Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1222/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł

o utracie przez J. A. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r., jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Przedmiotową decyzję Starosta wydał na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c i pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie niestawiennictwem strony

w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz niepowiadomieniem w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Od powyższej decyzji J. A. wniósł odwołanie wskazując, że termin do stawiennictwa w PUP miał wyznaczony na dzień [...] r. i nie otrzymał ani zawiadomienia pisemnego, ani telefonicznego informującego o zmianie tego terminu na dzień [...] r.

Wojewoda po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r.nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na zebrany materiał dowodowy wskazał, że pismem z dnia [...] r. PUP wezwał J. A. do stawiennictwa na dzień [...] r. celem zgłoszenia się na wizytę u doradcy zawodowego. Przesyłkę doręczono skutecznie stronie w trybie art. 44 K.p.a. w dniu [...] r. (przesyłka dwukrotnie awizowana, tj. w dniu [..] r. i w dniu [...] r.). Skarżący nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie jak i nie zgłosił się w terminie 7 dni licząc od dnia [...] r. oraz nie powiadomił o przyczynie swego niestawiennictwa.

W tak ustalonym stanie faktycznym, zdaniem Wojewody, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zastosowanie treści art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z pierwszego z tych przepisów wynika obowiązek bezrobotnego zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei interpretacja treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wskazuje na to, że starosta pozbawia osobę statusu bezrobotnego

w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek: 1) niestawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, 2) niepowiadomienia powiatowego urzędu pracy

o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni, począwszy od wyznaczonego przez urząd dnia stawiennictwa. Przy czym dla zastosowania powyższego przepisu koniecznym jest, aby strona była skutecznie poinformowana

o wyznaczonym terminie osobiście lub zastępczo. Organ po przytoczeniu treści art. 44 K.p.a. normującego kwestię doręczenia zastępczego podniósł, że skoro doręczenie wezwania do stawiennictwa w dniu [...] r. nastąpiło z dniem [...] r., zatem należało przyjąć, że już z tym dniem strona zapoznała się z treścią przesyłki.

W odniesieniu do argumentów odwołania organ II instancji stwierdził, że

w sprawie nie miała miejsca zmiana terminu stawiennictwa w PUP, gdyż wezwanie do stawienia się strony w dniu [...] r. dotyczyło stawienia się na wizytę

u doradcy zawodowego, natomiast w dniu [...] r. u pośrednika pracy. Organ I instancji celem aktywizacji osób bezrobotnych może bowiem wzywać na wizyty w PUP także do innych merytorycznych pracowników, zajmujących się aktywizacją osób bezrobotnych, zaś ustawa nie dopuszcza, aby wezwania dokonywane były telefonicznie.

J. A. złożył skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze oświadczył, że na wizytę w PUP miał się stawić w dniu [...] r.

i nie rozumie dlaczego data ta uległa zmianie. Podkreślił, że w obu przypadkach wzywany był w tym samym celu, tj. sprofilowania jego osoby. Poinformował także, że nie mógł zapoznać się z pismem organu informującym o stawiennictwie w dniu

[...] r., albowiem nie był nieobecny pod wskazanym adresem i nie otrzymał przesyłki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje :

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji prowadzona na podstawie art. 3 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Art. 33 ust. 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw na okres od 120 do 270 dni.

Interpretując przepis prawa materialnego związany z pozbawieniem statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej – zgodnie z konstytucyjnymi zasadami solidarności społecznej i prawa do zabezpieczenia społecznego.

Wyznaczenie terminu do stawiennictwa w urzędzie pracy niewątpliwie może nastąpić w drodze pisemnej.

Doręczenie pisma może nastąpić w trybie zastępczym na podstawie przepisów art. 44 § 1 – 4 K.p.a.

W przedmiotowej sprawie doręczenie pisma zawiadamiającego o dacie zgłoszenia do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu r. nie zostało dokonane, w ocenie Sądu, w sposób, który zapewniałby skuteczne doręczenie.

Z akt sprawy nie wynika bowiem, gdzie zawiadomienie zostało umieszczone.

Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 44 K.p.a.

Sąd zwraca też uwagę, że komunikacja telefoniczna i elektroniczna jest obecnie tak powszechna, że nic nie stoi na przeszkodzie, by z tych kanałów komunikacyjnych skorzystał organ administracji, o ile bezrobotny przy rejestracji możliwość taką stworzył, wskazując stosowny numer telefonu, co w tym przypadku miało miejsce.

Nadto Sąd zwraca uwagę na kolejne istotne uchybienie dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

Czynności tej organ rozpatrujący niniejszą sprawę nie dopełnił.

Podkreślić wypada, że dopiero realizacja przez właściwy organ obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania daje jej możliwość aktywnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

Jest sprawą niedopuszczalną, aby pierwszą czynnością urzędową, o której dowiaduje się strona przy postępowaniu wszczętym z urzędu była doręczona jej decyzja administracyjna.

Uchybień powyższych nie dostrzegł też organ odwoławczy.

Organy prowadząc postępowanie muszą mieć na względzie powyższe uchybienia i prowadzić tak postępowanie, aby nie zostały one powtórzone.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Sąd uchylił decyzje obu instancji oraz rozstrzygnął o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.