Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1788/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.5
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 873/12 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia 27 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. L. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. kwotę [...] (...) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r,. sygn. akt I SA/Sz 873/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 [...] 2012 r. w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za rok 2010 uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu G. z siedzibą w N. z dnia 10 [...] 2012 r. w części dotyczącej płatności do trwałych użytków zielonych, w pozostałym zakresie oddalił skargę oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu 13 [...] 2010 r. E. L. złożył w biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu g. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 w postaci płatności bezpośredniej (JPO), uzupełniającej płatności podstawowej (UPO), płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (TUZ), płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt (RŚ), pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

Organ I instancji przeprowadził kontrolę na miejscu działek wchodzących w skład gospodarstwa strony w dniu 27 [...] 2010 r.

W toku postępowania rolnik złożył korektę wniosku. Ponadto rolnik składał wyjaśnienia oraz dowody w postaci: pomiarów działek dokonanych przez E., rachunku dot. zakupu sadzonek orzecha i zaświadczenie wystawione przez A. G., certyfikatu zgodności wystawionego przez Centrum [...] S.A. w W. oraz protokołu kontroli gospodarstwa z 2010 r. wykonanego przez tę jednostkę. Organ I instancji przesłuchał świadków A. G., F. M., P. D., C. G.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu G. z siedzibą w N. decyzją z dnia 10 [...] 2012 r. przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu:

1. [...] - uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) - kwotę [...] zł (w tym środki z budżetu Unii Europejskiej i środki krajowe) o stawce [...] zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności [...] ha/rok;

2. [...] - trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) - nie przyznano żadnej kwoty;

3. [...] - uprawy sadownicze, w tym jagodowe (z certyfikatem zgodności)-kwotę [...] zł (w tym środki z budżetu Unii Europejskiej i środki krajowe) o stawce [...] zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności [...] ha/rok.

Organ I instancji wskazał, że wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności w ramach wariantu S02a02 a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 1,88% i do powierzchni stwierdzonej została przyznana płatność rolnośrodowiskowa.

Zgodnie z art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jeśli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a obszarem stwierdzonym wynosi do 3% lub 2 ha, to płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Organ I instancji podał, że w wyniku kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnika na działce F ([...] obręb O.) stwierdzono uprawę łubinu żółtego – [...] ha oraz owsa – [...] ha. Natomiast rolnik we wniosku o płatności zadeklarował uprawę [...] ha łubinu żółtego w pakiecie S02a02. Organ I instancji na podstawie art. 56 ust.1 pkt c rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 uznał, że zarówno owies, jak i łubin żółty w przypadku realizacji pakietu rolnictwo ekologiczne należą do tej samej grupy upraw i przyznał płatność do powierzchni łącznej obu upraw.

Organ I instancji odnośnie realizowanego przez rolnika pakietu S02b02 wskazał nieprawidłowości, które były przyczyną nieprzyznania płatności z tytułu tego pakietu. Odnośnie działki E, organ podał, że we wniosku o przyznanie płatności rolnik wskazał, iż działka E leży na działce ew. [...] obręb O., natomiast w załączniku graficznym rolnik wyrysował ww. działkę również na niezadeklarowanej we wniosku działce ew. nr [...] obręb O. Płatność za działkę E mogłaby być przyznana jedynie do powierzchni tej działki zadeklarowanej, tj. do pow. [...] ha (powierzchnia działki E wskazana przez rolnika we wniosku wynosiła [...] ha). Organ I instancji wskazał, że powierzchnia działek deklarowana do płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu S02b02 wynosiła [...] ha, zaś powierzchnia stwierdzona w ramach kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosiła [...] ha. Wyliczona procentowa różnica między różnicą pomiędzy powierzchnią działek rolnych zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności w ramach wariantu S02b02 a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 35,59%.

Zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, nie przyznaje się płatności.

Organ podał, że rolnik wyrysował na załączniku graficznym działkę D położoną na działce ew. nr [...] obręb O. Kontrola na miejscu stwierdziła, że do płatności JPO na działce D kwalifikuje się obszar [...] ha. Organ wskazał, że nie uznał pomiarów E., gdyż firma ta uwzględniła w nich północno - zachodni obszar ww. działki ew., która nie mogła być zakwalifikowana do żadnej płatności, gdyż w dniu kontroli obszar ten pokryty był zadrzewieniami, zakrzaczeniami, chwastami wieloletnimi, co ujęto w stosownym materiale fotograficznym, znajdującym się na płycie CD. Pomiarów tych organ nie uwzględnił również z powodu dokonania ich w [...] 2010 r.

Odnośnie do realizowanego przez rolnika pakietu S02d02 - uprawy sadownicze, w tym jagodowe (z certyfikatem zgodności), rolnik wskazał we wniosku działkę H położoną na działce ew. [...] obręb W. o pow. [...] ha z uprawą orzecha włoskiego. Organ podał, że na podstawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 uwzględnił do płatności powierzchnię tej działki wskazaną przez rolnika na załączniku uprawnioną do płatności o pow. [...] ha (powierzchnia zmierzona po "śladzie" GPS do pow. działki wskazanej w materiale graficznym). Wskazał, że nie uwzględnił w płatności powierzchni [...] ha, na której w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono uprawę orzecha włoskiego (na pozostałej powierzchni stwierdzono uprawę ziemniaka nie należącego do grupy upraw UPO). Podał, że nie uwzględnił w płatności powierzchni [...] ha stwierdzonej w kontroli na miejscu – [...] ha orzecha włoskiego oraz [...] ha ziemniaka. Organ uwzględnił do płatności UPO powierzchnię tej działki wskazaną przez rolnika na załączniku graficznym i na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009 przyjął powierzchnię działki H uprawnioną do płatności o pow. [...] ha (powierzchnia zmierzona po "śladzie" GPS do pow. działki wskazanej w materiale graficznym). Zgodnie z art. 73 rozporządzenia Komisji nr 817/2004 i § 16 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., jeżeli podczas kontroli na miejscu zostanie stwierdzone uchybienie w realizacji poszczególnych zadań w ramach pakietów, płatność rolnośrodowiskowa podlega w danym roku zmniejszeniu o wysokości określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Organ wskazał, że po kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnika w zakresie ww. pakietu stwierdzono powierzchnie mniejsze działek niż deklarowane, w tym dla działki A-kod DR17 (brak deklarowanej uprawy), dla działki A oraz I nie stwierdzono minimalnej obsady orzecha włoskiego, co było podstawą zastosowania współczynnika korekcyjnego w celu prawidłowego naliczenia sankcji. Po uwzględnieniu sankcji powierzchniowych wynikających z przedeklarowanej powierzchni uprawnionej do płatności i sankcji z tytułu nieprawidłowości na działkach rolnych z pakietu S02d02, płatność w tym pakiecie została przyznana do powierzchni [...] ha.

Organ I instancji podał, że na działce A stwierdzono tylko 1 sadzonkę orzecha włoskiego. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 33, poz. 255), określono, że minimalna obsada orzecha włoskiego wynosiła 75 szt./ha. Według organu I instancji, na działce A o pow. [...] ha powinno być co najmniej [...] szt. sadzonek i z uwagi na wypadnięcie aż 91,7% uprawy orzecha włoskiego, rolnik powinien złożyć w Agencji informację o zaistniałych okolicznościach, czego nie uczynił do dnia kontroli. Dopiero 21 [...] 2011 r. rolnik złożył informację o przebiegu kontroli na miejscu oraz wyjaśnił, dlaczego uzupełnienia obsady orzecha dokonywał w lipcu, a nie na wiosnę. Z uwagi na to, że wielkość obsady orzecha włoskiego wpływa na płatność rolnośrodowiskową, rolnik w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym uzyskał możliwość poinformowania na piśmie kierownika biura powiatowego Agencji o zaistnieniu nadzwyczajnych okoliczności lub siły wyższej. Obowiązek ciążący na rolniku wynika z treści wniosku o przyznanie płatności. Organ podał, że na podstawie art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/09 nie może uznać wypadnięcia orzechów włoskich za siłę wyższą lub nadzwyczajne okoliczności. Ponadto w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej założonym przez rolnika widniał zapis o dosadzaniu sadzonek orzecha w dniu 28 [...] 2010 r., a więc już po przeprowadzeniu kontroli na miejscu. Organ zaznaczył, że strona z rejestru, zawierająca ww. wpis nie została podpisana przez kontrolerów i nie została podczas kontroli sfotografowana, co potwierdziło, iż dosadzania na działce A nastąpiły już po przeprowadzeniu kontroli.

Rolnik wskazał we wniosku działkę I o pow. [...] ha, położoną na działce ew. [...] obręb W. z uprawą orzecha włoskiego. Organ podał, że uwzględnił w naliczeniu płatności powierzchnię tej działki –[...] ha stwierdzoną podczas kontroli na miejscu.

Na działce I, organ stwierdził obsadę orzecha włoskiego mniejszą niż wymagana, bowiem stwierdzono [...] szt./ha orzecha włoskiego. Na deklarowanej powierzchni działki rolnej I o pow. [...] ha powinno znajdować się co najmniej [...] szt. sadzonek orzecha. Z uwagi na wypadnięcie ok. 27,86% uprawy orzecha włoskiego, rolnik powinien złożyć w Agencji informację o zaistniałych okolicznościach, czego nie uczynił do dnia kontroli. Organ I instancji podał również, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2009 r., wszelkie braki w wymaganej minimalnej obsadzie drzew i krzewów należy uzupełniać materiałem ekologicznym spełniającym wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego określone dla drzewek owocowych, a w przypadku wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 12 ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, materiałem określonym w tym pozwoleniu. Uzupełnienie przez skarżącego obsady materiałem nie spełniającym wymogów zawartych w ww. rozporządzeniu spowodowało, że organ I instancji nie przyznał również z tego powodu płatności za realizację pakietu S02d02 dla działek A i I.

Zgodnie z § 16 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., ze względu na pierwsze wystąpienie nieprawidłowości E10 (nieutrzymywanie minimalnej obsady drzew i krzewów) dla pakietu S02d02, płatność rolnośrodowiskowa podlega w danym roku zmniejszeniu o wysokości określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia, w części przyznanej producentowi do działek rolnych w stosunku, do których stwierdzono uchybienie. Jako, że we wniosku złożonym w dniu 13 [...] 2010 r. rolnik nie zadeklarował do płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt pakietu P01b - półnaturalne łąki dwukośne, płatność za ten pakiet w 2010 r. nie została naliczona. Rolnik złożył korektę wniosku w odpowiedzi na wezwanie organu z 12.[...].2010 r., w której wyjaśnił, że na działkach rolnych B, D i E realizuje pakiet P01b i nie zadeklarował go przez pomyłkę.

Decyzją z dnia 27 [...] 2012 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że decydujące znaczenie przy rozstrzygnięciu sprawy miały ustalenia kontroli przeprowadzone w gospodarstwie strony w dniu 27 [...] 2010 r. Podał, że kontrola odbyła się zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Przeanalizował raport z czynności kontrolnych i uznał, że został on sporządzony zgodnie z wytycznymi obowiązującymi w kampanii w 2010 r. oraz nie zawierał błędów formalnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszystkie nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane i udokumentowane materiałem dowodowym w postaci szkiców polowych z pomiaru działek rolnych i zdjęć fotograficznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola jednostki certyfikującej przeprowadzona w gospodarstwie strony opiera się na innych przesłankach dotyczących rolnictwa ekologicznego i stąd, jej rezultat nie może być uznany za istotny w rozpatrywanej sprawie. Jednostka certyfikująca bada bowiem prawidłowość prowadzonych przez rolnika upraw metodami ekologicznymi na podstawie min. rozporządzenia Rady nr 834/2007 i ustawy o rolnictwie ekologicznym, a nie przepisów określających wymagania co do minimalnej obsady sadzonek na danej działce, tj. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., z którego wynika obowiązek utrzymywania minimalnej obsady sadzonek orzecha włoskiego w przypadku realizacji pakietu S02d02 - 75 szt./ha. Odnośnie natomiast do pomiarów działek i obliczenia obsady sadzonek orzecha włoskiego dokonanych przez E. organ odwoławczy wyjaśnił, że działania wykonane przez tę jednostkę odbyły się kilka miesięcy później niż kontrola dokonana przez organ, przez co mogły się one różnić miedzy sobą.

Organ odwoławczy uznał, że kontrola działek rolnych w zakresie pomiaru ich powierzchni i obsady sadzonek orzecha włoskiego była prawidłowa. Ocenił także dowód zakupu tych sadzonek, jako nieprzydatny z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w toku kontroli.

Odnośnie do działki E, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że nie można przyznać płatności do niezadeklarowanej we wniosku o płatności działki nr ew. [...]. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt d rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 możliwe było jedynie przyznanie płatności do powierzchni działki nr ew. [...]. Organ odwoławczy podał, że rolnik mógł dokonać zmiany wniosku do 31 [...] 2010 r. lub z uwzględnieniem 1% sankcji do 11 [...] 2010 r., czego nie uczynił.

E. L. wystąpił ze skargą na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga jest zasadna w zakresie płatności odnoszących się do działki rolnej E, w pozostałym zaś zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji podał, że rolnik zadeklarował do płatności działkę E i wyrysował ją na załączniku graficznym. Okoliczność, że oprócz działki ew. [...] nie podał działki o nr [...] nie może wpływać na pominięcie przez organ powierzchni przypadającej na działkę nr [...]. Oczywistym jest bowiem, że działka E została przez rolnika zadeklarowana do płatności JPO i TZU we wniosku za 2010 r. i niewskazanie działki ew. [...] było oczywistą pomyłką rolnika.

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Sąd podniósł również, że organ nie powoływał się na okoliczności świadczące o utrzymaniu działki nr [...] w złej kulturze rolnej, czy też na wskazanie tej działki we wniosku o płatności za ten sam rok przez innego rolnika. Wobec tego, dokonanie przez rolnika poprawienia wniosku przez wpisanie działki [...] winno być przez organ przyjęte do wyliczenia płatności. Powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

Zdaniem tego Sądu, organy właściwe zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny zgodnie z przepisami, wysnuwając z nich logiczne wnioski. Organy prawidłowo ustaliły powierzchnię pozostałych działek rolnych uprawnioną do płatności. Kontrole na miejscu przeprowadzane zostały przez pracowników organów wyposażonych w sprzęt odpowiedniej klasy i są zgodne z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli (Dz. U. Nr 183, poz. 1892). Tylko pomiary działek dokonane przez pracowników Agencji są podstawą do przyznania przez organ płatności rolnikom. Sąd zgodził się z organami, że pomiary i obliczenia sadzonek dokonane przez E. oraz Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji nie miały wpływu na przyznanie płatności w niniejszej sprawie.

Sąd podzielił stanowisko organów, co do prawidłowości obliczeń obsady orzechów włoskich na przedmiotowych działkach. Zebrany materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli i zdjęć dokładanie obrazuje stan upraw orzecha włoskiego na przedmiotowych działkach. Materiał fotograficzny wykonany został w sposób zapewniający zidentyfikowanie poszczególnych działek. Organy w przekonywujący sposób wyjaśniły dlaczego nie uznały wyjaśnień skarżącego i zeznań świadków w zakresie minimalnej obsady orzecha włoskiego i dosadzań orzecha na przedmiotowych działkach za wiarygodne i przydatne. Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowego obliczenia wysokości przyznanych płatności i odmowy ich przyznania oraz sankcji zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 i §17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, za wyjątkiem płatności przypadających co do powierzchni działki E.

Odnośnie do zarzutu nieuwzględnienia przez organy wpływu siły wyższej w postaci suszy i wpływu dzikich zwierząt na stan upraw w 2010 r., Sąd I instancji wyjaśnił, że wnioskując o przyznanie płatności rolnik zobowiązał się do gospodarowania zgodnie z zasadami dobrej praktyki i zawiadamiania Agencji o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na przyznawane płatności. Istnieje wówczas możliwość zmiany wniosku (wycofania) bez ponoszenia przez rolnika negatywnych skutków w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. O zaistnieniu wymienionych okoliczności wnioskodawca nie informował Agencji.

Odnośnie do kwestii ekologicznego charakteru sadzonek orzecha włoskiego, którymi uzupełniana była plantacja, Sąd I instancji podał, że rolnik nie przedstawił dowodu zakupu ekologicznych sadzonek spełniających ww. wymagania. Rolnik przedstawił zaświadczenie do rachunku [...] z 27 kwietnia 2010 r. wystawione przez A. G., w którym podano, że zakupione sadzonki pochodzą z gospodarstwa ekologicznego o nr [...] i spełniają warunki kwalifikowanego materiału szkółkarskiego. Sąd zaakceptował stanowisko organu, że sadzonki zakupione przez skarżącego nie spełniały warunków materiału ekologicznego, gdyż samo przechowywanie sadzonek w gospodarstwie ekologicznym nie czyniło ich ekologicznymi. Zgodnie z art. 45 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 889/2009, zezwolenie udzielane jest indywidualnym odbiorcom jednorazowo i tylko na jeden sezon. W związku z powyższym, organ nie uznał tego materiału szkółkarskiego za zgodny z wymogami zawartymi w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2009 r. Uzupełnienie obsady materiałem nie spełniającym wymogów zawartych w ww. rozporządzeniu spowodowało, że organy nie przyznały również z tego powodu płatności za realizację pakietu S02d02 dla działek A i I.

Sąd zgodził się ze skarżącym, że postępowanie w sprawie było długotrwałe, lecz nie spowodowało to naruszenia art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 2002 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako "k.p.a."), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący był w toku postępowania reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika i mógł skorzystać z przysługujących mu środków prawnych ukierunkowanych na wydanie rozstrzygnięcia przez organ w terminie wcześniejszym.

Również zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, który zdaniem skarżącego, miał wpływ na przyznanie płatności ONW, Sąd I instancji uznał za niezasadny. W tej mierze, podniósł między innymi, że załączone do akt sprawy zdjęcia na CD, które obrazują stan działek rolnych skarżącego nie potwierdzają, że były one położone na terenie górzystym. Odnośnie natomiast do argumentu z poglądu prawnego wyrażonego w wyroku NSA, sygn. akt II GSK 868/09, Sąd I instancji podniósł, że stan prawny w sprawie rozpoznawanej przez NSA był odmienny, niż w niniejszym postępowaniu, bowiem dotyczył rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył E. L. wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przyznanie skarżącemu płatności w wysokości objętej jego wnioskiem, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez:

- niczym nieuzasadnione stwierdzenie, że skarżący nie zapewnił minimalnej obsady orzecha włoskiego na dzień kontroli, podczas gdy skarżący przez cały czas utrzymywał prawidłową ilość orzecha, na bieżąco dokonywał jego wykaszania i nasadzania, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów oraz zeznań świadków,

- bezzasadne pominięcie faktu, że skarżący dosadzał orzech włoski zarówno w dniu kontroli oraz w kolejnych dniach, co winno zostać uwzględnione w rozstrzygnięciu o przyznaniu mu płatności,

- dowolną ocenę dowodów w postaci potwierdzenia zakupu sadzonek orzecha włoskiego w Gospodarstwie M. [...] oraz zeznań świadków P. D., C. G., podczas gdy dowody te w pełni potwierdzały termin oraz ilość dokonanych przez skarżącego nasadzeń uzupełniających,

- niczym nieuzasadnione przyjęcie, że skarżony dokonał uzupełnień sadzonek materiałem nieekologicznym, podczas gdy sadzonki te zostały zakupione w gospodarstwie ekologicznym legitymującym się właściwym certyfikatem i zezwoleniem WIORINu,

- pominięciem okoliczności, iż gdy skarżący sadził sadzonki orzecha włoskiego nie była wymagana zgoda WIORINu, a obecnie zgoda ta nie jest również wymagana przy zakupie niewielkiej ilości sadzonek,

- pobieżną ocenę pisma z Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji w P. (dalej: PCBC) w którym w przypadku skarżącego nie stwierdzono zagrożeń w zakresie minimalnej obsady roślin sadowniczych i jagodowych i oparcie swojego rozstrzygnięcia na wyrwanym z kontekstu zdaniu tej jednostki, że skarżący nie stwierdził własnego i/lub zakupionego materiału nasadzaniowego,

- bezzasadnym uznaniem, iż w niniejszym przypadku miały miejsce nadzwyczajne okoliczności lub siła wyższa wpływające na zmniejszenie się nasadzeń orzecha włoskiego, o czym skarżący obowiązany był powiadomić organ, podczas gdy na wielkość nasadzeń wpływ miały takie czynniki jak wiosenna susza czy zniszczenia spowodowane przez zwierzynę, co jest normalne w tego typu uprawach, a co z pewnością nie stanowi owych nadzwyczajnych okoliczności, co do których skarżący miał obowiązek poinformowania organu,

b) art. 12 k.p.a. poprzez nie przestrzeganie zasady szybkości i wnikliwości działania, co skutkowało wydaniem decyzji w zakresie przyznania płatności po upływie ponad roku od złożenia w tym względzie wniosku przez skarżącego i to w sytuacji, gdy wniosek skarżącego w całości zasługiwał na uwzględnienie.

2) naruszeniu przepisów prawa materialnego, mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności:

a) art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, poprzez uznanie, że wyłącznie ARiMR jest uprawniona do przeprowadzenia pomiarów działek, niezbędnych do przyznania płatności ONW oraz iż jej tylko wyniki uznać należy za wiarygodne, podczas gdy strona również jest uprawniona do przeprowadzenia takowych badań we własnym zakresie, zwłaszcza, jeżeli posługuje się do tego celu zbliżonymi urządzeniami a wyniki tychże badań winny stanowić istotny element przy wydawaniu decyzji o przyznaniu płatności,

b) § 2 ust. 1 pkt. 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5

sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, poprzez przeprowadzenie pomiarów działek skarżącego metodą inspekcji terenowej za pomocą urządzenia GPS dla terenu płaskiego, podczas gdy badany teren skarżącego jest terenem górzystym, poprzez co nie sposób uznać pomiarów ARiMR za wiarygodne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Z postawionych w niej zarzutów wynika, że zasadniczej niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku strona skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że Sąd I instancji wadliwie stwierdził, że kontrolowana decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. wydana została na podstawie prawidłowo przeprowadzonych oraz ocenionych ustaleń faktycznych. Podważając prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, strona skarżąca kasacyjnie zarzucała, że stan faktyczny, który przyjęty został za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, nie jest prawidłowy. Podnosiła, że o wadliwości ustaleń faktycznych, które w ślad za organem administracji, Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania świadczy między innymi brak uwzględnienia i odniesienia się do wszystkich aspektów związanych z uprawą orzecha włoskiego (kwestia właściwej obsady plantacji; czynników wpływających na zmniejszenie obsady plantacji; uzupełniania obsady plantacji oraz źródła pochodzenia i rodzaju sadzonek, którymi była ona uzupełniania), co gdyby nastąpiło, doprowadziłoby Sąd I instancji do zgoła odmiennych wniosków odnośnie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z kolei poprzez stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli przez ich niewłaściwe zastosowanie, strona skarżąca kasacyjnie zmierzała do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który przyjął, że rezultat kontroli na miejscu, w zakresie odnoszącym się pomiaru deklarowanych do płatności działek rolnych, a w tym kontekście rezultat przeprowadzonej z tego punktu widzenia weryfikacji powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności, jest prawidłowy.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Ocenę zarzutów, które postawione zostały na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. (art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 art. 77 k.p.a.) i które adresowane są wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wstępnych, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora. W żadnym stopniu nie podważają one bowiem prawidłowości wyrażonej przez Sąd I instancji oceny, że ustalenia faktyczne, które stanowiły faktyczną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, przeprowadzone zostały przez organy administracji bez naruszenia prawa.

W zakresie, w jakim wskazana powyżej kwestia - podnoszona przez stronę skarżącą kasacyjnie, jako sporna w rozpatrywanej sprawie - odnosi się do zagadnienia prawidłowości/nieprawidłowości ustaleń faktycznych odnośnie do stanu zadeklarowanych do płatności działek rolnych, na których znajdowała się uprawa orzecha włoskiego, brak jest podstaw, aby zasadnie można było twierdzić, że przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycja jej rozstrzygnięcia nie jest prawidłowa, a tym samym, że nie jest również zgodna z prawem. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności oraz aspekty analizowanego zagadnienia, a fakt, że podzielił stanowisko organu w tym zakresie, uznając je za prawidłowe, w żadnym stopniu nie wpływa na ocenę o wadliwości kontrolowanego wyroku w omawianym zakresie.

W tej mierze strona skarżąca kasacyjnie pomija konsekwencje tej istotnej okoliczności, które wiązać należy z kontrolą na miejscu przeprowadzoną w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w dniu 27 [...] 2010 roku. Jej rezultat odzwierciedlony został z sporządzonym z tej czynności protokole oraz raporcie obrazującym, co istotne, nie dość, że stan obsady orzech włoskiego na kontrolowanych działkach rolnych – 1 sadzonka na działce rolnej A; 56 sadzonek w przeliczeniu na 1 ha na działce rolnej I – który odbiegał od obowiązujących w tym zakresie wymogów i standardów, to również i stan oraz kondycję tychże sadzonek, a także - co nie jest bez znaczenia - stan samej uprawy orzecha włoskiego świadczący o braku podejmowania na niej wymaganych zabiegów agrotechnicznych. Ostatnią ze wskazanych okoliczności dokumentowały również dwa wpisy do rejestru działań agrotechnicznych z dnia 25 i 27 [...] 2010 r., wskazujące na wykonywane w tych dniach zabiegi agrotechniczne polegające na koszeniu plantacji oraz dosadzaniu sadzonek orzecha włoskiego. Niezależnie od tego, że jakość i efektywność tych zabiegów poddawały w wątpliwość ustalenia przeprowadzonej kontroli na miejscu, z których wynikało, że są one niedostateczne, to ponadto o braku podejmowania niezbędnych w tym zakresie działań świadczyło i to, że ze wskazanego rejestru nie wynikało, aby producent rolny podejmował jakiekolwiek inne, konieczne i niezbędne zabiegi agrotechniczne w tym zakresie. Zwłaszcza, że sam w toku postępowania administracyjnego powoływał się na takie okoliczności, które z punktu widzenia podjętych przez niego zobowiązań, wręcz wymagały, aby zabiegi takie podejmować, co stanowiłoby odpowiednią rekcję na oddziaływanie takich niekorzystnych dla plantacji czynników, jak susza, czy też zniszczenia dokonywane przez dzikie zwierzęta. W tym względzie, nie odnotowano, aby w okresie objętym zobowiązaniem, strona nawadniała w odpowiedni sposób plantację orzecha włoskiego albo, aby grodziła ją przez zwierzętami. Przedstawionych wniosków w żadnym razie nie podważa stawiana na gruncie omawianego zarzutu teza, że wymienione powyżej czynniki nie stanowiły nadzwyczajnych okoliczności albo siły wyższej, o zaistnieniu których producent rolny był zobowiązany powiadomić odpowiedni organ. Faktem jest bowiem, że powołując się na zaistnienie wskazanych powyżej czynników (susza; szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta), w tym zwłaszcza na skalę ich negatywnego oddziaływania na stan plantacji orzecha włoskiego, strona skarżąca kasacyjnie nie dość, że nie podejmowała żadnych działań naprawczych i zaradczych, które miałyby przeciwdziałać tym niekorzystnym skutkom, albo ograniczać ich rozmiar, to również nie powiadomiła organu o istniejącym problemie - bo tak należałoby to nazwać – i to w sytuacji, gdy zobowiązała się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętej wnioskiem.

Tym samym, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób podważać ustaleń faktycznych, które w oparciu o przywołane powyżej dowody oraz wnioski formułowane na podstawie ich oceny, Sąd I instancji, w ślad za organem, przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Uwzględniając powyższe, nie ma również podstaw, aby twierdzić, że trafność wniosków formułowanych w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do omawianej kwestii spornej podważa, podnoszona przez stronę skarżącą kasacyjnie, okoliczność pominięcia istotnych sprawie dowodów, a mianowicie dowodu z zeznań świadków przesłuchanych na okoliczność uzupełniania plantacji orzecha nowym materiałem nasadzeniowych, dowodu zakupu sadzonek świadczącego również o ich ilości oraz jakości, dowodu z pisma Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji w P. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, przede wszystkim podnieść należy, że wskazywane przez nią dowody nie zostały pominięte przez organ w toku prowadzonego postępowania, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dowody te stanowiły bowiem przedmiot oceny organów, a z punktu widzenia jej prawidłowości, również przedmiot oceny Sądu i instancji. W sytuacji więc, gdy ocena ta - jakkolwiek nie satysfakcjonująca dla strony skarżącej kasacyjnie - skutkowała wnioskiem, że wymienione dowody są nieistotne albo nieprzydatne z punktu widzenia rekonstrukcji konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy, to jednak nie może to świadczyć o tym, że zostały one pominięte. W tej mierze, podzielić należy stanowisko, że wymienione dowody, w tym również wnioski, które na ich podstawie można i należałoby formułować, w żadnym stopniu nie podważały przeprowadzonych w sprawie ustaleń odnośnie do stanu uprawy orzecha włoskiego, który utrwalony został w treści protokołu kontroli na miejscu oraz przeprowadzonymi w jej toku dowodami. Rysującego się na ich podstawie obrazu stanu rzeczy, w żadnym razie nie weryfikują bowiem zeznania świadków odnośnie do daty (dzień kontroli oraz okres po niej następujący) dokonywania uzupełniających nasadzeń oraz ich liczby – która nota bene wobec jej skali świadczy i o tym, że plantacja nie była utrzymywana we właściwej kondycji - ani też okoliczność zakupu materiału nasadzeniowego, którym plantacja była uzupełniania, czy też źródła pochodzenia tych nowych sadzonek, które miałoby świadczyć o ich ekologicznym charakterze, a w tym kontekście istnienia/nieistnienia wymogu zgody na uzupełnienia plantacji materiałem nieekologicznym.

Faktem jest bowiem, że w dniu kontroli na miejscu stan obsady orzecha włoskiego na kontrolowanych działkach dalece odbiegał od obowiązujących w tej mierze wymogów - 1 sadzonka na działce rolnej A; [...] sadzonek w przeliczeniu na 1 ha na działce rolnej I. W tym też kontekście, za nieprzydatny z punktu widzenia przedstawionych argumentów uznać należy podniesiony w uzasadnieniu omawianego zarzutu argument z judykatu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 868/09. Z tego mianowicie powodu, że strona skarżąca kasacyjnie w ogóle pomija – przywoływaną już powyżej – okoliczność w postaci stanu, w jakim znajdowała się uprawa orzecha włoskiego, co stanowiło konsekwencję braku podejmowania przez wnioskodawcę wymaganych zabiegów agrotechnicznych, które z uwagi na podnoszone przez niego samego, a powyżej również już przywołane okoliczności, były wręcz bezwzględnie konieczne z punktu widzenia realizacji podjętego zobowiązania. Z przedstawionych względów, pogląd prawny wyrażony w przywołanym powyżej wyroku NSA – afirmowany przez skład Sądu orzekającego w rozpatrywanej sprawie – nie może stanowić argumentu podważającego trafność stanowiska Sądu I instancji. Tym bardziej, że metoda, która w rozpatrywanej sprawie została wykorzystana dla oceny prawidłowości obsady plantacji orzecha włoskiego, nie jest metodą niewiarygodną, ani też niedopuszczalną z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa.

Za oczywiście niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. i wyrażonej na jego gruncie zasady szybkości postępowania. Jakkolwiek faktem jest, że prowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne trwało stosunkowo długo, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że w postępowaniu tym, strona nie była pozbawiona możliwości korzystania z tych instrumentów procesowych, które wprost ukierunkowane zostały na zwalczanie bezczynności organu, czy też przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ i tym samym egzekwowania tego, aby sprawa została załatwiona bez zbędnej zwłoki. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez które strona skarżąca kasacyjnie zmierzała do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do rezultatu przeprowadzonej kontroli na miejscu w zakresie odnoszącym się do pomiaru działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, a w tym kontekście również odnośnie do rezultatu - przeprowadzonej z tego punktu widzenia - weryfikacji powierzchni działek rolnych, która jako stwierdzona, przyjęta została, jako podstawa ustalenia wysokości przyznanych płatności.

Merytoryczną ocenę tych zarzutów kasacyjnych poprzedzić należy wyjaśnieniem, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny, nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innymi słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z przepisem prawa materialnego, w odniesieniu do którego zarzuca jego niewłaściwe zastosowanie, nie może budzić żadnych wątpliwości, że rozpatrzenie tego zarzutu musi uwzględniać stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co wymagałoby postawienia odpowiednich zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz wykazania wpływu ich naruszenia na wynik sprawy. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.

Wobec tego więc, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie został skutecznie zakwestionowany, a nie służą temu również zarzuty formułowane w ramach podstawy z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., zaś oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można dokonywać, jak to już wskazano, na podstawie "stanu faktycznego" uznawanego przez samą stronę skarżącą kasacyjne za prawidłowy, z czym – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, merytoryczna ocena postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, nie może pomijać ustaleń faktycznych, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w związku z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli podnieść należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie dość, że nie uwzględniła, iż art. 5 wymienionej ustawy podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne, co z punktu widzenia uczynienia zadość wymogowi precyzyjnego wskazania podstawy kasacyjnej nakazywało podjęcie przez autora wniesionego środka zaskarżenia stosownych działań i zabiegów, gdy chodzi o konstrukcję stawianego zarzutu, to przede wszystkim nie wykazała w jego uzasadnieniu, na czym dokładnie miało polegać naruszenie wskazanych przepisów przez niewłaściwe ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Niezależnie od powyższego podnieść należy również, że charakter regulacji prawnej zawartej w przywołanych przepisach ustawy oraz rozporządzenia wskazuje na to, że mają one charakter kompetencyjny. Skoro tak, to nie może budzić wątpliwości, że w toku prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania administracyjnego, uprawnione organy, realizując powierzone im zadania, czyniły użytek z przyznanych im wymienionymi przepisami kompetencji podejmując stosowne działania i czynności procesowe. Fakt zaś, że ich rezultat nie korespondował z oczekiwaniami strony tego postępowania, sam w sobie nie może świadczyć o naruszeniu wymienionych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, zwłaszcza w sytuacji braku wykazania przez stronę skarżącą kasacyjnie, że sposób realizacji tych kompetencji nie był zgodny z przepisami prawa, na podstawie których kompetencje te były wykonywane. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, o naruszeniu wymienionych przepisów w żadnym razie nie może świadczyć i to, że oferowany przez stronę w toku postępowania dowód z wyniku pomiaru działek rolnych, który na jej zlecenie przeprowadziła spółka E., nie został uwzględniony przez organ i nie stanowił podstawy weryfikacji pomiaru przeprowadzonego przez organ w toku kontroli na miejscu. Wskazana kwestia wiąże się bowiem ściśle z zagadnieniem ustaleń faktycznych oraz kontroli prawidłowości ich przeprowadzenia, nie zaś zagadnieniem kompetencyjnych podstaw działania organu w toku prowadzonego postępowania w relacji do procesowych uprawnień strony tego postępowania do składania wniosków dowodowych i przedstawiania dowodów na prezentowane przez nią okoliczności.

Gdy chodzi natomiast o ocenę zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne i podjętą na jego gruncie próbę podważenia, w zakresie odnoszącym się do pomiaru działek rolnych, zasadności stosowania metody inspekcji terenowej za pomocą urządzenia GPS dla terenu płaskiego, stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej w żadnym stopniu nie uzasadnił, ani też nie wykazał, dlaczego ze względu na okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, stosowanie tej metody było błędne. Przede wszystkim nie wykazał, że przedmiotowe działki rolne położone są na terenie górzystym, co wymagało odpowiedniego odniesienia się do argumentu takiego ich usytuowania w relacji do poziomu morza, które nakazywałoby kwalifikowanie terenu, na którym są one położone, jako rzeczywiście terenu górzystego. O swoistej bezsilności strony skarżącej kasacyjnie w tej kwestii świadczy również to, że sama używa ona zamiennie określeń typu "teren górzysty", "teren nierówny", czy też "teren wręcz górzysty".

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 207 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.