Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1612/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5, pkt 7,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1612/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor: WSA Maja Chodacka (spr), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009r., sprawy ze skargi Z.M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 6 sierpnia 2007r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007r. Skarżąca Z. M., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Ponadto w złożonym piśmie wniesiono o wydanie decyzji o zwrocie nadpłaconego podatku dochodowego w kwocie 9.316,60 zł wraz z odsetkami liczonymi od 30 kwietnia 2002 roku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu podstaw wznowienia pełnomocnik Skarżącej przywołał dwa orzeczenia sądów administracyjnych (z dnia 26 kwietnia 2006r. sygn. akt II FSK 720/05 oraz z dnia 10 stycznia 2007r. sygn. akt I SA/Kr 1238/06). Zdaniem pełnomocnika orzeczenia te rozstrzygnęły co do istoty sprawę podatkową i wynika z nich, że dochody ze sprzedaży akcji nabytych w sytuacji analogicznej jak Skarżącej korzystają ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 52 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). Do wniosku załączono korektę zeznania rocznego PIT-36 za rok 2001.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] nr [...] wznowił na żądanie strony postępowanie zakończone decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [..] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za marzec 2001r. w kwocie 2.328,10 zł z tytułu sprzedaży akcji serii [...]

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości decyzji Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...]

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w dniu [...] do Urzędu Skarbowego wpłynęła deklaracja Skarżącej o wysokości uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia akcji PIT-13 za miesiąc marzec 2001r. W deklaracji Skarżąca wykazała przychód w wysokości 17.522,72 zł, koszty uzyskania przychodu: 5.270,00 zł i dochód w kwocie 12.252,72 zł, natomiast należną zaliczkę wyliczoną jako 19% podstawy obliczenia podatku wykazano w kwocie 2.328,10 zł. Kwota ta została wpłacona w dniu [...] kwietnia 2001r.

W dniu [...] czerwca 2001r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo Skarżącej w sprawie zwrotu wpłaconego podatku w wysokości 2.328,10 zł. Zdaniem Skarżącej dochód ze sprzedaży akcji nie podlega opodatkowaniu, ponieważ jest zwolniony na podstawie art. 52 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W trakcie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania ustalono, iż na podstawie Uchwały Nr 7 z dnia 25 maja 1996 roku Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Zakładów Przemysłu Cukierniczego "W" S.A. wyemitowane zostały akcje drugiej emisji serii [...] o wartości nominalnej 5 zł każda. Cena emisyjna akcji drugiej emisji serii [...] dla akcjonariuszy obejmujących akcje w trybie prawa poboru była równa ich cenie nominalnej. W 1996 roku w okresie od 28 czerwca do 20 września Skarżąca nabyła łącznie 3057 sztuk akcji II emisji serii [...], ZPC "W" S.A. Akcje drugiej emisji serii [...] są akcjami imiennymi uprzywilejowanymi i zaoferowane zostały w trybie prawa poboru dotychczasowym akcjonariuszom, posiadającym akcje pierwszej emisji serii [...] w oznaczonej dacie, będącej dniem ustalenia prawa poboru. W dniu 5 marca 1998 roku Uchwałą Nr 135/98 Zarząd Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. wprowadził w trybie zwykłym do obrotu giełdowego na rynku podstawowym akcje zwykłe na okaziciela II emisji serii [...] wyemitowane na podstawie Uchwały Nr 7 WZA ZPC "W" S.A. z dnia 25 maja 1996 roku. Pierwsze notowanie akcji spółki ZPC "W" S.A. odbyło się na sesji giełdowej w dniu [...] marca 1998 roku. [...] marca 2001 roku Skarżąca dokonała sprzedaży 1000 sztuk przedmiotowych akcji.

Organ podniósł, iż zgodnie z art. 52 pkt 1 lit. c ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w roku 2001) zwalnia się od podatku dochodowego w okresie od dnia 1 stycznia 2001 roku do 31 grudnia 2003 roku, dochody ze sprzedaży akcji, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych przed ich dopuszczeniem do tego obrotu, z wyjątkiem akcji nabytych nieodpłatnie od Skarbu Państwa oraz akcji objętych lub nabytych na zasadach określonych w art. 24 ust. 11, jeżeli sprzedaż nastąpiła po upływie trzech lat od daty ich pierwszego notowania na rynku regulowanym. Wskazano nadto, że aby dochód uzyskany ze sprzedaży akcji był zwolniony na podstawie przepisu art. 52 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych muszą być spełnione łącznie wszystkie określone w tym przepisie przesłanki.

W związku z tym w dniu [...] roku Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty, bowiem uznał, iż w sprawie nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 52 pkt 1 lit. c ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organu I instancji zakupione przez Skarżącą akcje są akcjami imiennymi, a nie na okaziciela oraz zostały nabyte na zasadach preferencyjnych na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Izby Skarbowej, która po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego zwolnienie wynikające z przepisu art. 52 pkt 1 lit. c ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych nie obejmuje dochodów uzyskanych ze sprzedaży akcji objętych przez osoby uprawnione na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki. Ponadto akcje imienne nieuprzywilejowane drugiej emisji serii [...], które Skarżąca sprzedała w roku 2001 już jako akcje na okaziciela, dopuszczone do obrotu, zostały objęte na podstawie Uchwały WZA z dnia 25 maja 1996 roku. Wobec tego są to akcje których sprzedaż na mocy art. 52 pkt 1 lit. c ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych została wyłączona ze zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. Na decyzję organu odwoławczego nie została wniesiona skarga do właściwego sądu administracyjnego.

Odnosząc się do złożonego wniosku o wznowienie postępowania w powyższej sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej, uzasadniające wznowienie przez organ odwoławczy postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem organu orzeczenia nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, a zgodnie z powołanym wyżej przepisem, wiążą jedynie w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Pełnomocnik Skarżącej nie podzielił tego poglądu i wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji nakazującej zwrot nadpłaty podatku, uchylenie poprzednich decyzji organów podatkowych I instancji, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem pełnomocnika Skarżącej przywołane orzeczenia sądów administracyjnych stanowiły nowe okoliczności w sprawie i stwierdzały, że dochód ze sprzedaży akcji jest wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych. Stwierdzono także, że w niniejszej sprawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej ma pierwszeństwo stosowania przed art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Gdyby oprzeć decyzję na art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej automatycznie zostałby wykluczony.

Decyzją z dnia 6 sierpnia 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. c ustawy Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ponownie wskazał, iż w sprawie nie występują przesłanki wznowienia postępowania, bowiem wykładnia przepisu prawnego, dokonana zarówno przez organ stosujący prawo, jak i utrwalona w orzecznictwie sądowym nie jest przesłanką wznowienia postępowania. Nawet wykładnia Sądu Najwyższego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej przez pełnomocnika Skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 240 § 1 pkt 5 oraz pkt 7 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 52 pkt (nie oznaczono) lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

nadto

- pominięcie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym wniesiono o:

1) uchylenie decyzji Izby Skarbowej z dnia 6 sierpnia 2007r. w całości;

2) zobowiązanie organu podatkowego do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 9.316,60 zł wraz z odsetkami liczonymi począwszy od dnia 30 czerwca 2002r. do dnia zapłaty;

względnie:

3) o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2008r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o zwieszenie postępowania w sprawie do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 124/08. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. Sąd na podstawie art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie sądowe, które następnie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2008r. podjął na wniosek organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w trybie wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 oraz pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, można było uchylić ostateczną decyzję podatkową.

Pełnomocnik Skarżącej we wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji powołał się na istnienie w sprawie przesłanek określonych właśnie w art. 240 § 1 pkt 5 oraz pkt 7 Ordynacji podatkowej, a mianowicie istnienie nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) oraz wydanie decyzji na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej).

Należy zauważyć, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższy pogląd znajduje wsparcie w uregulowaniu systemu wzruszania decyzji ostatecznych. W odniesieniu do decyzji wadliwych Ordynacja podatkowa przewiduje min. dwa tryby, a mianowicie wznowienie postępowania (art. 240-246) oraz stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247-252). Dla każdego z wymienionych trybów nadzwyczajnych przewidziane zostały osobne podstawy ich zastosowania. Analiza tych postaw prowadzi do wniosku, że o ile stwierdzenie nieważności decyzji służy zasadniczo weryfikacji wad materialnoprawnych, o tyle dla usuwania wadliwości proceduralnych, przewidziana jest instytucja wznowienia postępowania.

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do pierwszej przedstawionej przesłanki wznowienia (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) należy wskazać, iż zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ podatkowy, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Nie może uzasadniać wznowienia postępowania powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Tak więc, przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, jest spełniona, gdy:

1) ujawnia się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania,

3) okoliczności te lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy powołane we wniosku o wznowienie postępowania wyroki sądów administracyjnych mogą być potraktowane w niniejszej sprawie jako "istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję", czyli przesłanka wznowienia, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, z powodów przytoczonych poniżej, organ rozstrzygając sprawę na podstawie art. 245 § 1 pkt 5, trafnie ocenił, iż nie zachodzi w niniejszej sprawie podstawa wznowienia przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, na którą powołał się pełnomocnik Skarżącej, wnosząc żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją.

Druga z przedstawionych przesłanek (art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej) dotyczy sytuacji, gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy ma wpływ na moc obowiązującej decyzji i może doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu decyzji wzruszenie orzeczenia sądowego lub innej decyzji organu administracji publicznej nie wywołuje skutku automatycznie, a daje jedynie podstawę do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania.

Powyższa przesłanka stanowi podstawę wznowienia postępowania, jeżeli warunki w niej przewidziane zaistniały po wydaniu decyzji i prawidłowo przeprowadzonym, poprzedzającym wydanie tej decyzji, postępowaniu. Warunkiem zastosowania omawianego przepisu jest ustalenie, że:

- decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu,

- ta inna decyzja lub orzeczenie sądu zostały następnie uchylone lub zmienione,

- uchylenie lub zmiana decyzji lub orzeczenia sądu nastąpiło w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie żaden z powyższych warunków nie został spełniony. Przede wszystkim decyzja, o której uchylenie wnosi pełnomocnik w trybie wznowienia, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu. Mówiąc bowiem, w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej o innej decyzji lub orzeczeniu sądu, ustawodawca miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Inaczej mówiąc bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw prawnych do wydania decyzji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2003r. sygn. akt III SA 1933/01).

Należy wskazać zatem, iż za podstawę do wznowienia postępowania nie można uznać wyroku sądów, na które powołał się pełnomocnik Skarżącej, bowiem z utrwalonego już orzecznictwa sądowego wynika, iż wykładnia przepisu prawa materialnego, w tym przypadku przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonana przez sąd, a także stanowisko zawarte w wyroku NSA nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 19 marca 2003r., sygn. akt III SA 1463/01 (publ. Biul. Skarb. 2004/1/21).

Dla porządku należy wskazać, iż jak wynika z jednego z wyroków, na który powołuje się pełnomocnik Skarżącej, a to wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006r. sygn. akt II FSK 720/05 został on wydany w odmiennym stanie faktycznym sprawy, bowiem w wyniku tzw. postępowania wymiarowego (dotyczącego stwierdzenia nadpłaty), a nie w wyniku wznowienia postępowania, czyli trybu nadzwyczajnego uruchomionego w niniejszej sprawie.

Należy zaakcentować, iż błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego (wyrok WSA z dnia 26 października 2004 r., III SA 2928/03, niepubl.). W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej wskazuje właśnie na błędna ocenę stanu faktycznego pod względem prawnym, poprzez naruszenie art. 52 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uznanie przez organ, że dochód ze sprzedaży przez Skarżącą akcji nie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Wadliwość wykładni przepisu prawa materialnego może być ewentualnie uwzględniona jako przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a nie w ramach podstaw wznowienia postępowania.

Jednakże ewentualnego zaistnienia przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nie można było badać w niniejszym postępowaniu wznowieniowym wszczętym na wniosek strony, bowiem z wniosku złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika wyraźnie wynikało, iż dotyczył on określonych przesłanek wznowienia postępowania. W przypadku zainicjowania postępowania na wniosek strony (wszczęcia postępowania na wniosek) organ wydaje rozstrzygnięcie w granicach żądania, chyba, że wobec wątpliwości co do treści żądania wezwie stronę o uzupełnienie wniosku. W niniejszej sprawie takie działanie organu nie było konieczne, bowiem po pierwsze treść i zakres żądania zostały sformułowane jednoznacznie, a po wtóre w imieniu strony działał profesjonalista. Podobnie, wobec treści wniosku o wznowienie postępowania nie było podstaw do zakwalifikowania go, jako wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. Należy nadto wskazać, iż w treści skargi nie pojawiły się zarzuty dotyczące błędnego zakwalifikowania pism składanych przez pełnomocnika Skarżącej. Dodatkowo należy podnieść okoliczność, która z uwagi na powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, jednak świadczy o braku staranności pełnomocnika Skarżącej, iż powołany zarówno w treści wniosku o wznowienie postępowania, jak i w treści skargi wyrok, który zdaniem pełnomocnika stanowi przesłankę wznowienia postępowania, bowiem stwierdzał, iż dochody ze sprzedaży akcji nabytych na warunkach analogicznych, jak w sytuacji Skarżącej (vide: wniosek o wznowienie postępowania), a to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2007r. sygn. akt I SA/Kr 1238/06 w rzeczywistości wydany został w dniu 29 listopada 2007r. i dotyczy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego na samochody zakupione wewnatrzwspólnotowo.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu skargi należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 243 § 1-3 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie postanowienia oraz nie doszło do zastosowania przez organ błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W dniu [...] maja 2007r. organ wydał bowiem stosowne postanowienie o wznowieniu postępowania w celu przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 oraz 244 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ zastosował także właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia. W decyzji wydanej w pierwszej instancji podstawę tę stanowił art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia zarzutów odwołania wydana została w drugiej instancji przez ten organ na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. c Ordynacji podatkowej. Analiza powołanych przepisów Ordynacji podatkowej wskazuje na prawidłowe przywołanie podstaw prawnych rozstrzygnięć, a pełnomocnik Skarżącej ograniczył swój zarzut jedynie do wskazania, że te przepisy nie znajdują w sprawie zastosowania, bez uzasadnienia tego zarzutu.

W treści skargi pełnomocnik Skarżącej oprócz tego, że wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej (powinno być Dyrektora Izby Skarbowej - art. 13 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) złożył także wniosek o zobowiązanie organu podatkowego do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 9.316,60 zł wraz z odsetkami liczonymi począwszy od dnia 30 czerwca 2002r. do dnia zapłaty, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odnosząc się do tych wniosków należy wskazać, iż katalog rozstrzygnięć sądu administracyjnego pierwszej instancji określony jest w art. 145 do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zważywszy na zakres żądania skargi należy wskazać, iż w przypadku uwzględnienia skargi zastosowanie w sprawie znajdowałby art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z powyższego wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny posiada uprawnienia kasacyjne (może uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie) i nie ma uprawnień do zobowiązanie organu podatkowego do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych, czy do przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o co wnioskował pełnomocnik Skarżącej.

W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).