Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1002/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 2 pkt 1, § 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 64 ust.2, art. 140ab ust. 2, art. 64 ust. 3, art. 64a-64g, art. 140ab ust. 1 pkt 1- pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 41
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej B. S.A. z siedzibą w O. kwotę 207 (słownie: dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] (dalej też jako "organ I instancji" lub "Prezydent"), decyzją z dnia [...] stycznia 2018 roku, numer [...], nałożył na B. S. A. z siedzibą w [...] (dalej też jako "skarżąca, "spółka" lub "strona"), karę pieniężną w wysokości 15 tysięcy złotych, za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, na podstawie art. 140aa, art. 140 ab i art. 140ac ustawy z 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.– zwanej dalej "p.r.d.").

W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2017 roku, ujawniono przewożenie przez pojazd należący do przedsiębiorcy na ul. w [...] ładunku. Droga ta należy do dróg powiatowych. Na stanowisku kontrolnym zmierzono i zważono pojazd. Pojazd przekraczał masę całkowitą o 3,75%, nacisk na trzecią oś napędową o 20,63% i na czwartą oś napędową o 28,13% (zamiast dopuszczalnej wartości 8 ton ważenie wykazało bowiem 9,65 tony i 10,25 tony). Zatem, zdaniem organu I instancji, pojazd wymagał posiadania zezwolenia kategorii VII, którego nie posiadał.

Wskutek wniesienia przez spółkę odwołania od ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej też jako: "organ odwoławczy", "SKO" lub "Kolegium") decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2018 r. Organ uznał za bezpodstawne zarzuty odwołania, sprowadzające się w istocie do kwestionowania sposobu ważenia z uwagi na charakter pojazdu, który był betoniarką z obracającym się bębnem i przewożonego towaru. Kolegium uznało, że, ze względu na czas pomiaru, zatrzymanie bębna nie spowodowałoby zastygnięcia masy betonu. SKO wyjaśniło, że waga [...] przeznaczona jest do wszystkich typów pojazdów z gumowymi oponami. Masa łączna określana jest przez dodanie mas osi lub wszystkich kół, tj. w przedmiotowej sprawie: nacisk pierwszej osi 6900 kg (3100 + 3800 kg naciski kół) + nacisk drugiej osi 6800 kg (2950 kg + 3850 kg naciski kół) + nacisk trzeciej osi 9850 kg (4100 + 5750 kg naciski kół) + nacisk czwartej osi 10450 kg (4500 + 5950 kg naciski kół) + 34000 kg. Zarejestrowane wskazania mieściły się w zakresie obciążeń dopuszczonych w instrukcji użytkowania wagi.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który, wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, uchylił ją. Sąd zauważył, że z protokołu kontroli wynika, że trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, stanowiły podwójną oś napędową. Oznacza to, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Tymczasem organ, trzecią i czwartą oś, stanowiącą podwójną oś napędową, potraktował jako dwie pojedyncze osie napędowe i przekroczenie ich nacisku ustalił dla każdej z tych osi osobno w odniesieniu do dopuszczalnego na drodze powiatowej nacisku pojedynczej osi napędowej 8 t. Sąd stwierdził zatem, że organ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie rodzaju osi przedmiotowego pojazdu naruszył przepisy postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przekładając się na wysokość nałożonej kary pieniężnej uzależnionej od procentowego przekroczenia dopuszczalnego nacisku (art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Przekroczenie bowiem dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej mogło w niniejszej sprawie nie przekraczać 20% dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej określonego w § 5 ust. 6 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W konsekwencji organ, zdaniem Sądu, naruszył również przepisy prawa materialnego, tj.: § 5 ust. 6 ww. rozporządzeniu, poprzez jego niezastosowanie oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c) p.r.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na nieprawidłowe nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Sąd stwierdził także, że do naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., doszło również na skutek braku ustalenia przez organ w sposób jednoznaczny, że przedmiotowy pojazd został w trakcie kontroli zważony przy nieobracającym pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Wyniki ważenia, charakteryzujące się większym obciążeniem jednej strony pojazdu, wskazują na obrót tego pojemnika, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia pojazdu, a w konsekwencji również na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Sąd wskazał, że organ, rozpoznając ponownie sprawę, uwzględni powyższą ocenę prawną i ustali, czy ważenie nacisku poszczególnych osi odbyło się przy nieobracającym się ww. pojemniku oraz ustali, jaki był rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej, którą tworzyły trzecia i czwarta oś pojazdu, a następnie stwierdzi faktyczne przekroczenie dopuszczalnego nacisku tej osi w odniesieniu do wartości określonych w § 5 ust. 6 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

W związku z powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2020 roku nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości kary (punkt 2 rozstrzygnięcia Prezydenta [...]) i orzekło, co do istoty sprawy w ten sposób, iż ustaliło karę pieniężną w wysokości 500 złotych w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W toku ponownego postępowania SKO, zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego sposobu ważenia przedmiotowego pojazdu. Prezydent [...] w dniu [...] lutego 2019 roku przeprowadził badanie wpływu na wyniki kontroli nacisków poszczególnych osi uruchomionego silnika betonomieszarki, w wyniku którego stwierdził, że różnice wynosiły 50 - 100 kg na poszczególnych osiach oraz 50 kg w całkowitej masie pojazdu, co nie wpływało na końcowe wyniki pomiarów. Wykonany eksperyment pokazał, że naciski poszczególnych kół w trakcie ważenia nie zmieniały się. Ładunek umieszczony w mieszalniku betonomieszarki w żaden sposób nie wpływał na wyniki ważenia poszczególnych kół przedmiotowego pojazdu, ani przy obracającym się pojemniku i uruchomionym pojeździe jak i przy wyłączonym silniku pojazdu mieszalniku. Podsumowując wyniki przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym ww. eksperymentu i przesłuchań uczestników ważenia pojazdu, organ odwoławczy stwierdził, że obracanie się mieszalnika lub jego stała pozycja nie wpływają na wyniki ważenia pojazdu, zarówno w zakresie masy całkowitej, jak i w odniesieniu do nacisków na osie. Wyniki przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2017 roku ważenia należy zatem, zdaniem SKO, uznać za wiarygodne.

Jednakże, organ odwoławczy zaznaczył, że w trakcie postępowania wyjaśniającego doszło do zdarzenia prawnego, które spowodowało bezprzedmiotowość rozważań dotyczących stwierdzonych nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie bowiem z dyrektywą Rady nr 96/5396/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmienionej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu powinien wynosić do 11,5 t. Nakaz ten skonkretyzował się w formie wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 21 marca 2019 r. wydanego w sprawie w sprawie C-127/17, dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych, których maksymalny nacisk na oś napędową wynosi 11,5 tony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że ma obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego. Tymczasem z przywołanego wyroku TSUE wynika, że wszystkie pojazdy winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków: 11,5 tony. Efektem ww. naruszenia prawa na gruncie kontrolowanej sprawy było nałożenie na skarżącą kary, w zbyt wygórowanej wysokości. Jak zaznaczyło jednakże SKO, pozostał jednak nałożony przez ustawodawcę obowiązek nałożenia kary za przejazd pojazdem, którego masa przekracza dopuszczalna masę całkowitą. W analizowanej sprawie pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że masa całkowita przedmiotowego pojazdu wynosiła 33,2 t. a wynosić powinna 32 ton. Nastąpiło zatem przekroczenie masy całkowitej o 3,75%. Tym samym, na badanym odcinku drogi, kontrolowany pojazd był w dniu [...] listopada 2017 r. pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I - VI, które poruszają się po wyznaczonej trasie należy uzyskać zezwolenie kategorii VII. Tymczasem, jak wykazała kontrola, przedsiębiorca nie posiadał stosownego zezwolenia. SKO za zasadne zatem i odpowiadające literze prawa uznało nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł tj. kary pieniężnej nakładanej w sytuacji, gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu przekroczyła wartość dopuszczalna o mniej niż 10% a przedsiębiorca porusza się pojazdem nienormatywnym nie posiadając stosownego zezwolenia.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 roku nr [...], spółka zarzuciła:

1. nierozpoznanie istoty sprawy i niewykonanie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a/ art. 7 i 8 k.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji (co do zasady ustalenia nacisku na osie) wydanej na podstawie pomiaru niezgodnego z instrukcją użytkowania i przeznaczenia wagi oraz błędnym uznaniu przeprowadzonej kontroli i ważenia za wiarygodne;

3. art. 10 k.p.a. polegające na niepoinformowaniu strony przez organ pierwszej instancji o przeprowadzanej czynności dowodowej - badaniu kontrolnym z [...] lutego 2019 r. i uniemożliwieniu stronie udziału w nim;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na:

a/ uzupełnieniu ustaleń i materiału dowodowego niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego;

b/ wadliwym przeprowadzeniu badania [...] lutego 2019 r. innego samochodu o innych właściwościach i błędnym wnioskowaniu z tych badań przez rozciąganie jego wyniku na pojazd skarżącego;

c/ dalszym pominięciu właściwości fizycznych przewożonego towaru (półpłynna mieszanka betonowa);

d/ ustaleniu stanu faktycznego w zakresie przekroczenia wagi na podstawie pomiarów ważenia powyżej dopuszczalnej nośności wagi;

e/ zaniechaniu ustalenia parametrów technicznych ważonego pojazdu i wskazania odległości między osiami napędowymi.

W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności, należy mieć na względzie, że była ona już wcześniej rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który to Sąd wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 roku uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2018 roku, utrzymującą w mocy decyzję Prezydent [...] z dnia [...] stycznia 2018 roku.

W związku z powyższym, wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, którym SKO a następnie sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom, stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Co istotne, przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (p. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r. sygn. I GSK 534/12 LEX nr 1488128, wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. II GSK 1762/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Niewątpliwie konsekwencją wytycznych prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, była konieczność dokonania przez organ ponownej oceny w zakresie ustalenia, czy zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, potraktowane jak osobne osie pojedyncze, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową. Oznaczałoby to, zdaniem Sądu wyrażonym w przywołanym wyroku z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Sąd w ww. wyroku zwrócił przy tym uwagę, że organ trzecią i czwartą oś, stanowiącą podwójną oś napędową, potraktował jako dwie pojedyncze osie napędowe i przekroczenie ich nacisku ustalił dla każdej z tych osi osobno w odniesieniu do dopuszczalnego na drodze powiatowej nacisku pojedynczej osi napędowej 8 t.

Tymczasem SKO, w zaskarżonej decyzji, w ogóle nie ujęło jakichkolwiek rozważań w zakresie wskazanym w poprzednim wyroku Sądu. Organ odwoławczy uznał bowiem, że w trakcie postępowania wyjaśniającego doszło do zdarzenia prawnego, które spowodowało bezprzedmiotowość rozważań dotyczących stwierdzonych nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, a mianowicie wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dnia 21 marca 2019 r. wyroku w sprawie C-127/17, dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych, których maksymalny nacisk na oś napędową wynosi 11,5 t. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że ma obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. dotyczy tylko dwóch sytuacji – pierwsza jest związana z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast druga sytuacja ma miejsce wówczas, gdy następuje zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd.

W realiach przedmiotowej sprawy bezpodstawne jest powoływanie się przez organ odwoławczy na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, jako przesłankę pozwalającą na odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. Otóż wspomniany wyrok TSUE dotyczy naruszenia przez Polskę przepisów art. 3 i 7 dyrektywy w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy przez wprowadzenie wymogu uzyskania specjalnego zezwolenia, umożliwiającego poruszanie się po niektórych drogach publicznych. Wyrok TSUE dotyczy jednakże ograniczeń nacisku pojedynczych osi, wprowadzanych na niektórych drogach publicznych. Nie dotyczy zatem stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Sąd w wyroku z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, wyraźnie wskazał, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi podwójnej (błędnie potraktowanej przez organy jako dwie osie pojedyncze) w ogóle nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Tymczasem wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. sygn. C-127/17, w ogóle nie dotyczył zagadnienia nacisku osi wielokrotnych. Błędnie tym samym organ odwoławczy wskazał na powyższy wyrok, jako zdarzenie prawne, skutkujące bezprzedmiotowością rozważań odnośnie nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wielokrotnej, w ogóle nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 6 ww. Rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku:

6) grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi:

a) mniejszej niż 1,00 m (d < 1,00) - 11,5 tony,

b) nie mniejszej niż 1,00 m i mniejszej niż 1,30 m (1,00 ≤ d < 1,30) - 16 ton,

c) nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 ≤ d ≤ 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "[...]") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.

Konieczne było zatem, aby organ dokonał badań stosownych parametrów ujętych w zacytowanych powyżej przepisach Rozporządzenia, tak, aby bezsprzecznie ustalić, czy mamy do czynienia z dwiema osiami pojedynczymi, czy też z osią wielokrotną. Po drugie, organ winien te ustalenia umieścić w stosownych ramach prawnych.

W konsekwencji organ odwoławczy bezpodstawnie odstąpił od wypełnienia wskazań ujętych w wyroku Sądu z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, naruszając tym samym dyspozycję art. 153 p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, dokona ustalenia, czy zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową i ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi zweryfikuje w świetle norm wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Następnie dokona rozważań odnośnie zasadności nałożenia na spółkę ewentualnej sankcji, także w kontekście stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, uwzględniając wszystkie parametry graniczne wskazane w załączniku nr 1 do p.r.d. odnośnie kategorii zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. W konsekwencji bowiem naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2p.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do p.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń.

Natomiast, w ocenie Sądu, aktualnie organ wyjaśnił zasygnalizowaną przez Sąd w poprzednim wyroku kwestię, czy poddano pojazd ważeniu przy obracającym się pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Okoliczność, że pojemnik betoniarki się obracał, wynika przede wszystkim z zeznań świadka A. Z., jak również pośrednio P. M. (kierowcy). Jednakże przeprowadzony w dniu [...] lutego 2019 roku przez pracowników Kontroli Pasa Drogowego ZDM w [...] eksperyment wykazał istotnie, że obracający się mieszalnik z ładunkiem nie miał wpływu na końcowe wyniki pomiarów. Za uzasadnione, zdaniem Sądu, należy uznać dokonywanie pomiarów w takich warunkach, w jakich faktycznie odbywa się przewóz przedmiotowego ładunku, czyli z włączonym mieszalnikiem. Wyłączenie bowiem na czas pomiarów mieszalnika w betoniarce i ustabilizowanie ładunku w postaci płynnego betonu - inaczej niż w przypadku przewozu cysterną ładunków płynnych - spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, tj. zakrzepnięcie ładunku. Sąd pragnie podkreślić, że określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym, prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Przyjęcie przeciwnego założenia wypaczałoby sens przepisów ustanawiających zakaz przejazdu pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, gdyż w istocie rzeczy uprawniałoby do bezkarnego wykonywania przewozu przez pojazdy nienormatywne w takich sytuacjach, jak ta występująca w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie w kwestii zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w wysokości 207 zł, zostało z kolei oparte o przepis art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na zwrot kosztów składa się opłata w wysokości 90 zł oraz wpis sądowy w kwocie 100 złotych obliczony na podstawie § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) a także 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.