Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 235/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 8 art. 8a
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.
article: art. 6
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 6 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA: Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Fundacji "A" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej – Fundacji "A" z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy D., decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 i 6 oraz art. 8a ust. 3 ustawy z dnia 13.września 1996r. - o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., nr 236, poz. 2008 ze zm.) oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz. U. z 2003r., nr 106, poz.1002 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Fundacji A z siedzibą w W., w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt w Gminie D., w miejscowości S., przy ul. A 108, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], odmówił zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt pod wyżej wskazanym adresem.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż wskazana wyżej działka znajduje się na terenie nie przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie, bowiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz, Woj. [...] z [...] nr [...], poz. [...]ze zm.), jest to teren o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodowo - mieszkaniową jednorodzinną, z ogrodami oraz zabudowę związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (oznaczony jako C4RM), a zatem prowadzenie działalności we wskazanym przez wnioskodawcę zakresie, zdaniem organu, nie jest dopuszczalne.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Fundacja A z siedzibą w W., zarzucając naruszenie przepisu art.77 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dotyczących zakresu działania Fundacji. W dalszej części uzasadnienia strona odwołująca się wskazała, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D., zgodnie z którym sporny teren, nie jest przeznaczony jako obszar prowadzenia działalności gospodarczej. Podmiot odwołujący się nie zgodził się z wyrażonym przez organ pierwszej instancji poglądem, że Fundacja prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2.lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., nr 155, poz. 1095 ze zm.). Zdaniem Fundacji jest to nieporozumienie, bowiem powinna być ona traktowana jako organizacja pozarządową, którą obowiązuje rozumienie pojęcia działalności gospodarczej, zgodnie z ustawą z dnia 24.kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. nr 96, poz. 873 ze zm.). W związku z tym zaś, iż fundacje nie są podmiotami działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie można w stosunku do nich stosować art. 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 oraz 8a ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a jedynie ustawę o ochronie zwierząt. Przepis art. 11 ust. 4 tejże ustawy nie wymaga natomiast zezwolenia dla organizacji społecznej o statutowym celu działania, polegającym na zapewnieniu opieki bezdomnym zwierzętom na prowadzenie schroniska dla zwierząt ze strony organów samorządu terytorialnego, mówi bowiem jedynie o porozumieniu między nimi.

Kończąc odwołująca się Fundacja podniosła, że plan zagospodarowania przestrzennego nie ma zastosowania w odniesieniu do działań Fundacji, polegających na ochronie zwierząt, wynikających ze statutu organizacji, oraz ustawy o ochronie zwierząt i ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium wyjaśniło, że obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności, polegającej na prowadzeniu schroniska dla bezdomnych zwierząt wynika z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stosownie bowiem do wspomnianego przepisu, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wymagane jest uzyskanie zezwolenia, którego w myśl art. 7 ust. 6 cyt. ustawy udziela w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług. Organ odwoławczy wskazał również, że jednocześnie w treści art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt przewiduje się, iż organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą zapewniać bezdomnym zwierzętom opiekę i w tym celu prowadzić schroniska dla zwierząt w porozumieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego. Zatem, zdaniem Kolegium, ocena zasadności rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez organ pierwszej instancji oraz zarzutów podniesionych przez skarżącą wymaga uprzedniego ustalenia wzajemnej relacji pomiędzy art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt a art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W obydwu przepisach mowa jest o prowadzeniu jednakowej działalności a mianowicie o prowadzeniu schronisk dla bezdomnych zwierząt z tą wszakże różnicą, iż w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podmiotem prowadzącym takie schronisko ma być przedsiębiorca, zaś w art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt mowa jest o organizacji społecznej, której celem statutowym jest działanie na rzecz ochrony zwierząt. W opisanych przypadkach, warunkiem prowadzenia schroniska jest uzyskanie odpowiednio: zezwolenia wydawanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce świadczenia usług w formie decyzji administracyjnej albo porozumienia zawieranego z właściwymi organami samorządu terytorialnego.

Kolegium wywiodło z powyższego, że jeśli organizacja społeczna, zamierzająca prowadzić schronisko dla bezdomnych zwierząt jest również przedsiębiorcą, to podlega ona także regulacji art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a nie tylko art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt. Zatem, w ocenie organu II instancji, Fundację A należy uznać za przedsiębiorcę, bowiem działalność polegająca na prowadzeniu schroniska nie jest działalnością nieodpłatną a za zwierzęta umieszczane w schronisku Fundacja pobiera wynagrodzenie od gmin, z terenu których przekazywane są do niej zwierzęta, czyli wykonuje czynności mieszczące się w szeroko rozumianej definicji działalności gospodarczej. Niezależnie od tego Kolegium zwróciło uwagę, iż statut Fundacji A przewiduje w § 26 prowadzenie działalności gospodarczej w celu służącym realizacji jej celów statutowych, co potwierdza jej status jako przedsiębiorcy..

Odnosząc się do kwestii dopuszczalności uwzględniania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D. przy ocenie wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przepisy ustawy nie określają warunków udzielania zezwolenia na prowadzenie przedmiotowych schronisk, a od 1.sierpnia 2009r. kompetencje w tym zakresie posiadają rady gmin, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mają określić wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i 4. Rada Miejska w D. takiej uchwały jeszcze nie podjęła. Nie znaczy to jednak, że brak jest jakichkolwiek warunków, od których spełnienia zależeć winno udzielenie zezwolenia. Organ udzielający zezwolenia musi m.in. brać pod uwagę, iż prowadzenie schroniska zawsze wiąże się z jakimiś konkretnym miejscem wykonywania usług, przez co organ ten winien uwzględniać również przepisy, określające przeznaczenie terenu. Należy tu wskazać art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w myśl którego kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ustala przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 cyt. ustawy).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma charakter prawa miejscowego, a zatem na terenie jego obowiązywania wiąże wszystkie podmioty bez wyjątku, zarówno publiczne jak i prywatne. Przedmiotowe schronisko ma być prowadzone w miejscowości S., w gminie D. Dla nieruchomości, na której ono się znajduje zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D. są takie, że teren oznaczony jest symbolem C4RM, dla którego przeznaczenie podstawowe to zabudowa zagrodowa - mieszkaniowa – jednorodzinna z ogrodami oraz zabudowa związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zdaniem Kolegium, urządzenie i prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt w żaden sposób nie wiąże się z ustalonym przez plan miejscowy przeznaczeniem terenu położnego przy ul. a 108 w S. i w związku z powyższym organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wydania zezwolenia Fundacji A na prowadzenie takiego schroniska.

Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na powyższą decyzję wniosła Fundacja A, powtarzając zarzuty, podniesione w treści odwołania. W uzasadnieniu wskazała ponadto, że z analizy wszystkich przepisów rozdziału 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wynika, że przedmiotem badania organu jest konkretne umiejscowienie schroniska. Brak jest natomiast uchwały Rady Miasta i Gminy D., dotyczącej wymagań jakie ma spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju działalności. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, brak jest uprawnienia do badania przez organ okoliczności, wykraczających poza przepisy rozdziału 4 ustawy. Fundacja składając wniosek nie miała obowiązku wskazywania konkretnego miejsca usytuowania schroniska. Wobec tego, w ocenie skarżącej, przyjęcie przez organy obu instancji poglądu, iż przy rozpatrywaniu wniosku w ramach art. 7 ustawy należy brać pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego jest nieuprawnione i prowadzi do niewłaściwego zastosowania tych przepisów.

Ponownie wskazując na niedostatki postępowania wyjaśniającego, związanego z charakterem prowadzonej przez siebie działalności, skarżąca wskazała, iż jest to działalność popierana i akceptowana przez Państwo, służąca celom publicznym, takim jak ochrona przyrody, ochrona zwierząt, zachowanie czystości, zapewnienie bezpieczeństwa. Fundacja jako organizacja społeczna nie prowadzi działalności w celu uzyskania zysku, gdyż wszystkie dochody przeznaczone są na działalność statutową, co odróżnia ją od typowych przedsiębiorców, prowadzących działalność w celach zarobkowych. Pobieranie opłat ma służyć zapewnieniu utrzymania Fundacji schroniska, zakup leków, szczepionek, sprzętu, żywności dla zwierząt. Nie oznacza to, że Fundacja działa dla zysku. W tych warunkach automatyczne zrównanie Fundacji z innymi przedsiębiorcami jest nieuprawnione i poprzez formalizm doprowadza do zatarcia pożytecznych publicznie aspektów działania Fundacji i celów, jakie ma realizować.

Odnosząc się natomiast do zapisów planu skarżąca wskazała, iż w jej ocenie, nie stoją one w sprzeczności z prowadzeniem schroniska. Przewidują bowiem hodowlę zwierząt, która nierzadko jest bardziej uciążliwa niż funkcjonowanie na danym terenie schroniska. Podkreśliła ponadto, iż teren planowany dla funkcjonowania schroniska jest położony z dala od zabudowań mieszkalnych i jako taki eliminuje ewentualne niedogodności dla terenów sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6.maja 2010r. skarżąca podniosła dodatkowo, iż w świetle uzyskanych w dniu 4.maja 2010r. w Urzędzie Miasta i Gminy D. informacji, działka nr [...], na której zamierza prowadzić schronisko, położona jest poza granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek częściowo jedynie z powodu zarzutów, podniesionych w jej treści.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 120 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza normy przepisy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 13.września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ((tekst jednolity Dz.U. nr 236 z 2005r., poz. 2008 ze zm.), w szczególności zaś jej art. 7 i następne, określające warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług, określone w rozdziale 4. Za trafne uznać należy bowiem stanowisko, iż skarżąca Fundacja jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2.lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U. nr 155 z 2007r., 1095 ze zm.) , albowiem wynika to z rozdziału V jej statutu, przewidującego zarówno możliwość prowadzenia działalności gospodarczej (§ 26) jak sposób przeznaczenia uzyskiwanych zeń dochodów (§ 27). Skoro zatem skarżąca Fundacja osiąga dochód z wykonywanej działalności, to prowadzi działalności gospodarczą i wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ustawy i utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Tym samym też niezasadne są te spośród zarzutów skargi, które odwołują się do regulacji, zawartej w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz.U. nr 106 z 2003r., poz. 1002 ze zm.), wskazując na wyłączenie z obowiązku uzyskania zezwolenia.

Zgodnie zatem z treścią art.7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Rada gminy winna przy tym określić w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie stosownego zezwolenia (art. 7 ust. 3 powołanej uchwały).

Po myśli art. 8 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia wójt, burmistrz lub prezydent miasta może:

1. wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie, jednak nie krótszym niż 14 dni, brakującej dokumentacji, poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem,

2. dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem.

Oznacza to po pierwsze, iż wyłączne kompetencje do określenia wymagań, jakie spełniać winien przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt posiada rada gminy, po wtóre, iż kompetencje organu gminy właściwego do podjęcia decyzji o udzieleniu zezwolenia sprowadzają się do ustalenia i ewentualnego sprawdzenia czy przedsiębiorca spełnia warunki, określone przepisami prawa, wymagane dla wykonywania działalności, objętej zezwoleniem.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż Rada Miasta i Gminy D. nie podjęła uchwały, określającej wymagania, jakie powinien spełnić przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt. Oznacza to, że brak jest przepisów prawa miejscowego tj. obowiązującego lokalnie, które określałyby wspomniane wymagania w sposób szczegółowy. Tym samym więc uprawnienia Burmistrza D. ograniczały się jedynie do sprawdzenia czy wnioskodawca spełniał warunki przewidziane przepisami powszechnie obowiązującymi do prowadzenia danego rodzaju działalności. Zgodnie z treścią art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Organ administracji publicznej nie może żądać ani uzależnić swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa.

Wszelkie ograniczenia zasady wolności w prowadzeniu działalności, choć dopuszczalne w drodze zapisu ustawowego ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), mają przy tym charakter wyjątku i muszą być rozumiane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Nie można zatem ich istnienia dorozumiewać czy domniemywać, bądź przyjmować np. w drodze analogii. Uznaniowość decyzji administracyjnej może być wyprowadzona jedynie na podstawie argumentacji mającej oparcie w przepisach regulujących zasady wydawania konkretnego rozstrzygnięcia, a nie ogólnych postulatów formułowanych z uwagi np. na cele danej ustawy. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjno z dnia 12.kwietnia 2006r., sygn.akt II GSK 23/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 209721)

Oznacza to po pierwsze, iż zezwolenie na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt dotyczy obszaru działalności niekoniecznie zaś konkretnie wskazanej nieruchomości, po wtóre uzależnienie jego udzielenia od zapisów planu miejscowego, określającego przeznaczenie terenu, na którym planowania działalność ma być prowadzona stanowi naruszenie przepisów art. 7 i 8a ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach w zw. z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Abstrahując już bowiem od niewykazania w sposób dostateczny, iż nieruchomość, położona w miejscowości S., przy ul. A 108 istotnie położona jest na obszarze, objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wykluczającym możliwości prowadzenia tego rodzaju działalności (załączony do akt sprawy wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sytuuje działkę nr [...] poza obszarem objętym planem), podkreślenia wymaga, iż wobec braku stosownej uchwały Rady Miasta i Gminy D., sprawdzeniu podlegało jedynie czy przedsiębiorca spełnia warunki, wykonywania działalności objętej zezwoleniem (art.8 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Kwestia zaś ewentualnego urządzenia schroniska na nieruchomości położonej na terenie o innym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub też w razie jego braku – bez stosownej decyzji o warunkach zabudowy, stanowić może co najwyżej podstawę do podjęcia stosownych działań w trybie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. nr 80, poz.717 ze zm.). (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.stycznia 2009r., sygn.akt II OSK 6/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

Z uwagi zaś na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonania, na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na postawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu.

Prowadząc ponownie postępowanie organy winny poczynić stosowne ustalenia, konieczne dla rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji o udzielenie zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt z uwzględnieniem zawartych powyżej poglądów prawnych.

m.o.