Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 970/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 i 3, art. 61 ust. 1kt 1, art. 64
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] września 2012r. nr [...]. 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia [...] września 2012r. nr [...]odmówił H. S., ( dalej wnioskodawcy), ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...], obręb M.

W ocenie organu I instancji urbanizacja terenu przedmiotowej nieruchomości rolnej – działki o nr ewid. [...], obręb M. nie jest możliwa, w przypadku gdy droga wewnętrzna gminna tj. działka nr ewid. [...], obręb M. nie spełnia parametrów, o których mówi § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z § 44 i 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Nadto działki obszaru analizowanego, które dostępne są z drogi publicznej tj. ul.S. nie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie nowej linii zabudowy na działce nr [...] obręb M. Z wniosku inwestora wynika, że zamierza on zabudować działkę nr ewid. [...], obręb M. budynkiem mieszkalnym obsługiwanym jednym zjazdem z drogi gminnej tj. działki o nr [...] obręb M. Budynek miałby tworzyć nową linię zabudowy wzdłuż drogi gminnej tj. działki nr [...] obręb M., która nie posiada odpowiednich parametrów w myśl przepisów cytowanych wcześniej rozporządzeń. W związku z czym ustalenie warunków zabudowy spowodowałoby niezgodność decyzji z art.61 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie braku wystarczającego uzbrojenia terenu w postaci drogi posiadającej parametry zgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu ...z dnia 2 mara 1999r. najniższą klasę dróg stanowią – dojazdowe (D). Zgodnie z § 7 tego rozporządzenia – szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, w przypadku dróg dojazdowych nie powinna być mniejsza niż 10m. W myśl § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r., do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych, przy czym szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdu funkcję tą mogą spełniać dojścia pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5m. Natomiast w przypadku działki budowlanej w sytuacji zastosowania ciągu pieszo – jezdnego tj. jezdni, chodników oraz miejsc postojowych w jednej płaszczyźnie, szerokość takiego ciągu pieszo – jezdnego nie może być mniejsza niż 5m. W niniejszej sprawie działka nr [...] obręb M. w liniach rozgraniczających charakteryzuje się nie większą szerokością niż 6m (zatem jest mniejsza niż najmniejszy dopuszczający standard – 10m) co uniemożliwia obsługę komunikacyjną działki jak i postulowanego budynku mieszkalnego i jest niezgodne z zapisami § 7 cytowanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca, którego zdaniem w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem w bryle budynku przewidzianej do realizacji na działce nr [...]położonej w miejscowości M. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stan prawny i faktyczny umożliwia ustalenie warunków zabudowy. Przeprowadzono analizę funkcji i cech zagospodarowania terenu i w oparciu i zebrany materiał dowodowy organ stwierdził, iż na analizowanym obszarze koegzystują różna formy zagospodarowania przestrzennego, zarówno zabudowa zagrodowa, jak i jednorodzinna. Nadto organ I instancji niewłaściwie zinterpretował przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w § 14 ust.2 rozporządzenia dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5m umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zatem droga gminna nr [...] spełnia te wymogi, gdyż stanowi dojście i dojazd w postaci ciągu pieszo – jezdnego o szerokości większej od minimalnie wymaganej tj.6m. Z dokumentów wynika, że zostały spełnione wszystkie warunki z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące : dostępu do drogi publicznej, istniejącego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego oraz teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na decyzje organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Prokurator Okręgowy w P. zarzucając jej naruszenie art.52 ust.2 pkt 1 , art.60 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak udokumentowania autorstwa osoby sporządzającej projekt zaskarżonej decyzji pod częścią tekstową analizy urbanistycznej poprzez niezłożenie własnoręcznego podpisu, a nadto brak potwierdzenia aby osoba sporządzająca analizę przed wydaniem w dniu [...].03.2012r. decyzji przez SKO była wpisana na listę odpowiedniego samorządu zawodowego. Skarżący nadto zarzucił naruszenie art.53 ust.4 pkt 6 oraz ust.5 w zw. z art.60 u.p.z.p. i art.5 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji bez uzgodnienia ze Starostą P. – organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych; naruszenie art.53 ust.4 pkt 8 i ust.5c u p.z.p. w zw. z art.96 ust.2 pkt 1 i art.72 ust.1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska ... oraz art.6 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak również art.191 ust.1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez brak rozważenia czy planowana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na środowisko obszar Natura 2000 i brak uzgodnienia z RDOŚ w tej sprawie; a także naruszenie art.53 ust.4 pkt 9 w zw. z art.60 ust.1 i art.64 ust.1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy bez uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, podczas gdy działka nr [...] bezpośrednio przylega do pasa drogowego drogi gminnej usytuowanej na działce nr [...]. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że decyzja ta nie może być wykonana.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie u.p.p.s.a).

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Skarga w większości zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art.60 ust.4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W zakresie naruszenia tego przepisu, w ocenie Sądu zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Na końcu sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy z dnia 20.01.2013r. widnieje istotnie jedynie komputerowo naniesiona adnotacja, iż analizę przeprowadziła arch. M. M., bez podpisu i pieczątki. W aktach znajduje się jednak (wbrew twierdzeniom skarżącego) zaświadczenie o wpisaniu jej na listę członków Wielkopolskiej Izby Architektów (k.96 akt administracyjnych) ważne do dnia 31.01.2013r. Analiza pochodzi z daty 29.01.2013r. Wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy do właściwego samorządu zawodowego należy do grupy przepisów szczególnych, poszerzających wymogi k.p.a. odnośnie procedury wydawania decyzji. Autorstwo urbanisty lub architekta wystarczy iż jest udokumentowane w aktach sprawy. Osoby bowiem o których mowa w art.60 ust.4 u.p.z.p. nie mogą być traktowane jako organy właściwe w sprawach ustalania warunków zabudowy, organami tymi są bowiem podmioty wymienione w art.60 ust. 1 i 3 u.p.z.p.

Analiza, o której mowa w art.53 ust.3 pkt 1 u.p.z.p. powinna być sporządzona przed sporządzeniem projektu decyzji, ponieważ jej wnioski powinny być zawarte w uzasadnieniu przyszłego rozstrzygnięcia. Bez tych ustaleń prawidłowa ocena, czy planowana inwestycja może być zrealizowana, jest niemożliwa. W myśl art.52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. analizę należy wykonać na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1: 500 lub 1:1000. W myśl § 9 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust.1 sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W niniejsze sprawie organ II instancji zlecił sporządzenie nowej analizy urbanistycznej. Na mapie zasadniczej brak jednak wyznaczenia obszaru analizowanego - obszar jako taki wyznaczony został jedynie na komputerowym wydruku stanowiącym "legendę" do mapy. Mapa nie została zaktualizowana. Na mapie znajduje się data 5.01.2012r., zaś decyzja ustalająca warunki zabudowy pochodzi z daty 5.03.2013r. Rację ma zatem skarżący, iż organ naruszył treść art.53 ust.3 pkt 1 u.p.z.p. Należy bowiem pamiętać, iż mapa w oparciu o którą sporządza się analizę w celu ustalenia warunków zabudowy dla nowopowstałych obiektów, winna być aktualna. Powinna ona odzwierciedlać aktualny w chwili prowadzenia przez organ postępowania stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, a w szczególności ich sposób zabudowy i zagospodarowania. Co prawda żaden przepis nie nakazuje wprost, że mapa musi być aktualna, ale wymóg ten wynika zarówno z art.7 i art.104 k.p.a., jak i art. 54 pkt 3 w zw. z art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., a także z § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588), który mówi, że mapa stanowi część graficzną analizy oraz załącznik do decyzji.

W zakresie prawidłowości zastosowania przepisu art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż organy obu instancji dwukrotnie rozpoznawały sprawę i głównie skupiły się na badaniu dostępu do drogi publicznej, pomijając tym samym zbadanie reszty przesłanek z art.61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Zgodnie bowiem z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków :

1.co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2.teren ma dostęp do drogi publicznej;

3.istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4.teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88 ust.1;

5.decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego braku niektórych uzgodnień, to rację ma skarżący w zakresie naruszenia art.53 ust.4 pkt 6 i ust.5 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, iż decyzje o których mowa w art.51 ust.1 wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią art.92 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów) jako użytki rolne albo grunty leśne. W realiach niniejszej sprawy przedmiotowa działka stanowi grunty orne klasy RIVa o powierzchni 0.30.30 ha, co oznacza, iż wykorzystywana jest na cele rolne. Tym samym podlega obowiązkowi objęcia procedurą uzgodnieniową, o której mowa w art.53 ust.4 pkt 6 u.p.z.p. W aktach sprawy brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art.53 ust.4 pkt 6 w zw. z art.64 ust.1 u.p.z.p.( w myśl którego przepisy art.53 ust.3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy). Zgodnie z pismem Starosty P. z dnia 27.03.2013r. w urzędowej bazie danych nie widnieje uzgodnienie inwestycji w trybie art.53 ust.4 pkt 6 u.p.z.p. Organ II instancji jedynie w swej decyzji wskazał, iż działka nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednakże należy wskazać, iż uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art.53 ust.4 pkt 6 u.p.z.p. w związku z art.64 ust.1 u.p.z.p. nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art.7 ustawy z 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgoda, o której mowa w art.7 u.o.g.r i.l., na zmianę przeznaczenia gruntów następuje tylko w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie znajduje zastosowania przed organem rozstrzygającym o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt sprawy Marszałek Województwa postanowieniem z dnia [...].02.2013r. dokonał jedynie stosownego uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych.

W zakresie kwestii drogi, przy której znajduje się przedmiotowa działka, należy wskazać iż działka nr [...] położona jest przy ciągu pieszo - jezdnym o szerokości 6m, który stanowi dojście i dojazd do drogi gminnej. W ocenie organu I instancji ciąg ten nie stanowi drogi publicznej. W ocenie organu II instancji stanowi zgodnie z § 14 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Użyte bowiem w § 14 ust.1 rozporządzenia pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3m. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek SKO do Zarządu Dróg Powiatowych w P. z dnia 6.02.2013r. o uzgodnienie w trybie art.53 ust.4. Zgodnie z art.53 ust.5 u.p.z.p. w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. Widnieje też w aktach sprawy uzgodnienie z ENEA Operator. A zatem w tym zakresie należy uznać, iż zostały spełnione wymogi.

Nadto należy zauważyć, iż pismem z dnia 26.02.2013r. "M. R." spółka z o.o. poinformowała skarżącego, iż nie ma możliwości technicznych, by zapewnić dostawę wody do działki nr [...]. Z kolei pismem z dnia 1.03.2013r. skarżący poinformował organ, iż odnośnie wody przewiduje własne ujęcie wody (studnię). Tymczasem analiza urbanistyczna opatrzona jest datą 29.01.2013r., w której wskazano odnośnie uzbrojenia terenu, iż woda i energia znajdują się w ulicy S.. Z kolei w projekcie decyzji w zakresie obsługi infrastruktury technicznej wskazano, iż brak jest uzgodnienia w aktach odnośnie wody i energii elektrycznej. Aby można było mówić o spełnieniu warunku uzbrojenia terenu to koniecznym jest nie tylko, uzewnętrzniony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy sam zamiar wybudowania studni, ale przede wszystkim zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, czyli innym słowem rzeczywistego, a nie tylko teoretycznego zaopatrzenia jednorodzinnego budynku mieszkalnego z własnego ujęcia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21.08.2013r., sygn..akt II SA/Wr 406/13). Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony.

Poza tym w ocenie Sądu, jeżeli przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w pobliżu Rogalińskiego Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000 "Ostoja Rogalińska" organ winien dokonać uzgodnienia w myśl art.53 ust.4 pkt 8 i ust.5c u.p.z.p., czego również nie uczynił.

Należy pamiętać, że organ prowadząc postępowanie w sprawie warunków zabudowy uzgadnia decyzję z innymi organami w trybie art.106k.p.a., a to oznacza, że organ musi przesłać projekt decyzji do uzgodnienia. Uzgodnienie zaś jest formą wiążącą wpływu organu uzgadniającego na organ prowadzący postępowanie, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający.

Treść art.61 ust.1 u.p.z.p. stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W takim stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji jest przeprowadzenie analizy, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione te przesłanki, czy też nie, co w konsekwencji doprowadzi do wydania właściwej decyzji. W niniejszej sprawie wobec wymienionych uchybień i uchybień sporządzonej analizy decyzje organów nie mogły się ostać.

Nadto należy zaznaczyć, iż organy dopuściły się naruszenia art.7, 77§ 1 i 107 § 3 k.p.a. materiał dowodowy w sprawie zebrany został w sposób niekompletny i nie dotyczył wszystkich okoliczności, które winny mieć w sprawie znaczenie w związku z czym nie można było potwierdzić zaistnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W zakresie uzasadnienia decyzji organów obu instancji należy podkreślić, iż powinno ono zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wymagane załączniki do decyzji, będące jej integralną częścią, sporządzone w sposób wadliwy, spowodowały istotne naruszenie przepisów postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić prawidłową analizę zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, przy aktualnej mapie, załączając do akt aktualne i ważne zaświadczenie autorstwa architekta (poprzednie straciło ważność z dniem 31.01.2013r.) osoby sporządzającej projekt decyzji, a następnie wydać decyzję przy dokładnym zbadaniu wszystkich warunków z art.61 ust.1 ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O punkcie 2 Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.