Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1229/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.P.-L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2006r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazu skroplonego oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.P.-L. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu skroplonego za kwiecień 2006 r.

Decyzja ta wydana została na tle następującego stanu faktycznego:

W wyniku postępowania kontrolnego, poprzedzonego kontrolą podatkową, prowadzonego wobec PHH L M.P. – L. ustalono, iż skarżąca w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] września 2007 r. dokonywała nabyć wewnątrzwspólnotowych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Przedmiotem transakcji był gaz płynny nabywany w firmie: S GmbH, miejsce załadunku: [...] oraz E GmbH Co.KG. Przy załadunku gazu wystawiano administracyjne dokumenty towarzyszące ADT, które stanowiły podstawę przyjęcia gazu w miejscu wyodrębnionym dla zarejestrowanego handlowca ([...] przy stacji LPG). Ustalono także, że oprócz zakupu gazu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, firma skarżącej również w S GmbH kupowała gaz księgowany jako "zakup Niemcy", który według wyjaśnień skarżącej, obłożony był niemieckim podatkiem akcyzowym i przeznaczany na sprzedaż na terenie Niemiec dla prywatnych odbiorców.

Odnośnie miesiąca kwietnia 2006 r. ustalono, że miało to miejsce w następujących przypadkach:

• w dniu [...] kwietnia 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 18:41 – 19:32,

• w dniu [...] kwietnia 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 16:04 – 16:48,

• w dniu [...] kwietnia 2006 r. (nr rachunku [...]) zestaw samochodowy [...] załadunek w godz. 18:28 – 19:14.

Pomimo wezwania, strona nie przedłożyła dokumentów transportowych dotyczących przewozu gazu płynnego z zapłaconą akcyzą (np. CMR, UDT), czy innych dokumentów potwierdzających sprzedaż dla odbiorców niemieckich gazu płynnego zakupionego w firmie S GmbH (np. umowy na dostawę gazu do zbiorników przydomowych, zamówienia, potwierdzenia odbioru, przelewy bankowe).

Z wydruków przekroczeń granicy państwowej w [...] przez ciągniki siodłowe oraz przyczepy, będących własnością PHH "L", otrzymanych z Wydziału Granicznego Oddziału Straży Granicznej wynika zaś, że: w dniu [...] kwietnia 2006 r. zestaw samochodowy [...] o godz. 17:45 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 20:12 wjechał do RP; w dniu [...] kwietnia 2006 r. zestaw samochodowy [...] o godz.13:55 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 17:35 wjechał do RP; w dniu [...] kwietnia 2006 r. zestaw samochodowy [...] o godz. 17:16 wyjechał z RP przez drogowe przejście graniczne w [...], po czym o godz. 19:51 wjechał do RP.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego, świadczy to jednoznacznie o tym, że zakupiony w dniach [...] kwietnia 2006 r. w Republice Federalnej Niemiec gaz płynny z akcyzą zapłaconą na terenie Niemiec w łącznej ilości 58.240 kg skarżąca

w rzeczywistości przemieściła na terytorium kraju, nie wypełniając obowiązków określonych w art. 55 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a nie, jak twierdzi, sprzedała na terenie Niemiec.

Ustalenia te odzwierciedlenie znalazły w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r.,

w której Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2006 r. w kwocie 40.477 zł.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania bezspornie wykazano, iż doszło do przemieszczenia z terytorium Niemiec na terytorium Polski partii gazu płynnego.

Rozpoznając skargę na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt l SA/Go 307/09 uchylił zaskarżoną decyzję uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej przed upływem wyznaczonego siedmiodniowego terminu oraz zarzut naruszenia art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Sąd wskazał, że skarżąca wnosząc o przeprowadzenie dowodu m. in. z zeznań funkcjonariuszy straży celnej, jak również dowodów które doprowadziłyby do ustalenia okoliczności sporządzenia list kontrolnych ADR, które zostały oddalone, zmierzała do podważenia dokumentu urzędowego sporządzonego przez straż graniczną. Wbrew ocenie organu odwoławczego, dowód ten był ściśle związany z przedmiotem postępowania, a nadto zmierzał do wykazania tezy odmiennej od wykazanej za pomocą dowodu z tychże list kontrolnych, według której skarżąca nie wwoziła gazu na teren RP, bowiem gaz ten został sprzedany na terenie Niemiec. Z tego też względu, w ocenie Sądu, dowód ten winien być przez organ podatkowy przeprowadzony przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W wyniku powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej

uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż koniecznym stało się, stosownie do zaleceń WSA, przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w toku którego należało między innymi przesłuchać funkcjonariuszy Straży Granicznej na okoliczność konkretnych przejazdów, a w dalszej kolejności ewentualnie przeprowadzić dowody w zakresie sprzedaży spornego gazu na terytorium Niemiec.

Naczelnik Urzędu Celnego, po wykonaniu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim oraz organu drugiej instancji, w dniu [...] lutego 2011 r. ponownie wydał decyzję określając firmie Przedsiębiorstwo "L" M.P. – L. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2006 r. w wysokości 40.477 zł.

Z uzasadnienia wynika, że generalnie organ uznał, iż skarżąca zakupując skroplony gaz z zapłaconą akcyzą w Rafinerii nie sprzedawała go dla odbiorców na terytorium Niemiec, lecz przemieszczała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonując tym samym nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Uzasadniając zajęte stanowisko wskazał, między innymi, że za nieprawdopodobną

i nielogiczną uznano wersję działań skarżącej, na którą składał się przejazd z Polski do Rafinerii w Niemczech pustego zestawu ciągnik - cysterna, zamiana cysterny na niemiecką i jej zatankowanie gazem przy użyciu karty chipowej cysterny polskiej, powrotna zamiana cystern, powrót do Polski cały czas pustej cysterny, która przyjechała do Niemiec z kraju i sprzedaż w Republice Federalnej Niemiec zakupionego tam gazu przy użyciu niemieckiego zestawu ciągnik - cysterna. Wskazał, że procederu tankowania gazu do cysterny innej, aniżeli do tej wykazanej w dokumentach związanych z załadunkiem nie potwierdziła także firma S GmbH. Proceder przewozu gazu skroplonego z niezgodnymi dokumentami jego przewozu (dokumenty wydane zostały dla cysterny polskiej podczas gdy, jak wskazywała strona, tankowana była cysterna niemiecka) jest nie tylko sprzeczny z przepisami dotyczącymi przewozu drogowego wyrobów niebezpiecznych, ale także niesie ze sobą liczne niebezpieczeństwa.

Podkreślił również, że potwierdzeniem przyjętej przez niego tezy, bez wątpienia są także zeznania funkcjonariuszy Straży Granicznej, sporządzających listy kontrolne. Oświadczyli oni jednoznacznie, że cysterny użytkowane przez skarżącą po zakupie

i zatankowaniu gazu w niemieckiej rafinerii wjechały do kraju wypełnione ładunkiem,

a nie, jak twierdzi skarżąca, puste. Skarżąca zaś, w toku prowadzonego postępowania nie przedłożyła żadnych wiarygodnych i materialnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia, dowodów wskazujących chociażby domniemanych nabywców gazu na terenie Niemiec, okoliczności i dowody jego sprzedaży.

Nadto, opinia biegłego sporządzona na podstawie analizy wykresówek tachografów pojazdów użytkowanych przez firmę Przedsiębiorstwo "L" M.P. – L. w okresie od [...] maja 2004 r. do [...] grudnia 2005 r. oraz od [...] stycznia 2006 r. do [...] lutego 2007 r. wykluczyła możliwość wykonania czterech manewrów tj. wczepienie polskiej naczepy i zaczepienie niemieckiej oraz wyczepienie po zatankowaniu gazu niemieckiej naczepy i ponowne zaczepienie polskiej.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 180, art. 187, art. 188

i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności

w sprawie i bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności niezwykle istotnych do rozstrzygnięcia sprawy bądź nieprawidłowe ustalenia co do udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, jak również naruszenie przepisów materialnych tj. art. 2 ust. 11 i art. 55 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym. Podniosła także, iż na mocy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej doszło w niniejszej sprawie do przedawnienia z dniem 1 stycznia 2010 r. spornych zobowiązań.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r.

W motywach rozstrzygnięcia podzielił stanowisko organu I instancji, iż Przedsiębiorstwo "L" M.P.-L., zakupując skroplony gaz z zapłaconą akcyzą w Rafinerii, nie sprzedawało go dla odbiorców na terytorium Niemiec, lecz przemieszczało na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonując tym samym nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Argumentując powyższe, podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu przeprowadzono przesłuchania świadków na okoliczność przejazdu samochodów skarżącej przez drogowe przejście graniczne. Fakt, iż przedmiotowe pojazdy skarżącej wjeżdżały na teren RP z ładunkiem został potwierdzony przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. W toku tych przesłuchań potwierdzili oni zapisy w w/w listach kontrolnych dokumentujących przejazd pojazdów z ładunkiem.

Zaznaczył również, że organy obu instancji nie kwestionują tego, iż skarżąca mogła dokonywać obrotu handlowego na terenie Niemiec i z tego tytułu dokonywała rozliczeń z niemieckim urzędem skarbowym, jednakże zgromadzone dowody (a w szczególności listy kontrolne i zeznania funkcjonariuszy Straży Granicznej) świadczą o fakcie przemieszczenia spornych partii towaru na terytorium RP. Ponieważ zaś doszło

do przemieszczenia towaru na terytorium RP, to tym samym koniecznym było opodatkowanie tego faktu.

Organ zwrócił też uwagę, na wydruk przekroczeń granicy państwowej w [...] przez ciągniki siodłowe oraz przyczepy, należące do PHH "L", otrzymany z Wydziału Granicznego Oddziału Straży Granicznej. Jego analiza w porównaniu z zestawieniem załadunków gazu skroplonego w Rafinerii wyklucza możliwość jego sprzedaży na terytorium Niemiec.

Dyrektor IC w wyniku analizy całości materiałów podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji, że doszło do przemieszczenia gazu płynnego z zapłaconą akcyzą na terytorium kraju przez firmę skarżącej. Potwierdzeniem tego są listy kontrolne,

w których każdorazowo stwierdzono dokładnie taką samą ilość towaru, jaką załadowano około godzinę wcześniej w rafinerii, a który to dokument, a więc

i prawdziwość danych w nim zawartych potwierdzali kierowcy, którzy mieli pełną świadomość tego, czy przewożą towar, czy też jadą "na pusto".

Organ odwoławczy za chybiony więc uznał zarzut naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Jako niezasadny ocenił również zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od lipca 2004 r. do listopada 2005 r. oraz ewentualnego zobowiązania za grudzień 2005r. Wskazał, że wszczęcie przez Prokuraturę Okręgową śledztwa w sprawie dotyczącej narażenia na uszczuplenie podatku akcyzowego oraz podatku VAT poprzez nieujawnienie wprowadzenia do obrotu gazu płynnego przez M.L. przerwało, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia spornego zobowiązania, zatem do jego przedawnienia nie doszło.

W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. naruszenie przepisów procedury podatkowej:

a) art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności niezwykle istotne do rozstrzygnięcia sprawy,

b) art. 191 Ordynacji podatkowej przez nieprawidłowe ustalenia co do udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych,

2. naruszenie przepisów materialnych:

art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 2 ust. 11 oraz art. 54 i art. 55 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, przez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca w opisanych w zaskarżonych decyzjach okolicznościach dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu skroplonego zakupionego z zapłaconą akcyzą na potrzeby prowadzonej na terenie kraju działalności gospodarczej, oraz że po jej stronie w takich okolicznościach powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu, skarżąca ponownie zarzuciła organom bezzasadną odmowę przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez nią dowodów, zaś na etapie postępowania odwoławczego organowi II instancji odmowę ich przeprowadzenia

w ramach rozprawy administracyjnej. Swą odmowę organy motywowały tym, że zebrany materiał dowodowy jest całkowicie wystarczający, kiedy w rzeczywistości,

w jej opinii, organy podatkowe swoje stanowisko w tym względzie oparły jedynie na dwóch dokumentach tj. notach spedycyjnych i listach kontrolnych ADR, które przez cały okres postępowania strona skarżąca podważała wskazując wątpliwości zarówno co do ich znaczenia, jak i sposobu sporządzenia. Przykładem jest chociażby odczyt tarczek tachografów, który wykazuje, że postój pojazdów należących do firmy M.P.-L. na granicy trwał od 1 do 5 minut, uniemożliwiając tym samym funkcjonariuszom celnym dokonanie rzetelnej kontroli samego pojazdu, jak i jego dokumentów.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pamiętać przy tym należy, że sprawa była już poprzednio rozstrzygana przez tut. Sąd i zastosowanie ma regulacja z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zatem sąd, dokonując ponownej kontroli, jest zobowiązany do zbadania w pierwszej kolejności, czy zostały przez organ wykonane jego wskazania.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Ich rozpatrzenie należy zatem rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody daje podstawę do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny.

Punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. W ocenie Sądu, uznać należy, że został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, zgodnie

z normami art. 281 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a następnie w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji i organem odwoławczym, z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i nast. cyt. ustawy oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów, jak też respektowania uprawnień stron, zgodnie z art. 180 i nast. Ordynacji podatkowej. Sąd uznaje również, że zostały wykonane wskazania jego wskazania, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

Organ pierwszej instancji przeprowadził szereg dowodów zarówno z dokumentów, jak i z zeznań świadków, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie i uwzględnił wskazania Sądu.

Organy podatkowe obu instancji dokonały następnie wszechstronnej oceny zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego, we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, przekonująco eksponując istnienie dostatecznych podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena, nie była oceną dowolną, tylko spełniającą wymogi z art. 191 Ordynacji podatkowej, opartą na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego.

Według Sądu, organy podatkowe prawidłowo także dokonały subsumcji przepisów prawa materialnego w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne uznając, że Przedsiębiorstwo "L" M.P.-L. w okresie od stycznia 2006 r. do lutego 2007 r., zakupując skroplony gaz z zapłaconą akcyzą, przemieszczało go z obszaru Republiki Federalnej Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca dokonywała tym samym nabycia wewnątrzwspólnotowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Należy przy tym zaznaczyć, że powyższe ustalenia dotyczą gazu pochodzącego jedynie ze spornych jego partii. Organy w żadnym razie nie negowały faktu, że skarżąca w Niemczech gaz w ogóle sprzedawała.

Bez wątpienia potwierdzeniem przyjętego stanowiska organów podatkowych są listy kontrolne sporządzone przez funkcjonariuszy straży granicznej na okoliczność przeprowadzenia kontroli przewozu towarów niebezpiecznych, jaki miał miejsce [...] kwietnia 2006 r. Każdorazowo stwierdzono wówczas dokładnie taką samą ilość towaru, jaką załadowano około jednej godziny wcześniej w Rafinerii (według danych z not spedycyjnych). Zeznania tych funkcjonariuszy stanowiły potwierdzenie zapisów na listach kontrolnych dokumentujących przejazd pojazdów z ładunkiem. W zeznaniach oświadczyli oni jednocześnie, że wyżej wymienione listy zostały sporządzone na podstawie dokumentów przedstawionych przez kierowców, jak i kontroli pojazdów, a listy były podpisywane przez kierowców.

Odnosząc się zaś do próby podważenia przez skarżącą zeznań funkcjonariuszy celnych przez wskazanie, że krótki czas postoju pojazdu na granicy nie pozwalał na dokonanie ustaleń ujawnionych w listach kontrolnych, Sąd pragnie zauważyć, że strona nie czyni tego skutecznie. Ponadto, pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. oświadczył m.in., że nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania karnego wobec tych funkcjonariuszy, co zdaniem Sądu należało zrobić w sytuacji, gdy zarzuca się im sporządzenie dokumentu zawierającego nieprawdziwe dane.

W zdecydowanej sprzeczności z ustaleniami organu w zakresie przemieszczenia gazu na terytorium Polski stoją wyjaśnienia skarżącej i jej małżonka R.L. o napełnianiu w rafinerii gazem skroplonym cysterny innej aniżeli ta, która została opisana w nocie spedytorskiej potwierdzającej załadunek gazu. Według małżonków L. miało to polegać na wysyłaniu do Niemiec po gaz, przeznaczony do sprzedaży na terenie Niemiec, zestawu z polską naczepą - cysterną, odłączeniu jej przed wjazdem na teren rafinerii i podłączeniu cysterny wynajętej od niemieckiego przewoźnika, a następnie odłączeniu naczepy niemieckiej i ponownym podłączeniu polskiej, która cały czas pozostawała pusta, w celu powrotu do kraju. Trafnie, w opinii Sądu, wyjaśnienia te zostały uznane przez organy podatkowe za niewiarygodne i nielogiczne, zaś proceder ten nie tylko za nieekonomiczny, ale i sprzeczny z prawem. Powyższych wyjaśnień nie potwierdziła także opinia biegłego powołanego przez Prokuraturę Okręgową, który po dokonaniu analizy i opisu 62 tarczek tachografów dotyczących przejazdów pojazdów użytkowanych przez firmę skarżącej w okresie od [...] maja 2004 r. do [...] grudnia 2005 r. oraz 14 tarczek dotyczących przejazdów w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] lutego 2007 r. kategorycznie wykluczył wykonanie przez pojazd czterech manewrów, tak jak twierdziła skarżąca, a mianowicie: odczepienie jednej naczepy, zaczepienie drugiej, manewry związane z podjeżdżaniem pod załadunek, następnie odczepienie i ponowne zaczepienie pierwszej z cystern. Trudno przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że opinia biegłego jest ukierunkowana na zdyskredytowanie jej wyjaśnień czy też pomija zapisy na tarczkach potwierdzające przedstawioną przez nią wersję działań, kiedy w rzeczywistości każdy przypadek, w których biegły zaobserwował zapisy świadczące o wykonaniu przez ciągnik siodłowy ruszenia z prędkością manewrową, uznał, że "mogą to być ruszenia związane z odczepianiem lub zaczepianiem naczepy - cysterny", "mogą być to ruszenia związane ze zmianą naczepy", działając tym samym na korzyść strony.

Podkreślić przy tym należy, że organy podatkowe przyjmując takie stanowisko

w sprawie, opierały się w tym względzie na notach spedycyjnych, listach kontrolnych ADR oraz na zeznaniach powołanych w toku prowadzonego postępowania świadków

- funkcjonariuszy straży granicznej, którzy potwierdzili zapisy na listach kontrolnych.

Nie ulega wątpliwości, że listy kontrolne sporządzone przez funkcjonariuszy

straży granicznej na okoliczność przeprowadzenia kontroli przewozu towarów niebezpiecznych są dokumentami urzędowymi, ponadto były podpisywane przez kierowców, którzy mieli świadomość czy przewożą towar, czy też jadą z pustą przyczepą. Kierowcy w swoich zeznaniach nie kwestionowali złożonych podpisów.

Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nawet jednak i taki dokument może być kwestionowany wszelkimi innymi dowodami, bowiem § 3 tego artykułu nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przepisy prawa nie przewidują w tej materii żadnych ograniczeń.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić jednak należy, że żadne czynności dowodowe przeprowadzone w toku postępowania w efekcie nie podważyły wiarygodności oraz mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, strona skarżąca na potwierdzenie odmiennych swoich tez, nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów. Gołosłowne i niekiedy wzajemnie sprzeczne wyjaśnienia skarżącej i jej małżonka, w ocenie Sądu, w najmniejszym nawet stopniu nie doprowadziły do zdyskwalifikowania treści dokumentu urzędowego. Ponadto nie jest zrozumiałe postępowanie skarżącej, która nie podjęła skutecznych działań mających na celu wyjaśnienie, jej zdaniem, nieprawdziwych danych zawartych w listach kontrolnych.

Prawidłowe było też przyjęcie przez organy, że do obalenia dowodu z dokumentu urzędowego nie mogła przyczynić się także opinia Laboratorium D, sporządzona dla wybranych 10 tarczek tachografów, skoro nie został w tej opinii jednoznacznie stwierdzony rodzaj manewrów pojazdu. W żadnym razie mocy dowodowej zapisów na listach kontrolnych ADR nie podważyły także przedstawione przez M.P. – L. "odnalezione" dokumenty sprzedaży gazu płynnego na terenie Niemiec, przedstawione jako odpowiedniki polskich rachunków z kas fiskalnych, nie zawierające danych osobowych i adresowych nabywców. Jak trafnie bowiem zauważyły organy podatkowe, brak było jednoznacznego powiązania przedłożonych pokwitowań z transakcjami dotyczącymi spornych partii gazu. Skoro zatem udowodniono, że gaz zakupiony w dniach [...] kwietnia 2006 r., został wwieziony do Polski, to ten sam gaz nie mógł być sprzedany w Niemczech.

Jak już wcześniej wskazano, Sąd, tak jak i organy podatkowe, w żadnym razie nie kwestionuje, że skarżąca w ogóle dokonywała sprzedaży gazu na terenie Niemiec, zatem pokwitowania te mogły dotyczyć transakcji z innym gazem.

Powyższe, w ocenie Sądu, zasadnym czyni uznanie, że M.P. –L. w ramach prowadzonej działalności PHH "L" nabyte na terenie Wspólnoty, na podstawie faktur zakupu, 58.240 kg gazu skroplonego z akcyzą zapłaconą na terytorium państwa członkowskiego w kwietniu 2006 r. przemieściła na terytorium Polski. Dokonała zatem wewnątrzwspólnotowego nabycia wyroby akcyzowego, a ponieważ w związku z tym nabyciem nie dopełniła jednocześnie warunków określonych w art. 55 ustawy o podatku akcyzowym, Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie, w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił w drodze decyzji podatkowej zobowiązanie podatkowe z tego tytułu.

Jednocześnie za prawidłowe uznać należy określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż przedmiotowy gaz płynny skarżąca przywożąc do kraju własnymi środkami transportu otrzymała w dniu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. przywozu do kraju. Prawidłowo określono także podstawę opodatkowania, przyjęto właściwą stawkę podatku oraz wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu nie doszło przy tym, wbrew twierdzeniom skarżącej, do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego, które mogłoby skutkować uchyleniem wskazanej decyzji, czy choćby nawet stwierdzeniem wydania jej

z naruszeniem prawa.

Mając na względzie powyższe, wobec niestwierdzenia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a więc i uznania zasadności skargi, na postawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Barbara Rennert ( - ) Alina Rzepecka