Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 281/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata R.K. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi F.D. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia ... w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać adwokatowi R. K. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (dwieście dwadzieścia i 40/100 złotych), w tym 23% VAT; odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 września 2010 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika strony skarżącej został wyznaczony w dniu 20 września 2010 r. adwokat R.K.

Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej pismem z dnia 24 listopada 2010 r. wniósł o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, powiększonych o stawkę należnego podatku od towarów i usług oraz o zasądzenie kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Wniosek pełnomocnik strony skarżącej o przyznanie kwoty 17 zł tytułem opłaty

skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa jest nieuzasadniony, po pierwsze: dlatego, że pełnomocnik nie udokumentował faktu poniesienia ww. wydatku (pomimo takiego obowiązku wynikającego z § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ...), a po drugie- w momencie wyznaczenia adwokata R. K. na pełnomocnik skarżącego od kilku już miesięcy (a ściślej od 10 kwietnia 2010 r.) przepis art. 244 § 2 u.p.s.a. obowiązywał w następującym brzmieniu: ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W tej sytuacji nawet jeśli pełnomocnik sporządził druk pełnomocnictwa i uzyskał na nim podpis skarżącego (chociaż w aktach brak jest takiego pełnomocnictwa) oraz wniósł stosowną opłatę skarbową, to bezsprzecznie uznać należy, że podjęte przez niego czynności były zbędne

i świadczą jedynie o braku jego profesjonalizmu, a zwrot tego rodzaju wydatków ww.

§ 19 rozporządzenia nie przewiduje.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.