Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 631/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 27 par. 1 pkt 9, art. 26 par. 5 pkt. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2019 r. sprawy ze skargi M.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. , ,


UZASADNIENIE

1. M.R. (dalej skarżący) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

2. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy.

2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. (dalej organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o Nr od [...] do Nr [...] przekazanych do realizacji przez Dyrektora Oddziału ZUS w B. przy piśmie z dnia [...] r.

Organ egzekucyjny w dniu 16 listopada 2012 r. otrzymał do realizacji tytuły wykonawcze wystawione przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. obejmujące zaległości z tytułu ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego, funduszu pracy i funduszu gwarantowanych świadczeń pracowniczych. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia [...] r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A. Zgodnie z twierdzeniem organu egzekucyjnego, odpisy tytułów wykonawczych zostały przesłane zobowiązanemu za pośrednictwem poczty wraz z egzemplarzami zawiadomień o zajęciu wierzytelności i doręczone w dniu [...] r. po podwójnym awizowaniu przesyłki (pierwsze awizo 23 września 2011 r., drugie awizo 3 października 2011 r.). Bank uznał zajęcie, lecz poinformował o przeszkodach w jego realizacji z uwagi na brak środków na koncie. Następnie Dyrektor ZUS, z uwagi na brak uregulowania należności, przesłał tytuły wykonawcze do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., celem dalszego prowadzenia postępowania. Poborcy skarbowi wielokrotnie nie zastali zobowiązanego pod adresem wskazanym przez wierzyciela.

Następnie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w B Sp. z o. o. z/s w K. Zawiadomienie to doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] r., natomiast zobowiązanemu w dniu [...] r. Przyjmując do realizacji zawiadomienie o zajęciu, pracodawca zobowiązanego poinformował organ egzekucyjny o przekazywaniu na rzecz organu egzekucyjnego egzekwowanej należności do 10- tego dnia miesiąca.

W dniu 12 lutego 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo skarżącego, reprezentowanego przez adwokata. W piśmie tym pełnomocnik zobowiązanego złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na nieistnienie egzekwowanego obowiązku i jego przedawnienie. Organ egzekucyjny wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień i sprecyzowania, czy złożone żądanie stanowi skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego (art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 1438 - u.p.e.a.) czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 u.p.e.a.). Jednocześnie poinformowano pełnomocnika o przesłankach i terminie wniesienia zarzutów, zastrzegając, że w przypadku braku odpowiedzi, żądanie to zostanie rozpoznane jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W dniu 5 marca 2019 r. organ egzekucyjny otrzymał odpowiedź pełnomocnika, w której wskazał, iż wnosi zarzut nieistnienia, względnie przedawnienia obowiązku w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

2.2. Wobec powyższego organ egzekucyjny działając w oparciu o przepis art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.- k.p.a.) postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów.

2.3. Z zachowaniem ustawowego terminu, pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. Zaskarżając postanowienie organu egzekucyjnego wniósł o jego zmianę i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznawania organowi I instancji.

W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że pomimo posiadania bazy danych pozwalających ustalić, iż skarżący w okresie 2003 -2016 nie pozostawał podatnikiem na terenie kraju, co uprawdopodabnia twierdzenie zawarte we wcześniejszych pismach, że nie nastąpiło zarówno skuteczne doręczenie decyzji jak i doręczenie tytułu wykonawczego i tym samym nastąpiło przedawnienie zobowiązania, organ egzekucyjny przyjmuje skuteczność doręczenia tytułów i wszczęcia postępowania na bliżej nieokreślony adres. Z uwagi na wadliwe działania organu egzekucyjnego będące wynikiem wadliwego działania wierzyciela, który podał nieprawdziwy adres miejsca zamieszkania strony, w ocenie pełnomocnika skarżącego nie nastąpiło skuteczne doręczenie tytułów wykonawczych, a więc tym samym nie uchybiono terminowi do wniesienia środka odwoławczego. W załączeniu przedstawiono odpis zaświadczenia o wymeldowaniu skarżącego z adresu C. ul. [...], co przy braku zameldowania do 2017 roku pod innym adresem uniemożliwiało organowi egzekucyjnemu skuteczne doręczenie tytułów wykonawczych. Baza danych Pesel nie wskazuje żadnego adresu strony na terenie kraju w okresie od 2003 do 2017 roku. Zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnych danych dotyczących zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia. Nie zostały przez wierzyciela powołane żadne dowody o zawieszeniu biegu przedawnienia - dokonania czynności, o której dłużnik został zawiadomiony. Zdaniem pełnomocnika, powoduje to stwierdzenie przedawnienia zobowiązania i konieczność umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

2.4. Organ odwoławczy mocą postanowienia wymienionego na wstępie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podniósł, że dokonując wykładni art. 61a § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że ustawodawca wymienia tu dwie przesłanki dające podstawę do ewentualnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą przesłanką jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną, drugą przesłanką jest z kolei zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania.

Choć ustawodawca nie dokonał konkretyzacji przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, to należy jednak uznać, że przepis ten odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego. Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Odnosi się to do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przy czym przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania musi istnieć już w chwili złożenia wniosku. Taką przeszkodą może być wniesienie przez zobowiązanego zarzutów z uchybieniem terminu. Aby jednak można było z tego powodu odmówić wszczęcia postępowania konieczne jest ustalenie przez organ, że doszło do uchybienia terminu.

Dalej podano, że możliwość wniesienia zarzutów przez zobowiązanego ograniczona została do 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. możliwość wniesienia zarzutów jest więc ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za

termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. Zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nawet jeszcze wcześniej w ramach postępowania zabezpieczającego (postanowienie o zabezpieczeniu - art. 166b u.p.e.a.), nie zaś w jego toku. W świetle powyższego, bez wątpienia wniesienie zarzutów po upływie 7 dni od otrzymania odpisu tytułu wykonawczego jest bezskuteczne.

3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż z innych nieuzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podano, że poza sporem w świetle przedstawionych przez stronę dokumentów w sprawie pozostaje, że w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego strona nie przebywała pod adresem, na który została skierowana korespondencja o wszczęciu postępowania. Wskazany przez organ egzekucyjny adres nie pozostawał ani jej adresem zamieszkania ani zameldowania. Tym samym wbrew stanowisku organu egzekucyjnego nie nastąpiło w 2011 ani w okresie następnym skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego, a więc nie upłynął termin do złożenia zarzutów. Strona powzięła wiadomości o wszczęciu przeciwko niej postępowania egzekucyjnego dopiero w dniu 8 lutego 2019 r. i złożenie zarzutów w dniu 12 lutego 2019 r. nastąpiło w terminie, bez konieczności składania wniosku o przywrócenie terminu. Nie ma w tym zakresie znaczenia stanowisko organów egzekucyjnych, iż stronie w danym stanie faktycznym przysługują inne środki kwestionujące istnienie obowiązku skoro wniesiony środek był uzasadniony.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

4. Skarga okazała się być zasadna. Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, stwierdzić należy, iż nie odpowiada ono prawu, podobnie jak poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.

4.1. Na wstępie przypomnieć należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

W myśl z kolei art. 61a § 1 k.p.a., znajdującego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., a więc wszczęcia postępowania administracyjnego w określonym przedmiocie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej (w tym organ egzekucyjny) wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. "Zgłoszenie zarzutu, którego podstawa nie została wymieniona w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. lub uchybienie terminu do złożenia zarzutu na podstawach tam wskazanych powoduje bezprzedmiotowość lub bezskuteczność czynności zobowiązanego" (tak wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2175/08, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie CBOSA). Termin ten stanowi termin (procesowy) o charakterze zawitym co oznacza bezskuteczność (niedopuszczalność) czynności zdziałanej po jego upływie. Warto przy tym zauważyć, że zgłoszenie zarzutów wszczyna postępowanie w tak określonej sprawie skutecznie tylko wówczas, gdy zachowany został termin do ich zgłoszenia, a zobowiązany wskazał podstawy takich zarzutów (art. 33 w zw. z art. 27 u.p.e.a.). Zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., nie mogą być składane lub uzupełnione w terminie późniejszym bądź w ramach innych, przewidzianych ustawą egzekucyjną, środków przysługujących zobowiązanemu, w tym skargi na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. lub żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 u.p.e.a.

W przypadku zgłoszenia lub uzupełnienia zarzutów po terminie, zastosowanie znajduje art. 61a k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., gdyż zdarzenie to stanowi uzasadnioną przyczynę braku możliwości wszczęcia postępowania w takiej sprawie.

4.2. Nadto godzi się wskazać, że kwestia prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego podlega badaniu na każdym etapie postępowania egzekucyjnego i powinna być brana pod uwagę z urzędu. Stwierdzenie przez organ braku doręczenia tytułu wykonawczego musi prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego w każdym jego stadium i to niezależnie czy nastąpi to w wyniku uwzględnienia zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), czy w wyniku analizy podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). W jednym i w drugim przypadku kwalifikacja prawna takiego stanu rzeczy jest ta sama – niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Pogląd taki wyrażono m.in. w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 3 lutego 2016 r., III SA/Wa 982/15 oraz w licznych wcześniejszych orzeczeniach sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II FSK 2545/10 wskazano, że doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego ma istotne znaczenie proceduralne, ponieważ zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dopiero z chwilą skutecznego dokonania powyższej czynności procesowej dochodzi do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Skoro bowiem doręczenie odpisu tytułu wykonawczego stanowiło warunek wszczęcia egzekucji, brak tego doręczenia powoduje, że egzekucja jest niedopuszczalna i stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Jeśli zatem fakt niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego został stwierdzony przez sam organ egzekucyjny, to rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, powinien on przede wszystkim rozważyć skutki wskazanego zdarzenia w odniesieniu do dopuszczalności samej egzekucji. Dopuszczalność egzekucji administracyjnej stanowi bowiem przesłankę, która warunkuje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wszelkie okoliczności wpływające na możliwość prowadzenia egzekucji powinny być brane pod uwagę z urzędu przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Jeśli organ stwierdzi, że egzekucja jest niedopuszczalna ma obowiązek, zastosować przewidziane przez ustawę środki procesowe (por. art. 29 oraz art. 59 u.p.e.a.).

Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r. III SA/Wa 2869/10 rozważano kwestię relacji między przepisami art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Podkreślono w nim, że "Oczywistym jest przy tym, że zobowiązanemu należy również doręczyć odpis tytułu wykonawczego"; "Wprawdzie art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. za datę wszczęcia egzekucji uznaje także doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, ale dotyczy to sytuacji, gdy data doręczenia zawiadomienia jest wcześniejsza niż data doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis ten w istocie rozstrzyga, którą z dat należy uznać za datę wszczęcia egzekucji. Nie ulega natomiast wątpliwości, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu jest konieczne dla skuteczności wszczęcia egzekucji". Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. III SA/Wa 2589/10 wskazano: "Wszczęcie egzekucji w dacie doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności (np. bankowi) zawiadomienia o zajęciu jest skuteczne, jeżeli poprzedza doręczenie zobowiązanemu (podatnikowi) odpisu tytułu wykonawczego. Innymi słowy wszczęcie egzekucji zawsze wymaga doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis powyższy, różnicuje jedynie datę wszczęcia egzekucji w zależności od tego, czy wcześniej doręczono zawiadomienie o zajęciu, czy też odpis tytułu wykonawczego. Pozwala to przyjąć, że o ile doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego – dokonane wcześniej zajęcie wierzytelności (prawa majątkowego) uczynione zostało w ramach egzekucji administracyjnej. Taki też był cel wprowadzenia tego przepisu".

Stanowisko to jest aprobowane także w literaturze, gdzie akcentuje się, że doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu nie oznacza, że organ egzekucyjny jest zwolniony z doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu (R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji, 2014, Legalis).

4.3. Przechodząc do meritum należy zauważyć, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tytułów wykonawczych skarżącemu. Organ twierdzi, że doręczył tytuły w trybie doręczenia zastępczego w dniu [...] r. po podwójnym awizowaniu przesyłki i jej zwrotu do nadawcy, wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego skierowanymi do A Banku. Na tytułach wykonawczych z kolei w rubryce H dotyczącej potwierdzenia odbioru widnieje data [...] r. wraz z adnotacją doręczenie zastępcze.

Tymczasem jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżącemu zawiadomień o zajęciu, nie ma na nim wzmianki, że przesyłka zawierała coś jeszcze prócz zawiadomień o zajęciu. Na potwierdzeniu odbioru jako numer pisma widnieje znak: [...] z dnia [...] r., co jest oznaczeniem zawiadomień o zajęciu, a nie tytułów wykonawczych oznaczonych numerami [...].

Nadto do akt sprawy dołączona jest zwrócona do nadawcy przesyłka pocztowa (w wyniku nie podjęcia jej w terminie), w której znajdują się przedmiotowe zajęcia, jednakże wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego nie zawiera ona wystawionych w niniejszej sprawie odpisów tytułów wykonawczych.

Poza tym wątpliwości budzi czy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia [...] r. kierowane do A Banku, wraz z rzekomo dołączonymi do nich tytułami wykonawczymi zostały skierowane pod właściwy adres zobowiązanego, albowiem zgodnie z jego twierdzeniami, wierzyciel podał nieprawdziwy jego adres zamieszkania. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienia o zajęciach z dnia [...] r. organ kierował do skarżącego na adres przy ul. [...] w C. Uznano je za doręczone w drodze fikcji prawnej (przez awizo). Na adres przy ul.[...] w C. skierowano natomiast zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...] r. i zostało ono skarżącemu doręczone do jego rąk.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy uznały zarzuty skarżącego za wniesione z uchybieniem terminu i odmówiły w związku z tym wszczęcia postępowania w celu ich rozpoznania bez dostatecznego zbadania, czy i kiedy tytuły wykonawcze zostały skarżącemu skutecznie doręczone.

W ocenie Sądu organy nie przeprowadziły należycie postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy i kiedy nastąpiło doręczenie tytułów wykonawczych, przez co naruszono dyspozycję art. 75 k.p.a., 77 k.p.a, 80 k.p.a i art. 86 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Tak więc prawidłowe ustalenie daty doręczenia tytułów wykonawczych jest konieczne do obliczenia siedmiodniowego terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalając kwestię terminowości wniesionych zarzutów, organ egzekucyjny powinien wziąć pod uwagę powyższe wskazania Sądu.

5. Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć i mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1302, ze zm. – p.p.s.a.), a w ramach stosowania środków mających na celu usunięcie naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) – uchylił również postanowienie je poprzedzające.

6. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 p.p.s.a.