Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2930/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 250/12 w sprawie ze skargi M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II OSK 2930/12

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., w sprawie o sygnaturze II SA/Po 250/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], Starosta Poznański, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) odmówił M. C., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C., zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z halą warsztatowo – magazynową, magazynem odpadów niebezpiecznych i opon, magazynem butli, zbiornikiem ewaporacyjnym, separatorem i płytą drogowo – magazynową, zlokalizowanych w W., gm. T. P., działka nr [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu 26 października 2011 r. M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C., zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla powołanej powyżej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. wnioskodawca został zobowiązany do usunięcia, w terminie 10 dni od daty doręczenia postanowienia, nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił jednakże braków w zakresie przedłożenia zaświadczenia o przynależności autora projektu budowlanego, w części instalacyjnej, do właściwej izby samorządu zawodowego (przedłożone oświadczenie było nieaktualne na dzień opracowania projektu) oraz wykazania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami § 5 ust. 3 pkt a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w W. – część [...], rejon ul. W., B. i G., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XII/94/2007 z dnia 22 maja 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2008, Nr 27, poz. 552). Organ ustalił, że w świetle powołanego powyżej zapisu planu miejscowego, na terenie, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja, możliwa jest realizacja wyłącznie funkcji AG nieuciążliwej dla środowiska, której zakres oddziaływania jest ograniczony do powierzchni działki. Tymczasem, zamierzenie polegające na budowie stacji demontażu pojazdów jest wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), co oznacza, iż stanowi ono inwestycję uciążliwą dla środowiska, dla której niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Dodatkowo, z przedłożonego do wniosku Raportu oddziaływania na środowisko wynika, że budowa zakładów przeznaczonych do odzysku odpadów, niezależnie od lokalizacji i stopnia antropopresji terenu, jest zawsze ingerencją w środowisko, natomiast oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji wykracza poza granice działki objętej wnioskiem o pozwoleniu na budowę. Organ ocenił, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję mogącą oddziaływać na środowisko, a umożliwienie jej realizacji oznaczałoby dopuszczenie inwestycji niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. złożył odwołanie od ww. decyzji.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej w pierwszej kolejności sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie teren działki inwestora jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w W. – część [...], rejon ul. W., B. i G., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XII/94/2007 z dnia 22 maja 2007 r., który dla działki nr [...], obręb W., przewiduje przeznaczenie nieuciążliwej dla środowiska funkcji AG (aktywizacji gospodarczej) ograniczonej zakresem oddziaływania do powierzchni działki. Dodatkowo, strefa powyższa znajduje się w strefie ochrony pośredniej zewnętrznej ujęcia wód podziemnych, dla której został określony zakaz lokalizacji podmiotów gospodarczych z produkcją uciążliwą dla środowiska i stosującą substancje toksyczne. Zdaniem organu odwoławczego, planowane przedsięwzięcie, z racji zastosowanej technologii, wypełnia definicje stacji demontażu pojazdów, określoną w art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 25, poz. 2020 ze zm.), wskazując, iż jest to przedsięwzięcie, które zawsze znacząco oddziałuje na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Twierdzenie powyższe potwierdza również analiza decyzji Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] lipca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Tym samym, realizacja planowanego przedsięwzięcia, jako oddziaływującego na środowisko, jest niedopuszczalna w świetle zapisów planu miejscowego. Wojewoda podkreślił również, iż plan miejscowy doprecyzowuje w § 5, iż na obszarze strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody nie można realizować inwestycji polegającej na budowie składowiska samochodów używanych, warsztatów samochodowych powyżej 3 stanowisk oraz zakładów stosujących związki rtęci i magazyny chemikaliów, a więc zlokalizowanie inwestycji, do której, w świetle przedłożonego raportu, zaliczyć należy stację demontażu pojazdu.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego wezwania inwestora do przedłożenia oświadczenia dotyczącego uprawnień budowlanych, wskazano, iż był on uzasadniony, jednakże nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Do odwołania dołączono kopię zaświadczenia z 1 października 2010 r., spełniającego wymagania określone przepisem art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie normy prawnej wyrażonej w art. 9 k.p.a., poprzez nienależyte i nieprecyzyjne poinformowanie odwołującego o żądaniu przedłożenia zaświadczenia o przynależności autora projektu budowlanego do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu oraz oparcie się na błędnym ustaleniu faktycznym, jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją uciążliwą dla środowiska. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasowe zarzuty oraz wskazano, iż przed wystąpieniem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo wskazano, iż na możliwość realizacji planowanej inwestycji zwrócił już uwagę Wójt Gminy Tarnowo Podgórne w piśmie z dnia 31 grudnia 2010 r. oraz wyjaśniono, iż planowane zamierzenie obejmuje budowę trzech stanowisk demontażu pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za nieuzasadnioną stwierdził, że istotą zawisłej sprawy jest ustalenie czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w W. – część [...], rejon ul. W., B. i G. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XII/94/2007 z dnia 22 maja 2007 r.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana na działce nr [...] inwestycja leży na terenie stanowiącym strefę ochronną pośrednią zewnętrzną wód podziemnych, dla której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje funkcję AG (aktywizacji gospodarczej). Zgodnie z § 7 powołanej powyżej uchwały Rady Gminy, na terenie powyższym dopuszcza się lokalizowanie obiektów kubaturowych o funkcji aktywizacji gospodarczej, zlokalizowanej zgodnie z ustaleniami rysunkowymi planu (§ 7 pkt. 1 lit. a planu miejscowego), przy czym, zgodnie z § 19 planu, na terenie powyższym obowiązują wszystkie ograniczenia zawarte w ustaleniach ogólnych w § 5 uchwały. Powołany powyżej § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazuje natomiast na dwa rodzaje ograniczeń dla terenu, na którym planowana jest inwestycja. Po pierwsze, ograniczenia związane z ochroną pośrednią zewnętrzną wód podziemnych wskazują, iż na terenie powyższym nie można lokalizować podmiotów gospodarczych (z produkcją uciążliwą dla środowiska lub stosującą substancje toksyczne), które obejmują w szczególności zakłady regeneracji lub utylizacji odpadów, zakłady stosujące w produkcji związki rtęci i metali ciężkich, składowiska samochodów używanych oraz warsztaty samochodowe powyżej trzech stanowisk naprawczych, zakłady związane z produkcją baterii i innych wyrobów zawierających ołów oraz urządzeń zawierających PCB, magazyny i składy środków ochrony roślin i chemikalii (§ 5 ust. 1 pkt. 3 lit. d, f, g i h, l, n miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w W.). Po drugie, na terenie o przeznaczeniu AG, w strefie ochrony pośredniej, można lokalizować nieuciążliwą dla środowiska funkcję AG, której zakres oddziaływania jest ograniczony do powierzchni działki (§ 5 ust. 3 lit. a planu). Oznacza to, że na działce nr [...] dopuszcza się lokalizację inwestycji, która nie stanowi produkcji uciążliwej dla środowiska lub stosującej substancje toksyczne i której oddziaływanie nie wykracza poza powierzchnię działki.

Inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z halą warsztatowo – magazynową, magazynem odpadów niebezpiecznych i opon, magazynem butli, zbiornikiem ewaporacyjnym, separatorem i płytą drogowo – magazynową. Planowane zamierzenie wypełnia definicję stacji demontażu, określoną w art. 3 pkt 10 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zgodnie z którą stacja demontażu oznacza zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności: a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Planowana inwestycja została wymieniona w § 2 ust. 1 pkt. 42 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, iż stanowi ona przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie sposób zatem inwestycji takiej nie zaliczyć do uciążliwej dla środowiska w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w W.. Kwalifikacja ta jawi się jako zasadna, jeśli zważy się również, iż w ramach prowadzonej działalności uzyskiwane będą odpady niebezpieczne (akumulatory zawierające ołów, oleje i paliwa, okładziny hamulcowe zawierające azbest, lampy samowyładowcze oraz wyświetlacze deski rozdzielczej zawierające rtęć, kondensatory mocy z pojazdów wyprodukowanych przed 1 stycznia 1986 r. oraz kondensatory zużytych urządzeń zawierających PCB). Miejscowy plan zakazuje wprost posadowienia na tym terenie takich zakładów, o czym była mowa wyżej. Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje podnoszona przez skarżącego ilość stanowisk demontażu. Sam fakt prowadzenia działalności, rezultatem której jest uzyskiwanie substancji toksycznych, musi być postrzegany jako naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących ochrony strefy pośredniej zewnętrznej wód podziemnych.

W konsekwencji Sąd ocenił, że organy administracji publicznej prawidłowo uznały, iż budowa zakładów przeznaczonych do odzysku odpadów (tu: samochodów), w ramach której będą uzyskiwane i składowane odpady niebezpieczne, będzie stanowić niedozwoloną ingerencją w środowisko. Twierdzenie powyższe przesądza o sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oceny powyższej nie może, zdaniem Sądu, zmienić okoliczność, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawarto warunki ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Sformułowany w planie zakaz posadowienia określonych podmiotów gospodarczych, nie jest uzależniony od ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż zgodność inwestycji z planem była już przedmiotem badania przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, Sąd wojewódzki wskazał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zagadnienie powyższe podlega odrębnej kontroli w przez właściwy organ architektoniczno – budowlany i w tym względzie nie jest on związany stanowiskiem organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że budowa stacji demontażu pojazdów jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. C. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2012 r.

Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz interesu prawnego skarżącego, poprzez przyjęcie za organami administracji błędnego ustalenia faktycznego, jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją uciążliwą dla środowiska.

W uzasadnieniu skargi wskazuje się, iż nie każde przedsięwzięcie, które może znacząco oddziaływać na środowisko, jest dla tego środowiska uciążliwe. Zdaniem skarżącego, Sąd wojewódzki błędnie utożsamił pojęcie "przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko" z pojęciem "inwestycji uciążliwej dla środowiska".

Skarżący kasacyjnie zakwestionował także ocenę Sądu, co do prawidłowości ustaleń organów administracji, iż przedmiotowa inwestycja jest warsztatem samochodowym powyżej 3 stanowisk, gdyż stacja demontażu, którą planuje skarżący, posiada jedynie 3 stanowiska. Skarżący podkreślił także, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, przed wydaniem której organ również badał zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie doszukał się takich nieprawidłowości.

W konkluzji skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa ich rozwijać czy też doprecyzowywać. Ponadto, podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tegoż Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. W doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest przy tym jednolite stanowisko, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, co do tego, że prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna, to jest taka, która umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę zawartych w niej zarzutów, winna zawierać zarówno powołanie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie FSK 208/04, Lex 135375).

Przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. Jej autor nie wskazał bowiem w sposób odpowiadający zasadom określonym w art. 176 oraz 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w sposób precyzyjny przepisów prawa, które w jego ocenie zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji.

Natomiast analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że jej autor zarzuca Sądowi wojewódzkiemu naruszenie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w wadliwie dokonanej przez Sąd wojewódzki ocenie, że planowana inwestycja będzie uciążliwa dla środowiska, a w konsekwencji, że narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta ostatnia kwestia, zdaniem skarżącego, była już przedmiotem oceny organów administracji, a organ prowadzący postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, oceną tą jest związany.

Po pierwsze, nie można zgodzić się ze skarżącym, że skoro Wójt Gminy Tarnowo Podgórne ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to tym samym ocenił również zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a organ architektoniczno – budowlany związany jest taką oceną. Jak trafnie wskazał Sąd wojewódzki – zgodnie z treścią art. 35 ust. 1, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ architektoniczno – budowlany ma obowiązek w każdym przypadku zbadać zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie jego ustalenia mają charakter samodzielny i niezależny od ustaleń innego organu.

Nie może także ujść uwadze, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie, w literaturze wskazuje się, że istotą tego postępowania jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Inny jest zatem zakres postępowania prowadzonego przez organy właściwe dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz organy architektoniczno – budowlane. Powyższe również uzasadnia stanowisko, że organy administracji winny samodzielnie dokonywać oceny zgodności inwestycji, m.in. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach udzielonych im przez ustawodawcę kompetencji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, prawidłowo Sąd uznał, że przedmiotowa inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy Tarnowo Podgórne dnia 22 maja 2007 r. (Uchwała Nr XII/94/2007). Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że działka inwestycyjna położona jest w strefie ochrony pośredniej. § 5 planu zawiera wyraźne zakazy lokalizowania w tej strefie podmiotów gospodarczych z produkcją uciążliwą dla środowiska lub stosujące substancje toksyczne. Przykładowo, miejscowy ustawodawca zakazał lokalizacji takich przedsięwzięć jak: zakłady regeneracji i utylizacji odpadów, zakłady stosujące w produkcji związki rtęci i metali ciężkich, składowiska samochodów używanych. Ze znajdującego się w aktach postępowania Raportu oddziaływania na środowisko wynika, że w związku z planowaną inwestycją przyjmowane będą m.in. zużyte lub nienadające się do użytku pojazdy - zakwalifikowane jako odpad niebezpieczny oraz zużyte lub nienadające się do użytku pojazdy niezawierające cieczy - zakwalifikowane jako odpady zwykle. Autor Raportu szacuje, że ok. 80 % wszystkich przyjmowanych pojazdów stanowić będą samochody zawierające niebezpieczne elementy (akumulator) lub ciecze (oleje i paliwa), czyli odpady niebezpieczne. Dodatkowo, z Raportu wynika, że planowany przez inwestora proces odzysku odpadów będzie się wiązał z wykorzystaniem elementów takich jak: lampy samowyładowcze oraz wyświetlacze deski rozdzielczej, czyli odpadów zawierających rtęć. Te elementy jednoznacznie przesądzają, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że planowana inwestycja nie może zostać zrealizowana, albowiem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie można również podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć uciążliwych dla środowiska. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie polegające na budowie stacji demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U., Nr 25, poz. 202, z późn. zm.), zostało wymienione w § 2 pkt 42 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko.

Sam fakt, że ustawodawca nie określił tego oddziaływania jako uciążliwe, nie oznacza, że nie posiada ono takich cech. Postępowanie, mające na celu ocenę oddziaływania na środowisko oraz wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, ma na celu ochronę środowiska przed możliwymi negatywnymi skutkami oddziaływania takiego przedsięwzięcia. A zatem, wprowadzenie rozwiązań mających na celu taką ochronę zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie oznacza, że inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska. Ocenę czy przedsięwzięcie w sposób uciążliwy wpływa na środowisko, należy odnieść do cech inwestycji przed wprowadzeniem zabezpieczeń przewidzianych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przeciwnym razie – przyjęcie za prawidłową wykładni dokonanej przez skarżącego - prowadziłoby do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, że żadna inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawodawca miejscowy w strefie ochrony pośredniej zewnętrznej wprowadził zakaz realizacji inwestycji z produkcją uciążliwą dla środowiska lub stosujących substancje toksyczne. Skoro – jako zostało wyżej wskazane - stacja demontażu pojazdów będzie się wiązała ze stosowaniem substancji toksycznych, takich jak rtęć oraz polegać będzie na składowaniu samochodów używanych, to z samego tego faktu, niezależnie od tego czy i w jakim stopniu inwestycja ta jest uciążliwa dla środowiska – nie może być realizowana na tym terenie.

Konkludując, wobec stwierdzenia przez organy architektoniczno – budowlane, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prawidłowego zaaprobowania tego stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, należało ocenić, że w niniejszej sprawie trafnie zastosowano art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, a wobec niedopełnienia obowiązków w zakresie wykazania zgodności inwestycji z ustaleniami § 5 ust. 3 a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 9 postanowienia Starosty Poznańskiego z dnia [...] listopada 2011 r.), prawidłowo odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a w konsekwencji skargę kasacyjną, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., należało oddalić.