Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1028/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 2, art. 20, art. 24
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: par. 44
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1028/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r., sprawy ze skargi B. R. i A. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 9 lipca 2019 r., znak sprawy: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżących B. i A. R. od decyzji Starosty z [...] 2019 r. znak: [...] orzekającej z urzędu o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu C, jednostka ewidencyjna K, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją znak: [...] z [...] 2019 r. orzekł z urzędu o aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu C, jednostka ewidencyjna K. Zmiana danych dotyczyła: "ujawnienia numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej nr [...] z działkami nr [...] i [...] wykazanego za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych tj. [...] (o identyfikatorze nr [...]), [...] (o identyfikatorze nr [...]), [...] (o identyfikatorze nr [...]), [...] (o identyfikatorze nr [...]) i [...] (o identyfikatorze nr [...]), określonych na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych zawartych w operacie technicznym wpisanym do ewidencji materiałów zasobu dnia 15.01.2019 r. identyfikator ewidencyjny [...] (nr kancelaryjny [...]) zgodnie z wykazem współrzędnych punktów granicznych, który stanowi integralną część niniejszej decyzji".

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli skarżący, popierając je załącznikami tj.: kopiami map: 1) zasadniczej w skali 1:500, 2) dla celów projektowych [...], 3) projektem adaptacji ruin starego młyna pod lokal gastronomiczno-rozrywkowy - dz. [...], 4) dla celów projektowych [...] dz. [....], [...], 5) ewidencyjnej do operatu wodnoprawnego Nr pozwolenia [...] - zbiornik wodny rekreacyjno-wędkarski w C. Skarżący podnieśli, iż nie wyrażają zgody na taką zmianę i jest ona dla nich bardzo niekorzystna i niesprawiedliwa. Podkreślili, że nieruchomość bezpośrednio sąsiadującą ze spornym terenem zakupili w 1996 r. Obowiązujące granice działek wskazane nie tylko przez byłych właścicieli, ale również oparte o dokumenty wydawane wówczas przez stosowne Urzędy Państwowe przedstawiają inny stan geodezyjny niż ten, na który organ powołuje się obecnie. Dokonane zmiany, oparte o dokument z 1962 r. gdzie szkice odręczne nie posiadają żadnej daty, jest w ocenie skarżących niepoważne. Skarżący stwierdzili, że przez ponad 50 lat obowiązywały mapy i podział geodezyjny inny niż obecnie i dziwi ich, że teraz próbuje się go zmienić.

Organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c ustawy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z materiałów zasobu. Aktualizacja operatu ewidencyjnego winna nastąpić w rozpatrywanym przypadku w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie aktualizacja miała być dokonana na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jednakże z uwagi na brak wniosku zainteresowanych organ nie mógł zastosować przepisu art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Organ podniósł, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to jest utrzymania operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, o czym stanowi przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 393; dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 ww. rozporządzenia). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy organ uwzględnił te przepisy rozporządzenia, które normują zagadnienie określenia przebiegu granic działek ewidencyjnych (§ 36, § 37, § 38 i § 39 rozporządzenia).

Organ l instancji zgromadził materiał dowodowy oraz dokonał oceny i analizy wiarygodności materiałów dowodowych, w szczególności operatu technicznego identyfikator ewidencyjny [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 15 stycznia 2019 r., sporządzonego przez geodetę uprawnionego A. G., określającego numeryczny opis przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr: [...], [...] (tylko w zakresie jednego punktu granicznego) położonymi w obrębie C, jednostka ewidencyjna K.

Organ podkreślił, że przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie odcinków granic określonych następującymi punktami granicznymi nr: [...] (punkt tzw. trójmiedzy działek nr [...], [...] i [...]), [...], [...], [...] i [...] (punkty graniczne działki nr [...] z działką nr [...]). Punkty te, jak wynika z operatu nr [...] wykonawca prac geodezyjnych wyznaczył zgodnie z przepisem art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie pomierzył je w oparciu o osnowę geodezyjną 1 klasy i opisał za pomocą współrzędnych płaskich prostokątnych w układzie odniesienia "2000 pas 21". Współrzędne punktów granicznych wyznaczających przebieg ww. granic pozyskał poprzez ich obliczenie na podstawie danych operatu technicznego nr [...] (wyniki obliczeń str. 38-39). Operatem tym dokonano podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] zabudowanej budynkiem młyna gospodarczego wzniesionego w 1893 roku i istniejącego do dnia dzisiejszego. Wykonawca mgr inż. A. G. dokonał analizy i oceny całokształtu dokumentacji stanowiącej państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Dotychczasową dokumentację określającą przebieg granicy działki nr [...] z działkami nr: [...] i [...] (w punkcie nr [...]) ocenił jako wiarygodną i jak wynika z operatu technicznego [...] na podstawie art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U z 2011 r. Nr 263, poz. 1572) dokonał wyznaczenia punktów granicznych opisanych na "Szkicu polowym" oraz "Szkicu wyznaczenia punktów granicznych" numerami: [...], [...], [...], [...], [...], a następnie ich pomiaru sytuacyjnego w nawiązaniu do osnowy geodezyjnej. Punktom granicznym przypisał atrybuty ZRD 1 i BPP 1 .

Wyżej wymienione punkty graniczne jednoznacznie określają przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinkach łączących powyższe punkty (punkt nr [...] jest również punktem granicznym działki nr [...]). Położenie tych punktów granicznych nie uległo zmianie, zatem nie uległ również zmianie przebieg odcinków granic wyznaczonych przez te punkty. Ponadto ich współrzędne spełniają wymagania § 61 i § 62 rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych. Informację tę potwierdza załącznik do decyzji zawierający wykaz współrzędnych punktów granicznych, z którego wynika, że wszystkie punkty graniczne posiadają źródło danych położenia punktu granicznego - ZRD 1, co oznacza, że pozyskane zostały w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych poprzedzonych rozgraniczeniem nieruchomości, wznowieniem znaków granicznych, wyznaczeniem punktów granicznych lub ustaleniem ich położenia w innym trybie, w tym w trybie określonym w § 39 ust. 1, 2 rozporządzenia. Określono także BPP, czyli błąd średni położenia punktu granicznego względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z atrybutem -1, co oznacza, że błąd ten wynosi od 0,00 - 0,10 m.

W ocenie organu w świetle § 61 ust. 1 oraz § 85 rozporządzenia dane zawarte w operacie technicznym nr [...] z 15.01.2019 r., a w szczególności wykaz współrzędnych punktów granicznych oraz protokół wyznaczenia punktów granicznych mogą stanowić podstawę aktualizacji numerycznego opisu przebiegu wspólnej granicy działki nr [...] z działkami nr: [...] i [...] (tylko w zakresie punktu nr [...]) wyznaczonego położeniem punktów granicznych nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb C, jednostka ewidencyjna K.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w świetle materiału dowodowego nie znajdują oparcia w przepisach prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że Starosta decyzją z [...] 2019 r. znak: [...], której integralną częścią jest załącznik z wykazem współrzędnych punktów granicznych nr: [...], [...], [...], [...], [...] orzekł jedynie o ujawnieniu numerycznego opisu przebiegu wspólnej granicy działki nr [...] na odcinku z działką nr [...] i [...], ale tylko w zakresie jednego punktu granicznego nr [...], których dane uznane zostały za wiarygodne zarówno przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. G., jak i organ l instancji. W pozostałym zakresie Starosta wyda odrębną decyzję. Zauważyć należy, że geodeta uprawniony mgr inż. A. G. w sprawozdaniu technicznym operatu [...] stwierdza, że "dokumentacja zawarta w operacie [...] ([...]) dotycząca przebiegu granicy działki [...] z działką [...] na odcinku granicy [...] jest niezgodna ze stanem faktycznym na gruncie ponieważ nie określa dodatkowego załamania granicy na odcinku [...]-[...] w punkcie [...] i przecina budynek istniejącego młyna gospodarczego wzniesionego w 1893 r. oraz jest niezgodna z dokumentacją zawartą w operacie [...] ([...]) zgodnie z którą granica działki nr [...] z działka nr [...] biegnie od punktu nr [...] wzdłuż północnej ściany budynku gospodarczego. Ponieważ w aktualnej ewidencji gruntów nie uwzględnione jest załamanie granicy w punkcie stycznym nr [...] działki [...] z działkami [...] i [...] wynikające z niezgodności danych zawartych w operatach [...] ([...]) i [...] ([...]) przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku [...]-[...] należy uznać za niewiarygodny. Granica działki nr [...] z działką nr [...] wg dokumentacji zawartej w operacie [...] ([...]) przebiega na odcinku [...] – [...] natomiast wg dokumentacji geodezyjnej zawartej w operacie [...] ([...]) przebiega na odcinku [...] – [...] – [...] przez co w aktualnej ewidencji gruntów działka nr [...] nie graniczy faktycznie z działką nr [...] lecz wąskim przesmykiem z działką nr [...] co stanowi o niewiarygodności granicy działki nr [...] z działka nr [...]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dokumentacja zawarta w operacie nr [...] ([...]) dotycząca przebiegu granicy działki nr [...] z działka nr [...] na odcinku [...] – [...] jest niezgodna z dokumentacją zawarta w operacie [...] oraz z faktycznym przebiegiem granicy użytkowania i należy uznać ją za niewiarygodną".

Organ podkreślił, że powyższe stanowisko geodety uprawnionego mgr inż. A. G. dowodzi, że dane ewidencyjne źródłowe pochodzące z operatów [...] ([...]) i [...] ([...]), które uznano za niewiarygodne, nie były przedmiotem ich wyznaczenia i pomiaru, a przede wszystkim nie stanowią przedmiotu niniejszej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego organ l instancji zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego w tym dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego identyfikator ewidencyjny [...] z 15.01.2019 r., zawierającą między innymi wykaz współrzędnych prostokątnych płaskich punktów granicznych w obowiązującym układzie odniesienia "2000 pas 21" wyznaczających przebieg granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr: [...] i [...] orzekł o aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu C, w jednostce ewidencyjnej K. Tym samym w ramach bieżącej aktualizacji organ l instancji uzupełnił atrybuty punktów granicznych, które zostały określone zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z błędami średnimi nie przekraczającymi 0,10 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi. Przedmiotowej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dokonano z urzędu z uwagi na przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operat techniczny [...].

Na powyższą decyzję wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga skarżących B. R. i A. R. Skarżący wskazali, że ich zdaniem zostało złamane wielokrotnie prawo oraz zarzucili organowi poświadczenie nieprawdy, w tym wydawanie dokumentów i map do celów projektowych i budowlanych. Zdaniem skarżących istniejący w dotychczasowej ewidencji map wąski przesmyk z działki nr [...] na działkę nr [...] wykonany w operacie [...] został przez obecne władze starostwa olkuskiego bezprawnie podzielony pomiędzy właścicieli: Gminę K oraz Wody Polskie Spółka Skarbu Państwa. Jako dotychczasowi właściciele skarżący zostali bezprawnie pozbawieni prawa własności części działki. Nabywając powyższą działkę zakupili określoną ilość metrów kwadratowych. Obecnie po dokonaniu zmian przez urzędników pozbawieni są skarżący co najmniej kilkunastu metrów kwadratowych działki, za którą to powierzchnię nie otrzymali zapłaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 lipca 2019 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] 2019 r. znak: [...] orzekającą z urzędu o aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu C, jednostka ewidencyjna K.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.; zwanej dalej "ustawą") przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Jedną z zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest zasada aktualności, zgodnie z którą starostowie są zobowiązani do utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna, organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania.

Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 393) wyraźnie precyzują, kiedy i pod jakimi warunkami aktualizacja operatu jest możliwa, a brak wymaganej prawem dokumentacji, na podstawie której właściwy organ dokonuje aktualizacji operatu ewidencyjnego, musi prowadzić do odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym.

W art. 20 ustawy ustawodawca określił rodzaje informacji o gruntach (art. 20 ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (art. 20 ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera operat ewidencyjny, którego zawartość określa art. 24 ust. 1 ustawy.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian reguluje ww. rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Aktualizacja operatu ewidencyjnego może nastąpić wyłącznie przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców.

W drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach (24 ust. 2b pkt 2).

Z przepisów wynika, że zmiana danych ewidencyjnych może nastąpić albo z urzędu albo na wniosek uprawnionych podmiotów zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy, który stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Sąd podkreśla, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter techniczno - deklaratoryjny, ujawnianie w niej określonych praw do gruntu spełnia tylko funkcję informacyjną. Wpis w ewidencji gruntów i budynków nie kreuje zatem stanu prawnego nieruchomości (tj. np. nie przyznaje nikomu prawa własności), a jedynie potwierdza ten stan prawny. Oznacza to, że organ ewidencyjny jedynie rejestruje w ewidencji gruntów i budynków te stany prawne, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające i wynikają z potwierdzających je dokumentów. Nie jest on natomiast uprawniony do rozstrzygania sporów dotyczących tego, komu przysługuje prawo własności do określonej działki ewidencyjnej, jeśli nie jest to możliwe do ustalenia na podstawie przedłożonych dokumentów.

Obowiązek starosty utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, o którym mowa w § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie może być więc rozumiany jako automatyczne "prostowanie" wszelkich danych operatu na każde żądanie wnioskodawcy, zwłaszcza jeśli miałoby to skutkować rozstrzygnięciem sporu granicznego bądź własnościowego. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz powoływanego wyżej rozporządzenia wyraźnie precyzują, kiedy i pod jakimi warunkami aktualizacja operatu jest możliwa, a brak wymaganej prawem dokumentacji musi prowadzić do odmowy wprowadzenia zmian w operacie.

Starosta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją znak: [...] z [...] 2019 r. orzekł z urzędu o aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu C, jednostka ewidencyjna K. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 lipca 2019 r. znak sprawy: [...].

Ze skargi z dnia 23 sierpnia 2019 r. wynika, że według skarżących jako dotychczasowi właściciele zostali oni bezprawnie pozbawieni prawa własności części działki, gdyż nabywając powyższą działkę zakupili określoną jej powierzchnię. Obecnie po dokonaniu zmian przez urzędników skarżący zostali pozbawieni co najmniej kilkunastu m2 działki, za którą to powierzchnię nie otrzymali zapłaty.

Sąd nie podziela zarzutów skarżących. W ocenie Sądu organy rozważyły wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Sąd podziela stanowisko organów, iż dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego identyfikator ewidencyjny [...] z 15.01.2019 r., zawierająca między innymi wykaz współrzędnych prostokątnych płaskich punktów granicznych w obowiązującym układzie odniesienia "2000 pas 21" wyznaczających przebieg granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr: [...] i [...] mogła stanowić podstawę orzeczenia o aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu C, w jednostce ewidencyjnej K. Tym samym w ramach bieżącej aktualizacji prawidłowo organy uzupełniły atrybuty punktów granicznych, które zostały określone zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z błędami średnimi nie przekraczającymi 0,10 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi.

Sąd nie ma wątpliwości co do prawidłowości dokonania czynności w niniejszym postepowaniu. Punkty graniczne jednoznacznie określają przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinkach łączących ww. punkty (punkt nr [...] jest również punktem granicznym działki nr [...]). Położenie tych punktów granicznych nie uległo zmianie, zatem nie uległ również zmianie przebieg odcinków granic wyznaczonych przez te punkty

W ocenie Sądu skoro skarżący uważają, że przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami przebiega inaczej, niż to jest odzwierciedlone aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków, to rozstrzygnąć ten spór należy i można tylko w postępowaniu rozgraniczeniowym. Dopiero wynik postępowania rozgraniczeniowego dać może podstawę do dokonania przez organy ewidencyjne aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami.

Z powyższych względów skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.

Przy wydawaniu kontrolowanych decyzji organy nie dopuściły się ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej wynik.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.