Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 134/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Bartosz Barczyk po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 889/17 w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Łd889/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę B.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z B.S. r. nr [...] wydaną w trybie nadzwyczajnym po wznowieniu postępowania, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. wydaną w trybie odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] r.nr [...], określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2012 r. w kwocie 322.701,00 zł i odmawiającej stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za miesiąc kwiecień 2012 r. w kwocie 106.386,00 zł.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarga jest niezasadna.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowiło rozstrzygnięcie, czy zaistniały przewidziane prawem podstawy wznowienia postępowania administracyjnego oraz uchylenia ostatecznej decyzji, którą określono skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r. w kwocie 322.701 zł. i odmówiono stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za ten miesiąc w kwocie 106.386 zł.

Z treści wniosku o wznowienie postępowania wynika, że w ocenie Skarżącego kasacyjnie, organy celne w decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek błędnie uznały, iż produkowany przez stronę wyrób nie jest piwem, klasyfikowanym do kodu CN 2203 00, gdyż jednym ze składników wykorzystywanym do jego produkcji jest słód i wyrób ten powinien być klasyfikowany jako napój fermentowany z pozycji CN 2206, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z uwagi na to, że udział procentowy ekstraktu słodu w gotowym wyrobie był mniejszej niż 50%.

Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością faktyczną w odniesieniu do postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie jest fakt zaaprobowania przez brytyjskie i francuskie organy celne zastosowanej przez podatnika klasyfikacji wyrobu, poprzez wydanie decyzji stanowiących wiążącą informację taryfową ("WIT"), które to dokumenty stanowią nowy dowód w sprawie, jak również potwierdzają istnienie nowej okoliczności istniejącej w dniu wydawania decyzji, a która nie była znana organowi. Są to cztery dokumenty WIT wydane przez władze brytyjskie na wniosek A., w których wskazany był udział procentowy (tj. 7%) ekstraktu słodu w gotowym wyrobie. Brytyjski organ celny dokonał klasyfikacji tego wyrobu do kodu CN 2203. Ponadto, na wniosek z dnia [...] złożony przez B., władze francuskie wydały WIT dla towaru produkowanego przez podatnika do kodu CN 2203, którego treść potwierdza rozstrzygnięcia zawarte w WIT wydanych uprzednio przez brytyjską administrację celną, dla towarów o analogicznym składzie. Towar opisany w załączonych dokumentach WIT zawiera mniej niż 50% słodu w całym ekstrakcie, a mimo to został przez brytyjskie i francuskie organy administracji zaklasyfikowany do kodu CN 2203.

Według skarżącego w sprawie zaistniały więc przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201) dalej zwana " Ordynacja podatkowa" lub "O.p.", tj. z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem Sądu I instancji , analizując w ramach badania podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. powołane przez skarżącego dowody i okoliczności, organ odwoławczy spełnił wymogi stawiane mu wyżej wskazanymi przepisami i prawidłowo uznał, iż warunki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie zostały spełnione.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd I instancji zgodził się z organem, że przedstawione przez stronę dokumenty - t.j.: WIT o nr: [...] z dnia [...] r., [...], nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] r.

Wiążąca Informacja Taryfowa Nr [...] z dnia [...] r., wydana przez brytyjskie służby celne dla towaru o kodzie CN 2203, chociaż jako dokument istniała w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w L. - tj. [...] r. i nie była znana organowi, to z uwagi na fakt, iż nie została wydana wniosek B. lecz na wniosek innego podmiotu (B. Ltd), a produkt opisany w tej informacji jest podobny lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie (produkt opisany w WIT ma inną ilość ekstraktu słodowego i zawiera purynę), nie mogła stanowić podstawy do zmiany ostatecznej decyzji.

Sąd i instancji wyraził pogląd, iż WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowo, przedmiotowo i czasowo. Z WIT wynikają bowiem prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację, jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane i dopiero od momentu jej wydania. Wiążąca Informacja Taryfowa Nr [...] z dnia [...] r. nie mogła wobec tego wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] r., gdyż wydana została po dniu zaistnienia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które miały miejsce w 2012 r., nie została wydana wniosek B., a produkt opisany w tej informacji jest podobny, lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie.

W przypadku natomiast WIT o nr: [...], Sąd I instancji podkreślił, że zostały one wydane w listopadzie 2014 r., czyli po zakończeniu postępowania, o którego wznowienie wnosi strona, a ponadto wydane zostały dla innego podmiotu, niż strona postępowania. Także w przypadku Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia [...] nr [...], wydanej przez francuskie organy celne, Sąd I instancji zauważył, że skoro wydana została w kwietniu 2015 r., to nie może mieć zastosowania do czynności mających miejsce przed datą jej wydania, a ponadto - jak wykazał organ - wyrób opisany w tym dokumencie nie dotyczy tego samego wyrobu, co będący przedmiotem sporu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r.

W zakresie natomiast przedstawionej przez skarżącego WIT z dnia [...] (k. 114 - 127) wydanej przez Republikę Francuską, dotyczącej klasyfikacji produkowanego przez B. produktu, przyporządkowującej ten produkt do kodu CN 2203, Sąd również uznał, że nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Decyzja wydana bowiem przez Republikę Francuską w dniu [...] wywołuje ewentualne skutki na przyszłość, a nie do postępowań toczących się przed jej wydaniem.

Mając powyższe na uwadze WSA w Łodzi stwierdził, że o zaklasyfikowaniu produkowanego przez stronę napoju alkoholowego zadecydował stosunek procentowy w brzeczce nastawnej składników niesłodowanych do składników słodowanych, który został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Uznając, co było przedmiotem rozważań powyżej, że klasyfikacja taryfowa produkowanego przez skarżącego produktu została dokonana z zachowaniem wszelkich reguł klasyfikacyjnych, a wnioski organów w zakresie odmowy przyporządkowania produkowanego wyrobu do pozycji CN 2203 są jak najbardziej uprawnione, Sąd nie będąc związanym treścią WIT wydanej przez Republikę Francuzką w dniu [...] z przyczyn wskazanych wyżej, uznał, że pozostaje ona bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organów podatkowych (...)".

Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty Sąd I instancji zgodził się z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, iż brak jest podstaw do zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w L. nr [...] z dnia [...] r. Przedstawione przez stronę dowody, które miały być podstawą do wzruszenia ostatecznej decyzji nie posiadają waloru istotności dla sprawy i nie mogą mieć wpływu na odmienne jej rozstrzygnięcie.

Ponadto odnosząc się do zarzutu skargi co do błędnego niezastosowania przez organ art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż nie jest możliwe wznowienie postępowania Sąd I instancji wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż postępowania administracyjne na wniosek strony z dnia 28 maja 2015 r. zostało przez organ wznowione, jednak dokonana ocena załączonych do tego wniosku dokumentów, doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] r. nr [...]. Przedstawione przez stronę dokumenty WIT stanowią jedynie stanowisko francuskich i brytyjskich organów celnych i nie są w żaden sposób wiążące dla polskich organów celnych, skoro wszystkie wydane zostały po dniu zaistnienia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które miały miejsce w 2012 r.

Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokowi zarzucono naruszenie: przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. - przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń prawa, których dopuściły się organy celne w toku postępowania, a polegających na:

1) naruszeniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż nie została w niniejszej sprawie wypełniona przesłanka "istotności" nowych okoliczności faktycznych;

2) naruszeniu art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmienne stosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. do analogicznych stanów faktycznych i tym samym różne traktowanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podmiotów prawa w podobnym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., co nakazywało rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych przez stronę. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając art. 193 zd. drugie p.p.s.a., odniósł się wyłącznie do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wobec czego, stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjną był zobowiązany do wskazania konkretnych przepisów prawa oraz wyjaśnienia, na czym polega ich naruszenie i dodatkowo – wykazania, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie w sprawie byłoby inne.

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 383/05, CBOSA). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, które dla potrzeb rozpatrywanej sprawy nie mogły mieć w znacznej części znaczenia.

Odnosząc się do zarzutów środka odwoławczego na wstępie należy przypomnieć i podkreślić, że przedmiotem tego postępowania sądowego nie jest sprawa w przedmiocie określenia Skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego lub stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym lecz sprawa w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania.

Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym wzruszenie decyzji, pomimo jej ostateczności. Stanowi więc wyjątek od generalnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 O.p. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie postępowania podatkowego należy traktować ściśle, a zastosowanie do nich wykładni rozszerzającej nie jest dopuszczalne. Tryb ten uregulowany został w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Przepisy tej ustawy uzależniają możliwość skorzystania z trybu wznowieniowego od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych, a mianowicie: rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną i wystąpienia co najmniej jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. prawnych podstaw wznowienia postępowania. Choć administracyjne postępowanie wznowieniowe pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem sprawy prowadzonej uprzednio w trybie zwyczajnym, to nie jest ono jednak ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu tych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia W przedmiotowej sprawie ramy prawne poddanego kontroli Sądu pierwszej instancji postępowania organów podatkowych wyznaczał wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania, oparty o przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Nie można jednak zapomnieć, że organ podatkowy prowadząc, jak w sprawie niniejszej, postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawą wznowienia zawartą we wniosku. Oznacza to, że nie może odnosić się do innych podstaw, niewskazanych przez stronę, gdyż organ dysponentem postępowania jest jedynie w przypadku gdy takowe wszczął z urzędu (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 IV 2018 r. II FSK 1594/16, publ. baza LEX nr 2502492).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle powołanego przepisu, wznowienie postępowania wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto, okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei, przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja - co do swej istoty - odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W każdym przypadku wznowienia postępowania organy podatkowe mają zatem obowiązek ustalenia, czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych oraz czy w sprawie ujawnił się nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., i czy jest on na tyle istotny, że może to być uznane za podstawę do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji, ocenił analizując w ramach podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. powołane przez skarżącego dowody i okoliczności, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że warunki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie zostały spełnione i w konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z art.151 należało uznać za bezzasadne.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że przedstawione przez stronę dokumenty - t.j.: WIT o nr: [...] z dnia [...] r., [...], nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] r.

Z treści art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 2, Tom 4, str. 307 )– dalej jako "WKC" oraz art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.;) dalej: " RWKC " w zw. z art. 7b ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.), jak i z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE (v. wyrok z 15 września 2005 r. w sprawie C- 495/03; z 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-153/10 - www.eur-lex.europa.eu) wynika, że WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowe (wiąże organ w stosunku do podmiotu, na którego rzecz została wydana), przedmiotowe (wiąże organ w odniesieniu do towaru objętego informacją) oraz czasowe (wiąże organ w okresie obowiązywania informacji). Oznacza to, że WIT wywiera skutek jedynie w odniesieniu do jej posiadacza lub jego przedstawiciela i jedynie w odniesieniu do towarów, które są w niej wskazane, a co ważne w czasie jej obowiązywania. Innymi słowy WIT nie ma zastosowania ani do towarów przed jej wydaniem, ani do towarów po upływie czasu jej obowiązywania. Nadto, zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) RWKC posiadacz WIT może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-153/10 TS wyraził pogląd, iż w ramach postępowania dotyczącego poboru należności celnych osoba zainteresowana może sprzeciwić się temu poborowi, przedstawiając tytułem środka dowodowego wiążącą informację taryfową udzieloną w odniesieniu do takich samych towarów w innym państwie członkowskim, przy czym taka wiążąca informacja taryfowa nie wywiera właściwych jej skutków prawnych. Zadaniem sądu krajowego jest natomiast ustalenie, czy odpowiednie przepisy proceduralne danego państwa członkowskiego zezwalają na posługiwanie się takim środkiem dowodowym (por. pkt 44; pkt 2 sentencji oraz pkt 47, pkt 49, pkt 50; pkt 3 sentencji).

Konkludując można więc rzec, że z WIT wynikają prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. Ponadto ochrona WIT nie rozciąga się wstecz. Stąd WIT wydana na rzecz jednego podmiotu nie tworzy prawa dla innego podmiotu i nie odnosi tego prawa wstecz. Nie oznacza to oczywiście, że WIT nie powinna być w żaden sposób uwzględniana przez sądy czy organy celne. Jeśli bowiem została wydana WIT dla innego podmiotu przez władze krajowe czy też przez władze innego państwa członkowskiego, czy też na późniejszy okres, o odmiennej treści, to powinno to skłonić organ do zachowania szczególnej ostrożności. Ocena braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania Nomenklatury Scalonej powinna bowiem uwzględniać wyrażone w tym zakresie stanowisko innych organów czy to krajowych czy unijnych. Stąd też przy uznaniu, że wyrażone w WIT stanowisko jest prawidłowe byłoby wskazane uwzględnić treść takiej WIT przy rozpoznawaniu innej sprawy, mimo że formalnie organ nie byłby nią związany, aby nie naruszyć zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzać organy administracji.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w stanie sprawy wskazane przez stronę WIT–e nie mogły być uwzględnione z następujących powodów.

Wiążąca Informacja Taryfowa Nr [...] z dnia [...] r. nie mogła wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] r., ponieważ:

1) WIT została wydana w grudniu 2013 r. przez co nie mogła mieć odniesienia do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które miały miejsce w 2012 r.

2) nie została wydana na wniosek B., lecz na wniosek innego podmiotu (B. Ltd).

3) produkt opisany w tej informacji jest podobny, lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie (produkt opisany w WIT - inna ilość ekstraktu słodowego, zawiera purynę).

Z kolei dokumenty WIT o nr: [...] r., zostały wydane w listopadzie 2014 r., czyli po zakończeniu postępowania, o którego wznowienie wnosi strona, a ponadto wydane zostały dla innego podmiotu, niż strona postępowania.

Następna powołana we wniosku Wiążąca Informacja Taryfowa z dnia [...] nr [...], wydana przez francuskie organy celne, w kwietniu 2015 r., również nie może mieć zastosowania do czynności mających miejsce przed datą jej wydania, a ponadto wyrób opisany w tym dokumencie nie dotyczy tego samego wyrobu, co będący przedmiotem sporu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r. We wniosku o wydanie ww. WIT w polu dotyczącym składu towaru wnioskujący wskazał bowiem: "granulat chmielu - 1 litr". Z kolei w aneksie nr [...] do akt weryfikacyjnych B., będących dowodem w sprawie nr [...] wskazano, iż "do tak przygotowanej brzeczki dodany zostanie ekstrakt chmielowy (...) Ilość preparatu chmielowego w postaci jego ekstraktu będzie tak dobrana aby dodatek a kwasów wynosił 1,6 - 1,9 g/l hl brzeczki 12° Plato".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, granulat chmielu oraz ekstrakt chmielu to dwie różne postacie chmielu i powołana przez Skarżącego WIT nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Za bezzasadne więc należało uznać zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Nie mogło też dojść do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który nie został w sprawie zastosowany, nie mogło więc dojść do jego naruszenia przez Sąd I instancji.

Odnosząc się do naruszenia art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmienne stosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. do analogicznych stanów faktycznych i tym samym różne traktowanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podmiotów prawa w podobnym stanie faktycznym, wskazać należy, iż nie mógł on odnieść zamierzonego skutku. W rozpoznawanej sprawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p został prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. Nawet gdyby przyjąć, że rzeczywiście w innych sprawach organy dopuściły się niewłaściwego zastosowania przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i w konsekwencji naruszenia art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, to jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, fakt dopuszczenia się przez organy błędów w stosowaniu prawa w innych postępowaniach, nie oznacza, że zasada zaufania do organów podatkowych zawarta w art. 121 § 1 O.p. ma realizować się poprzez powielanie tych błędów w kolejnych sprawach.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r. poz. 1804).