Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 661/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 8 maja 2018 r. w przedmiocie informacji zobowiązanego o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania . postanawia: I. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do zobowiązanego pana W. G. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela Prezydenta Miasta K.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do zobowiązanego pana W. G. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela Prezydenta Miasta K.

Pismem z dnia 29.05.2015r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 01.06.2015r.) zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty te organ egzekucyjny za pismem z dnia 15.07.20l5r. przesłał do wierzyciela, celem zajęcia stanowiska.

Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny wydał w dniu 05.06.2016r. postanowienie uznające zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Na postanowienie to zobowiązany złożył zażalenie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 05.05.2016r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Pismem z dnia 15.12.2017r. zobowiązany złożył "Zażalenie na Postanowienie w przedmiocie podjęcia postępowania w oparciu o tytuł Prezydenta Miasta K." , podnosząc zarzuty z art 33 upea. Mając wątpliwości co do kwalifikacji pisma, organ egzekucyjny pismem z dnia 02.01.2018r. wezwał zobowiązanego do sprecyzowania

pisma z dnia 15.12.2017r. W odpowiedzi na powyższe zobowiązany powtórzył zarzuty podniesione w piśmie z dnia 15.12.2017r.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wydał w dniu 06.02.2018r. postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia zarzutów oraz zakończenie ostatecznym postanowieniem prowadzonego wcześniej postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Pismem z dnia 13.03.2018r. zobowiązany złożył zażalenie na w/w postanowienie. Zażalenie nie zostało podpisane, więc Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pismem z dnia [...] nr [...] (k. 8), wezwał W. G. do uzupełnienia braków poprzez złożenie podpisu na zażaleniu z dnia 13.03.2018r. lub poprzez przesłanie egzemplarza identycznego zażalenia wraz z podpisem strony. W wezwaniu poinformowano zobowiązanego, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpoznania.

Wezwanie to doręczono zobowiązanemu w dniu 19.04.2018r. Do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie wpłynęło podpisane przez zobowiązanego zażalenie, lecz 2 egzemplarze pism z dnia 01.04.2018r. (k. 82-83) zatytułowanych "Zażalenie/Skarga do WSA na Postanowienie z dnia 13 lutego 2018 O odmowie przywrócenia terminy w sprawie zakończenia zbiegu egzekucji".

Mając na uwadze, że zobowiązany w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków zażalenia, zgodnie z wezwaniem z dnia 04.04.2018r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., pismem z dnia 08.05.2018r. poinformował zobowiązanego o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania (k. 84).

W dniu 04.06.2018r. zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k. 85) na pismo (postanowienie) o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia

z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi, poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym, badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei treść § 2 ww. przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Organu informujące zobowiązanego o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania .

W doktrynie istnieje spór co do formy pozostawienia wniosku bez rozpoznania . Niemniej jednak abstrahując od formy rozstrzygnięcia zauważyć należy, iż NSA w uchwale 7 sędziów wyroku z 3.09.2013 r., sygn.. akt I OPS 2/13, LEX nr 1356405, stwierdził wprost, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. W ocenie sądu "pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 3/11), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji".

Z uwagi zatem , że Sprawa ze skargi na rozstrzygnięcie w zakresie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga, m. in. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione, to nie podlega ona właściwości sądu administracyjnego.

Na marginesie wskazać należy, że organ drugiej instancji pouczył w sposób prawidłowy stronę skarżącą, że postanowienie to jest ostateczne w toku instancji, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu, orzeczono w pkt II, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.