Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 390/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 150, art. 162 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R.S. działając poprzez swojego pełnomocnika złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2014 r. 2014 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił R.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 67.373 zł. Wyżej wymieniona decyzja została doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 4 listopada 2013 r.

W dniu 31 marca 2014r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że skarżący jest zameldowany i stale zamieszkuje pod adresem [...]. W związku z tym, iż utrzymuje się z prac dorywczych przebywa okresowo poza miejscem stałego zamieszkania. Są to jednak okresy na tyle krótkie, iż niemożliwym jest zmiana miejsca zameldowania, czy meldowania się na pobyt czasowy w każdoczesnym miejscu pobytu. Na ul. [...] w okresie doręczania decyzji przebywała jednak matka i siostra, które R.S. prosił o odbiór kierowanej do niego korespondencji. Jednak z uwagi na chorobę matki oraz wyjazdy nie zawsze były one w stanie odebrać kierowana do skarżącego korespondencję. Skarżący nie wiedział o toczącym się postępowaniu z jego udziałem, w związku z czym nie mógł oczekiwać decyzji, jaka zapadła w tej sprawie. O tym, że decyzja została wydana dowiedział się w dniu 21 marca 2014 r. podczas zaznajamiania z aktami sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 13 maja 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że kilku lub kilkunastodniowe wyjazdy nie są samoistną okolicznością wystarczającą do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i nie wykluczają możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, np. poprzez pełnomocnika. Możliwość wystąpienia takich sytuacji została przez ustawodawcę przewidziana i prawnie uregulowana. Adres na który organ doręczał korespondencję, został przez stronę wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym jako adres zamieszkania. Strona potwierdziła to również we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał również, że z wniosku o przywrócenie terminu i z oświadczenia siostry skarżącego wynika wyraźnie, że strona wyznaczyła osoby (matkę i siostrę) do odbierania kierowanej do niego korespondencji pod wskazanym adresem. Organ wskazał, że nie sposób uznać, że okresowe wyjazdy strony w poszukiwaniu pracy były w tym czasie przeszkodą nie do przezwyciężenia.

Na wskazane postanowienie złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęci, iż w sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu z tego powodu, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania; art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że strona nie dochowała siedmiodniowego terminu wynikającego z tego przepisu; art. 150 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcia za zasadne doręczenie przesyłki w ramach tzw. "fikcji prawnej doręczenia" pomimo, iż organ podatkowy miał wiedzę, że skarżący nie zamieszkuje od lat pod wskazanym adresem; art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego oraz przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego; art. 180, 181, 187 w zw. Z art. 229 Ordynacji podatkowej polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie prowadzonego postępowania; art. 120, 121, 122 oraz 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postepowania; naruszenie zagwarantowanych przez Konstytucję podstawowych zasad w tym prawa do sądu.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ skorzystał z art. 150 Ordynacji podatkowej, mimo iż w sprawie istniała możliwość doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi (matce skarżącego). Ponadto organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności związanych z faktycznym sposobem doręczenia przedmiotowej przesyłki. Uznanie, że doręczenie nastąpiło w formie tzw. "fikcji prawnej doręczenia" jest manipulacją.

Strona wskazała, że z postępowania karno-skarbowego prowadzonego przed organem pierwszej instancji wnika, że Komenda Powiatowa Policji informowała organ, iż podatnik od wielu lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do regulacji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] maja 2014 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.

Strona skarżąca w skardze pośrednio kwestionuje skuteczność doręczenia tej decyzji w drodze tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Należy wskazać, że doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej stanowi fikcję prawną polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne mimo, że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Przepis ten ustanawia normę będącą wyjątkiem od zasady głoszącej, że strona postępowania winna mieć zagwarantowaną możliwość faktycznego zapoznania z treścią korespondencji. Doręczenie w tym trybie znajduje zastosowanie dopiero wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia osobie fizycznej, w trybie art. 148 § 1 i art. 149 Ordynacji podatkowej oraz osobie prawnej w trybie art. 151 Ordynacji podatkowej, a więc niemożliwe jest doręczenie korespondencji w taki sposób, by strona postępowania mogła się z nią rzeczywiście zapoznać.

Doręczenie zastępcze w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ma więc na celu umożliwienie prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy strona uchyla się od podejmowania korespondencji i stanowi przejaw dążenia do zapewnienia skuteczności podejmowanych czynności procesowych. Jednakże doręczenie zastępcze w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej obwarowane jest warunkami, które muszą zostać spełnione, by doręczenie takie mogło zostać uznane za skuteczne. W szczególności adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. W stanie faktycznym sprawy chodzi o placówkę pocztową. Wszelkie więc okoliczności związane z doręczeniem winny bezspornie wynikać z pocztowego potwierdzenia odbioru i być potwierdzone podpisem doręczyciela. Pocztowe potwierdzenie odbioru – wobec braku faktycznego zapoznania się z treścią korespondencji przez stronę – odgrywa zasadniczą rolę przy stwierdzeniu skuteczności doręczenia zastępczego.

Sporna przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie organu podatkowego została uznana za doręczoną w dniu 4 listopada 2013r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (§ 1 pkt 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Nie może ulegać wątpliwości, że badanie prawidłowości doręczenia korespondencji we wskazanym trybie musi być oceniane przez pryzmat przewidzianych w art. 150 Ordynacji podatkowej przesłanek. Konieczne jest zatem stwierdzenie, że doręczenie pisma nie było możliwe w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149, adresat był dwukrotnie w odpowiednich odstępach czasu zawiadamiany o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienia te były zamieszczane w wyznaczonych miejscach (oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania, biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję). Dochowanie powyższej procedury pozwala na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia przesyłki z upływem czternastego dnia od chwili zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej.

Niewątpliwie organ podatkowy, aby dokonać doręczenia (czy w trybie art. 148, czy w trybie tzw. fikcji doręczenia) musi dysponować adresem podatnika (miejsca zamieszkania czy miejsca pracy). Dlatego dla umożliwienia organom podatkowym dokonywania doręczeń i zapewnienia sprawności (i możliwości) ich działania ustawodawca przewidział, że również na podatniku spoczywają określone obowiązki. Podstawowym aktem prawnym w przedmiotowym zakresie jest ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U.04.269.2681 j.t. ze zm.). Ustawa ta przewiduje, że podatnik winien wskazać m.in. swoje miejsce zamieszkania i jeżeli zaistnieją ku temu podstawy dokonywać aktualizacji.

Przed wszczęciem postępowania podatkowego dla organu podatkowego podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w prowadzonych rejestrach. Organ doręcza postanowienie o wszczęciu postępowania na wiadomy mu adres zamieszkania bądź w miejscu pracy. Taki sposób działania jest w pełni uprawniony i nie można oczekiwać, że organ podatkowy każdorazowo będzie prowadził postępowanie w celu ustalenia adresu strony.

Obowiązek ustalenia adresu podatnika spoczywa na organie dopiero wówczas, jeżeli poweźmie on wątpliwości co do prawidłowości podanego przez stronę adresu, lub kiedy w ogóle nim nie dysponuje, np. jeżeli doręczenie okaże się nieskuteczne z uwagi na to, że takiego miejsca nie ma (np. znany adres jest fikcyjny) lub przesyłka wróci z adnotacją "adresat wyprowadził się" lub "adresat wyjechał z kraju", bądź też w wyniku poczynionych wyjaśnień okaże się, że podatnik w danym miejscy nie mieszka/ nie pracuje. Wówczas organ zobligowany jest podjąć działania mające na celu ustalenie miejsca zamieszkania. Następuje to m.in. poprzez wystąpienie do innych organów (instytucji), które pozwoliłyby na ustalenie miejsca zamieszkania czy miejsca pracy. A w sytuacji kiedy mimo podejmowanych prób ustalenia adresu zamieszkania czy miejsca pracy organ nie uzyska żadnych wymaganych informacji, to doręczenia dokonywane na ww. adres są nieskuteczne i istnieją podstawy aby uznać, że mamy do czynienia z osobą nieobecną, o której stanowi art. 138 o.p.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można przypisać organom podatkowym działania w warunkach wątpliwości co do adresu strony, które winny uruchomić dalsze działania organów podatkowych w celu ustalenia adresu strony. Z akt sprawy wynika, że organ odwołał się do akt ewidencyjnych. W ocenie Sądu nie istniały żadne podstawy aby uznać te dane za wątpliwe. Korespondencja wysyłana na ten adres wypełniała wymogi art. 150 Ordynacji podatkowej, nie wracała z adnotacjami, które powinny były wzbudzić wątpliwości organu co do miejsca zamieszkania strony. Powoływanie na etapie skargi do Sądu okoliczności, że w aktach postępowania karno-skarbowego jest informacja, że skarżący nie zamieszkuje od wielu lat pod wskazanym adresem jest nieskuteczne, szczególnie kiedy strona sama wskazuje, że adres istniejący w rejestrze urzędowym jest aktualny. Z tego też względu niezasadny jest zarzut, że organy miały wiedzę, że skarżący od wielu lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, wobec czego nie miały podstaw do zastosowania art. 150 Ordynacji podatkowej.

W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zastosowanie powyższej regulacji było uzasadnione. Strona nie zdołała bowiem podważyć któregokolwiek z elementów warunkujących skuteczność doręczenia w świetle art. 150 Ordynacji podatkowej. Na uwzględnienie nie zasługiwały bowiem gołosłowne twierdzenia, że nie próbowano dokonać doręczenia matce skarżącego lub siostrze które to zamieszkiwały pod wskazanym adresem i które skarżący upoważnił do odbioru korespondencji. Przytaczane przez niego okoliczności dotyczące choroby matki czy też jej wyjazdów czy też świadczenia pracy przez Skarżącego w innej miejscowości, w żaden sposób nie dowodziły stanowiska, że dokonano nieprawidłowego doręczenia. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych druku potwierdzenia odbioru (k7 tomu II) wynika, że przesyłka z uwagi na niemożność doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1 pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP w dniu 21 października 2013 r. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 29 października 2013 r.

Do obalenia prawidłowości doręczenia nie może prowadzić fakt istnienia, leżących po stronie adresata, przeszkód utrudniających odbiór zawiadomień. Sam skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu wskazywał, że wspólnie z nim zamieszkująca matka chorowała i często wyjeżdżała. Poza tym oddanie dorosłemu domownikowi może nastąpić wtedy gdy podejmie się on oddania pisma adresatowi. Należy również zwrócić uwagę, że wszystkie przesyłki były doręczane na adres wynikający ze zgłoszenia identyfikacyjnego jakie złożył skarżący. Jednak żadna kierowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do skarżącego przesyłka nie została przez stronę odebrana. W sumie było to 13 przesyłek kierowanych do strony w okresie od połowy stycznia 2013r. do października 2013r. W aktach administracyjnych znajduje się korespondencja jaką organ kierował do skarżącego w tym wezwanie o stawienie się w urzędzie skarbowym w celu doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, protokół z kontroli, postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego i sama decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych. Trudno w takich okolicznościach przyjąć, że skarżący nie miał możliwości zorientować się, że w urzędzie skarbowym toczy się postępowanie i nie spodziewał się decyzji. Ponadto skarżący nie wskazał w jaki sposób dowiedział się o tym że postępowanie się toczyło. Wyjaśnił jedynie, że w dniu 21 marca 2014r. poszedł do urzędu zaznajomić się z aktami postępowania i wtedy zorientował się, że została wydana decyzja. Natomiast nie uważał za stosowne wyjaśnić kiedy zorientował się, że jakieś postępowanie się toczyło.

W sprawie nie było sporne, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony został z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzut skargi, że postanowienie wydano z naruszeniem art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej jest niezrozumiały.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy strona skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, a w rezultacie, czy zasadnie organ drugiej instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do jego wniesienia.

Termin do wniesienia odwołania, określony przepisem art. 223 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest terminem procesowym albowiem określa on termin do dokonania czynności procesowej - wniesienia odwołania. Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym, co powoduje jej bezskuteczność prawną. Przepisy przewidują jednak instytucję procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, tzw. instytucję przywrócenia terminu. Reguluje ją przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiąc, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Analizując zaskarżone postanowienie przez pryzmat powołanych wyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, że organ ten dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeprowadził subsumpcję ustalonych okoliczności faktycznych do przepisów obowiązującego prawa.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu). Zatem o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, CBOSA).

W ocenie Sądu powoływana przez skarżącego okoliczność dotycząca braku wiedzy o prowadzonym wobec niego postępowaniu przez urząd skarbowy nie jest okolicznością nagłą, nieprzewidywalną i niezależną od woli strony. Ponadto w ocenie Sądu należyte dbanie o swoje interesy winno stronę skłonić do podjęcia działań mających na celu wyjaśnienie czego dotyczyła kierowana do niego korespondencja z urzędu. Trudno uznać, aby w sytuacji krótkotrwałych wyjazdów na jakie powołuje się skarżący nie zorientował się on, że w okresie od stycznia 2013 r. do października 2013 r. organ podatkowy wysyła do niego korespondencję, tym bardziej, że jak wskazał pod tym samym adresem przebywała jego matka i siostra. Oznacza to, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu na postawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, organ podatkowy zasadnie uznał, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą stanowić podstawy do uznania, że strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu a tym samym zasadnie odmówił jego przywrócenia.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.