Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 395/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 626/16 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 626/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. M.B. wystąpiła do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie warsztatu samochodowego o dodatkowe stanowiska serwisowo-naprawcze, część biurowo-socjalną wraz z przebudową części socjalnej oraz rozbiórką części istniejącego warsztatu oraz przebudową i rozbudową instalacji zewnętrznych przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działki nr [...] obręb [...] i nr [...]obręb [...] położonej przy ul. [...] w C.

Rozpoznając sprawę po raz trzeci (poprzednie decyzje organu pierwszej instancji ustalające warunki zabudowy dla ww. inwestycji zostały uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.) decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Prezydent Miasta C. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem Prezydenta planowana inwestycja nie spełnia łącznie wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie został spełniony pkt 1, bowiem w obszarze analizowanym brak jest zabudowy o funkcji tożsamej z wnioskowaną, tj. brak jest budynków o funkcji usługowej pozwalających na kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. W sąsiedztwie działki nie ma terenu zabudowanego w sposób podobny do planowanej zabudowy. Inwestor wnioskuje bowiem o pow. zabudowy budynku ok. 661 m² i szerokość elewacji frontowych ok. 34 m. Natomiast w obszarze analizowanym, maksymalna powierzchnia zabudowy wynosi 249 m², a maksymalna szerokość elewacji frontowych wynosi 18 m.

Na skutek odwołania wniesionego przez inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta, iż planowana inwestycja nie spełnia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W obszarze analizowanym brak jest zabudowy o funkcji tożsamej z wnioskowaną, tj. brak jest budynków o funkcji usługowej pozwalających na kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. W sąsiedztwie działki nie ma terenu zabudowanego w sposób podobny do planowanej zabudowy. Inwestor wnioskuje bowiem o realizację obiektu o pow. zabudowy ok. 661 m² i szerokości elewacji frontowych ok. 34 m. Natomiast w obszarze analizowanym, maksymalna powierzchnia zabudowy wynosi 249 m², a maksymalna szerokość elewacji frontowych wynosi 18 m. Kolegium podniosło także, że w obszarze analizowanym występuje jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa, uzupełniająca zabudowę mieszkaniową, czyli usługi zaspokajające podstawowe potrzeby mieszkańców oraz dodatkowo inne usługi, służące indywidualnym konsumentom, jednocześnie nie będące usługami uciążliwymi. Natomiast rozbudowę warsztatu samochodowego dla samochodów ciężarowych nie można uznać za usługę zaspokajającą podstawowe potrzeby mieszkańców. Nie stanowi zatem uzupełnienia tej funkcji, gdyż parkowanie samochodów ciężarowych, z czym wiąże się wzmożony ruch takich pojazdów na tych terenach, znacznie odbiega od aktualnego sposobu zagospodarowania terenu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesiona skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną oddalenia skargi stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a następnie wskazał, że żaden z analizowanych na tym obszarze obiektów swoimi gabarytami nie jest zbliżony do planowanego przez inwestora. Zaznaczono, iż słusznie organy na podstawie analizy wskazały, że średnia powierzchnia zabudowy dla budynków usługowych na analizowanym obszarze wynosi 249 m², a średnia szerokość elewacji frontowych takich budynków wynosi: 18 m, co w zestawieniu z parametrami planowanego obiektu o powierzchni zabudowy ok. 661 m² i szerokości elewacji frontowej ok. 34 m powoduje, że obiekt taki pod względem gabarytów architektonicznych w żaden sposób nie nawiązuje do istniejącej na tym terenie zabudowy. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inwestor dokonuje jedynie rozbudowy istniejącego już obiektu budowlanego.

Zatem za niezasadny Sąd uznał zarzut niewłaściwego wyznaczenia obszaru analizowanego zarówno co do usytuowania w wyznaczonym obszarze działek inwestora jak i wyznaczenia jego granic. Zwrócił także uwagę, że inwestor we wniosku o ustalenia warunków zabudowy wskazał, iż obsługa komunikacyjna działek odbywać się będzie zarówno od ulicy [...] jak i ulicy [...], dlatego organ do wyznaczenia obszaru analizowanego mógł przyjąć zarówno front działki, czyli tę część działki, która przylega do drogi, zarówno od strony jednej jak i drugiej ulicy. W tej sytuacji trzykrotność szerokości frontu działki od strony ul. [...] wynosi 96m i taką granicę obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwanej w skrócie u.p.z.p.) poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż planowana szerokość frontu budynku i jego gabaryty (powierzchnia zabudowy) nie pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ograniczeniem prawa skarżącej do zagospodarowania nieruchomości stanowiącej jej własność;

2/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż planowana "powierzchnia zabudowy" nie pozwala na ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu;

3/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowano terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię skutkującą wadliwym ustaleniem obszaru dla celów analizy poniżej wartości minimalnej oraz wbrew wytycznym nakazującym wyznaczenie obszaru wokół danej nieruchomości;

4/ § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem usytuowania elewacji frontowej budynku w oderwaniu od ustalonego przez organ frontu działki;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1/ art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie analizy sprawy i zarzutów skarżącej w aspekcie specyfiki przedmiotowej inwestycji wynikającej z faktu jedynie rozbudowy obiektu w ramach aktualnej funkcji oraz położenia nieruchomości u zbiegu dwóch ulic w bezpośrednim sąsiedztwie terenów poprzemysłowych o przeznaczeniu pod zabudowę usługową, mimo iż okoliczności te miały istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie reguł kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie poczynionych przez organ administracji, polegające na przyjęciu za prawidłowe ustaleń organu pierwszej i drugiej instancji, w tym m.in. poprzez przyjęcie, iż doszło do prawidłowego ustalenia frontu działki i szerokości elewacji frontowej;

3/ art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez jego właściwej weryfikacji i oceny, skutkujące pominięciem kwestii wadliwego oznaczenia przez organ frontu działki oraz elewacji frontowej budynku, mających wpływ na ocenę realizacji ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy;

4/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie oznaczenia w treści uzasadnienia pełnego stanu faktycznego sprawy przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny za podstawę oceny prawnej działań organu, co wskazuje, iż kontrola legalności postępowania organu administracji dokonana przed sąd została ograniczona jedynie do wybranych okoliczności;

5/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 75, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo zaistnienia do tego przesłanek.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

Uczestnicy postępowania T. i J.S. wnieśli o oddalenie wniesionej skargi kasacyjnej jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a i zarzuty wniesionego środka odwoławczego pozostają nieusprawiedliwione.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, iż na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. opisany w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z normy tej wynika więc, że prawo własności może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich. Prawo do zabudowy terenu nie ma charakteru absolutnego. Stąd też właściciel nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego, nie może też żądać od właściwego organu administracji publicznej, ażeby decyzja o warunkach zabudowy za każdym razem odpowiadała jego oczekiwaniom. Zagospodarowanie przestrzenne, w tym oczekiwania różnych podmiotów w tym względzie, zazwyczaj prowadzą do powstania konfliktu różnych wartości i interesów, w tym interesu indywidualnego i publicznego czy też różnych interesów indywidualnych (porównaj: wyrok NSA z 19.01.2017 r. II OSK 1073/15, LEX nr 2239436, wyrok NSA z 26.04.2017 r. II OSK 2163/15, LEX nr 2293411).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji był zobowiązany do wyważenia racji z jednej strony inwestora dysponującego tytułem prawnym do nieruchomości, a z drugiej strony interesu publicznego polegającego na konieczności zachowania ładu przestrzennego w obrębie analizowanego obszaru. Za uzasadnione, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać stanowisko tego Sądu, akceptujące rozstrzygnięcia organów co do tego, że wnioskowana inwestycja nie spełnia wszystkich przesłanek koniecznych do ustalenia warunków zabudowy, gdyż dotychczasowa zabudowa nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów i cech kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (gabaryty i forma architektoniczna). Wnioski te jednoznacznie wynikają z przeprowadzonej analizy. We wniosku z dnia 19 listopada 2014 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu strona skarżąca wskazała, że planowana szerokość elewacji frontowej (od strony frontu działki) będzie wynosić ok. 34 m od strony ulicy [...], ok. 32 m od strony ulicy [...] (zobacz: opis obiektu objętego wnioskiem – załącznik A do wniosku z dnia 19.11.2014 r.). Takie też parametry szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji zostały przyjęte przez organy, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Natomiast maksymalna szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej i usługowej wynosi 18 m (średnia szerokość wynosi ok. 12 m), zatem parametr ten jest zdecydowanie niższy, aniżeli projektowany parametr dla zabudowy objętej wnioskiem. Zauważyć także należy, że teren planowany do zainwestowania składa się z dwóch działek – działka nr [...] położona jest pomiędzy ul. [...], a ul. [...], zaś działka nr [...] położona jest w głębi, za działką nr [...].

Rację ma także Sąd pierwszej instancji co do tego, że planowany obiekt pod względem gabarytów architektonicznych nie nawiązuje do zabudowy zastanej na tym terenie. Planowany obiekt zajmowałby bowiem powierzchnię prawie trzykrotnie większą, aniżeli największy z obiektów usługowych, znajdujących się w obszarze analizowanym. W odniesieniu do planowanej zabudowy istotny jest nie tylko wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, ale i gabaryty obiektu. A w zakresie gabarytów planowany obiekt nie odpowiada charakterystyce architektonicznej zabudowy usługowej już istniejącej. Na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., statuującego zasadę dobrego sąsiedztwa, przyjmuje się bowiem, że planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Ratio legis postanowień art. 61 ust. 1 jest ochrona ładu przestrzennego. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych), zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (zobacz: wyrok NSA z 13.02.2018 r. II OSK 965/18).

W kontekście powyższego, za niezasadne należało uznać również i pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 powyższego rozporządzenia oraz § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5 tego rozporządzenia, a także zarzut zawarty w pkt II pkt 2 petitum skargi kasacyjnej sprowadzający się do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji wadliwej kontroli, a to dlatego, że Sąd ten przyjął za prawidłowy wadliwie ustalony przez organy stan faktyczny w zakresie frontu działki i szerokości elewacji frontowej. Przy czym wadliwe ustalenie frontu działki skarga kasacyjna wiąże z wadliwie ustalonym obszarem analizowanym. W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu dodać należy, co zasadniczo trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z prawem. Zwrócić bowiem należy uwagę, że § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazuje, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu objętej wnioskiem, nie mniej niż 50 m. A zatem trzykrotna szerokość frontu, to odległość minimalna, pod warunkiem, że nie jest mniejsza niż 50 m. Możliwe jest jednak wyznaczenie granic obszaru analizowanego ponad tę wielkość minimalną. W orzecznictwie wskazuje się, że dopuszczalne jest wyznaczenie obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego obszaru. Wówczas nie można wykluczyć nawet znacznego powiększenia obszaru analizowanego, które powinno wynikać z okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 30.10.2018 r. II OSK 2904/18). I w niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Obszar analizowany wokół wnioskowanego terenu został wyznaczony w odległości około od 96 do 225 m, co wynikało z konieczności pełnego zobrazowania sposobu zagospodarowania kwartału zabudowy zamkniętego ulicami [...],[...] i rondem [...] jako przestrzeni tworzącej urbanistyczną całość, co wskazał w treści decyzji organ pierwszej instancji. Takie uzasadnienie dla ustalonego w tej sprawie obszaru analizowanego w pełni potwierdza zasadność jego wyznaczenia. Obszar ten, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w okolicznościach tej sprawy, wyznaczono bez dowolności, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych, co miało zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Za naruszony w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy nie został, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, także uznany przepis art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, a rezultatem tej kontroli jest rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. To, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, nie oznacza, że Sąd naruszył ww. przepisy. Wyznaczony obszar analizowany ma służyć rzeczywistemu ustaleniu cech i funkcji zabudowy występujących na danym terenie, co jest istotne z urbanistycznego punktu widzenia, jak też zasady dobrego sąsiedztwa. Zatem nieujęcie w obszarze analizowanym wskazanych w skardze kasacyjnej działek nie oznacza naruszenia prawa, w sytuacji gdy wyznaczenie granic obszaru analizowanego nastąpiło w sposób prawnie dopuszczalny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbędne byłyby wywodu Sądu co do tego, czy nie stanowi uchybienia przepisom prawa takie wyznaczenie obszaru analizowanego, który nie obejmuje wskazanych przez stronę działek przy ul. [...], na których usytuowane są obiekty o charakterze usługowym (warsztat samochodowy, skup złomu), skoro Sąd pierwszej instancji nie kwestionował istnienia kontynuacji funkcji w zakresie rodzaju zabudowy (funkcja usługowa) – patrz: strona 8 uzasadnienia wyroku.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wypowiedział się co do przyjętego stanu faktycznego. W części wstępnej Sąd w sposób zwięzły przytoczył stan faktyczny sprawy, a w części zważeniowej podniósł, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej (na str. 10) Sąd wyjaśnił, w sposób wymagany prawem, jakie przyczyny legły u podstaw uznania za prawidłowe stanowiska organów, że nie było możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. A to, że nie wypowiedział się we wszystkich kwestiach podniesionych przez stronę, chociaż stanowi uchybienie, to jednak nie zawsze skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście również i zarzut naruszenia ww. przepisu sformułowany w pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej nie uzasadniał uchylenia zaskarżonego wyroku.

Również i pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w pkt II ppkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej nie usprawiedliwiały jej uwzględnienia, gdyż przepisy w nich wskazane nie zostały naruszone w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Skarga kasacyjna nie wykazała bowiem, by ustalenia faktyczne zostały dokonane nieprawidłowo. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji tego, iż nie uchylił zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organy przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Reasumując zaznaczyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły oceny Sądu pierwszej instancji co do tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie wykazano bowiem ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 75, 77 i 80 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Jedynie informacyjnie zaznaczyć należy, iż brak było podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego (wnioskowano o nie w odpowiedzi na skargę kasacyjną) na rzecz uczestników postępowania.