Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 801/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 8, art. 61 par. 1, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2012r. nr [...], znak: [...]. wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwaną dalej u.p.z.p. w zw. z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, (Dz. U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm.) zwana dalej u.g.n. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rewitalizacji targowiska - [...] , działka nr [...] ark. [...] (teren pomiędzy ulicami W., Św. W., B. w G.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż działka stanowi targowisko miejskie, na którym usytuowane są trzy rzędy drewnianych straganów, ponadto na działce we frontowej części stycznej do ulicy W. usytuowane są parterowe murowane kioski kwiatowe z dachem stromym, krytym dachówką oraz szalety miejskie. W ramach działki znajdują się liczne podziemne urządzenia infrastruktury technicznej oraz niewydzielone pasy drogowe. Działka nr. [...] ark. [...] położona w G. poprzez istniejące niewydzielone pasy drogowe posiada dostęp do publicznej drogi gminnej ul. W., M., Św. W., G., J., Z.. Działka nr [...] nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli L. M., K. N., J. K., A. B., K. L., G. W., I. K.. W odwołaniach zarzucono, iż zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z treścią wniosku i z naruszeniem przepisów:

- art. 52 u.p.z.p., a który nakazuje we wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego określić granice terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, charakterystykę inwestycji obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania i oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy;

- art. 54 u.p.z.p. który nakazuje określenie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego: rodzaju inwestycji, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych,

- art. 59, art. 69, art. 61 u.p.z.p. które dotyczą wniosku o wydanie warunków zabudowy;

- art. 49 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. który nakazuje wydawać obwieszczenia publiczne o wydaniu decyzji, zawierające pouczenie czy i w jakim trybie służy odwołanie o decyzji.

Decyzją z dnia [...] 2012r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgoda strony postępowania nie jest przesłanką wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż w przypadku gdy planowana inwestycja spełnia warunki przewidziane w ustawie, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji. Podstawę prawną do ustalenia czy dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stanowi przepis art. 6 pkt. 2 u.g.n. Zgodnie z ww. normą celami publicznymi są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki. Inwestycja przewidziana w niniejszej sprawie ma bardzo szeroki charakter, a jednocześnie niecelowe byłoby dzielenie jej na poszczególne części, gdyż targowisko, ciągi komunikacyjne oraz parking na działce drogowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, stanowią jedną całość funkcjonalną i techniczną. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż określenie celów publicznych w art. 6 pkt. 1-9 u.g.n. wymaga sięgnięcia w niektórych przypadkach do przepisów innych ustaw, w tym przypadku do ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U nr 19 z 2007r., poz. 115 ze zm.).

Za jedynie częściowo zasadny uznano zarzut dotyczący niezmodyfikowania wniosku złożonego przez Zarząd Gospodarowania Lokalami w G., który pierwotnie dotyczył decyzji o warunkach zabudowy. W aktach sprawy znajduje się opinia prawna (k.17-18), która wskazuje, że niezależnie od pierwotnego wniosku dyrektora Zarządu Gospodarowania Lokalami całe późniejsze postępowanie prowadzone było jako postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i taka też była intencja wnioskodawcy, niekwestionowana w toku całego postępowania. Powyższe uchybienie zdaniem Kolegium nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Kolegium decyzja zawierała wszystkie elementy wymagane przez przepis art. 54 u.p.z.p. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 59, art. 60 i art. 61 u.p.z.p., a które dotyczą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie znajdują one zastosowania w niniejszej sprawie, za wyjątkiem art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. który stosuje się odpowiednio, a który ma znaczenie jedynie marginalne w niniejszej sprawie, bowiem teren inwestycji leży w centrum miasta G..

Odnosząc się do zarzutu negatywnych skutków przestrzennych dla mieszkańców, zacieniania, ewentualnych wykopów, niszczenia elewacji budynków, Kolegium uznało, iż kwestie te będą przedmiotem badania na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Niezasadny był również – zdaniem organu odwoławczego – zarzut naruszenia art. 49 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. bowiem z żadnego przepisu nie wynika, że obwieszczenie publiczne o wydaniu decyzji zawierać ma pouczenie czy i w jakim trybie służy od decyzji odwołanie.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła K. L. zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej:

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż intencją Zarządu Gospodarowania Lokalami w G. było złożenie wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wobec złożenia przez Zarząd Gospodarowania Lokalami w G. błędnego wniosku, brak było przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59, art. 60, art. 61 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie , iż organ I instancji – Prezydent Miasta G. mógł dowolnie rozpatrzyć wniosek Zarządu Gospodarowania Lokalami w G. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, "wykraczając poza granice jego rozpatrzenia" , autonomicznie ustalając, że jest to wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 12 lutego 2013r. Zarząd Gospodarowania Lokalami w G. wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż organ odwoławczy wnikliwie zbadał całokształt okoliczności prawnych i faktycznych sprawy pod względem legalnym, celowościowym, racjonalnym, ekonomicznym, oraz słuszności wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd uznał, iż skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy odnieść się do zarzutu, iż organ I instancji – Prezydent Miasta G. - dowolnie rozpatrzył wniosek Zarządu Gospodarowania Lokalami w G. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, "wykraczając poza granice jego rozpatrzenia", autonomicznie ustalając, iż jest to wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy rozpatrywać według norm prawa materialnego. Jeżeli dany podmiot może stać się stroną stosunku prawnego nawiązanego na podstawie prawa materialnego z mocy decyzji, to będzie on występował w postępowaniu administracyjnym jako strona (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 235). W uzasadnieniu uchwały 5 sędziów z dnia 26 listopada 2001 r. (OPK 19/01, ONSA 2002/2/68) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż utrwalone jest przy tym stanowisko, że zdolność administracyjnoprawna jest pojmowana szeroko i nie pokrywa się z podmiotowością prawną w innych dziedzinach prawa. Wynika to z różnorodności prawnej spraw, które mogą być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym. W konkluzji należy stwierdzić, że jeżeli prawo materialne daje określonemu podmiotowi podstawę do wykazania w danym postępowaniu jego interesu prawnego lub obowiązku, to przesądza to o jego przymiocie jako strony tego postępowania.

Zarząd Gospodarowania Lokalami jest jednostką budżetową Miasta G. utworzoną na podstawie uchwały Rady Miasta G. Nr [...] z [...] 2009r. Zarząd działa na zewnątrz w imieniu Miasta G., poprzez Dyrektora, na podstawie pełnomocnictw udzielonych przez Prezydenta Miasta. Przedmiotem działalności Zarządu jest gospodarowanie i zarządzanie zasobem komunalnym Miasta G. oraz innymi nieruchomościami, do których należą: zasób mieszkaniowy, lokale użytkowe, w tym garaże, targowiska i hale targowe, nieruchomości gruntowe z ich częściami składowymi i nieruchomości zabudowane będące współwłasnością Miasta G.. Do zadań Zarządu w ramach zarządzania nieruchomościami należy podejmowanie wszelkich i dokonywanie wszelkich czynności zmierzających do utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym, w szczególności w zakresie prowadzenia obsługi technicznej i eksploatacyjnej, przeprowadzania remontów itp.

Niewątpliwie Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami Miasta G. mógł być stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, był w konsekwencji w ramach wyżej opisanych kompetencji upoważniony do złożenia wniosku bądź to o ustalenie warunków zabudowy bądź to o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzając powyższe Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 4 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 845/06 (LEX nr 341267), iż zasadniczym elementem pozwalającym na przyjęcie, iż danej samorządowej jednostce organizacyjnej przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 29 k.p.a. jest jej wyodrębnienie organizacyjne, wynikające z aktu, stanowiącego podstawę utworzenia tej jednostki. Powyższa sprawa dotyczyła również zagadnienia czy jednostka budżetowa gminy może posiadać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.

Mając powyższe na względzie, Sąd zważył, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wnioskowania, iż podmiotem, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania było Miasto G.. Tylko w sytuacji gdyby zaistniała tożsamość podmiotu inicjującego postępowanie z podmiotem (organem) rozpoznającym wniosek, okoliczność modyfikacji pierwotnego wniosku nie byłaby w sprawie istotna. W postępowaniach administracyjnych, w których w istocie to organ jest wnioskodawcą i następnie rozstrzyga sprawę przyjmuje się bowiem, iż są one wszczynane z urzędu i to organ ostatecznie decyduje o kwalifikacji takiego postępowania. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła. Wniosek złożyła samodzielna jednostka organizacyjna posiadająca przymiot strony w postępowaniu – czego nie kwestionował również organ.

W razie wszczynania postępowania na wniosek uprawnionego podmiotu (strony), treść zawartego w nim żądania wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a w skrócie – przedmiot postępowania (sprawy). Organ nie może modyfikować zakresu żądania strony, jak również nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania tegoż żądania. To strona decyduje o treści żądania, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane – to ona określa, przyznania jakiego uprawnienia się domaga lub z jakiego obowiązku chce być zwolniona.

Jeżeli organ, do którego wpłynął wniosek ma wątpliwości co do tego, czego wniosek dotyczy (jest według niego niejasny), jego obowiązkiem jest ustalenie w trybie art. 64 § 2 kpa rzeczywistej woli strony. Wynika to zarówno z określonego w art. 9 kpa zobowiązania organu do czuwania nad tym, by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i udzielania w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, jak też ze sformułowanego w art. 8 kpa obowiązku organów administracji prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Jasna treść żądania strony wyznacza normę prawa materialnego, jaką organ winien zastosować, jak również rzutuje na ustalenie trybu postępowania odpowiedniego do rozpatrzenia (pozytywnego lub negatywnego) tego żądania oraz decyduje o właściwości rzeczowej organu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 maja 2011r. sygn. II SA/Bd 300/11, publ. na stronach www.orzeczenia.nsa.gov.pl, (podobnie WSA w Warszawie, sygn. I SA/Wa 1800/11, LEX nr 1137318, Naczelny Sąd Administracyjny z 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/08, WSA w Łodzi, sygn. III SA/Łd 549/10, LEX nr 758251).

Z akt administracyjnych wynika, iż jakkolwiek Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami Miasta G. miał świadomość wszczęcia przez organ I instancji – wbrew wnioskowi - postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to w tym zakresie wnioskodawca nie wyraził w toku postępowania stanowiska. Nie ma racji pełnomocnik Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami, iż stanowisko takie – co do zgody i woli na przekształcenie postępowania, zostało zawarte w piśmie z 23 lutego 2012r. (k. 19 akt administracyjnych). Lektura ww. pisma w sposób oczywisty przeczy temu wnioskowi. Już zatem powyższe uchybienie organu I instancji, w postaci naruszenia przepisu art. 61 par. 1 k.p.a., zaaprobowane przez organ odwoławczy, jako mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G..

Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, natomiast w przypadku jego braku, lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że podjęcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, jako że regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym ustawowym rygorom, z których natomiast wyłączona jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego.

Definicję pojęcia inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Stosownie zaś do art. 6 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są między innymi:

- wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji;

- opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

Organ odwoławczy sam stwierdził, że określenie celów publicznych w art. 6 pkt. 1-9 u.g.n. wymaga sięgnięcia w przedmiotowej sprawie do przepisów ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Mimo takiego kategorycznego stwierdzenia nie odniósł się jednak do przepisów ww. ustawy, w szczególności nie wykazał, iż przedmiotowa inwestycja dotyczyć ma dróg publicznych. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby jakiej kategorii dróg dotyczyć ma planowana rewitalizacja. Wbrew twierdzeniom zawartym w "opinii prawnej" z dnia 21 lutego 2012r. takim dokumentem nie jest informacja z rejestru gruntów, a winien nim być stosowny akt ustalający kategorię danej drogi publicznej, zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych.

W związku z powyższym w zaskarżonej decyzji poza teoretycznym wywodem i przytoczeniem przepisów dotyczących kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego, nie wykazano, iż planowana rewitalizacja targowiska w istocie będzie jedną z wymienionych w art. 6 u.g.n. Na marginesie należy zauważyć, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 kwietnia 2012r. w kwestii czy rewitalizacja targowiska jest inwestycją celu publicznego, w ogóle się nie wypowiedział. Sąd zważył przy tym, iż w sprzeczności ze stwierdzeniem zawartym w "opinii prawnej" z 21 lutego 2012r. jakoby [...]– działka nr [...] arkusz mapy[...] miał stanowić drogę publiczną, pozostaje treść decyzji organu I instancji, w której zawarto stwierdzenie, że działka nr [...] ark. [...] położona w G. posiada jedynie dostęp do dróg publicznych.

Analiza dokumentów zgromadzonych w toku postępowania przed organem I instancji wskazuje, iż najpierw jako uzasadnienie do zakwalifikowania rewitalizacji targowiska jako inwestycji celu publicznego stanowiło to, iż ma ona dotyczyć dróg publicznych. Z kolei z pisma pełnomocnika Zarządu Gospodarowania Lokalami 13 lutego 2013r. wynika iż takim uzasadnieniem jest umiejscowienie inwestycji w terenie objętym ochroną zabytków. Pomijając to, iż okoliczność ta nie została wyjaśniona w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, to taka lakoniczna informacja nie wyjaśnia, czy zaistniała sytuacja przewidziana w art. 6 pkt. 5 u.g.n. czyli czy chodzi o opiekę nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki.

Zauważyć należy, iż obowiązujące przepisy w niektórych istotnych kwestiach odmiennie regulują postępowania o ustalenie warunków zabudowy i postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowania te nie mogą być prowadzone zamiennie dla danej inwestycji. Abstrahując od tego, iż z reguły to wnioskodawca będzie decydować o tym które postępowanie ma zostać wszczęte, organ prowadzący takie postępowanie zobligowany jest precyzyjnie określić które z ww. postępowań będzie właściwe dla planowanego przedsięwzięcia, a swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie musi przekonująco uzasadnić w wydanym orzeczeniu, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe uchybienie stanowiło naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. które niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]2012r. nr [...], znak: [...].

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.