Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 602/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 168 par. 3, art. 170, art. 183 par. 1, art. 185 par. 1, art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 54 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 56
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi M. O, T. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r., II OSK 897/09 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) działając w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, który zapadł w sprawie ze skargi M. O. i T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w P.

Powyższy wyrok NSA zapadł w następującym stanie faktycznym:

Pismem z [...] czerwca 2005 r. "A" sp. z o.o. (dalej Inwestor bądź "A") wniosła o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim - polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - kod stacji [...] działce. K. na działce nr ewid. [...] w miejscowości D., w gminie O. Do wniosku załączono: raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej; kopię mapy informacyjnej w skali 1:1000 (k. 6 akt administracyjnych).

W dniu [...] lipca 2005 r. Wójt Gminy O. (dalej Wójt), powołując art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w związku z wnioskiem Inwestora informując, że zainteresowani mogą zapoznać się z wnioskiem i składać wyjaśnienia w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia (k. 7 akt administracyjnych).

W piśmie, które wpłynęło do Urzędu Gminy O. w dniu [...] lipca 2005 r. pełnomocnik Inwestora wniósł o rozpatrywanie wniosku zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień składania wniosku (k.16 akt administracyjnych).

Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Wojewoda W. uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej w zakresie ochrony gruntów rolnych (k. 35 akt administracyjnych). Powiatowy Zarząd Dróg w K. postanowieniem z [...] października 2005 r. (nr [...]) uzgodnił projekt pod względem komunikacyjnym (k. 37 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] Wójt Gminy O. ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. K. (k. 39 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO) uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzgodnienia decyzji z Marszałkiem Województwa W. Postanowieniem z [...] lutego 2006 r. Marszałek Województwa W. uzgodnił ową lokalizację w zakresie zadań samorządowych (k. 43 akt administracyjnych). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] Wójt Gminy O. ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej D. K. (k. 45 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego stanowiska SKO podało, że zaskarżona decyzja została oparta o materiał dowodowy, który w najbardziej istotnej dla sprawy części - szkodliwego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na ludzi i środowisko, nie dotyczy zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (k. 57 akt administracyjnych).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Wójt Gminy O. po raz kolejny ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (k. 63 akt administracyjnych).

W uzasadnieniu decyzji Wójt stwierdził, że zgodnie z wnioskami raportu, rozbudowa stacji bazowej "A" nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych) i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883). Do decyzji załączono dwie mapy w skali 1:100 (brak wskazania rodzaju mapy) i mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2006 r., podzielając zawarte w niej stanowisko (k. 69 akt administracyjnych).

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06 WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia 7 sierpnia 2006 r. (k. 49-56 akt II SA/Po 754/06).

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t j. Dz.U. 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) organem właściwym do wydania uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., zwaną dalej upzp) jest starosta a nie wojewoda, który w przedmiotowym postępowaniu dokonał uzgodnienia postanowieniem z 14 października 2005 r. Sąd nadto zwrócił uwagę, że w części graficznej decyzji nie oznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie określonej w art. 54 ust. 3 upzp.

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2007 r. nr [...] Starosta K. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji (k. 80 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Wójt Gminy O. "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem (k. 83 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] września 2007 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (k. 88 akt administracyjnych).

W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji dokonał w prawidłowy sposób uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych z właściwym organem - Starostą K., który postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r. uzgodnił lokalizację inwestycji na działce nr [...] (obręb D.) w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wójt nie uwzględnił natomiast drugiego ze wskazań zawartych w wyroku WSA, a mianowicie nie załączył do części graficznej decyzji mapy wyznaczającej linie rozgraniczające teren inwestycji. Winna to być kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Wójt Gminy O., na podstawie art. 4 ust.2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 w związku z art. 54 upzp, "A" spółka z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] UMCS. K. -[...] (k. 92 akt administracyjnych).

SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołań M. i T. O. i M. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] kwietnia 2008 r. (k. 99 akt administracyjnych).

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że zgodnie z wnioskami raportu o oddziaływaniu na środowisko, rozbudowa stacji bazowej "A" nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych) i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 r., nr 192, poz. 1883). W oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz w oparciu o analizę informacji zawartych we wniosku określono warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, pole elektromagnetyczne stwarzające potencjalne zagrożenie dla ludzi, nie wykracza poza granice nieruchomości, na której zlokalizowano stację, a tym bardziej nie wystąpi w miejscach zamieszkania i przebywania ludzi.

Na powyższą decyzję skargę do WSA w dniu [...] lipca 2008 r. złożyli M. O. i T. O. podnosząc zarzut, że przedmiotowa inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia członków ich rodziny i całej społeczności, tym bardziej że podobna inwestycja już została wybudowana w ich miejscowości (k. 3-4 akt II SA/Po 664/08).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji (k. 10-15 akt II SA/Po 664/08).

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r. II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 42-47 akt II SA/Po 664/08).

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że uwzględnił skargę z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu.

Zdaniem WSA, organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 r., nr 254, poz. 2573 ze zm, zwaną dalej poś), w brzmieniu obowiązującym w chwili składania wniosku przez Inwestora.

Zgodnie art. 56 upzp, zamierzenie lokalizacyjne musi być zgodne z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami poś. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 2004 r., nr 257, poz. 2573), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 poś. wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 46 ust. 1 poś w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej w niniejszej sprawie, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl ust. 4 pkt 1 w/w artykułu, do takich decyzji należała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (a więc zarówno decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o warunkach zabudowy), wydawana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko przeprowadza, w myśl art. 48 poś., organ administracyjny właściwy do wydania decyzji, po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska i państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym - w stosunku do inwestycji należących do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Uzgodnienia z powyższymi organami dokonuje się w trybie art. 106 kpa, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji, jest zobowiązany zwrócić się do właściwego organu uzgadniającego o zajęcie stanowiska w sprawie, o czym należy zawiadomić strony postępowania (art. 106 § 2 kpa). Naruszenie art. 106 § 2 kpa przez brak poinformowania strony o zwróceniu się o zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający może mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania przed organem prowadzącym postępowanie o wydanie decyzji, gdyż uniemożliwia stronom postępowania wzięcie udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ uzgadniający.

Zgodnie z art. 53 poś organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi też zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W art. 32 poś wskazane zostały środki prawne gwarantujące udział społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z tymi przepisami przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania:

1. podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania,

2. może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski ust. 1).

Nadto organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale (ust. 2), a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (ust. 3).

Sąd wskazał, że ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2005 r., nr 113, poz. 954), obowiązująca od dnia 28 lipca 2005 r., zmieniła przepis art. 46, uznając, że realizacja przedsięwzięcia wymienionego w tym przepisie jest możliwa dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Celem zmiany przepisów było uporządkowanie postępowania w sprawie realizacji niektórych przedsięwzięć przez wyłączenie oceny oddziaływania na środowisko do odrębnego postępowania, a także w pewnym zakresie jego przyspieszenie, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 3 zmienionej ustawy, w przeciwieństwie do dotychczasowych rozwiązań, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania tego samego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzane miało być tylko raz, w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, zgodnie z nowym uregulowaniem, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało wyeliminowane z etapu postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej stwierdzono, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prowadziły postępowanie wbrew uregulowaniom art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. Pełnomocnik inwestora w piśmie złożonym w Urzędzie Gminy O. w dniu [...] lipca 2005 r. wyraźnie wniósł o rozpoznawanie jego wniosku zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami. Zatem organ wydający decyzję lokalizacyjną winien był przeprowadzić całe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 r. Tymczasem organ ten nie przeprowadził tego postępowania, czym naruszył w/w przepisy art. 32 i 46 i nast. poś. Powyższe uchybienie musiało zatem, zdaniem Sądu, skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną wniosła "A" Spółka z o.o. podnosząc zarzuty:

I. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku,

II. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 153 ppsa przez pominięcie, że wyrażone w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie obejmowały nakazu zastosowania przez organy administracji poś w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy poś oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2005 r., nr 113, poz. 954),

2. art. 170 ppsa przez pominięcie, mocy wiążącej prawomocnego wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez przyjęcie, że dla rozstrzygnięcia sprawy wiążący jest wniosek Inwestora zawarty w piśmie, który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 28 lipca 2005 roku.

W powołanym na wstępie wyroku z dnia 21 maja 2010 r. NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 18 lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

W pisemnym uzasadnieniu wyroku NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia przez WSA art. 153 i 170 ppsa. Wobec uwzględnienia powyższych zarzutów zbędne było odnoszenie się do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest niezasadnego przyjęcia przez WSA, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. poś w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Uwzględnienie zarzutów naruszenia 153 i 170 ppsa jest bowiem dalej idące. Brak było bowiem podstaw do kontrolowania przez WSA zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji pod kątem naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego z uwagi na treść wyroku II SA/Po 754/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 ppsa). Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Rozpoznając niniejszą sprawę WSA miał na uwadze, że stanowiła ona przedmiot dwukrotnych orzeczeń WSA oraz jednokrotnego orzeczenia NSA. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zamieszczając jednocześnie na podstawie art. 153 ppsa ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei wyrokiem WSA z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 42-47 akt II SA/Po 664/08). Wówczas w pisemnym uzasadnieniu sąd zamieścił kolejne wskazania co do dalszego postępowania, nie powiązane węzłem logicznym z uprzednio wyrażoną ocena prawną i wskazaniami. Powyższe uchybienie stało się powodem uchylenia drugiego ze wskazanych orzeczeń WSA, wyrokiem NSA z dnia 21 maja 2010 r., II OSK 897/09.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, czyniąc je swoimi własnymi oraz ma na względzie dyspozycję art. 190 ppsa, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie dysponuje całkowitą swobodą przy wydawaniu nowego orzeczenia. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. W zgodnych ocenach Komentatorów, zakres związania WSA wykładnią dokonaną przez sąd II instancji przestaje obowiązywać jedynie w razie zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez WSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym oraz gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania, wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 564-567, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 474-476). Należy nadto podkreślić, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ppsa, podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 ppsa. Tak więc WSA ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 ppsa i art. 135 ppsa bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 ppsa (wyrok NSA z 20 września 2006 r., II OSK 1117/05, lex nr 238489).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, WSA miał na względzie wiążącą wykładnię zamieszczoną w pisemnym uzasadnieniu NSA. Sąd II instancji, odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 153 i 170 ppsa podkreślił, że wiążące dla organów administracji publicznej rozpoznających ponownie sprawę oraz następnie dla sądu, który w sprawie II SA/Po 664/08 powtórnie rozpoznawał skargę na decyzję były wskazania oraz ocena prawna zawarte w uzasadnieniu pierwszego wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06. Brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z powodu nie przeprowadzenia przez organy administracji postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005 r. Nie można zgodzić z takim postępowaniem, że sąd administracyjny kontrolując decyzję i nie dostrzegając określonego naruszenia prawa wraca do tego naruszenia przy okazji kontroli kolejnej wydanej w sprawie decyzji, gdyż dopiero wtedy naruszenie to dostrzegł. Podważałoby to bowiem zaufanie stron postępowania oraz organów administracji do wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. W związku z powyższym NSA wyjaśnił, że WSA dokonując oceny zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] WSA winien ustalić, czy wykonane zostały przez organy administracji wskazania zawarte w wyroku II SA/Po 754/06. Nadto WSA winien ustalić, czy po wydaniu tego wyroku miały miejsce uchybienia, które byłyby na tyle istotne, że uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

WSA w wyroku z dnia 13 lutego 2007 r. II SA/Po 754/06 wskazał, że objęta inwestycją działka stanowi użytek rolny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, dlatego organem właściwym do uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego był właściwy starosta, a nie Wojewoda W., który działając na podstawie art. 106 § 5 kpa wydał postanowienie z dnia 14 października 2005 r. Uchybienie to zostało usunięte w sposób prawidłowy. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2007 r. nr [...] Starosta K. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji (k. 80 akt administracyjnych).

W wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r. Sąd ten wskazał, ponadto, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 54 upzp w części graficznej decyzji należy oznaczyć linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali podanej w art. 54 ust. 3 upzp. Winna to być kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Wójt Gminy O. wezwał Inwestora o uzupełnienie złożonego wniosku o kopie mapy zasadniczej, spełniającej wymogi z art. 54 upzp. Inwestor pismem z dnia uzupełnił ów brak, załączając doń mapę zasadniczą w skali 1:1000, wydaną przez Starostę K. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z naniesionym obrysem i lokalizacją stacji bazowej "A" Sp. z o.o. (k. 90 akt administracyjnych).

Skoro zatem uzupełnione zostały braki, na które uprzednio w prawomocnym wyroku z 13 lutego 2007 r. (art. 153 ppsa) wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, przeto należało uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu.

Po wydaniu przez WSA wyroku w dniu 13 lutego 2007 r. w sprawie nie zaistniały uchybienia, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Dlatego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ppsa)