Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt SA/Kr 2276/92
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1993-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 42 i art. 70 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1989 nr 75 poz. 445
law: Ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.
article: art. 35
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: W decyzji ustalającej opłatę manipulacyjną dodatkową /art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ należy podać nie tylko liczbę dni, ale także okres od dnia do dnia, za który opłata ta została naliczona.

TEZY

W decyzji ustalającej opłatę manipulacyjną dodatkową /art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ należy podać nie tylko liczbę dni, ale także okres od dnia do dnia, za który opłata ta została naliczona.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Wiesława G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 czerwca 1992 r. w przedmiocie wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej i wymiaru i cła i na podstawie art. 207  par. 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżona decyzję w części dotyczącej wymiaru opłaty manipulacyjnej, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezesa Głównego Urzędu Ceł kwotę złotych sto tysięcy tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W pozostałej części skargę oddalił zgodnie z art. 207  par. 5 Kpa.


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 17 czerwca 1992 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia 24 stycznia 1992 r., którą na podstawie art. 4 ust. 1, art. 23, 24, 42, 47 pkt 2 i art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ wymierzono Wiesławowi G. cło w wysokości 656 000 zł i opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości 23 250 000 zł za 465 dni zwłoki w wykonaniu obowiązku celnego. Należności te zostały ustalone od wprowadzonych przez Wiesława G. na polski obszar celny 3 telewizorów kolorowych, których nie dostarczył w terminie do Urzędu Celnego w P. - Oddział Celny w M. w celu wywiezienia ich za granicę. Telewizory o wartości celnej 5 472 000 zł Wiesław G. wprowadził na polski obszar celny przez przejście graniczne w K. w dniu 2 października 1990 r., oświadczając, że będą one wywiezione za granicę przez przejście graniczne w M. Do dostarczenia tych telewizorów do Oddziału Celnego w M. Wiesław G. zobowiązał się w postanowieniu przekazowym Urzędu Celnego w Sz. z dnia 2 października 1990 r. nr 9252/1208. Ze względu na to, że Wiesław G. nie przedstawił odpowiedniego dowodu, iż obowiązek ten wykonał, a w aktach Urzędu Celnego w P. brak było potwierdzenia wykonania tego obowiązku, Dyrektor Urzędu Celnego w P. przyjął, że Wiesław G. nie dostarczył telewizorów do Oddziału Celnego w M. i nie wywiózł ich za granicę. W związku z tak ustalonym stanem faktycznym Dyrektor Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia 24 stycznia 1992 r. obciążył Wiesława G. należnościami celnymi w wysokościach określonych w tej decyzji, przyjmując, że telewizory zostały wprowadzone na polski obszar celny.

Decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł Wiesław G. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podał, że brak było podstaw do obciążenia do należnościami celnymi w związku z niedostarczeniem przez niego do Oddziału Celnego w M. trzech telewizorów kolorowych. Twierdził, że telewizory te w terminie 14 dni od dnia wprowadzenia ich na polski obszar celny dostarczył do Oddziału Celnego w M. i wywiózł za granicę. Nie ma wprawdzie na tę okoliczność odpowiedniego dokumentu celnego, ale potwierdzać to ma adnotacja w jego paszporcie o wyjeździe w tym czasie za granicę oraz pokwitowanie odbioru tego towaru przez zagranicznego nabywcę z K.

Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że przedstawione przez skarżącego fotokopie poszczególnych stron paszportu z wizami wyjazdowymi oraz pokwitowanie odbioru towarów w b. Związku Radzieckim nie mogły być uznane za dowody wiarygodne i wystarczające do uznania, iż telewizory zostały faktycznie wywiezione za granicę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W toku przeprowadzonego postępowania celnego Wiesław G. nie przedstawił odpowiedniego dokumentu celnego, potwierdzającego wykonanie obowiązku, jaki został na niego włożony postanowieniem przekazowym z dnia 12 października 1990 r. nr 9252/1208, wydanym przez Dyrektora Urzędu Celnego w Sz., a zobowiązującym go do dostarczenia do Oddziału Celnego w M. i wywiezienia za granicę trzech telewizorów kolorowych, które wprowadził na polski obszar celny. Adnotacja w paszporcie skarżącego, że w dniu, w którym miał dostarczyć telewizory do Oddziału Celnego w M., wyjeżdżał za granicę, jak również potwierdzenie przez zagranicznego nabywcę zakupu w tym czasie od skarżącego trzech telewizorów kolorowych nie mogą zastąpić odpowiedniego dokumentu organu celnego, do którego skarżący miał te telewizory dostarczyć zgodnie z powołanym wyżej postanowieniem przekazowym.

Dowodem, że określony podmiot wykonał obowiązki włożone na niego w postanowieniu celnym przekazowym, wydanym na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, może być jedynie potwierdzenie urzędu celnego, któremu sprawa została przekazana. Skarżący nie przedstawił takiego dowodu, a w aktach Urzędu Celnego w P. brak jest także dowodu, że skarżący wykonał obowiązek włożony na niego postanowieniem przekazowym z dnia 2 października 1990 r.

Wymiar cła dokonany zaskarżoną decyzja jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Skarga w tym zakresie, jako nieuzasadniona, została oddalona.

W decyzji ustalającej opłatę manipulacyjna dodatkową, o której mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, należy podać nie tylko liczbę dni, ale także okres od dnia do dnia, za który opłata ta została naliczona. Taka treść decyzji pozwala na ustalenie, czy jest ona zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 35 Kpa w związku z art. 1 ust. 2 omawianej ustawy opłata manipulacyjna dodatkowa, o której mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, pobierana za niewywiązanie się w terminie z obowiązków celnych /art. 42 prawa celnego/, nie może być wymierzona za okres przypadający po terminie, do którego - zgodnie z art. 35 Kpa - organ celny był zobowiązany do wydania decyzji o jej ustaleniu. Opłata manipulacyjna dodatkowa nie może być ustalona za okres dłuższy niż 30 dni, w tym bowiem czasie od upływu terminu wykonania przez stronę obowiązków celnych dyrektor urzędu celnego zobowiązany jest do wydania decyzji o ustaleniu opłaty manipulacyjnej dodatkowej za niewykonanie w terminie obowiązku celnego.

Zwłoka organu celnego w wydaniu decyzji w takiej sprawie, będącą następstwem bezczynności organu, nie może powodować powstania dodatkowych obciążeń finansowych podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty.

Należy zaznaczyć, że orzecznictwo Prezesa Głównego Urzędu Ceł nie jest w tym przedmiocie jednolite. W pewnych decyzjach wyrażono pogląd, że oplata manipulacyjna dodatkowa w związku z powołanymi wyżej przepisami nie może być ustalona za okres przekraczający 30 dni /decyzje z dnia 7 kwietnia 1992 r. nr DPC II/I 470-829/91, z dnia 13 kwietnia 1992 r. nr DPC II/I 470-21/902/305/, natomiast w wydanej w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, ustalono ja za okres wielokrotnie dłuższy, bo aż za 465 dni. Orzecznictwo organów celnych w tym zakresie powinno być jednolite.

Skarżący odebrał postanowienie przekazowe zobowiązujące go do dostarczenia trzech telewizorów kolorowych do Oddziału Celnego w M. w dniu 2 października 1990 r. Pierwsze czynności w tej sprawie zostały podjęte przez Urząd Celny w P. w dniu 14 kwietnia 1991 r., a decyzję Dyrektor tego Urzędu wydał dopiero w dniu 24 stycznia 1992 r. W świetle zebranego materiału zwłoka w wydaniu decyzji jest niewątpliwa. Skarżący jednak nie może ponosić skutków tej zwłoki.

Zaskarżona decyzja w części uchylonej została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa oraz art. 70 ust. 2 pkt 3 prawa celnego w związku z art. 35 Kpa.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 207  par. 2 pkt 1 i 3, art. 207  par. 5 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.