Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 407/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1-2 i ust. 2a-2b, art. 12 ust. 1-3, art. 31, art. 32, art. 38
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 14c par. 1-2, art. 120, art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st.sekr. sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz [...] Sp. z o.o. w P. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. określa, że wymieniona w punkcie pierwszym interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2010r. "S." Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodu pracownika kosztu udziału w imprezach integracyjnych.

We wniosku skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny. Spółka organizuje dla swoich pracowników różnego rodzaju spotkania integracyjne (np. świąteczne, jubileuszowe itp.). Celem spotkań jest stworzenie właściwej atmosfery w pracy, wzmocnienie relacji towarzyskich pomiędzy pracownikami oraz więzi pracowników z pracodawcą - skarżącą, co w efekcie wpływa na efektywność pracy pracowników. Powyższe imprezy są finansowane ze środków obrotowych spółki, a udział w nich jest dobrowolny. Spotkania organizowane są w restauracjach, w siedzibie spółki. W związku z powyższym spółka postawiła następujące pytanie:

Czy uczestnictwo w spotkaniu integracyjnym lub możliwość uczestniczenia w nim skutkuje powstaniem u pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem skarżącej w przedstawionym stanie faktycznym nie powstanie przychód u pracownika, gdyż nie sposób jest jednoznacznie ustalić konkretnej wartości świadczenia nieodpłatnego przypadającego na każdego z uczestników spotkania. Zdaniem wnioskodawcy nie jest również zasadnym przyjęcie ryczałtowej formy obliczenia przychodu, gdyż taki sposób rozliczenia nie uwzględnia, iż udział w spotkaniach jest dobrowolny, a ilość uzyskanych świadczeń uzyskanych przez pracownika jest różna.

Argumentując swoje stanowisko, spółka powołała się na art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r., Nr 51, poz. 307, ze zm., zwana dalej u.p.d.o.f.), zgodnie z którym, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wobec powyższego, przychód pracownika, zdaniem skarżącej, powstanie tylko wówczas, gdy istnieje możliwość ustalenia, jaka część świadczenia przypada na konkretnego pracownika. W niniejszej sprawie przepisy art. 12 u.p.d.o.f. nie będzie miał zastosowania w przypadku organizacji przez skarżącą spotkań integracyjnych, spółka nie jest w stanie przypisać pracownikom uczestniczącym w spotkaniu lub mającym możliwość uczestnictwa, wartości świadczenia, które faktycznie otrzymali. Skarżąca wskazała także, że w trakcie imprez oferowane są pracownikom różnego rodzaju świadczenia, z których poszczególni pracownicy korzystają w różnym zakresie, np. ilość spożywanych posiłków podczas spotkań uzależniona jest od możliwości konsumpcyjnych i upodobań uczestników. Wartość rzeczywista świadczenia może być wyższa lub niższa od wartości ustalonej ryczałtowo na pracownika. Dzielenie wartości organizacji spotkania przez ilość uczestników i pracowników mających możliwość uczestnictwa a z jakiś powodów niebiorących w nim udziału w opinii spółki byłoby wysoce krzywdzące dla pracowników i doprowadziłoby do ustalenia hipotetycznej, mało wiarygodnej wartości świadczenia, niemającego odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca powołując się na konkretne wyroki wskazała, że prawidłowość jej stanowiska, wyrażona we wniosku o udzielenie interpretacji, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W dniu [...] marca 2011r. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadniając wskazał, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwana dalej o.p.) zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Według organu z zawartej w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. definicji przychodów pracownika wynika, iż ustawodawca zaliczył do niej nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub prawa. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on jakąś realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień, zawartym w art. 21, 52, 52a, 52c u.p.d.o.f. Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się, zdaniem organu, miedzy innymi różnego rodzaju spotkania o charakterze imprez integracyjnych, a w zasadzie ich wartość.

Jeżeli przedmiotem nieodpłatnego świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatnego nie jest rzecz lub usługa wchodząca w zakres działalności pracodawcy, wartość pieniężna tego rodzaju świadczenia ustala się według zasad określonych w art. 11 ust 2-2b u.p.d.o.f.. Stąd też w sytuacji usług zakupionych przez pracodawcę wartość pieniężną tych świadczeń ustala się według cen zakupu.

Dalej organ zacytował przepis art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. oraz przywołał opis zdarzenia i stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym nie ma przeszkód, aby ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez pracownika z tytułu organizowania przez spółkę spotkań integracyjnych.

W ocenie organu w niniejszej sprawie istnieje możliwość zindywidualizowania świadczeń otrzymanych przez pracowników skarżącej. Uzasadniając swoje stanowisko organ podkreślił, że o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z oferowanych przez pracodawcę spotkań integracyjnych, lecz sama możliwość skorzystania z udziału w tych imprezach. Zdaniem organu, postawienie do dyspozycji pracownikowi możliwości nieobowiązkowego uczestnictwa w spotkaniach integracyjnych, które skierowane są wyłącznie do pracowników spółki, stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen zakupu usług. Ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z organizacją poszczególnych imprez nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Nieistotne jest przy tym, co i ile dany pracownik skonsumuje, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego czy pracownicy skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotnym dla celów podatkowych jest to, że pracownik będzie miał możliwość skorzystania z udziału w poszczególnych spotkaniach integracyjnych zaoferowanych mu przez pracodawcę - zostaną mu one postawione do dyspozycji.

Organ wskazał, iż spółka w oparciu o listę pracowników, którzy wyrażą chęć uczestnictwa w organizowanej przez nią imprezie integracyjnej, powinna ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia dla każdego z nich, bez względu na to, czy dany pracownik weźmie udział w imprezie, czy też nie, oraz co i ile skonsumuje, bądź nie. Wartość świadczenia, jaką spółka powinna doliczyć do przychodu danego pracownika należy obliczyć dzieląc łączną kwotę wynikającą z wystawionych przez firmy zewnętrzne faktur lub rachunków za poszczególne spotkania integracyjne, w posiadaniu których będzie spółka przez liczbę pracowników zainteresowanych bądź mogących wziąć udział w danym spotkaniu integracyjnym.

Zdaniem Ministra Finansów ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku prawnego. Zatem, możliwość wzięcia udziału w imprezie integracyjnej zorganizowanej przez pracodawcę prowadzi do powstania u pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Spółka powinna zwiększać przychody pracowników z tytułu umowy o pracę, natomiast przychód pracowników winien być ustalany poprzez podzielenie łącznej ceny zakup danej imprezy integracyjnej, ustalonej w oparciu o powołany powyżej przepis art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez liczbę zainteresowanych nią pracowników, bez względu na fakt, iż Spółka nie będzie prowadzić żadnych ewidencji pozwalających na ustalenie, co zje, wypije dany pracownik oraz na fakt, że Spółka będzie mieć trudność w ustaleniu dokładnej listy pracowników, którzy faktycznie będą obecni na imprezie, ponieważ o powstaniu przychodu po stronie pracowników przesądza fakt, iż mają oni możliwość wzięcia udziału w tej imprezie.

Reasumując organ stwierdził, że wartość świadczeń jaką poniesie skarżąca w ramach organizowanych imprez integracyjnych ze swoich środków obrotowych ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z treścią art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do treści wyroków sądów administracyjnych przywołanych przez skarżącą we wniosku, organ stwierdził, iż nie neguje ich jako cennego źródła wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, jednakże, w jego ocenie, tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji spółka wezwała Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. do usunięcia naruszenia prawa, który w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze na interpretację indywidualną skarżąca zarzuciła jej naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 120, art. 121 i art. 122 o.p. oraz wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w całości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Spółka podkreśliła, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji legalnej przychodu, a zatem kluczowym w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy przychód ma charakter trwały, realny i skonkretyzowany, czy jedynie hipotetyczny i szacunkowy. W ocenie skarżącej z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż "przychodem jest trwałe, realne powiększenie majątku podatnika", a opodatkowaniu podlega jedynie przychód możliwy do określenia w sposób jednoznaczny i konkretny.

Skarżąca podniosła ponownie, że zaskarżona interpretacja zawiera metodę szacowania przychodów pracowników, która nie znajduje odzwierciedlenia w ustawowych metodach ustalenia przychodu z nieodpłatnych świadczeń poprzez niezasadne ustalenie wysokości przychodu pracownika w sposób domniemany i szacunkowy, bazując na hipotetycznej możliwości skorzystania przez niego ze świadczeń nieodpłatnych. W konsekwencji powyższego organ naruszył zasady prawa procesowego określone w o.p.

W odpowiedzi na skargę, organ powołując argumentację zawartą w interpretacji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uczestnictwa przez pracownika w imprezie integracyjnej organizowanej przez spółkę, a w konsekwencji rozstrzygnięcia, czy spółka jako pracodawca, jest zobowiązana obliczyć, pobrać i odprowadzić do właściwego urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych przychodów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powiązała zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 120, art. 121 i art. 122 o.p.) z zarzutem błędnego zastosowania przez organ podatkowy przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżąca upatrywała naruszenia wskazanych powyżej przepisów poprzez błędne przyjęcie przez Ministra Finansów, że sama możliwość wzięcia przez pracownika udziału w imprezie integracyjnej zorganizowanej przez pracodawcę prowadzi do powstania u pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jak wynika z cytowanego przepisu, przychodami są: wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze, inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatne. Konsekwencją takiego zróżnicowania przychodów jest wskazanie w kolejnych przepisach ustawy sposobu obliczania wartości pieniężnej świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Sposób obliczania wartości dla każdej ze wskazanych kategorii świadczeń został określony odmiennie, czemu ustawodawca dał wyraz w ust. 2 i 3 art. 12 oraz ust. 2, 2a i 2b art. 11 u.p.d.o.f. dlatego, dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie i zastosowanie właściwej metody obliczenia jego wartości, pamiętając, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości ww. świadczeń w inny sposób niż określony w przepisach ustawy. Jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W świetle powyższego, aby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika.

Z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, że organizuje ona różnego rodzaju imprezy integracyjne dla swoich pracowników, za które ponosi opłaty ryczałtowe za wszystkich pracowników, jednak nie jest w stanie ustalić w jakim zakresie dany pracownik z postawionych mu do dyspozycji świadczeń skorzystał i czy w ogóle skorzystał. Zdaniem skarżącej, nie sposób przyjąć, że każdy pracownik skorzysta z danego świadczenia. Według organu podatkowego, dla potrzeb opodatkowania nie jest ważna rzeczywista wartość przychodu otrzymanego przez pracownika. W jego ocenie, spółka w oparciu o listę pracowników, którzy wyrażą chęć uczestnictwa w organizowanej imprezie integracyjnej powinna ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia dla każdego z nich, bez względu na to, czy dany pracownik weźmie udział w imprezie, czy też nie, oraz co i ile skonsumuje, bądź nie. Wartość świadczenia, jaką spółka powinna doliczyć do przychodu danego pracownika należy obliczyć dzieląc łączną kwotę wynikającą z wystawionych przez firmy zewnętrzne faktur lub rachunków za poszczególne spotkania integracyjne, w posiadaniu których będzie spółka przez liczbę pracowników zainteresowanych bądź mogących wziąć udział w danym spotkaniu integracyjnym.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu jest niezgodne z prawem i nie do pogodzenia zarówno z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., jak i z zasadą praworządności. Zawarta w interpretacji podatkowej teza, iż podatek należy zapłacić od wyższej wartości przychodu niż faktycznie otrzymany lub zapłacić nawet gdy przychód nie został otrzymany jest niedopuszczalna.

Wskazać należy, że przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. determinuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia jego otrzymaniem. W świetle powyższego, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). Osiągnięty przez pracownika przychód powinien więc mieć charakter realny i skonkretyzowany. Nie sposób natomiast przyjąć za organem, aby potencjalna możliwość uzyskania przez pracownika świadczenia o niemożliwej do określenia wartości, była podstawą do powstania u tegoż pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, należy uznać, że o przychodzie pracownika można by mówić, gdyby skorzystał z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w u.p.d.o.f. Skarżąca wyjaśniła natomiast, że obliczenie wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika nie jest możliwe. Przedstawiony stan faktyczny nie wyklucza również zaistnienia okoliczności, w której pracownik bierze udział w konkretnym spotkaniu integracyjnym, ale z różnych przyczyn nie korzysta z postawionych do jego dyspozycji świadczeń.

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy wartości świadczeń nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie opłata jest wnoszona ryczałtowo, bez względu na to, czy pracownik ze świadczeń korzystał czy też nie korzystał, brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów organizowanej imprezy. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy pracownik rzeczywiście otrzymał owe świadczenie i jaka jest jego wartość. W konsekwencji spółka jako pracodawca nie jest zobowiązana obliczyć, pobrać i odprowadzić do właściwego urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych przychodów.

Dla opodatkowania istotne jest natomiast to, czy danemu pracownikowi można przypisać konkretny, a nie statystyczny, czy potencjalny przychód. Nie można bowiem ustalać przychodu w drodze arytmetycznego działania polegającego na podzieleniu kosztów imprezy integracyjnej przez liczbę pracowników biorących w niej udział. Przepisy u.p.d.o.f. nie dają podstaw do wykonania takiego działania. Ponadto podkreślić należy, że otrzymanie nieodpłatnego świadczenia musi dotyczyć konkretnego pracownika, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych jest osoba fizyczna, a nie grupa osób. Brak możliwości ustalenia jednego z elementów stosunku prawnopodatkowego czyni niemożliwym powstanie obowiązku podatkowego, a w konsekwencji ustalenie zobowiązania podatkowego (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1531/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego należy uznać, że są one częściowo zasadne, ale nie można im przypisać istotnego wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organ podatkowy udzielając skarżącej zarówno indywidualnej interpretacji jak i odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, był zobowiązany na podstawie przepisów art. 14 c § 1 i § 2 o.p., w przypadku udzielenia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem oraz odnieść się do twierdzeń strony, które uznaje za nieprawidłowe. Skarżąca zarówno w przedmiotowym wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przywołała orzeczenia sądów administracyjnych osadzone w zbliżonych do niniejszej sprawy stanach faktycznych. Organ w odpowiedzi powinien wskazać dlaczego nie zgadza się z zaprezentowanymi w tych orzeczeniach tezami sądów. Pomimo tego, iż orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą wyłącznie organ podatkowy w konkretnej sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika we właśnie rozpatrywanej sprawie. Pominięcie powołanych przez spółkę - zapadłych w analogicznych sprawach i uchylających interpretacje Ministra Finansów - orzeczeń oraz ograniczenie się w interpretacji do stwierdzenia, że są to wyroki wydane w indywidualnych sprawach i nie maja zastosowania w przedmiotowej sprawie, nawet jeśli nie stanowi samo w sobie przesłanki uchylenia interpretacji, to niewątpliwie podważa zaufanie podatnika do organów podatkowych, naruszając art. 121 § 1, a w konsekwencji art. 120 o.p.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

Zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej zasądzono na podstawie

art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.