez przedstawione we wniosku żądanie udostępnienia określonych informacji zmierza do ustalenia ilości spraw załatwionych przez poszczególnych członków etatowych tego Kolegium (jako sprawozdawcy w tych sprawach) w latach 2019 i 2020 r. oraz w styczniu 2021 r., a także, ilości spraw, które wpłynęły do w/w członków w 2019 i 2020 r. oraz w styczniu 2021 r. Nadto, domaga się podania ilości skarg kasacyjnych wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego i sporządzonych przez poszczególnych członków etatowych SKO w 2019 i 2020 r. (w tym ilość skarg wniesionych przez wnioskodawcę jako członka etatowego tego Kolegium). Z argumentacji wnioskodawcy ukierunkowanej na wykazanie "publicznego" charakteru żądanych informacji wynika, że uzyskane informacje służyć mają kontroli przyznawania członkom Kolegium w W. (którego wnioskodawca jest członkiem) tzw. dodatków specjalnych za lata 2019 -2020 r.

W świetle tych faktów oraz stosując wspomniane kryterium interesu ogólnego i jednostkowego Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach faktycznych sprawy interes jednostkowy wnioskodawcy dominuje nad interesem ogólnym. Jakkolwiek wystąpienie z wnioskiem skarżący uzasadniał potrzebą kontroli zgodności z prawem przyznawania członkom Kolegium tzw. dodatku specjalnego (którego wysokość uzależniona jest od ilości załatwianych spraw), a w szerszej perspektywie – kontroli sposobu wydatkowania pieniędzy z budżetu państwa, to jednak nie można nie dostrzec, że w grupie uprawnionych do tego dodatku jest także wnioskodawca jako etatowy członek SKO w W. Spostrzeżenie to czyni, w ocenie Sądu, uzasadnioną konkluzję, że celem wniosku strony były raczej kwestie zawodowe, a nie powoływane przez wnioskodawcę kwestie publiczne. Konsekwencją tego stanowiska Sądu jest przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie było podstaw do tego by wzywać stronę do wykazania szczególnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ani też, do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zarówno bowiem przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jak i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mogą mieć zastosowanie wyłącznie do informacji mających charakter informacji publicznej.

Informacje objęte żądaniem wniosku strony, takiego waloru ocenianego ad casum nie miały i z tego też powodu uznać należało, że zaskarżona decyzja nie posiada podstawy prawnej w przepisach obowiązującego prawa. Tryb decyzyjny o jakim mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie bowiem wyłącznie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie stwierdził podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji dochodząc do przekonania, że zastosowanie przez organ przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wynikało z błędnego przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną.

Sądowi znane jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaprezentowane w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r. o sygn. akt IV SA/Wr 570/21, jednak zdaniem Sądu w tym składzie, w rozstrzyganych okolicznościach faktycznych, pogląd tam zawarty nie ma zastosowania do niniejszej sprawy.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ obowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu i załatwić sprawę zainicjowaną wnioskiem strony z dnia 8 lutego 2021 ., uzupełnionym pismem z dnia 16 lutego 2021 r. w sposób zgodny z przedstawioną w wyroku wykładnią art. 1 ust. 1 u.d.i.p.