Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 19/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Mariola Jaroszewska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku B. J. z dnia 30 listopada 2010 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie obejmującym punkty 1 do 11, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 5. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej B. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. oraz z dnia 10 stycznia 2011 r.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosła o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z zakresem wniosków i stanem na dzień udostępnienia informacji, uznanie 4-letniej bezczynności za rażące naruszenie prawa oraz wymierzenia organowi grzywny za bezczynność. Ponadto wniosła o obciążenie Prezydenta Miasta kosztami postępowania sądowego.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. skierowanym do Prezydenta Miasta B. J. wniosła "o wydanie następujących informacji" (określając je "publiczna" i "środowiskowa"):

1. danych zawartych umów Miasta o konkretnych partnerstwach publiczno-prywatnych, w tym daty i treści ogłoszenia o przetargu na wyłonienie firmy do partnerstwa publiczno-prywatnego : A. oraz daty i danych zawartej umowy oraz umowy wniesienia do partnerstwa - zabudowanych gruntów w centrum miasta S. do spółki A.,

2. decyzji - pozwolenia na rozbiórkę zabudowań komunalnych pod budowę A.,

1. raportu środowiskowego dla projektu budowlanego A.,

2. decyzji - pozwolenia na wycięcie drzew z terenu budowy A.,

3. decyzji - pozwolenia na budowę poszczególnych obiektów A., w tym pozwolenie na budowę tunelu,

4. oraz wszystkich pozwoleń Prezydenta J. K. - decyzji na budowę obiektów użyteczności publicznej na terenie miasta S. współfinansowanych z funduszy publicznych, krajowych i Wspólnoty,

5. udzielenie informacji, w jakim trybie miasto S. otrzymywało dotacje w okresie kadencji Prezydenta J. K. oraz z jakich funduszy i w jakich konkursach z podaniem nr konkursów, dat ogłoszenia oraz wyników

6. poszczególnych wniosków gminy S. o udzielenie dofinansowania realizacji projektów na terenie Miasta S. do poszczególnych konkursów i danych zawartych umów o dofinansowanie,

7. informacji o wysokości środków wydatkowanych z budżetu miasta S. na publikacje w mediach o tematyce S. i na temat Prezydenta S. J. K. w okresie: kampanii referendalnej, wyborów samorządowych oraz w okresie wyborów do Europarlamentu - na rzecz promowania kandydatur J. L. i J. K.,

8. udzielenie informacji, jakie działania miasta i w jakim zakresie wpierała firma B. oraz firmy związane z A.,

9. udzielenie informacji: jakie korzyści materialne (dotacje i nieruchomości) uzyskali z budżetu miasta S. poszczególni radni miasta w minionych kadencjach Prezydenta S. J. K., na prowadzone działalności: sportowe, kulturalne, oświatowe oraz opiekuńcze i zdrowotne (społeczne i komercyjne),

10. dokumentów sprawy wywłaszczenia pp. G. z nieruchomości przy ul.M. w roku 1975 i danych obrotu tym niezabudowanym gruntem w roku 1993,1996, 1997 i 2000 - oraz pism wyjaśniających do Prokuratury Okręgowej z 2008 roku, m.in. p. H. S. z dnia 4.02.2008 oraz wyjaśnień v-ce Prezydenta P. O.

Kolejnym pismem, z dnia 10 stycznia 2011 r., skarżąca wniosła o uzupełnienie informacji publicznej o wnioski miasta S. o dofinansowanie inwestycji opisywanych w publikacjach promujących miasto oraz o dane zleceń i kontraktów udzielonych firmie C.

Jak twierdzi skarżąca, do dnia skargi nie otrzymała żadnych informacji.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że rozpatrując żądanie pierwszego wniosku pismem z dnia 8 grudnia 2010 r. udzielono informacji publicznej w zakresie punktu 12. Ponadto wnioskodawczyni powiadomiona została, że dokumenty w zakresie punktów 1,6,7,9,11 stanowią informację przetworzoną, toteż wezwana została do wykazania w terminie 14 dni, że istnieje szczególnie ważny powód dla interesu publicznego uzyskania żądanej informacji. Co do punktów 2, 3, 4, 5 organ uznał, że ma do czynienia z informacją prostą, ale w związku z dużą ilością dokumentacji podmiot zobowiązany może pobrać opłatę w związku ze sposobem udostępnienia innym niż wgląd. Według organu wnioskodawczyni uzyskała odpowiedź w zakresie, w jakim można było udzielić jej niezwłocznie. W pozostałym zakresie została zawiadomiona o opłatach, jakie mogą wiązać się z udostępnieniem dokumentów w formie kserokopii oraz wezwana została do wskazania istotności dla interesu publicznego (w zakresie informacji przetworzonej), a także do wskazania zgodnie z art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej sposobu i formy udostępnienia wnioskowanych danych. Według strony przeciwnej przedmiotowy wniosek został rozpatrzony w terminie zakreślonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż zgodnie z art. 13 udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, od dnia złożenia wniosku.

B. J. pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. uznała, że dostęp do informacji dotyczących inwestycji publicznych nie wymaga uzasadnienia i nie wykazała istotności dla interesu publicznego, nie zrealizowała też wezwania do określenia sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. Organ przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne dla poparcia tezy o skutkach niesprecyzowania wniosku. Ponadto w piśmie tym B. J. zażądała udzielenia kolejnej informacji w zakresie: wszystkich od daty modernizacji stadionu przy ul. W. zleceniach i kontraktach udzielonych firmie C. oraz ile kosztowało mieszkańców publikacje wyborcze.

Na to żądanie organ odpowiedział pismem z dnia 24 stycznia 2011 r., udzielając wnioskodawczyni wyczerpującą odpowiedź, wobec czego informacje, o których udostępnienie wnosiła zostały jej przekazane. W pozostałym zakresie wnioskodawczyni ponownie została wezwana do ustosunkowania się do wezwań organu. Wnioskodawczyni powinna wykazać, że określone informacji mogłyby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, a skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa. Czynności jakie należałoby dokonać podczas przygotowania informacji przetworzonej wymagałoby użycia przez podmiot zobowiązany dodatkowych sił i środków. Powołał się organ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 123/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 1477/12. Oceniono, że brak określenia przez wnioskodawczynię sposobu i formy udostępnienia informacji uniemożliwia organowi ich udostępnienie.

Zarzut pozostawania organu w bezczynności oceniono jako bezzasadny, gdyż zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zobowiązany ustosunkował się do wniosku B. J. w ustawowo określonym terminie. Informacje proste udostępnione zostały niezwłocznie, zaś w pozostałym zakresie organ prowadził ze skarżącą korespondencję, której celem było udostępnienie informacji publicznej w sposób i formie określonej we wniosku. To skarżąca nie odniosła się do wezwań organu, uniemożliwiając podmiotowi zobowiązanemu spełnienia wszystkich żądań wniosku. Ostatnia korespondencja w przedmiotowej sprawie datowana jest na styczeń 2011 r., B. J. nie ustosunkowała się do niej, kolejnym pismem w sprawie jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta ze stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a (przepis mający zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu dotychczasowym, na podstawie art. 2 noweli z dnia 9 kwietnia 2015 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 658, z uwagi na wszczęcie postępowania przed dniem 15 sierpnia 2015 r.).

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej u.d.i.p, aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, organ władzy publicznej bądź podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie w sposób i formie przewidzianej w tej ustawie, gdyż tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności.

Kontrolując zatem wniesioną skargę sąd uznał, że częściowo zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu wnioskodawczyni informacji określonych w przytoczonym wniosku z dnia 30 listopada 2010 r., uzupełnionego kolejnym wnioskiem z dnia 10 stycznia 2011 r. (o treści opisanej w odpowiedzi na skargę).

Na wstępie rozważań należy ocenić, niezależnie od tego, że strony okoliczności tych nie kwestionowały, czy żądana informacja jest informacją publiczną bowiem to, że skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia nie może budzić wątpliwości. Rozważając aspekt podmiotowy sprawy należy bowiem zauważyć, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 u.d.i.p. Niewątpliwie zatem w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organ jednostki samorządowej – prezydent miasta (na prawach powiatu) jest organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określają ustawy, przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej. Reguluje ona szczegółowe zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej. W art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca wprowadził definicję informacji publicznej, przez którą należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Następnie przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu.

Analizując zakres pytań sformułowanych w opisanych wnioskach skarżącej, z dnia 30 listopada 2010 r. oraz z dnia 10 stycznia 2011 r. sąd nie ma wątpliwości, że stanowią one informację publiczną dotyczącą danych publicznych i majątku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 u.i.d.p.). Organ zobowiązany w niniejszej sprawie nie ma również wątpliwości co do charakteru żądanej informacji, jak wynika z podejmowanych po otrzymaniu wniosku czynności oraz treści odpowiedzi na skargę.

Należy zatem wskazać, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Taka czynność, wbrew twierdzeniom skargi, została dokonana w odniesieniu do punktu 12 wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. oraz w odniesieniu do kolejnego wniosku, z dnia 10 stycznia 2011 r., bowiem organ udzielił odpowiedzi na zadane w nich pytania pismami kolejno: z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz z dnia 24 stycznia 2011 r. W tym kontekście kwestia, czy wnioskodawczynię udzielona odpowiedź satysfakcjonuje byłaby nieistotna, niemniej skarżąca zdaje się w ogóle nie zauważać, że częściowo udzielono jej odpowiedzi na pytania zadane w trybie informacji publicznej. Zatem co do punktu 12 wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. i w całości wniosku z dnia 10 stycznia 2011 r. skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako bezzasadną, ponieważ organ nie pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi (punkt 2 sentencji wyroku).

Rozważając następnie kwestię udzielenia odpowiedzi w trybie u.d.i.p. co do wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. w punktach 1 – 11 stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności, mimo bowiem powoływania na się na okoliczności wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 14 u.d.i.p. nie zakończył postępowania decyzjami administracyjnymi, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, w szczególności wskutek niewykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego w sytuacji domagania się informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania tj. gdy istnieją bądź przeszkody do udostępnienia informacji publicznej w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Istota niniejszej sprawy wymaga zauważenia, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnia się informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". O ile dostęp do informacji należących do pierwszej kategorii ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to już udostępnienie informacji publicznej "przetworzonej" wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W świetle tego ostatniego przepisu nie wystarczy zatem, że uzyskanie informacji przetworzonej będzie dla interesu publicznego "istotne" – ma ono być dla tego interesu "szczególnie istotne". Jeżeli występowanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika już z samej treści wniosku, organ winien wezwać wnioskodawcę do jego wykazania, z jednoczesnym zaznaczeniem, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną. Brak (niewykazanie przez wnioskodawcę pomimo wezwania) interesu publicznego powoduje, że należy wydać decyzję odmawiającą udostępnienia przetworzonej informacji publicznej, opartą na art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie, z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 481/05; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 667/11; w Poznaniu, z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1060/12; z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 316/14, dostępne w CBOSA).

Na tle przedstawionych okoliczności sprawy nie można zatem uznać, że wystosowanie do wnioskodawczyni, w odpowiedzi na jej wniosek z dnia 30 listopada 2010 r. - pisma z dnia 8 grudnia 2010 r. (częściowo realizującego żądanie - co do punktu 12), wraz z wezwaniem co do punktów 1, 6, 7, 9, 10, 11 o wykazanie szczególnego interesu publicznego, stanowi wystarczającą realizację obowiązku wynikającego z u.i.d.p., skoro wobec odmowy uzasadnienia przez wnioskodawczynię szczególnego interesu publicznego organ nie wydał decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pozostaje zatem w bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku.

Podobnie w odniesieniu do tej części pisma organu z dnia 8 grudnia 2010 r. , w której powołuje się na konieczność wskazanie przez skarżącą sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej co do punktów 2, 3, 4, 5 wniosku z dnia 30 listopada 2010 r.. Mimo milczenia skarżącej nie została wydana decyzja (na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p), o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., umarzająca postępowanie o udostępnienie informacji publicznej.

Oznacza to, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął do daty wyrokowania aktów niezbędnych dla zwolnienia się od zarzutu bezczynności, tym samym częściowo zasadny jest zarzut bezczynności co do pytań zawartych we wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. w punktach od 1 do 11.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zatem jedynie na marginesie zauważa, że ustawodawca nie określił wprost kryteriów, które pozwalałyby na odróżnienie informacji prostej od informacji przetworzonej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ewentualnych ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.) – a więc informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem – z tym wszakże, dodawanym niekiedy, zastrzeżeniem, że jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań itp.) nie jest związane z koniecznością poniesienia kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji (zob. np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, CBOSA; z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12, CBOSA; tak też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, uw. 1 do art. 3, s. 49). Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez sam proces tzw. anonimizacji – polegający na usunięciu (unieczytelnieniu, np. zamazaniu, wykreśleniu, zakryciu itp.) z udostępnianego dokumentu określonych jego elementów, które pozwalałyby na identyfikację występujących w dokumencie osób fizycznych – bo czynność ta, jak się przyjmuje, polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, CBOSA). Przyjmuje się też, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12, CBOSA). Wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Takie określenie zasadniczych przypadków, w których ma się do czynienia z informacją przetworzoną nie pozwala wykluczyć uznania, że niekiedy nawet suma informacji prostych może tworzyć informację przetworzoną. W pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, CBOSA).

Niemniej w okolicznościach niniejszej sprawy należy ocenić, że Prezydent Miasta załatwiając jedynie częściowo wniosek skarżącej z dnia 30 listopada 2010 r., przy czym trafnie oceniając konieczność zobowiązania skarżącej, dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku, niekończąc sprawy udostępnienia informacji publicznej właściwą decyzją administracyjną.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. w punktach od 1 do 11 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem, ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1 sentencji wyroku).

Na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd wziął pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosku skarżącej bez odpowiedzi, lecz w części go załatwił, a niezałatwienie pozostałej części tego wniosku we właściwym trybie i formie nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji. Długi zaś okres bezczynności był też następstwem postawy wnioskodawczyni, która po otrzymaniu pisma z odpowiedzią na wniosek do dnia wystąpienia ze skargą nie okazała wobec organu swego niezadowolenia ze sposobu załatwienia jego wniosku, czym mogła tylko utwierdzić organ w błędnym przekonaniu, że udzielona odpowiedź była wystarczająca.

Z tych też względów sąd nie uznał zasadności żądania skargi wymierzenia organowi grzywny, co uzasadniało oddalenie skargi w tym zakresie (pkt 4 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając, że na koszty te składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł.

Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. i obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów.