Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 196/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 50a pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Gminy T. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki barierek o konstrukcji stalowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] II 2021 r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania gminy T. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] XII 2020 r. (nr [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (dalej "PINB") nakładającą na skarżącą obowiązek rozbiórki zamontowanych w okresie od VIII 2020 r. do [...] XI 2020 r. barierek o konstrukcji stalowej o wysokości 112 cm i całkowitej długości 54 mb. (składające się z dwóch odcinków 24m i 30m) wzdłuż ścieżki rowerowej na działce nr [...],[...], stanowiącej ulicę [...] w T. z przywróceniem terenu po zdemontowanych barierkach do stanu poprzedniego poprzez zasypanie otworów montażowych.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej, DWINB zgodził się ze stanowiskiem PINB stwierdzającym konieczność wydania nakazu rozbiórki z art. 50a pkt 2 ustawy z 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.) - dalej jako "PB", z uwagi na kontynuowanie przez skarżącą robót budowalnych pomimo ich wstrzymania. W postępowaniu ustalono bowiem, że skarżąca budowała ścieżki rowerowe z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę udzielonego skarżącej decyzją Starosty T. z dnia [...] XII 2014 r. (nr [...]). Z tego względu PINB, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 PB, postanowieniem z [...] VI 2019 r. (nr [...]) nakazał skarżącej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie ścieżek rowerowych w obrębie oznaczonych działek geodezyjnych, w tym działki nr [...],[...], obręb T. (ul. [...]). Pomimo tego w okresie od VIII 2020 r. do [...] XI 2020 r. skarżąca zrealizowała roboty budowlane polegające na montażu w obrębie ścieżki rowerowej barierek o konstrukcji stalowej o wysokości 112 cm i całkowitej długości 54 mb. W takim stanie rzeczy – w ocenie DWINB – należało zobowiązać skarżącą do rozbiórki wykonanych barierek. DWINB wyjaśnił przy tym, że nie można było zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, jakoby wykonane roboty nie miały związku z wykonaną wcześniej ścieżką rowerową i służyły wyłącznie poprawie bezpieczeństwa pieszych użytkowników ruchu drogowego. DWINB zgodził się ze stanowiskiem PINB stwierdzającym, że barierki nie zostały wykonane przy chodniku ale przy ścieżce służącej wyłącznie do ruchu rowerowego.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji DWINB jak i poprzedzającej ją decyzji PINB, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji. W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 50a pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 PB polegające na błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania robót budowlanych, do których miało zastosowanie postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] VI 2019 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót i nakazujące zabezpieczenie budowy;

2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy przez DWINB decyzji PINB;

3) art. 107 § 3 kpa, poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez DWINB do zarzutów skarżącej wskazanych w treści odwołania;

4) art. 7, 11, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie oraz na niewyjaśnieniu przez DWINB przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;

5) art. 10 kpa, poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, polegające na niezapewnieniu stronie postępowania czynnego udziału w każdym jego stadium oraz niewyznaczeniu stronie postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji terminu do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi umotywowano powyższe zarzuty podkreślając w szczególności, że organ ma obowiązek sprawdzić i ustalić czy dane prace rzeczywiście należą do robót budowlanych wykonywanych w ramach inwestycji, wobec której zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, czy też przedmiotowe prace należy traktować jako odrębną inwestycję. Montaż przedmiotowych barierek nie był wykonywany w ramach budowy objętej decyzją Starosty T. nr [...] z dnia [...] XII 2014 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, lecz stanowił zupełnie odrębną i nową inwestycję, która nie wymagała ani uzyskania pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Do odpowiedzi na skargę DWINB załączył postanowienie z [...] IV 2021 r. (nr [...]) wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 15 VI 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Jak wynika z art. 50a pkt 2 ustawy z 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.) - dalej jako "PB", organ nadzoru budowlanego w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

Przepis powyższy stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze związanym, stanowiącej zamierzoną przez ustawodawcę sankcję za bagatelizowanie nakazu wstrzymania robót budowlanych, mimo prowadzenia przez nadzór budowlany postępowania naprawczego, a więc postępowania mającego docelowo służyć legalizacji tych robót. Okoliczność kontynuowania robót, pomimo ich wstrzymania, wyklucza możliwość zakończenia postępowania naprawczego, zaś obowiązkiem organu jest nakazanie rozbiórki części obiektu wykonanego po doręczeniu postanowienia. Dopiero wykonanie tego nakazu umożliwia wydanie decyzji zmierzającej do legalizacji obiektu (zob. art. 51 ust. 2 pb).

Zastosowanie przez właściwy organ sankcji z art. 50a pkt 2 PB wymaga ustalenia dwóch przesłanek, tj. wstrzymania wykonywania robót budowlanych postanowieniem z art. 50 ust. 1 PB oraz kontynuowania przez inwestora robót budowlanych, pomimo ich wstrzymania.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy obie przesłanki zostały wykazane.

Postanowieniem z [...] VI 2019 r. (nr [...]) PINB, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 PB, nakazał skarżącej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie ścieżek rowerowych w obrębie wskazanych działek geodezyjnych, w tym działki nr [...],[...], obręb T. (ul. [...]), w związku z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę udzielonego skarżącej decyzją Starosty T. z dnia [...] XII 2014 r. (nr [...] ). W dniu [...] X 2019r. PINB przy udziale pełnomocnika skarżącej przeprowadzał kontrolę zastosowania się do postanowienia stwierdzając, że roboty budowlane zostały wstrzymane, a zarazem wykonano nakazane w postanowieniu prace zabezpieczające w postaci ustabilizowania luźnych barier zabezpieczających U-11a oraz umieszczenia na właściwych odcinkach tablic ostrzegawczych informujących o głębokim poboczu oraz zwężeniach ścieżki rowerowej.

Ustalono również, że pomimo wstrzymania robót budowlanych na działce nr [...] przy ulicy [...] w T. od strony północno - wschodniej wzdłuż ścieżki rowerowej skarżąca wykonała barierki stalowe o wysokości 112 cm i całkowitej długości 54 mb (składające się z dwóch odcinków 24 m i 30 m). Ustalenia te potwierdzone zostały przez PINB w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] XII 2020 r. Zaznaczyć przy tym należy, że odcinek ścieżki rowerowej w obrębie działki nr [...] objęty był projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty T. z dnia [...] XII 2014 r. (nr [...]) udzielającą pozwolenia na budowę (w projekcie budowlanym rysunek nr PZT 2.7).

Materiał dowodowy zgromadzony przez PINB dawał zatem wystarczające podstawy do zastosowania sankcji z art. 50a pkt 2 PB.

Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi podnoszących nieprawidłowości postępowania dowodowego w postaci niewyczerpującego materiału dowodowego oraz jego błędnej oceny. Jak wyżej wyjaśniono, w sprawie z art. 50a pkt 2 PB zakres ustaleń faktycznych jest ograniczony do dwóch okoliczności, zaś znajdujący się w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza istnienie tych okoliczności. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, polegającego na niezapewnieniu skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca składała wyjaśnienia przed wydaniem przez PINB decyzji nakazującej rozbiórkę. Pismem z dnia [...] XII 2020 r. poinformowała, że montaż barierek rozpoczęto w VIII 2020 r. i zakończono w dniu [...] XI 2020 r. Wyraziła przy tym stanowisko, że roboty budowlane polegające na montażu barierek nie są związane ze wstrzymaną inwestycją w postaci budowy ścieżek rowerowych, zaś mają na celu poprawę bezpieczeństwa pieszych użytkowników ruchu drogowego. Stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] XI 2020 r. skarżąca powtórzyła zresztą w odwołaniu od decyzji PINB oraz w skardze na decyzję DWINB. W takich warunkach nie ma podstaw do uznania, że wystąpiło tu naruszenie art. 10 § 1 kpa w stopniu usprawiedliwiającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, jakoby wykonane pomimo wstrzymania roboty budowlane polegające na montażu na terenie działki nr [...] barierek nie były powiązane ze wstrzymaną inwestycją w postaci budowy ścieżek rowerowych. Organy trafnie zwróciły uwagę, że nie ma podstaw do uznania, by wykonane barierki mogły mieć jakikolwiek związek z ruchem pieszym. Wykonane barierki nie przylegają do żadnego chodnika ale do ścieżki rowerowej oddzielając ją od terenu zieleni. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez PINB, potwierdzonej dokumentacją zdjęciową, stwierdzono jednoznacznie, że na ścieżce rowerowej na jej powierzchni ścieralnej wzdłuż barierek nałożone są znaki poziome P-23 oznaczające, że droga lub pas jezdni jest przeznaczony wyłącznie do ruchu rowerów jednośladowych. Nie stwierdzono przy tym innych znaków czy oznaczeń niż wyżej wymienione. Nie było zatem podstaw do uznania jakiegokolwiek związku wykonanych barierek z ruchem pieszym. Wykonane zostały one w obrębie ścieżki rowerowej, służą one obsłudze ruchu rowerowego i stanowią integralny element obiektu, jakim jest droga rowerowa. Bez znaczenia jest też, że wykonanie przedmiotowych barierek nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Sąd podkreśla, że konsekwencją postanowienia wstrzymującego wykonywanie robót budowlanych jest zakaz wykonywania przy obiekcie jakichkolwiek robót budowlanych, a nie wyłącznie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zastosowanie w takich warunkach przez DWINB art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 50a pkt 2 PB było więc usprawiedliwione. Zresztą, zarówno PINB jak i DWINB wyczerpująco umotywowały swoje stanowisko w tej kwestii, przez co nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienia decyzji organów obu instalacji zawierają wymagane elementy stanu faktycznego jak i prawnego i w sposób wyraźny i jednoznaczny ujawniają motywy, jakimi kierowały się organy przy rozstrzygnięciu sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.