Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1617/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 2, art. 126 pkt 1, art. 133
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Agnieszka Maszewska-Bącal po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G.G. i K.G. - Gospodarstwo [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 121/08 w sprawie ze skargi G.G. i K.G. - Gospodarstwo [...] w S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych dla potrzeb stawów rybnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r. oddalił skargę G.G. i K.G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2008 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych dla potrzeb stawów rybnych.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją Starosty Powiatu Oleśnickiego z dnia [...] lutego 2003 r. cofnięto wydane J.D. w dniu 27 września 2000 r. pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych dla potrzeb stawów rybnych na działkach [...] i [...] w m. L. oraz udzielono mu pozwolenie na takie korzystanie na powierzchni 4,36 ha na działkach nr [...], [...] i [...], w zakresie, poboru wody bezpośrednio z rowu R-C w łącznej ilości 30 l/s na zalew stawów nr 1, 2, 3 i 4 przez 20 dni w marcu i 5 l/s na podtrzymanie zalewu od marca do października, określonych parametrów piętrzenia wody i odprowadzania wody do rowu R-C w czasie odłowów w ilości 50 l/s. Pozwolenia udzielono do dnia 30 czerwca 2013 r. pod określonymi warunkami. W toku postępowania organ nadzoru budowlanego nakazał stronie wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem urządzeń melioracji szczegółowej wykonanych bez wymaganego zgłoszenia - stawów rybnych na działkach nr: 71/2, 72 i 73/5 – w tym także dostarczenie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzję wydano w szczególności w oparciu o dostarczoną przez stronę dokumentację, taką jak ekspertyza techniczna stawów, inwentaryzacja techniczna stawów, budowli i obiektów towarzyszących, aktualny pomiar geodezyjny oraz projekt techniczny i operat wodnoprawny. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. organ nadzoru budowlanego udzielił stronie pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych.

W dniu 15 października 2003 r. wpłynęło do starostwa powiatowego pismo podpisane przez K.G. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia J.D. pozwolenia wodnoprawnego. Do wniosku dołączono decyzję Starosty Ostrowskiego z dnia [...] października 2002 r. udzielającą G. i K.G. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód obejmujące pobór wody do stawów o powierzchni 286,31 ha z cieków K., M., M. oraz pobór uzupełniający w ilości 0,150 m3/s z rzeki P. w ciągu całego roku i kierowanie go do M. W uzasadnieniu wniosku skarżący twierdzili, że ich stawy i stawy J.D. położone są w zlewni rzeki P., więc powinni być zawiadomieni jako strona o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia dla J.D. Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Starosta wznowił postępowanie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Starosta stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia. Według organu skarżący i J.D. bezspornie korzystają z tego samego cieku, więc pominięcie skarżących jako stron naruszało prawo. Nie zachodziły natomiast podstawy z art. 126 prawa wodnego do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Wojewoda Dolnośląski uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Starosta rozstrzygnął sprawę jak poprzednio. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 595/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił obie powyższe decyzje.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta ponownie orzekł na podstawie art. 146 § 2 w związku art. 151 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ ten powołał ustalenia wynikające z projektu budowlanego i operatu wodnoprawnego na budowę stawu rybnego nr 4 z maja 2002 r., inwentaryzacji technicznej stawów rybnych w L. ze stycznia 2003 r. i ekspertyzy technicznej – stawy hodowlane L., protokołu oględzin z dnia 18 sierpnia 2003 r. obiektu stawowego M. dzierżawionego przez skarżących i projektu planu ochrony dla D. oraz rozważył ekspertyzę prawną R.A. z grudnia 2004 r. Zebrany materiał nie uzasadniał zarzutu skarżących istnienia niedoboru wody w zlewni rzeki P., gdyż zasoby wodne cieku pokrywają potrzeby wodne stawów. Stawy skarżących z uwagi na znaczną odległość od stawów J. D. nie znajdują się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód. Przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego uwzględnia się istnienie innych stawów oraz wymóg prowadzenia racjonalnej gospodarki wodnej przez wszystkich korzystających z zasobów wodnych zlewni. Nie było przeszkód z art. 126 Prawa wodnego do odmowy udzielenia pozwolenia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili, że organ odmawiając dopuszczenie dowodu z opinii biegłego naruszył wiążące zalecenia Sądu, zaś próba obciążenia kosztami przeprowadzenia tego dowodu skarżących narusza art. 262 § 1 k.p.a. Istniały przesłanki wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż nie zostały spełnione wymogi ochrony środowiska z uwagi na naruszenie przepływu nienaruszalnego. Wydawanie nowych pozwoleń w sytuacji niedoboru wody narusza art. 31 ust. 2 Prawa wodnego. Skoro organ uznał skarżących za stronę, to nie powinien gołosłownie twierdzić, jakoby ich stawy nie znajdowałyby się w zasięgu oddziaływania stawów J.D.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W ocenie organu, ustawa – Prawo wodne nie wprowadza uprzywilejowania w dostępie do wody zakładów, które uzyskały pozwolenia wodnoprawne wcześniej. Jednak zakłady te, jako strony, mogą wnioskować o zamieszczenie w nowych decyzjach uzasadnionych merytorycznie warunków zapewniających zachowanie nadanych wcześniej uprawnień. Skarżący nie zgłosili takich uzasadnionych wniosków. Występowanie niedoborów wodnych w zlewni nie należy do przypadków odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, unormowanych w art. 126 ustawy. Skarżący nie wskazali, także jakich niewyjaśnionych okoliczności faktycznych miałaby dotyczyć opinia biegłego. Ponadto pracownicy organu mają uprawnienia biegłego w postępowaniu wodnoprawnym i na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie dostrzegli potrzeby powołania biegłego. Zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania miał charakter hasłowy. O bezzasadności zarzutów skarżących odnośnie oddziaływania stawów na bilans wody powierzchniowej lub ujemnego oddziaływania stawów na warunki korzystania z wód przez skarżących i środowisko, przekonuje porównanie sposobu korzystania z wód przez strony. Stawy J.D. mają powierzchnię zalewu 4,36 ha, zostały wybudowane na terenie podmokłym i są położone około 24 km powyżej 226 ha stawów użytkowanych przez skarżących. Parowanie z wolnego zwierciadła wody jest o wiele mniejsze niż z powierzchni porośniętej roślinnością wodnolubną, więc wybudowanie stawów rybnych przez J.D. miało raczej korzystny wpływ na zasoby wodne w zlewni. W pozwoleniu wodnoprawnym nałożono na J.D. obowiązek przepuszczania przepływu nienaruszalnego w wysokości gwarantującej zachowanie odpowiednich warunków środowiska . Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 31 ust. 2 ustawy był niezasadny. Wobec braku dokumentów o których mowa w art. 125 pkt 1 ustawy, nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

W skardze do sądu I instancji skarżący powtórzyli dotychczasowe zarzuty oraz wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji. Skarżący przedstawili bilans wykazujący deficyt wody w miesiącach letnich. P. należy do zlewni B., gdzie niedostatki wody są powszechnie znane oraz znane są także organowi. Bilans przedstawiony przez J.D. jest fragmentaryczny i nie uwzględnia poborów w dole rzeki. Istniejące stawy rybne nie są w lata przeciętne w pełni wykorzystywane, zaś w lata suche część stawów z powodu braku wody wypada z użytkowania (zwłaszcza te leżące w dolnym biegu cieków), a mimo to wydawane są nowe pozwolenia wodnoprawne na wykonywanie nowych stawów (zwłaszcza sytuowanych w górnym biegu) i pobór wody w celu ich napełnienia. Dopuszczenie nowego poboru narusza interesy gospodarcze podmiotów korzystających z wód na podstawie posiadanych pozwoleń wodnoprawnych. Pierwszeństwo zakładów istniejących jest refleksem i emanacją konstytucyjnych gwarancji własności. Niezagwarantowanie przepływu minimalnego (art. 31 ust. 2 Prawa wodnego) następuje w miejscu zsumowania się poborów, dziewięć km poniżej miejsca, które opisuje Wojewoda. Stąd zdaniem skarżących także uzasadnienie decyzji I instancji było wewnętrznie sprzeczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę orzekł, że właściwe organy trafnie ukierunkowały czynności rozpoznawcze na wyjaśnienie, czy zachodziły w postępowaniu zasadniczym przesłanki odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego (art. 126 pkt 1 Prawa wodnego). Wchodziło w rachubę wyjaśnienie i rozważenie przesłanek odmowy z art. 125 pkt 3 ustawy, skoro dokumentów, o których mowa w pkt 1 nie było. Sąd I instancji stwierdził, że w ramach stosowania art. 7 k.p.a. organ powinien rozważyć ponadto słuszny interes skarżących i innych podmiotów korzystających z wód, gdyby w sytuacji deficytu wody i konieczności ograniczeń w jej używaniu, zachodziła potrzeba odpowiedniego dla wszystkich podmiotów ukształtowania wielkości poboru przez adresatów nowych pozwoleń. Kwestii tej nie reguluje przepis art. 31 ust. 2 prawa wodnego, ustanawiający ogólne założenia prawidłowego korzystania z wód, a takim prawidłowym sposobem będzie m.in. realizowanie uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, w świetle art. 128 Prawa wodnego. Kwestii nieprawidłowego korzystania z wód i jego skutków dotyczą także kolejne przepisy powyższej ustawy, takie jak art. 133 lub art. 136, czy też art. 185-186, których stosowanie z oczywistych względów nie wchodziło tutaj w rachubę. Nie było podstaw do kwestionowania w postępowaniu szczegółowych ustaleń i rozstrzygnięć pozwolenia wodnoprawnego, kształtujących zakres uprawnień uczestnika postępowania (art. 128 ust. 1). Przy konflikcie interesów faktycznych podmiotów zainteresowanych nabyciem uprawnienia do korzystania z wód, o ile uznać te podmioty za strony, próbą rozwiązania tego konfliktu powinno być zapewnienie udziału w postępowaniu ich wszystkich oraz odpowiednie do stanu faktycznego stosowanie art. 128 Prawa wodnego. Dopiero w przypadku braku możliwości zaspokojenia potrzeb kolejnego starającego się podmiotu, polegającego na niemożności zapewnienia korzystania z wód dotychczasowym uprawnionym w przypadku udzielenia kolejnego pozwolenia wchodziłaby w rachubę odmowa jego udzielenia. Sytuacja taka w tej sprawie nie miała miejsca, chociaż skarżący podjęli próbę wykazania stanu przeciwnego. W ocenie Sądu I instancji, organ nadal dopuścił się pewnych uchybień procesowych, które jednak nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd I instancji podkreślił, że należało przede wszystkim omówić wskazane przez organy dokumenty zgromadzone w teczce nr 2 akt administracyjnych. W projekcie budowlanym i operacie wodnoprawnym na budowę stawu nr 4 z maja 2002 r. wskazano (s. 23) "przy zabezpieczeniu potrzeb przedmiotowego stawu, wody rowu R–C pomniejszą się w bardzo nieznaczny sposób", identycznie odnośnie pozostałych stawów uczestnika postępowania w projekcie technicznym z września 2000 r. (s. 22). W inwentaryzacji technicznej stawów rybnych J.D. ze stycznia 2003 r. opisano (s. 8) sposób napełniania stawów (paciorkowy układ uzupełniania wodą ze stawu nr 2) i wskazano (s.15), że stawy nie stanowią zagrożeń dla środowiska. Identyczne wnioski wynikają z ekspertyzy technicznej stawów. Wskazane specjalistyczne opracowania stanowiły podstawę dla ustaleń organu, przytoczone przez organ ustalenia nie były sprzeczne z tym dowodami, wynikające z tych opracowań ustalenia nie były podważane przez skarżących, a w szczególności nie miały być przedmiotem oceny przez biegłego. Po uchyleniu decyzji z 1 sierpnia 2005 r. skarżący zostali pismem z dnia 19 stycznia 2007 r. pouczeni o możliwości składania uwag i wniosków, zaś pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. wezwani do wyjaśnienia potrzeby powołania dowodu z opinii biegłego. Według notatki służbowej z 6 lipca 2007 r. organ zaproponował stronom powołanie biegłego na ich koszt, dla ustalenia ilości dostępnej wody w zlewni rzeki P., na co skarżący nie wyrazili zgody. Kwestie te omówił szczegółowo organ w uzasadnieniu postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego i w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, według organu w sprawie nie były niezbędne do ustalenia stanu faktycznego widomości specjalne, zaś wszystkie istotne okoliczności uległy wyjaśnieniu. Nie był uzasadniony związany z tym zagadnieniem zarzut skarżących naruszenia art. 262 k.p.a., gdyż organ nie dopuścił dowodu i nie rozliczał wydatku na jego przeprowadzenie, jak też nie odstąpił od jego przeprowadzenia z uwagi na nieuiszczenie zaliczki na koszty opinii biegłego, lecz nie dostrzegając potrzeby przeprowadzenia tego dowodu z urzędu, pouczył strony o możności opracowania opinii na koszt stron. Sąd I instancji w wyroku uchylającym poprzednią decyzję nie nakazał dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. W oparciu o dotychczasową dokumentację nie ulegało, w ocenie Sądu I instancji, wątpliwości, że użytkowanie stawów przez J.D. zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, nie jest przyczyną okresowych deficytów wody w pobliżu stawów użytkowanych przez skarżących. Istnienie tych deficytów w okresie przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia nie stanowiło ustawowej przesłanki odmowy wydania takiej decyzji, w tym również z przyczyn faktycznych. Niewykazany został również ogólnikowy zarzut naruszenia zasad z art. 8 i art. 12 k.p.a. Odnośnie dowodu z opinii biegłego Sąd I instancji orzekł, że organ nie dostrzegł potrzeby przeprowadzenia tego dowodu, a jedynie umożliwił skarżącym sprecyzowanie przedmiotu ewentualnej opinii w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, z czego nie skorzystali. Ponadto uprzedzająco zastrzegł, że nie przeprowadzi tego dowodu (gdyby miał być przydatny), bez uiszczenia zaliczki. Organ błędnie jedynie wskazał jakoby samo posiadanie wiadomości specjalnych przez organ, mogło wyłączać potrzebę powołania biegłego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli G.G, i K.G. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika skarżącego, który na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżył powyższy wyrok w całości podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego:

– art. 31 ust. 2 Prawa wodnego poprzez jego pominięcie skutkujące uznaniem, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego J.D. jest dopuszczalne mimo, że powoduje pogorszenie stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, co wynika z materiałów zebranych w toku postępowania administracyjnego;

– art. 126 pkt 1 Prawa wodnego w związku z art. 125 pkt 1 Prawa wodnego poprzez ich pominięcie skutkujące uznaniem, iż dopuszczalne jest wydanie pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, w której pozwolenie narusza ustalenia warunków korzystaniu z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;

– art. 133 Prawa wodnego, który nakazuje sporządzenie ekspertyzy dotyczącej stosunków wodnych poprzez jego błędną interpretację polegająca na błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki obligujące organy do oceny stanu faktycznego sprawy w oparciu o ekspertyzę;

– art. 6 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego poprzez ich pominięcie skutkujące uznaniem, że mimo zgłaszanych zastrzeżeń co do pogorszenia stanu środowiska w wyniku poboru wód przez J.D., Sąd nie zastosował zasady przezorności, która jest podstawową zasadą przy wydawaniu rozstrzygnięć z zakresu ochrony środowiska, jak również nie dostrzegł powyższego uchybienia przez organy administracyjne, które uzależniały zrealizowanie tej zasady od uiszczenia przez skarżących zaliczki na poczet opinii biegłego w sytuacji, w której organy powinny działać z urzędu;

– art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 6 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w związku z art. 31 ust. 2 i art. 126 pkt 1 Prawa wodnego poprzez jego pominięcie w sytuacji, w której zachodziły przesłanki do stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Powyższe organy nie podejmując wszelkich czynności, a w szczególności odmawiając dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, naruszyły zasadę przezorności nakazującą ustalenie rzeczywistego zagrożenia dla środowiska w wyniku korzystania z wód przez J.D.

Skarga kasacyjna zarzuca także naruszenie art. 174 pkt 2 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską poprzez jego pominięcie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.;

– art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego pominięcie i zaniechanie zbadania wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.; art. 145 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną interpretację w związku z art. 6 pkt 2 i art. 11 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Z tych względów pełnomocnik skarżących wniósł w skardze kasacyjnej o:

Po pierwsze, "zmianę zaskarżonego wyroku z dnia 15 maja 2008 r., poprzez uchylenie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2008 r., ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności";

Po drugie, ewentualnie o: "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania" oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, należy podkreślić, że w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego pod kątem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie.

Ponadto w przedmiotowej sprawie jest to postępowanie nadzwyczajne związane ze wznowieniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończone wydaniem decyzji na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że nie uchyla się decyzji w przypadku jeżeli w wyniku wznowienia danego postępowania mogłaby być wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z kolei w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego może być sformułowany tylko kiedy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony niewadliwie (wyrok NSA z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt OSK 1950/04 oraz wyrok NSA z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt I FSK 175/05).

Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący podnosi także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Oznacza to, że ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonana tylko na podstawie oznaczonego – ustalonego w sprawie – stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za niewłaściwie ustalony. Dlatego też należy stwierdzić, że wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze kasacyjnej nie nastąpiło naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – z powodu jego niezastosowania w związku z kontrolą przez Sąd I instancji zastosowania przez organy I i II instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a. w ramach ustalenia prawidłowego stanu faktycznego (w zarzucie kasacyjnym jest mowa tylko o wpływie na wynik sprawy). W tym zakresie kluczową kwestią jest ocena zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, że właściwe organy prowadzące postępowanie powinny dopuścić dowód z opinii biegłego lub nałożyć obowiązek opracowania ekspertyzy przez J.D., w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, gdyż wymaga to tzw. wiadomości specjalnych. Związane to jest z oceną przesłanek faktycznych do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego w świetle dyspozycji art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego. Dotyczy to bowiem sytuacji niedoboru wody oraz konieczności ograniczeń w jej używaniu pod kątem optymalnego dla wszystkich podmiotów określenia wielkości poboru przez adresatów nowych pozwoleń wodnoprawnych, zgodnie z dyspozycją art. 128 Prawa wodnego. Tylko w pozwoleniu wodnoprawnym w rozumieniu art. 128 ust. 1 określa się bowiem cel i zakres korzystania z wód śródlądowych, warunki realizacji tego uprawnienia jak i oczywiście obowiązki konieczne pod kątem ochrony zasobów środowiska i interesów ludności jak i gospodarki narodowej. Jednak w przedmiotowej sprawie nie wystąpił brak możliwości zaspokojenia potrzeb kolejnego występującego o to podmiotu, który polegałby na braku zapewnienia korzystania z wód śródlądowych dotychczasowym uprawnionym, w sytuacji udzielenia kolejnego pozwolenia wodnoprawnego, co musiałoby oznaczać odmowę jego udzielenia. Ponadto – co zasadnie podniósł Sąd I instancji – dla wyjaśnienia tej kluczowej kwestii jest konieczna ocena prawna będących w aktach sprawy administracyjnej w teczce nr 2 dokumentów, czyli projektu budowlanego i operatu wodnoprawnego na budowę stawu nr 4 z maja 2002 r.

W treści powyższego operatu wodnoprawnego jest bowiem jednoznaczne stwierdzenie (str. 23), że "po zabezpieczeniu potrzeb przedmiotowego stawu, wody rowu R–C pomniejszą się w bardzo nieznaczny sposób". Tożsame stwierdzenie dotyczące pozostałych stawów uczestnika postępowania jest zawarte w projekcie technicznym z września 2000 r. (str. 22). Także w inwentaryzacji technicznej ze stycznia 2003 roku przedmiotowych stawów rybnych J.D. przedstawiono sposób wypełniania tych stawów rybnych (str. 8 – paciorkowy układ uzupełniania wodą ze stawu nr 2) oraz stwierdzono, że te stawy nie będą ujemnie oddziaływać na środowisko (str. 15). Wynika to także z będącej w aktach administracyjnych ekspertyzy technicznej powyższych stawów rybnych. Dlatego też powyższe specjalistyczne opracowania stanowiły podstawę do ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Stąd, co słusznie podniósł Sąd I instancji, jeżeli organy prowadzące postępowanie stwierdziły, że nie jest konieczne powołanie w tej sprawie dodatkowo biegłego posiadającego wiadomości specjalne, to oczywiście takie uprawnienie dalej przysługuje stronie skarżącej lecz na jej koszt. Ponadto, co wynika także z treści notatki służbowej z dnia 6 lipca 2007 r., właściwy organ zaproponował stronom powołanie biegłego na ich koszt, w celu ustalenia ilości dostępnej wody w zlewni rzeki P., na co skarżący nie wyrazili zgody, a wynika to z uzasadnienia postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego i uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Ponadto, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że z ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego wynika, że użytkowanie stawów przez J.D. zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, nie jest przyczyną okresowych deficytów wody w pobliżu stawów użytkowanych przez skarżących. Oznacza to, że występowanie tych deficytów wody w okresie przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego nie będzie stanowiło ustawowej przesłanki do odmowy wydania tej decyzji, a więc także z przyczyn faktycznych (w szczególności kiedy skutkiem takiej decyzji miałaby być niemożność wykonywania uprawnień przez skarżących, czego jednak nie udowodnili). Oczywiście wiadomości specjalne posiadane przez właściwe rzeczowo organy – tak jak w przedmiotowej sprawie – nie wykluczają a priori uprawnienia strony skarżącej do żądania powołania biegłego przez organ lub gdy tego odmówi również na jej koszt, jeżeli kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez organy prowadzące dane postępowanie. Dlatego też w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy chybione są także zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie braku zbadania z urzędu przez Sąd I instancji czy nie wystąpiły w tej sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak i z art. 145 § 2 p.p.s.a. z powodu jego błędnej interpretacji w świetle dyspozycji art. 6 pkt 2 w związku z art. 11 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska. Z tych względów, biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony stan faktyczny, chybione są również wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, przy czym brak jest także w skardze kasacyjnej podniesienia, iż powyższe naruszenia mają wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to w szczególności, w świetle ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie, chybionego zarzutu naruszenia art. 31 ust. 2 Prawa wodnego odnośnie ewentualnego pogorszenia stanu wód śródlądowych i ekosystemów od nich zależnych w związku z dyspozycją art. 133 Prawa wodnego. Ten ostatni przepis w art. 133 ust. 1 stanowi bowiem tylko, że w udowodnionej sytuacji faktycznej naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód śródlądowych w rejonie wodnym, właściwy organ do wydania pozwolenia wodnoprawnego może w drodze decyzji nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek wykonania ekspertyzy (pkt 1 ) – co jednak nie wystąpiło w przedmiotowej sprawie. Z tych powodów chybione są również zarzuty naruszenia art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 1 Prawa wodnego, a także niezastosowanie zasady przezorności w świetle dyspozycji art. 6 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, którą to zasadę reguluje także art. 174 pkt 2 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). W tym zakresie, co wynika z ustaleń stanu faktycznego, w przedmiotowej sprawie brak jest bowiem przesłanek do stwierdzenia wystąpienia ewentualnego – potencjalnego negatywnego oddziaływania na środowisko, które nie jest jeszcze w pełni rozpoznane.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.