Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2441/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ; art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2 ; par. 206 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: par. 7, par. 8, par. 6 ust. 3 i 4w zw. z par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 463
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych  warunków posadowienia obiektów budowlanych

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 845/18 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019 r. II SA/Gl 845/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. S., zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następujący stan sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 t.j.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 t.j.), zwanej dalej "k.p.a.", Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-biurowo-usługowego na działce nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Organ uznał, że wymagane prawem warunki do wydania decyzji pozytywnej zostały spełnione.

Na skutek wniesionego przez Skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. (zaskarżoną w tej sprawie), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. W jego ocenie, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2010 r.). Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ nie podzielił także zarzutu Skarżącego, że jego prawo do czynnego udziału w postępowaniu zostało naruszone.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł wskazany na wstępie Skarżący, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając jej naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a. w z art. 30 § 4 k.p.a.; art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 32 ust. 1 zd. drugie Konstytucji oraz art. 144 kodeksu cywilnego; art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z §§ 57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422); art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowiania obiektów budowlanych (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 463), w tym w szczególności jego dyspozycjom: § 7, § 8, § 6 ust. 3 i 4 w zw. z § 4.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej oddalenie nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że podstawowy zarzut skargi sprowadza się do twierdzenia, że Prezydent Miasta [...] wydając pozwolenie budowlane na realizację przedmiotowej inwestycji zaakceptował (zatwierdził) projekt budowlany wbrew wymogom wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), a więc mimo tego, że do projektu nie załączono wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. W odniesieniu do powyższego Sąd wskazał, iż projekt budowlany nie musiał zawierać wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunków posadowienia obiektów budowlanych, stąd nie można postawić im zarzutu braku prowadzenia w tym zakresie ustaleń prowadzonych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Nadto, zdaniem Sądu, Skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu, zaś ewentualne uchybienia w tym zakresie nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd nie uznał także za zasadny zarzutu dotyczącego analizy zacienienia. Podniósł, że pierwotna analiza zacieniania została uzupełniona, a odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego, którego częścią jest przedmiotowa analiza, ponoszą wyłącznie projektant i – w przypadku takiego obowiązku – sprawdzający projekt. Zaś sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Jeśli zatem analiza została zaakceptowana przez projektanta, to poza sferą uprawnień organów architektoniczno-budowlanych, a w ślad za tym i Sądu kontrolującego wydane przez nie decyzje, pozostaje kwestia merytorycznej oceny analizy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarżący, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., Skarżący zarzucił:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na przeprowadzeniu w sprawie postępowania administracyjnego z naruszeniem niżej wskazanych przepisów k.p.a., a to:

a) art. 10 § 1 w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania wstąpienia z mocy prawa strony następcy prawnego J. S. – Skarżącego, a w konsekwencji naruszenia art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w ten sposób, że materiał dowodowy, na którym organ oparł swe rozstrzygnięcie, nie został wzbogacony o istotne, dodatkowe zarzuty i dowody w wyniku pozbawienia Skarżącego możliwości złożenia zastrzeżeń i zarzutów do zalegające w aktach sprawy Analizy zacieniania elewacji wschodniej budynku przy ul. [...][...] z dnia 31 lipca 2017 r. oraz przedłożenia – potwierdzającej ich zasadność – prywatnej Opinii architekta mgr inż. Arch. P. D. wraz z dokumentacją fotograficzną, a także zastrzeżeń i zarzutów, co do kompletności zebranej w sprawie dokumentacji projektowej;

b) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wykazujące, że organy w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe, weryfikując zgodność projektu budowlanego i załączoną doń dokumentację projektowo-techniczną i uzgodnieniową z odnośnymi przepisami określającymi warunki techniczno-budowlane oraz warunki geotechniczne posadowienia obiektów budowlanych dla przedmiotowej inwestycji oraz uwzględniając w procesie inwestycyjnym słuszne interesy wszystkich stron postępowania, w tym zwłaszcza właścicieli nieruchomości sąsiednich do projektowanej inwestycji, która ma być realizowana w ich granicy;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to poprzez:

a) pominięcie przy podejmowaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przepisów art. 32 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RO oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron procesu inwestycyjnego oraz cywilistycznego obowiązku powstrzymania się przez właściciela nieruchomości od działań, które prowadzić będą do zakłócenia ponad przeciętną miarę możliwości korzystania z nieruchomości sąsiednich (tj. w zgodzie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości i stosunków miejscowych), a to poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę – projektu zabudowania działki nr [...] obarczonego nieprawidłowościami, tj. niezgodnego z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, co skutkować będzie – po zakończeniu budowy – naruszeniem wymogów dotyczących przesłaniania i zacieniania budynku stanowiącego własność Skarżącego, określonych w § 13, 57 i 60 pierwszego z cyt. rozporządzeń przez obiekt inwestora oraz stabilności zabudowy z uwagi na brak uczynienia zadość obowiązkom wynikającym wypływającym z drugiego z cyt. rozporządzeń (zwłaszcza § 7);

b) niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) w zw. z przepisami §§ 57-60 oraz §§ 200-206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez przyjęcie, że w realiach sprawy zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z przepisami określającymi warunki techniczno-budowlane;

c) niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz przepisami § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., w tym w szczególności jego dyspozycjom: § 7, 8, 6 ust. 3 i 4 w zw. z § 4 ust. 3 pkt 3d poprzez przyjęcie, że w realiach sprawy zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny tj. posiada wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a ponadto iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych;

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów poniesionych przed Sądem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Skarżący zawarł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej, w piśmie procesowym z dnia 17 maja 2019 r. Skarżący oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia z dnia 7 marca 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była ostateczna decyzja organów architektoniczno-budowlanych zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-biurowo-usługowego na działce nr [...] w [...] przy ul [...]. W zaskarżonym wyroku przyjęto, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie doszło do naruszania zasad postępowania administracyjnego, jak też właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego, stąd też uznano, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stanowisko to jest kwestionowane we wniesionym środku odwoławczym zarzutami naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te nie mogły doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku gdyż ten odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego. W skardze kasacyjnej powołano w tym zakresie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 10 § 1 w zw. z art. 30 § 4 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7 k.p.a.). Zauważyć należy, iż nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie orzeka bowiem na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy Sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami k.p.a. Tego brak we wniesionej skardze kasacyjnej. Już chociażby z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej, które bezpośrednio zarzucają Sądowi naruszenie powołanych przepisów k.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (patrz: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09) - patrz wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. II OSK 2572/20. W zasadzie argumentacja skargi kasacyjnej w ramach zarzucanego naruszenia przepisów k.p.a. stanowi polemikę z ustalonym w sprawie stanem prawnym i faktycznym. Rozważania skargi kasacyjnej w tym zakresie nie wskazują, takich naruszeń ww. norm, pozwalających uznać istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku zamieszczonemu w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia: art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. opisany w pkt 1a petitum kasacji, jak i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. opisany w pkt 1b petitum kasacji, nie mógł być uwzględniony.

Nie jest sporne, w realiach niniejszej sprawy, iż najpierw przymiot strony postępowania przysługiwał J. S., który co potwierdzają akta sprawy, po wszczęciu postępowania brał czynny udział w tym postępowaniu (np.: patrz pismo z 18 kwietnia 2018 r.). Przed organem pierwszej instancji ww. stronę reprezentował syn tj. skarżący M. S., co przyznał organ odwoławczy. Natomiast J. S. zmarł [...] lipca 2016 r., gdy przedmiotowe postępowanie było zawieszone. Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania (z 28 kwietnia 2017 r.) doręczano J. S., bowiem organ nie posiadał wiedzy na temat śmierci ww. Natomiast po ustaleniu spadkobiercy zmarłej strony, organ pierwszej instancji prawidłowo i skutecznie doręczył decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżącemu jak następcy prawnemu zmarłego J. S..

Zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Następstwo, o którym mowa w tym przepisie następuje z mocy prawa z momentem zbycia nieruchomości czy też otwarcia spadku, czyli śmierci dotychczasowej strony. Następstwo procesowe uregulowane powyższym przepisem jest konsekwencją następstwa prawnego w prawie materialnym i polega na wstąpieniu do postępowania innego podmiotu na miejsce podmiotu, który dotychczas był jego stroną. Oznacza zatem, że poprzednik ustępuje z postępowania, a następca wstępuje w jego sytuację procesową, tak jakby od początku był stroną postępowania. Przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 7 października 2021 r. II OSK 248/21) następca prawny wstępuje do postępowania na miejsce dotychczasowej strony, w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. w takim stadium, w jakim postępowanie to znajduje się w chwili jego zgłoszenia się, co w szczególności oznacza, iż wszystkie czynności procesowe dokonane przed zaistnieniem następstwa przez organ lub poprzednika prawnego pozostają ważne (wiążące) i nie muszą być powtarzane - patrz wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r. I OSK 3960/18.

W realiach tej sprawy nie można powoływać się na naruszenie art. 30 § 4 k.p.a., skoro organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w tym następcę prawnego zmarłego J. S. (co potwierdza wypis z rejestru gruntów znajdujący się w aktach sprawy) i skutecznie doręczył decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Przywoływane w motywach skargi kasacyjnej przesłanki niedoręczenia Skarżącemu postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w opisanych wyżej okolicznościach nie mogą skutecznie uzasadniać przyjęcia naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, skoro jest to postanowienie nie tamujące prowadzenie postępowania.

Podobnie nie stanowi naruszenia tej normy prawa procesowego, mającej istotny wpływ na wynik sprawy czyniony zarzut uniemożliwienia Stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. W szczególności uwarunkowania wynikające z okoliczności tej sprawy nie pozwalają na uwzględnienie zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie. Co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyroki NSA: z 6 maja 2016 r. sygn. II GSK 2905/14, z 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, z 24 maja 2007 r. sygn. II GSK 4/07, z 23 listopada 2007 r. sygn. I OSK 1614/06 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. FPS 6/04 opubl. w ONSAiWSA 2005/4/66, podjęta na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., regulacji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy.

Natomiast w kasacji zaznaczono, że Skarżący pozbawiony został możliwości złożenia zastrzeżeń i zarzutów do zalegającej w aktach Analizy zacieniania elewacji wschodniej budynku przy ul. [...]z dnia 31 lipca 2017 r. oraz przedłożenia – potwierdzającej ich zasadność – prywatnej Opinii architekta mgr inż. arch. P. D. z 5 września 2018 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, a także zastrzeżeń i zarzutów, co do kompletności zebranej w sprawie dokumentacji projektowej.

Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy - patrz wyrok NSA z dnia 27 października 2021 r. III OSK 4262/21. To na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywoływane w kasacji zastrzeżenia wobec zgromadzonego materiału dowodowego tej sprawy w zakresie omawianego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. stanowią wyłącznie polemikę z tym materiałem dowodowym, a nie świadczą zaś o wykazaniu w realiach tej sprawy o zaistnieniu związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. a wynikiem sprawy. Wbrew stanowisku Skarżącego wynik postępowania administracyjnego pozostaje niezmienny.

Poza tym należy podnieść, iż na początkowym etapie przedmiotowego postępowania do projektu budowlanego dołączona została analiza zacienienia elewacji wschodniej budynku [...]dla budowy budynku handlowo–usługowo-biurowego z 30 marca 2014 r. Analiza ta był kwestionowana przez J. S., który w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r. podważył jej prawidłowość, precyzyjnie oznaczając w odniesieniu do niej w punktach swoje zastrzeżenia. To na skutek tych zastrzeżeń opracowano nową dnia 31 lipca 2017 r Analizę zacienienia elewacji wschodniej budynku [...] dla budowy budynku handlowo – usługowego - biurowego [...] ul. Staszica dz. nr [...]. Zatem ponowna analiza zacienienia wykonana został w uwzględnieniu wniosku Skarżącego (jako następcy prawnego) jeżeli uwzględni się efekt następstwa prawnego. Z kolei złożona przy wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prywatna opinia, opracowana na zlecenie Skarżącego, a wykonana dnia 5 września 2018 r. (opinia architekta P. D.), kwestionująca prawidłowość ostatniej z tych opinii, wykonana została już po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie przez organ odwoławczy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta wskazuje, iż strona miała dostęp do spornej analizy zacienienia i mogła skutecznie na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego kwestionować jej prawidłowość. Weryfikacja akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że na etapie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy informował Skarżącego o nowym terminie rozpoznawania odwołania (zgodnie z 36 k.p.a.– patrz pismo z dnia 5.09.2017 r. znak IFXIV.7840.1.76.2017), a to pozwala na przyjęcie tezy, że Skarżący mógł skutecznie w tym czasie podnosić zastrzeżenia w odniesieniu do kwestionowanej analizy zacieniania. Tym samym w okolicznościach tej sprawy jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji nie doszło do naruszenia w postępowaniu prowadzonym przez organy art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a., bowiem strona miała zapewniony udział w postępowaniu, zaś ewentualne uchybienia w tym zakresie nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Z kolei inne uwagi podniesione wobec projektu budowlanego nie uzasadniają tezy o istniejącym naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. mający do tego wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. postawiony w skardze nie zawsze zostanie uwzględniony. Jednym z warunków uwzględnienia takiego zarzutu jest bowiem wykazanie przez Skarżącego, że strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie, co słusznie przyznał Sąd pierwszej instancji.

Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7 k.p.a. opisany w pkt 1 b petitum skargi kasacyjnej. Zarzut kasacji w tym zakresie zmierza do wykazania, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Analiza akt sprawy zaś nie potwierdza tego zarzutu. Wbrew temu zarzutowi decyzja organu pierwszej instancji posiada wszystkie elementy składowe decyzji administracyjnej z art. 107 § 1 k.p.a. podobnie jak i zaskarżona decyzja. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem. Rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Prawidłowe rozstrzygnięcie jako element decyzji administracyjnej musi być zredagowane w sposób jasny i zrozumiały dla adresata decyzji i niewymagający dodatkowych wyjaśnień ze strony organu. Tak jest w rozpoznawanej sprawie. Podobnie jest w przypadku zamieszczenia niezbędnego uzasadnienie w każdej z tych decyzji. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zarówno uzasadnienie organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego poddaje się niezbędnej weryfikacji pozwalając łącznie z aktami sprawy prześledzić prawidłowość rozumowania organów architektoniczno-budowlanych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że aby wypełnić dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. w pierwszej kolejności należy ustalić stan faktyczny a następnie nie wystarczy podać podstawę prawną ale również trzeba ją wyjaśnić. Z treści zaskarżonych decyzji wynika ustalony przez organy stan faktyczny miarodajny dla rozstrzygnięcia, oraz podstawa prawna rozstrzygnięć.

Natomiast z dyspozycji art. 7 k.p.a. wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń Skarżącego, które nie zostały należycie uprawdopodobnione - wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r. II OSK 1446/14. Uwagi te zostały uczynione albowiem strona konsekwentnie podnosi w szczególności zarzut niewyjaśnienia kwestii przesłaniania i zacieniania budynku stanowiącego własność Skarżącego, jak i nieprzeprowadzenia wymaganych, jego zdaniem, badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co już wyżej wykazano kwestia przesłaniania i zacieniania budynku Skarżącego, była od początku tego postępowania badana przez organy architektoniczno-budowlane. Już do projektu budowlanego złożonego w sprawie przedstawiono pierwotną analizę w tym zakresie sporządzoną dnia 30 marca 2014 r. Zastrzeżenia zgłoszone przez J. S. w odniesieniu do tej analizy spowodowały konieczność opracowania kolejnej. Taką wykonała (opracowała) dnia 31 lipca 2017 r. architekt D. S. posiadająca do tego wymagane uprawnienia. Z wniosków tej analizy w sposób niesporny wynika, iż w okolicznościach tej sprawy nowoprojektowana zabudowa nie zmienia istotnie istniejącej już sytuacji zacieniania elewacji wschodniej budynku [...][...], a zaistniała różnica zgodna jest z wymaganiami warunków technicznych - § 60 ust. 1 i 2. Wskazano, iż elewacja budynku [...]po lewej stronie wysunięcia klatki schodowej – okna 1a,1b, 2a, zacieniana jest przez istniejącą zabudowę sąsiednią (oficyna [...]) a pozostałe okna są wystarczająco nasłonecznione. Elewacja po prawej stronie wysunięcia klatki schodowej okna 1c, 2c, 3c zacieniane są przez istniejąca zabudowę sąsiednią (budynek [...]) i przez klatkę schodową należącą do budynku [...]. Jednocześnie nowoprojektowana zabudowa spełnia warunki odległości od innych obiektów ze względu na przesłanianie zgodnie z § 13 ust.1,2,4. Warunków tych nie spełnia natomiast istniejąca zabudowa na sąsiednich działkach i sam budynek [...].

Wojewoda Śląski orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, zweryfikował przedłożoną przez inwestora dokumentację projektową przede wszystkim pod kątem spełnienia wymagań określonych w przepisach art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Motywując rozstrzygnięcie organ przedstawił wymagane rozważania, a zarazem prawidłowe stanowisko w kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu a także ustosunkowując do zarzutów odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji zawarto też rozważania co do zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że osoby uprawnione opracowały i sprawdziły projekt budowlany, a także iż złożyli oświadczenie o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane tj oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Kompleksowa analiza zatem projektu budowlanego pozwoliła, w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, w pełni zaaprobować również ustalenia, że projektowana zabudowa spełnia wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 i 60 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA- patrz wyrok z dnia 15 listopada 2019 r. II OSK 3304/17- obowiązkiem organu administracji rozpatrującego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest zbadanie zgodności projektu budowlanego tylko z tymi przepisami techniczno-budowlanymi, które regulują kwestie związane z zagospodarowaniem działki lub terenu. Odpowiedzialność za zapewnienie zgodności projektu budowlanego z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi spoczywa na autorze tego projektu. Oczywiście, jeśli w toku postępowania pojawią się uzasadnione wątpliwości, co do zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami techniczno-budowlanymi, to organ administracji wątpliwości te powinien przed udzieleniem pozwolenia na budowę wyjaśnić. Na istnienie takich wątpliwości może też wskazywać strona postępowania.

Takie wątpliwości były zgłaszane w toku prowadzonego postępowania co do kwestii właśnie przesłaniania, zacieniania działki sąsiedniej planowanym obiektem, lecz zostały one, zdaniem NSA, wyjaśnione ostatecznie opracowaną analizą z dnia 31 lipca 2017r. Nie jest sporne w sprawie, iż przedmiotowy projekt budowlany sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania. Projekt ten zawierał oświadczenie projektanta o zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej zaś elementem składowym tego projektu była analiza zacieniania sąsiednich budynków. Należy więc podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż jeśli zatem analiza została zaakceptowana przez projektanta, to poza sferą uprawnień organów architektoniczno-budowlanych, a w ślad za tym i Sądu kontrolującego wydane przez nie decyzje, pozostaje kwestia merytorycznej oceny analizy.

Przedstawiona na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przez Skarżącego opinia z dnia 5 września 2018 r. (arch. P. D.), w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogła być uwzględniona w sprawie, jak też nie mogła wpłynąć na ocenę zaskarżonego wyroku. Z uwagi na termin jej sporządzenia, organ odwoławczy nie miał możliwości ustosunkowania się do niej. Natomiast kontrola legalności zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2018 r. przez Sąd administracyjny przeprowadzana jest według stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania decyzji ostatecznej dlatego też przedstawiona opinia z dnia 5 września 2018 r. nie mogła być brana pod uwagę przy badaniu prawidłowości podjętej w sprawie decyzji ostatecznej. Nadto należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż opinia ta ma charakter prywatny, a ponadto osoba która ją przygotował nie wykazała, że ma wymagane w tym zakresie uprawnienia budowlane. Skarga kasacyjna na stronie 9 wskazuje, że skarżący zaoferował Sądowi opinię sporządzoną przez osobę posiadającą widomości specjalne i wymagane prawem uprawnienia, lecz poza tym stwierdzeniem nie przedstawiono wiarygodnego dowodu na potwierdzenie tej tezy, co jednak nie oznacza, iż to opracowanie z dnia 5 września 2018 r. sporządzone zostało przez osobę mającą do tego wymagane uprawnienia. Poza tym, w ocenie Sądu odwoławczego w toku prowadzonego postępowania w tej sprawie podjęto niezbędne kroki do wyjaśnienia istotnych kwestii związanych w szczególności z prawidłowym zastosowanie ww. przepisów § 13, 57-60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatem nie można skutecznie zarzucić organom naruszenie przepisów w tym zakresie w odniesieniu do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono, że przedmiotowa dokumentacja nie zawiera badań geologiczno- inżynierskich oraz geotechnicznych posadowienia obiektu. Już w skardze do Sądu pierwszej instancji podniesiono zarzut, iż wydano pozwolenie na budowę wbrew wymogom wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a więc mimo tego, że do projektu nie załączono wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego i zarzut ten jest ponownie formułowany w skardze kasacyjnej. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie ma najmniejszych wątpliwości, iż w zaskarżonym wyroku, prawidłowo odniesiono się do tego zarzutu, zasadnie go nie podzielając.

Należy jednoznacznie podkreślić, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest kwestionowane, iż zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje w szczególności kwestii warunków i sposobu posadowienia budynku, prawidłowości ustalenia kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego oraz wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne porównaj wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r. II OSK 940/07.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W art. 34 ust. 3 pkt 4 omawianej ustawy zamieszczony został wymóg zawarcia w projekcie budowlanym w zależności od potrzeb wynikających ze specyfiki uwarunkowań danego terenu wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Z tej normy należy wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego i to od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań. Oczywiście w pewnych szczególnych uwarunkowaniach glebowych lub terenowych będzie konieczne zlecenie odpowiedniej ekspertyzy przez posiadających wymagane kwalifikacje ekspertów, zaś wyniki tych ekspertyz powinny być dołączone jako materiał dowodowy do projektu budowlanego- patrz wyrok NSA z dnia 4 lipca 2019 r. II OSK 757/19. Co do zasady nie ma zaś potrzeby sporządzenia takiej ekspertyzy na działce gruntu, gdy działki sąsiednie są zabudowane obiektami podobnymi do tego, który ma powstać - porównaj wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. II OSK 1740/11.

Zatem mając ww. normę na uwadze przyjąć należy, że w zależności od potrzeb projekt budowlany, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych i to projektant konstrukcji obiektu budowlanego decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno-inżynierskich. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań- porównaj wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. II OSK 1510/16. To stanowisko wyrażane w orzecznictwie NSA jest w pełni aprobowane przez skład orzekający w tej sprawie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej z normy poustawowej a to § 7, 8, 6 ust. 3 i 4 czy § 4 ust. 3 pkt 3d rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, nie można wyprowadzić obowiązku obligatoryjnego dołączenia do dokumentacji projektowej wyników badań i opinii geotechnicznej dla obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych w tym nawet dla domów jednorodzinnych (strona 14 motywów skargi kasacyjnej)

W niniejszej sprawie, co jest bezsporne, projektant nie wskazał na potrzebę dołączenia do projektu budowlanego wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej co do niekompletności projektu budowlanego przedłożonego w niniejszej sprawie z uwagi na brak tych badań. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, kwalifikacja obiektów do określonej kategorii geotechnicznej dokonywana jest w oparciu o kilka różnych kryteriów, a nie tylko w oparciu o kryterium wysokości budynku, na co powołuje się Skarżący. Zatem brak badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych nie stanowi o naruszenia prawa wskazywanego przez Skarżącego skoro nie zachodziła konieczność dołączenia takich wyników do dokumentacji projektowej. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie stanowi wyłącznie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym poglądem Sądu pierwszej instancji.

Reasumując dotychczasowe rozważania to zarzuty skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowanie i błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z przepisami §§ 57-60 oraz §§ 200-206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. należało uznać za nieusprawiedliwione. Nie można bowiem w okolicznościach tej sprawy przyjąć, by zatwierdzony projekt budowlany był sprzeczny z wskazywanymi przepisami warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo jedynie na marginesie należy zaznaczyć, iż w zarzucie tym powołano się na naruszenie § 200-202 tych warunków (w zakresie urządzeń dźwigowych), które to uregulowania nie dotyczą bezpieczeństwa konstrukcji a to jest przecież kwestionowane skargą kasacyjną. Nie jest również tym samym usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowanie i błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 7, 8, 6 ust. 3 i 4 w zw. z § 4 ust. 3 pkt 3d rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawienia obiektów budowlanych. W realiach tej sprawy skoro to projektant konstrukcji obiektu budowlanego decydował o tym, czy występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechnicznych, a potrzeby takiej nie ujawniono, to nie można zasadnie powoływać się na naruszenie ww. przepisów. Natomiast na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zobowiązanie inwestora przez organ do wykonania takich badań nie było możliwe - a tego oczekiwał Skarżący. Poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano, iż w sprawie zachodzą szczególne uwarunkowaniach glebowe lub terenowe uzasadniające dokonanie odmiennej oceny w tym zakresie niż uczyniono to w zaskarżonym wyroku. Nie jest więc uzasadniona teza przywoływana we wniesionym środku odwoławczym, iż zatwierdzony projekt nie jest kompletny.

W tych okolicznościach sprawy skoro ww. zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, to tym samym wyprowadzony z tych naruszeń § 13, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak i § 7 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawienia obiektów budowlanych, zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP. (wszyscy maja prawo do równego traktowania przez władze publiczne) oraz art. 144 k.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał w jakimkolwiek stopniu złamania wyżej wymienionej zasady przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy a przede wszystkim nie określił na czym polega "dokonane" przez organy odstępstwo od zasady równości. Poza tym w przypadku wydania decyzji o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę i udzieleniu pozwolenia na budowę w zgodzie z powszechnie obowiązującym prawem nie możne prowadzić do naruszenia norm prawa wyżej wskazanych.

Reasumując zaznaczyć należy, iż przedstawione wyżej rozważania pozwalają uznać zarzuty wniesionego środka odwoławczego za nieusprawiedliwione. Tym samym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji zgodnie z wnioskami złożonej kasacji.

Z tych powodów orzeczono o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.