Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 261/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 67/17 o odmowie sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 23 listopada 2017 r., III SAB/Kr 67/17, odmówił sprostowania wyroku tego Sądu z 26 września 2017 r. oddalającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wpisany w sentencji wyroku z 26 września 2017 r., przedmiot jest poprawny, brak jest zatem przesłanek uzasadniających sprostowanie sentencji ww. wyroku. Na marginesie wskazać należy, że określenie przedmiotu sprawy należy do kompetencji Sądu, który to nadał go zgodnie z wydanym przez organ zaświadczeniem. Nadto, wydawanie zaświadczeń regulują przepisy działu VII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., Poz. 935; dalej jako: "k.p.a."), które to w art. 217 § 1 k.p.a. określają przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń. Zgodnie z ww. przepisem organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zatem wydanie zaświadczenia zawsze dotyczy konkretnego wniosku osoby ubiegającej się o nie. Niezasadnym jest wobec powyższych uwag sprostowanie sentencji wyroku w taki sposób jak życzyłby sobie tego skarżący.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego i właściwego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., Poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."), sprostowaniu w wyroku podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 26 września 2017 r. jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie "wydania zaświadczenia". Te ostatnie sformułowanie zdaniem skarżącego jest błędne, dlatego też zażądał jego sprostowania "na zakres o wydanie zaświadczenia żądanej treści, albowiem takie było stanowisko organu".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi, w myśl powołanego art. 156 § 1 p.p.s.a., niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Wskazane nieprawidłowości powinny mieć bowiem charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności a następnie błędnego jej odnotowania. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego.

Użyte w wyroku z 26 września 2017 r. określenie przedmiotu zaskarżenia nie kwalifikuje się pod żadne z powyższych uchybień, gdyż nie ma ono charakteru nieprawidłowości wynikającej z uchybienia, nieuwagi czy pomyłki. Zgodnie bowiem z art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, co rozumie się jako precyzyjne oznaczenie aktu lub czynności organu administracji publicznej oraz sprawy w jakiej ten akt lub czynność zostały wydane – czyli przedmiot sprawy. Zatem żądanie zmiany w zakresie przedmiotu zaskarżenia poprzez dopisanie słów "żądanej treści" jest żądaniem nie spełniającym przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie zatem odmówił sprostowania przedmiotowego wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.