Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1204/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst w części
w pozostałym zakresie stwierdzono nieważność zaskarzonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w M. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 3 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie ekranów akustycznych nr [...]; II. w pozostałym zakresie stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. w M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [....] z dnia 3 czerwca 2014 r. znak [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.), utrzymał w mocy decyzję nr [....] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K. z dnia 16 października 2013 r., znak: [....] , którą w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy ekranów akustycznych nr 20A i 20B na odcinku drogi nr [....] relacji [....] , zlokalizowanych na działkach nr [....] , [....] , [....] [....] obr. [....] w gm. W. jako bezprzedmiotowe.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem Nr [....] z dnia 25 września 2012 r., znak: [....] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy ekranów akustycznych Nr 20A i 20B na odcinku drogi krajowej nr [....] relacji [....] , usytuowanych wg kilometraża lokalnego od 1+619,63 do km 1+739,59 w miejscowości M. , gm. W.

W toku w/w postępowania odcinek drogi, którego dotyczyło w/w postępowanie zmienił kategorię z drogi krajowej na drogę gminną, zatem właściwym organem do zbadania niniejszej sprawy stał się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K.

Mając powyższe na uwadze, MWINB w K. pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r., znak: [....] przekazał do PINB dla powiatu [....] - ziemskiego w K. zgodnie z właściwością, wniosek [....] Sp. z o.o. z siedzibą w M. o wszczęcie przez MWINB postępowania w sprawie kontroli zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym oraz warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. W w/w piśmie przekazującym wskazano, że MWINB zakończył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie budowy ekranów akustycznych nr 20A i 20B na odcinku drogi krajowej nr [....] relacji [....] , poprzez wydanie decyzji nr [....] z dnia 25 lutego 2013 r. znak: [....] o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego z uwagi na brak właściwości organu.

Zawiadomieniem z dnia 27 maja 2013 r., znak: [....] dla powiatu [....] w K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

W dniu [....] 2013 r., pracownicy PINB dla powiatu [....] w K. przeprowadzili oględziny ekranów akustycznych nr 20A i 20B na odcinku drogi nr [....] relacji [....] .

Pismem z dnia 4 września 2013 r. PINB dla powiatu [....] w K. zwrócił się do Wojewody [....] o przekazanie akt lub uwierzytelnionych kopii "załączników - części rysunkowej (orientacja, plan sytuacyjny, przekrój normalny) złożonych do zgłoszenia budowy niewymagającej pozwolenia na budowę, złożonych na dziennik podawczy [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 23 października 2009 r. dla inwestycji pn. "Budowa ogrodzeń drogi nr [....] w formie ekranów akustycznych o wysokości 5,0m na działkach Nr [....] , [....] , [....] obręb [....] w gminie [....] ". M.in. te dokumenty organ otrzymał od Wojewody [....] za pismem z dnia

11 września 2013 r., znak: [....] .

Zawiadomieniem z dnia 19 września 2013 r., znak: [....] dla powiatu [....] ziemskiego w K. powiadomił strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i prawie stron wynikającym z art. 10 K.p.a.

W dniu 16 października 2013 r., PINB dla powiatu [....] - ziemskiego w K. wydał decyzję nr [....] znak: [....] , którą umorzył postępowanie administracyjne w całości, ponieważ:

1. ekran akustyczny nr 20B objęty jest zgłoszeniem robót budowlanych złożonym w dniu 23 października 2009 r., nr [....] pn. "Budowa ogrodzeń drogi Nr [....] w formie ekranów akustycznych o wysokości 5,0m na działkach Nr: [....] , [....] , [....] , obręb [....] w gminie [....] " przyjętym przez Wojewodę [....] , na które organ nie wniósł sprzeciwu,

2. ekran akustyczny nr 20A objęty jest decyzją pozwolenia na budowę nr [....] z dnia 25 czerwca 2008 r. dla zamierzenia budowlanego pn. " Budowa drogi klasy GP, na odcinku od km 0 + 735 do km 3 + 225 (wg kilometraża lokalnego) oraz od km 327 + 938,90 do km 330 + 428,90 (wg kilometraża DK Nr 94 pomiędzy osiami węzłów) łączącej przez teren gminy [....] [....] z projektowanym Węzłem "[....] " wraz z budową III Etapu Węzła "[....] " planowanych do realizacji na terenie wsi: [....] i [....] położonych w gminie [....] , w powiecie [....] , wydaną przez Wojewodę [....] .

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [....] Sp. z o.o. w M. (poprzednio [....] Sp. z o.o. w M. ), zaskarżając ją w części obejmującej umorzenie postępowania w odniesieniu do budowy ekranu akustycznego nr 20B.

Odwołująca się Spółka podniosła, że budowa tego obiektu powinna zostać poprzedzona uzyskaniem przez inwestora decyzji zatwierdzającej projekt budowalny oraz udzielającej pozwolenia na budowę.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [....] z dnia 3 czerwca 2014 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że prawidłowe było zakwalifikowanie ekranu akustycznego nr 20B jako ogrodzenia, stąd nie dotyczył go wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, zaś analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż roboty budowlane związane z budową ogrodzenia w formie ekranów akustycznych ciągu drogi nr [....] na działkach nr: [....] obręb M. w gminie [....] strona prawa od km 328+900,43 do km 328+916,11 oraz od km 328+929,05 do km 328+972,85, strona lewa od km 328+893.19 do km 328+968,21 zostały wykonane zgodnie z przyjętym bez sprzeciwu zgłoszeniem robót budowlanych.

Ponadto organ odwoławczy podniósł w ślad za stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że jeśli ekran akustyczny służący ochronie środowiska spełnia funkcję ogrodzenia, jego realizacja wymagać będzie dokonania zgłoszenia.

W skardze na powyższą decyzję [....] Sp. z o.o. wskazała na naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 81 ust. 1 pkt 1 P.b. z uwagi na brak należytego wypełnienia przez MWINB w K. ustawowych obowiązków nadzorczych w odniesieniu do budowy ekranu akustycznego nr 20B, o czym świadczy brak przeprowadzenia przez ten organ w odniesieniu do budowy w/w obiektu analizy przepisów prawa pod kątem dokonania jego prawidłowej klasyfikacji oraz ustalenia, czy budowa tego obiektu wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz czy inwestor przed rozpoczęciem robót dopełnił w tym zakresie obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa (uzyskał pozwolenie na budowę lub dokonał zgłoszenia dla takich robót budowlanych, jakie faktycznie zostały wykonane), a także brak ustalenia czy poddawany kontroli obiekt spełnia wymogi przewidziane dla ekranów akustycznych – co skutkowało błędnym i bezpodstawnym przyjęciem w zaskarżonej decyzji, iż budowa ekranu akustycznego nr 20B odpowiada przepisom prawa oraz błędnym i bezpodstawnym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu w odniesieniu do tego obiektu postępowania prowadzonego w sprawie kontroli robót budowlanych (jako rzekomo bezprzedmiotowego) pomimo tego, iż w świetle okoliczności faktycznych i prawnych w/w obiekt uznać należało za samowolę budowlaną w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego,

- art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b. z uwagi na błędne i bezpodstawne przyjęcie przez MWINB w K. w zaskarżonej decyzji, iż obiekt budowlany stanowiący przedmiot kontroli w niniejszej sprawy jest ogrodzeniem posiadającym cechy, o jakich mowa w w/w przepisie, gdy tymczasem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z ogrodzeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b., lecz z całkowicie odmienną kategorią obiektu - ekranem akustycznym, do którego nie znajduje zastosowanie w/w przepis lecz art. 28 ust. 1 P.b.,

- art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b. wobec błędnego i bezpodstawnego przyjęcia przez MWINB w K. , iż dokonanie przez inwestora w dniu 23.10.2009 r. nr [....] zgłoszenia, które zostało przyjęte przez Wojewodę [....] , jest okolicznością wystarczającą do przyjęcia, iż budowa ekranu akustycznego nr 20B nastąpiła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, pomimo tego, iż w/w zgłoszenie zostało dokonane w odniesieniu do robót budowlanych mających polegać na budowie ogrodzenia drogi, a inwestor faktycznie zrealizował w oparciu o wzmiankowane zgłoszenie ekran akustyczny mający (rzekomo) służyć zmniejszeniu emisji hałasu, a ponadto pomimo tego, iż dla prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie zarówno ogrodzenia drogi jak i ekranu akustycznego (jako urządzeń technicznych drogi) nie jest wystarczające dokonanie zgłoszenia, lecz konieczne jest uzyskanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę,

- art. 28 ust. 1 P.b. z uwagi na brak uwzględnienia przez MWINB w K. tego, iż zgodnie z wyrażoną w w/w przepisie zasadą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 powołanej ustawy, co wobec charakteru poddawanego kontroli obiektu, tj. faktu, iż stanowi ona ekran akustyczny oraz braku zaliczenia przez ustawodawcę ekranów akustycznych do kategorii obiektów, dla których wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, oznacza, iż budowa ekranu akustycznego nr 20B powinna zostać poprzedzona uzyskaniem przez Inwestora pozwolenia na budowę (a brak wydania w odniesieniu do ekranu akustycznego nr 20B pozwolenia na budowę oznacza, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną),

- § 178 ust. 1 i ust. 2 oraz § 179 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 Nr 43 póz. 430, w brzmieniu obowiązującym do 22.02.2013 r.) oraz załącznika nr 4 ust. l do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 Nr 220 póz. 2181) o czym świadczy brak stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotem postępowania jest ekran akustyczny (przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia jedynie z ogrodzeniem w formie ekranów akustycznych) oraz brak dokonania przez MWINB w K. kontroli legalności budowy ekranu akustycznego nr 20B pod kątem zgodności tego obiektu z powołanymi regulacjami prawa, a w konsekwencji brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji tego, iż podlegający kontroli ekran akustyczny nr 20B, mimo celu w jakim został zbudowany, nie spełnia podstawowej funkcji o jakiej mowa w powołanych powyżej przepisach (nie zapewnia ochrony terenów przyległych do drogi przed ponadnormatywnych oddziaływaniem hałasu, co podważa zasadność oraz legalność jego budowy),

- art. 48 P.b. wobec braku przyjęcia przez MWINB w K. , iż w/w przepis prawa znajduje zastosowanie do robót budowlanych polegających na budowie ekranu akustycznego nr 20B, pomimo tego iż ekran akustyczny nr 20B jako obiekt wybudowany bez stosownego pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem przepisów odnoszących się do tej kategorii obiektów, stanowi samowolę budowlaną, która powinna podlegać procedurze legalizacji w oparciu o w/w/ regulację prawną,

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz 107 § 2 k.p.a. o czym świadczy utrzymanie przez MWINB w K. w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie kontroli robót polegających na budowie ekranu akustycznego nr 20B (jako bezprzedmiotowego) w sytuacji: braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w tym zwłaszcza braku przeprowadzenia ustaleń dotyczących klasyfikacji poddawanego kontroli obiektu, braku przeprowadzenia analizy przepisów prawa odnoszących się do budowy ekranów akustycznych, braku wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy tym, w odniesieniu do jakiego obiektu inwestor dokonał w tym wypadku zgłoszenia, a jaki obiekt faktycznie został zrealizowany oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na fakcie dokonania przez inwestora (formalnie) prawidłowego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jak również ograniczenie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji wyłącznie do powołania się przez organ na stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące warunków budowy ekranów akustycznych, pomimo tego, iż stanowisko to nie ma wiążącego charakteru w niniejszej sprawie oraz uznane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny za wadliwe,

- art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na utrzymanie przez MWINB w K. w mocy decyzji PINB w K. umarzającej postępowanie w sprawie kontroli legalności robót budowlanych, polegających na budowie ekranu akustycznego nr 20B w M. jako bezprzedmiotowego pomimo tego, iż w świetle okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy przyjąć należało, iż w odniesieniu do tego obiektu zachodzi konieczności wszczęcia odpowiedniego postępowania legalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga została uwzględniona, co nie oznacza zarazem, że wszystkie jej zarzuty zostały uwzględnione przez skład rozpoznający.

I.W pierwszej kolejności Sąd się odniesie do uzasadnienia uchylenia zaskarżonej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, czyli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K. - w części dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie ekranów akustycznych nr 20B.

Zasadniczym problemem do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest zasadność w świetle powszechnie obowiązującego prawa stanowiska w/w organów administracji publicznej, zgodnie z którym ekrany akustyczne można kwalifikować jako ogrodzenie i w związku z tym - w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy - do ich budowy znajduje zastosowanie instytucja zgłoszenia, o której stanowi art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 15, poz. 1118, ze zm.).

W tym miejscu trzeba zauważyć, że właściwe organy nadzoru budowlanego kontrolują prawidłowość zgłoszenia budowy przedmiotowych ekranów akustycznych nr 20B dokonanego w dniu 23 października 2009 r., nr [....] pn. "Budowa ogrodzeń drogi Nr [....] w formie ekranów akustycznych o wysokości 5,0m na działkach Nr: [....] , [....] , [....] , [....] obręb M. w gminie W. " przyjętym przez Wojewodę [....] , na które organ nie wniósł sprzeciwu.

W związku z tym, normatywnym wzorcem kontroli dla wypowiadania się o prawidłowości w/w zgłoszenia są przepisy prawne powszechnie obowiązujące w dniu jego dokonania i w czasie następnych 30 dni, które jak wiadomo upłynęły bezskutecznie, gdyż właściwy organ nie wniósł w sprawie przedmiotowego zgłoszenia sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej.

Dla kontrolowanej sprawy istotne znaczenie posiada pojęcie budowli oraz pojęcie urządzenia budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego przez "budowlę" - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

Z kolei, w myśl art. 3 pkt 9) Prawa budowlanego, urządzeniami budowlanymi – są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki;

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego: " Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3., budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ogrodzenie, o którym jest mowa w analizowanym przepisie służy do odgradzania sąsiadujących ze sobą nieruchomości.

Orzecznictwo sądów administracyjnych, które podziela skład rozpoznający, podnosi: " Ze sformułowania zawartego w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. wynika, że wystarczającym dla ustalenia obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia jest okoliczność budowy tego obiektu "od strony" drogi, ulicy, czy innego miejsca publicznego. Kryterium "budowa od strony drogi" nie zostało sprecyzowane w p.b., w szczególności ustawodawca nie wprowadził limitów odległości ogrodzenia od drogi, ani też nie ustalił innych parametrów uzasadniających przyjęcie, że budowa danego ogrodzenia nastąpiła "od strony drogi". Skoro brak jest przepisów określających normatywne odległości tego rodzaju obiektów względem dróg publicznych, należy przyjąć, że budową ogrodzenia od strony drogi, będzie każda budowa tego obiektu, realizowana na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką drogową, wzdłuż granicy tych działek (Tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 439/13).

Jednocześnie w orzecznictwie sądowadministracyjnym sygnalizowane jest dwukontekstowe znaczenie pojęcia "ogrodzenia", które w zależności od kryterium sposobu jego realizacji (samodzielnie lub jako urządzenie budowlane instrumentalne wobec obiektu budowlanego, na który jest wydawane pozwolenie na budowę) - może stanowić odpowiednio budowlę lub urządzenie budowlane.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2011 r., OSK 2314/10, LEX nr 1069056,: "Zaliczenie ogrodzenia do urządzeń budowlanych nie wyklucza, że ogrodzenie jest również obiektem budowlanym (budowlą), co wynika z brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 23 w związku z art. 3 pkt 6 p.b. O ogrodzeniu jako urządzeniu budowlanym można mówić wtedy, kiedy jego budowa jest objęta pozwoleniem na budowę dotyczącym, np. domu jednorodzinnego lub kiedy chodzi o budowę ogrodzenia innego niż te, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. Natomiast jeżeli sprawa dotyczy wyłącznie ogrodzenia, należy traktować je jako obiekt budowlany wymagający zgłoszenia. (art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego).

Na tle okoliczności kontrolowanej sprawy warto zwrócić w tym miejscu uwagę, że w przywołanym wyroku jest mowa o budowie ogrodzenia innego niż te, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b.

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych posługuje się pojęciem pasa drogowego i drogi.

Zgodnie ze słowniczkiem pojęć zawartym w tej ustawie, "pas drogowy" oznacza - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1).

Z kolei droga stanowi - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym" (art. 4 pkt 2).

Z powyższego wynika, że droga jest zlokalizowana w pasie drogowym, i że wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowi całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego.

Powstaje zatem pytanie o związek w jakim pozostaje pojęcie ekranu akustycznego z drogą.

Na początku tych rozważań trzeba zauważyć, że pojęcie ekranów akustycznych przestało być od dnia 22 lutego 2013 r. pojęciem prawnym rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W tym dniu weszło w życie rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 29 stycznia 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 181), w wyniku czego zostały uchylone § 179 i § 180 tego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r.

Zmiana ta spowodowała, że uchylone zostały przepisy uznające ekrany akustyczne za podstawowe urządzenia ochrony obiektów i obszarów przed hałasem, a ekrany oraz konstrukcje przeciwwibracyjne przed wibracjami.

Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie w brzmieniu z przed w/w zmianą, a obowiązującym w czasie dokonania kontrolowanego zgłoszenia:

"1. Rozporządzenie określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie.

2. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać autostrady płatne i drogowe obiekty inżynierskie oraz ich usytuowanie, określają przepisy odrębne.

3. Warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, przy zachowaniu przepisów Prawa budowlanego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów odrębnych, a także ustaleń Polskich Norm zapewniają w szczególności:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących:

a) bezpieczeństwa użytkowania,

b) nośności i stateczności konstrukcji,

c) bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia,

d) ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb,

2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej,

3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Omawiane w/w rozporządzenie zawiera Rozdział 2 zat. "Ochrona obiektów i obszarów przed hałasem i wibracjami"

Zgodnie z § 177 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. " Przy projektowaniu drogi powinno się dążyć do tego, aby w otoczeniu drogi obliczeniowe poziomy hałasu i wibracji powodowane prognozowanym ruchem na drodze nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych.

Zgodnie z § 178 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. " 1. Jeżeli prognozowane poziomy hałasu i wibracji przekraczają wartości dopuszczalne określone w przepisach odrębnych, przy projektowaniu drogi powinno się zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochrony. 2. Urządzenia ochrony przed hałasem i wibracjami mogą być także zastosowane po wybudowaniu drogi w wypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i wibracji.

Zgodnie z § 179 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r." Za podstawowe urządzenia ochrony obiektów i obszarów przed hałasem uważa się ekrany akustyczne".

W myśl § 80 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. "Za podstawowe urządzenia ochrony obiektów przed wibracjami uważa się ekrany przeciwwibracyjne oraz konstrukcje przeciwwibracyjne". Omawiane rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r. posługuje się w treści § 132 pojęciem ogrodzenia drogi.

Według postanowień wskazanego § 132. 1. w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. "1.Na drodze, w zależności od potrzeb, można przewidzieć miejsce na ogrodzenie drogi i inne urządzenia zabezpieczające przed wkroczeniem zwierząt na drogę.

2. Ogrodzenie drogi może być stosowane w szczególności:

1) obustronnie na całej długości,

2) odcinkowo, jedno- lub dwustronnie, w obrębie naturalnego ciągu migracyjnego dzikiej zwierzyny lub innego potencjalnego zagrożenia dla uczestników ruchu.

3. Do ogrodzenia drogi zalicza się:

1) siatkę o konstrukcji dostosowanej do rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2,

2) wał ziemny z ekranem lub ekran służący ochronie środowiska.

4. Ogrodzenie drogi powinno być zlokalizowane nie bliżej niż:

1) 0,75 m - od granicy pasa drogowego i co najmniej 1,00 m od krawędzi skarpy nasypu lub skarpy wykopu; dopuszcza się zmniejszenie tych odległości na drodze klasy GP i drogach niższych klas do 0,50 m od granicy pasa drogowego i do 0,5 m od krawędzi skarpy nasypu lub skarpy wykopu,

2) 1,50 m - od krawędzi pasa ruchu oraz 1,00 m od pasa awaryjnego, utwardzonego pobocza lub opaski".

O urządzeniach ochrony przed hałasem wypowiadają się także przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. 2000, Nr 63, poz. 735).

Co prawda, w/w rozporządzenie z dnia 30 maja 2000 r. dotyczy obiektów inżynierskich, ale jednocześnie zgodnie z nim obiekt inżynierski powinien być zabezpieczony w urządzenia ochrony przed hałasem. Z dniem 22 maja 2013 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 kwietnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 528), zmieniające § 180 pkt 11, § 279, § 280, § 281 oraz w dziale VI tytuł rozdziału 12.

W myśl znowelizowanego § 279 rozporządzenia, w sytuacji, gdy prognozowany poziom hałasu przenikający do środowiska przekracza dopuszczalne poziomy hałasu, przy projektowaniu obiektów inżynierskich należy zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochronnych. Powyższa regulacja wprowadza swobodę wyboru urządzenia ochrony przed hałasem w odniesieniu do drogowych obiektów inżynierskich, w odróżnieniu do wcześniej obowiązującej regulacji, która dopuszczała wyłącznie stosowanie ekranów przeciwhałasowych. W dziale VI tytuł rozdziału 12 otrzymał brzmienie: "Ochrona przed hałasem".

Dla kontroli prowadzonej przez Sąd istotne jest brzmienie przedmiotowych przepisów na czas dokonania zgłoszenia, a więc przed wskazaną nowelizacją rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r.

Zgodnie z § 279 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji: "Obiekty inżynierskie usytuowane w pobliżu budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej, w których ruch drogowy powoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięków zakłócających (hałasu) określonego w przepisach odrębnych, powinny być wyposażone w ekrany przeciwhałasowe, zwane dalej "ekranami", stanowiące zaporę dla fal akustycznych".

Zgodnie z § 280 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji " Ekrany, o których mowa w § 279, nie powinny utrudnić:

1) dostępu światła do budynków usytuowanych przy obiekcie,

2) przewiewu powietrza w celu odprowadzenia spalin z obiektu".

Zgodnie z § 281 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji "1. Ekrany, o których mowa w § 279, powinny być:

1) dostosowane architektonicznie do otaczającej zabudowy w szczególności poprzez:

a) kolorystykę materiałów,

b) ukształtowanie powierzchni i zarysu górnej krawędzi,

2) wykonane z materiałów lekkich, trudno zapalnych, o dobrych właściwościach dźwiękochłonnych.

2. Faktura materiałów, o których mowa w ust. 1, i farba ich pokryć powinny zabezpieczać przed powstawaniem odblasków od świateł pojazdów i słońca".

Zgodnie z § 282 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji "1. Ekrany powinny być przewidziane blisko źródła hałasu, jednakże w odległości:

1) na obiektach w ciągu dróg klas A i S:

a) od krawędzi pasa awaryjnego postoju - nie mniejszej niż 1 m,

b) od krawędzi pasa ruchu - nie mniejszej niż 3 m,

2) na obiektach w ciągu dróg pozostałych klas od krawędzi pasa ruchu, w przypadku ekranów:

a) odbijających - nie mniejszej niż 1 m,

b) pochłaniających - nie mniejszej niż 2 m,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. W przypadku gdy odległość ekranu od krawędzi pasa ruchu jest nie większa niż 9 m, ekrany powinny być w szczególności:

1) zabezpieczone barierami,

2) umieszczone na barierach betonowych pełnych - jako ich nadbudowa.

3. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b), pod warunkiem wykonania zabezpieczeń przed zachlapaniem ekranu.

4. Ekrany nie powinny ograniczać widoczności użytkownikom drogi".

Zgodnie z § 283 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji "Dostęp światła do budynków, o którym mowa w § 280 pkt 1, może być zapewniony w szczególności poprzez zastosowanie materiałów przezroczystych, które powinny być odporne na uderzenia".

Zgodnie z § 284 w/w rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. w brzmieniu z przed nowelizacji "1. "Ściany ekranów powinny być uformowane jako płaszczyzny odbijająco-rozpraszające lub zawierać elementy dźwiękochłonne.

2. Ściany, o których mowa w ust. 1, powinny mieć zapewnioną możliwość wymiany uszkodzonych elementów".

Z systemowej wykładni przytoczonych powyżej: art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 1 ust. 1, ust. 3 pkt 1d, § 2, § 174–180 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), a także z § 1, § 2 i § 180 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 ze zm.) - obowiązujących na czas dokonania przedmiotowego kontrolowanego zgłoszenia, jednoznacznie wynika, że pojęcie ekranu akustycznego nie jest tożsame z pojęciem ogrodzenia, o którym stanowi art. art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, ekrany akustyczne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego jeżeli są objęte pozwoleniem na budowę drogi. Natomiast jeżeli mają być ustawiane przy drodze, po jej zbudowaniu albo w trakcie, a nie były przy tym objęte pozwoleniem na budowę - wymagają pozwolenia na budowę tak jak wszystkie inne obiekty budowlane i roboty budowlane nie wymienione w art. 29 Prawa budowlanego.

Z treści przytoczonych przepisów prawnych analizowanych na czas dokonania kontrolowanego zgłoszenia wynika, że warunki techniczne jakim mają odpowiadać drogi publiczne powinny zapewniać, w szczególności, ochronę środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb. Zarazem, jeżeli prognozowane poziomy hałasu i wibracji przekraczają wartości dopuszczalne określone w przepisach odrębnych, przy projektowaniu drogi powinno się zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochrony. Co istotne, urządzenia ochrony przed hałasem i wibracjami mogą być także zastosowane po wybudowaniu drogi w wypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i wibracji.

Zgodnie z § 179 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., podstawowym urządzeniem ochrony obiektów i obszarów przed hałasem są ekrany akustyczne. Wynika stąd, że pojęcie ekranu akustycznego związane jest ochroną obiektów i obszarów przed hałasem i jako takie stanowi urządzenie techniczne drogi, nie stanowiąc tym samym ogrodzenia, o którym jest mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Podsumowując Sąd stwierdza, że na podstawie treści zacytowanych powyżej przepisów prawa, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości można odróżnić budowę ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych, o której jest mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - od budowy urządzeń technicznych drogi, do których można zaliczyć m.in. ogrodzenie drogi oraz ekran akustyczny. Pojęcia te różni zasadniczo cel, któremu służą i warunki prawne ich realizacji.

W związku z powyższymi ustaleniami, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. naruszył postanowienia art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a to z uwagi na błędną wykładnię tego przepisu i bezpodstawne - w wyniku tej błędnej wykładni - przyjęcie przez MWINB w K. w zaskarżonej decyzji, iż obiekt budowlany (czyli ekran akustyczny Nr 20B) stanowiący przedmiot kontroli w sprawie jest ogrodzeniem posiadającym cechy, o jakich mowa w w/w przepisie, gdy tymczasem w sprawie nie mamy do czynienia z ogrodzeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, lecz z całkowicie odmienną kategorią obiektu - ekranem akustycznym, do którego nie znajduje zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, lecz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Błędna wykładnia art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego spowodowała jego błędne, wadliwe zastosowanie w sprawie.(tak samo zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1603/11)

MWINB w K. , w konsekwencji błędnej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego naruszył także treść - art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w sposób mający znaczenie dla kontrolowanej sprawy z uwagi na brak uwzględnienia przez MWINB w K. , że zgodnie z wyrażoną w w/w przepisie zasadą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 powołanej ustawy co - wobec charakteru poddanego kontroli obiektu, tj. faktu, iż stanowi on ekran akustyczny oraz braku zaliczenia przez ustawodawcę ekranów akustycznych do kategorii obiektów, dla których wystarczające jest dokonanie zgłoszenia - oznacza, iż budowa ekranu akustycznego nr 20B powinna zostać poprzedzona uzyskaniem przez Inwestora pozwolenia na budowę.

Trzeba zarazem wyjaśnić, że brak sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego po złożeniu zgłoszenia nie sankcjonuje legalności wykonania zamierzonych robót. Jak podkreśla orzecznictwo i doktryna, zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na skutek zgłoszenia robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do uznania, że obiekt budowlany w takiej sytuacji nie może podlegać rozbiórce, przy czym z woli ustawodawcy postępowanie naprawcze toczy się w trybie art. 50, art. 51 prawa budowlanego (Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt. II OSK 325/12).

Z błędną wykładnią art. 30 Prawa budowlanego jest związane uprzednie naruszenie w sposób mający znaczenie na wynik sprawy wykładni § 178 ust. 1 i ust. 2 oraz § 179 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999, Nr 43, poz. 430, w brzmieniu obowiązującym do 22.02.2013 r.) oraz pominiecie ustaleń załącznika nr 4 ust. l do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003, Nr 220, poz. 2181). Świadczy o tym stwierdzenie przez MWINB w K. , w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotem postępowania jest ekran akustyczny odpowiadający pojęciu ogrodzenia z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia jedynie z ogrodzeniem w formie ekranów akustycznych oraz brak dokonania przez MWINB w K. kontroli legalności budowy ekranu akustycznego nr 20B pod kątem zgodności tego obiektu z powołanymi regulacjami prawa.

W związku z błędnymi ustaleniami jak wyżej, w sposób prawnie nieuzasadniony MWINB w K. zastosował w sprawie art. 105 § 1 k.p.a., a to z uwagi z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji PINB w K. umarzającej postępowanie w sprawie kontroli legalności robót budowlanych, polegających na budowie ekranu akustycznego nr 20B w M. jako bezprzedmiotowego pomimo tego, że w świetle okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, przyjąć należało, iż w odniesieniu do tego obiektu zachodzi konieczności wszczęcia odpowiedniego postępowania legalizacyjnego.

Powyższe naruszenia prawa dokonane przez MWINB wyniknęły zarazem z naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz 107 § 2 k.p.a., mającego wpływ na wynik sprawy, o czym świadczy wadliwe utrzymanie przez MWINB w K. w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie kontroli robót polegających na budowie ekranu akustycznego nr 20B jako bezprzedmiotowego - w sytuacji braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w tym zwłaszcza braku przeprowadzenia ustaleń dotyczących klasyfikacji poddawanego kontroli obiektu, braku przeprowadzenia analizy przepisów prawa odnoszących się do budowy ekranów akustycznych, braku wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy tym, w odniesieniu do jakiego obiektu inwestor dokonał w tym wypadku zgłoszenia, a jaki obiekt faktycznie został zrealizowany oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na fakcie dokonania przez inwestora (formalnie) prawidłowego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jak również ograniczenie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji wyłącznie do powołania się przez organ na stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące warunków budowy ekranów akustycznych, pomimo tego, iż stanowisko to nie jest wiążące a każdy organ administracji publicznej ma prawo do własnej wykładni prawa.

II. W tym miejscu Sąd przechodzi do uzasadnienia punktu II sentencji wyroku. Jak wynika jednoznacznie i bezsprzecznie z treści skargi oraz odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, czyli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. , odwołujący się - odwołał się od decyzji pierwszoinstancyjnej tylko i wyłącznie w zakresie wyrzeczenia dotyczącego ekranów akustycznych nr 20 B. Oznacza to, zdaniem Sądu, że decyzja pierwszoinstancyjna uostateczniła się w zakresie wyrzeczenia dotyczącego ekranów akustycznych nr 20 A.

Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, MWINB w K. , w wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania - w ramach kontroli instancyjnej dokonał ponownie aktu stosowania w odniesieniu do całej sprawy włącznie w ekranami akustycznymi nr 20 A, a to oznacza, z prawnego punktu widzenia, ponowne, nieuzasadnione prawem rozstrzygnięcie przez organ II instancji w sprawie ekranów akustycznych nr 20A zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji.

Stanowi to naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji (MWINB w K. ) w zakresie utrzymania w mocy umorzenia postępowania przez organ I instancji postępowania w zakresie ekranów akustycznych nr 20A.

III. Mając na uwadze wszystkie powyżej wskazane okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) p.p.s.a - jak w punkcie I sentencji. Jak w punkcie II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

O kosztach postępowania, jak w punkcie III sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.