Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 506/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Stwierdzono przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszajacy prawo
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 61 ust. 1, 8, art. 64
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Ł. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego od negatywnej oceny projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Ł.; 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł, na rzecz [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Urząd Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] poinformował Fundację [...] z siedzibą w [...] o tym, że jej wniosek o dofinansowanie projektu RPO nr [...] Pomocna Dłoń – usługi zdrowotne i społeczne skierowane do mieszkańców [...], który wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w ramach konkursu nr [...] został negatywnie rozpatrzony przez Komisję Oceny Projektów. W wyniku oceny formalno-merytorycznej wniosek nie uzyskał wymaganego minimum punktowego w części C Kart oceny formalno-merytorycznej. Warunkiem pozytywnej oceny na tym etapie jest uzyskanie wymaganej liczby punktów, tj. od każdego z dwóch oceniających wniosek musi bezwarunkowo uzyskać co najmniej 60% punktów w poszczególnych kryteriach oceny. Z powyższego powodu wniosek nie został przekazany do dalszego etapu oceny, tj. oceny strategicznej. Ocena wniosku została zakończona wynikiem negatywnym.

Od powyższej oceny skarżąca fundacja wniosła protest.

W proteście tym poinformowała o tym, że obecnie jej nazwa brzmi [...].

Odnośnie kryterium C.1 skarżąca fundacja w zakresie dokonanej oceny przez oceniającego nr 1 podniosła, że sformułowanie wskaźnika rezultatu nr 2 jest na tyle ogólne, iż można go interpretować zarówno jako miejsce (klub seniora), jak i liczbę miejsc (osobowo). IOK nie wskazała jednak w całej dokumentacji konkursowej precyzyjnej definicji, która wykluczałaby to pierwsze podejście.

Odnośnie oceny przez oceniającego nr 2 Regulamin nie uwzględniał jednoznacznego wskazania co do ujęcia wskaźnika w przypadku miejsc dziennej opieki bądź klubu seniora.

Odnośnie kryterium C.2 skarżąca fundacja ustosunkowując się do oceny przez oceniającego nr 1 stwierdziła, że zapisy instrukcji (zał. 2 do regulaminu konkursu) nie wskazują, iż wykorzystywanie w tym zakresie analizy deskresearch jest nieprawidłowe.

W kryteriach rekrutacji dla grupy 1 wskazano, iż kryterium rekrutacji będzie ocena w skali Barthel. Nie wiadomo więc, czemu oceniający to zarzuca. Informacja taka jest ujęta na str. 14 wniosku: "Gr.l – prowadzony na bieżąco, kryteria dostępu: wiek 65+ (pesel), zamieszkanie na terenie ŁOM (ośw.), niesamodzielność w min. jednej czynności wg. skali Barthel (raport), niekorzystanie ze wsparcia tego samego typu EFS (ośw.); rekrutacja prowadzona będzie przez personel klubu, w tym ocena niesamodzielności w formie wywiadu przez pielęgniarkę; zakłada się preferencje osób zgodnie z kryt.dost.nr 8".

Skoro wnioskodawca uwzględnił różnorodne formy wsparcia, wskazał również różne media, a także formy dotarcia do liderów opinii. Ponadto, w wielu wypadkach to opiekunowie faktyczni dokonują zgłoszenia – szczególnie w przypadku II, a tym bardziej lII grupy. Formy rekrutacji powinny być dostosowane do nich a nie bezpośrednio osób niesamodzielnych (dzieci wymagające opieki hospicyjnej bądź osób z wynikiem w skali Barthel poniżej 40 pkt).

W uwadze odnośnie rekrutacji III grupy wskazano, że rekrutacja będzie prowadzona w ciągu 2 m-cy grupy startowej. Następnie dorekrutowywane będą dzieci, w przypadku zwolnienia się miejsca. Wynika to z opisu i można to wywnioskować.

Odnosząc się do oceny przez oceniającego nr 2 skarżąca fundacja podniosła, że informacje o podziale na płeć wskazano w oddzielnym akapicie wniosku. Odnoszą się one zarówno do osób starszych (gr. I i II), jak i do dzieci (gr. III).

We wniosku wskazano z czym w tej grupie związane jest pojawianie się niesamodzielności. Odniesiono się do przyczyn niesamodzielności w tej grupie, a także wskazano skalę występowania tego zjawiska wśród osób starszych wraz ze wskazaniem źródła.

Zdaniem skarżącej fundacji niezrozumiałym jest, dlaczego charakterystyka grupy II pod kątem skali Barthel powinna koncentrować się akurat na tym aspekcie. Kluczowe w tym zakresie było opisanie grupy docelowej pod kątem potrzeby opieki długoterminowej, co zostało we wniosku uwzględnione.

Odnośnie zarzutu, iż III grupa nie została opisana pod kątem skali Barthel, skarżąca fundacja podniosła, że w przypadku wsparcia hospicyjnego i paliatywnego podstawą do objęcia wsparciem mają być zapisy załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 października 2013 r, w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej (Dz. U. 2013 r., poz. 1347), co wskazano w zał. 8 do regulaminu konkursu (str. 8, II.3 pkt 2). To nie wynik w skali Barthel decyduje przede wszystkim o kwalifikacji do tej formy wsparcia. Uwaga oceniającego jest więc niezasadna.

Kryterium premiujące dotyczące rekrutacji II podgrupy jest racjonalne. Wsparciem objęte będą osoby, które nie mogą skorzystać ze wsparcia gwarantowanego przez NFZ (ze względu na wynik w skali Barthel – 40-60 pkt bądź czas oczekiwania). Nie wskazano we wniosku, że będą to tylko i wyłącznie osoby z wynikiem 40-60 pkt w skali Barthel.

We wniosku wskazano informacje na temat otoczenia, które w ramach projektu ma zostać objęte wsparciem (str. 13 i 14 wniosku).

Skarżąca fundacja, odnosząc się do oceny, że rekrutacja dla grupy III jest zaplanowana nieprawidłowo ze względu na przedstawiony okres wsparcia podniosła, iż wynika to z faktu objęcia dzieci wsparciem świadczeniami gwarantowanymi przez fundację [...], finansowanymi z NFZ. We wniosku wskazano jednocześnie, że w przypadku zwolnienia się miejsc dzieci będą dorekrutowywane, gdyż wsparciem gwarantowanym obejmowane będą kolejne dzieci.

Fundacja [...] zajmuje się opieką hospicyjną dla dzieci od prawie 20 lat i posiada zapewne największą wiedzę w regionie odnośnie okresu opieki nad dziećmi oraz liczby dzieci, które podlegają rotacji w zakresie hospicyjnej opieki domowej. Oceniający nie wskazał żadnych argumentów ani danych popierających jego opinię, która jest nieprawdziwa, Przyjęte założenie, co do rotacji na poziomie 20% oparte jest właśnie na doświadczeniu fundacji i jest w pełni racjonalne. Wśród oceniających nie ma osób na co dzień zajmujących się opieką hospicyjną skierowaną do dzieci.

Odnośnie dokonanej oceny spełnienia kryterium C.3 skarżąca fundacja zarzuciła, że oceniający nr 1 nie zrozumiał ryzyka i sposobu jego identyfikacji. Ryzyka identyfikuje się nie tylko w momencie ich wystąpienia, tym bardziej skutków. Najlepszą metodą jest identyfikacja symptomów, objawów przed wystąpieniem ryzyka. W tym przypadku identyfikacja braku środków na funkcjonowanie miejsc po zakończeniu realizacji projektu nie będzie prowadzona dopiero w momencie braku środków, lecz wcześniej. Działania w celu pozyskania środków na finansowanie miejsc będą bowiem prowadzone już w 3 roku projektu. Nie chodzi o środki na 3 rok realizacji, lecz o perspektywę finansowania – w połowie 3 roku będzie już wiadomo, czy będzie perspektywa finansowa, czy nie.

Dokonana ocena spełnienia kryterium C.4 przez 1 oceniającego jest niezrozumiała. Informacja, iż 200 osób ma przebywać jednocześnie w klubie jest bezpodstawna interpretacją oceniającego, niezgodną z zapisami wniosku.

Oceniający nie powinien proponować wsparcia o innym charakterze, lecz oceniać treści zawarte we wniosku. Jeżeli chodzi o zarzut co do opisu wsparcia, które będzie bardzo różnorodne, wskazano wymiar czasowy i częstotliwość realizacji. Zarzut dotyczący tego, iż nie wiadomo, jaki jest zakres tematyczny zajęć prozdrowotnych, warsztatów i innych form wsparcia nie jest prawdziwy, ponieważ w uzasadnieniu pod budżetem są informacje, które wskazują na tematy i zakres zajęć (str. 48 wniosku).

W zał. 8 na stronie 21 w punkcie 2b jednoznacznie wskazano jako formę wsparcia w ramach klubu seniora "zwiększenie aktywności i uczestnictwa osób starszych w życiu społecznym", czemu zaplanowane imprezy integracyjne służą.

Informacje co do liczebności osób wskazano w uzasadnieniu pod budżetem szczegółowym "koszty zakupu materiałów na potrzeby kółek tematycznych (poz. 18) określono biorąc pod uwagę liczebności (do 20 osób) oraz planowaną tematykę". Zał. 2 do regulaminu konkursu (instrukcja) wskazuje jednoznacznie, że informacje co do form wsparcia mogą znajdować się w pozostałych częściach wniosku (poza częścią IV, 1), w tym w części wniosku zawierającej harmonogram, budżet szczegółowy (str. 49 instrukcji) Oceniający czyni uwagi na podstawie wybiórczo dobieranych fragmentów wniosku i na tej podstawie wysnuwa subiektywne opinie nie uwzględniające całości treści zawartych we wniosku.

Oceniający w przypadku zał. 2 i 3 jako zarzut podnosi błędne określenie miejsc świadczenia opieki. Został on już jednak ujęty i obniżono za to ocenę w części dotyczącej wskaźników wniosku, następnie w opisie grupy docelowej. Obniżanie za ten sam fakt punktacji w kolejnych częściach karty jest nieracjonalne i nie powinno mieć miejsca.

Informacja o liczbie zatrudnionego personelu wynika wprost z budżetu (każdorazowo wskazano ile osób będzie zatrudnionych), a ocena powinna być dokonana w oparciu o całościową analizę treści wniosku, na co wskazuje instrukcja (zał. 2 do regulaminu konkursu) na str. 49.

Przy każdej formie wsparcia określono liczbę wizyt miesięcznie bądź tygodniowo na osobę. Specyfika projektu powoduje, że nie można wskazać łącznej liczby. Osoby o dużym stopniu niesamodzielności mogą wypaść z projektu, m.in. ze względu na hospitalizację, zgon. Zakres wsparcia, w tym liczbę godzin, wizyt i liczbę samych wizyt wskazano we wniosku (str. 23).

Zarzut, iż nie wskazano zakresu czynności jest niezasadny. Sama nazwa czynności wskazuje na zakres, np. "zabiegi rehabilitacyjne, w tym opieka rehabilitacyjna, zapobieganie odleżynom, przykurczom" (str. 23 wniosku).

Oczekiwanie, iż powinna być podana dokładna metodologia i zakres wsparcia opiekunów faktycznych pokazuje, że oceniający nie ma wiedzy ani znajomości procesu opieki długoterminowej i instruktarzu dla opiekunów faktycznych w toku realizacji działań opiekuńczych. Nie będą to odrębne szkolenia, lecz wsparcie poprzez instruktarz i modelowanie zachowań w oparciu o obserwację. Informacje na temat oczekiwanego wsparcia wskazano we wniosku (str. 14).

Oceniający przy uwagach do zadania 3 jako zarzut, wpływający na ocenę wskazuje, czego nie opisano w opisie grupy docelowej, a więc oceniający obniża punktację kolejny raz za brak opisu w innej części.

Oceniający zarzuca, że należy zaznaczyć, iż opieką objętych zostanie 21 dzieci, a nie 15 miejsc opieki. Tymczasem we wniosku (w pierwszym zdaniu) wskazano, że "w ramach zadania w okresie IX' 17 – VI' 20, wsparciem w formie domowej opieki hospicyjnej objętych zostanie 21 dzieci" (str. 24 wniosku).

Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia dla wsparcia w formie zajęć dodatkowych dla rodzeństwa skarżąca fundacja podniosła, że w części 3.2 wskazano: "niezwykle istotną barierą dla rodziców jest ograniczony czas jaki mogą poświęcić pozostałym dzieciom, które często ze względu na trudną sytuację mają problemy psychologiczne, edukacyjne" (str. 14 wniosku). Według instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w części 3.2 wskazuje się potrzeby i oczekiwania, a część 4.1 to opis zadań odpowiadających na potrzeby i oczekiwania, gdzie opisuje się wsparcie, a nie uzasadnia jego potrzebę.

W zakresie informacji o personelu merytorycznym zadania skarżąca fundacja podniosła, że opis kadry zaangażowanej jest zawarty w części 3.4, co zresztą wskazano w opisie zadania – "Opis kadry zawarto w pkt 4.3" (str. 25 wniosku).

Odnosząc się do oceny przez oceniającego nr 2 w zakresie kryterium C.4 skarżąca fundacja podniosła, że deklaracje zawarte we wniosku obowiązują wnioskodawcę na etapie realizacji projektu. Duża ilość dostępnych form wsparcia pozwoli na jego zindywidualizowanie.

Zgodnie ze wskazaniami instrukcji istnieje możliwość opisu zaangażowanej kadry w części 4.3, gdzie odniesiono się do spełnienia przez angażowaną kadrę wymagań konkursowych (str. 33 wniosku). Dodatkowo w opisie zadania odniesiono się do kadry klubu i jego zaangażowania.

Konstrukcja wniosku zakłada umieszczanie opisów w z góry określonych limitach znaków. W związku z faktem, iż wsparcie w projekcie jest zróżnicowane i tylko w ramach zadania 1 zakłada szereg aktywności dla uczestników klubu seniora, nie ma możliwości opisania każdej formy wsparcia w sposób tak szczegółowy jak oczekiwałby tego oceniający. Wniosek w przedstawionej wersji zawiera 61 stron. Wnioskodawca przedstawił w uzasadnieniu pod budżetem informacje typu: tematyka kółek, sprzęt niezbędny do ich prowadzenia, co jednoznacznie wskazuje na zakres merytoryczny i formę.

We wniosku wskazano, w jakich terminach i godzinach udostępniona będzie dla uczestników część integracyjna.

W części 4.3 wniosku zawarte są informacje na temat doświadczenia i kwalifikacji kadry zajmującej się opieką i wsparciem, co pozostaje w zgodzie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie.

Z definicji zawartej w zał. nr 8 do regulaminu konkursu wynika, że klub seniora ma być miejscem aktywizacji niesamodzielnych osób starszych. Kryterium rekrutacji i dostępności wsparcia nie będzie żaden rodzaj niesamodzielności bądź jej stopień. Z tego powodu nie wskazano konkretnych założeń, co do niesamodzielności, gdyż czynnikiem kwalifikowalności będzie jej wystąpienie.

Wnioskodawca przyjął lokalizację klubu seniora w centrum miasta, w śródmieściu, na terenie objętym rewitalizacją i zakłada, że większość uczestników projektu korzystających z oferty klubu będzie pochodziło z tego obszaru. Nie zakładał jednak ograniczania dostępu osobom z terenu ŁOM, jednakże spoza bezpośredniego sąsiedztwa klubu. Najlepszym rozwiązaniem byłoby funkcjonowanie szeregu klubów w różnych lokalizacjach ŁOM. Jednakże jest to zadanie przekraczające możliwości wnioskodawców. Częściowe zaspokojenie zapotrzebowania na wsparcie proponowane przez klub jest lepsze niż brak takiej oferty w ogóle.

Nawet jeżeli wnioskodawca błędnie zinterpretował wskaźnik dla zadania 2 i 3, to w części IV. 1 konsekwentnie opierał się na założeniach części 3.1 wniosku. Obniżanie punktacji dwukrotnie za to samo, jest niezgodne ze standardem oceny. Ponadto nie służy weryfikacji adekwatności doboru planowanych działań, lecz koncentruje się na obniżeniu oceny wniosku. W przypadku zadania 2 jest to jedno z trzech zastrzeżeń, a więc miało znaczący wpływ na ocenę.

Instrukcja oceny wniosku wskazuje, iż w treści wniosku odnośnie realizacji zadań można uwzględniać nie tylko w części IV.1, lecz również w harmonogramie, budżecie szczegółowym (str. 49 instrukcji). Takie informacje zawarte są w opisie poszczególnych pozycji budżetowych. Przy każdej pozycji związanej z personelem jest informacja, ile osób będzie zatrudnionych.

Na str. 13 wniosku określono II grupę docelową, obejmowaną wsparciem w ramach zadania 2, tj. "Gr II. Osoby niesamodzielne w wieku 65+, wymagające domowej opieki długoterminowej i ich opiekunowie...". Tym samym wskazano otoczenie, czyli opiekunów faktycznych jako grupę docelową.

Ocena co do racjonalności zaplanowania elementów zadania w zakresie wynajęcia auta, kosztów paliwa oraz wykupienia licencji na oprogramowanie do zarządzania opieką powinna zawierać argumenty przemawiające za obniżeniem punktacji, a oceniający ich nie zamieścił. Wnioskodawca uzasadnił oba elementy wsparcia dwukrotnie – raz w części IV.1, raz w uzasadnieniu pod budżetem szczegółowym.

Wnioskodawca w opisie zadania wskazał, iż "Usługa będzie świadczona w ramach 15 miejsc opieki, przy czym przyjmuje się, na bazie praktyki, iż w kolejnych latach przyjmowane będzie 20% nowych dzieci, ze względu na śmierć, wypis pacjentów." (str. 24 wniosku). Nawet jeżeli oceniający uznał, że wnioskodawca źle zdefiniował wskaźnik odnośnie miejsc opieki, to jak sam wcześniej wskazał, wnioskodawca traktował miejsce opieki jako osoby obejmowane równocześnie wsparciem. W związku z tym zapis jednoznacznie wskazuje, że od początku projektu wsparciem objęta będzie 15-tka dzieci, a w kolejnych latach zakłada się, że 20%, a więc 3 dzieci będzie rotowała. W związku z tym dodatkowo wsparciem objęta będzie szóstka dzieci (trójka od 2-go roku i trójka od 3-go roku). Razem daje to 21 dzieci. Wniosek zawiera więc informacje, których brak zarzuca oceniający.

Zarzut oceniającego, iż trudno uznać wskazaną liczbę pacjentów za racjonalną nie został w żaden sposób uzasadniony. Zapis "biorąc pod uwagę specyfikę wsparcia i grupy docelowej, a także okres na jaki zaplanowano opiekę" nie jest w żadnym stopniu uzasadnieniem, a jedynie opinią oceniającego nie popartą żadną argumentacją. Co więcej, niemal w identycznym brzmieniu zapis znalazł się już w uzasadnieniu obniżenia punktacji w części C.2 wniosku, a więc oceniający dwukrotnie obniża punktację za ten sam element. Obecnie na terenie ŁOM fundacja obejmuje świadczeniami gwarantowanymi 15 dzieci. Średnio rocznie 20% dzieci ulega rotacji.

W instrukcji stanowiącej zał. nr 2 do regulaminu wniosku jednoznacznie wskazano, iż informacje co do szczegółów wsparcia mogą być zawarte również w harmonogramie, budżecie szczegółowym, co w przypadku omawianego zadania ma miejsce – przy każdej pozycji budżetowej odnośnie personelu wskazano liczbę osób. Wyjątek stanowią wolontariusze. Ich zaangażowanie jest bardzo różnorodne. Nie ma możliwości wskazania, czy dana osoba będzie zaangażowana miesiąc czy rok. Ich wsparcie jest dobrowolne i nieodpłatne. Nie ma możliwości deklarowania liczby osób.

Zarzut oceniającego, iż nie wskazano zakresu opieki w stosunku do każdego z pacjentów jest zupełnie nieracjonalny. Każde dziecko ma inną sytuację zdrowotną. Dodatkowo jego otoczenie również funkcjonuje w różnych środowiskach. Ma różne potrzeby. Oczekiwanie, aby opisać to w przypadku każdego z 15 dzieci objętych jednocześnie wsparciem oraz dodatkowo kolejnej szóstki objętej wsparciem od 2 bądź 3 roku, jest niemożliwe.

Odnośnie oceny, iż brak jest zapisów we wniosku w zakresie zakwalifikowania otoczenia dzieci objętych wsparciem w zad. 3 do grupy docelowej skarżąca fundacja wskazała na informacje zawarte na str. 13 i 14 wniosku.

Skarżąca fundacja zarzuciła także, iż oceniający nie wyjaśnił, dlaczego jego wątpliwość budzi organizacja "zajęć dodatkowych dla rodzeństw dzieci chorych". We wniosku wskazano przesłanki do realizacji takiego wsparcia.

Skarżąca fundacja podniosła również, iż na str. 25 wniosku wskazano zakres jako rozwój kompetencji w zakresie opieki nad grupą docelową. Położono nacisk na aspekt grupy wsparcia, uzasadniony zresztą w dalszej części wniosku. Kadra zadania została określona w budżecie szczegółowym poprzez oznaczenie kolumny Personel projektu. Jeśli w toku projektu zakłada się rozwijanie kompetencji kadry projektu, to nie jest on traktowany jako grupa docelowa.

Odnośnie kryterium C.8 skarżąca fundacja zarzuciła, że uwaga oceniającego nr 1, iż "nie wskazano podstawowych informacji dotyczących organizacji wsparcia dla uczestników oraz ich udziału w klubie" jest bardzo ogólna i nieprawdziwa.

Dokonując oceny prawidłowości sporządzenia budżetu oceniający powinien oceniać założenia budżetowe a nie samą organizację zadania i jego zasadność.

Oceniający wskazuje przy pozycji 1, że jest zawyżona. Nie wskazuje jednak czemu kwota 4 200 zł brutto dla kadry koordynującej merytoryczną pracę klubu jest zdecydowanie zawyżona – to stawka poniżej średniego wynagrodzenia.

W zakresie zarzutu co do pozycji 2 i 3, skarżąca fundacja wskazała, że zatrudnienie opiekunów w założonym wymiarze jest niezbędne, gdyż nie chodzi wyłącznie o zakres, ale o zapewnienie opieki osobom przebywającym w klubie.

Skarżąca fundacja nie zgodziła się z oceną wydatku w ramach pozycji 6 – oznakowanie klubu wskazując na jej sprzeczność.

W zakresie oceny pozycji 7, 8, 9, 13-16, 21 – racjonalności wydatków skarżąca fundacja stwierdziła, że jest niezrozumiała.

Oceniający zarzucając, iż koszty zakupu sprzętu audio (pozycja 10) są znacząco zawyżone, nie wskazał żadnych argumentów na to wskazujących. Tymczasem wnioskodawca dokonał wyceny na podstawie analizy cen rynkowych, przeprowadzonej na potrzeby projektu i uwzględnił również trwałość wyposażenia. Stawki te nie są zawyżone i funkcjonują na rynku.

Nie zgadzając się z oceną, że koszty zatrudnienia kadry prowadzącej zajęcia są zawyżone, skarżąca fundacja podniosła, iż kwota 90,00 zł za godzinę zajęć jest jak najbardziej rynkowa. Pozostaje spójna z taryfikatorami stawek stosowanymi przez lOK w większości konkursów.

Co do zarzutu braku wskazania w poz. 18, jakie materiały zostaną zakupione, skarżąca fundacja wyjaśniła, że wskazała w uzasadnieniu kosztów, dlaczego tego nie uczyniła. Wskazała jednocześnie, iż jest to wartość uśredniona.

Zdaniem skarżącej fundacji ocena odnośnie pozycji 26 nie jest dokonana prawidłowo, gdyż nie dotyczy zagadnień ocenianych w tej części karty. Oceniający zarzucił zasadność realizacji danej formy wsparcia, a nie ocenił racjonalności zaplanowanych wydatków.

Odnosząc się do uwagi co do zawyżonej stawki pielęgniarki koordynującej, skarżąca fundacja wskazała, że oparła się na informacjach uzyskanych od pracowników IOK na spotkaniach organizacyjnych, iż pomimo założeń zał. nr 8 może przyjąć stawki wyższe, uwzględniające podwyżki zaplanowane przez Ministerstwo Zdrowia. Co więcej, IOK w kolejnym konkursie ([...]) w ramach działania 9.2 ujął analogiczne stawki (dla pielęgniarski specjalisty). Zaproponowana stawka jest jak najbardziej konkurencyjna i rynkowa.

W przypadku zarzutu co do zawyżenia stawek w poz. 34, 35, 36 oceniający nie przedstawił żadnych argumentów odnośnie zawyżenia stawek. Zdaniem skarżącej fundacji mieszczą się one w stawkach przyjętych w zał. nr 8, a więc są zgodne z rozeznaniem rynku przeprowadzonym przez IOK. Dodatkowo opisano, iż koszty uwzględniają również dojazdy do uczestników (str. 47 wniosku).

W zakresie zarzutu, iż nie przedstawiono kosztów poszczególnych elementów składowych w ramach poz. 37 i 39 i z tego powodu nie można dokonać oceny racjonalności wydatków, skarżąca fundacja podniosła, że skoro wskazała kwotę na zakup nesesera pielęgniarki oraz wskazała jego wyposażenie, to oceniający z łatwością może sprawdzić, czy zakup takiego nesesera jest realny w założonej cenie. Neseser taki i jego wyposażenie jest wskazany przez MZ i jest ogólnie dostępny w sprzedaży.

Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia do ponoszenia kosztów wynajmu auta, skarżąca fundacja stwierdziła, że takie uzasadnienie jest we wniosku zawarte.

W zakresie oceny, że zakup w ramach pozycji 43 jest zawyżony oraz brakuje jego uzasadnienia skarżąca fundacja zarzuciła, że oceniający nie wskazał na podstawie czego uznał, iż koszt jest zawyżony. Skarżąca fundacja wskazała przy tym że, informacje uzasadniające zakup znajdują się we wniosku na str. 49.

W zakresie zarzutów co do zawyżenia poz. 46 i 48 oceniający nie wskazał, na podstawie jakich informacji przyjął, iż są zawyżone. Partner od wielu lat prowadzi działalność w obszarze opieki hospicyjnej dla dzieci i wsparcia ich rodzin. Założone stawki opierają się na tych funkcjonujących na rynku pracy wśród osób posiadających uprawnienia i doświadczenie do realizacji takich usług.

Oceniający wskazał, iż brak jest uzasadnienia dla ponoszenia kosztu w ramach projektu w zakresie poz. 49, tj. wsparcia socjalnego. Wnioskodawca wskazał, czemu takie wsparcie jest potrzebne na str. 14 wniosku oraz opisał co będzie wchodziło w jego skład na str. 49 wniosku. Oceniający w żaden sposób nie uzasadnił swojej opinii co do niezasadności wsparcia socjalnego tak jakby podważał potrzebę takiego wsparcia skierowanego do rodzin dzieci wymagających opieki hospicyjnej.

Oceniający wskazał, iż w treści wniosku nie wskazano "żadnych informacji dotyczących zakresu merytorycznego wsparcia" odnośnie braku możliwości oceny racjonalności kosztów pozycji 50-54. Wnioskodawca wskazał zaś na str. 25 wniosku jakich obszarów wsparcie będzie dotyczyć. Edukacja dietetyczna dla danej rodziny będzie każdorazowo dostosowana do potrzeb i sytuacji danej rodziny, a więc nie ma możliwości wskazania zakresu merytorycznego, gdyż będzie on uzależniony od potrzeb. Przykładowo dzieci objęte opieką hospicyjną domową mogą mieć zupełnie inne wskazania co do żywienia i zakres edukacji opiekunów faktycznych będzie zupełnie inny. Nie wpływa to jednak na potrzebę samej edukacji i możliwość oceny racjonalności realizacji takiego wsparcia.

W przypadku poz. 56 oceniający stwierdził, iż brak jest uzasadnienia dla ponoszenia kosztów takiego wsparcia, gdy tymczasem jak wskazano już wcześniej wynika ono ze zdiagnozowanych potrzeb. Co więcej, oceniający w żaden sposób nie uzasadniał swojej opinii. Tak więc podważa on wieloletnią praktykę partnera (Fundacja [...]) i jego znajomość grupy docelowej. Tymczasem doświadczenie partnera wskazuje właśnie, że takie wsparcie jest kluczowe i niezwykle potrzebne, gdyż brak jest finansowania na działania w tym zakresie.

Odnośnie oceny, iż brak jest informacji o zakresie merytorycznym szkoleń oraz kadry, która by miała być objęta szkoleniami co uniemożliwia ocenę racjonalności poz. 69-71, skarżąca fundacja stwierdziła, że na str. 25 wniosku wskazano, że szkolenia będą dotyczyć opieki nad grupą docelową oraz będą mieć charakter grupy wsparcia. Sama kadra jest opisana w części 4.3. Oceniający nr 1 podnosi ten sam zarzut, za który obniżył już punktację przy ocenie części IV. 1 wniosku.

Ustosunkowując się do oceny oceniającego nr 2, który uzasadniając obniżenie punktacji wskazał, że brak informacji na temat liczby osób objętych jednorazowo wsparciem w ramach klubu seniora utrudnia ocenę czy wsparcie spełnia warunki deinstytucjonalizacji usług społecznych, skarżąca fundacja podniosła, że na str. 22 wniosku zawarła informację, iż będzie ono realizowane w formie zdeinstytucjonalizowanej. Nie jest to przedmiotem oceny w omawianym punkcie. Jeżeli jednak informacja taka znalazła się w uzasadnieniu obniżenia oceny, to oceniony został aspekt projektu, który zweryfikowano już w części C.4.

Odnosząc się do oceny, iż brak jest uzasadnienia dla ilości kupowanych gier, prasy, książek, filmów, wyposażenia, skarżąca fundacja wskazała, że zgodnie z wnioskiem zakup prasy to 210,00 zł / m-c, zakup gier 100,00 zł / m-c, zakup książek 350,00 zł / m-c, Nie są to kwoty, które mają znaczący wpływ na budżet projektu, czy też koszty zadania. Podobnie zakup filmów w kwocie niespełna 3 000,00 zł na cały okres funkcjonowania klubu (3 lata), zdecydowanie nie jest kwotą znaczącą. Wszystkie koszty zakupu wyposażenia w ramach zadania to kwota niespełna 65 000,00 zł, co przy wartości zadania ponad 1 420 000 zł oraz założeniu funkcjonowania klubu przez 3 lata nie jest kwotą znaczącą – stanowi mniej niż 5% wartości zadania.

Zdaniem skarżącej fundacji oceniający zarzucając, iż poszczególne kwoty wydatków ujęte w zadaniu są zawyżone i nieracjonalne, nie wskazał żadnych danych bądź argumentów na potwierdzenie swojej opinii. Wszystkie kwoty w ramach zadania 1 oparto na rozeznaniu cen rynkowych, szacując koszty poszczególnych pozycji jednostkowych i przedstawiając je w uzasadnieniu pod budżetem, ze względu na ograniczenie co do liczby pozycji budżetowych dla zadania (30 pozycji). Skarżąca fundacja wyjaśniła, że przedstawiła pozycje zbiorcze w rozbiciu na poszczególne składowe, aby nie powstał zarzut co do przyjęcia kwot z góry bądź nierynkowych.

Odnosząc się do oceny, iż brak jest uzasadnienia dla wynagrodzenia pielęgniarki koordynującej wsparcie przez cały czas trwania projektu (poz. 30), skarżąca fundacja stwierdziła, że jest on zupełnie niezrozumiały. Taka osoba jest niezbędna, szczególnie w kontekście sytuacji, które mogą pojawić się w toku opieki, Ponadto taka funkcja jest powszechna w świadczeniu gwarantowanych usług zdrowotnych w ramach NFZ.

Co do poziomu wynagrodzenia w ramach poz. 30 oraz 46, skarżąca fundacja stwierdziła, iż pomyłkowo w przypadku tej pierwszej wskazano wymiar 1/2 etatu, gdyż powinien być pełen etat. Można to jednak wywnioskować poprzez porównanie kwot w obu analogicznych pozycjach dla zad. 2 i zad. 3. Kwota 4 200,00 zł za pełen etat jest zgodna ze stawkami uwzględniającymi podwyżki planowane przez MZ dla kadry odpowiedzialnej za merytoryczną koordynację prac (w przypadku poz. 30 pielęgniarka specjalista), Przedstawiciele IOK wskazywali na spotkaniu informacyjnym w dniu 1 grudnia 2016, iż możliwe jest uwzględnienie tych podwyżek w składanych projektach.

Odnośnie oceny, co do braku zasadności ponoszenia kosztów związanych z najmem samochodu i zakupem paliwa (poz. 40 i 41), skarżąca fundacja zarzuciła, że oceniający nie wskazał żadnych argumentów.

W zakresie oceny, co do braku uzasadnienia dla zakupu oprogramowania dla zarządzania opieką długoterminową w ramach projektu (poz. 43), skarżąca fundacja wskazała, że jest to zakup licencji na korzystanie z oprogramowania, a nie zakup samego oprogramowania, które byłoby o wiele droższe. Oceniający nie wskazał żadnych argumentów i wyjaśnień dla swojej opinii. Uniemożliwia to odniesienie się do zarzutu, a samą ocenę w tym zakresie czyni bezzasadną.

W ocenie skarżącej fundacji zarzut, iż trudno oszacować wydatki związane z wynagrodzeniami w ramach zadania 3, gdyż nie wskazano zakresu tematycznego wsparcia jest zupełnie niezrozumiały. W przypadku opieki hospicyjnej, każda sytuacja jest wyjątkowa – dotyczy to zarówno stanu dzieci, jak i wymaganego wsparcia. W przypadku chorób przewlekłych wsparcie będzie różnić się od opieki nad dziećmi z chorobami nowotworowymi. Oceniający zupełnie nie wzięli pod uwagę charakteru wsparcia realizowanego w ramach projektu. Niejasne jest, w jaki sposób wskazana liczba osób, dla której przewidziano wsparcie, uniemożliwia oszacowanie wydatków. We wniosku wskazano, iż wsparcie będzie jednocześnie obejmować 15 dzieci i ich rodziny, przy czym w kolejnych latach 20% dzieci będzie rotować (a więc trójka w 2-gim roku oraz trójka w 3-cim roku).

Zdaniem skarżącej fundacji ocena, że "Zapisy dotyczące grupy docelowej, realizacji zadania oraz budżetu są niespójne" jest ogólnikowa i nie umożliwia weryfikacji na ile obniżenie punktacji było zasadne. Oceniający powinien przedstawić argumenty dla formułowania takich opinii, a tego nie zrobił.

Odnosząc się do oceny, że biorąc pod uwagę lokalny rynek oraz zakres merytoryczny wydatek w ramach pozycji 48 jest zawyżony, skarżąca fundacja podniosła, że konsultacje z partnerem, Fundacją [...], jednoznacznie wskazują, iż znalezienie pracowników socjalnych w kwotach przyjętych we wniosku będzie trudne, gdyż w przypadku opieki hospicyjnej jest to trudna praca, wymagająca z jednej strony odporności psychicznej, a z drugiej odpowiednich kwalifikacji. Co więcej, wynagrodzenie uwzględnia również dojazdy do rodzin dzieci objętych wsparciem. Przyjęta w budżecie kwota daje przy pełnym wymiarze zaangażowania 3 700,00 zł brutto. Jest to kwota zdecydowanie poniżej średniej krajowej. Oceniający nie wskazał żadnych argumentów na potwierdzenie swojej opinii, co do zawyżenia wydatku. Co więcej, wskazał na rynek lokalny, a więc odnosił się zapewne do miasta Łodzi, w którym stawki nie są wcale niższe niż przyjęte w projekcie.

Skarżąca fundacja nie zgodziła się z oceną, iż brak jest uzasadnienia dla ponoszenia wydatków w ramach poz. 49, a więc wsparcia socjalnego dla rodzin dzieci objętych opieką hospicyjna. Podniosła przy tym, że zna ich potrzeby, dramaty i trudności jakie towarzyszą im w toku długotrwałej opieki nad dzieckiem. Z pewnością zna je partner, Fundacja [...], która od 20 lat zajmuje się takimi dziećmi i ich rodzinami i zna doskonale ich potrzeby. Wsparcie w ramach konkursu może i powinno uwzględniać również świadczenia ponadgwarantowane, które jest potrzebne, a na które nie ma finansowania. Sami pracownicy IOK na spotkaniach wskazują na taką możliwość i zachęcają do planowania projektów proponujących kompleksowe wsparcie. Jak wskazano we wniosku (str. 14) rodziny często potrzebują wsparcia socjalnego, gdyż opieka nad dzieckiem znacząco ich obciąża, co również odbija się na ich funkcjonowaniu zawodowym. Wsparcie socjalne będzie w pierwszej kolejności obejmować pomoce i akcesoria edukacyjne dla rodzeństwa dzieci objętych opieką hospicyjna. Oparto się w tym zakresie na doświadczeniu Fundacji [...] (str. 49 wniosku).

Zdaniem skarżącej fundacji uwaga oceniającego dotycząca poz. 56 i braku uzasadnienia wsparcia rodzeństwa dzieci objętych opieką hospicyjna ze względu na fakt, iż wsparcie otoczenia może być realizowane jedynie w przypadku, gdy będzie ono niezbędne dla skutecznego wsparcia uczestników projektu (a więc dzieci objętych domową opieką hospicyjna) jest z założenia niezrozumiała, nielogiczna i wywołująca oburzenie. Oceniający kolejny raz wykazał się niezrozumieniem i nieznajomością planowanego wsparcia, traktując uczestników projektu przedmiotowo. Jest to nieprawidłowe podejście, gdyż w takim wypadku wsparcie, sugerowane w zał. 8 do regulaminu konkursu, a mianowicie wspieranie rodzin w czasie żałoby (str. 9, część II.3.1, punkt 4e) byłoby niekwalifikowalne, gdyż niespełniające przesłanek wskazanych przez oceniającego, dotyczącego skutecznego wsparcia uczestników projektu.

Zarzut odnośnie pozycji 69, 70, 71, w świetle wyjaśnień zamieszczonych we wcześniejszej części protestu (uwagi do części C.4 karty oceny), jest nieaktualny.

W piśmie z dnia [...] Wojewódzki Urząd Pracy w [...] poinformował skarżącą fundację, że jej protest od negatywnego wyniku oceny wniosku nie został uwzględniony.

Odnośnie kryterium Adekwatność doboru, sposobu pomiaru i opisu wskaźników realizacji projektu oraz zgodność celu głównego z założeniami RPOWŁ 2014-2020 organ administracji wskazał, że:

Zarzut nr 1 został odrzucony. Oceniający zgodnie uznali, że wnioskodawca błędnie określił w opisie wskaźnika rezultatu nr 2 "miejsce wsparte ze środków EFS, w którym świadczona jest usługa społeczna lub miejsce gotowe do świadczenia usługi społecznej po zakończeniu projektu". Obaj dokładnie wyjaśnili w kartach oceny, na czym polegał ten błąd. Zgodnie z obowiązującymi każdego wnioskodawcę dokumentami, m.in, z Wytycznymi w zakresie monitorowania postępu rzeczowego realizacji programów operacyjnych na lata 2014-2020 definicja wskaźnika jest jasna i czytelna: "Miejsce świadczenia usługi społecznej to: 1. miejsce wsparte ze środków EFS, w którym świadczona jest usługa społeczna lub miejsce gotowe do świadczenia usługi społecznej po zakończeniu projektu; są to miejsca m. in. w placówkach dziennego pobytu, świetlicach, mieszkaniach o charakterze wspomaganym. 2. osoba, np. asystent czy opiekun osób niesamodzielnych, która otrzymała wsparcie EFS (np. szkolenie) lub której wynagrodzenie jest finansowane ze środków projektu EFS (np. koordynator pieczy zastępczej), świadcząca lub gotowa do świadczenia usługi społecznej po zakończeniu projektu". Definicja ta została powtórzona w regulaminie konkursu i wnioskodawca powinien się do niej zastosować sporządzając wniosek.

Odnośnie kryterium Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu szczegółowego RPO WŁ 2014-2020 oraz jakość diagnozy specyfiki tej grupy organ administracji podniósł, że:

Zarzut nr 1 został odrzucony. Oceniający nr 1 nie zmuszał wnioskodawcy do oparcia analizy potrzeb, oczekiwań i barier na własnym rozeznaniu. Zasugerował jedynie, że skoro podano we wniosku, że takie rozeznanie przeprowadzono, a partnerzy mają wieloletnie doświadczenie w pracy z grupą docelową, to powinno to znaleźć odzwierciedlenie w analizie. Jest wiedza, dzięki której wnioskodawca może udowodnić swoją wnikliwą znajomość potrzeb grupy docelowej.

Zarzuty nr 2 oraz 7 zostały uznane. Wnioskodawca rzeczywiście podał we wniosku, że jednym z kryteriów rekrutacji dla 1 grupy beneficjentów będzie niesamodzielność w m.in. jednej czynności według skali Barthel, co nie jest błędem. W przypadku wsparcia w postaci klubu seniora nie ma potrzeby szczegółowej analizy stopnia niesamodzielności w taki sposób, jak wymagali tego oceniający.

Zarzut nr 3 został uznany. Przychylono się do wyjaśnień wnioskodawcy.

Zarzut nr 4 został odrzucony. Oceniający nr 1 wskazał, że w przypadku osób niesamodzielnych należy być szczególnie wyczulonym na ich specyficzne potrzeby i pod tym kątem zaplanować rekrutację. Dostępność formularzy w internecie i biurze projektu jest założeniem poprawnym i spotykanym we wszystkich projektach. Jednak zaoferowanie dodatkowej pomocy w przypadku trudnej grupy i szerokiego obszaru realizacji projektu mogłoby pomóc w dotarciu do potencjalnych uczestników.

Zarzuty nr 5 oraz 12 zostały odrzucone. Wnioskodawca podejmuje się opieki nad trudną grupą docelową, w której jak sam stwierdza istnieje duże ryzyko śmiertelności w czasie trwania projektu. W związku z tym wprowadzenie rekrutacji ciągłej jest warunkiem zapewnienia prawidłowej realizacji projektu. Nie można bowiem przewidzieć kiedy i w jakiej ilości zostaną zwolnione miejsca i dlatego lepiej jest mieć listę rezerwową potencjalnych uczestników, tak by minimalizować czas, w którym miejsce w projekcie i potencjał kadrowy nie zostają w pełni wykorzystane.

Zarzut nr 6 został odrzucony. Wnioskodawca jedynie ogólnie wskazał, że wśród osób starszych przeważają kobiety. Jednak zapis ten nie przekłada się na późniejszą analizę składu grupy docelowej.

Zarzuty nr 8 oraz 9 zostały uznane. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście.

Zarzuty nr 10 oraz 11 zostały uznane. Uwagi oceniającego nr 2 nie są zasadne – błędnie zinterpretował on zapisy wniosku.

Zarzut nr 13 został uznany. Przychylono się do wyjaśnień wnioskodawcy zawartych w proteście.

Odnośnie kryterium Trafność opisanej analizy ryzyka nieosiągnięcia założeń projektu organ administracji wskazał, że zarzut nr 1 został uznany. Przychylono się do zawartych w proteście wyjaśnień wnioskodawcy odnośnie zdiagnozowanych możliwości wystąpienia ryzyka.

Odnośnie kryterium Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań organ administracji podniósł, że:

Zarzut nr 1 został odrzucony. Wnioskodawca ponosi ryzyko uznania za błędne tych zapisów, które nie są precyzyjne, budzą wątpliwości interpretacyjne, są niejasne. Oceniający nie może zgadywać intencji wnioskodawcy przy konstruowaniu zapisów wniosku. Ocenia jedynie samą jego treść.

Zarzuty nr 2 oraz 21 zostały odrzucone. Oceniający nr 1 postąpił zgodnie z wyrażoną przez wnioskodawcę w proteście sugestią i życzeniem. Ocenił treści zawarte we wniosku. Wnioskodawca pragnie objąć wsparciem osoby starsze i niesamodzielne z terenu 4 powiatów oraz miasta [...]. Jest to obszar bardzo rozległy. Specyfika grupy docelowej nie sprzyja swobodnemu pokonywaniu wielu kilometrów, by dotrzeć z odległych obszarów ŁOM na zajęcia w klubie seniora. Wnioskodawca nie musi otwierać wielu klubów na terenie realizacji projektu, tak by dotrzeć do każdego potrzebującego. Jednak nie może twierdzić, że racjonalnym jest przyjęcie założenia, że starsze i niesamodzielne osoby z oddalonych miejscowości będą zainteresowane dojazdami do klubu tym bardziej, że wnioskodawca nie przewidział organizacji transportu. Podobną opinię wyraził również oceniający nr 2.

Zarzuty nr 3 oraz nr 17 zostały odrzucone. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy w uzasadnieniu pod budżetem nie ma tematyki i zakresu zajęć oferowanych w klubie seniora. Jedynie hasłowo wskazano czego mogą dotyczyć. Określenie, że zajęcia będą geograficzne, kulturalne, rękodzieła nie niesie za sobą żadnych konkretnych treści. To, że wnioskodawca wypisał zajęcia, które IOK wskazało w regulaminie konkursu, jako możliwe do realizacji, nie zwalnia go od wykazania, że właśnie ta konkretna forma, którą zaoferuje jest zasadna w jego projekcie, ponieważ jak najpełniej wpisuje się w potrzeby wybranej przez niego grupy. Po to wnioskodawca ma przeprowadzić analizę grupy docelowej, by ją poznać i dopasować rodzaj wsparcia, a nie tylko przekopiować zapisy regulaminu w oderwaniu od potrzeb konkretnych uczestników. To wnioskodawca wybiera liczebność grupy docelowej i złożoność wsparcia. Wnioskodawca powinien mieć świadomość, że jeżeli zaplanuje je zbyt szeroko, to nie będzie (przy ograniczonej liczbie znaków) w stanie skonstruować wniosku zawierającego wymagane przez instrukcję elementy. To wnioskodawca ponosi ryzyko, że nie zdoła odpowiednio wyselekcjonować informacji, wniosek straci spójność zapisów i będzie zawierał luki, które wpłyną na końcową ocenę.

Zarzut nr 4 został odrzucony. Samo zaplanowanie imprezy integracyjnej byłoby działaniem dopuszczalnym w projekcie. Jednak należało dokładniej opisać to działanie i wskazać na czym będzie polegało jego aktywizujące społecznie oddziaływanie.

Zarzut nr 5 został odrzucony. Wskazano wnioskodawcy, że opis zadania 1 zawiera wiele braków i w związku z powyższym zadanie nie może zostać uznane za racjonalnie zaplanowane. W uzasadnieniu budżetu podano, że materiały na spotkania tematyczne będą zakupione dla 20 osób, ale nie jest to jedyny element zadania 1. Nie doprecyzowano tematyki takich spotkań, podobnie jak tematyki poradnictwa specjalistycznego, warsztatów komputerowych, itp.

Zarzut nr 6 został odrzucony. Wniosek stanowi spójną całość. Jeżeli wnioskodawca źle zinterpretował termin "miejsce świadczenia wsparcia", to równie błędny jest on odnośnie konstrukcji wskaźnika rezultatu, jak i planowanych później działań. Za każdym razem ocenia się go jednak w innym kontekście.

Zarzuty nr 7 oraz 9 zostały odrzucone. Wnioskodawca wskazał w budżecie szczegółowym ilość osób zatrudnionego personelu, ale zapisy te nie zawsze są jednoznaczne, np. w zadaniu 2 pojawia się dwukrotnie pozycja odnosząca się do zatrudnienia pielęgniarek, w każdym przypadku jest inna forma zatrudnienia. Na tym opis ich pracy się kończy. Oceniający nie byli więc w stanie przypisać zatrudnionym osobom konkretnych czynności ani zbadać ich merytorycznego zaangażowania w realizację wsparcia. W przypadku wielu osób z kadry nie przedstawiono zakresu obowiązków. Nie w każdym przypadku sama nazwa wykonywanej czynności wyjaśnia precyzyjnie zakres obowiązków pracownika.

Zarzut nr 8 został odrzucony. Wnioskodawca wskazał jedynie średnią ilość wizyt przypadających na jednego uczestnika. Taki zapis (bez dodatkowych wyjaśnień, dlaczego ustalono tę liczbę w podany sposób) nie pozwala na ocenę racjonalności wsparcia zarówno w kontekście merytorycznym, jak i finansowym.

Zarzut nr 10 został odrzucony. Z treści wniosku nie wynika, jakiego rodzaju wsparcie będzie świadczone opiekunom faktycznym, co uniemożliwiło ocenę tej części zadania. Dopiero w proteście wnioskodawca sprecyzował, co miał na myśli. Protest nie może jednak służyć uzupełnianiu brakujących we wniosku treści.

Zarzut nr 11 został odrzucony. Braki w opisie i analizie grupy docelowej przekładają się na braki w opisie zadań. Nie można uznać, że jakiś rodzaj wsparcia jest zasadny, jeżeli nie wynika z rozeznania grupy docelowej.

Zarzut nr 12 został odrzucony. Wnioskodawca nieprawidłowo zdefiniował miejsce opieki, dlatego we wniosku pojawiła się trudna do zinterpretowania niejasność dotycząca zapisu o objęciu opieką 21 dzieci w ramach 15 miejsc opieki.

Zarzuty nr 13 oraz 30 i 31 zostały uznane. Wnioskodawca w opisie grupy docelowej wspomniał zdawkowo o potrzebie wsparcia pozostałych dzieci w rodzinach, w których jest dziecko niepełnosprawne. Nie jest to wnikliwa analiza problemu, jednak nie można stwierdzić, że w ogóle nie poruszono we wniosku tej kwestii. Wspomniano w nim także, że projekt kierowany jest do rodzin dzieci objętych opieką hospicyjną.

Zarzut nr 14 został odrzucony. Z treści wniosku nie wynika potrzeba cyklicznego dokształcania kadry projektu realizującej zadanie 3. Wnioskodawca zadeklarował, że zatrudni osoby kompetentne. Większość personelu z tego zadania wykonuje zadania specjalistyczne – poradnictwo, edukacja, wsparcie psychologiczne. Jeżeli wnioskodawca jest na podstawie posiadanego doświadczenia przekonany, że takie wsparcie jest niezbędne, to należało je uzasadnić i staranniej wyjaśnić, dlaczego tak wykwalifikowani pracownicy go potrzebują.

Zarzut nr 15 został odrzucony. Oceniający nr 2 wyraźnie zaznaczył, że opis zadania 1 jest na tyle ogólnikowy, że nie wynika z niego, czy rzeczywiście usługi świadczone będą w formie zdeinstytucjonalizowanej. Uzasadnił również swoją opinię w karcie oceny. Słabością opisu zadania jest jego pobieżność i brak wyraźnego zaznaczenia, na jakiej zasadzie zostanie zindywidualizowane wsparcie oraz jaką liczbę osób jednorazowo będzie można nim objąć.

Zarzut nr 16 oraz 19 został częściowo uznany. Wnioskodawca w projekcie zawarł deklarację, że personel zatrudniony w projekcie będzie wykwalifikowany, a ponadto opisał kwalifikacje kierownika klubu seniora. Nie można zatem zarzucić mu całkowitego braku opisu kadry. Nie zmienia to jednak faktu, że nie wiadomo, ile osób będzie objętych wsparciem jednorazowo. Nie wiadomo zatem, czy 3 opiekunów wystarczy do sprawnej obsługi klubu.

Zarzut nr 18 został częściowo uznany. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście odnośnie godzin dostępu do części integracyjnej klubu seniora. Jednak uwaga oceniającego nr 2 nie ograniczała się jedynie do powyższej kwestii, ale odnosiła się także do braków w opisie warsztatów komputerowych, zajęć prozdrowotnych, itd., a do tych zarzutów wnioskodawca się nie ustosunkował.

Zarzut nr 20 został odrzucony. Oceniający nr 2 stwierdził, że "opieka świadczona będzie przez zespół opiekunów, pielęgniarek oraz wolontariuszy, angażowanych w wymiarze pozwalającym na stałą obecność 3 osób w klubie, w tym jednej mającej uprawnienia do realizacji specjalistycznych usług opiekuńczych. Nie ma bliższych informacji na temat kwalifikacji i doświadczenia wskazanych osób. Nie wiadomo, jaki będą miały zakres obowiązków. Ponadto, trudno oszacować racjonalność zapewnienia 3 osób w klubie, jeśli nie podano informacji, ilu uczestników klubu będzie jednocześnie brało udział w zajęciach oraz jaki będzie stopień czy rodzaj ich niesamodzielności. Nie jest zatem problemem ewentualny poziom niesprawności podopiecznych, ale to że we wniosku nie zawarto informacji pozwalających na stwierdzenie, czy 3 opiekunów wystarczy, by zapewnić im opiekę.

Zarzut nr 22 został odrzucony. Wyjaśniono już wnioskodawcy, dlaczego błędna interpretacja terminu: "miejsce świadczenia usług" rzutuje na ocenę wskaźników oraz zadań.

Zarzut nr 23 został odrzucony. Wyjaśniono już, dlaczego z opisu kadry w budżecie nie da się (szczególnie w przypadku pielęgniarek) stwierdzić, jakie będzie jej zaangażowanie w opiekę nad pacjentami.

Zarzut nr 24 został odrzucony. Wadą wniosku jest jego ogólnikowość i brak prawidłowej selekcji podanych informacji. Wnioskodawca hasłowo wskazał, że grupa 2 to także opiekunowie osób niesamodzielnych, ale z takiego zapisu niewiele wynika. Nie ma wymaganej analizy tej kategorii uczestników projektu, a jest ona konieczna, by oceniający mieli podstawę do stwierdzenia, czy wsparcie kierowane do tych osób jest przemyślane i odpowiada na ich potrzeby. Określenie "wsparcie opiekunów w zakresie funkcji towarzyszenia" jest tak lapidarne, że nie wiadomo, na czym miałoby to działanie polegać.

Zarzut nr 25 został uznany. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście.

Zarzut nr 26 został uznany. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście.

Zarzut nr 27 został uznany. Oceniający nr 2 nie wyjaśnił, dlaczego uważa liczbę pacjentów korzystających z opieki paliatywnej za nieracjonalną.

Zarzut nr 28 został uznany. Uwaga oceniającego nr 2 była nieprecyzyjna. Problemem nie jest ilość kadry, ale fakt wadliwego opisu jej zaangażowania w realizację wsparcia. Oceniający nie uzasadnił jednak swojej opinii poprawnie.

Zarzut nr 29 został odrzucony. Przystępując do ubiegania się o wsparcie finansowe w ramach konkursów realizowanych w ramach RPO WŁ każdy wnioskodawca godzi się na przestrzeganie zasad aplikowania o wsparcie, zapoznaje się z dokumentami programowymi i zasadami konkursu, w tym również wymogami dotyczącymi sposobu sporządzania samego wniosku. Jego zapisy muszą spełniać określone standardy, być spójne, logiczne i w miarę możliwości wyczerpujące, tak by osoby go oceniające otrzymały zestaw informacji pozwalających na ocenę oferowanego wsparcia i to w różnych aspektach – finansowym, merytorycznym, by mogły ocenić racjonalność podejmowanych działań, właściwość doboru kadry, zasadność poszczególnych wydatków, czy choćby czasu realizacji wsparcia. Wnioskodawca współpracuje z partnerami, którzy mają duże doświadczenie w prowadzeniu opieki hospicyjnej i niewątpliwie warto wspomóc ich działalność. Szlachetność pomysłu przyświecającego projektowi nie zwalnia wnioskodawcy od zachowania standardów techniki konstruowania wniosku. Wnioskodawca nie podał nawet przykładowego zakresu opieki w stosunku do każdego z pacjentów. Nie wyjaśnił, że precyzyjne ustalenie jej zakresu nie jest możliwe.

Zarzut nr 32 został odrzucony. Wnioskodawca mógłby przewidzieć w projekcie szkolenia dla kadry, ale nie na dowolnych zasadach. Przede wszystkim musi on pamiętać o tym, że jego obowiązkiem jest zatrudnienie do pracy w projekcie osób wykwalifikowanych, a doszkalać kadrę może jedynie w przypadku, gdy w trakcie realizacji projektu pojawi się potrzeba posiadania dodatkowych umiejętności. W projekcie przewidziano szkolenia cykliczne, które nie mieszczą się w zakresie wsparcia dostępnego w konkursie. Ponadto, we wniosku nie określono dokładnie, które osoby z kadry będą szkolone. O ile można uznać potrzebę doszkalania wolontariuszy lub pracowników socjalnych świadczących wsparcie socjalne, to jednak nie ma powodu regularnego doszkalania psychologa, terapeuty, czy wykwalifikowanej kadry zajmującej się edukacją i poradnictwem.

Odnośnie kryterium Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu organ administracji stwierdził, że:

Zarzuty nr 1 oraz 2 zostały odrzucone. Zarówno w kartach oceny, jak i odpowiedzi na protest wielokrotnie wskazano, jakie błędy wnioskodawca popełnił przy konstruowaniu opisu zadania. Błędy te nie pozwalają na stwierdzenie, czy wydatki przewidziane na funkcjonowanie klubu seniora zostały skalkulowane poprawnie i racjonalnie. Zadania i budżet to elementy ściśle ze sobą powiązane. Jeśli opis zadań zawiera braki, to ściśle rzutuje to na ocenę wydatków. Nie można dofinansować działania, które merytorycznie budzi wątpliwości.

Zarzuty nr 3, 4 oraz 8 zostały odrzucone. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy oceniający nr 1 wskazał, dlaczego kwestionuje wysokość wynagrodzenia kierownika merytorycznego klubu seniora. We wniosku zabrakło danych pozwalających na zweryfikowanie, czy wynagrodzenie to jest adekwatne do jego zadań. Wnioskodawca nie wskazał potrzebnych do tego danych. Oceniający nie może przyjąć podanej kwoty bez zaznajomienia z metodologia jej wyliczenia. Analogiczna sytuacja odnosi się do wynagrodzenia opiekunów zatrudnionych w klubie oraz osób prowadzących tam zajęcia. Oceniający musi wiedzieć, czy stawka jest odpowiednia do zaangażowania czasowego osoby zatrudnionej, stopnia trudności zajęć, itp.

Zarzuty nr 5 oraz 7 zostały uznany. Oceniający nr 1 nie uzasadnił, dlaczego kwestionuje wydatek związany z oznakowaniem klubu oraz koszt zakupu sprzętu audio, co jest błędem techniki oceny.

Zarzuty nr 6 oraz 22 zostały uznane. Przychylono się do wyjaśnień udzielonych w proteście.

Zarzut nr 9 został odrzucony. Samo uzasadnienie kosztu zawartego w pozycji 18 budżetu nie budziłoby wątpliwości gdyby nie fakt, że z treści wniosku nie wynika dokładnie, ile osób może korzystać z klubu (podano jedynie zbiorcze dane dla całego okresu jego funkcjonowania). Ponadto, nie przedstawiono informacji na temat programu zajęć tematycznych.

Zarzut nr 10 został odrzucony. W przypadku zakwestionowania zasadności organizacji imprez integracyjnych nie można nie kwestionować przeznaczonego na to wydatku. Nie ma znaczenia, czy jest on racjonalny, czy nie, skoro i tak uznano, że samo działanie nie powinno zostać zrealizowane.

Zarzuty nr 11 oraz 24 i 25 zostały odrzucone. Wnioskodawca nie zawarł we wniosku żadnego opisu zakresu obowiązków pielęgniarki koordynującej, więc oceniający nie mogli stwierdzić za co konkretnie otrzyma ona wynagrodzenie.

Zarzut nr 12 został odrzucony. Oceniający wskazał, że nie można ocenić racjonalności kosztów z poz. 34, 35, 36, ponieważ we wniosku zabrakło szczegółowych informacji dotyczących realizacji wsparcia w ramach zadania 2. Nie wystarczy zastosować stawki dopuszczalnej przez regulamin konkursu. Należy podać informacje pozwalające na stwierdzenie, czy wybrana stawka jest odpowiednia do zaangażowania personelu.

Zarzut nr 13 został częściowo uznany. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście odnośnie kosztów zakupu nesesera pielęgniarki. Nie odbiega on od przeciętnej ceny takiego nesesera dostępnego na rynku. Jednak w przypadku poz. 39, tj. kosztu materiałów na potrzeby opieki wnioskodawca powinien podać, w jaki sposób skalkulował ten wydatek.

Zarzuty nr 14 ,15 oraz 26 i 27 zostały uznane. Przychylono się do wyjaśnień zawartych w proteście odnośnie zasadności wynajęcia auta oraz zakupu oprogramowania dla zarządzania opieką.

Zarzuty nr 16 oraz 30 zostały odrzucone. Oceniający nr 1 wskazał, dlaczego kwestionuje wydatki związane z wynagrodzeniem kierownika merytorycznego oraz pracownika socjalnego. W pierwszym przypadku brak informacji o zakresie obowiązków kierownika uniemożliwia weryfikację kosztu. W drugim przypadku wskazano, jak prawidłowo powinna zostać skalkulowana stawka. Jeśli wnioskodawca jest przekonany, że niemożliwe jest zatrudnienie pracownika socjalnego poniżej proponowanego poziomu, to powinien to naprawdę dobrze i przekonująco uzasadnić we wniosku.

Zarzuty nr 17 oraz 31 zostały odrzucone. Ponowna analiza wniosku nie potwierdza tezy wnioskodawcy, że w jego treści znajduje się uzasadnienie dla ujętego w poz. 49 budżetu wsparcia socjalnego. Z opisu potrzeb 3 grupy docelowej nie wynika, by potrzebowała ona zakupu pomocy szkolnych oraz akcesoriów do rozwoju zainteresowań. To, że podobna pomoc pomogłaby chorym dzieciom nie zmienia faktu, że wnioskodawca zaniedbał zdiagnozowanie takiej potrzeby. Nie opisał jej we wniosku, a w konsekwencji pozbawił się możliwości zrefundowania takiego zakupu ze środków unijnych.

Zarzuty nr 18 oraz 28 zostały odrzucone. Wielokrotnie wyjaśniano już wnioskodawcy, że hasłowość opisu wsparcia powoduje, iż nie można zweryfikować zasadności wydatku.

Zarzuty nr 19 oraz 32 zostały uznane. Mimo słabości opisu potrzeby objęcia wsparciem pozostałych dzieci z rodzin, w których znajduje się dziecko wymagające opieki hospicyjnej, przychylono się do wyjaśnień wnioskodawcy.

Zarzuty nr 20 oraz 33 zostały odrzucone. Wyjaśniono wnioskodawcy, dlaczego szkolenia dla kadry zostały błędnie zaplanowane i nie mogą z tego powodu zostać zrealizowane w ramach projektu.

Zarzut nr 21 został odrzucony. Wyjaśniono wnioskodawcy, dlaczego opis zadania 1 budzi wątpliwości i zastrzeżenia, które rzutują również na ocenę budżetu.

Zarzut nr 23 został uznany. Oceniający nr 2 powinien staranniej uzasadnić swoją ocenę zamiast zbiorczo uznać, że wszystkie wydatki z zadania 1 są zawyżone. Jest to błąd oceny. Wnioskodawca nie zachował, jednak należytej staranności w konstruowaniu budżetu. Szczegółowe zarzuty przedstawił oceniający nr 1 i w większości podtrzymano ich zasadność w trakcie rozpatrywania protestu.

Zarzut nr 29 został odrzucony. W treści protestu wielokrotnie wykazano, że wniosek zawiera liczne braki i błędy nie pozwalające na jego pozytywna ocenę. Sama szlachetność pomysłu nie zastąpi starannego przygotowania wniosku, w którym opisy będą kompletne, działania będą wynikały bezpośrednio z analizy grupy docelowej i jej potrzeb, a analiza ta nie będzie ogólnikowa.

W konkluzji organ administracji stwierdził, że w związku z powyższym protest nie może zostać uwzględniony. Nie uznano większości zarzutów wnioskodawcy do oceny zadań (na 32 zarzuty odrzucono 22) oraz budżetu (na 33 zarzuty odrzucono 21). Zatem ocena tych części wniosku nie może ulec zmianie, a w konsekwencji nie można zmienić pierwotnej negatywnej oceny wniosku.

W skardze na powyższą informację Fundacja [...] wniosła o stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca fundacja wniosła także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej informacji skarżąca fundacja zarzuciła naruszenie prawa przy dokonywaniu oceny merytorycznej wniosku i rozpoznawaniu protestu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 217, ze zm.), zwanej dalej u.z.r.p., poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku, polegający na błędnym i niczym niepopartym, dowolnym przyjęciu, że wniosek skarżącej nie spełnia ogólnych kryteriów merytorycznych w konkursie, tj. kryterium C.4 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań" oraz kryterium C.8 "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu";

b) art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu, polegający na oparciu się na subiektywnych opiniach oceniających, nie popartych żadnymi weryfikowalnymi danymi, ekspertyzami, powtórzeniu ich, a przez to dowolnej ocenie wniosku pod kątem spełnienia ogólnych kryteriów merytorycznych, tj. kryterium C.4 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań" oraz kryterium C.8 "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu";

c) art. 58 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie ponownej oceny wniosku mimo stwierdzenia przez organ zasadności istotnej części (10 z 32 oraz 11 z 33) zarzutów, a więc sytuacji, w której oceniający nr 1 i 2 popełnili błędy w zakresie oceny kryteriów merytorycznych i istnienia koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na wynik oceny, ponieważ gdyby oceniający prawidłowo ocenili wniosek (co najmniej w zakresie uznanych przez organ zarzutów zawartych w proteście) skarżąca mogłaby uzyskać dodatkowe punkty, które łącznie z przyznanymi punktami w karcie oceny dawałyby wnioskowi punktację umożliwiającą skierowanie go do dalszego etapu, tj. do oceny strategicznej.

W uzasadnieniu skarżąca fundacja podniosła, że jej wniosek spełnił ogólne i szczegółowe kryteria dostępu, co potwierdzone zostało w karcie oceny formalno-merytorycznej przez oboje oceniających (części A i B obu kart oceny). Warunkiem pozytywnej oceny formalno-merytorycznej było uzyskanie wymaganej liczby punktów, tj. od każdego z dwóch oceniających wniosek musi bezwarunkowo uzyskać co najmniej 60% punktów w poszczególnych kryteriach oceny. Zgodnie z kartami oceny, wniosek skarżącej fundacji otrzymał następującą punktację w zakresie ogólnych kryteriów merytorycznych:

kryterium C.1.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 3 punkty (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.1.);

kryterium C.2.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 9 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.2.);

kryterium C.3.: oceniający nr 1 przyznał 4 punkty, zaś oceniający nr 2 przyznał 5 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.3.);

kryterium C.4.: oceniający nr 1 przyznał 8 punktów, zaś oceniający nr 2 przyznał 7 punktów (wniosek nie otrzymał wymaganego minimum 60% punktów za kryterium C.4.);

kryterium C.5.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 13 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.5.);

kryterium C.6.: oceniający nr 1 przyznał 12 punktów, zaś oceniający nr 2 przyznał 14 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.6);

kryterium C.7.: oceniający nr 1 przyznał 4 punkty, zaś oceniający nr 2 przyznał 5 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.7.);

kryterium C.8.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 8 punktów (wniosek nie otrzymał wymaganego minimum 60% punktów za kryterium C.8.).

W proteście w zakresie oceny wniosku pod kątem kryterium C.4. skarżąca fundacja zgłosiła 32 zarzuty dotyczące prawidłowości oceny wniosku, zaś pod kątem kryterium C.8. zgłosiła aż 33 zarzuty.

Organ administracji podtrzymał stanowisko poprzednich oceniających, co do niespełnienia przez skarżącą fundację w każdym z kryteriów wymaganego minimum punktacji przy czym jednocześnie uznał część zarzutów za zasadne. W zakresie zarzutów protestu dotyczących kryterium C.2. uznał 8 z 13 zarzutów za zasadne. W zakresie zarzutów protestu dotyczących kryterium C.3. uznał jedyny zarzut za zasadny. W zakresie zarzutów protestu dotyczących kryterium C.4. uznał 10 z 32 zarzutów za zasadne. W zakresie zarzutów protestu dotyczących kryterium C.8. uznał 12 z 33 zarzutów za zasadne. Pomimo tego organ administracji nie skierował wniosku do ponownej oceny, co w ocenie skarżącej fundacji, stanowi o naruszeniu przepisów u.z.r.p. oraz o nielogiczności oceny dokonywanej w procedurze odwoławczej, sprzecznej z wytycznymi stawianymi instytucji oceniającej wniosek w u.z.r.p. Zdaniem skarżącej fundacji skoro uzyskała średnią 7,5 punktu (od obojga oceniających) na maksymalne 20 punktów możliwych w zakresie spełniania kryterium C.4, a ponad 31% oceny została przez organ na skutek protestu uznana za niepoprawną (stosunek zarzutów uznanych do ogółu zarzutów), to gdyby organ na skutek protestu skierował wniosek do ponownej oceny, uznane przez organ zarzuty dałyby skarżącej możliwość uzyskania dodatkowo około 4,5 punktu, co razem dałoby 12 punktów, a więc w zakresie kryterium C.4 wniosek uzyskałby wymagane minimum 60% punktów. Podobnie w zakresie kryterium C.8. Skoro skarżąca fundacja uzyskała średnią 7 punktów (od obojga oceniających) na maksymalne 20 punktów, a ponad 36% oceny została przez organ na skutek protestu uznana za niepoprawną (stosunek zarzutów uznanych do ogółu zarzutów), to gdyby organ na skutek protestu skierował wniosek do ponownej oceny, wówczas uznane przez organ zarzuty dałyby skarżącej możliwość uzyskania dodatkowo około 5 punktów, co razem dałoby 12 punktów, a więc w zakresie kryterium C.8 wniosek uzyskałby wymagane minimum 60% punktów. Na skutek ponownej oceny i uzyskania dodatkowych punktów wskutek uznania przez organ zasadności części zarzutów, wniosek skarżącej zostałby skierowany do oceny strategicznej.

W zakresie kryterium C.4 (spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafności doboru i opisu tych zadań):

Odnosząc się do oceny zarzutu nr 1, skarżąca fundacja podniosła, że w żadnym miejscu wniosku nie wskazała, iż z klubu seniora będzie korzystać na raz 200 osób. Organ nadal nie rozstrzygnął tego zarzutu.

Ustosunkowując się do oceny zarzutów nr 2 i 21, skarżąca fundacja stwierdziła, że informacja zawarta w zaskarżonym piśmie sugeruje jakoby oceniający dokonał oceny po złożeniu protestu. Skarżąca nie ma "sugestii ani życzeń" względem zasad oceny, bowiem te wynikają z regulaminu konkursu i przepisów prawa. Ponadto w uzasadnieniu informacji organ wskazał, że "wnioskodawca nie musi otwierać wielu klubów na terenie realizacji projektu", jednak to właśnie takie informacje wskazano w ocenie. Oceniający wskazali, iż zasadne byłoby, aby kluby seniora były utworzone w kilku miejscach, zaś w proteście – strona 9, skarżąca wyraźnie wskazała, że byłoby to zadanie przekraczające możliwości wnioskodawców). Co więcej, we wniosku nie ma możliwości wskazywania różnych obszarów realizacji do różnych form wsparcia. W wielu wypadkach osoby niesamodzielne są dowożone przez opiekunów do takich miejsc i następnie odbierane. Nie muszą podróżować samodzielnie i to było wskazywane w proteście. Jednak organ w ogóle nie odniósł się do tego argumentu.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutów nr 3 i 17 skarżąca fundacja stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej informacji sugeruje, że złożoność wsparcia powinna opierać się na ilości znaków we wniosku, a nie na potrzebach odbiorców. Ponadto w uzasadnieniu zawarto sugestię, jakoby wsparcie zostało zaplanowane w "oderwaniu" od potrzeb konkretnych uczestników. Wniosek został złożony w zainicjowanym partnerstwie z dwoma doświadczonymi podmiotami specjalizującymi się w danej dziedzinie, z których w szczególności Fundacja [...] od kilkunastu lat zajmuje się wsparciem hospicyjnym dzieci. Wskazanie programu zajęć realizowanych w okresie 3 lat, stanowiących jedną z kilkunastu form wsparcia jest niemożliwe, gdyż będzie ono często dostosowywane do potrzeb uczestników. Ponadto, wnioskodawcę obowiązują limity znaków, którymi wnioskodawca może opisać zagadnienia. Limity te wynikają wprost z instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 4 skarżąca fundacja podniosła, że nie odniesiono się do tego, czy oceniający prawidłowo wskazał daną formę wsparcia jako niezgodną z założeniami konkursu.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 5 skarżąca fundacja stwierdziła, że nie odnosi się ono do konkretnych zapisów wniosku i oceny. Organ podniósł dalsze zarzuty jak niewskazanie tematyki poradnictwa specjalistycznego. Skarżąca fundacja nie wie, jak ma rozumieć taki zarzut, jakich informacji oczekiwałby organ.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 6 skarżąca fundacja podniosła, że oceniający raz podważając jakieś założenie wniosku, może go w sposób świadomy ocenić tak nisko, aby nie otrzymał dofinansowania. Z oceny zaskarżonej w ramach zarzutu nr 6 nie wynika, że oceniający analizuje to w innym kontekście.

Zdaniem skarżącej fundacji uzasadnienie, co do odrzucenia zarzutów nr 7 i 9 sprowadza się do ogólników. Stwierdzenie "w przypadku wielu osób z kadry" jest zupełnie nieprecyzyjne. Zupełnie niezrozumiałe jest, jakie znaczenie ma forma zatrudnienia i ujęcie pielęgniarek w dwóch pozycjach, właśnie ze względu na różne potencjalne formy zatrudnienia dla oceny liczebności kadry. Organ nie wskazuje żadnych konkretnych danych ani argumentów. Taki sposób oceniania jest sprzeczny zarówno z wymogami stawianymi w regulaminie konkursu (punkt 6.2), jak i w przepisach prawa.

W ocenie skarżącej fundacji organ administracji nie odniósł się do treści zarzutu nr 8. Nie odniósł się do protestu, lecz przedstawił nowy, niezwiązany bezpośrednio z protestem ani, co więcej z samą oceną, zarzut. Oceniający uznał, że nie wskazano informacji o tym, ile wizyt przypada na uczestnika. Stwierdzono, że brak dodatkowych wyjaśnień, co do przyczyn doboru takiej a nie innej liczby wizyt, nie pozwala na ocenę racjonalności wsparcia pod kątem merytorycznym i finansowym.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 10, skarżąca fundacja zarzuciła, że organ nie ocenił wszechstronnie ani bezstronnie treści zarzutu.

Ustosunkowując się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 11, iż "braki w opisie i analizie grupy docelowej przekładają się na braki w opisie zadań", skarżąca fundacja zarzuciła, że takie podejście jest nieuzasadnione, gdyż zakłada, iż braki w jednej części wniosku automatycznie wpływają na inne części wniosku. Gdyby intencja twórcy systemu oceny, jak i konstrukcji wniosku byłaby taka, to ocena byłaby sporządzana globalnie, a nie w podziale na elementy dotyczące odpowiednio pomiarów, ryzyk, grup docelowych, form wsparcia, założeń budżetowych. Przyjęcie przez organ założenia, że ewentualne braki w jednej części wniosku automatycznie przekładają się na braki w innych jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 12 skarżąca fundacja wskazała, że przyjęta we wniosku definicja miejsca opieki nie odnosi się do 21 osób objętych opieką w ramach 15 miejsc opieki. Nawet jeżeli definicja przyjęta przez skarżącą byłaby nieprawidłowa, to treści we wniosku są wskazane precyzyjnie, gdyż wskazano, że w ramach 15 miejsc opieki objętych wsparciem będzie jednocześnie 15 dzieci oraz, że co roku 20% będzie rotowało (a więc 3 dzieci). Po pierwszym roku zmieni się więc trójka dzieci i tak samo po drugim roku (wsparcie w ramach projektu trwa 3 lata). Z tego bierze się łącznie liczba 21 dzieci. Informacje te wskazano we wniosku i nie pozostaje to w związku z poprawnością bądź nie przyjętej definicji miejsca opieki.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 14 skarżąca fundacja zarzuciła, iż nie odniesiono się do zakwestionowanej w proteście oceny i wątpliwości, lecz dokonano analizy i przedstawiono argumentację, czy dana forma wsparcia powinna być ujęta w projekcie czy nie i czy jej opis jest wystarczający. Oceniający podniósł argument, że nie ma opisu kadry i dlatego nie może ocenić zasadności wsparcia. Odpowiedź na protest nie koncentruje się na analizie, czy uzasadnienie oceny zostało sformułowane prawidłowo, lecz na udowodnieniu, że wniosek został opracowany nieprawidłowo.

Ustosunkowując się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 15, iż słabością opisu zadania jest jego pobieżność, skarżąca fundacja podniosła, że z narzuconego limitu 3 000 znaków we wniosku wykorzystała ponad 2 800. Opisała m.in. formy wsparcia, ich częstotliwość, godziny otwarcia klubu, okres funkcjonowania w ramach projektu, liczbę osób, która skorzysta ze wsparcia łącznie, lokalizację, kwestię barier architektonicznych (uniwersalne projektowanie), harmonogram uruchomienia klubu, kadrę jaka będzie zaangażowana. Wskazano szereg informacji formalnych, w tym: zgodność z wytycznymi i rozporządzeniami, kwestię finansowania dotychczasowych usług i skali świadczonych usług, kwestię liczby miejsc opieki przed i po projekcie, kwestię deinstytucjonalizacji. Wszystkie te informacje wnioskodawca zobowiązany był zamieścić w opisie zadania. Rzeczywiście nie zawarto informacji o liczbie uczestników poszczególnych zajęć, lecz jak wskazano w proteście, można to wywnioskować z innych części wniosku (m.in. liczba osób na wyjścia poza klub, liczba krzeseł odpowiednio w sali integracyjnej – 30 oraz w sali warsztatowej – 19 – a więc 18 osób i trener, liczba komputerów, które będą amortyzowane – 10). Ponadto, w odpowiedzi na protest organ wskazał, że samo wskazanie w treści wniosku deklaratywnie informacji nie jest wystarczające. Tymczasem na spotkaniach informacyjnych, jak i w regulaminie konkursu IOK podkreślał, że należy we wniosku wprost wskazywać takie informacje jak wskazane wyżej informacje formalne. Dodatkowo w odpowiedzi na protest powołano się fragment instrukcji wypełniania wniosku, który tylko potwierdza, że szereg informacji wskazanych w instrukcji zostało przez skarżącego zawartych we wniosku (osoby odpowiedzialne, terminy realizacji, miejsce i formę, liczba godzin i częstotliwość wsparcia, ramowy opis działań). Jednak organ nie zajął stanowiska w tym zakresie, poprzestając na zacytowaniu zapisów i nie porównując ich w żaden sposób ze szczegółami treści wniosku.

W ocenie skarżącej stanowisko organu w zakresie zarzutu nr 20 jest nielogiczne i jedynie wybiórczo interpretuje treść oceny, tak aby podważyć zasadność protestu.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie zarzutów nr 22 i 23, skarżąca fundacja stwierdziła, że podtrzymuje swoje wcześniejsze wyjaśnienia zawarte w proteście. Szczególnie w kwestii określenia zaangażowania kadry podejście organu w odpowiedzi na protest jest nielogiczne. Aby ocenić zaangażowanie, wystarczy zapoznanie się z zapisami budżetu projektu, z którego to jednoznacznie wynika. W pozycji 31 i 32 wniosku jednoznacznie wskazano wymiar zaangażowania oraz liczbę osób i okres zaangażowania.

W ocenie skarżącej fundacji stanowisko organu w zakresie zarzutu nr 24 po raz kolejny nie odnosi się do jego treści, lecz do omawianego w ocenie zagadnienia. Oceniający wskazał, iż opiekunowie powinni być również ujęci jako grupa docelowa i że

wnioskodawca tego nie zrobił. Wnioskodawca w proteście podniósł, że wskazał, iż opiekunowie faktyczni będą również grupą docelową. Tymczasem w odpowiedzi na protest odrzucono zarzut nr 24, odnosząc się do kwestii szczegółowości opisu, powołując się na lapidarny opis wsparcia. Podnoszone jest, iż powinna być zamieszczona analiza grupy docelowej i jakie ma znaczenie dla oceny, co jest niezwiązane z zarzutem. Niezależnie, czy opis jest rozbudowany, czy szczątkowy, to oceniający podniósł, że nie wskazano jako grupy docelowej opiekunów, a taki zapis został wskazany. Jednak organ w ogóle nie przeanalizował tej kwestii.

Pomimo uznania zarzutu nr 28 skarżąca fundacja stwierdziła, że uzasadnienie stanowiska organu potwierdza, iż ocena zasadności protestu przeprowadzana jest przez organ we współpracy z oceniającymi, a być może przy ich udziale, co powoduje poważne wątpliwości co do jej obiektywizmu.

Odnośnie stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 29 skarżąca fundacja stwierdziła, że w uzasadnieniu nie wskazano nawet przykładowego zakresu wsparcia w stosunku do każdego z pacjentów. To zupełnie niezrozumiałe, gdyż we wniosku na str. 24 i 25 wskazano zakres wsparcia. Oderwane od treści samego zarzutu uzasadnienie wskazuje, że zarówno oceniającemu, jak i organowi zabrakło wiedzy o wsparciu realizowanym bezpośrednio dla chorych dzieci. Wsparcie to sprowadza się do udostępniania urządzeń, gdyż pozostałe świadczenia realizowane są w ramach świadczeń gwarantowanych, które realizowane są w ramach kontraktu z NFZ. We wniosku wskazano to na stronie 24, jak również napisano, że wsparcie w ramach projektu będzie obejmować świadczenia ponadgwarantowane, a więc te wymienione wyżej.

Ustosunkowując się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 32 skarżąca fundacja zarzuciła brak konsekwencji organu oraz brak odniesienia się do treści zarzutu, który dotyczył tego, kto ma być objęty szkoleniami i w jakim zakresie. Skarżąca fundacja wyjaśniła, że ich potrzeba nawet dla terapeutów wynika z faktu, iż obszar pracy (wsparcia) jest bardzo skomplikowany i trudny, choćby ze względu na specyfikę grupy docelowej. Wspieranie rodzin, które są w procesie żałoby bądź edukacja rodzin w zakresie opieki nad przewlekle chorym czy wręcz umierającym dzieckiem wymaga doskonalenia. Skoro projekt trwa 3 lata, to tym bardziej zasadne jest, aby kadra projektu rozwijała swoje kompetencje i kwalifikacje. Zgodnie z wytycznymi EU, uwzględnionymi w dokumentach programowych idea long life learning jest zasadna i powinna być stosowana.

W zakresie kryterium C.8 (Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu):

Skarżąca fundacja odnośnie oceny zarzutów nr 1 i 2 podniosła, że w uzasadnieniu wskazano, iż zadania i budżet to elementy ze sobą ściśle powiązane i braki w jednym przypadku wpływają na drugi. Zdaniem skarżącej fundacji takie podejście neguje ocenę wniosków w oparciu o punktację przyznawaną za ocenę poszczególnych jego elementów, a nie całości. W ocenie budżetu oceniający powinien analizować, czy założenia budżetowe są zgodne i racjonalne, aby zrealizować zaplanowane wsparcia, a nie czy zaplanowane wsparcie jest zasadne. Gdyby było tak jak wskazano w uzasadnieniu, to ocena budżetu powinna być dokonywana tylko i wyłącznie w przypadku otrzymania pozytywnej oceny w części C4, a tak nie jest.

Odnośnie oceny zarzutów nr 3, 4, 8 skarżąca fundacja stwierdziła, że zarzut 4 nie dotyczył wysokości wynagrodzenia, jak wskazano w uzasadnieniu. Fakty są analizowane wybiórczo i dostosowywane do postawionej tezy o poprawności oceny. Zarzut nr 4 dotyczył tego, że wymiar zaangażowania wynika bezpośrednio z godzin pracy klubu – niezbędne są 3 osoby na 1/2 etatu aby zapewnić stałą opiekę. W kwestii zarzutu nr 3 należy wskazać, iż opisano jego zadania w części IV.1 wniosku przy opisie zadania 1, w tym w zależności od etapu uruchamiania/funkcjonowania projektu. Ponadto jego wynagrodzenie pozostaje zbliżone do kwot wskazanych w załączniku nr 8 do dokumentacji konkursu, dla osób koordynujących pracę kadry (pielęgniarka koordynująca prace). Zdaniem skarżącej fundacji niezasadne jest podejście organu, że wskazanie stopnia trudności, np. zajęć kulinarnych bądź z zakresu aktywności ruchowej pozwoli ocenić zasadność przyjętej stawki wynagrodzenia. Wymaganie od skarżącej podania takich danych jest całkowicie nieuzasadnione i nie może być podstawą odrzucenia zarzutu.

Ustosunkowując się do oceny zarzutu nr 9, skarżąca fundacja wskazała, że problemem jest niewskazanie, ile osób będzie korzystać z klubu, a jedynie łącznej liczby uczestników (200). Tymczasem w uzasadnieniu pozycji wskazano jednoznacznie, że z omawianego typu wsparcia będzie korzystać do 20 osób i to właśnie ta liczebność stanowiła podstawę do oszacowania kwot. Tak więc uzasadnienie odrzucenia zarzutu nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Uzasadnienie odrzucenia zarzutu nie koncentruje się na jego treści i podważanym fragmencie oceny.

Zdaniem skarżącej fundacji, dokonując oceny zarzutu nr 10, organ nie odniósł się do prawidłowości oceny dokonanej w tym właśnie zakresie przez oceniających. Ocena w omawianej części wniosku nie dotyczy potrzeby danych form wsparcia, lecz tego czy założone koszty pozwolą na ich realizację. Wskazuje na to zresztą sam opis części C.8 wniosku. Organ po raz kolejny nie odnosi się do prawidłowości oceny dokonanej w tym właśnie zakresie przez oceniających.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie zarzutów nr 11, 24 i 25 skarżąca fundacja podniosła, że na stronie 24 wniosku zawarto informację, iż całość wsparcia będzie koordynowana przez pielęgniarkę nadzorującą, zaangażowaną również na etapie rekrutacji i doboru kadry (VII-VIII'17). Wsparcie wskazane w tym fragmencie opisano na tej samej stronie oraz stronie 23. Uzasadnienie odrzucenia zarzutów zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym.

Ustosunkowując się do stanowiska organu w zakresie zarzutu nr 12 skarżąca fundacja podniosła, iż zawarto informacje co do niezbędnych kwalifikacji tych osób (część IV.3, str. 22). Wskazano, że kadra będzie spełniać wymagania odnośnie kwalifikacji i wykształcenia wskazane w zał. 8 do regulaminu konkursu, w tym w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 czerwca 2011 r. (Dz.U. 2011 r., Nr 151, poz. 896), ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. (Dz.U. Nr 72, poz. 763, ze zm.). W przypadku kadry angażowanej wśród osób samozatrudnionych będzie ona spełniała wymogi prawne stawiane podmiotom wykonującym działalność leczniczą. Dodatkowo w uzasadnieniu pod budżetem wskazano, że poziom wynagrodzeń ujęty we wniosku uwzględnia stawki rynkowe i jest zgodny ze stawkami wskazanymi w zał. 8 do regulaminu konkursu. (str. 47 wniosku), a także określono zakres ich prac (str. 23 wniosku). Skarżący nie wie, jakie zatem dodatkowe informacje powinien przedstawić, aby uzasadnić zastosowaną stawkę. Przedstawił bowiem wymagane kwalifikacje, opisał zakres prac, wskazał, iż oparł się na stawkach rynkowych i wytycznych IOK. Organ mimo tego nie uwzględnił tych informacji ani nie odniósł się do nich w żaden sposób przy ocenie (zarzutu).

Ustosunkowując się do oceny przez organ zarzutu nr 13 skarżąca fundacja stwierdziła, że budżet uwzględnia, biorąc pod uwagę pozycje zbiorcze, niespełna 1 000 pozycji. Jeżeli przy każdej z nich wnioskodawca opisywałby, jakie zakłada planowane zużycie, np. stomii bądź gazy, to wniosek miałby kilkaset stron. Jest to niemożliwe, gdyż uzasadnienie pod budżetem ma ograniczony limit znaków, a wnioskodawca wykorzystał wszystkie dostępne komórki (formularza excel) w tej części wniosku.

Odnośnie oceny przez organ zarzutów nr 16 i 30, skarżąca fundacja podniosła, że na stronie 25 wniosku wskazano, iż całość wsparcia będzie koordynowana przez koordynatora merytorycznego wsparcia, zaangażowanego również na etapie rekrutacji i doboru kadry (VII-VIII’17). Samo wsparcie, które będzie koordynowane opisano z kolei na stronie 24 i 25 wniosku. Na stronie 47 wniosku wskazano, iż ujęto stawki rynkowe przy zatrudnianiu pracowników socjalnych. Jeżeli zaś chodzi o stawki z zał. nr 8 do regulaminu, to znajduje się w nich odniesienie do zatrudnienia etatowego, zaś we wniosku mowa jest o samozatrudnieniu na realne 80 godzin. Co ważne, obie formy różnią się ze sobą jeżeli chodzi m.in. o prawa pracownicze, w tym prawo do urlopu. Tak więc osoba samozatrudniona jeśli zobowiązuje się pracować 80 godzin, to tyle realnie wypracuje. Osoba zatrudniona na etat, średnio 10% swojego czasu ma na urlop, a więc wypracuje 72 godziny. Biorąc już tylko ten fakt uwagę, mamy 1 850,00 zł za realne 80 godzin (samozatrudnienie ujęte we wniosku), do 1 750,00 zł za realne 72 godziny (etat z zał. nr 8). Przeliczając to pierwsze na godziny realnej pracy dostajemy: 23,125 zł (samozatrudnienie) oraz 24,31 (etat z zał. nr 8). Zatem wbrew ocenie organu, wynagrodzenie mieści się w założonych ramach. Nadto, ani oceniający, ani organ nie uzasadniają szczegółowo swojego stanowiska, wymagając za to drobiazgowych szczegółów od wnioskodawcy, a stwierdzenie zawyżenia kosztu po raz kolejny zamyka się w stwierdzeniu nie popartym żadnymi weryfikowalnymi danymi.

Odnosząc się do oceny przez organ zarzutów nr 17 i 31, skarżąca fundacja wskazała, że w części III.2 wniosku na stronie 14 zawarto informację, iż wyraźna jest również potrzeba wsparcia opiekunów faktycznych, którzy są dociążeni opieką nad chorym dzieckiem, zarówno w obszarze socjalnym jak i w czynnościach dnia codziennego. Wskazano zatem wyraźnie na obszar socjalny, wymagający wsparcia. Skarżąca fundacja poddała również w wątpliwość bezstronność organu, wskazując na używanie przez IOK określeń takich jak "wnioskodawca zaniedbał".

Nie zgadzając się z oceną przez organ zarzutów nr 18 i 28, skarżąca fundacja podniosła, że sama konstrukcja wniosku i wiążące skarżącego zasady jego wypełniania ogranicza stopień szczegółowości opisów. Ponadto, jest to związane z charakterem wsparcia. Zarzut odnosi się do kwestii braku informacji, a nie stopnia ich szczegółowości i to powinno być przedmiotem analizy w zakresie zasadności zarzutu.

Odnośnie stanowiska organu dotyczącego zarzutów nr 20 i 33, skarżąca fundacja wskazała, iż wyjaśniła już czemu uważa, że szkolenia dla kadry zostało prawidłowo zaplanowane (uzasadnienie przy zarzucie 32 do kryterium C.4, a wcześniej także we wniosku – strona 25). Mimo tego organ nie odniósł się po raz kolejny do meritum zarzutu.

Skarżąca fundacja ustosunkowując się do oceny przez organ zarzutu nr 21 podtrzymała swoje stanowisko w zakresie oceny zarzutu nr 1 i 2.

Odnośnie oceny przez organ zarzutu nr 29 skarżąca fundacja podniosła, że oceniający dokonując oceny budżetu projektu, mimo nałożonego na niego obowiązku (punkt 6.2. regulaminu konkursu), nie wskazał w tym zakresie ani nie uzasadnił szczegółowo, które elementy budżetu są niespójne z pozostałymi elementami wniosku. Organ nie odniósł się do treści zarzutu. Po raz kolejny sformułował ogólną ocenę pod adresem skarżącej w zakresie braku staranności, podczas gdy zarzut dotyczył braku staranności po stronie oceniającego. Co więcej, na etapie oceny projektu pojawiły się ogólnikowe stwierdzenia, że wniosek zawiera liczne braki i błędy nie pozwalające na jego pozytywną ocenę. To stwierdzenie, które jest na tyle ogólne i nieprecyzyjne, że nie można się do niego profesjonalnie i rzetelnie odnieść. Ponadto, w kartach oceny, jak i uzasadnieniu oceny protestu nie wskazano ani jednego błędu w zakresie sformułowania budżetu, czy też jego niespójności z opisem wsparcia. Tymczasem to tego dotyczyła ocena i zarzut sformułowany przez skarżącą.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Urząd Pracy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem.

W myśl art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Do takich przepisów zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 217 z późn. zm.)- dalej: ustawa wdrożeniowa, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a. poprzez skrócenie terminu do wniesienia skargi, wprowadzenie terminu do jej rozpoznania, czy też wprowadzenie trybu bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe rozwiązania, zgodnie z intencją ustawodawcy, zmierzały do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdził, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Strona skarżąca po otrzymaniu informacji z dnia [...] o negatywnej ocenie złożonego wniosku, wniosła w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni skarżąca złożyła skargę do WSA w Łodzi. Powyższe oznacza, że możliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniesionej skargi.

W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddana została informacja Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] o nieuwzględnieniu protestu Fundacji [...] w [...] od negatywnego wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu "Pomocna Dłoń – usługi zdrowotne i społeczne skierowane do mieszkańców [...]". Wniosek ten został złożony przez stronę skarżącą w ramach konkursu [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020 – Oś Priorytetowa IX "Włączenie społeczne" Działanie IX.2 "Usługi na rzecz osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym" Poddziałanie IX.2.2. "Usługi społeczne i zdrowotne – ZIT".

Wniosek o dofinasowanie został złożony przez stronę skarżącą w dniu 12 grudnia 2016r. Fundacja [...] zamierzała realizować projekt w partnerstwie z 2 partnerami: Fundacją [...] oraz A. spółką z o.o. w [...]. Pismem z dnia [...] instytucja pośrednicząca negatywnie oceniła wniosek zaś po złożeniu protestu pismem z dnia [...] Wojewódzki Urząd Pracy w [...] nie uwzględnił protestu.

Zgodnie z treścią art.37 ust.1 ustawy z 11 lipca 2014r., właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinasowania.

W wymienionym przepisie określono ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinasowania. Wymienione w tym przepisie zasady przejrzystości , rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. Komentarz do art. 37 zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, publ. e/LEX).

Zgodnie z treścią punktu 6.2 regulaminu konkursu na etapie oceny formalno – merytorycznej wniosku weryfikuje się:

- ogólne kryteria dostępu

- szczegółowe kryteria dostępu

- ogólne kryteria merytoryczne

- ogólne kryterium podsumowujące (o ile wniosek został skierowany do negocjacji)

W myśl punktu 6.2. regulaminu konkursu ocena formalno – merytoryczna jest dokonywana przez 2 osoby oceniające, będące członkami KOP, w sposób niezależny; ocena ta jest ostateczna i nie podlega modyfikacjom na etapie przygotowania i zatwierdzenia listy projektów ocenionych. W uzasadnionych przypadkach IOK WUP zastrzega możliwość skorzystania z opinii ekspert.

Regulamin konkursu stanowi, że w przypadku bezwarunkowego przyznania przez oceniającego za spełnienie danego kryterium merytorycznego mniejszej niż maksymalna liczby punktów, oceniający uzasadnia szczegółowo swoją ocenę.

W regulaminie konkursu wskazano 8 ogólnych kryteriów merytorycznych następujące wymogi co do punktacji za każde z nich:

1.) kryterium C.1. Adekwatność doboru, sposobu pomiaru i opisu wskaźników realizacji projektu oraz zgodność celu głównego projektu z założeniami RPO WŁ 2014-2020 – maksymalna ilość punktów:5 zaś wymagane 60%- owe minimum to 3 punkty,

2.) kryterium C.2. Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu szczegółowego RPO WŁ 2014-202020 oraz jakość diagnozy specyfiki tej grupy – maksymalna ilość punktów:15 zaś wymagane 60%- owe minimum to 9 punktów,

3.) kryterium C.3. Trafność opisanej analizy ryzyka nieosiągnięcia założeń projektu - maksymalna ilość punktów:5 zaś wymagane 60%- owe minimum to 3 punkty,

4.) kryterium C.4. Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań - maksymalna ilość punktów:20 zaś wymagane 60%- owe minimum to 12 punktów,

5.) kryterium C.5. Zaangażowanie potencjału wnioskodawcy i partnerów (o ile dotyczy) - maksymalna ilość punktów:15 zaś wymagane 60%- owe minimum to 9 punktów,

6.) kryterium C.6. Adekwatność potencjału społecznego wnioskodawcy i partnerów ( o ile dotyczy) do zakresu realizacji projektu - maksymalna ilość punktów:15 zaś wymagane 60%- owe minimum to 9 punktów,

7.) kryterium C.7. Adekwatność sposobu zarządzania projektem do zakresu zadań w projekcie - maksymalna ilość punktów:5 zaś wymagane 60%- owe minimum to 3 punkty,

8.) kryterium C.8. Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu - maksymalna ilość punktów:20 zaś wymagane 60%- owe minimum to 12 punktów,

Okolicznością niesporną jest, że wniosek strony skarżącej spełnił ogólne i szczegółowe kryteria dostępu co potwierdzone zostało w karcie oceny formalno – merytorycznej przez oboje oceniających.

Zgodnie z kartami oceny wniosek skarżącej fundacji otrzymał następującą punktację w zakresie ogólnych kryteriów merytorycznych:

kryterium C.1.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 3 punkty (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.1.);

kryterium C.2.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 9 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.2.);

kryterium C.3.: oceniający nr 1 przyznał 4 punkty, zaś oceniający nr 2 przyznał 5 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.3.);

kryterium C.4.: oceniający nr 1 przyznał 8 punktów, zaś oceniający nr 2 przyznał 7 punktów (wniosek nie otrzymał wymaganego minimum 60% punktów za kryterium C.4.);

kryterium C.5.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 13 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.5.);

kryterium C.6.: oceniający nr 1 przyznał 12 punktów, zaś oceniający nr 2 przyznał 14 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.6);

kryterium C.7.: oceniający nr 1 przyznał 4 punkty, zaś oceniający nr 2 przyznał 5 punktów (wniosek otrzymał wymagane minimum 60% punktów za kryterium C.7.);

kryterium C.8.: oceniający nr 1 i oceniający nr 2 przyznali po 8 punktów (wniosek nie otrzymał wymaganego minimum 60% punktów za kryterium C.8.).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ilość punktów przyznanych wnioskowi w zakresie kryterium C.4. i C.8. Jeżeli chodzi o kryterium C.4 to na wymagane 60%-owe minimum 12 punktów oceniający nr 1 przyznał 8 pkt. zaś oceniający nr 2 7 pkt. Odnośnie kryterium C.8. to na wymagane 60%-owe minimum 12 punktów oceniający nr 1 i nr 2 przyznali po 8 pkt.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie sadu, doszło do naruszenia art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku w zakresie kryteriów C.4 i C.8.

Przede wszystkim należy się odnieść do tych zarzutów protestu, które zostały uznane za zasadne przez instytucję pośredniczącą. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w proteście podniesiono 65 zarzutów dotyczących oceny kryteriów C.4 i C.8 zaś w zaskarżonej informacji za uzasadnione uznano 22 zarzuty (10 zarzutów dotyczących kryterium C.4 i 12 zarzutów odnoszących się do kryterium C.8).

Analiza wszystkich uznanych zarzutów wskazuje, że oceniający nr 1 i nr 2 nie dostrzegli pewnych informacji lub danych we wniosku zarzucając ich brak we wniosku albo nie uzasadnili swojego stanowiska co do określonych kwestii albo dokonali wadliwej bądź niezrozumiałej oceny dotyczącej konkretnych kwestii albo nie dokonali wnikliwej analizy określonego problemu. Odnośnie poszczególnych zarzutów ocena dokonana przez oceniających nr 1 i nr 2 posiadała następujące nieprawidłowości dotyczące kryteriów C.4 i C.8 (numeracja zarzutów odpowiada kolejności zarzutów przedstawionych w proteście):

Kryterium C.4:

- zarzut nr 13

oceniający nr 1 nie dostrzegł, że w dalszej części wniosku znajduje się uzasadnienie dla wsparcia w formie zajęć dodatkowych dla rodzeństwa;

- zarzut nr 16

oceniający nr 2 nie zauważył, że w dalszej części wniosku znajduje się informacja kto będzie odpowiedzialny za realizację proponowanych zajęć;

- zarzut nr 18

oceniający nr 2 nie dostrzegł, że we wniosku jest informacja na czym ma polegać dostęp do części integracyjnej klubu;

- zarzut nr 19

oceniający nr 2 nie zauważył, że we wniosku jest informacja dotycząca doświadczenia i kwalifikacji kadry zajmującej się opieką i wsparciem;

- zarzut nr 25

oceniający nr 2 nie uzasadnił swojego stanowiska, że wątpliwości budzi racjonalność zaplanowanych elementów zadania jakimi są wynajęcie auta i koszty paliwa oraz wykupienie licencji na oprogramowanie do zarządzania opieką. W rzeczywistości wniosek zawiera przekonujące uzasadnienie co do realizacji wymienionych zadań;

- zarzut nr 26

oceniający nr 2 nie dostrzegł, że we wniosku znajduje się informacja dotycząca kwestii czy wszystkie dzieci będą objęte wsparciem od początku realizacji projektu;

- zarzut nr 27

oceniający nr 2 nie uzasadnił swojego stanowiska, że trudno uznać liczbę pacjentów za racjonalną (nie wyjaśnił dlaczego uważa liczbę pacjentów korzystających z opieki paliatywnej za nieracjonalną). Strona skarżąca nie zgodziła się z taką opinią i podała przekonujące argumenty;

- zarzut nr 28

oceniający nr 2 nie zauważył, że w innej części wniosku znajduje się informacja o liczbie personelu;

- zarzut nr 30

oceniający nr 2 nie dostrzegł, że w innej części wniosku znajduje się informacja odnośnie zakwalifikowania otoczenia dzieci objętych wsparciem do grupy docelowej;

- zarzut nr 31

oceniający nr 2 nie uzasadnił swojego stanowiska, że wątpliwości budzi organizacja zajęć dodatkowych dla rodzeństwa dzieci chorych. W rzeczywistości we wniosku wskazano przekonujące przesłanki do realizacji takiego wsparcia;

Kryterium C.8:

- zarzut nr 5

oceniający nr 1 nie wyjaśnił dlaczego kwestionuje wydatek związany z oznakowaniem klubu oraz koszt zakupu sprzętu audio. W innym miejscu wskazuje na konieczność odpowiedniego wypromowania oferty a jednocześnie kwestionuje koszt oznakowania klubu;

- zarzut nr 6

oceniający nr 1 nie wyjaśnił dlaczego nie można ocenić racjonalności wydatków. Zdaniem strony skarżącej wniosek zawiera informacje pozwalające na ocenę racjonalności wydatków. Możliwe jest również zweryfikowanie poszczególnych kwot wydatków;

- zarzut nr 7

oceniający nr 1 nie uzasadnił swojego stanowiska, iż koszty zakupu sprzętu audio są znacząco zawyżone. Strona skarżąca oparła się w tym zakresie na cenach rynkowych uwzględniając również trwałość wyposażenia. Stawki takie funkcjonują na rynku;

- zarzut nr 13

oceniający nr 1 podniósł, że nie przedstawiono kosztów poszczególnych elementów składowych w ramach pozycji 37 i 39 i z tego powodu nie można dokonać oceny racjonalności wydatków. Tymczasem we wniosku wskazano kwotę zakupu nesesera pielęgniarki oraz wskazano jego wyposażenie co pozwalało sprawdzić czy zakup takiego nesesera jest realny w założonej cenie. Można było dokonać oceny racjonalności wydatków;

- zarzut nr 14

oceniający nr 1 nie dostrzegł, że w innej części wniosku znajduje się uzasadnienie do ponoszenia kosztów wynajmu samochodu;

- zarzut nr 15

oceniający nr 1 nie wyjaśnił dlaczego zakup w ramach pozycji 43 jest zawyżony i nie zauważył, że w innej części wniosku znajduje się uzasadnienie tego zakupu;

- zarzut nr 22

oceniający nr 2 nie dokonał wnikliwej analizy wielkości zakupu gier, książek, filmów i wyposażenia w sytuacji gdy kwoty środków na te zakupu nie są znaczące;

- zarzut nr 23

oceniający nr 2 nie wyjaśnił dlaczego kwoty wydatków ujęte w zadaniu są zawyżone i nieracjonalne podczas gdy wydatki zostały określone przez wnioskodawcę w oparciu o rozeznanie cen rynkowych;

- zarzut nr 26

oceniający nr 2 nie uzasadnił swojego stanowiska, że koszty związane z najmem samochodu i zakupem paliwa są zawyżone w sytuacji gdy koszty te wnioskodawca określił w oparciu o ceny rynkowe;

- zarzut nr 27

oceniający nr 2 nie wyjaśnił swojego stanowiska, że brak jest uzasadnienia dla zakupu oprogramowania dla zrządzania opieką w ramach projektu (poz.43) podczas gdy wnioskodawca zakup taki uznał za uzasadniony;

- zarzut nr 32

oceniający nr 2 błędnie uznał, że brak jest uzasadnienia wsparcia rodzeństwa dzieci objętych opieką hospicyjną ze względu na fakt, iż wsparcie otoczenia może być realizowane jedynie w przypadku gdy będzie ono niezbędne dla skutecznego wsparcia uczestników projektu. W proteście w sposób logiczny i przekonujący uznano dlaczego stanowisko oceniającego jest nieprawidłowe;

Wszystkie wymienione zarzuty zostały uznane a więc instytucja pośrednicząca uznał, że zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty te wskazują na szereg nieprawidłowości w ocenach sporządzonych przez oceniających nr 1 i nr 2. Nieprawidłowości te polegają na tym, że oceniający nie zauważyli pewnych informacji i danych znajdujących się w innej części wniosku albo nie uzasadnili swojego stanowiska w pewnych kwestiach mimo przekonujących argumentów strony skarżącej albo wydali niezrozumiałą ocenę dotyczącą pewnych kwestii albo też nie przeprowadzili wnikliwej analizy konkretnego problemu. Nieprawidłowości te, w ocenie sądu, są poważne i jest ich dużo bo aż 22. W sytuacji bowiem gdy oceniający zarzucają wnioskowi brak konkretnych informacji mimo, że znajdują się one w innej części wniosku bądź też stawiają konkretne zarzuty (np. zawyżenia wydatków czy zbędności wydatków) bez żadnego uzasadnienia to nie można uznać, że są to nieprawidłowości drobne i nieistotne. W przekonaniu sądu uznanie 22-óch zarzutów strony skarżącej dowodzi, że oceny były przeprowadzone nierzetelnie, pobieżnie, nieobiektywnie i niestaranne. Oceniający nr 1 i nr 2 nie dokonali wnikliwej analizy całości wniosku i przyznane przez nich punkty za kryteria C.4 i C.8 nie można uznać za wiarygodne.

Należy zaznaczyć, że przyczyną negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie strony skarżącej było nieosiągnięcie wymaganego minimum punktowego w zakresie kryteriów C.4 i C.8 (minimum wynosiło 12 punktów). W sytuacji gdy oceny sporządzone przez oceniających nr 1 i nr 2 zawierają tak dużo i tak istotnych nieprawidłowości to podważa to wiarygodność tych ocen i wątpliwości budzi wielkość przyznanych punktów. W przypadku gdyby oceniający nr 1 i nr 2 nie dopuścili się tych nieprawidłowości to punktacja w zakresie kryterium C.4 i C.8 mogłaby być wyższa i wniosek mógłby uzyskać wymagane minimum punktów. Skoro instytucja pośrednicząca uznała tak dużo i tak istotnych nieprawidłowości w ocenach to winna skierować wniosek do ponownej oceny. Tak się jednak nie stało.

Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonej informacji, że protest nie może zostać uwzględniony gdyż większość zarzutów (43) zostało odrzuconych a jedynie część (22) zostało uznanych. O uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu protestu nie decyduje stosunek zarzutów odrzuconych do zarzutów uznanych. Okoliczność, że zaledwie 1/3 zarzutów zostało uwzględnionych a 2/3 odrzucono nie ma żadnego znaczenia. Istotna jest waga zarzutów uznanych i to czy ocena dokonana przez oceniających nr 1 i nr 2 była prawidłowa tzn. czy była ona rzetelna i bezstronna. Ważne jest to czy nieprawidłowości oceniających mogły mieć wpływ na końcową punktację za dane kryterium. W niniejszej sprawie zarzuty uwzględnione mają istotny charakter i jest ich dużo. Nie ulega zatem wątpliwości, że mogły mieć one wpływ na wielkość punktów przyznanych wnioskowi w zakresie kryteriów C.4 i C.8. Już chociażby z tego powodu wniosek o dofinasowanie winien zostać skierowany do ponownej oceny.

Analiza zaskarżonej informacji wskazuje, że instytucja pośrednicząca sama dokonała oceny istotności zarzutów uwzględnionych. Sama zatem oceniła, że mimo zasadności 22 zarzutów, to i tak nie miałoby to wpływu na końcową punktację w zakresie kryteriów C.4 i C.8. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. O wielkości przyznanych punktów decydują oceniający nr 1 i nr 2 a nie instytucja pośrednicząca. Tylko oceniający określają jaką ilość punktów należy przyznać w zakresie konkretnego kryterium. Instytucja pośrednicząca niejako sama zastąpiła oceniających przyjmując, że punktacja za kryterium C.4 i C.8 nie uległaby zmianie. Przyjęcie takiego poglądu nie ma racjonalnego uzasadnienia i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nadto sąd uznał, że część zarzutów protestu, które zostały odrzucone w zaskarżonej informacji, są uzasadnione. Za uzasadnione sąd uznał następujące zarzuty:

Kryterium C.4:

- zarzut nr 4

oceniający nr 1 błędnie określił, że organizacja imprez integracyjnych aktywizujących społecznie nie wpisuje się w działalność klubu. W proteście wskazano, że taka forma aktywizacji jest dopuszczalna co wynika z załącznika nr 8 str.21 pkt.2b regulaminu konkursu a więc zarzut protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji, zgadzając się z protestem o dopuszczalności imprez integracyjnych, instytucja pośrednicząca postawiła wnioskodawcy nowy zarzut a mianowicie, że należało dokładniej opisać to działanie i wskazać na czym będzie polegało jego aktywizująco społecznie oddziaływanie. Stawianie nowych zarzutów wnioskodawcy w informacji o rozpatrzeniu protestu jest niedopuszczalne. Instytucja pośrednicząca jest zobowiązana ocenić zasadność zarzutów protestu nie zaś stawiać kolejne zarzuty stronie, których to zarzutów nie wskazał oceniający. Do oceny merytorycznej wniosku uprawnieni są oceniający a nie instytucja pośrednicząca. Oceniający nr 1 nie wskazał natomiast, że brakuje mu dokładnego opisu działania w formie imprez integracyjnych tylko, że sama organizacja imprez integracyjnych nie wpisuje się w działalność klubu. Instytucja pośrednicząca nie jest uprawniona do zastępowania oceniającego w merytorycznej ocenie wniosku i stawiania kolejnych zarzutów projektowi, które nie zostały wskazane przez oceniającego;

- zarzut nr 5

oceniający błędnie określił. że nie wskazano liczby osób, które będą mogły uczestniczyć w zajęciach i poradnictwie. W proteście wskazano gdzie takie informacje się znajdują (uzasadnienie pod budżetem szczegółowym) a więc zarzut protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji instytucja pośrednicząca podniosła nowe zarzuty dotyczące tej kwestii (nie doprecyzowano tematyki spotkań, tematyki poradnictwa specjalistycznego, warsztatów komputerowych i.t.p.), które nie wskazał oceniający. Stawianie przez instytucję pośredniczącą nowych zarzutów, nie ujętych w ocenie przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach do zarzutu nr 4;

- zarzut nr 7

oceniający nr 1 błędnie zarzucił, że nie zawarto informacji o liczbie zatrudnionego personelu. W proteście wskazano gdzie takie informacje się znajdują (w budżecie – pozycje dotyczące personelu) a więc zarzut protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji instytucja pośrednicząca rozszerzyła ten zarzut w ten sposób, że podniesiono, iż zapisy pod budżetem nie są jednoznaczne. Zarzutu takiego nie podniósł oceniający a więc stawianie nowego zarzutu przez instytucję pośredniczącą jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach dotyczących zarzutu nr 4

- zarzut nr 8

oceniający nr 1 błędnie zarzucił, że nie wskazano informacji o tym ile wizyt przypada na uczestnika projektu. W rzeczywistości we wniosku przy każdej formie wsparcia określono liczbę wizyt miesięcznie lub tygodniowo na osobę co zostało wyjaśnione w proteście. Zarzut protestu jest więc uzasadniony. W zaskarżonej informacji podniesiono dodatkowo nowy zarzut (wskazano jedynie średnią ilość wizyt na jednego uczestnika), którego nie podnosił oceniający. Podnoszenie nowego zarzutu przez instytucję pośredniczącą, nie ujętego przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach dotyczących zarzutu nr 4;

- zarzut nr 9

oceniający nr 1 błędnie zarzucił, że nie wskazano zakresu czynności podczas gdy o zakresie takim wskazuje sama nazwa czynności. Zarzutu protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji podniesiono nowy zarzut (nie w każdym przypadku sama nazwa czynności wyjaśnia zakres obowiązków pracownika), którego nie podnosił oceniający. Podnoszenie nowego zarzutu przez instytucję pośredniczącą, nie ujętego przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach dotyczących zarzutu nr 4;

- zarzut nr 10

oceniający nr 1 błędnie zarzucił, że powinna być wskazana dokładna metodologia i zakres wsparcia w zakresie wsparcia opiekunów faktycznych. W rzeczywistości taka informacja znajduje się na str.14 ( co wskazano w proteście) oraz na str.23 wniosku (wskazano to w odpowiedzi na skargę). Niezgodny z prawdą jest pogląd wyrażony w zaskarżonej informacji, że dopiero w proteście rozszerzono wymaganą informację. W rzeczywistości informacja w tym zakresie znajduje się we wniosku (str.14 i 23);

- zarzut nr 12

oceniający nr 1 wskazał jako nieścisłe sformułowanie wniosku, że opieką objętych zostanie 21 dzieci a nie jak wskazano we wniosku "15 miejsc opieki". Treść wniosku precyzyjnie określa, że w ramach 15 miejsc opieki objętych wsparciem będzie jednocześnie piętnastka dzieci oraz że co roku 20% będzie rotowało (tzn.3 dzieci). Po pierwszym roku zmieni się trójka dzieci i tak samo po drugim roku. Łączna ilość dzieci objętych opieką wyniesie 21 dzieci. Zarzut oceniającego wynika z niedokładnego przeczytania całego wniosku. Zarzut protestu jest uzasadniony;

- zarzut nr 14

oceniający nr 1 błędnie stwierdził, że nie wskazano żadnych informacji dotyczących zatrudnionego personelu merytorycznego. W rzeczywistości takie informacje znajdują się w punkcie 4.3 strona 33 wniosku. W zaskarżonej informacji podniesiono nowy zarzut (z treści wniosku nie wynika potrzeba cyklicznego dokształcania kadry realizującej zadanie 3), który nie wskazał oceniający. Stawianie przez instytucję pośredniczącą nowych zarzutów, nie ujętych w ocenie przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach do zarzutu nr 4;

- zarzut nr 24

oceniający nr 2 zarzucił, że wsparcie jest skierowane również do otoczenia osób niesamodzielnych oraz że powinno zostać zakwalifikowane do grupy docelowej a takich zapisów we wniosku brakuje. W proteście wskazano gdzie we wniosku taki zapis się znajduje (str.13) a więc zarzut protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji podniesiono nowy zarzut (ogólnikowość wniosku i brak prawidłowej selekcji podanych informacji), którego nie wskazał oceniający. Podnoszenie nowego zarzutu przez instytucję pośredniczącą, nie ujętego przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach dotyczących zarzutu nr 4;

- zarzut nr 29

oceniający nr 2 zarzucił, że wnioskodawca nie wskazał jaki będzie zakres opieki w stosunku do każdego z pacjentów. Zakres opieki został wskazany na str.24 i 25 wniosku. Zarzut protestu w tym zakresie jest uzasadniony;

- zarzut nr 32

oceniający nr 2 zarzucił, że niezrozumiała jest realizacja szkoleń dla "każdego zadania" oraz nie wiadomo w jakim zakresie i kto tak naprawdę miałby zostać takimi szkoleniami objęty. Wbrew temu zarzutowi zakres szkolenia został określony na str.25 wniosku zaś "kadra zadania" została oznaczona w budżecie szczegółowym – kolumna personel projektu. W związku z czym zarzut protestu jest uzasadniony. W zaskarżonej informacji instytucja pośrednicząca rozszerzyła zarzuty dotyczące szkoleń, którego nie podnosił oceniający. Podnoszenie nowego zarzutu przez instytucję pośredniczącą, nie ujętego przez oceniającego, jest niedopuszczalne o czym była mowa w rozważaniach dotyczących zarzutu nr 4;

KryteriumC.8:

- zarzut nr 3

oceniający nr 1 zarzucił, że w poz.1 koszt wynagrodzenia kierownika merytorycznego jest zawyżony, nie wskazano zakresu czynności kierownika merytorycznego klubu i w związku z czym nie można zweryfikować czy wskazana wysokość etatu jest racjonalna. Wbrew temu zarzutowi we wniosku opisane zostały zadania kierownika (część IV.1) zaś jego wynagrodzenie jest niższe niż średnie wynagrodzenie obowiązujące w kraju i pozostaje zbliżone do kwot wskazanych w załączniku nr 8 do dokumentacji konkursu dla osób koordynujących pracę kadry (pielęgniarka koordynująca pracę). Zarzut protestu jest zatem uzasadniony;

- zarzut nr 4

Oceniający nr 1 zarzucił w poz.2,3, że nie wskazano zakresu czynności opiekunów w związku z czym przedstawiona wysokość etatu może być nieadekwatna. Dla zapewnienia stałej opieki osobom przebywającym w klubie konieczna jest obecność opiekunów (3 osoby na ½ etatu) zaś ich obowiązki są związane z opiekowaniem się podopiecznymi (podopieczni nie mogą zostać sami). Zarzut protestu jest uzasadniony;

- zarzut nr 9

oceniający nr 1 zarzucił w poz.18, że nie wskazano jakie materiały zostaną zakupione w ramach wskazanego wydatku. We wniosku podano, że koszty zakupu materiałów na potrzeby kółek tematycznych określono biorąc pod uwagę liczebność podopiecznych (do 20 osób) oraz planowaną tematykę kółek: geograficzne, rękodzieła, kulinarne, kulturalne. Przyjęta kwota jest uśredniona i będzie każdorazowo kalkulowana w zależności od tematyki zajęć (str.48 wniosku). Konkretyzacja zakupów materiałów będzie zatem uzależniona od tematów zajęć w poszczególnych kółkach w okresie funkcjonowania klubu zaś we wniosku podano kwotę uśrednioną. Zarzut protestu, w ocenie sądu, jest uzasadniony;

- zarzut nr 11 i nr 24

obaj oceniający zarzucili w poz.30. że koszt zatrudnienia pielęgniarki koordynującej jest zawyżony zaś oceniający nr 2 nadto, że brak jest uzasadnienia dla wynagrodzenia pielęgniarki przez cały okres trwania projektu. Przede wszystkim oceniający nie wyjaśnili z jakiego powodu wynagrodzenie pielęgniarki uznali za zawyżone. Zakres obowiązków pielęgniarki został określony we wniosku (str.23-24) zaś zaproponowana stawka, w ocenie strony skarżącej, jest konkurencyjna i opierała się na informacjach uzyskanych od pracowników IOK na spotkaniach organizacyjnych. Co do zarzutu oceniającego nr 2, odnośnie wynagrodzenia pielęgniarki przez cały okres trwania projektu to jest on niezrozumiały. Zarzuty protestu są uzasadnione;

- zarzut nr 12

oceniający nr 1 zarzucił, że w poz.34,35 i 36 wynagrodzenie jest zawyżone a ponadto z uwagi na to, że wnioskodawca nie wskazał szczegółowych informacji dotyczących realizacji wsparcia w ramach zadania nr 2 trudno ocenić czy założone koszty są racjonalne. Należy zaznaczyć, że we wniosku zawarto informacje o kwalifikacjach osób (cześć IV.3 str.22), określono zakres ich prac (str.23) oraz zaznaczono, że wynagrodzenie uwzględnia stawki rynkowe i jest zgodne ze stawkami wskazanymi w załączniku nr 8 do regulaminu konkursu (str.17). Nieuzasadniony jest zatem zarzut oceniającego, że wynagrodzenie jest zawyżone i nie można ocenić racjonalności kosztów. Zarzut protestu jest uzasadniony;

- zarzut nr 17 i nr 31

oceniający nr 1 i nr 2 zarzucili, że w poz.49 brak uzasadnienia do ponoszenia kosztów w ramach projektu. Wbrew temu zarzutowi we wniosku wskazano dlaczego wsparcie socjalne jest potrzebne oraz opisano co będzie wchodziło w jego skład (część III.2 wniosku str.14). Niezgodne z prawdą jest zatem sformułowanie zawarte w zaskarżonej informacji, iż nie zdiagnozowano potrzeby wsparcia socjalnego. Zarzut protestu jest uzasadniony;

- zarzut nr 18

oceniający nr 1 zarzucił w poz.50-54, że w opisie zadania 3 nie wskazano żadnych informacji dotyczących zakresu merytorycznego wsparcia i w związku z tym nie można ocenić racjonalności zaplanowanych wynagrodzeń. Wbrew temu zarzutowi we wniosku wskazano jakich obszarów wsparcie będzie dotyczyć (str.25). W zaskarżonej informacji wskazano na hasłowość opisu wsparcia a więc rozszerzono zarzut wobec wniosku, którego nie podnosił oceniający. Oceniający nr 1 podniósł bowiem, że wniosek nie zawiera żadnych informacji dotyczących zakresu merytorycznego wsparcia a nie stopnia ich szczegółowości. Zarzut protestu jest uzasadniony.

- zarzut nr 20 i 33

oceniający nr 1 i nr 2 zarzucili, że w poz.69-71 nie wskazano żadnych informacji dotyczących zakresu merytorycznego szkoleń oraz kadry, która zostałaby objęta szkoleniami. Natomiast oceniający nr 2 wskazał, że nie do końca jest jasne do kogo skierowane są szkolenia. Wbrew tym zarzutom we wniosku wskazano zarówno zakres szkoleń jak również kogo będą one dotyczyły (str.25). Rozważania w tym zakresie są analogiczne jak przy zarzucie nr 32 do kryterium C.4. Zarzut protestu jest uzasadniony.

- zarzut nr 29

oceniający nr 2 zarzucił, że zapisy dotyczące grupy docelowej realizacji zadania oraz budżetu są niespójne. Zarzut jest bardzo ogólnikowy i nie wskazuje szczegółowo jakie elementy są niespójne z pozostałymi elementami budżetu i dlaczego. Nie przedstawiono żadnej argumentacji na poparcie tezy zarzutu. W związku z czym zarzut protestu należy uznać za uzasadniony;

Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w zakresie kryterium C.4 i C.8 ocena wniosku o dofinansowanie nie została przeprowadzona w sposób rzetelny i bezstronny. Duża część protestu o istotnym charakterze została uznanych przez instytucję pośredniczącą (22) a mimo to nie skierowano wniosku do ponownej oceny. Nadto duża część zarzutów odrzuconych przez instytucję pośredniczącą zasługuje na uwzględnienie. Ocena wniosku o dofinasowanie została przeprowadzona z naruszeniem art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej i miało to istotny wpływ na wynik oceny. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 ust.2 pkt.2 ustawy z 11 lipca 2011r. sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W związku z czym sąd przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w [...].

Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 200 zł – wpis sądowy i 17 zł – opłata skarbowa.

Przy ponownej ocenie wniosku o dofinansowanie należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu odnosząc się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą.

R.T.