Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1260/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017 r.


UZASADNIENIE

Skarżący w skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a następnie wypełnił stosowny formularz PPF (k. 17-18) i złożył na wezwanie dodatkowe dokumenty. Postanowieniem z 3 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k. 125), a Sąd utrzymał je w mocy postanowieniem z 5 kwietnia 2017 r. (k. 138).

Skarżący 26 kwietnia 2017 r. (k. 154) ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jako że przedmiotowy wniosek został wniesiony w zwykłej formie pisemnej, w piśmie z 4 maja 2017 r. (k. 163) wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie, do którego dołączono odpowiedni formularz, doręczono stronie 22 maja 2017 r. (k. 166). W terminie otwartym do wykonania wezwania (do 29 maja 2017 r.) skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Starszy referendarz sądowy zarządzeniem z 7 czerwca 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania (k. 167) wskazując, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia podnosząc, że Sąd posiada pełną dokumentację wraz z prawidłowo wypełnionym formularzem PPF umożliwiającym rozpoznanie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu. W związku z jego przytoczeniem powtarzanie go byłoby zbędne. W związku z niezłożeniem w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zasadnie pozostawiono go bez rozpoznania.

Odnosząc się do zawartego w sprzeciwie zarzutu, że Sąd posiada pełną dokumentację wraz z prawidłowo wypełnionym formularzem PPF umożliwiającym rozpoznanie wniosku należy wskazać, że postępowanie wszczęte na podstawie uprzednio wypełnionego formularza PPF (k. 17-18) prawomocnie umorzono. Z tej przyczyny wnioskodawca powinien był ponownie nadesłać nowy wypełniony formularz PPF.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a.