Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 381/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 563/13 w sprawie ze skargi E. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 563/13 oddalił skargę E. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 11 marca 2013 r. E. S.A. z siedzibą w G. wystąpiła do Wójta Gminy M. z wnioskiem, na podstawie art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "k.p.a."), o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że: "obszar gminy wskazany na rysunku planu – planszy podstawowej planu gminy w skali 1:25000, objęty jest zaktualizowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. z dnia 30 grudnia 1996 r. Nr XIX/112/96 (Dz. Urz. Województwa Koszalińskiego nr 5, poz. 22 z dnia 21 lutego 1997 r.) w zakresie ustaleń dotyczących istniejącej linii 110 kV z pasem ochronnym 50 m (2 x 25 m)". Spółka podała, że niniejsze zaświadczenie niezbędne jest w celu ustalenia przeznaczenia planistycznego nieruchomości, na których planowana jest przebudowa napowietrznej linii elektroetycznej WN 110 kV relacji S.-S..

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wójt Gminy M., na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania Spółce żądanego zaświadczenia wskazując, że czynność ta, w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia. Organ zauważył, że wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. W niniejszej sprawie ustalenia realizacyjne uchwały Nr XIX/112/96 dotyczą wyłącznie miejscowości i obrębów geodezyjnych wyszczególnionych w przedmiotowej uchwale. Plan ten nie dotyczy natomiast obrębów i miejscowości, które nie zostały w nim uwzględnione, nawet jeżeli znajdują się na rysunku planu w skali 1:25000.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla potrzeb pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, organ wydaje wypis z planu w formie zaświadczenia. Natomiast dla innych celów, jeżeli nie wymagają tego przepisy prawa, zaświadczenie wydaje się osobie, która ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny. Kolegium podniosło, że wnioskodawca nie ubiegał się o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania. Zdaniem Kolegium, ewentualne wydanie zaświadczenia może być dokonane na podstawie przepisów art. 217 § 2 pkt 2 – art. 219 K.p.a.

Analizując treść wniosku Spółki E. S.A., Kolegium stwierdziło, że chodzi w nim o interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wykładnię prawa, a nie potwierdzenie faktów czy stanu prawnego. Zaświadczenie, jako czynność faktyczna, stanowi akt wiedzy, a nie oświadczenie woli. Wykładnia prawa nie może być przedmiotem zaświadczenia. Skoro w niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się wydania zaświadczenia ze względu na planowaną przebudowę napowietrznej linii elektroetycznej WN 110 kV w relacji S. – S., to zdaniem Kolegium, winien złożyć odpowiedni wniosek na podstawie przepisów Prawa budowlanego, czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i oczekiwać na wydanie decyzji. Właściwy organ mając wskazane konkretne nieruchomości rozstrzygnie czy znajdują się na obszarze objętym planem, czy też nie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła E. S.A. z siedzibą w G., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

- art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 2, art. 218 § 1 K.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 zdanie drugie i trzecie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.,

- art. 124 § 2 w związku z art. 11 oraz art. 61 § 1 k.p.a.,

- art. 219 w związku z art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 218 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że organ drugiej instancji błędnie ustalił, iż zaświadczenie niezbędne jest dla potrzeb pozwolenia na budowę, oraz że wnioskodawcy chodzi o wykładnię prawa, nie zaś o potwierdzenie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wskazano, że potrzeba uzyskania zaświadczenia wynika z konieczności przygotowania planowanej inwestycji do jej zrealizowania, odnosi się to do wszelkich czynności, jakie przepisy powszechnie obowiązującego prawa nakładają na podmiot zamierzający zrealizować inwestycję celu publicznego, w tym również poprzedzających wniosek o pozwoleniu na budowę. W ramach procedury przygotowania i zrealizowania planowanej przebudowy skarżąca zamierza wystąpić do właściwego starosty, w celu uzyskania zgody na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji ii elektrycznej, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgoda ta uwarunkowana jest zgodnością zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Złożenie przez inwestora przedmiotowego wniosku o wydanie zaświadczenia bez uprzedniego pozyskania informacji o obowiązywaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby nieuzasadnione (nieuprawnione).

W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podniósł, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Podkreślono, iż zaświadczenie jest czynnością materialno – techniczną, które nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. W zaświadczeniu organ nie może dokonywać interpretacji przepisów prawa oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. Wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu do wydawanego zaświadczenia.

W ocenie Sądu, żądanie Spółki wykracza poza tak rozumianą formułę zaświadczenia, gdyż domagała się ona w istocie interpretacji obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie potwierdzenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie danych posiadanych przez Wójta. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a wykładnia prawa nie może stanowić treści zaświadczenia. Konkretyzacja możliwości realizacji inwestycji na określonym terenie, stanowi interpretację przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. w decyzji o pozwoleniu na budowę), a okoliczność, czy planowana inwestycja będzie zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i w jakim zakresie, nie należy do kompetencji organu wydającego zaświadczenia, lecz do organu architektoniczno – budowlanego (art. 35 w zw. z art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane).

Wskazano nadto, że z przedłożonych akt administracyjnych, a przede wszystkim z wniosku strony o wydanie zaświadczenia, zażalenia i skargi nie wynika, aby Spółka wskazała taki przepis prawa, który wymaga od niej uzyskania stosownego zaświadczenia od Wójta Gminy M.. Nie wskazała również, że inny organ żądał od spółki dostarczenia zaświadczenia o żądanej treści. Skarżąca nie wykazała także istnienia swojego interesu prawnego do uzyskania żądanego zaświadczenia. Interesu prawnego Spółki nie można upatrywać w zamiarze planowanej inwestycji na terenie objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, powinien mieć zastosowanie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego, oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów. Przepis ten przyznaje powszechne prawo podmiotowe w kwestii możliwości uzyskania informacji planistycznych, a tryb wyłącza możliwość wydania w zakresie treści planu zaświadczeń w trybie art. 217 i art. 218 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. S.A. z siedzibą w G. zaskarżyła go w całości, podnosząc zarzuty:

I. naruszenia przepisów prawa materialnego, przez błędną ich wykładnię, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 8 ust. 1 zdanie drugie i trzecie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 20 ust. 1 zdanie drugie, art. 31 ust. 1 oraz 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. Nr 267 ze zm.) poprzez uznanie, iż skarżąca domagała się interpretacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy skarżąca wielokrotnie wskazywała, że zaświadczenie, o które się zwróciła dotyczyło jedynie potwierdzenia stanu faktycznego i prawnego, tj. obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na danym obszarze,

2) art. 35 w zw. z art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż mają one zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy,

II. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 lit. c) oraz 151 P.p.s.a. zw. z art. 61 k.p.a. wykraczając poza treść żądania skarżącej i uznanie, iż domagała się ona oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego,

2) art. 145 § 1 lit. c) oraz 151 P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 2 ust. 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego do uzyskania żądanego zaświadczenia, podczas gdy skarżąca wielokrotnie podnosiła, że zaświadczenie jest jej niezbędne w celu ustalenia planistycznego przeznaczenia nieruchomości, na których zamierza zrealizować inwestycję celu publicznego, a dodatkowo istnienie interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia nie było kwestionowane w toku postępowania przed organami tak pierwszej, jaki drugiej instancji,

3) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez przekroczenie granic kontroli legalności decyzji organów pierwszej i drugiej instancji i wskazanie, iż w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

4) art. 145 § 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 217 § i § 2 pkt 2 oraz 218 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodziły podstawy do wydania skarżącej zaświadczenia, o które się ubiegała.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej “P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Wbrew zarzutom i twierdzeniem skargi, w okolicznościach sprawy, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni norm prawa materialnego, jak również nie uchybił przepisom postępowania w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub: pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeśli chodzi o drugi przypadek, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się jednak może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji.

Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Zaznaczyć należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Organ zaświadcza o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. Treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, że zaświadczenie, jako czynność materialno-techniczna, nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej). W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym (por. wyrok NSA z dnia z 16 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 81/09, [w:] CBOSA). Wskazać w tym miejscu należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 września 2005 r., sygn. II OSK 36/05 (ONSAiWSA 2006/2/64), w którym Sąd stwierdził, że obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. - które urzędowo potwierdza "określone fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu organ, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia".

Skarżąca Spółka skierowała do Wójta Gminy M. żądanie potwierdzenia, w drodze zaświadczenia, że obszar gminy wskazany na rysunku planu – planszy podstawowej planu gminy w skali 1 : 25000, objęty jest zaktualizowanym miejscowym planem zagospodarowania gminy M., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. z dnia 30 grudnia 1996 r., Nr XIX/112/96 (Dz. Urzęd. Woj. Koszalińskiego Nr 5 poz. 22), w zakresie ustaleń istniejących linii 100 kV z pasem ochronnym 50 m (2 x 2,5 m).". Spółka wskazała, że zaświadczenie jest niezbędne w celu uzyskania informacji o przeznaczeniu planistycznym terenu, na którym planuje przebudowę napowietrznej linii elektroetycznej relacji S. – S.. Skarżąca domagała się ustalenia indywidualnego stanu prawnego jej nieruchomości, co wiąże się z rozstrzyganiem o istnieniu albo nieistnieniu uprawnień lub obowiązków właściciela. Trafnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 218 k.p.a. uwzględnienie takiego żądania nie jest możliwe. Konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. pozwolenie na budowę). W niniejszej sprawie organ nie miał zatem żadnych podstaw prawnych aby w uproszczonym postępowaniu (o wydanie zaświadczenia) przeprowadzać interpretację wskazanych przepisów prawa powszechnie obowiązującego jakim jest plan miejscowy. Ponadto zaświadczenie nie jest formą działania organów administracji, w której ustala się treść powszechnie obowiązujących aktów prawnych lub indywidualnych aktów administracyjnych. W przypadku aktów indywidualnych, istnieją ku temu odpowiednie instrumenty prawne - jak np. wyjaśnienie treści decyzji; a w przypadku przepisów powszechnie obowiązujących ich treść podlega publicznemu udostępnieniu. Trzeba mieć na uwadze, że przepisy planu miejscowego - jako aktu prawa miejscowego - stanowią przede wszystkim zbiór norm prawnych i nie mogą być kwalifikowane jako prowadzone przez organ i znajduje się wyłącznie w jego posiadaniu rejestry, ewidencje lub inne dane. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska prezentowanego przez skarżącą Spółkę, że przepisy planu miejscowego stanowią zbiór danych, o których mowa w art. 218 k.p.a. Pojęcie danych będących w posiadaniu organu nie obejmuje sytuacji, kiedy dane te podlegają publicznemu udostępnieniu a ponadto, gdy stanowią wynik oceny prawnej i interpretacji norm prawnych.

Wbrew zarzutom skargi zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że konkretyzacja możliwości realizacji inwestycji na określonym terenie, stanowiąca interpretację przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. w decyzji o pozwoleniu na budowę), zaś okoliczność, czy planowana inwestycja będzie zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, nie należy do kompetencji organu wydającego zaświadczenia, lecz do organu architektoniczno – budowlanego (art. 35 w zw. z art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane).

Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - aktu prawa miejscowego zawierającego normy prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia. Nie ulega również wątpliwości, że - o ile przepis prawa nie zawiera odpowiedniego uregulowania - organ nie może poprzez zaświadczenie dokonywać interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują udostępnienie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez publikację w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym oraz w formie wyrysów lub wypisów z planu, co ma szczególne znaczenie dla ustalenia treści planu dla konkretnej działki. Tryb uzyskania informacji o treści planu miejscowego wskazany w art. 30 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na zasadzie lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a., wyłącza - w zakresie, w jakim istnieje możliwość wydawania wypisów i wyrysów planów miejscowych - możność wydawania w tym zakresie zaświadczeń w trybie art. 217 i art. 218 k.p.a. Analizując wniosek skarżącej stwierdzić należy, że - w istocie - żądano w nim dokonania przez organ wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnej z wykładnią postanowień planu przedstawioną przez stronę. W zaświadczeniu nie dokonuje się natomiast wykładni przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego. Powyższe stanowi również istotną okoliczność przemawiającą za odmową wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie, skarżąca żądała od organu wydania zaświadczenia, które wymagało dokonania pewnych działań interpretacyjnych i ocennych - zwłaszcza co do części graficznej planu. Między organem a skarżącą zaistniał zatem spór co do wykładni przepisów prawa miejscowego. Spór ten nie mógł być natomiast rozstrzygnięty w drodze czynności materialno-technicznej, jaką jest wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych kwestii spornych. Przytoczone okoliczności potwierdzają zatem, że organ nie mógł wydać skarżącej zaświadczenia żądanej treści.

W oparciu o powyższe, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy dokonały oceny przedstawionych faktów i dowodów w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz postanowień k.p.a. oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącą, w toku postępowania, okoliczności. Wskazany zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie daje podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku, albowiem w rozpoznawanej sprawie, Sąd dokonał właściwej weryfikacji legalności zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.