Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 218/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: Par. 14 ust. 2 lit. a  i c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia radcy prawnego S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 733/10 w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 25 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 733/10 w sprawie ze skargi R. W. stwierdzającym nieważność decyzji Dyrektora Mazowieckiego z dnia 25 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia renty strukturalnej postanowił w punkcie 3 przyznać radcy prawnemu S. M. kwotę 240 złotych oraz 55,20 złotych podatku VAT tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Na powyższe postanowienie S. M. wniósł zażalenie, w którym zarzucił Sądowi I instancji błędne zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i niezastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a wspomnianego rozporządzenia.

W uzasadnieniu zażalenia S. M. zaznaczył, że decyzja organu zawieszająca wypłatę renty strukturalnej stanowi w istocie odmowę spełnienia świadczenia pieniężnego. Stawka wynagrodzenia pełnomocnika powinna być zatem liczona od dnia 28 stycznia 2010 r. – tj. od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu renty strukturalnej do dnia wydania orzeczenia i powinna wynieść 2400 złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. W zażaleniu S. M. – pełnomocnik R. W. – ustanowiony z urzędu twierdzi, że wysokość wynagrodzenia została określona przez Sąd I instancji wadliwie tj. w oparciu o błędną podstawę prawną. W ocenie żalącego się przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była należność pieniężna tj. niewypłacona kwota renty strukturalnej, dlatego stawka wynagrodzenia pełnomocnika powinna być obliczona na podstawie przepisów § 6 i § 14 ust. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Trzeba bowiem zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji była decyzja II instancji z dnia 25 maja 2010 r. o zawieszeniu wypłaty świadczenia w postaci renty strukturalnej. Organ II instancji, wbrew twierdzeniom żalącego się, nie orzekł o świadczeniu pieniężnym lecz o zawieszeniu wypłaty tego świadczenia. Chodzi więc o uprawnienie a konkretnie o wstrzymanie wykonywania uprawnienia względem R. W.

W myśl art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania reprezentowanych przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa. Stosownie do § 3 wspomnianego przepisu zasady ustalania wysokości tych stawek oraz tryb ich przyznawania określają przepisy ww. rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia stanowił § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, który określa kwotę stawki minimalnej za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem I instancji w wysokości 240 złotych. W związku z tym nie będzie miał zastosowania § 14 ust. pkt 1 lit. a rozporządzenia i przepis § 6 zawierający stawki w sprawach o należności pieniężne.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał orzeczenie Sądu I instancji w punkcie 3 wyroku w przedmiocie kosztów postępowania za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.