Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 199/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 199/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak (spr.), Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Maria Zawadzka, , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r., sprawy ze skargi A. D. – R. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia studiów skargę oddala


UZASADNIENIE

Skarżąca A. D. – R., studentka V roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu, rozpoczętych studiami dziennymi w roku akademickim 1996/1997, w dniu 8 listopada 2018 r. powołując się na § 36 ust. 2 Regulaminu studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich, zwróciła się do Dziekana Wydziału [...] z prośbą o wyrażenie zgody na wznowienie studiów w roku akademickim 2018/2019 po wcześniejszym skreśleniu jej z listy studentów decyzją z dnia [...] 2012 r. Skarżąca podkreśliła, że w jej przypadku skreślenie z listy studentów nie nastąpiło z powodu ukarania jej karą dyscyplinarną, a z uwagi na nieuzyskanie zaliczenia roku w wymaganym terminie. Podała, że nie obroniła pracy magisterskiej, którą napisała, ale wszystkie pozostałe zaliczenia i egzaminy, obowiązujące w toku studiów [...], odbyła w trybie stacjonarnym. Skarżąca wskazała dodatkowo, że w roku akademickim 2010/2011 kontynuowała w trybie eksternistycznym jednolite studia magisterskie na kierunku [...]. Ponadto podniosła, że chciałaby skorzystać z możliwości jakie daje zapis § 42 ust. 7 ww. Regulaminu, według którego, student jednolitych studiów magisterskich, który rozpoczął studia przed dniem 1 września 2005 r. może, pomimo zmiany studiów z jednolitych magisterskich na studia dwustopniowe, ukończyć je według indywidualnego planu studiów i programu kształcenia, jako jednolite studia magisterskie.

Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu decyzją z [...] 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 104, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017 z poz. 1257 z późn.zm.) – dalej k.p.a. oraz § 36 Regulaminu studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich przyjętego przez Senat Uniwersytetu uchwałą z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...], odmówił przyjęcia A. D. – R. na V rok studiów: [...], specjalność nauczycielska, eksternistyczne magisterskie w roku akademickim 2018/2019 prowadzonych (likwidacja w roku akademickim 2011/2012) na Wydziale [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku studiów skarżąca wznawiała już studia nie wykorzystując możliwości ich ukończenia, dlatego też została skreślona. Zdaniem Dziekana skarżąca zatem wykorzystała już regulaminowe prawo do wznowienia studiów.

W odwołaniu A. D. – R. wskazała w pierwszej kolejności na tok przebytych przez siebie studiów. Wyjaśniła, że w roku akademickim 2009/2010 wznowiła jednolite studia magisterskie w trybie eksternistycznym. Decyzją kierownika niestacjonarnych studiów eksternistycznych, otrzymała zgodę na ukończenie studiów do 15 grudnia 2009 r. Niestety, z powodu trudnej sytuacji życiowej, która stała się podstawą do udzielenia jej urlopu w roku akademickim 2009/2010, nie dotrzymała powyższego terminu. Ponadto jak podkreśliła, w roku akademickim 2010/2011 powtarzała V rok studiów. Z racji wcześniejszego złożenia wymaganych egzaminów, uzyskania wszystkich zaliczeń oraz odbycia praktyk zawodowych, obowiązkiem jej w roku akademickim 2010/2011 było złożenie pracy magisterskiej i egzaminu dyplomowego. W związku z powyższym do 30 września 2011 r. przygotowała poprawioną, zaktualizowaną i zaakceptowaną przez promotora wersję pracy magisterskiej. Dnia 30 września 2011 r. wniosła również opłatę za dyplom. Z uwagi na planowaną wstępnie na 29 listopada 2011 r. obronę pracy magisterskiej, złożyła do Prodziekana Wydziału [...], zaopiniowane przez promotora, podanie o wyrażenie zgody na przystąpienie do egzaminu magisterskiego do dnia 30 listopada 2011 r. Otrzymała odpowiedź pozytywną, z jednoczesną adnotacją, że jest ona "niezgodna" ze stanowiskiem Rektora. Skarżąca wskazała, że w sytuacji "wygaszania" toku jednolitych eksternistycznych studiów magisterskich na kierunku [...]a (likwidacja w roku akademickim 2011/2012) uzyskała informację, że uczelnia nie honoruje dyplomów studentów, którzy nie ukończyli studiów w trybie pięcioletnim do 30 września 2011 r. i ostatecznie nie złożyła dokumentów, wymaganych przed obroną pracy magisterskiej.

Jak podała skarżąca na początku października 2018 r. zachęcona przykładami osób, które w myśl zaktualizowanych zapisów regulaminowych i korzystnych interpretacji przepisów prawa, uzyskały możliwość ukończenia studiów w trybie pięcioletnim na kierunkach, na których pięcioletnie jednolite studia magisterskie zostały "wygaszone", zwróciła się do Prodziekana ds. dydaktycznych Wydziału [...], z prośbą o wyrażenie zgody na wznowienie pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich. Uzyskała wstępną zgodę, z zaleceniem przedłożenia pisemnej opinii przyszłego opiekuna pracy magisterskiej. Z podaniem i pisemną zgodą, dnia 8 listopada 2018 r. zwróciła się do Prodziekana ds. dydaktycznych z prośbą o wznowienie na pięcioletnie jednolite studia magisterskie na kierunku [...]. Prodziekan wyraził zgodę na kontynuowanie studiów w trybie pięcioletnim, ponieważ do ich ukończenia pozostało zaktualizowanie stanu badań, zaprezentowanych w pracy magisterskiej i złożenie egzaminu dyplomowego. Niestety jak wyjaśniła skarżąca z uwagi na fakt, że wznawiała już studia, zgodnie z § 36 ust. 3 Regulaminu studiów Uniwersytetu, nie miała formalnie możliwości kontynuowania studiów na V roku i dlatego też Prodziekan, mimo chęci pozytywnego zaopiniowania prośby o wznowienie, musiał ostatecznie wydać decyzję odmowną z uwagi na obowiązujący regulamin.

Ponadto skarżąca wskazała, że w jej przypadku, czyli w sytuacji, gdy przerwa od skreślenia z listy studentów wyniosła ponad 5 lat, jeżeli dziekan nie postanowi inaczej, jedyną możliwością, w myśl regulaminu, jest podjęcie studiów na l roku w drodze rekrutacji (§ 36 ust. 7 ), a tym samym musiałaby rozpoczynać studia od początku w sytuacji, gdy właściwie są one prawie ukończone.

Rektor Uniwersytetu decyzją z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 40 ust. 3 Regulaminu studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca rozpoczęła dzienne jednolite studia magisterskie na kierunku [...] w roku akademickim 1996/1997. W toku studiów dwukrotnie wznawiała studia - w roku akademickim 2005/2006 oraz 2009/2010. Decyzją Dziekana Wydziału [...] z dnia 16 marca 2012 r. została skreślona z listy studentów piątego roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...], z uwagi na nieuzyskanie zaliczenia roku studiów w wymaganym terminie. Następnie, pismem z dnia 8 listopada 2018 r. skarżąca zwróciła się z prośbą o wyrażenie zgody na wznowienie studiów, na co Dziekan Wydziału [...] decyzją z dnia [...] 2018 r. nie wyraził zgody.

Rektor wskazał, że zgodnie § 36 ust. 2 Regulaminu studiów, dziekan może wyrazić zgodę na wznowienie studiów na danym kierunku lub specjalności na wniosek osoby skreślonej z listy studentów roku drugiego lub wyższego od następnego roku akademickiego (wznowienie studiów), chyba że skreślenie z listy studentów nastąpiło z powodu ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni lub od daty skreślenia upłynęło więcej niż 5 lat Ponadto, w myśl § 36 ust. 3 Regulaminu studiów, wznowienie studiów dopuszczalne jest tylko raz, w ramach tego samego kierunku lub specjalności studiów. W myśl § 36 ust. 5 Regulaminu studiów wznowienie studiów jest dopuszczalne od początku roku akademickiego. Zgodnie z § 36 ust. 5 Regulaminu studiów, w przypadku, o którym mowa w ust. 2 dziekan określa liczbę punktów ECTS podlegających uwzględnieniu i ustala rok studiów, na który zostaje wpisany student wznawiający studia, biorąc pod uwagę stwierdzone różnice programowe. Określając liczbę punktów ECTS dziekan kieruje się programem kształcenia obowiązującym w danym roku akademickim na danym kierunku lub specjalności studiów. W przypadku stwierdzenia różnic programowych dziekan może określić niższą liczbę punktów ECTS podlegających uwzględnieniu lub w ogóle nie uwzględniać zaliczenia danego przedmiotu.

Jak podkreślił Rektor, z analizy dokumentacji przebiegu studiów wynika, że skarżąca wznawiała w przeszłości niestacjonarne jednolite studia magisterskie na kierunku [...]. W związku z powyższym wykorzystała jednorazową możliwość wznowienia studiów, o której mowa w § 36 ust. 2-3 Regulaminu studiów. Jak wskazano wyżej, wznowienie studiów dopuszczalne jest tylko jeden raz w ramach tego samego kierunku lub specjalności studiów.

Mając na uwadze powyższe w opinii organu odwoławczego nie można było zatem przychylnie rozpatrzyć prośby skarżącej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. D. – R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz od Rektora Uniwersytetu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- § 36 ust. 3 Regulaminu studiów, polegające na błędnym przyjęciu, iż stosuje się on do skarżącej;

- przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom, wynikającym z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, w wyniku czego organy Uniwersytetu błędnie ustaliły, że skarżąca wznawiała studia w roku akademickim 2005/2006 oraz z dniem 1 października 2009 r. w roku akademickim 2009/2010.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż wznowienie studiów jest instytucją pozwalającą powrócić studentowi na studia po skreśleniu z listy studentów. Przy rozpatrywaniu jej wniosku z dnia 8 listopada 2018 r. oraz odwołania z dnia 29 listopada 2018 r. organy błędnie przyjęły, iż skarżąca kontynuowała naukę w roku akademickim 2009/2010 w wyniku wznowienia, po wcześniejszym skreśleniu z listy studentów. W rzeczywistości skarżąca nigdy nie otrzymała żadnej decyzji, dotyczącej jej skreślenia z listy studentów. Kwerenda przeprowadzona przez skarżącą w jej aktach przechowywanych przez Uniwersytet nie pozwoliła odnaleźć takiej decyzji. Akta osobowe wskazują tylko, że doszło do zmiany formy studiów ze stacjonarnych na niestacjonarne, co było zgodne z Regulaminem studiów. Gdyby nawet stosowna decyzja o skreśleniu z listy studentów została sporządzona, to brak jej doręczenia skarżącej uniemożliwiał zastosowanie trybu odwoławczego, co stanowi według skarżącej naruszenie art. 15 k.p.a. Wobec powyższego w ocenie skarżącej, skreślenie jej z listy studentów piątego roku studiów: jednolite magisterskie, niestacjonarne, kierunek [...] w roku akademickim 2010/2011 decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. było pierwszym skreśleniem (poprzedzające je skreślenie z listy studentów decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2011 r., zostało uchylone decyzją Prorektora ds. Dydaktyki nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r.). Nie mogło zatem przed tą datą dojść do wznowienia studiów przez skarżącą. Tym samym brak jest podstaw do odmowy skarżącej wznowienia studiów w oparciu o § 36 ust. 3 Regulaminu studiów.

Skarżąca podniosła, iż analiza rozstrzygnięć zaskarżonych decyzji oraz ich uzasadnień wskazuje, że zostały one podjęte bez należytego zapoznania się przez organy Uniwersytetu z aktami osobowymi skarżącej, co pozwala stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego, prowadzącego do ich wydania, doszło do naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 kpa. Zdaniem skarżącej, uzasadnienie decyzji zawiera szereg błędów faktycznych (np. skarżąca kontynuowała studia w trybie eksternistycznym nie od roku akademickiego 2009/2010, lecz 2008/2009).

Skarżąca wskazała również, że w wyniku braku stosownej informacji nie była ona świadoma właściwych podstaw prawnych i faktycznych działań organów Uniwersytetu, podejmowanych w latach 2008-2009, w związku z czym nie znała całokształtu swej sytuacji i przysługujących jej środków prawnych. W owym czasie dla skarżącej istotna była jedynie możliwość kontynuowania studiów na wybranym kierunku. Z tego względu zrozumiałym jest, że w korespondencji skarżącej z uczelnią mogły pojawić się terminy nieprecyzyjne, wskazujące na podstawy kontynuowania przez nią nauki w roku akademickim 2008/2009 czy 2009/2010.

Skarżąca zwróciła też uwagę na okoliczność, iż przed skreśleniem studiowała w trybie jednolitych studiów magisterskich. Obecnie jednolite studia magisterskie, zarówno stacjonarne, jak i eksternistyczne, nie są prowadzone na Wydziale [...], na kierunku [...], specjalność nauczycielska. Jednolite eksternistyczne studia magisterskie zostały wygaszone na tym wydziale w roku akademickim 2011/2012. Gdyby nie specjalny zapis w Regulaminie studiów w postaci § 42 ust. 7, studenci uczący się w trybie pięcioletnim, pragnący kontynuować studia w warunkach wygaszenia tego trybu i wprowadzenia studiów dwustopniowych, musieliby każdorazowo wznawiać się bądź rekrutować na studia licencjackie i po uzyskaniu dyplomu zdawać na dwuletnie uzupełniające studia magisterskie.

Skarżąca podniosła, iż decyzja odmowna w sprawie wznowienia przez nią studiów oznaczałaby dla niej konieczność rozpoczynania procesu kształcenia od początku, drogą rekrutacji, w sytuacji, gdy de facto proces ten został przez nią zakończony. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt uzyskania pisemnej zgody przyszłego promotora na przyjęcie skarżącej na II rok prowadzonego przez niego seminarium magisterskiego, a tym samym - na objęcie skarżącej opieką promotorską. Istotne w opinii skarżącej jest również stanowisko organu I instancji, który przed wydaniem decyzji odmownej nr [...] z dnia [...] 2018 r., w której głównym argumentem odmowy wznowienia skarżącej na studia była przywoływana błędnie okoliczność jej uprzedniego wznowienia na studia eksternistyczne dnia 1 października 2009 r. oraz na rok akademicki 2010/2011, wydał w dniu [...] 2018 r. decyzję pozytywną, w której wyraził zgodę na "dokończenie studiów magisterskich w trybie pięcioletnim, czyli zgodnie z programem realizowanym przez panią D. – R. w latach 1996-2011." Przywołana pozytywna decyzja Prodziekana świadczy zdaniem skarżącej, o tym, że w zakresie uznaniowości decyzji o wznowieniu studiów przez nią, Prodziekan [...] jest przychylny wobec skarżącej i jest gotów stworzyć warunki, umożliwiające jej ukończenie studiów w trybie pięcioletnim, według realizowanego przez nią programu. Skarżąca podniosła więc, iż na przeszkodzie wznowienia studiów przez nią nie stoi zatem zapis § 36 ust. 7 Regulaminu studiów, a raczej niewłaściwie, czyli w sposób naruszający przepisy prawa materialnego, zastosowany § 36 ust. 3 Regulaminu studiów.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżąca przedłożyła uchwałę z 9 maja 2008 r. w sprawie zamknięcia rekrutacji uważając, że uchwała ta ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ po jej zapadnięciu, wobec zamknięcia rekrutacji na studia niestacjonarne - eksternistyczne nie można się było starać o przyjęcie na takie studia lub wnosić o ich wznowienie. Skarżąca wyjaśniła, że nie kwestionuje skreślenia, które nastąpiło decyzją z marca 2012 r., które jest prawomocne. Podkreśliła, że przed 2012 rokiem nie była skreślona z listy studentów, a zatem kontynuowanie studiów nie było ich wznowieniem. Przyznała, że pierwszy wniosek po skreśleniu ze studiów w 2012 r. złożyła 8 listopada 2018 r. Podała również, że o skreśleniu z listy studentów w 2012 r. dowiedziała się dosyć szybko, otrzymując listownie decyzję. Zarzuciła, że akta administracyjne, tzn. jej teczka studenta nie jest kompletna, ponieważ nie ma w niej wyników jej kształcenia, a dowodziłyby one, że studia przez nią odbyte oraz obecne są prawie takie same, w zdecydowanym podstawowym zrębie. Nadto skarżąca zakwestionowała, że zmiana studiów ze stacjonarnych na niestacjonarne wymagała wcześniejszego skreślenia.

Pełnomocnik organu wskazał, że nie tylko poprzednie wznawianie studiów było przyczyną wydania zaskarżonej decyzji, ale również upływ ponad 5 lat od skreślenia skarżącej z listy studentów. Wyjaśnił, że akta nie są kompletne w tym sensie, iż brak jest decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów przed rokiem 2012, ale jak podkreślił, zgoda na kontunuowanie studiów nie byłaby możliwa bez skreślenia ze studiów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Rektora Uniwersytetu z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia [...] 2018 r. znak: [...] odmawiającą wznowienia A. D. – R. studiów na piątym roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...], specjalność nauczycielska na Wydziale [...] w roku akademickim 2018/2019.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej o wyrażenie zgody na wznowienie studiów złożony został w dniu 8 listopada 2018 r., natomiast zaskarżona decyzja podjęta została przez Rektora Uniwersytetu jak już wyżej wskazano w dniu 13 grudnia 2019 r. Na mocy przepisu art. 227 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018.1669), statuty uczelni obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, (tj. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce), zachowują moc do dnia wejścia w życie statutów, o których mowa w ust. 1 i 2. Zatem Statut Uniwersytetu uchwalony przez Senat Uniwersytetu w dniu 7 czerwca 2006 r., ze zm. zachowuje moc do dnia wejścia w życie statutu, o którym mowa w art. 227 ust. 1 ustawy, tj. 1 października 2019 r. Na podstawie § 140 tego Statutu, prawa i obowiązki studenta określa ustawa, statut i regulamin studiów. Uchwałą nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia 29 kwietnia 2015 r. przyjęty został Regulamin studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia, oraz jednolitych studiów magisterskich, obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zauważyć też należy, że przepisy obowiązującej już w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, jaki i decyzji ją poprzedzającej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie zawierają żadnych regulacji odnoszących się do wznowienia studiów.

Zatem podstawa prawna umożliwiająca wznowienie studiów przez skarżącą, wynika w niniejszej sprawie wyłącznie z przepisów wewnętrznych uczelni, tj. wskazanego wyżej Regulaminu studiów, który obowiązywał zarówno w dacie wydania rozstrzygnięcia przez Dziekana Wydziału [...], jak i w dacie wydania rozstrzygnięcia przez Rektora. Stosownie bowiem do § 40 ust. 1 Regulaminu, w indywidualnych sprawach studentów w pierwszej instancji rozstrzygnięcia podejmuje dziekan, chyba że Regulamin lub odrębne przepisy stanowią inaczej. Od rozstrzygnięć Dziekana lub osoby przez niego upoważnionej podejmowanych w indywidualnych sprawach studentów na podstawie niniejszego Regulaminu, przysługuje odwołanie do Rektora. Rozstrzygnięcie Rektora jest ostateczne i nie przysługuje od niego dalsze odwołanie - § 40 ust. 3.

Zgodnie z § 36 ust. 2 Regulaminu, Dziekan może wyrazić zgodę na wznowienie studiów na danym kierunku lub specjalności na wniosek osoby skreślonej z listy studentów roku drugiego lub wyższego od następnego roku akademickiego (wznowienie studiów), chyba, że skreślenie z listy studentów nastąpiło z powodu ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni lub od daty skreślenia upłynęło więcej niż 5 lat. Wobec jednoznacznego brzmienia tego przepisu oczywistym jest, że rozstrzygnięcie podejmowane przez organy uczelni w przedmiocie wznowienia studiów ma charakter uznaniowy, na co wskazuje użycie w tym przepisie słów: "Dziekan może wyrazić zgodę". Pozostałe postanowienia § 36 ani też inne przepisy Regulaminu nie wskazują na warunki, jakie winna spełniać osoba oczekująca pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia studiów, co dodatkowo świadczy o uznaniowym charakterze podejmowanego rozstrzygnięcia.

Należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy poprzednio obowiązującej, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Jak podkreślało się w orzecznictwie sądów administracyjnych, odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o którym była mowa w przywołanym przepisie, polegało na zachowaniu przez organy minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy to uniemożliwiają (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 347/11, CBOS). W zakresie tych właśnie spraw organy uczelni mają obowiązek stosowania przepisów procedury administracyjnej, w szczególności podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11), zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), oraz respektowania gwarancji procesowych stron postępowania.

Decyzja w przedmiocie wznowienia studiów ma niewątpliwie charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, a sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona. Zakres uznania administracyjnego wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a jego ramy określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem prawa, ale i celem ustanowionego przepisu. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt I SA 945/00, CBOS).

Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w takim postępowaniu podjęto kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK1981/14, CBOS).

Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należy, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącej wznowienia studiów, pomimo, że treść uzasadnień decyzji, jak zasadnie podkreśliła skarżąca w skardze, nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zasadności podjętego przez organy rozstrzygnięcia wyjaśnić trzeba, że jak wynika z akt sprawy skarżąca została skreślona z listy studentów - piątego roku studiów jednolitych magisterskich, niestacjonarnych kierunek [...] w roku akademickim 2010/11 - decyzją Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] 2012 r. z uwagi na nieuzyskanie zaliczenia roku studiów w terminie. Fakt doręczenia ww. decyzji jest pomiędzy stronami bezsporny, co wynika zarówno z akt sprawy, skargi oraz treści protokołu rozprawy przed sądem z 28 maja 2019 r. Natomiast skarżąca swój wniosek o wyrażenie zgody na wznowienie pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich złożyła dopiero w dniu 8 listopada 2018 r. (k. 82 akt adm.), a zatem po upływie 5 lat od daty jej skreślenia z listy studentów.

Mając na uwadze czas jaki upłynął od dnia wydania decyzji o skreśleniu – 5 lat oraz brzmienie § 36 ust. 2 Regulaminu, koniecznym i właściwym była odmowa wznowienia skarżącej studiów, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło.

Kwestią bez znaczenia wobec upływu pięcioletniego terminu jest zatem podnoszona przez organy argumentacja, jakoby to skarżąca dwukrotnie wznawiała studia w roku akademickim 2005/2006 oraz 2009/2010 i tym samym z uwagi na treść § 36 ust. 3, zgodnie z którym wznowienie studiów dopuszczalne jest tylko raz, w ramach tego samego kierunku lub specjalności studiów - nie było możliwe kolejne jej wznowienie studiów. Również twierdzenia skarżącej o braku wydania wcześniejszej decyzji o skreśleniu pozostają bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia o odmowie. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że Dziekan może wyrazić zgodę na wznowienie studiów na danym kierunku lub specjalności na wniosek osoby skreślonej z listy studentów roku drugiego lub wyższego od następnego roku akademickiego (wznowienie studiów), chyba że (...) od daty skreślenia upłynęło więcej niż 5 lat, a w przedmiotowej sprawie taka sytuacja bezsprzecznie miała miejsce. W treści odwołania skarżąca sama przyznała, że jest świadoma braku podstaw do wznowienia, wskazując, iż w jej "przypadku, czyli w sytuacji, gdy przerwa od skreślenia z listy studentów wyniosła ponad 5 lat, jeżeli dziekan nie postanowi inaczej, jedyną możliwością, w myśl regulaminu, jest podjęcie studiów na l roku w drodze rekrutacji (...)".

Wyjaśnić przy tym należy, że pomimo ewidentnych uchybień organów obu instancji w kwestii spełnienia wymogów wynikających z treści art. 107 § 3 k.p.a., treść samego rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Organy w uzasadnieniach dopuściły się bowiem błędów w kwestii argumentacji wydanego przez nich rozstrzygnięcia, czy też wskazania właściwej podstawy prawnej, jednakże uchybienia te choć znaczące nie mogły wpłynąć na ocenę podjętego słusznie przez organ rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia studiów. Przepis § 36 ust. 2 Regulaminu zobowiązuje bowiem z uwagi na upływ terminu – 5 lat, na wydanie negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Nie można przy tym pominąć, że organy wskazały w ustaleniach faktycznych datę wydania decyzji o skreślenia skarżącej z listy studentów oraz datę złożenia przez nią wniosku o wznowienie studiów, jak również przywołały treść ww. przepisu § 36 ust. 2 Regulaminu. Dlatego ww. uchybienie procesowe organów nie stanowiło, w ocenie Sądu, takiego naruszenia art. 107 § 3 i art. 138 § 2 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.

Podsumowując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.