Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 1/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącej L. S. o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 1 lipca 2018 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącej L. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień 14 grudnia 2018 r. L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 1 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku oraz stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wskazano w skardze, w dniu 1 lipca 2018 r. skarżąca zwróciła się do Prokuratury Rejonowej o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej jako u.d.i.p., statystyk prowadzonych w systemie SIP za okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r. dotyczących prokuratora Prokuratury Rejonowej D. S. w zakresie:

1. sygnatur akt spraw, daty czynności i przepisów kodeksu karnego postępowań (dochodzenie lub śledztwo), które ww. prokurator zatwierdził (postanowienie innego uprawnionego funkcjonariusza) lub wydał osobiście postanowienie o odmowie wszczęcia lub umorzenia postępowania,

2. sygnatur akt spraw, daty czynności (postanowienie o przedstawieniu zarzutu, aktu oskarżenia) i przepisów kodeksu karnego postępowań (dochodzenie lub śledztwo), które ww. prokurator zatwierdził (postanowienie lub akt oskarżenia innego uprawnionego funkcjonariusza) lub wydał osobiście postanowienie o przedstawieniu zarzutu lub aktu oskarżenia.

W piśmie z dnia 5 lipca 2018 r. Prokurator Rejonowy poinformował stronę, że wnioskowane przez nią informacje odnoszące się do pracy konkretnego prokuratora nie mają charakteru informacji publicznej.

Pismem z dnia 5 lipca 2018 r. skarżąca złożyła skargę na Prokuratora Rejonowego do Prokuratury Okręgowej na nieudzielenie w trybie u.d.i.p. żądanej informacji publicznej. Przekazując skargę Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia 6 lipca 218 r. wskazał, że wnioskodawczyni jest teściową prokurator D. S. i pozostaje z nią w konflikcie z uwagi na sytuację rodzinną (postępowanie rozwodowe) – składała liczne zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez prokurator D. S. W związku z tym, brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że informacje statystyczne, o które zwróciła się strona, jedynie w odniesieniu do swojej synowej posiadają walor informacji publicznej, albowiem nie dotyczyły funkcjonowania Prokuratury Rejonowej jako organu władzy publicznej, ale konkretnego prokuratora, a także nie uwzględniały interesów szerszej grupy obywateli, a indywidualnej sprawy wnioskodawczyni.

Ustosunkowując się do skargi na działanie prokuratora Prokuratura Okręgowa w piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. podzieliła pogląd przedstawiony przez Prokuratora Rejonowego, że żądane informacje dotyczące danych statystycznych tylko jednego prokuratora nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy. Wskazano, że w tym zakresie zastosowanie mają przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a Kodeksu postępowania karnego, które stanowią przepisy szczególne w stosunku do u.d.i.p.

Z urzędu Sąd posiada informacje, że pismem z dnia 24 lipca 2018 r. skarżąca wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego oraz Prokuratora Rejonowego w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia 1 lipca 2018 r. Skargi te, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 31 lipca 2018 r. zostały rozdzielone poprzez odrębne zarejestrowanie każdej z nich w dzienniku korespondencji. Każda odrębna skarga została przekazana do właściwego organu. Tylko Prokuratura Okręgowa przesłała skargę do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt sprawy II SAB/Gd 79/18 i rozpoznana prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. oddalającym skargę. Prokuratura Rejonowa skargi z aktami i odpowiedzią nie przesłała z powrotem do Sądu.

Kwestionując w skardze z dnia 14 grudnia 2018 r. stanowisko Prokuratura Rejonowego skarżąca wyjaśniła, że według niej żądane informacje odnoszące się do pracy jednego z prokuratorów Prokuratury Rejonowej mają charakter informacji publicznej i powinny zostać udostępnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a właściwym trybem dla jej udostępnienia jest tryb określony w art. 156 § 1, 5 i 5a Kodeksu postępowania karnego. Złożone zapytanie dotyczyło bowiem konkretnych postępowań karnych, a więc prowadzonych przez danego prokuratora, zaś udzielenie tych informacji nie było uzasadnione interesem publicznym, lecz indywidualnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Wyjaśnić należy, że przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Natomiast na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej u.d.i.p., której przepisy stanowiły podstawę rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, bezczynność polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Wniesioną skargą skarżąca zwalcza bezczynność Prokuratora Rejonowego w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci danych statystycznych z systemu SIP za okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r., obejmujących sygnatury akt spraw, daty czynności i podstawy prawne z kodesku karnego, które konkretny prokurator zatwierdził bądź sam wydał (postanowienia o odmowie wszczęcia i o umorzeniu postępowania przygotowawczego, postanowienia o przedstawieniu zarzutów lub akt oskarżenia).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 1 lipca 2018 r. po raz pierwszy stała się przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem w niniejszej sprawie, dlatego też Sąd nie dostrzegł podstaw do jej odrzucenia. Wcześniejsze skargi skarżącej na bezczynność Prokuratora Rejonowego i Prokuratora Okręgowego w tym samym zakresie zawarte w jednym piśmie zostały rozdzielone i przesłane do właściwych organów, z czego tylko Prokuratura Okręgowa przesłała z powrotem skargę wraz z aktami do Sądu, a sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Gd 79/18 i rozstrzygnięto wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. oddalającym skargę, który jest prawomocny. Skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego nie została zarejestrowana, co oznacza, że nigdy nie była w toku i nie została prawomocnie osądzona. Wobec powyższego nie było przeszkód do merytorycznego rozpoznania skargi z dnia 14 grudnia 2019 r.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył dwóch kwestii, a mianowicie w pierwszej kolejności, czy wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej, a jeśli tak, to czy mogły zostać udostępnione w trybie przepisów u.d.i.p., czy wyłącznie na zasadach wynikających z art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1987 ze zm.), zwanej dalej k.p.k.

Rozstrzygając pierwszą kwestię, w ocenie Sądu, opartej na ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, akta postępowań przygotowawczych, zakończonych jak i toczących się, niewątpliwie zawierają dane o działalności organów władzy publicznej i znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej. W orzecznictwie wskazywano, że dostęp do akt postępowania, również przygotowawczego, realizuje dyspozycję art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, statuującego publiczne prawo obywatela do informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r., II SA/Łd 974/08 oraz wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r., OSK 1113/04, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe potwierdza treść art. 5 ust. 3 u.d.i.p., który stanowi, iż nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej, w pojęciu których mieści się również prokuratura. Stosowanie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1767 ze zm.), zwanej dalej u.p.p., prokuraturę stanowią Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy, pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (m.in. prokuratur rejonowych) i prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanego dalej "Instytutem Pamięci Narodowej". Analiza przepisów u.p.p., tj. art. 2, art. 3 i art. 4 prowadzi do wniosku, że w ramach całej prokuratury to poszczególni prokuratorzy wykonują czynności w zakresie ścigania przestępstw oraz stoją na straży praworządności. Natomiast zgodnie z 115 § 13 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1600 ze zm.), zwanej dalej k.k., prokurator jest funkcjonariuszem publicznym.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13, wskazano, że żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśniono, że akta sądowe, administracyjne, bądź też akta postępowania przygotowawczego są zbiorem różnorodnych materiałów wytworzonych przez organ władzy publicznej lub przez inne podmioty. Akta te, w tym akta postępowania przygotowawczego, zawierają nośniki, na których utrwalona została informacja publiczna, choćby dokumenty urzędowe, zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to, że żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów.

W niniejszej sprawie jednak skarżąca domagała się udostępnienia szeregu konkretnych danych, z funkcjonującego wewnątrz Prokuratury systemu SIP, wynikających z postanowień wydawanych w toku postępowania przygotowawczego, w tym kończących to postępowanie w różny sposób: umorzeniem postępowania, odmową wszczęcia postępowania, przedstawieniem zarzutów lub aktem oskarżenia.

W ocenie Sądu żądane przez skarżącą informacje zawarte w rozstrzygnięciach procesowych kończących postępowanie przygotowawcze są w istocie rozstrzygnięciami, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy u.d.i.p. Z kolei dokumentem urzędowym, jak stanowi art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów k.k., w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie do art. 115 § 13 pkt 3 k.k. prokurator jest funkcjonariuszem publicznym. Wszystkie wspomniane wyżej sposoby zakończenia postępowania przygotowawczego w postaci postanowień i aktu oskarżenia spełniają zatem konstytutywne elementy przywołanej powyżej definicji dokumentu urzędowego, a tym samym są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., I OSK 2078/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Żądana przez skarżącą treść rozstrzygnięć procesowych zawiera w sobie informację o działaniu prokuratury jako władzy publicznej – organu ochrony prawnej i posiada walor informacji związanej z wykonywaniem ustawowych zadań przez prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury – prokuratury rejonowej. Objęte wnioskiem o udostępnienie informacje dotyczą sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p., a zatem stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) i lit. e) u.d.i.p. stanowią informacje o sprawach publicznych i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p.

Natomiast odnosząc się do kwestii właściwego trybu udostępnienia żądanych informacji to wskazać należy, że u.d.i.p. jest podstawowym aktem regulującym tryb dostępu do informacji publicznej i określającym przedmiotowy i podmiotowy zasięg pojęcia "dostępności do informacji publicznej". Ustawa ta w art. 1 ust. 2 stanowi, że jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że norma kolizyjna zawarta w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów zawsze w przypadku istnienia regulacji szczególnych o dostępie do informacji publicznych. Wskazany przepis należy, zdaniem Sądu, rozumieć w ten sposób, że wyłącza on u.d.i.p. w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności do informacji publicznych.

W postępowaniu karnym kwestie dostępu do akt postępowania sądowego reguluje art. 156 § 1 k.p.k., natomiast do akt postępowania karnego przygotowawczego art. 156 § 5 k.p.k. Jeśli chodzi o przedsądową fazę postępowania karnego, tj. postępowanie przygotowawcze, przepis art. 156 § 5 k.p.k. stanowi, iż o ile ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje odpisy uwierzytelnione tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. W końcowej części przepis ten stanowi, że innym niż wymienione wcześniej osobom, w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach za zgodą prokuratora udostępnione akta postępowania przygotowawczego. Odczytywany literalnie przepis art. 156 § 5 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż osobom innym niż strona postępowania karnego przygotowawczego, akta postępowania karnego mogą być udostępnione za zgodą prokuratora jedynie do wglądu (np. przejrzenia w sekretariacie). Przywołany zatem przez Prokuratora przepis, wskazany jako unormowanie szczególne, bo wyłączające przepisy u.d.i.p. w zakresie dostępu do informacji wynikającej z akt postępowania karnego przygotowawczego, w rzeczywistości normuje jedynie jeden ze sposobów dostępu do informacji publicznej. Skoro bowiem dostęp do informacji publicznej obejmuje dostęp do samej treści informacji, która ma charakter niematerialny i nie musi być identyfikowana z żadnym fizycznym jej wytworem (dokumentem) to dostęp ten może być realizowany w różnych formach. Oprócz "wglądu do akt", o którym stanowi art. 156 § 5 zdanie 2 k.p.k., podmiot niebędący stroną postępowania przygotowawczego ma prawo żądać udostępnienia informacji publicznej również poprzez uzyskanie kserokopii czy odpisu dokumentu z akt, jak również informacji stanowiącej "wycinek" akt, "wyprowadzonej" z treści akt postępowania, informacji "na podstawie" akt sprawy, ale niezmaterializowanej fizycznie w jednym konkretnym dokumencie znajdującym się w aktach. Zdaniem Sądu, wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 5 zdanie 2 k.p.k. uprawnia do wniosku, że nie reguluje on dostępu do informacji publicznej z akt postępowania przygotowawczego w podanych wyżej formach innych niż fizyczny "wgląd do akt sprawy", co uzasadnia zastosowanie w tych nieuregulowanych przypadkach trybu u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 października 2018 r., II SAB/Bk 87/18, LEX nr 2571107). Ponadto, przepis art. 156 § 5 k.p.k. dotyczy postępowania przygotowawczego "będącego w toku", a nie postępowania zakończonego.

Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora twierdzącego, że akta postępowań karnych nie podlegają udostępnieniu według przepisów u.d.i.p. Przepis art. 156 k.p.k. nie jest normą absolutnie wyłączającą stosowanie u.d.i.p. Zależy to od stanu faktycznego konkretnej sprawy oraz od zakresu żądanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie treść wniosku wskazuje na dążenie udostępnienia informacji o zakończonych postępowaniach przygotowawczych.

W ocenie Sądu, skoro tryb z art. 156 § 5 k.p.k. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ale u.d.i.p. to należało ocenić czy informacja może być udostępniona, czy też nie i w zależności od tej oceny - dokonać jej udostępnienia albo wydać decyzję, na podstawie art. 16 u.d.i.p., o odmowie dostępu do informacji z powołaniem się na przesłanki z art. 5 u.d.i.p. bądź zastosować normę prawną z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną.

Z uwagi na to, iż Sąd jest odmiennego niż organ zdania co do charakteru żądanej informacji oraz właściwego trybu jej udostępnienia stwierdzić należało bezczynność Prokuratora Rejonowego w załatwieniu wniosku skarżącej z zastosowaniem trybu wynikającego z u.d.i.p. Podkreślić jednak trzeba, że uwzględnienie skargi na bezczynność nie przesądza o sposobie załatwienia wniosku, co pozostawia się wyłącznej ocenie organu zgodnie z przepisami u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 1 lipca 2018 r. w terminie 14 dni od doręczenia mu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, orzekając w tym zakresie w pkt 2 wyroku. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącej bez odpowiedzi, lecz ustosunkował się do niego w terminie zakreślonym przepisami u.d.i.p., zaś niezgodny z prawem sposób rozpoznania tego wniosku nie wynikał z lekceważenia przepisów prawa, lecz z błędnej ich interpretacji.

Skutkiem niniejszego rozstrzygnięcia jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącej w zakresie żądania udostępnienia informacji objętych wnioskiem, w formie i terminie przewidzianych przepisami u.d.i.p., z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.