Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 691/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2, art. 159
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 691/12, poprzez zastąpienie na stronie 1 uzasadnienia w wersie 3 od góry daty: "15 lipca 2011 r." datą: "14 lipca 2011 r."


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał w dniu 14 listopada 2012 r. w sprawie ze skargi "A." S.A. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 691/12 poprzez zmianę daty złożenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego twierdząc, iż ww. wniosek został złożony w dniu 14 lipca 2011 r. Pełnomocnik Skarżącej w załączeniu do pisma przedłożył potwierdzone za zgodność z oryginałem potwierdzenie nadania powyższego pisma z dnia 15 stycznia 2013 r., błędnie twierdząc, iż jest to "zwrotne potwierdzenie odbioru potwierdzające wniesienie przez Skarżącą Skargi do WSA".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 stycznia 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. poprzez zastąpienie na stronie 1 uzasadnienia w wersie 3 od góry omyłkowo wskazanej daty: "15 lipca 2012 r." datą prawidłową: "15 lipca 2011 r." Sąd za zasadne uznał sprostowanie oczywistej omyłki jednak nie w zakresie wnioskowanym przez pełnomocnika Skarżącej, który wskazał na nieprawidłową datę złożenia ww. wniosku.

Pismem z 28 lutego 2013 r. pełnomocnik wniósł o ponowne sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 14 listopada 2012 r. Jego zdaniem poprawną datą doręczenia wniosku do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P. jest dzień 14 lipca 2011 r. Na potwierdzenie czego załączona została do ww. pisma uwierzytelniona kopia potwierdzenia odbioru przez pracownika Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P. M. M. w dniu 14 lipca 2011 r. przesyłki oznaczonej nr nadawczym [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie zaś do treści art. 159 p.p.s.a sprostowanie może też nastąpić na wniosek strony. Jakkolwiek ww. przepis regulujący instytucję sprostowania wyroku nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (tak też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2005 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt I OZ 280/06 niepubl.). W powołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku (uzasadnienia) należy mieć również na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2006).

Odnosząc się do żądania pełnomocnika strony skarżącej, zawartego w jego kolejnym piśmie z 28 lutego 2013 r., odnośnie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku, należy wskazać, że jest ono nieuzasadnione. Wyjaśnienia wymaga, że data wniesienia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, wynika ze stempla Urzędu Pocztowego W., znajdującego się na kopercie (karta 1 akt administracyjnych), w której przesłany został ww. wniosek. Niniejsza przesyłka skierowana do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P. opatrzona została nr nadawczym [...]. Podkreślić należy, że dołączona do pisma z 28 lutego 2013 r. uwierzytelniona kopia potwierdzenia odbioru, która zdaniem pełnomocnika potwierdza odbiór w dniu 14 lipca 2011 r. wniosku złożonego w niniejszej sprawie, dotyczy przesyłki oznaczonej nr nadawczym [...].

W związku z powyższym Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej po raz kolejny próbuje bezpodstawnie udowodnić, że datą złożenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie był dzień 14 lipca 2011 r. Biorąc pod uwagę, że nadesłane potwierdzenie odbioru nie odnosi się do przedmiotowej korespondencji Spółki, wniesionej do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P., żądanie strony w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione.

W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.