Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 555/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007r. sprawy ze skargi S. i G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie: udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działki przeznaczonej pod budowę domku jednorodzinnego oraz pozostałych czterech działek.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że S. i G.G. wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego o interpretację przepisów prawa podatkowego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że są właścicielami sześciu działek rolnych ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G., w obrębie wsi S. Nieruchomości te nabyli na podstawie umowy darowizny z dnia 7 listopada 2003 roku. Jedna z działek została przeznaczona pod budowę domu jednorodzinnego wnioskodawców, a pozostałe mają zostać sprzedane w celu zdobycia funduszy na budowę domu. Do końca 2007 roku zobowiązali się na własny koszt doprowadzić do każdej działki przyłącza wodociągowo-kanalizacyjne. Działki te są usytuowane tuż przy drodze, naprzeciwko gospodarstwa zajmującego się hodowlą drobiu, co zimniejsza ich atrakcyjność. W dniu "[...]" 2007 roku została sprzedana jedna z działek za cenę 46.154 zł brutto. Zdaniem wnioskodawców, od sprzedaży działki przeznaczonej pod budowę domku jednorodzinnego oraz pozostałych czterech działek nie powinni odprowadzać podatku od towarów i usług, gdyż działki te zostały nabyte w drodze darowizny, a uzyskane pieniądze ze sprzedaży będą przeznaczone na budowę ich domu.

Postanowieniem z dnia "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art.14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, nie podzielił stanowiska S. i G.G., że w zakresie sprzedaży działki przeznaczonej pod budowę domku jednorodzinnego oraz pozostałych czterech działek nie są oni podatnikami podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że okoliczność sprzedaży działki przeznaczonej pod zabudowę domku jednorodzinnego oraz zamiar sprzedaży przez wnioskodawców kolejnych czterech działek w celu uzyskania środków finansowych na budowę własnego domu wskazuje na zamiar dokonywania sprzedaży gruntu w sposób częstotliwy. Zatem czynności te w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług są działalnością gospodarczą, a stronę jako wykonującą te czynności należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług. Bez znaczenia jest fakt, że wnioskodawcy stali się właścicielami gruntów w wyniku otrzymania darowizny, gdyż o zwolnieniu bądź opodatkowaniu przedmiotowej sprawy podatkiem od towarów i usług nie decyduje sposób nabycia gruntów, lecz sposób dokonywania ich zbycia.

Na powyższe postanowienie S. i G.G. wnieśli zażalenie podnosząc, że nie prowadzą działalności gospodarczej, a sporny grunt nabyli w drodze darowizny. Grunt ten został następnie podzielony i odrolniony. Działki będą zbywane w ramach kilku umów sprzedaży, aby uzyskać wyższą cenę. Zdaniem strony, intencją ustawodawcy było opodatkowanie wyłącznie profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy czynność sprzedaży przez wnioskodawcę działek spełnia przesłanki do uznania za podlegającą opodatkowaniu, ma wykładnia zwrotu "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy", zawartego w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Zdaniem organu, jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży majątku osobistego, np. gruntu, i gdy wykonuje to w warunkach wskazujących, że działania te są czynione z zamiarem powtarzania – czynności te należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, a osoba je wykonująca uzyskuje status podatnika podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie na zamiar wielokrotnego dokonywania czynności w sposób częstotliwy wskazuje okoliczność sprzedaży jednej z działek oraz planowana sprzedaż kolejnych czterech działek w celu uzyskania środków finansowych na budowę własnego domu na ostatniej działce. Organ podkreślił jednocześnie, że ze sprzedażą majątku osobistego, nie związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, związana byłaby sprzedaż gruntu wykorzystywanego uprzednio do zaspokajania potrzeb własnych. Okoliczności sprawy nie wskazują, żeby wspomniana nieruchomość służyła uprzednio do zaspokajania potrzeb osobistych jej właścicieli. Przedmiotowy grunt, po nabyciu w drodze darowizny, został podzielony i odrolniony. Fakt odrolnienia gruntu i jego podzielenia, zdaniem organu, dowodzi, że nie użytkowano go w celu zaspokojenia potrzeb osobistych właścicieli. Działki budowlane zostały wyodrębnione nie na własne potrzeby, ale z zamiarem ich sprzedaży.

Organ wyjaśnił, że polski ustawodawca, korzystając z możliwości przewidzianej w przepisach VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku, określił w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, iż opodatkowaniu podlegają dostawy gruntów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę, nawet gdy dokonywane są sporadycznie. Aby stać się podatnikiem wystarczy więc dokonać czynności, m.in. dostawy działek budowlanych, w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy.

Organ podniósł także, że z informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym wynika, iż S.G. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek budowlanych.

Ponadto organ wyjaśnił, że powołane przez stronę orzeczenia, które prezentują odmienne stanowisko niż wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wyroki te wiążą bowiem w konkretnych sprawach.

Na powyższą decyzję S. i G.G. wnieśli skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, naruszenie art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, w których zdefiniowano pojęcie podatnika. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającemu je postanowieniu zarzucono również naruszenie zasady neutralności podatku od wartości dodanej, wyrażonej w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 17-20

VI Dyrektywy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że nabywając przedmiotowy grunt występowała jako podmiot nieprofesjonalny, nie miała z tego tytułu prawa do pomniejszania podatku należnego o podatek naliczony. Podatek ten nie był wykazany w samej wartości nabywanego gruntu, ani też w wartości później zakupionych towarach i usługach, związanych z jego utrzymaniem czy przekształceniem z rolnego w budowlany. Strona skarżąca podniosła również, że intencją ustawodawcy było opodatkowanie wyłącznie profesjonalnego obrotu gospodarczego, czemu dał wyraz w art. 15 ust. 1 powyższej ustawy. Natomiast strona nie prowadzi profesjonalnego obrotu nieruchomościami, a jedynie sprzedaje ojcowiznę, aby uzyskać środki finansowe na budowę własnego domu. Także w przyszłości nie zamierza dokonywać zakupu i sprzedaży gruntów. Pomimo tego organy obu instancji uznały, że strona zamierza dokonywać sprzedaży w sposób częstotliwy i tym samym nastąpiło zrównanie pojęcia "częstotliwy" zawartego w art. 15 ust. 2 ustawy z pojęciem "więcej niż raz w życiu".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, jak też postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty na podstawie art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją postanowienie narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jak też prawo procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu o przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Polska od dnia 1 maja

2004 roku, tj. od dnia przystąpienia do Unii związana jest postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Oznacz to, że normy prawa wspólnotowego od dnia 1 maja 2004 roku stają się częścią porządku prawnego obowiązującego w państwie członkowskim obok norm prawa krajowego. Przy czym zaznaczyć należy, że prawo Unii Europejskiej obowiązuje bezpośrednio w państwie członkowskim, bądź też wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Polska została zobowiązana do przestrzegania zasad płynących z traktatów, w tym do wynikającego z art. 249 ust. 3 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej zobowiązania państwa członkowskiego do osiągnięcia celów wyznaczonych przez dyrektywę. Wybór metody i sposobu realizacji celu leży w gestii państw członkowskich. Podkreślić przy tym należy, że poprawna implementacja dyrektywy winna uwzględniać również bogate orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Warunkiem związania podmiotów przepisami dyrektyw jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego. Jednakże, w niektórych przypadkach, Europejski Trybunał Sprawiedliwości przyznał dyrektywom cechę bezpośredniej skuteczności. W sytuacji zatem, gdy przepisy dyrektywy nie zostały wdrożone do krajowego porządku prawnego, to w relacji podmiot-państwo można się na nie powołać wtedy, gdy są precyzyjne, bezwarunkowe oraz nastąpił upływ terminu transpozycji dyrektywy do prawa krajowego ( por. Ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej, M.P. Nr 20/04, poz. 359).

Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Strona skarżąca nabyła w 2003 roku w drodze darowizny grunt rolny, który następnie został podzielony na sześć działek i odrolniony. Jedna z działek została przeznaczona pod budowę domu jednorodzinnego strony, a pozostałe mają zostać sprzedane w celu zdobycia funduszy na budowę domu. Pierwsza działka została sprzedana w marcu 2007 roku. Spór dotyczy zakwalifikowania przez organy podatkowe czynności sprzedaży (dostawy) jednej działki budowlanej i zamiaru sprzedaży kolejnych czterech działek, nabytych przez stronę skarżącą jako grunty rolne, stanowiących jej majątek prywatny, jako działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług z powodu dokonywania czynności dostawy w sposób częstotliwy i tym samym uznanie, że strona jest podatnikiem podatku VAT. Z powyższym stanowiskiem nie zgadza się strona skarżąca podnosząc, że nie powinna być podatnikiem VAT

z uwagi na brak zamiaru prowadzenia profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Przystępując do rozstrzygnięcia sporu, na wstępie należy zauważyć, że zasadnicze znaczenie dla sprawy ma określenie pojęcia "podatnik". Opodatkowaniu mogą podlegać bowiem tylko te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania. Obie te cechy powinny zostać spełnione jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zgodnie z art. 5 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej VAT, opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 6 VAT grunty są towarem. Z kolei podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą należy zaś rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy; działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów i wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W prawie wspólnotowym, zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1997r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC; ze zm. dyrektywa 13 sierpnia 2006r. 2006/69/WE, obowiązująca w Polsce od dnia 1 kwietnia 2004r. do dnia 1 stycznia 2007r.; dla Unii Europejskiej obowiązująca od dnia 23 maja 1977r.), za działalność gospodarczą uznaje się wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Ponadto z treści art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy wynika, że państwa członkowskie za podatnika mogą uznać każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2, (...) w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Zatem w świetle prawa wspólnotowego, podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza.

Mając na uwadze treść przepisów prawa wspólnotowego należy stwierdzić, że koniecznym warunkiem do uznania, że dana czynność (w tym przypadku dostawa działek) podlega podatkowi od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie, tj.: dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czynność jest wykonywana przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem jest podatnikiem podatku VAT. Regulacje VI Dyrektywy wyrażają ten wymóg jednoznacznie. Z treści art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy wynika bowiem, że formalny status osoby dokonującej dostawy jako podatnika, nie stanowi przesłanki wystarczającej do przyjęcia, że osoba ta jest podatnikiem w odniesieniu do konkretnej czynności, a w konsekwencji do uznania, czy dana transakcja będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem nie wystarczy by daną czynność wykonywał podatnik prowadzący działalność gospodarczą i ze względu na tę działalność zarejestrowany był dla celów podatku VAT. VI Dyrektywa wyraźnie rozróżnia operacje realizowane przez podatnika na takie, które dokonuje on pod tytułem prywatnym oraz takie, które dokonuje prowadząc działalność gospodarczą. Nie zawsze zatem transakcja dokonywana przez osobę będącą formalnie zarejestrowanym podatnikiem, czy też będącą podatnikiem w odniesieniu do innych czynności, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Będzie opodatkowana w sytuacji, gdy osoba jej dokonująca działała w charakterze podatnika (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2006, T. Michalik, glosa do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2006r., I SA/Wr 630/06, Jurysdykcja Podatkowa 2007, nr 2, s. 62-68.)

Za podatnika jak wskazano wyżej, zarówno w prawie polskim jak i unijnym, uznaje się podmiot prowadzący działalność gospodarczą w sposób samodzielny, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności. Wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje bowiem powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej jest związane z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Świadczy o tym użycie w art. 15 ust. 2 VAT takich sformułowań jak: producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne; handlowiec tj. osoba zajmująca się handlem tj. działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży, wynajmowania, ich odstępowania za jakąś cenę; usługodawca - podmiot świadczący usługi tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem itp. Niewątpliwie są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny, a zatem częstotliwy. Jednakże za podatnika VAT może zostać również uznana osoba (podmiot) dokonująca czynności handlu, produkcji, świadczenia usługi także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez nią jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2007r., I SA/Wr 1688/06, POP 2007/2/34). W tej sytuacji należy przyjąć, że warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Nie jest podatnikiem podatku VAT osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru.

Należy również zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie strona nabyła działki rolne do majątku prywatnego i w związku z tym nabyciem nie dokonała odliczenia podatku naliczonego. Bowiem w chwili nabywania przedmiotowych działek, nabycie gruntu nie było objęte obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług. Sprzedaż (dostawa) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dopiero od 1 maja 2004 roku. Jedną zaś z podstawowych zasad konstrukcyjnych podatku od towarów i usług jest prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Prawo do odliczenia zostało ugruntowane zarówno w prawie krajowym jak i prawie wspólnotowym. Celem tej zasady jest całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie, w toku jego działalności gospodarczej. Przestrzeganie zasady neutralności podatku ma wpływ także na opodatkowanie lub brak opodatkowania danej czynności, aby nie doprowadzić do podwójnego opodatkowania.

Mając powyższe na względzie należy uznać, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nadając status podatnika stronie skarżącej, która zamierza dokonać w różnych odstępach czasowych czynności dostawy działek budowlanych, które otrzymała w drodze darowizny jako grunt rolny, naruszyły art. 15 ust. 2 VAT. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 VAT, dostawa (sprzedaż) majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Strona informowała organ, że nie zamierza prowadzić profesjonalnego obrotu gospodarczego, tylko wyprzedaje ojcowiznę, czyli majątek prywatny. Jednakże organy podatkowe uznały, że działki budowlane zostały wyodrębnione z zamiarem ich sprzedaży, a ponadto S.G. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek, czyli strona skarżąca jest podatnikiem podatku VAT. Należy natomiast zauważyć, że sprzedaż - nawet kilkukrotna - przedmiotów majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu (stanowisko takie wyrażono również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 września 2006 r. o sygn. akt I SA/Wr 1254/05, oraz wyroku z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt I SA/Wr 1688/06, jak też w Leksykonie VAT J. Zubrzyckiego). Ponadto organy podatkowe dokonując wykładni wspomnianego przepisu i udzielając interpretacji wskazującej na konieczność opodatkowania czynności sprzedaży działek budowlanych, nie uwzględniły również kwestii możliwości zwrotu podatku naliczonego, co jest nieodłączną konsekwencją posiadania statusu podatnika podatku od towarów i usług. W wyroku z dnia 8 marca 2001 r., w sprawie C-415/98, ETS wskazał, " że w przypadku gdy podatnik zaklasyfikował składnik majątkowy nabyty od osoby fizycznej i wykorzystywany wyłącznie do potrzeb biznesowych, jak i prywatnych, wyłącznie jako majątek firmy, jego sprzedaż podlega opodatkowaniu w pełnej wysokości zgodnie z art. 2(1) i art. 11.A(1) (a) VI Dyrektywy".( M.P. 9/2007, Alokacja składnika majątku jako przesłanka neutralności opodatkowania). Na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt I wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację i kwestie prawne przedstawione w uzasadnieniu wyroku przeanalizować przesłanki przedmiotowe i podmiotowe mające znaczenie przy wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedmiotem opodatkowania może być bowiem tylko sprzedaż mienia, które jest zaklasyfikowane jako majątek firmy, związanego z działalnością gospodarczą. Organ podatkowy winien dokonać wykładni powołanego przepisu na tle stanu faktycznego podanego przez skarżącego, że jest to sprzedaż jednego składnika majątku prywatnego skarżącego, dokonywana etapami lub częściami O treści określonej w pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 209 P.p.s.a. (pkt III wyroku).