Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2637/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, 58 par. 1 pkt 3 i 6, art. 3 par. 2 pkt 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 536/14 o odrzuceniu skargi R. C. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieumieszczenia na ostatecznej liście mieszkaniowej postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 536/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. C. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieumieszczenia na ostatecznej liście mieszkaniowej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 14 lutego 2014 r. R. C. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na akt Prezydenta Miasta [...] z [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieumieszczenia skarżącego na ostatecznej liście mieszkaniowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący od marca 2011 r. przebywa w zakładzie karnym i w związku z tym nie ma wiadomości czy jego żona i dzieci mają zapewniony lokal mieszkalny. W ocenie skarżącego organ naruszył prawo przez uznanie, że skarżący nie może być objęty ostateczną listą mieszkaniową. Nie wziął w szczególności pod uwagę, że skazanie skarżącego nastąpiło z pogwałceniem standardów orzekania. Skarżący wyjaśnił, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w zarządzeniu Prezydenta Miasta [...]. Skargę sporządził i podpisał radca prawny ustanowiony dla skarżącego postanowieniem referendarza sądowego z 11 października 2013 r., III SO/Kr 54/13.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia z 26 września 2008 r., I C 604/08/P, orzeczono eksmisję skarżącego, B. C., S. C., J. C., K. C., A. C. i M. W. z lokalu przy ul. [...] w [...], z jednoczesnym uprawnieniem do otrzymania lokalu socjalnego z zasobów Gminy Miejskiej [...]. Na podstawie § 9 ust. 1 pkt 11a uchwały Rady Miasta [...] [...]2012 r. nr [...] przyznano lokal socjalny B. C. i jej dzieciom. Skarżący oczekuje na odrębny lokal socjalny, a na dzień 25 lutego 2014 r. znajduje się na 560 pozycji listy osób z prawem do lokalu socjalnego. Organ wyjaśnił, że osoby, które nabyły uprawnienie do lokalu socjalnego na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego, są uprawnione do zawarcia umowy najmu bez konieczności uprzedniego objęcia ostateczną listą mieszkaniową.

W piśmie procesowym z 18 czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się do Sądu I instancji o zarządzenie jego doprowadzenia na rozprawę, podnosząc że jego obecność jest niezbędna ze względu na bardzo ważny interes prawny. W piśmie procesowym z 20 czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się o stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta [...] z [...] 2013 r., który uprawnił B. C. wraz z dziećmi do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W piśmie tym skarżący zarzucił B. C. szereg nieprawidłowości związanych z otrzymaniem lokalu mieszkalnego i działaniem na niekorzyść skarżącego. Prezydentowi Miasta [...] zarzucił nieprawidłowości związane z kontrolą dokumentacji składanej przez B. C., działanie na jej rzecz. Skarżący zwrócił się o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji dotyczącej przyznania lokalu socjalnego B. C., a nadto z jej akt personalnych na okoliczność oszustw finansowych, zatajania dochodów rodziny, działania na szkodę skarżącego, jak również z dokumentów związanych z eksmisją z lokalu przy ul. [...] w [...]. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność nieważności obdukcji lekarskiej B. C. Skarżący ponowił również swój wniosek o doprowadzenie na rozprawę.

Na rozprawie dnia 8 lica 2014 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił szereg dokumentów związanych z realizacją obowiązku alimentacyjnego przez skarżącego, wnosząc o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów; zażądał zobowiązania organu do przedstawienia dokumentów związanych z przyznaniem lokalu socjalnego żonie skarżącego; wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone w całości ani w części, składając jednocześnie spis kosztów.

Sąd I instancji odrzucając skargę R. C. wskazał, że niniejsza skarga nie spełnia kryteriów z art. 52 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 12 grudnia 2013 r. nie zostało skierowane do Prezydenta w związku z zaskarżonym aktem, ale w reakcji na bliżej niesprecyzowane "zarządzenie" organu. Sąd I instancji zaznaczył, że z omawianym wezwaniem nie można wiązać skutków odpowiadających wyczerpaniu drogi prawnej poprzedzającej sądową kontrolę administracji. Skoro skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uczynił przedmiotem zaskarżenia "akt Prezydenta Miasta [...] zawarty w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r.", to by spełnić warunki wniesienia skargi, o których mowa w 52 § 1 i 3 ppsa, winien był po otrzymaniu tego aktu wezwać Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa, a w dalszej kolejności wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, nie zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (postanowienie NSA z 4.7.2012 r., II GSK 1051/12, Lex 1225698).

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcie wywiódł R. C. reprezentowany przez radcę prawnego W. K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ppsa przez odrzucenie skargi, w sytuacji, gdy nie była ona niedopuszczalna, tj. prawidłowo poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a oznaczenie zaskarżonego aktu można było sprecyzować w drodze wezwania Sądu, czego Sąd nie uczynił.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, zm. 1101 i 1529, z 2014, poz. 543, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

W skardze kasacyjnej powołano jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ppsa. Art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący nie został wezwany do usunięcia braków formalnych, a więc nie doszło do spełnienia hipotezy art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania, że Sąd I instancji winien wezwać do sprecyzowania skargi przez wskazanie aktu zaskarżenia, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odrzucił skargi z uwagi na przyczyny wskazane w art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, a więc nie można było uznać zarzutu naruszenia tego przepisu za zasadny.

Również zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 ppsa nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jeżeli w skardze wskazano, że przedmiotem zaskarżenia jest "akt Prezydenta Miasta [...] zawarty w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r.", to skarżący przez wniesieniem skargi na niniejszy akt winien wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że pismem z 12 grudnia 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz jak słusznie wskazał Sąd I instancji, wezwanie nie zostało skierowane w związku z zaskarżonym aktem. Skarżący zaskarżył pismo Prezydenta Miasta [...] z 15 stycznia 2014 r., bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 3 ppsa, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższej regulacji należy wywnioskować, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego w opisanym trybie podlega akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Objęcie skargą ostatnio wskazanego aktu powoduje odrzucenie tego pisma procesowego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (postanowienie z 4.7.2012 r., II GSK 1051/12, Lex 1225698).

W związku z powyższym Sąd I instancji prawidłowo na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucił niniejszą skargę jako niedopuszczalną.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, postanowił jak w sentencji postanowienia.