Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 687/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 23 ust. 1, art. 24, art. 91 pkt 2a
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. Ł., M. Ł. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ odwoławczy", "GDOŚ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647; dalej: "u.p.z.p.") po rozpoznaniu zażalenia W. i M. Ł. (dalej: "skarżących") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej: "organ I instancji", "RDOŚ") z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] o nieuzgodnieniu projektu decyzji

o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na części działki nr [...] położonej w miejscowości M., gmina G., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu wystąpienia Burmistrza Gminy i Miasta G. z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na części działki nr [...] położonej w miejscowości M., gmina G., postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. orzekł o nieuzgodnieniu ww. projektu decyzji. Jako podstawę prawną wskazał art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., art. 23 ust. 1, art. 24, art. 91 pkt 2a ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm.), rozporządzenie nr 59 Wojewody [...] z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J. (Dz.Urz.Woj. [...] Nr 136, poz. 4209). Uzasadniając organ I instancji podniósł, że projektowana inwestycja narusza § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr 59 Wojewody [...] z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2005 r. Nr 136, poz. 4209) tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Projektowa inwestycja zlokalizowana jest bowiem w odległości mniejszej niż wymagane przepisami prawa 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego znajdującego się na tej samej działce ewidencyjnej nr [...] w m. M.. Dodatkowo organ I instancji podniósł, iż ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości [...] m od granicy działki po stronie drogi, nie daje możliwości zrealizowania inwestycji na przedmiotowej działce.

Skarżący pismem z dnia [...] marca 2013 r. wnieśli zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Zwrócili uwagę, że na terenie i w sąsiedztwie planowanej inwestycji

w pasie szerokości 100 m od brzegu zbiornika wodnego istnieją już inne budynki mieszkalne i gospodarcze wraz z przyłączami mediów. Potwierdzili przy tym, że

w odległości ok. [...] m od planowanej inwestycji znajduje się zbiornik wodny, stworzony dla celów rekreacyjnych i "przydomowej" hodowli ryb, jednak nie stanowi on ostoi dla dziko żyjących zwierząt i roślin cennych przyrodniczo. Skarżący powołując się na art. 15 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145) wskazali, że linie brzegu ustala się jedynie dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych. Jednocześnie podkreślili, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na obszar chronionego krajobrazu. Nadto skarżący wskazali również na brak jednolitej wykładni pojęcia "innych zbiorników wodnych" oraz związanych z tym rozbieżności w linii orzeczniczej sądów administracyjnych. W ich ocenie pojęcie "innych zbiorników wodnych" wprowadzono po to, by "prawodawca lokalny mógł modyfikować zarówno wielkość strefy ochronnej wokół zbiorników, jak również określenia części obszaru na jakim zakazy nie obowiązują, gdyż nie wynika to

z potrzeby ochrony". Skarżący przedstawili także zarzut, że brak uzgodnienia dla przedmiotowej inwestycji ogranicza prawo do dysponowania i wykorzystywania własnego gruntu, a co za tym idzie, w znacznym stopniu ogranicza prawo własności, gwarantowane Konstytucją RP.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący uzupełnili zażalenie dodatkowo wskazując, że w okolicy przedmiotowej inwestycji przy rzece M. zostały wydane warunki zabudowy dla budynku "[...]", budynku produkcyjnego "[...]" oraz budynku małej galerii handlowej. Wskazali również, że z prasy lokalnej wynika, iż

w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki J. została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla biogazowni w G., gmina G. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżących, nieuzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest działaniem dyskryminujących ich.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wskazał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że działka nr [...], na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji, znajduje się w pasie szerokości 100 m od brzegu zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...], [...] i [...], co wynika bezpośrednio z załączonej do projektu decyzji

o warunkach zabudowy mapy w skali 1:500. Organ odwoławczy zauważył, iż ustalenie to nie jest również kwestionowane przez skarżących, którzy w zażaleniu wskazali, że

"w odległości ok. [...]m od planowanej inwestycji rzeczywiście istnieje staw (zajmujący powierzchnię [...] m2 zlokalizowany na trzech sąsiadujących działkach), który

w obecnym zakresie istnieje od 2004-2005 roku dla potrzeb jedynie rekreacyjnych i dla przydomowej, rekreacyjnej hodowli rybek". Dlatego też – zdaniem organu odwoławczego – słusznie organ I instancji uznał, że realizacja planowanej inwestycji naruszy zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych zawarty w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] nr 59 i nie uzgodnił realizacji przedmiotowej inwestycji.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż skarżący błędnie uznali, że powyższy zakaz nie dotyczy sztucznych zbiorników wodnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił uwagę, że wskazany zbiornik zalicza się do wód powierzchniowych, które mogą występować w postaci obiektów punktowych, liniowych

i obszarowych. Nadto uznał, iż skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "inne zbiorniki wodne", o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 wskazanego rozporządzenia, nie czyniąc rozróżnienia na zbiorniki naturalne i sztuczne, należy przyjąć, że określenie to obejmuje wszelkie zbiorniki wodne, niezależnie od sposobu ich powstania.

Organ odwoławczy podkreślił, iż przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy. W przedłożonym do uzgodnienia, uzupełnionym projekcie decyzji o warunkach zabudowy zawarto zapis następującej treści: "Z uwagi na fakt, że inwestycja dotyczy uzupełnienia obiektów na zainwestowanej działce położonej w ciągu istniejącej zabudowy, linię zabudowy nieprzekraczalną od strony zbiornika wodnego, zlokalizowanego na działce, dopuszcza się w odległości [...] m od brzegu zbiornika, tj. w odległości zmniejszonej o [...] m

w stosunku do dystansu wskazanego w przepisach odrębnych, o których mowa w pkt 11.3". W ocenie organu odwoławczego zapis ten jest sprzeczny ze wskazanym zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. GDOŚ zauważył, iż organ ochrony przyrody zapisu tego nie może zmienić, ponieważ wykracza to poza przyznane mu kompetencje, ale nie może go również zaakceptować, co powoduje, że takiej treści projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać uzgodniony. Nadto zauważył, że kwestia możliwości lokalizowania obiektów budowlanych znajdujących się w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych znajdujących się na obszarze chronionego krajobrazu zostaje przesądzona przez ustawodawcę i prawodawcę lokalnego, który inkorporuje ustawowy zakaz do rozporządzenia Wojewody [...]. Skoro więc kwestie ingerencji

w komponenty środowiska przyrodniczego na obszarze chronionym zostały już przesądzone przez ustawodawcę i prawodawcę lokalnego, to organ główny, w tym wypadku Burmistrz Gminy i Miasta G., nie może według własnego uznania wprowadzać wyłączeń od zakazów. Z powyższego wynika zatem, że wyłączenie stosowania zakazów obowiązujących na danym obszarze chronionym może nastąpić jedynie w przypadku zastosowania odstępstw od zakazów, wskazanych w akcie prawnym regulującym dany obszar chroniony.

Odnosząc się do zarzutu ograniczenia prawa własności, GDOŚ zaznaczył że zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Wskazał, iż kwestie związane z dopuszczalnością ograniczenia praw, w tym prawa własności zostały uregulowane w art. 31 ust. 3 Konstytucji, który przewiduje, iż ograniczenia

w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw stosuje się

w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. Z kolei w myśl art. 130

ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawa ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić m.in. poprzez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie ustawy

o ochronie przyrody. Także w myśl art. 140 kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 16, poz. 93) właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy i rozporządzać nią zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Dlatego też ograniczenie prawa własności wprowadzone przepisem prawa miejscowego, wydanym na podstawie ustawy, ze względu na wymóg ochrony środowiska ma rangę ustawową.

GDOŚ podniósł także, iż kwestie związane z zabudową istniejącą na pozostałych działkach znajdujących się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki J. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że postępowanie dotyczące projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działkach sąsiednich stanowi odrębną sprawę administracyjną, a ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w sprawach dotyczących innych działek nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy dla przedmiotowej działki.

Na powyższe postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj.:

1) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego na okoliczności mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy;

2) § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] Nr 59 z dnia 30 maja 2005 r., poprzez przyjęcie, że zbiornikiem wodnym jest każde zagłębienie terenu wypełnione wodą, bez względu na sposób powstania i jego charakter;

3) § 1 ust. 4 rozporządzenia Wojewody [...] Nr 59 z dnia 30 maja 2005 r. w związku z art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie w trakcie postępowania, czy zachodziły okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania wyjątku wskazanego w tym przepisie;

4) art. 64 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 140 k.c., poprzez ograniczenie istoty prawa własności oraz korzystania z niego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Uzasadniając skarżący podnieśli, iż organy ochrony środowiska wydając powyższe postanowienia, w sposób zbyt daleko idący ograniczyły, a wręcz uniemożliwiły prawnym właścicielom korzystanie ze swej nieruchomości w sposób właściwy dla tej działki. Zwrócili przy tym uwagę, że działka ta, zgodnie

z przeznaczeniem wynikającym z mapy ewidencyjnej Starostwa Powiatowego w G. jest budowlana. Nie zgodzili się również z interpretacją pojęcia "inne zbiorniki wodne", przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący zaprezentowali stanowisko, że przedmiotowy zbiornik wodny jest sztuczny i stanowi jedynie nieodłączną część kompozycji ogrodowej. Ich zdaniem nadinterpretacja organów (dotyczącą bezwarunkowego uznania przedmiotowego stawu za "inny zbiornik wodny") bezprawnie blokuje skarżącym legalne rozpoczęcie zamierzenia inwestycyjnego, czym naruszony zostaje art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Skarżący zaznaczyli także, że rozporządzenie nr 59 wprowadza jedyny wyjątek od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, którego organy nie sprawdziły. Wyjaśnili, że zgodnie ze wspomnianym przepisem, zakaz o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie dotyczy obowiązujących w dniu jego wejścia w życie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli, że

w przypadku, kiedy akt prawa miejscowego ograniczający w tak znaczący sposób prawa obywateli, przewiduje tylko jeden wyjątek od ustanowionego zakazu, to nadrzędnym obowiązkiem organów administracji jest jednoznaczne ustalenie, czy ów wyjątek można zastosować w danej sprawie. Zaniechanie organów w tym zakresie

w sposób rażący narusza art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz ogólną zasadę prawdy obiektywnej

i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie, stosownie do art. 7 oraz art. 77 k.p.a., podjęte zostały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy podkreślił, że Wojewoda [...] w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 59 wprowadził odstępstwa od zakazu, które dotyczą urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednak – jak wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadne z określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 odstępstw. Ponadto,

w dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia, na danym terenie niewątpliwie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też wskazane przez skarżących odstępstwo od zakazu, nie będzie zatem miało zastosowania

w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu

§ 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymując postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., którym nie uzgodniono projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na części działki nr [...] położonej w miejscowości M., gmina G., nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W opinii Sądu, poczynione przez organy orzekające ustalenia wynikają

z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tegoż materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących, jako strony toczącego się postępowania.

Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 u.p.z.p., decyzję

o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Inwestycja określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy jako budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, została zaplanowana do realizacji na działce nr [...], która znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J.. Rozporządzeniem nr 59 z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., Nr 136, poz. 4209) - Wojewoda [...] wprowadził na tym terenie zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia). Dokonując analizy zgromadzonych dowodów, w tym załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy w skali 1:500 oraz ortofotomap, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ustalił, że działka nr [...], na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji, jest położona w pasie 100 m od zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...], [...] i [...], którego istnienie nie jest sporne.

W ocenie Sądu organy orzekające w kontrolowanej sprawie w sposób przekonujący i wystarczający uargumentowały zasadność braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z powodu istnienia w ochronnym pasie tzw. "innego zbiornika wodnego". Za niezasadne Sąd uznał twierdzenia skarżących, że organy dokonały nadużycia interpretacyjnego uznając "sztuczny staw" i to w dodatku najprawdopodobniej samowolnie zrealizowany za tzw. "inny zbiornik wodny".

Sąd w składzie orzekającym podziela oceny organów zarówno I jak i II instancji, że kwalifikacji zbiornika znajdującego się w analizowanym terenie należy dokonywać

z uwzględnieniem przepisów art. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 3 Prawa wodnego śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na płynące i stojące, do których zalicza się wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi wodami płynącymi. Jednocześnie przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami (ust. 4 art. 5 Prawa wodnego).

W ocenie Sądu, w kontekście uregulowań cytowanego art. 5 Prawa wodnego, zbiornik powstały wskutek działalności człowieka stanowi "inny zbiornik wodny"

w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 59 Wojewody [...], które to rozporządzenie nie rozróżnia, czy ma to być zbiornik będący skutkiem działania natury, czy też sił człowieka. W konsekwencji, każdy istniejący zbiornik wodny, nawet jeżeli powstał sztucznie, powinien być brany pod uwagę w świetle zapisów § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 59 Wojewody [...].

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia ust. 4 § 3 wskazanego rozporządzenia nr 59, zgodnie z którym zakaz o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, wyjątek określony tym przepisem nie zachodził, z uwagi na prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, które byłoby bezprzedmiotowe, gdyby na rozważanym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto, w dniu wejścia w życie rozporządzenia nr 59, na tymże terenie niewątpliwie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też zasadnie organ odwoławczy uznał, iż wskazane przez skarżących odstępstwo od zakazu, nie będzie miało zastosowania

w kontrolowanej sprawie.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 k.c., gdyż ograniczenie prawa własności wprowadzone przepisem prawa miejscowego wydanym na podstawie delegacji ustawy o ochronie przyrody, ze względu na wymóg ochrony środowiska, pozostaje właśnie w zgodności z uregulowaniami Konstytucji RP.

W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji wykazały, że nieuzgodnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na części działki nr [...] położonej w miejscowości M., gmina G., jest zasadne. Natomiast rozstrzygnięcia organów zostały poprzedzone postępowaniami, w których przestrzegano przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.