Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1439/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę oddala skargę


UZASADNIENIE

[...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...]lutego 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...]z [...]listopada 2017 r. o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

[...]maja 2017 r. do Wojewody [...] (dalej jako: "Wojewoda") wpłynął wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla obywatelki [...] – N.D. (dalej jako: "cudzoziemka") na stanowisku ds. marketingu i sprzedaży produktów na rynkach [...] i [...] oraz na stanowisku ds. rozwoju i sprzedaży usług. Pismem z 13 maja 2017 r. Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku o informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzonej z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy [(Dz.U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.) – zwanej dalej: "ustawą o promocji zatrudnienia"]. Organ wskazał, że skarżąca może zamiast informacji starosty przedłożyć zarejestrowane przez powiatowy urząd pracy oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi wraz z umową, na podstawie której wykonywana była praca oraz dokumentami potwierdzającymi opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącą 18 maja 2017 r., natomiast 25 maja 2017 r. do Wojewody wpłynęły m. in. takie dokumenty jak: pismo wyjaśniające skarżącej sporządzone 24 maja 2017 r. wskazujące, że cudzoziemka spełnia przesłanki zwalniające ją z obowiązku uzupełnienia akt sprawy o informację starosty, raporty ZUS P DRA wydane cudzoziemce za miesiące: luty, marzec, kwiecień 2017r. i oświadczenie, że składki na ubezpieczenie społeczne cudzoziemce są naliczane w sposób prawidłowy i w pełnej wysokości odprowadzane w terminach ustawowych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zawiadomieniem z 30 maja 2017 r. Wojewoda poinformował skarżącą, że z uwagi na nieuzupełnienie w ustawowym terminie, który upłynął 25 maja 2017 r., braków formalnych wniosku w postaci informacji starosty lub dokumentów potwierdzających zwolnienie z obowiązku przedstawienia informacji starosty, określonych na podstawie odrębnych przepisów, pozostawił wniosek strony o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca bez rozpoznania.

Skarżąca niezadowolona ze sposobu załatwienia sprawy, działając na podstawie art. 37 K.p.a., wniosła do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę w terminie określonym w art. 35 K.p.a. Postanowieniem z [...]września 2017 r. Minister uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione i zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę. Pismem z 4 października 2017 r. Wojewoda poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także wyznaczył termin załatwienia sprawy na 17 listopada 2017 r. Skarżąca odebrała ww. pismo 9 października 2017 r.

Wojewoda [...]decyzja z [...]listopada 2017 r. odmówił wydania skarżącej wnioskowanego zezwolenia na pracę cudzoziemce. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wojewody z [...]listopada 2017r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako: "Minister") decyzją z [...]lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...]listopada 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że przeprowadzona analiza akt sprawy - pod kątem zarówno zarzutów zawartych w odwołaniu, jak i wszelkich innych czynników mających znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania w sprawie - nie dała podstaw do twierdzenia, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego. Najpierw organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji jest art. 88j ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Dalej przywołał art. 88c ust. 1 pkt 2, art. 88d i art. 88 pkt 1 oraz art. 87 ust. 1 pkt 1-11 ustawy o promocji zatrudnienia i zauważył, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ściśle reguluje procedurę wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. W przypadku gdy cudzoziemiec ma wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strona postępowania jest obowiązana załączyć do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę wyżej wymienioną informację starosty o odpowiedniej treści. Informacja starosty nie jest wymagana w sytuacji, o której mowa w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę cudzoziemca jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydania zezwoleń na pracę cudzoziemców [(Dz.U. z 2015 r., poz. 97) – zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2009 r.]. Przepis ma zastosowanie do obywatela Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy. Analiza akt sprawy dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że strona posiadała pisemne oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, w którym podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemce wskazał okres powierzenia wykonywania pracy: od 1 lutego 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. Przedmiotowe oświadczenie zostało zarejestrowane przez Powiatowy Urząd Pracy w [...][...]lutego 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy nie zarejestrował więc oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy przed podjęciem pracy przez cudzoziemkę, a zatem nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w § 3 pkt 3 rozporządzenia z 2009 r. W związku z tym nie zachodziła potrzeba sprawdzenia innych przesłanek, w tym wzywania strony o dołączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne. Zatem organ pierwszej drugiej instancji zasadnie pismem z 13 maja 2017 r. wezwał skarżącą o dołączenie do akt sprawy wymaganej informacji starosty. Pomimo prawidłowego odbioru ww. pisma przez skarżącą 18 maja 2017 r., do akt sprawy nie zostały dołączone wymagane dokumenty. Z uwagi na fakt, że w sprawie skarżąca nie spełniła warunku przedstawienia wymaganej informacji starosty należało wydać decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. [...]sp. z. o. o. w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...]lutego 2018 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]z [...]listopada 2017 r. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 88 c ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia z 2009 r. przez nieuzasadnione stwierdzenie, że skarżąca zobowiązana była do przedłożenia organowi informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy, podczas gdy w rzeczywistości z uwagi na wykonywanie pracy przez cudzoziemca bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na pracę (tj. w okresie 17 października 2016 r. – 17 stycznia 2017 r. oraz 8 lutego 2017 r. – 30 kwietnia 2017 r.) w oparciu o zarejestrowane przez Powiatowy Urząd Pracy w [...]oświadczenia, organ zobowiązany był do zastosowania tzw. uproszczonej procedury. W motywach skargi wskazano, że skarżąca złożyła pierwszy wniosek o rejestrację oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...] października 2016 r. i następnie zawarła umowę o pracę z cudzoziemcem, zgodnie z oświadczeniem od [...] października 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. Z kolei [...] stycznia 2017 r. złożyła drugie oświadczenie i zawarła umowę na okres wskazany w oświadczeniu od [...] lutego 2017 do [...] kwietnia 2017 r. Oba oświadczenia zostały zarejestrowane przez Urząd Pracy. Nie sposób zatem uznać, że w przedmiotowej sprawie w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku (czyli przed datą 4 maja 2017 r.) o wydanie zezwolenia na prace, obywatelka [...] nie wykonywała pracy w oparciu o umowę o pracę zawartą w związku z zarejestrowanym oświadczeniem, skoro do [...] kwietnia 2017 r. pracowała na ww. zasadach. Organy bezzasadnie nie wzięły w ogóle pod uwagę faktu, że Powiatowy Urząd Pracy w [...]zarejestrował oświadczenie skarżącej 25 stycznia 2017 r. i na tej podstawie obywatelka [...] pracowała do 10 kwietnia 2017 r. Podmiot zamierzający powierzyć pracę cudzoziemcowi na okres dłuższy niż 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy powinien złożyć wniosek do wojewody o wydanie dla tego cudzoziemca zezwolenia na pracę - co skarżąca uczyniła. Natomiast, jeżeli cudzoziemiec był poprzednio zatrudniony w spółce na podstawie oświadczenia przez okres powyżej 3 miesięcy na takim samym stanowisku, jak we wniosku o wydanie zezwolenia - jak w przedmiotowej sprawie - zezwolenie powinno być wydawane w tzw. trybie uproszczonym (bez informacji starosty). Organ wezwał skarżącą do przedłożenia informacji starosty, zakreślając jedynie 7 dniowy termin. Natomiast informacja ta wydawana jest przez starostę w terminie odpowiednio 14 albo 21 dni od dnia złożenia wniosku. Zatem nawet gdyby skarżąca była zobowiązana do przedłożenia takiej informacji, to nie byłaby w stanie pozyskać jej w terminie zakreślonym przez organ. Skarżąca odpowiednio wcześnie złożyła wniosek o rejestrację oświadczenia (przed zawarciem umowy z obcokrajowcem), a wniosek ten został następnie prawidłowo zarejestrowany, co prawda już po upływie terminu wskazywanego we wniosku o rejestrację, jako termin rozpoczęcia zatrudnienia obcokrajowcy, niemniej pracodawca był zobowiązany do zawarcia umowy z obcokrajowcem na zasadach określonych w złożonym wniosku, czyli od daty 1 lutego 2017 r.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...]lutego 2018 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zezwolenie na pracę – w myśl art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia – jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku, zgodnie z art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11. Niemniej zgodnie z treścią § 3 pkt 3 rozporządzenia z 2009r., wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez konieczności uzyskania informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku obywatela Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, który w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę wykonywał przez okres nie krótszy niż 3 miesiące pracę dla tego samego podmiotu i na tym samym stanowisku na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi - pod warunkiem przedstawienia zarejestrowanego oświadczenia i umowy oraz dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, jeżeli były wymagane w związku z wykonywaniem pracy. Stosownie do art. 88j ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie spełnił wymogów określonych w art. 88c, zatem i wymogu określonego w ust. 1 pkt 2 tej regulacji. Wymienione przesłanki powinny być spełnione łącznie.

Przekładając powyższe regulacje na stan sprawy, należy wskazać, że ustalenia faktyczne organów w sprawie zostały dokonane prawidłowo. Skarżąca - w załączeniu wniosku o zezwolenie nadanym 2 maja 2017 r. - przedstawiła pisemne oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, w którym wskazała okres powierzenia wykonywania pracy od [...] lutego 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. Z przedmiotowego oświadczenia wynika, że zostało ono sporządzone i podpisane przez osobę umocowaną do reprezentowania skarżącej E. G. [...]stycznia 2017 r., natomiast rejestracja oświadczenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]nastąpiła [...]lutego 2017 r. Oznacza to, że do rejestracji ww. oświadczenia przez właściwy powiatowy urząd pracy doszło po kilku dniach od podjęcia pracy przez cudzoziemkę. Innymi słowy świadczenie pracy przez cudzoziemkę nastąpiło przed formalną czynnością rejestracji oświadczenia przez właściwy powiatowy urząd pracy. Wykonywanie pracy przez cudzoziemca przed okresem poprzedzającym dzień rejestracji oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy nosi znamiona pracy nielegalnej. W świetle powyższego organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie nie doszło do spełnienia jednej z przesłanek wymaganych § 3 pkt 3 rozporządzenia z 2009 r., dających tym samym podstawę do zastosowania regulacji dopuszczającej wydanie zezwolenia na pracę bez konieczności uzyskania informacji starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. A to oznacza, wbrew stanowisku skarżącej prezentowanym w trakcie postępowania przed organami, jak i w skardze, że wezwanie skarżącej w toku postępowania administracyjnego do przedłożenia informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy [...] było w pełni zasadne. Stwierdzony brak przedłożenia takiej informacji, czyli wymogu z art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, w świetle brzmienia art. 88j ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, musiał skutkować obowiązkiem wydania przez Wojewodę decyzji o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemce – obywatelce [...]. Wobec stwierdzonej zgodności wydanych w sprawie decyzji z zastosowanym prawem materialnym i przeprowadzeniem postępowania stosownie do zasad ogólnych i dowodowych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, tym samym uznaniem zarzutu skargi i argumentów na jego poparcie za bezzasadne, na mocy art. 151 P.p.s.a. doszło do oddalenia skargi.