Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 825/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 411/13 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 7 marca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 5 listopada 2013 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 16 października 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 2 października 2013 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r., II SAB/Wa 411/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A. N. na postanowienie tego Sądu z 7 marca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z 5 listopada 2013 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z 16 października 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od postanowienia z 2 października 2013 r. o odrzuceniu skargi A. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej.

W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że 7 marca 2014 r. wydano postanowienie o odrzuceniu zażalenia z uwagi na nieuzupełnienie jakiegokolwiek z braków formalnych wcześniej złożonego zażalenia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia, wniesionego drogą elektroniczną 17 marca 2014 r., w którym skarżący podkreślił poprawność formalną składanych przez niego pism procesowych. Skarżący został zarządzeniem z 11 lipca 2014 r. wezwany do uzupełnienia braków formalnych w postaci podpisania zażalenia, nadesłania odpisu zażalenia oraz uiszczenia wpisu sądowego, które to wezwanie odebrał 18 lipca 2014 r.

Pomimo upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych, nie został nadesłany podpisany egzemplarz zażalenia, ani jego odpis.

Odrzucając zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że braki formalne wniesionego przez skarżącego zażalenia obejmowały brak własnoręcznego podpisu, brak odpisu zażalenia dla organu administracji oraz nieuiszczenie wpisu sądowego. Skarżący został wezwany do uzupełnienia tych braków i pomimo osobistego odebrania wezwania, nie uczynił zadość wezwaniu sądu.

Zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Postanowienie doręczono 19 sierpnia 2014 r., a pismem w postaci elektronicznej, wniesionym poprzez Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej, A. N. wniósł zażalenie na opisane powyżej postanowienie podkreślając, że jego pisma "spełniają wszystkie wymogi ustawowe".

Zarządzeniem z 10 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwał A. N. do uzupełnienia braku formalnego zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2014 r. poprzez podpisanie zażalenia, bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dnia od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Wezwanie doręczono skarżącemu 15 września 2014 r. Na wezwanie skarżący nie udzielił odpowiedzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych zażalenia i nie podpisał go, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza w wyznaczonym w zarządzeniu terminie.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2014 r., I OPS 10/13 (publ. ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz. 70) w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Wykładnia zawarta w uchwale abstrakcyjnej nie ma mocy bezpośrednio wiążącej w konkretnej sprawie, ponieważ nie pozostaje w bezpośrednim związku z postępowaniem toczącym się w konkretnej sprawie. Natomiast w sposób pośredni wiąże ona wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne obowiązane są je respektować. Jeżeli sąd w toku rozpoznania sprawy nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale składu powiększonego, może powstałe zagadnienie prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje pogląd wyrażony w uchwale z 12 maja 2014 r., I OPS 10/13 i nie stwierdza zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., a zatem jest obowiązany respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ogólne warunki formalne jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 cytowanej ustawy, które w tej sprawie nie występują. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Skoro dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to należało skarżącego wezwać do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Ponieważ A. N. nie podpisał własnoręcznie zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, pomimo stosownego wezwania sądu, to takie zażalenie należało uznać za obarczone brakiem formalnym, skutkującym jego odrzuceniem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia.