Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2372/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6134 Obszary ograniczonego użytkowania
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.44 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 80 poz 872
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.
article: art. 129, art. 135, art. 136
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. C. na rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Sygnatura akt IVSA/Wa 2372/07

UZASADNIENIE

Rozporządzeniem nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007r. (Dz. Urz. Woj. (...). nr (...), poz. (...)) Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r., nr 129, poz. 902 tekst jednolity ze zm. dalej: POŚ) utworzył obszar ograniczonego użytkowania dla P. w W. W rozporządzeniu tym określił przebieg granic tego obszaru (§2 i 3), wyróżnił - w obszarze ograniczonego użytkowania strefę ograniczeń zabudowy mieszkaniowej, zwaną strefą M (§1 ust.2), wprowadził zakazy dotyczące nowej zabudowy wskazując w §4 ust. 1, że zabrania się:

1. przeznaczania nowych terenów pod szpitale, domy opieki oraz zabudowę związaną ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży a w strefie M także pod zabudowę mieszkaniową;

2. zmiany sposobu użytkowania budynków w całości lub w części na szpitale i domy opieki oraz na stały lub wielogodzinny pobyt dzieci i młodzieży a w strefie M także na cele mieszkaniowe z zastrzeżeniem ust. 2;

3. budowy nowych szpitali, domów opieki oraz zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży a w strefie M także budynków mieszkalnych z zastrzeżeniem ust.2

W ust. 2 tego § dopuszczono możliwość zmiany sposobu użytkowania budynków w

całości lub w części na cele mieszkaniowe oraz budowę nowych budynków

mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących innym funkcjom na warunkach

określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w przypadku

braku planu miejscowego na warunkach określonych w decyzji o warunkach

zabudowy.

W §5 określono wymagania techniczne dotyczące budynków wskazując, że:

1

1. w nowoprojektowanych budynkach należy zapewnić izolacyjność ścian zewnętrznych okien i drzwi ścianach zewnętrznych dachów i stropodachów -zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych;

2. w istniejących budynkach należy zastosować zabezpieczenia zapewniające właściwy klimat akustyczny w pomieszczeniach poprzez zwiększenie izolacyjności ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych dachów i stropodachów- zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Wojewody do usunięcia naruszenia prawa złożył S. C., wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 2 tegoż rozporządzenia.

W skardze zarzucił, iż w §1 ust. 2 ustanowiono w obszarze ograniczonego użytkowania utworzonego zaskarżonym rozporządzeniem strefę ograniczeń zabudowy mieszkaniowej . W § 4 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustanowiono w strefie M oprócz zakazów ustanowionych dla całego obszaru ograniczonego użytkowania dodatkowo zakaz zmiany sposobu użytkowania budynków w całości lub części na cele mieszkaniowe oraz zakaz budowy budynków mieszkalnych, jednakże z zastrzeżeniem ust. 2 § 4 W ustępie tym wskazuje się natomiast, że w strefie M dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania budynków w całości lub w części na cele mieszkaniowe oraz budowę nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszącym innym funkcjom, na warunkach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w przypadku braku planu miejscowego na warunkach określonych w warunkach zabudowy. Z uwagi na fakt, że ustanowienie strefy M nastąpiło z powodu przekroczenia na jej terenie dopuszczalnych poziomów hałasów dla zabudowy mieszkaniowej - § 4 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia narusza przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), które w tabeli 2 załącznika określa jednakowe wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku spowodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych dla wszystkich kategorii zabudowy mieszkaniowej nie przewidując podwyższonych norm hałasu powodowanego przez

2

powyższe źródła dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, towarzyszących innym funkcjom w stosunku do pozostałych kategorii zabudowy mieszkaniowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W piśmie z dnia 14 kwietnia 2008r. skarżący S. C. wskazał dodatkowo, że w świetle art. 135 ust. 2 ustawy POŚ Wojewoda, który upoważniony był do tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania uprawniony był jedynie do określenia ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących budynków oraz sposobu korzystania z terenu. Tymczasem normą sformułowaną w § 4 ust. 2 Wojewoda w rzeczywistości doprowadził do rozluźnienia ograniczeń wypływających z unormowań o charakterze ogólnym, a zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku. Skoro w tabeli nr 2 załącznika do tego rozporządzenia określone zostały jednakowe dopuszczalne normy hałasu w środowisku powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej i innej nie różnicując wymagań dotyczących kategorii zabudowy, to nie istniała podstawa aby Wojewoda dla pewnej kategorii zabudowy czynił wyłom polegający na dopuszczeniu rozluźnionych rygorów. Owa "inna funkcja" , od której realizacji § 4 ust. 2 rozporządzenia warunkuje możliwość budowy budynków mieszkalnych w strefie M w żaden sposób nie powoduje zmniejszenia natężenia hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych do wartości określonych w rozporządzeniu. Funkcja ta wręcz stymuluje tworzenie dodatkowych źródeł uciążliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

3

Mając powyższe uregulowania na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozporządzenie w zaskarżonej części nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować stwierdzeniem jego nieważności.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w oparciu o treść art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o administracji rządowej w województwie (tj. Dz.U. z 2001 r, Nr 80, poz. 872 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

Przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie ma ten czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone wskutek wydania aktu prawa miejscowego z zakresu administracji publicznej. W przeciwieństwie do strony postępowania sądowoadministracyjnego, toczącego się w następstwie skargi na rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane w trybie k.p.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wnoszący skargę w oparciu o art. 44 ust. 1 powołanej ostatnio ustawy musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu tym podmiotowość uczestnika jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym toczonym w trybie przepisów k.p.a., obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także jego naruszenie. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na akt organu administracji rządowej otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r., OSK 476/04 wydany na gruncie analogicznie brzmiącego art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym [Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.] wyrok NSA z dnia 26.02.2008r. IIOSK 1765/07).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że omawiana przesłanka - naruszenie interesu prawnego skarżącego została spełniona. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że S. C. jest właścicielem nieruchomości - działki o nr ew. (...), położonej na terenie objętym

4

kwestionowanym rozporządzeniem. Biorąc pod uwagę, że rozporządzenie to wprowadza pewne ograniczenia co do sposobu korzystania z nieruchomości należy przyjąć, że narusza ono interes prawny właścicieli nieruchomości położonych na obszarze, których dotyczy. Kwestią zatem wymagającą oceny jest zakres tegoż naruszenia a zatem czy mieści się ono w granicach upoważnienia nadanego Wojewodzie ustawą POŚ. Badając skargę w w/w granicach w pierwszej kolejności nie może ujść uwadze, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozporządzeniem z dnia (...) lipca 2003r, nr (...) Wojewoda Mazowiecki utworzył obszar ograniczonego użytkowania wokół P. w W. Wobec wniesienia skargi na to rozporządzenie wyrokiem z dnia 31 marca 2004r. (sygn. akt IV SA. 3063/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność rozporządzenia Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2003r. w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół P.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wydane rozporządzenie naruszyło prawo. Wojewoda Mazowiecki bowiem nie określił wyraźnie granic tego obszaru. Granice te zostały wyznaczone na załącznikach, w tym na załączniku mapowym sporządzonym w skali 1:10 000. Skala ta powoduje, iż niemożliwym staje się dokładne, nie budzące wątpliwości, określenie miejsca położenia szeregu działek. Nadto przebieg granic obszaru w liniach rozgraniczających ulic powoduje, że o prawach i obowiązkach właścicieli działek przesądza układ ulic, a nie rzeczywiste uciążliwości lotniska. Nadto granice obszaru nie mają bezpośrednio odniesień do materiałów uznanych przez Wojewodę za przegląd ekologiczny w rozumieniu art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dalej Sąd stwierdził, że przepisy nie dają podstaw do tworzenia na obszarze ograniczonego użytkowania - podobszarów. Nie można zatem zaakceptować poglądu, że skoro norma art. 135 ust. 1 wyraźnie nie zabrania tworzenia takich podobszarów to oznacza, że tworzenie ich jest dopuszczalne. Nie oznacza to jednak, że nie jest dopuszczalne zróżnicowanie ograniczeń na obszarze ograniczonego użytkowania.

Dalej Sąd stwierdził, że z materiałów sprawy nie wynika czy przed wydaniem rozporządzenia Wojewoda rozważył wszystkie okoliczności związane z przesłankami niezbędnymi do ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. W szczególności czy zostały wyczerpane możliwości dotrzymania standardów jakości środowiska wokół

5

lotniska wynikające z dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych.

Dalej wątpliwości, zdaniem Sądu, budzi kwestia czy kompleksowa ocena oddziaływania lotniska na środowisko i koncepcja obszaru ograniczonego użytkowania dla portu lotniczego W. z sierpnia 2002r. uzupełniona opinią z czerwca 2003r. mogły stanowić podstawę do uznania, że były to opracowania równoważne dla przeglądu ekologicznego. Nie bez znaczenia jest także brak wskazania w rozporządzeniu podmiotu właściwego w sprawie odszkodowania lub nakazania wykupu nieruchomości w sytuacji gdy wpływ na standardy środowiska wokół lotniska mógł mieć nie tylko podmiot wnioskujący o ten obszar, czyli P.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Wojewodę Mazowieckiego na powyższe orzeczenie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2004r. (sygn. akt OSK 1151/04, Lex 157374). W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, ze względu na następstwa, wymagało określenia terenów obejmujących taki obszar, a więc jego granic. Następstwa utworzenia obszaru bowiem mają znaczenie zasadnicze, gdyż powoduje to powstanie uprawnień w zakresie odszkodowania lub wykupu nieruchomości (art. 136 prawa ochrony środowiska). Z tego względu precyzyjne określenie granic obszaru ograniczonego użytkowania jest jednym z podstawowych obowiązków organu tworzącego taki obszar.

Dalej NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji o obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania przy istnieniu przesłanek określonych w art. 135 ust. 1 prawa ochrony środowiska.

W kwestii natomiast utworzenia podobszarów NSA stwierdził, że ani art. 135 ust. 1, ani inne ustępy tego artykułu, nie zawierają regulacji o możliwości tworzenia w ramach obszaru ograniczonego użytkowania podobszarów, które określa rozporządzenie Nr (...) Wojewody Mazowieckiego. Nie była to jednak wada uzasadniająca wzruszenie tego rozporządzenia. Dopuszczalne było bowiem zróżnicowanie ograniczeń na utworzonym obszarze ograniczonego użytkowania, odnoszących się do określonych nieruchomości.

Rozważając natomiast problem wskazania podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, NSA stwierdził, że to do kompetencji sądów powszechnych w postępowaniu cywilnym należy ocena, którego podmiotu działalność spowodowała

6

wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Będzie on obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości (art. 136 ust. 2 prawa ochrony środowiska). Kwestia dotycząca ustalenia takiego podmiotu wiąże się z ustaleniem legitymacji biernej w postępowaniu cywilnym i z tego względu nie należy do sfery podlegającej regulacji w drodze rozporządzenia wojewody, mającego upoważnienie jedynie do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania na podstawie art. 135 ust. 1 i 2 prawa ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Stwierdzenie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok SN z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101).

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97).

Użyty w tym przepisie zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego.

A zatem w niniejszej sprawie Sąd związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA z dnia 31 marca 2004r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2004r.

7

Podstawą prawną utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w niniejszej sprawie stanowił art. 135 ust. 2 POŚ. Przepis ten określa organ właściwy do wydania takiego rozporządzenia oraz elementy jakie powinny być zawarte w takim rozporządzeniu to jest: granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące przeznaczenia budynków oraz sposób korzystania z terenu wynikający z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Zaskarżone rozporządzenie zostało wydane przez upoważniony do tego organ oraz zawiera wszystkie ustawowe elementy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Wojewoda rozstrzygając ponownie w przedmiocie Obszaru jednoznacznie określił granice tego obszaru. Skala, w jakiej zostały sporządzone te dokumenty stanowiące załącznik do rozporządzenia pozwala na określenie położenia wszystkich działek objętych obszarem. Przebieg granic obszaru został ustalony wzdłuż izofon określających poziom hałasu, zgodnie ze stanowiskiem WSA zawartym w wyroku z dnia 31 marca 2004r., który stwierdził, że przebieg granic obszaru w liniach rozgraniczających ulic powoduje, że o prawach i obowiązkach właścicieli przesądza układ ulic, a nie rzeczywiste uciążliwości lotniska. Tym samym skoro sąd administracyjny poprzednio rozpoznając skargę wypowiedział się za koncepcją poprowadzenia granic obszaru zgodnie z przebiegiem linii oddziaływania hałasu mającego źródło w funkcjonowaniu lotniska niemożliwym było ustalanie tych granic wedle innych wskaźników np. granic ewidencyjnych nieruchomości objętych obszarem.

Wbrew zarzutom skarżącego utworzenie obszaru nie stanowiło obejścia przepisów rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Ustawodawca w art. 135 ust. 1 POŚ wskazał w jakich okolicznościach tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Niezbędną przesłanką do wydania takiego aktu jest stwierdzenie, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza tymi terenami. Wnioski takie muszą być wyprowadzone z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego.

Podstawą ustanowienia Obszaru w niniejszej sprawie był Przegląd Ekologiczny oraz Raport oddziaływania na środowisko w związku z budową (...) i rozbudową

8

(...). O ile - jak wynika z treści w/w przepisu art. 135 POŚ - Przegląd Ekologiczny może stanowić postawę utworzenia obszaru j.w., o tyle Raport oddziaływania na środowisko - samoistnie takiej podstawy nie daje. Ustawodawca wskazał wszak na możliwość utworzenia obszaru jeżeli konieczność ta wynika z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W postępowaniu tym sporządza się wprawdzie Raport, ale stanowi on dowód w odrębnym - od niniejszego postępowaniu. Innymi słowy, jedynie wtedy Raport oddziaływania na środowisko może stanowić podstawę ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania jeżeli został sporządzony w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie brak jest informacji, ażeby takie postępowanie było przeprowadzone. Wprawdzie w piśmie z dnia 27 września 2007r. skierowanym do S. C. organ wskazał, że "z udziałem społeczeństwa prowadzone było postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę (...) i budowę (...)", które zakończyło się ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2003r. jednakże sporządzony w tamtym postępowaniu Raport nie jest tożsamy z tym, który znajduje się w aktach niniejszej sprawy (co wynika chociażby z porównania dat sporządzania niniejszego Raportu i w/w postępowania o pozwolenie na budowę). Co za tym idzie Raport stanowiący uzupełnienie Przeglądu Ekologicznego nie może stanowić podstawy ustanowienia Obszaru. Natomiast okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdy weźmie się pod uwagę, że z Przeglądu Ekologicznego wynika, iż analiza oddziaływania na stan jakości powietrza dla obecnych ilości operacji lotniczych wykazała, że nie występuje przekraczanie poziomów dopuszczalnych i wartości odniesienia w powietrzu dla emitowanych substancji, natomiast nie są dochowane standardy poziomu dźwięku w środowisku mimo wprowadzenia rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających emisje hałasu i jego skutki. Z tego względu niezbędne jest ustanowienie na terenach, na których w różnym stopniu występują przekroczenia norm hałasu obszaru ograniczonego użytkowania. A zatem z Przeglądu Ekologicznego określającego wpływ na otaczające środowisko oraz uciążliwość obiektów i urządzeń P. w stanie obecnym wynika konieczność utworzenia takiego obszaru.

Reasumując - ustawodawca określił normy jakie każdy podmiot korzystający ze środowiska winien spełnić w celu ochrony tegoż środowiska przed niekorzystnymi wpływami, w tym także hałasem. Jeżeli natomiast dochowanie tych norm nie jest

9

możliwe tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Utworzenie takiego obszaru nie stanowi obejścia przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku skoro ustawa stanowi, że obszar ustanawia się w sytuacji przekroczenia wskazanych m.in. w tym rozporządzeniu norm. Gdyby normy te były zachowane nie byłoby potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Bez znaczenia pozostaje także fakt (podnoszony przez S. C. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2008r.), że w rozporządzeniu tym określone zostały jednakowe dopuszczalne normy hałasu w środowisku powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Art. 135 ust. 2 POŚ wskazuje, że rozporządzeniem określa się ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu. Nie oznacza to, że obowiązkiem organu było wprowadzenie zakazu nowej zabudowy z uwagi na przekroczenie norm hałasu w środowisku. Ograniczenie to może wszak polegać na wprowadzeniu innych ograniczeń niż generalny zakaz zabudowy, co zostało uczynione w par. 4 ust. 2 rozporządzenia.

Kwestia dopuszczalności utworzenia w strefie ograniczonego użytkowania dodatkowej strefy - "M" dotyczącej ograniczeń zabudowy mieszkaniowej była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 31 marca 2004r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 4 listopada 2004r. i ocena tam zawarta jest wiążąca dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Skoro za dopuszczalne uznano utworzenie takiego podobszaru to konsekwentnie należy przyjąć, że dopuszczalne jest wprowadzenie odmiennych od pozostałej części Obszaru ograniczeń. W konsekwencji zatem prawnie usprawiedliwione jest dopuszczenie w omawianej strefie M nowej zabudowy mieszkalnej. Nie narusza interesu prawnego S. C. w sposób nie znajdujący oparcia w prawie wprowadzony zapis, że nowa zabudowa mieszkaniowa może powstać tylko o tyle, o ile będzie towarzyszyła innym funkcjom. Wojewoda wprowadził wszak zapis, że warunki takiej zabudowy będą określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Dopiero zapisy tych ostatnich aktów będą określały wpływ ewentualnej nowej inwestycji na nieruchomość skarżącego a przez to mogą naruszyć jego interes prawny. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że Rada Gminy będzie związana treścią w/w rozporządzenia przy uchwalaniu miejscowego planu. Innymi słowy zarzut skarżącego, że omawiany zapis rozporządzenia narusza jego interes prawny jest niezasadny. Rację ma wprawdzie skarżący, że zapis taki - "jako towarzyszących

10

innym funkcjom" nie ogranicza natężania hałasu na tym terenie, jednakże wprowadzenie strefy ograniczonego użytkowania nie ma na celu jego ograniczenia. Nie można zatem skutecznie kwestionować w/w unormowania wprowadzonego przez Wojewodę.

I wreszcie wskazać należy, że zgodnie z treścią w/w art. 134§1 ustawy P.p.s.a Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi jednakże rozstrzyga w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie "granice sprawy" zostały określone przez samego skarżącego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w którym sprecyzowano zarzuty do §4 pkt. 2 rozporządzenia. Sąd zbadał zatem czy nie zostały naruszony interes prawny skarżącego tym zapisem w stopniu nieusprawiedliwionym przez ustawodawcę.

Badając legalność rozporządzenia w zaskarżonej części Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Dodatkowo podnieść należy - odnosząc się do kwestii konstytucyjności art. 135 POŚ - że rozporządzenie z dnia (...) lipca 2003r., którego nieważność została stwierdzona wyrokiem z dnia 31 marca 2004r. zostało wydane również w oparciu o treść art. 135 POŚ. Wprawdzie Sąd w w/w wyroku nie odnosił się bezpośrednio do kwestii niekonstytucyjności tego przepisu jednakże biorąc pod uwagę, że na podstawie art. 134 §1 ustawy - P.p.s.a. miał obowiązek rozpoznania sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi należało uznać, że ocenił również te kwestie i nie doszukał się naruszenia prawa w tym zakresie. Sąd w obecnym składzie nie widzi podstaw, aby zająć odmienne stanowisko w omawianym przedmiocie, niż poprzednio orzekające składy orzecznicze.

Z tych wszystkich względów - w oparciu o treść art. 151 ustawy P.p.s.a - Sąd orzekł jak w sentencji.