Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 24/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58§1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w przedmiocie bezczynność w sprawie rozpatrzenia protestu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. 21017, dnia 2 lipca 2021 r.


UZASADNIENIE

Pismem z (...) lipca 2021 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej jako "MJWPU") w sprawie rozpatrzenia protestu dotyczącego odrzucenia wniosku z (...) września 2020 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pn. "(...)". Wniosek ten został złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020 r., Oś priorytetowa III "Rozwój potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości", Działanie 3.3 "Innowacje w MŚP", Typ projektów "Finansowanie MŚP, których sytuacja pogorszyła się w związku z pandemią COVID-19, dotyczącej utrzymania bieżącej działalności firmy i zapewnienia jej płynności finansowej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2, wymieniającym formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej przez Skarżącą, stwierdzić należy, że skarga ta nie dotyczy bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. O bezczynności organu administracji publicznej można bowiem mówić, gdy organ jest do tego zobowiązany, a mimo tego nie wydaje decyzji, postanowienia albo też nie wydaje aktu lub nie dokonuje czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast nie każde działanie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zakwalifikowane jako decyzja, postanowienie lub też czynność materialno – techniczna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jeżeli zaś załatwienie konkretnego wniosku przez organ administracji nie przybiera formy decyzji, postanowienia lub też aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w takiej sprawie nie przysługuje skarga na bezczynność. Wynika to z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.) dalej: "ustawa wdrożeniowa", wynika, że w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania (art. 53 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego. przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, co należy odnieść do dokonania przez organ oceny projektu na podstawie kryteriów wyboru projektów. Podkreślenia wymaga jednak to, że art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji również art. 61 ust. 1 tej ustawy mówi o proteście (oraz o skardze) tylko w odniesieniu do oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym.

W art. 48 ustawy wdrożeniowej przewidziano także tryb pozakonkursowy wyboru wniosków o dofinansowanie projektu. W takim trybie wnioskodawcy nie przysługuje jednak ani prawo do wniesienia protestu, ani, w dalszej kolejności, skargi do sądu.

W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie na podstawie art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 694), dalej: "specustawa". Wniosek ten nie został zatem złożony w trybie konkursowym w znaczeniu ustawy wdrożeniowej. Tryb ten wynika bowiem z odrębnego aktu, tj. specustawy, jedynie w niewielkim zakresie odsyłającej do stosowania ustawy wdrożeniowej. Treść art. 1 ust. 1 i 2 specustawy wskazuje, że określa ona szczególne rozwiązania związane z realizacją lub rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 oraz że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej.

Przepisy specustawy nie przewidują procedury odwoławczej dla trybu nadzwyczajnego wyboru projektów do dofinansowania. Procedury tej nie przewiduje również regulamin konkursu (...), który określa szczegółowe zasady naboru projektów do dofinansowania, warunki, jakie spełnić muszą beneficjenci oraz procedurę oceny i wyboru projektów do dofinansowania w trybie nadzwyczajnym. Skoro takiej procedury nie przewiduje zarówno ustawa wdrożeniowa ani regulamin konkursu (...), to nie ma podstaw, aby uznać, że procedurę tę można stosować w trybie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 specustawy. Zgodnie z tym przepisem wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym. Warto przy tym zauważyć, że z ust. 2 tego artykułu wynika, że w trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. Treść przytoczonych przepisów wskazuje, że do wniosku składanego w omawianym trybie stosuje się jedynie art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej.

Zatem co do zasady w sprawach z wniosków o dofinasowanie projektu składanych – tak jak wniosek Skarżącej – w trybie art. 10 specustawy wyłączona jest możliwość złożenia protestu, a następnie skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji powyższego brak jest także możliwości złożenia skargi na bezczynność organu w rozpatrzeniu protestu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji (pkt 1). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu zostało wydane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).