Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3831/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz, Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, , Protokolant: Jan Czarnacki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych w pasie drogowym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2003r.Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2003r. wydaną przez Kierownika Rejonu w G., działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, którą to decyzją nałożono na Pana J. P. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i postawienie w jego obszarze tablic reklamowych.

W uzasadnieniu podniesiono, iż postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego w pasie drogi krajowej Nr [...] P. – W. bez zezwolenia przez J.P. i ustawienie w nim [...] tablic reklamowych zostało wszczęte w grudniu 1999r. Organy orzekające w tej sprawie wydały decyzje w dniu [...] marca 2000r. i [...] maja 2000r. nakładające na stronę karę pieniężną za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia i ustawienie w nim [...] tablic reklamowych. Decyzje te były przedmiotem skargi wniesionej przez J.P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2003r. sygn. akt II SA 1695/01 stwierdził nieważność wyżej wskazanych decyzji, odmawiając zastosowania w sprawie §10b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1986r., który to przepis stanowił podstawę zaskarżonych decyzji nakładających na skarżącego podwyższoną o waloryzację karę pieniężną.

Sąd nie dopatrzył się natomiast w sprawie okoliczności, które by uzasadniały kwestionowanie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych dotyczących umieszczenia tablic w pasie drogi oraz okresu ich pozostawania w pasie drogi. W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ ponownie rozpoznał sprawę i decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego i ustawienie w nim [...] tablic reklamowych. Wymierzając karę pieniężną uwzględnił okres zajęcia pasa drogowego i umieszczenie w nim [...] tablic o powierzchni [...]m2 w okresie od [...] grudnia 1999r. do [...] marca 2000r. tj. [...] dni (1 tablica o treści "Grill bar – rożen", [...] tablic o treści "Bar", "Wjazd", "P") oraz tablicę o treści "Kurczak z rożna" o powierzchni [...]m2 w okresie od [...] grudnia 1999r. do [...] lutego 2000r. tj. [...] dni.

Wyliczając wysokość kary, organ zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zastosował waloryzacji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł iż ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie były już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie zostały przez ten Sąd zakwestionowane, a więc mogły być podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji, która uzasadniała wymierzenie kary pieniężnej.

W skardze na powyższą decyzję J.P. domagał się jej uchylenia, ewentualnie stwierdzenia nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, iż organ w zaskarżonej decyzji zmienił podstawę prawną albowiem nie wskazał przepisu §10a ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, który to przepis był wskazany w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. Nadto organ naruszył art. 107 §1 k.p.a., albowiem w zaskarżonej decyzji brak jest oznaczenia strony postępowania. Zdaniem skarżącego organ prowadził postępowanie w sprawie z naruszeniem art. 7, 8, 77 ust. 1 i 80 k.p.a., gdyż nie wyjaśnił należycie stany faktycznego, a doręczenia dokonywane przez organ w niniejszej sprawie naruszały zasadę o jakiej mowa w art. 42 k.p.a. Brak prawidłowych doręczeń skutkował niemożliwością wypowiedzenia się strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów w niej podniesionych wyjaśnił, że zarzut zmiany podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji jest nietrafny, gdyż podstawa prawna obu decyzji jest taka sama. Wymierzona kara została wyliczona na podstawie §10a rozporządzenia, który jest wskazany w przepisie §11 ust. 3 rozporządzenia i w związku z tym niewskazanie go w podstawie prawnej nie stanowi zmiany tej podstawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji tj. zgodność z obowiązującymi przepisami prawa nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutów podniesionych w skardze za zasadne.

Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo na podstawie zebranego materiału dowodowego. Te ustalenia zostały już ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny i jak wynika z uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 13 czerwca 2003r. nie zostały zakwestionowane mimo takich samych jak w niniejszej skardze zarzutów podniesionych przez skarżącego. Również za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ wskazał prawidłowo stronę postępowania, a doręczenia pism i decyzji dla skarżącego nie naruszały przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 42.

Podnieść w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 40 §2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma organ doręcza pełnomocnikowi.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza wymogów art. 107 k.p.a., a zarzut, iż uzasadnienie jest jednostronne i ogólnikowe należy uznać za nieuzasadniony.

Mając powyższe na względzie Sąd z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.