Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 529/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Rz 420/04 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt: I SA/Rz 420/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.

W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z [...], sygn. akt: [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie, działając na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.) art. 21 § 3 , art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) art. 7 ust. 1, 2, 5, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie u.p.d.o.p. - określił Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "P." sp. z o.o. w R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 202.748,00 zł.

Podstawą decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie były ustalenia wskazujące, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o:

kwotę 416.603,00 zł stanowiącą zapłacone w 2001 r. odsetki od kredytów

i prowizje,

kwotę 347.903,39 zł nie stanowiącą wydatku na nabycie majątku trwałego

(zabudowanej nieruchomości położonej w C.), na którą składały się:

- kwota 110.000,00 zł stanowiąca część wierzytelności banków z tytułu niespłaconych kredytów zbywców nieruchomości (T. i K. Ł.),

uiszczoną przez spółkę w oparciu o umowy przejęcia długu, zawarte przez

spółkę z wierzycielami (bankami),

- kwota 57.903,39 zł stanowiąca inwestycję w obcym obiekcie (remont nawierzchni placu przy ul. C. w R.), a uwzględniona w cenie nabycia nieruchomości położonej w C.

- kwota 180.000,00 zł stanowiąca wartość elementów konstrukcji stalowych nie zamontowanych w halach produkcyjnych i nie objętych umową sprzedaży.

Organ pierwszej instancji uwzględnił również w odliczeniach od dochodu - 50% straty poniesionej w 2001r. w wysokości określonej decyzją z dnia 31 marca 2004r. nr UKS 03/PI 02/083 7/CIT-01 /D/l.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2004 r. Spółka, wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej nieuwzględnienia w cenie nabycia nieruchomości położonej w C. kwoty 110.000,00zł - wydatkowanej na spłatę części zadłużenia T. Ł. z tytułu zaciągniętych, a nie spłaconych kredytów, a co za tym idzie nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów tego wydatku w momencie sprzedaży nieruchomości. Zdaniem Spółki cena zapłacona za przedmiotową nieruchomość obejmowała również długi spłacone z tytułu ciążących kredytów, co było warunkiem zwolnienia kupionych nieruchomości z zabezpieczeń hipotecznych.

Decyzją z dnia [...] znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Spółka w dniu 20 maja 1999 r. nabyła od T. i K. Ł. zabudowaną nieruchomość położoną w C., ustalając cenę sprzedaży na kwotę 60,000,00 zł (§ 3 aktu notarialnego z dnia 20 maja 1999 r. Rep. A nr 2176/1999). W dniu 20 maja 1999 r. Spółka zawarła z Bankiem umowę o przejęcie długu, z której wynika, że posiadał on wymagalną wierzytelność wobec dłużnika T. Ł. w kwocie 114.059,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu i kosztami egzekucji, powstałą na skutek nie spłacenia kredytu w kwocie 100.000,00 zł (umowa kredytowa z dnia 26 listopada 1991r. nr 154/91). Wierzytelność ta została zabezpieczona hipoteką zwykłą oraz hipoteką przymusową. Spółka oświadczyła, że przejmuje część zadłużenia tj. do kwoty 70.000,00zł i zobowiązuje się je spłacić w dwóch równych ratach, Bank zaś zobowiązał się, po dokonaniu wpłaty przejętego zadłużenia w wymienionej kwocie, wydać przyjmującemu oświadczenie o zwolnieniu hipoteki działek o nr 727/1, 730/3, 730/1, 726/3 i 729/3 (składających się na przedmiotową nieruchomość). Spółka uregulowała przejęte zobowiązanie, w związku z czym w dniu 30 czerwca 1999r. Bank wydał stosowne oświadczenie. W dniu 17 maja 1999 r. Spółka zawarła umowę z Bankiem H. z siedzibą w W. o przejęciu długu w wysokości 40.000,00 przysługującemu Bankowi od kredytobiorcy T. Ł. - z tytułu kredytu udzielonego umową kredytową z dnia 27 września 1990 r. Przedmiotowy kredyt zabezpieczony był hipoteką przymusową ustanowioną na rzecz Banku na nieruchomościach stanowiących współwłasność ustawową T. i K. Ł.. Spółka uregulowała przejęte zobowiązanie, w związku z czym Bank wyraził zgodę na wykreślenie hipotek ustanowionych na jego rzecz na działkach nr 727/1, 726/3, 730/3, 730/1 i 729/3 (oświadczenie Banku z dnia 15 września 1999r.).

W dniu 20 grudnia 2002r. Spółka sprzedała przedmiotową nieruchomość za cenę 870.000,00 zł (akt notarialny Rep. A nr [...]). W przychodach uwzględniła kwotę 870.000,00 zł, a do kosztów uzyskania przychodów - jako wydatek na nabycie przedmiotowych nieruchomości zaliczyła kwotę 235.697,39 zł określoną jako wartość gruntów i kwotę 208.720,00zł określoną jako wartość wiaty. Kwota 235.697,39 zł obejmowała oprócz ceny nabycia nieruchomości, opłat sądowych, notarialnych, utwardzenie placu w Rzeszowie, operat szacunkowy, również spłatę kredytu na rzecz B. H. w W. - 40.000,00 zł i spłatę kredytu na rzecz B. S.A. w L. - 70.000,00 zł.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie ustalił, że kwota 110.000,00 zł wydatkowana na spłatę przejętych długów nie stanowi elementu kosztów uzyskania przychodów.

Powołując się na treść art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a-b u.p.d.o.p. wyjaśnił, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów. Wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zdaniem organu drugiej instancji wydatki na nabycie środków trwałych określają ich wartość początkową, przy czym wydatki te, jeżeli przedmiotem nabycia są grunty, nie podlegają amortyzacji. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem - za wartość początkową środków trwałych uważa się, w razie nabycia w drodze kupna, cenę ich nabycia. Za cenę nabycia zaś - stosownie do § 6 ust. 4a rozporządzenia - uważa się kwotę należną sprzedającemu powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Fakt przejęcia zobowiązania do zapłaty długu zabezpieczonego hipoteką

(wstąpienie w miejsce dłużnika) nastąpiło w związku z odrębną umową cywilno-prawną niż umowa kupna-sprzedaży obciążonej nieruchomości tj. niezależnie od umowy sprzedaży. Zatem wartość nabytych długów nie powiększa ceny nabycia tej nieruchomości, stąd też przedmiotowy wydatek nie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w momencie sprzedaży tej nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." sp. z o.o. wniosło o jej uchylenie w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodu kwoty 110.000,00 zł. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że dokonanie transakcji wykupu długu ciążącego na nieruchomości było warunkiem wykreślenia znacznie większych obciążeń wpisanych do ksiąg wieczystych. Poza tym wykup długu miał decydujące znaczenie na cenę nieruchomości, która bez obciążeń byłaby znacznie wyższa. Świadczy o tym porównanie ceny zakupu nieruchomości w 1999 r. z ceną sprzedaży w 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 217 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.- oddalił skargę. W jego ocenie słusznie wywiódł Dyrektor Izby Skarbowej, iż wydatki poniesione przez stronę skarżącą w związku z zawartymi umowami w dniach 17 i 20 maja 1999 r. nie stanowią elementu kosztów uzyskania przychodu, gdyż nie stanowią wydatków na nabycie gruntów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w skrócie u.p.d.o.p.) i rozporządzenia. Zdaniem Sądu niesporne jest, że Spółka nabyła przedmiotową nieruchomość za cenę 60.000 zł. Przepisy rozporządzenia nie pozwalają również na zaliczenie wydatków spółki związanych z przejęciem długów do ceny nabycia zgodnie z określeniem ceny nabycia na potrzeby ustalenia wartości początkowej środka trwałego. Wprawdzie użyte w § 6 ust. 4a rozporządzenia sformułowanie: "a w szczególności..." powoduje, że wymienione po tym sformułowaniu elementy stanowiące składniki ceny nabycia nie stanowią katalogu zamkniętego, to jednakże cała treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że wydatki poniesione w związku z zawartymi umowami o przejęcie długu nie stanowią elementów ceny nabycia w rozumieniu tego przepisu. Nie bez znaczenia zdaniem Sądu jest również - na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej - że ani w umowach o przejęciu długu, ani

też w umowie kupna zawartej w dniu 20 maja 1999 r. nie zaznaczono w jakikolwiek sposób, że przejęcie długów przez Spółkę ma wpływ na ustaloną cenę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2005 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." sp. z o.o., reprezentowane przez radcę prawnego, zarzuciło naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez bezpodstawne nie zaliczenie do

kosztów uzyskania przychodów kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu

jakimi były poniesione wydatki w kwocie 110 000 zł na spłatę długu w celu wykreślenia hipotek.

art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.d.o.p. przez przyjęcie, że w przypadku

odpłatnego zbycia nieruchomości (działek) poniesione koszty 110 000 zł na spłatę

długu w celu wykreślenia hipotek istniejących w dniu nabycia nieruchomości bez

względu na czas ich poniesienia nie są kosztami uzyskania przychodu związanymi z

nabyciem nieruchomości.

Mając na względzie podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji pominął, iż obciążenie nieruchomości (działek) hipotekami, której przedmiotem była transakcja kupna-sprzedaży ma określone skutki, a mianowicie wierzyciel hipoteczny stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U. Nr 19 poz. 147 ze zm.) może zaspokoić się z nieruchomości także w przypadku zmiany właściciela nieruchomości.

Ponadto spłacając hipoteki poprzez przejęcie części długu zbywcy skarżący poniósł mniejsze koszty niż gdyby nabył nieruchomość z hipotekami z pominięciem przejęcia długu.

Zdaniem strony skarżącej umowy zwolnienia z długu ściśle łączyły się z wykreśleniem hipotek i transakcją sprzedaży nieruchomości z dnia 20 maja 1999 r. przede wszystkim z ceną nabycia. Zawierając umowy o zwolnieniu z długu i sprzedając nieruchomość obciążoną hipotekami strony uzgodniły cenę sprzedaży uwzględniającą poniesienie przez skarżącego kosztów spłaty przejętych długów w celu wykreślenia hipotek.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:

- naruszenie (przez Sąd - art. 173 § 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),

- naruszenie (przez Sąd) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r. sygn. akt IV CKN 1518/00 publ. OSNC 2001, nr 3, poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 niepubl.). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełnić przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżącego powołał się na pierwszą z wymienionych podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

Zarzuty te okazały się jednak pozbawione uzasadnienia.

Dokonując oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów na wstępie należało wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 245-246 oraz T. Woś, H. Knysiak-Milczek, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 328-329).

W skardze kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 lit a i b u.p.d.o.f. nie wskazano, czy do naruszenia tych przepisów doszło ze względu na ich błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Biorąc pod uwagę treść zarzutów odwołujących się do "bezpodstawnego nie zaliczenia" oraz "przyjęcia, że", także treści uzasadnienia skargi kasacyjnej należało przyjąć, że do naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego doszło na skutek ich niewłaściwego zastosowania. Pomijając bowiem jako koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości kwotę 110.000 zł poniesionych wydatków na spłatę długów w celu wykreślenia hipotek przymusowych istniejących w dniu nabycia nieruchomości oparto się wyłącznie na treści aktu notarialnego z dnia 20 maja 1999 r. [...]. Przyjęto bowiem cenę nabycia w kwocie 60.000 zł określoną w § 2 i § 3 tej umowy. Pominięto natomiast umowy zawarte w dniu 17 maja 1999 r. z Bankiem H. w W. oraz w dniu 20 maja 1999 r. z Bankiem Odział w R. o przejecie długu. Odwołując się do istotnych okoliczności związanych z zawarciem tych umów stwierdzono, że spowodowały one wykreślenie ustanowionych na rzecz Banków hipotek przymusowych, co miało bezpośredni wpływ na cenę nabytej nieruchomości.

Tego rodzaju ocena opierająca się głównej mierze na treści zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży stanowi element składający się na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Dla podważenia prawidłowości tej oceny należało zarzucić naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania sądwoadministracyjnego nie został w ogóle sformułowany w skardze kasacyjnej i to pomimo wskazywania w treści jej uzasadnienia na przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wobec braku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt: FSK 181/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 36 wraz z powołanym w nim orzecznictwem Sądu Najwyższego).

Podkreślenia wymaga, iż dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowego ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące.

Nie podważono tym samym przyjętej przez organy podatkowe i zaakceptowanej przez Sąd oceny w oparciu o przedstawione dowody, że cena nabycia nieruchomości określona w oparciu o treść umowy sprzedaży zawartej w trybie aktu notarialnego wynosiła kwotę 60.000 zł. Nie podważono również oceny, że bez wpływu na wysokość ceny nabycia pozostawały zawarte umowy o przyjęcie długów obciążających tę nieruchomość. Podstawę z kolei tej oceny stanowiły brak odpowiednich postanowień w umowie sprzedaży z dnia 20 maja 1999 r. oraz w umowach o przejęcie długu.

Z kolei przyjęcie tych ustaleń jako wiążących miało bezpośredni wpływ na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Należy mieć bowiem na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem Sądu jest ocena czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. Stanowi o tym przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Jeżeli ustalenie to wypada dla organów administracyjnych pozytywnie Sąd będzie uprawniony do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.), jeżeli oczywiście nie występuje w sprawie naruszenie prawa materialnego.

Ustalony stan faktyczny sprawy upoważniał Sąd pierwszej instancji do oceny opartej m.in. o przepisy art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.d.o.p., iż kosztami uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży nieruchomości były wydatki związane z jej nabyciem w wysokości określonej przez strony w umowie sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego. Na podważenie określonej w ten sposób oceny nabycia nie pozwalały inne zaoferowane przez stronę dowody.

Z przedstawionych powodów należało uznać, że skarga kasacyjna nie maiła usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a, przy czym kwotę wynagrodzenia radcy prawnego ustalono na podstawie § 6 pkt 5 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) /Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm./