Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1167/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 1, art. 24, art. 36 pkt 2 lit.j, art. 39 ust. 1, ust.2, art. 48 ust. 4, art. 106, art. 107, art. 109, art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) w zw. z art. 2, art. 3 pkt 1 lit. c, art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U Nr 267, poz. 2259 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M.L. z 4 września 2012r., odmówił stronie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" za wrzesień 2012r. dla syna F.L. w formie talonu na sklep.

Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom M.L., jej matka R.M. nie jest w stanie prowadzić odrębnego gospodarstwa i należy ją zaliczyć do składu rodziny, którą stanowią także synowie strony O. i F. W tym zakresie stwierdzono, że R.M. jest starszą osobą (85 lat), schorowaną i niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, poruszającą się za pomocą wózka inwalidzkiego. Ponadto M.L. z tytułu opieki nad matką pobiera świadczenie pielęgnacyjne.

W dalszej części Burmistrz stwierdził, że skarżąca jest właścicielką domu, w którym zamieszkuje wraz z rodziną. Obecnie wykonywany jest remont związany z dostosowaniem domu do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Całkowity koszt remontu wynosi 23.000 zł, który zostanie dofinansowany ze środków PFRON oraz środków R.M. Dochód rodziny M.L. stanowi zasiłek rodzinny w kwocie 182 zł, alimenty w kwocie 500 zł, świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł, wynagrodzenie za praktykę w kwocie 125,85 zł oraz renta matki w kwocie 2.181,42 zł. Zdaniem organu dochód rodziny skarżącej przekraczający kryterium dochodowe oraz występująca dysproporcja między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową strony wskazując, że rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe. Powyższe uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.L. nie zgodziła się z jej treścią. Zauważyła, że jej matka z powodu choroby oraz niepełnosprawności nie jest w stanie prowadzić samodzielnie gospodarstwa domowego. Jednakże odwołująca prowadzi gospodarstwo domowe matki z jej środków. Ponadto matka decyduje o wydawaniu pieniędzy i z posiadanych środków pokrywa własne potrzebny. Zauważyła, że jej dzieci uprzednio otrzymywały świadczenia z organów pomocy społecznej, dlatego odmowa ich przyznania jest dla niej niezrozumiała. Jednocześnie środki finansowe na prowadzony remont dotyczący przystosowania łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej oraz podjazdu i chodnika pochodzą częściowo z PFRON. Pozostałą kwotę, stanowiącą wkład własny, matka strony pożyczyła od znajomych. M.L. zaznaczyła, że renta matki jest przeznaczona na jej potrzeby. Odwołująca utrzymuje się natomiast z otrzymywanych alimentów na synów, zasiłku rodzinnego, świadczenia pielęgnacyjnego i wynagrodzenia za praktykę syna F. Podniosła, że nie posiada środków na zakup ubrań i otrzymuje je od innych osób. Koszty utrzymania dzieci w wieku szkolnym są wysokie. M.L. stwierdziła, że zamieszkuje w domu odziedziczonym po rodzicach razem z matką i swoimi dziećmi oraz nie posiada innych nieruchomości ani oszczędności.

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołał podstawowe regulacje dotyczące przyznawania zasiłku celowego określone w ustawie o pomocy społecznej. Kolegium odnosząc się do zarzutów strony podniosło, że zgodnie z art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią rodzinę w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. Zdaniem organu II instancji taki związek faktyczny, oznacza codziennie współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania. Wspólne zamieszkiwanie jest przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega ono na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólne gospodarowanie opiera się zaś na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego (W. Maciejko, P. Zaborniak, ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2010).

W ocenie organu powyższa sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie bowiem odwołująca mieszka wraz z matką w domu jednorodzinnym będącym jej własnością, korzystając z tych samych sprzętów. W domu obecnie przeprowadzany jest remont w zakresie dostosowania łazienki dla osoby niepełnosprawnej oraz wykonania podjazdu dla wózka inwalidzkiego. Matka odwołującej jest osobą w podeszłym wieku, niepełnosprawną wymagającą opieki, gdyż jest osobą leżącą (obecnie po złamaniu obydwu kończyn dolnych), poruszającą się na wózku inwalidzkim, a jej dochód stanowi renta w wysokości 2.181,42 zł. Jednocześnie M.L. zrezygnowała z pracy w związku z koniecznością zapewnienia matce stałej opieki i z tego tytułu pobiera świadczenie pielęgnacyjne.

Zdaniem Kolegium prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że odwołująca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z chorą matką. Stan zdrowia matki nie pozwala jej na samodzielne wykonywanie przez nią wielu czynności życia codziennego, które wykonuje odwołująca w ramach sprawowanej opieki. Odwołująca nie posiada stałego dochodu, dysponuje jedynie alimentami, zasiłkiem rodzinnym, świadczeniem pielęgnacyjnym i wynagrodzeniem za praktykę. Stosownie do postanowień art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, na matce strony spoczywa obowiązek alimentacyjny względem nieposiadającej stałych dochodów córki, która pozostaje więc na utrzymaniu matki. W tych okolicznościach, w ocenie Kolegium, nie ma możliwości prowadzenia dwóch odrębnych gospodarstw domowych przez odwołującą i jej chorą matkę. Subiektywne przekonanie M.L. o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego nie jest wystarczające do stwierdzenia, że taka sytuacja ma miejsce w rzeczywistości.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że odwołująca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją chorą matką i że miesięczny dochód rodziny wynosi 3.509,27 zł, a na osobę 877,32 zł. Zauważyło, że zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego “Pomoc państwa w zakresie dożywiania" pomoc może być przyznana nieodpłatnie rodzinom, których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Kryterium dochodowe dla rodziny z powołanego przepisu w dacie orzekania przez organ I instancji wynosiło 351 zł na osobę, a 150% tej kwoty - 526,50 zł. Od 1 października 2012 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie wynosi 456 zł, a 150% tej kwoty - 684 zł.

Zdaniem Kolegium dochód na osobę w rodzinie odwołującej przekracza ustawowe 150% kwoty kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Okoliczność ta uzasadnia zatem odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia. Opisując ustalenia organu I instancji w zakresie przeprowadzonego remontu zauważono, że sytuacja dochodowa rodziny jest na tyle dobra, że z posiadanych środków jest w stanie zabezpieczyć niezbędne potrzeby bytowe.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego “Pomoc państwa w zakresie dożywiania" pomoc taka jest przyznawana w ramach uznania administracyjnego. Zatem nawet w przypadku spełnienia ustawowych kryteriów do jej przyznania, na organach nie ciąży obowiązek udzielenia pomocy ani uwzględnienia wszystkich zadań osób ubiegajacych się o to świadczenie. Zaznaczono, że o przyznaniu pomocy decyduje całokształt okoliczności sprawy, a przede wszystkim zasób środków finansowych, jakimi dysponuje na ten cel organ właściwy oraz liczba osób uprawnionych do jej uzyskania. W sytuacji, gdy środki przekazywane z budżetu nie wystarczają dla wszystkich potrzebujących, obowiązkiem organów jest wyważenie przyznanej pomocy, a więc uwzględnienie sytuacji subiektywnej uprawnionych i sytuacji obiektywnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.L. powtórzyła argumentację wskazaną w odwołaniu. Zdaniem skarżącej jej matka z powodu złego stanu zdrowia nie jest w stanie prowadzić samodzielnie odrębnego gospodarstwa domowego. Stwierdziła, że matka sama zarządza swoimi finansami, a córce zleca zakupy i "obsługę codziennej egzystencji". Skarżąca wskazała na konieczność dostosowania łazienki i podjazdu do potrzeb niepełnosprawnej R.M., która pokryła część kosztów z własnych oszczędności. M.L. powtórzyła, że emerytura matki przeznaczana jest w całości na jej potrzeby, w tym rehabilitację, zakup leków, pampersów, podkładów oraz węgla. W związku z trudną sytuacją swojej matki skarżąca sprawuje nad nią opiekę w wymiarze 8 godzin, gdyż musi poświęcić czas także dzieciom. Nadto nad matką sprawują opiekę inne osoby przez nią opłacone. M.L. wskazała na wysokie koszty utrzymania dzieci. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a matka jej nie finansuje.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu, za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art.134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]r. dotyczącą odmowy przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności realizowanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".

Kontrolowana decyzja wydana została na gruncie ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. z 2005r. Nr 267 poz. 2259 ze zm.). Po mysli jej art. 3 pkt 1 lit c w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom. Mogą to być świadczenia w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Do oceny uprawnienia do pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w jej art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej. dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej (art. 7 ustawy), w tym przepisy dotyczące kryterium dochodowego. Tak też stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, uznając za dochód sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania ustawodawca przyjął do dnia 1 października, iż kryterium tym jest kwota 351 zł. Od dnia 1 października 2012r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012r, poz. 823), kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie wynosi 456 zł. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% wskazanego kryterium dochodowego.

Kluczową kwestią dla oceny sprawy była wysokość dochodu uzyskiwanego w rodzinie skarżącej.

Wobec sporu, jaki powstał w związku ze stanowiskiem strony prezentowanym w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a także w złożonej skardze, konieczne stało się ustalenie składu rodziny M.L. przy jednoczesnym dokonaniu wykładni pojęcia "rodzina" użytego w ustawie o pomocy społecznej.

Po myśli art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej "rodzina" to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Niezbędnym dla istnienia rodziny w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej jest zatem faktyczny związek osób charakteryzujący się wspólnym zamieszkiwaniem i gospodarowaniem. Uznanie za rodzinę wymaga udowodnienia faktu nie tylko wspólnego zamieszkiwania, ale również gospodarowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1998r. sygn. akt I SA 1995/97). Wobec braku legalnej definicji gospodarowania dopuszczalna jest literalna wykładnia tego pojęcia, przy zastosowaniu której można przyjąć, że dla celów pomocy społecznej oznacza ono wspólne podejmowanie decyzji i ich realizacji w celu zarządzania budżetem osób wspólnie gospodarujących (por. wyrok tut. Sądu z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt IV SA/Gl 881/09). Wspólne gospodarowanie opiera się na podziale zadań wiązanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego (W. Maciejko, P. Zaborniak, ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2010).

Materiał sprawy przedstawiony Sądowi pozwala przyjąć jako niekwestionowane, iż skarżąca wspólnie zamieszkuje razem ze swoją matką R.M. oraz dwoma synami O. i F. Skarżąca zamieszkuje w domu jednorodzinnym razem z matką, korzystają z tych samych sprzętów gospodarstwa domowego. Przesłanka wspólnego zamieszkiwania, o której mowa w art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej została więc spełniona.

Należy także zauważyć, że R.M. jest osobą niepełnosprawną oraz w podeszłym wieku, poruszającą się na wózku inwalidzkim. Trafne jest spostrzeżenie organu odwoławczego, że stan zdrowia R.M. uniemożliwia jej samodzielne wykonywanie czynności życia codziennego. M.L. w celu sprawowania opieki nad matką zrezygnowała z zatrudnienia i z tego tytułu pobiera świadczenie pielęgnacyjne. W tych okolicznościach zasadnie przyjęto, że nie występują w sprawie dwa odrębne gospodarstwa domowe prowadzone przez córkę i niepełnosprawną matkę. Odnosząc się do twierdzeń o wydawaniu przez matkę renty w wysokości 2.181,42 zł w całości na jej potrzeby należy stwierdzić, iż skarżąca poza świadczeniem pielęgnacyjnym w kwocie 520 zł, alimentami w kwocie 500 zł, zasiłkiem rodzinnym w kwocie 182 zł i wynagrodzeniem z praktykę jej syna w kwocie 125,85 zł nie posiada własnych dochodów. Synowie skarżącej F. i O. L. są uczniami, a koszty ich utrzymania są wysokie. Oczywistym jest więc, że wobec wysokości dochodów skarżącej także jej matka musi ponosić wspólne koszty związane z użytkowaniem domu oraz pozostałe koszty utrzymania. Zresztą skarżąca sama to zauważyła stwierdzając, że jej matka ponosi koszty zakupu węgla oraz "zleca córce zakupy". O wspólnym gospodarowaniu świadczy również remont domu będącego własnością skarżącej, polegający na dostosowaniu łazienki i wykonywania podjazdu do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Wobec powyższego należy uznać, że organy administracji prawidłowo ustaliły, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją chorą matką i że miesięczny dochód rodziny wynosi 3.509,27 zł, a na osobę 877,32 zł. Tym samym dochód na osobę w rodzinie skarżącej przekroczył kryterium dochodowe określone w cytowanych wyżej ustawach. Okoliczność ta stanowi o spełnieniu się przesłanki negatywnej, uniemożliwiającej w istocie przyznanie świadczeń objętych ustawą o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"

Zwraca uwagę, że dodatkowo rozważone zostało, czy mimo braku spełnienia kryterium dochodowego rodzina jest w stanie zabezpieczyć niezbędne potrzeby bytowe w sposób samodzielny. Zwrócono uwagę na fakt ponoszenia w rodzinie skarżącej szeregu wydatków, których charakter wykracza poza niezbędne potrzeby życiowe. Jak wynika z zebranego w sprawie, dom rodzinny jest stale remontowany. Obecnie wykonywany jest remont polegający na wykonaniu podjazdu dla wózka inwalidzkiego oraz mający na celu przystosowanie łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej, którego koszty pokrywane są częściowo z oszczędności R.M., matki skarżącej, a częściowo ze środków PFRON. W konsekwencji uznano, że sytuacja finansowa skarżącej i jej rodziny pozwala na przezwyciężenie trudności materialnych przy wykorzystaniu własnych zasobów. Podkreślić tu trzeba, iż wskazane stanowisko organu prowadzące do odmowy przyznania świadczenia ze względu na ocenę sytuacji życiowej strony ma charakter uznania administracyjnego. Rola sądu administracyjnego, jako kontrolera decyzji opartych na takiej konstrukcji jest odmienna, niż w przypadku związania organu treścią normy prawa materialnego. Organowi przypisana została bowiem swoboda decyzyjna, a wybór rozwiązania sprawy nie może zostać mu narzucony. Kontrola sądu administracyjnego, w przypadku uznania administracyjnego, nie obejmuje zatem kwestii słuszności wyboru rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań. W przypadku pomocy na dożywianie przyznawanej na podstawie wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" tak, jak w przypadku zasiłku celowego, organ ocenia całokształt sytuacji strony, mającej wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych przez nią potrzeb, w tym wiek, stan zdrowia, możliwości zarobkowania, wysokość uzyskiwanych dochodów itp., uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków. W okolicznościach kontrolowanej sprawy należy podzielić pogląd organu co do tego, że rodzina strony jest w stanie we własnym zakresie przezwyciężyć trudną sytuację majątkową wykorzystując własne zasoby majątkowe. Przyznanie pomocy mogłoby natomiast odbyć się kosztem osób potrzebujących i uprawnionych do jej otrzymania. Wsparcie ze strony pomocy społecznej przeznaczone jest wyłącznie dla tych osób, czy rodzin, które w sposób oczywisty nie mogą podołać trudnościom życiowym w sposób samodzielny. Pomoc społeczna nie stanowi natomiast źródła polepszenia budżetu rodziny. Zapobiega bowiem sytuacjom krytycznym przeciwdziałając sytuacjom uniemożliwiającym życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie.

Dodatkowo przytoczyć tu można pogląd orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika, że na gruncie obowiązującego prawa pomoc społeczna ukierunkowana jest na subsydiarność środków społecznych, które uruchamiane być powinny tylko wówczas, gdy osoby i rodziny nie są w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji we własnym zakresie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2007r. sygn. akt I OSK 1851/06 nie publ.).

Mając na uwadze przedstawione rozważania Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, bowiem organ odwoławczy w sposób szczegółowy i wyczerpujący wyjaśnił sytuację materialną i życiową rodziny skarżącej oraz wyraźnie określił powody zajętego w sprawie stanowiska zawarte w jej uzasadnieniu. Zgodzić się trzeba z organem, że w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe nie może dochodzić do takiej sytuacji, aby osoby które spełniają kryterium dochodowe, a więc należące do sfery najuboższych, nie otrzymywały świadczeń ze względu na rozdysponowanie środkami finansowymi na rzecz osób, które przekraczają kryterium dochodowe. Pomoc społeczna przydzielana jest ze środków finansowych o ściśle określonej wysokości i w tak wyznaczonych granicach organu pomocowe muszą realizować cele powierzone im w ustawie. Są zatem upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia.

W ocenie Sądu organ nie naruszył granic uznania administracyjnego, a okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczą o rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.