Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 936/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Ewa Rynczak / spr. / AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2008 r. sprawy ze skargi "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "[...]" w K. kwotę 740 / siedemset czterdzieści / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589), art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpoznaniu wniosku P. O., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "zabudowa mieszkaniowa, wielorodzinna z dopuszczalnymi usługami, garażami podziemnymi i przebudową istniejącego wjazdu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K."

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie w trybie art. 59 i n. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 uzyskano wymagane uzgodnienia oraz opinie: postanowienie Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. działającego w imieniu Marszałka Województwa z dnia [...].02.2006r. w zakresie melioracji wodnych; opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...].03.2006r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...].03.2006r. w zakresie ochrony środowiska, opinia Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UM z dnia [...].03.2006r. w zakresie ochrony przed powodzią, uchwała nr [...]

Rady Dzielnicy XV Miasta z dnia [...].10.2006r., opinia Zarządu Komunalnego w K. z dnia [...].12.2006r. w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego.

Organ uznał, że spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. I. I., wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów nr [...].

Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania przez strony zastrzeżeń organ wskazał, że analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki ustalone w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz uzgodnienia i opinie zgromadzone w toku postępowania zostały zawarte w załącznikach nr 1 i 2 do decyzji. Warunki te określają m.in. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, udział powierzchni biologicznie czynnej, gabaryty i formę obiektów, warunki w zakresie ochrony zieleni, wód i geologii oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W myśl art. 63 ust. 2 w/w ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja może być wydana wnioskodawcy nie będącemu właścicielem terenu, na którym planowana jest inwestycja. Prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane inwestor winien wykazać się dopiero na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę. Również dopiero na tym etapie w ramach projektu budowlanego winny być rozwiązane m.in. kwestia konkretnej lokalizacji budynków na działce, gabaryty i forma architektoniczna obiektu, możliwość przesłaniania obiektów istniejących na działkach sąsiednich oraz zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Zrzeszenie "[...]" w K. podnosząc, iż w załączniku nr 1 do decyzji określony został teren zabudowy linią łączącą punkty A-J, obejmujący między innymi działki nr [...], [...] i [...], które są własnością innych osób, a wnioskodawca nie posiada żadnego tytułu prawnego do dysponowania tymi działkami. Odwołujący wskazał, że działka nr [...] pozostaje w jego wieczystym użytkowaniu, działka [...] stanowi własność K. W., J. W. oraz S. W., zaś działka nr [...] - Gminy. Z tego też względu linie rozgraniczające teren inwestycji są niewłaściwe, a planowana inwestycja narusza prawo własności osób trzecich. Odwołujący wskazał ponadto, że teren planowanej inwestycji w istocie nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ przed Sądem Rejonowym dla [...] w K. toczy się postępowanie - syg. [...] o ustanowienie służebności drogi koniecznej na rzecz działki nr [...] poprzez działkę nr [...], co zostało pominięte przy podejmowaniu decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ uznał ustalenia i stanowisko organu l instancji za prawidłowe. Nadto odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Podał również, że aktualne współwłaścicielki działki nr [...] tj. K. W., J. W. i S. W. brały udział w postępowaniu oraz w sposób prawidłowy została im doręczona decyzja o warunkach zabudowy, od której nie złożyły odwołania. W decyzji l instancji zawarto odpowiednie ustalenia dotyczące dostępu do drogi publicznej. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ulica [...], poprzez ulicę [...]. Teren planowanej inwestycji obejmuje swym zakresem także działkę nr [...], będącą w użytkowaniu wieczystym odwołującego, co do której toczy się postępowanie sądowe o ustanowienie służebności drogi koniecznej na rzecz działki nr [...]. Nie zmienia to jednak faktu, iż cały teren objęty zakresem wniosku o ustalenie warunków

zabudowy, jak i wydanej w tym przedmiocie decyzji, w tym działka nr [...], posiada dostęp do drogi publicznej, czyli ulicy [...]. Kwestie sporne dotyczą gruntu usytuowanego niejako "wewnątrz" terenu planowanej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyło Zrzeszenie "[...]" w K. wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciło naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż decyzje organów obu instancji nie określają konkretnie działki, przez którą teren inwestycji ma mieć dostęp do drogi publicznej. Zawarte w uzasadnieniu stwierdzenie, iż dostęp ten zapewnia ulica [...] poprzez ulicę [...], nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym. Strona skarżąca wskazała, ze teren inwestycji jest oddzielony od ulicy [...] i dalej od ul. [...] działką nr [...], która jest w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej i przez którą nie ma wjazdu na teren wskazany w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W dalszej części skargi wskazano, iż sugestia o przebudowie wjazdu może być odczytana jako przypisywanie sobie uprawnień przez organ administracji publicznej do rozstrzygania kwestii spornych dotyczących gruntu usytuowanego - jak wskazano w decyzji - niejako wewnątrz terenu planowanej inwestycji. Takie stanowisko nie należy do kompetencji organów administracji oraz może stanowić źródło konfliktów, a w konsekwencji spadek zaufania obywateli do organów władzy i administracji. Decyzja o warunkach zabudowy winna jednoznacznie wskazywać przebieg połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną, a w przedmiotowej sprawie takiego połączenia brak. Nie można utożsamiać "wymogu planistycznego" dostępności do drogi publicznej z dostępem bezpośrednim. Strona skarżąca podniosła też, że nie można ustalać warunków zabudowy z przebudową istniejącego wjazdu, który praktycznie nie istnieje.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. , zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu narusza prawo.

Organy obu instancji naruszyły przepis art. 10 kpa nie zapewniając wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz przepisy art. 7 kpa, art.77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, gdyż w sposób niewłaściwy ustaliły stan faktyczny sprawy, nie dokonując przy tym oceny zebranego materiału dowodowego , a to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, iż sąd z urzędu dokonuje oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Organy na podstawie art., 59 ust.1 i art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27.02.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003r., Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych ustaliły warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i podały, iż warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno-

architektonicznej stanowią załącznik Nr 1 do decyzji organu l instancji z dnia [...].04.2007r, natomiast linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, o której mowa w § 3 ust. 3 i § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego ( DZ.U. 2003r., Nr 164, poz. 1588) stanowią załącznik Nr 2 tej decyzji.

Oba te załączniki Nr 1 i Nr 2 są integralną częścią decyzji organu l instancji z dnia 17.04.2007r.

Jak wynika z akt sprawy teren inwestycji określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do przepisu art. 59 ust.1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia , w drodze decyzji warunków zabudowy.

Organy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zobowiązane są do zbadania czy zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do jej wydania określone w przepisie art. 61 ust.1 cyt. ustawy z dnia 27.03.2003r. W myśl tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wobec powyższego, niespełnienie któregokolwiek z wyżej wymienionych warunków uniemożliwia pozytywne wydanie dla inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Organ ustalając w niniejszej sprawie warunki zabudowy sporządził na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003r., Nr 164 poz. 1588), wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru objętego wnioskiem.

W ocenie Sądu przeprowadzone wyniki tej analizy stanowiące załącznik Nr 1 do decyzji organu l instancji z dnia [...].04.2007r. są lakoniczne, niepełne i w sposób wyczerpujący nie ustalają tych warunków .

Organ l instancji nieprawidłowo określił granice obszaru analizowanego o którym mowa w § 3 ust. 1 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 26.08.2003r.

Z przepisu tego wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki teren budowlany, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52, ust.2 pkt 1 ustawy ( w skali 1:500 lub 1:1000 ), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m.

Jak wynika z załączników Nr 1 i Nr 2 do decyzji z dnia [...].04.2007r. organy nie ustaliły prawidłowo granic obszaru analizowanego, który powinien stanowić trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniej niż 50 m. Wniosek obejmuje zrealizowanie dwóch budynków wielorodzinnych. Organy nie uzasadniły w jaki sposób obliczyły i wyznaczyły obszar analizowany, skoro planowana inwestycja miała obejmować dwa budynki. W ocenie Sądu granice obszaru analizowanego są mniejsze, niż trzykrotna szerokość frontu działki.

Również pozostałe podane warunki określone w pkt II-1 "a" do "e" wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiące załącznik Nr 1 do decyzji organu l instancji są lakoniczne bez jakiegokolwiek uzasadnienia ich opisu i wyliczeń.

W związku z tym, w ocenie Sądu, organy dysponując nieprawidłowo sporządzoną analizą nie miały możliwości rzetelnego ustalenia warunków zabudowy, a tym samym nie mogły wyjaśnić w sposób prawidłowy wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czym naruszyły przepisy art. 7 kpa i art. 77 kpa, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy również nie wyjaśniły dlaczego M. S., który jest właścicielem nieruchomości nr [...], a na której ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja, nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa.

Jak wynika z akt administracyjnych i wypisu z ewidencji gruntów wg/ stanu na dzień 21.09.2004r. (k. 19 akt adm.), M. S. jest właścicielem działki nr [...] i został ujęty w wykazie stron postępowania administracyjnego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 17.01.2006r. wydanym przez organ l instancji. Zawiadomienie to zostało doręczone M. S. (k.28 akt adm.). Jednak organ l instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego nie doręczył M. S. swojej decyzji z dnia [...].04.2007r, choć wymienił w wyrzeczeniu decyzji, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowania na działce nr [...]. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. nie zauważył tego uchybienia i również nie doręczył M. S. swojej decyzji. Uchybienia organów obu instancji w tym zakresie mogą okazać się istotne. A zatem organ powinien wyjaśnić i jednoznacznie ustalić czy M. S. przysługuje przymiot strony, czy też nie, w rozumieniu przepisów ustawy .

Prawidłowe ustalenie kręgu wszystkich stron postępowania jest obowiązkiem organów administracji publicznej wynikającym z przepisów art. 9 k.p.a. i art. 10 kpa., bowiem nie zapewnienie czynnego udziału wszystkim stronom postępowania administracyjnego narusza przepis art. 10 kpa, a to z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W związku z tym, w ocenie Sądu wszystkie powyższe uchybienia organów są na tyle istotne, że miały one wpływ na wynik sprawy.

A zatem zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też decyzji ją poprzedzającej, biorąc pod uwagę z urzędu okoliczności sprawy.

Natomiast odnośnie zarzutu podniesionego w skardze, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003r., a więc że

planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej jest nieuzasadniony. Ujęty w analizie obszar analizowany ma być umiejscowiony wokół terenu inwestycji i teren inwestycji ma mieć dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z analizy cały teren objęty zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w tym również działka nr [...], ma dostęp do drogi publicznej którą stanowi ulica [...] poprzez ulicę [...]. Istotnie działka nr [...] ( stanowiąca obecnie własność strony skarżącej na podstawie aktu notarialnego kupna-sprzedaży z dnia [...].09.2007r.) znajduje się wewnątrz terenu planowanej inwestycji, ale nie może to świadczyć o tym, że teren objęty wnioskiem złożonym przez P. O. nie ma dostępu do drogi publicznej. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma znaczenia tytuł prawny jaki posiada wnioskodawca do obszaru objętego jego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy

W związku z tym, trafne jest stanowisko organów że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Ewentualne spory na tym tle mogą być rozstrzygane przed sądem powszechnym. Natomiast bez znaczenia w sprawie jest czy istniejący wjazd na teren inwestycji ma być przebudowany, czy też nie.

W ocenie Sądu zarzuty strony skarżącej na obecnym etapie postępowania należy uznać za nie uzasadnione. Pełna kontrola Sądu następuje dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przez organy administracji obu instancji.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien ustalić prawidłowo krąg wszystkich stron postępowania, zebrać cały materiał dowodowy w oparciu o naprowadzone wyżej okoliczności sprawy dokonując przy tym jego oceny w myśl art. 80 k.p.a., a w szczególności prawidłowo dokonać analizy warunków zabudowy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.