Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2584/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 2 pkt18 lit. c
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu
article: art. 26c ust. 1; art. 48a ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2046
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi S. P. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... lipca 2016 r. nr ... w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. numer [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "Kpa"),

w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji") po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. P. S. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "Spółka") od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2016 r. (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "organ I instancji") – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Prezes Zarządu PFRON ustalił, iż skarżąca przekazała wnioski o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec 2015 r. W formularzach dołączonych do wniosków nie złożyła oświadczeń wskazujących na znajdowanie się w trudnej sytuacji. Analiza sprawozdania finansowego skarżącej za 2014 r. wykazała, iż zobowiązania Spółki (93 500 zł) przewyższyły wartość aktywów Spółki (70 200 zł). Fundusz własny Spółki przyjął wartość ujemną (-23 300 zł). Organ I instancji wskazał, iż na dzień 31 stycznia 2015 r. wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania wynosiła 100 300 zł, a aktywa Spółki 77 300 zł, na dzień 28 lutego 2015 r. zobowiązania i rezerwy na zobowiązania wynosiły 121 200 zł, a aktywa Spółki 96 900 zł, tym samym fundusz własny Spółki przyjął wartość ujemną -24 300 zł, również na dzień 31 marca 2015 r. wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania wynosiła 148 200 zł, a aktywa Spółki 123 600 zł, tym samym fundusz własny Spółki przyjął także wartość ujemną -24 600 zł. Organ

I instancji uznał, iż Spółka na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń, luty i marzec 2015 r. wypełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji", określoną w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym

w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L187 z 26.06.2014 r.; dalej: "Rozporządzenie 651/2014"). Wskazał również na wypełnienie przesłanek z art. 10 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.; dalej: "Prawo upadłościowe") W związku z powyższym, Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 45 ust. 3a, art. 49e ust. 1

i 2, art. 26a ust. 11 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji i art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014, nakazał skarżącej zwrot w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do marca 2015 w kwotach odpowiednio: 2 175 zł, 4 209,72 zł, 4 209,72 zł.

Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca, wskazując na naruszenie art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 2 pkt 18 lit.

c Rozporządzenia 651/2014. Spółka wskazała, iż niezasadnie organ I instancji przyjął, że przeszkodą w wypłacie dofinansowania jest okoliczność, iż pracodawca znajdował się uprzednio w trudnej sytuacji ekonomicznej, choć ją przezwyciężył i w momencie wydawania decyzji nie znajdował się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Podniosła także, iż naruszeniem ww. przepisów jest przyjęcie, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji, podczas gdy wyniki wykładni celowościowej i systemowej wskazują, iż przedsiębiorstwo można uznać za znajdujące się w trudnej sytuacji, dopiero gdy bez interwencji państwa prawie na pewno będzie skazane na zniknięcie z rynku

w perspektywie krótko- lub średnioterminowej, a więc gdy trudności ekonomiczne mają charakter niemożliwy do przezwyciężenia dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych, która to sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie, czego dowodzi fakt dokapitalizowała Spółki. Skarżąca wskazała także na naruszenie ww. przepisów poprzez uznanie, że Spółce nienależnie zostało wypłacone dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na skutek przyjęcia, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, bez należytego uwzględnienia faktu, że była częścią G. K. E. G. Sp.

z o.o., która jako jedno przedsiębiorstwo - rzeczywisty beneficjent pomocy, nie była i nie jest w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Minister decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną

w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypominał przebieg postępowania w sprawie, po czym przywołał przepisy art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 2 pkt 18 Rozporządzenia 651/2014. Podniósł, iż analiza zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, to jest dokumentów przesłanych przez stronę na etapie postępowania przed organem I instancji, wykazała, że na dzień 31 stycznia 2015r. wskaźnik ogólnego zadłużenia wynosił 1,29. Na dzień 28 lutego 2015r. wskaźnik ogólnego zadłużenia wynosił 1,25, na dzień 31 marca 2015 r. wskaźnik ogólnego zadłużenia wynosił 1,19. Za prawidłową zatem uznał ocenę organu I instancji co do tego, że zaszły przesłanki z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe, gdyż wartość zobowiązań Spółki przekracza wartość aktywów ogółem. Ujemny kapitał własny oraz ww. wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia (stosunku zobowiązań ogółem do majątku - aktywów ogółem) wskazują na to, iż strona spełnia przesłankę określoną w art. 2 pkt 18 lit. c Rozporządzenia 651/2014 i pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za ww. miesiące nie może zostać udzielona. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 2 pkt 18 lit. a) i c) Rozporządzenia 651/2014 w sprawie wyłączeń blokowych, gdyż analiza zgromadzonej dokumentacji finansowej potwierdza, że strona na dzień złożenia ww. wniosków znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych

w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wskazał jednocześnie, iż zasadnicze znaczenie ma fakt badania sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika

w określonym miesiącu. Zgodnie z art. 2 pkt 28 Rozporządzenia 651/2014 data "przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Wskazując na powyższe organ odwoławczy podniósł, iż należy uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane

z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. W tych okolicznościach ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Minister wskazał jednocześnie, iż ww. stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie w wyrokach z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II GSK 765/12, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1044/12, II GSK 1170/12, II GSK 1107/12 oraz z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/12.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. S. P.S. Sp. z o.o. z siedzibą

w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014 poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż przeszkodą w wypłacie dofinansowania jest zgodnie z treścią art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji okoliczność, iż pracodawca znajdował się uprzednio w trudnej sytuacji ekonomicznej, choć ją przezwyciężył;

2) art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014 poprzez odmowę uwzględnienia okoliczności, iż w momencie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Spółka nie znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej;

3) art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014, w zw. z komunikatem Komisji zawierającym wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U.UE.C.2014.249.1) poprzez przyjęcie, iż Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji, podczas gdy wyniki wykładni celowościowej i systemowej wskazują, iż przedsiębiorstwo można uznać za znajdujące się w trudnej sytuacji, dopiero gdy bez interwencji państwa prawie na pewno będzie skazane na zniknięcie z rynku w perspektywie krótko - lub średnioterminowej, a więc gdy trudności ekonomiczne mają charakter niemożliwy do przezwyciężenia dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych, która to sytuacja nie występuje

w niniejszej sprawie, czego dowodzi fakt dokapitalizowania Spółki;

4) art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. c) w zw. z art. 3 załącznika nr I Rozporządzenia nr 651/2014, poprzez uznanie, że Spółce nienależnie zostało wypłacone dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na skutek przyjęcia, że Spółka znajdowała się

w trudnej sytuacji ekonomicznej, bez należytego uwzględnienia faktu, że Spółka była częścią G. K. E. G. Sp. z o.o., która jako jedno przedsiębiorstwo - rzeczywisty beneficjent pomocy, nie była i nie jest w trudnej sytuacji ekonomicznej;

5) art. 77 § 1 i art. 80 Kpa w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji z uwagi na to, że choć organ odwoławczy dysponował wiedzą, że skarżąca jest częścią G.K.E. G.oraz znał dane finansowe ze sprawozdania skonsolidowanego grupy, to zupełnie pominął te okoliczności w trakcie oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że, o ile na moment złożenia wniosków Wn-D za styczeń, luty i marzec 2015 Spółka nie zakończyła jeszcze całego procesu dokapitalizowania oraz restrukturyzacji wyników finansowych z działalności,

o tyle nie może być sporne, że już w momencie wydania decyzji przez organ I instancji oba te procesy zostały sfinalizowane. Kapitał Spółki uległ w związku z tym zwiększeniu o 50 000 zł i sytuacja Spółki się ustabilizowała. Gdyby zatem sytuacja Spółki była oceniana na moment wydania decyzji, to ocena organu I instancji, iż Spółka spełnia przesłanki przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, o których mowa w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014 okazałaby się niezasadna. W ocenie skarżącej niezasadne jest stanowisko organów obu instancji, iż oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy należy dokonywać na dzień złożenia wniosku. Autor skargi podniósł jednocześnie, iż wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów nie istnieją dostateczne podstawy do uznania Spółki za znajdującą się w trudnej sytuacji nawet na dzień złożenia wniosków. Sformułowanie "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, podlegające zbiorowemu postępowaniu w związku

z niewypłacalnością, lub spełniające kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objęte zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek wierzycieli. Zdaniem skarżącej wykładnia tej normy nie może ograniczać się jedynie do prostych zabiegów matematycznych, tak jak to czyni organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł

o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 14 września 2017 r. skarżąca podniosła, iż Minister wskazując na to, że w przypadku, gdy podmiot będący częścią jednego organizmu gospodarczego ubiega się o dofinansowanie, ocena sytuacji ekonomicznej dotyczy nie tylko wnioskodawcy, ale również wszystkich podmiotów, wchodzących w skład przedsiębiorstwa o złożonej strukturze, pominął bezsporny fakt, że skarżąca jest częścią podmiotu gospodarczego o złożonej strukturze, który nie znajdował się i nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Autor pisma powołał się przy tym na stanowisko Dyrektora Generalnego ds. Konkurencji oraz Zastępcy Dyrektora Generalnego ds. pomocy państwa p. G. J.K. skierowanego do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów p. M. N. i wydruki komunikatów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych dot. odpowiednio: badania sytuacji ekonomicznej podmiotów powiązanych oraz badania sytuacji ekonomicznej jednostki gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 2016, poz. 1066 ze zm.), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa).

Dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem według wskazanych wyżej kryteriów, w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Orzekające w sprawie organy uznały, że wypłacone skarżącej dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia 2015 r. do marca 2015 r. podlega zwrotowi z uwagi na to, iż skarżąca w dacie składania wniosków o wypłatę miesięcznego dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej wobec zaistnienia przesłanki z art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014. Ocenę o wystąpieniu trudnej sytuacji ekonomicznej Spółki organ oparł

o wysokość wskaźnika ogólnego zadłużenia Spółki, wynoszącego na dzień 31 stycznia 2015 r. 1,29, na dzień 28 lutego 2015 r. 1,25, zaś na dzień 31 marca 2015 r. 1,19. Skarżąca kwestionuje zaś przyjęcie, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej bez uwzględnienia, że była częścią G. K. E. G. Sp.

z o.o., która jako rzeczywisty beneficjent pomocy nie była i nie jest w trudnej sytuacji ekonomicznej, jak również z uwagi na to, iż trudności ekonomiczne miały charakter uprzedni i wobec dokapitalizowania Spółki w momencie wydania decyzji Spółka nie znajdowała się już w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Sporem są tym samym objęte okoliczności daty, na którą należy badać wystąpienie przesłanki znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, czy jest to data wystąpienia z wnioskiem

o dofinansowanie, jak twierdzą orzekające w sprawie organy, czy też data późniejsza - wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak twierdzi Spółka oraz czy badaniem wystąpienia przesłanki znajdowania się w trudnej sytuacji należy objąć jedynie Spółkę, jak to uczyniły organy, czy też ocenę tą należy rozszerzyć na G. K., jak twierdzi skarżąca.

Jak już wskazano, podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 48a ust.

2 i 3 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z brzmieniem art. 48a ust. 2 ww. ustawy środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne

z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187

z 26.06.2014, str. 1). Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy

o rehabilitacji). Z powyższych przepisów wprost wynika, iż beneficjentem pomocy jest pracodawca zatrudniający pracowników niepełnosprawnych. W myśl art. 3 ustawy

z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666 j.t. ze zm.) pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej,

a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Jak wynika z treści wniosków o przyznanie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych dołączonych do akt administracyjnych skarżąca: Security Plus Services Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wnosząc o wypłatę dofinansowania, o którym mowa, występuje w tych wnioskach jako pracodawca zatrudniający osoby niepełnoprawne. Z brzmienia art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji

w sposób niewątpliwy wynika, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich pracowników niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu w rozumieniu Rozporządzenia 651/2014. Jak zaś wynika z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Zgodnie z art. 26c ust. 1 ustawy o rehabilitacji (w brzmieniu obowiązującym w dacie składnia wniosków), pracodawca, o którym mowa w art. 26a, składa Pełnomocnikowi:

1) miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych;

2) wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc.

Między innymi terminy składania i wzory miesięcznej informacji

o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych oraz wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc wraz z danymi i dokumentami załączanymi do wniosku w dacie składania spornych wniosków określało Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej

z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1988, dalej: "rozporządzenie

z dnia 23 grudnia 2014 r."). Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia pracodawca składał wniosek wraz z informacją w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyły. Załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia obejmuje wzór wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W treści wniosku, o którym mowa zawarte jest między innymi oświadczenie wnioskodawcy: "nie jestem przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej". Zgodnie z art. 26c ust. 3 ustawy

o rehabilitacji w terminie 25 dni od dnia otrzymania kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania Fundusz przekazuje na rachunek bankowy pracodawcy miesięczne dofinansowanie w kwocie ustalonej na podstawie art. 26a i art. 26b oraz informuje pracodawcę o sposobie jej ustalenia, jeżeli kwota ta różni się od kwoty wskazanej we wniosku. Zauważyć także należy, iż ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy dokonywana jest przed udzieleniem pomocy na podstawie informacji (oświadczeń) przedstawianych wraz z wnioskiem

o dofinansowanie i aktualnych w dacie jego złożenia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy tak dokonywana odnosi się do okoliczności aktualnych w dacie składania wniosku. Na tą sama datę dokonywana jest ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy w okolicznościach, o których mowa w art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Przepis ten wskazuje bowiem na wydanie przez Prezesa Zarządu decyzji nakazującej zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c nieprawidłowości, to jest także

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, które winny skutkować odmową przyznania dofinasowania.

Z przytoczonego wyżej art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wynika,

iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Definicję przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji zawiera Rozporządzenie 651/2014. W art. 2 pkt 18 tego Rozporządzenia wskazano, iż "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z wymienionych w tym punkcie okoliczności. W jednostce redakcyjnej art. 2 pkt 18 oznaczonej literą

c) wskazano, iż okolicznością taką jest sytuacja, gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem

w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli.

W świetle powyższych wywodów, w ocenie Sądu badanie sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy winno następować na datę składania wniosku o dofinansowanie. Badanie to obejmuje sytuacje finansową pracodawcy jako beneficjenta dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnianych przez siebie pracowników niepełnosprawnych. Pozostawanie tego podmiotu w grupie kapitałowej ma znaczenie dla jego sytuacji finansowej, gdyż istotnie taka jednostka gospodarcza może otrzymać finansowanie od powiązanych z nim członków grupy kapitałowej. Nie zmienia to jednak faktu, iż badanie sytuacji finansowej dotyczy beneficjenta, jest dokonywane na datę złożenia wniosku

o pomoc i pomoc może zostać udzielona po uzyskaniu dofinansowania. Wniosek taki jest zgodny z wyprowadzonym przez stronę skarżącą w piśmie z dnia 14 września 2017 r. (str. 4 akapit trzeci). Zauważyć także należy, iż we wcześniejszym, akapicie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r.

w sprawie II GSK 344/12, w stosunku do fragmentu, który przytoczono w uzasadnieniu skargi, Sąd ten także wskazał, iż "...sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku...".

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu wskazać należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. W zaskarżonej decyzji dokonano bowiem oceny sytuacji ekonomicznej Spółki, jako wnioskodawcy i jednocześnie pracodawcy osób niepełnosprawnych, których zatrudnienia dotyczyło wnioskowane

i wypłacone dofinansowanie na datę złożenia spornych wniosków. Ocena wypełnienia przesłanki z art. 2 pkt 18 lit. c Rozporządzenia 561/2014 została w ocenie Sądu dokonana prawidłowo. Zauważyć należy, iż wskazane w zaskarżonej decyzji wskaźniki ogólnego zadłużenia zostały obliczone w oparciu o informacje przekazane przez skarżącą i nie są kwestionowane. Wskaźniki te wynoszą od 1,29 na koniec stycznia 2015 r., poprzez 1,25 na koniec lutego 2015 r., po 1,19 na koniec marca 2015 r. Tym samym jak trafnie wskazuje organ odwoławczy wystąpiła wobec skarżącej przesłanka niewypłacalności, o której mowa w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego. Zgodnie

z brzmieniem tego przepisu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Stan niewypłacalności daje zaś podstawy do ogłoszenia upadłości (art. 10 Prawa upadłościowego). Nie ulega zatem wątpliwości, iż przesłanka znajdowania się przez skarżącą w trudnej sytuacji, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. c) Rozporządzenia 651/2014, tak jak to ustaliły orzekające w sprawie organy została spełniona.

Zauważyć jednocześnie należy, iż spełnienie tej przesłanki przez Spółkę w dacie składania spornych wniosków w zasadzie nie jest przez skarżącą kwestionowane, skoro w punkcie 1 skargi wskazano, "iż pracodawca znajdował się uprzednio w trudnej sytuacji ekonomicznej, choć ją przezwyciężył", w punkcie 2 zaś wskazano, "iż

w momencie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Spółka nie znajdowała się

w trudnej sytuacji ekonomicznej".

Z tych względów wobec braku naruszeń prawa materialnego, wskazywanych przez skarżącą, jak i naruszeń procesowych, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, nie zaistniały przesłanki pozwalające na uwzględnienie skargi.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił, orzekając jak w wyroku.