Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1069/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sylwester Marciniak Sędziowie sędzia NSA Juliusz Antosik sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.) Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Ke 22/06 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej M. G. - jako członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. G.na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Ke 22/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności M. G., jako członka zarządu S. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

1.2. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przedstawił następujące ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe.

1.3. W wyniku przeprowadzonej kontroli w Spółce z o.o. S. organy podatkowe stwierdziły nieprawidłowości w stosowaniu stawek podatku VAT w grudniu 1999 r. i styczniu 2000 r. W związku z tym, w dniu [...] wydano decyzje określające zaległość podatkową za ten okres oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Kwot wynikających z tych decyzji, podobnie jak i należnego podatku za inne miesiące 1999 i 2000 r. spółka nie zapłaciła, a prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe, ograniczając jego odpowiedzialność do zobowiązania wynikającego z części deklaratoryjnej decyzji wymiarowej w zakresie podatku za grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

1.4. Po rozpoznaniu odwołania M. G. od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślił, iż organ pierwszej instancji trafnie ograniczył odpowiedzialność skarżącego do okresu, w którym pełnił on funkcję członka zarządu wypełniając tym samym dyspozycję art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej powoływana jako "O.p.". Podkreślono, iż w przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia przez niego obowiązków w czasie powstania zobowiązania, które przerodziło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność prowadzonej przeciwko spółce egzekucji, a ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Organ odwoławczy wskazał, iż M. G. pełnił funkcję członka zarządu spółki w okresie od 11 sierpnia 1998 r. do 1 marca 2000 r. Bezzasadne są przy tym twierdzenia skarżącego, iż z dniem złożenia pisemnej rezygnacji, tj. 10 listopada 1999 r. przestał on pełnić dotychczasową funkcję. W ocenie organu stoi to w sprzeczności z przepisami Kodeksu handlowego, w myśl których mandaty członków zarządu spółki z o.o. wygasają z dniem odbycia zgromadzenia wspólników spółki zatwierdzającego sprawozdanie, bilans oraz rachunek zysków i strat za ostatni rok ich urzędowania. Nadmieniono również, iż czynności dokonywane przez M. G. po złożeniu przez niego pisemnej rezygnacji świadczą o tym, iż pełnił on swoją funkcję nieprzerwanie do dnia 1 marca 2000 r. Orzeczona odpowiedzialność M. G. obejmuje swym zakresem jedynie część deklaratoryjną decyzji wymiarowych ustalających zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r., które stało się zaległością po ustąpieniu skarżącego z funkcji członka zarządu, zatem rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji odpowiada treści art. 116 O.p.

Nie uwzględniono również podnoszonego przez M. G. argumentu złożenia we właściwym czasie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. Właściwy czas do wszczęcia takiego postępowania stanowiący przesłankę uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności, to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. Taka okoliczność nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, bowiem sąd postanowieniem z dnia 29 lutego 2000 r. oddalił wniosek spółki z dnia 20 listopada 1999 r. o ogłoszenie upadłości, z uwagi na fakt, że jej majątek nie wystarczał nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji

2.1. Strona zaskarżyła powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie prawa materialnego w wyniku błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 116 § 2 O.p. poprzez przyjęcie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki pomimo, iż w okresie, w którym te zobowiązania i zaległości powstały nie sprawował on funkcji członka zarządu wobec skutecznego złożenia rezygnacji, jak również wskutek przyjęcia, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie oraz poprzez orzeczenie odpowiedzialności podatkowej jedynie wobec skarżącego w sytuacji, gdy przepisy mówią o odpowiedzialności solidarnej wszystkich członków zarządu. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 7 Konstytucji RP - w ocenie strony zaskarżona decyzja naruszała zasadę państwa prawnego, z uwagi na okoliczność, iż skarżący pozbawiony został prawa kwestionowania prawidłowości i legalności decyzji wymiarowych wydanych po jego ustąpieniu z funkcji członka zarządu. Wskazano także na uchybienie przepisom prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art. 122 i 187 § 1 O.p., tj. dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

3.1. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za bezzasadną.

3.2. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd podkreślił, iż organy podatkowe zapewniły stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 123, art. 200 §1 O.p.). Zgodnie z art. 122 O.p. organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis zaś art. 187 § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przedmiotem dowodu winny być jedynie okoliczności istotne dla sprawy, tj. takie, które mogą się przyczynić do jej wyjaśnienia. Co zaś jest istotne dla sprawy wskazują normy prawa materialnego.

W ocenie Sądu wymogom tym, wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe obu instancji w omawianym zakresie sprostały. Postępowanie dowodowe co do istotnych w sprawie okoliczności przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący. Całość tak zgromadzonego materiału, poddano wnikliwej analizie, która dokonana została z uwzględnieniem zasad logiki i nie narusza granic zakreślonych w art. 191 O.p. Ocena ta znalazła należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odpowiada ono wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p.

3.3. Powołując się na treść art. 116 § 1 i § 2 O.p. Sąd wskazał, iż za zaległości podatkowe spółki z o.o. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja z jej majątku okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości albo niezgłoszenie wniosku bądź niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości nastąpiło bez jego winy, ani nie wskazuje mienia spółki pozwalającego na zaspokojenie zaległości w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

W ocenie Sądu z powyższego wynika po stronie organów podatkowych obowiązek wykazania jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Obowiązek wykazania okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa natomiast na członku zarządu.

3.4. WSA w Kielcach stwierdził, iż organy podatkowe zrealizowały ciążące na nich obowiązki dowodowe. Decyzja o odpowiedzialności skarżącego została wydana w oparciu o ostateczne decyzje wymiarowe, wykazano bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku spółki, jak również ustalono, iż zobowiązanie podatkowe w zakresie objętym odpowiedzialnością skarżącego powstało w czasie, kiedy pełnił on funkcję członka zarządu spółki.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członka zarządu spółki obejmuje zobowiązania, które powstały w trakcie pełnienia przez niego tej funkcji, a które stały się zaległościami po jego ustąpieniu. Orzeczona kwestionowaną decyzją odpowiedzialność skarżącego obejmuje swym zakresem jedynie zobowiązanie wynikające z części deklaratoryjnej decyzji wymiarowych. Decyzja deklaratoryjna nie powoduje zaś powstania zobowiązania, lecz jedynie określa prawidłową jego wysokość, jaka powinna wynikać z deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące. Organy podatkowe prawidłowo natomiast nie orzekły o odpowiedzialności skarżącego za zaległości wynikające z części konstytutywnej tych decyzji tj. w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, gdyż to zobowiązanie powstało już po odwołaniu skarżącego z funkcji. Prawidłowo także umorzono postępowanie dotyczące odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2000 roku.

3.5. WSA w Kielcach podzielił także stanowisko organów podatkowych w kwestii braku przesłanek uwalniających skarżącego od odpowiedzialności za wskazane zaległości podatkowe spółki. Okoliczności takiej nie stanowi fakt złożenia w dniu 20 listopada 1999 r. wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Czynność ta nie została dokonana we właściwym czasie w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. Wniosek oddalono bowiem z powodu braku majątku wystarczającego chociażby na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, a zatem był spóźniony. Z akt sprawy wynika, iż trudności ekonomiczne występowały w spółce dużo wcześniej, już w latach poprzednich. Wniosek w przedmiocie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego należało zatem złożyć wcześniej.

3.6. Za nietrafny uznano także zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p. przez odstąpienie od obciążenia odpowiedzialnością za przedmiotowe zaległości podatkowe także drugiego członka zarządu - S. W. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się także przeciwko niemu. Zostało ono jednakże umorzone decyzją ostateczną organu podatkowego. Jak bowiem wynika z uchwały Zgromadzenia Wspólników, S. W. z dniem 28 kwietnia 1999 r. z uwagi na stan zdrowia zaprzestał pełnienia obowiązków prezesa zarządu spółki, a ich pełnienie powierzono skarżącemu. S. W. przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 21 stycznia 2000 r. tj. do czasu przejścia na emeryturę, zatem w okresie objętym kwestionowaną decyzją nie pełnił obowiązków członka zarządu.

3.7. Podobnie za bezzasadny uznano zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 Konstytucji RP zasady państwa prawnego przez pozbawienie skarżącego prawa do kwestionowania zasadności decyzji wymiarowych w niniejszej sprawie. Postępowanie o orzeczenie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki toczyło się z zachowaniem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, których konstytucyjność nie została podważona. W postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r. zakończonego wydaniem ostatecznych decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego brała udział w charakterze strony Spółka z o.o. S. Stosownie zaś do uregulowań przepisów Ordynacji podatkowej w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki brak jest możliwości kwestionowania prawidłowości decyzji wymiarowych.

4. Skarga kasacyjna

4.1. M. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

2. . W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 i 2 O.p. oraz art. 5 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe, a także art. 7 Konstytucji RP, polegające na przyjęciu, że skarżący M. G. odpowiada za zaległości podatkowe jako członek zarządu S. Sp. z o.o. z siedzibą w B. pomimo, że zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań powstały w okresie, w którym skarżący nie sprawował funkcji członka zarządu, pomimo, że wykazał, iż nie zachodzą przesłanki skutkujące jego odpowiedzialnością, a nadto przyjęciu, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie oraz naruszeniu zasady państwa prawnego, jak również oparciu orzeczenia przez organy administracyjne, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny na decyzji, wydanej z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy M. G. został pozbawiony możności obrony swych praw na skutek naruszenia art. 133 § 1 i 2 O.p.;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 62 pkt 1, art. 106 § 3 oraz art. 113 § 1 P.p.s.a., a nadto art. 120, art. 121, art. 122, art. 133 § 1 i 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 199a § 3 O.p. polegające na nie skompletowaniu koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy wszystkich potrzebnych dowodów, nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, zamknięciu przez Sąd rozprawy, pomimo, że sprawa nie mogła być uznana za dostatecznie wyjaśnioną, jak również na naruszeniu zasad ogólnych postępowania podatkowego, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo takiego obowiązku, niedopuszczeniu skarżącego M. G. jako strony do udziału w postępowaniu podatkowym dotyczącym ustalenia istnienia zaległości podatkowych spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 1999 i styczeń 2000 roku oraz niewystąpieniu do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa.

4.3. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż Sąd pierwszej instancji oraz organy podatkowe nie wzięły pod rozwagę okoliczności, która miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wskazano przy tym na nieważność czynności prawnej polegającej na powołaniu M. G. w skład zarządu spółki, jak również nieważność zawartej między skarżącym i spółką umowy o pracę. W trakcie postępowania pominięto całkowicie nie tylko ten fakt, ale i szereg innych okoliczności faktycznych, co - w ocenie strony - wskazuje na naruszenie przepisów procedury dowodowej tak w postępowaniu podatkowym, jak i sądowoadministracyjnym.

Ponadto autor skargi kasacyjnej uznał, iż w stosunku do skarżącego ma zastosowanie przepis art. 5 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe. Zarówno organy administracyjne, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonał złej jego wykładni, albowiem chociaż reprezentant przedsiębiorcy będącego osobą prawną jest zobowiązany do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, to w niniejszej sprawie spółka nie miała już takiego majątku w momencie, gdy M. G. zaczął z nią współpracować. W przypadku skarżącego nie można zatem mówić o "właściwym terminie" w myśl art. 116 O.p., gdyż takiego w stosunku do jego osoby nie można było określić.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego zmierzają przede wszystkim do wykazania, że z uwagi na wadliwie skompletowany w sprawie materiał dowodowy nie uwzględniono faktu, że powołanie M. G. w skład zarządu było nieważne, podobnie jak zawarta z nim umowa o pracę, wobec tego nie może on ponosić odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

5.3. Abstrahując od tego, że strona w dotychczasowym postępowaniu nie formułowała tego rodzaju zarzutów, nie jest on zasadny, gdyż uchwała o powołaniu

M. G. jako członka zarządu spółki była przedmiotem badania Sądu rejestrowego, który orzekł o wpisaniu M. G. do rejestru handlowego jako członka zarządu. M. G. nie kwestionował przy tym nigdy prawidłowości swojego powołania w tym zakresie, a tym samym nigdy nie doszło do podważenia ważności powyższej uchwały i wydanego w tym zakresie orzeczenia. W świetle tego Sąd pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw do podejmowania czynności zmierzających do ustalenia prawidłowości tego powołania, a tym bardziej sięgania do instytucji określonej w art. 199a § 3 O.p., który to przepis w żadnym przypadku nie został naruszony przez ten Sąd.

5.4. Dla odpowiedzialności podatkowej członka zarządu bez znaczenia jest kwestia prawidłowości zawarcia z nim umowy o pracę. Przepisy art. 116 O.p. dot. odpowiedzialności podatkowej zarządców spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania podatkowe dotyczą wyłącznie członków zarządu, ustanowionych w sposób wskazany w § 3 art. 195 k. h., i w tym charakterze wpisanych do rejestru handlowego (pkt 4 art. 166 k. h.), niezależnie od tego, czy zawarto z nimi umowę o pracę. Do sprawowania bowiem funkcji członka zarządu nie jest potrzebne zawarcie tego rodzaju umowy, a tym samym odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki kapitałowej nie jest uzależniona od ważności tej umowy.

5.5. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 i 2 O.p., gdyż M. G. nie mógł być uznany za stronę postępowania toczącego się wobec spółki z o.o. S. jako podatnika podatku od towarów i usług. M. G. nie dysponował bowiem w tej sprawie podmiotowością prawnopodatkową - w sensie materialnoprawnym - do bycia stroną tegoż postępowania. W art. 133 § 1 O.p. wśród podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym wymieniono jedynie podatników, płatników, inkasentów lub ich następców prawnych, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117, a wspólnicy zlikwidowanej spółki z o.o. nie mieszczą się w kategorii żadnego z tych podmiotów (wyrok NSA z 18.11.2005 r., sygn. akt I FSK 262/05, publ. LEX nr 187959).

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 O.p. w postępowaniu wymiarowym stroną postępowania jest podatnik (w analizowanej sprawie spółka z o.o.), nie był nim natomiast samodzielnie członek zarządu (jak również były członek zarządu). Nie ma on własnego interesu prawnego w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług. Skoro bowiem decyzja w przedmiocie tego podatku mogła zostać skierowana jedynie do spółki, to tylko ona posiadała interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona mogła być jego stroną (wyrok NSA z 15.2.2006 r., sygn. akt II FSK 336/05. publ. LEX nr 193116).

5.6. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 5 Prawa upadłościowego, którego autor skargi kasacyjnej dopatruje się w twierdzeniu, że spółka w momencie gdy M. G. rozpoczął w niej pracę nie dysponowała majątkiem, który wystarczałby na zaspokojenie długów. Argument ten jednak nie wskazuje, że został spełniony warunek uwalniający skarżącego od odpowiedzialności z art. 116 O.p., tzn., że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Podniesiony zarzut mógłby być zasadny tylko wtedy, gdyby wykazano, że skarżący od razu, gdy tylko został członkiem zarządu i zapoznał się z sytuacją Spółki, wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie jej upadłości, co jednak nie miało miejsca. Brak w tym zakresie stosownej reakcji skarżącego jako członka zarządu spółki powoduje, że obciążają go stosowne konsekwencje niewypłacalności tego podmiotu.

5.7. Nie może zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 62 pkt 1, art. 106 § 3 oraz art. 113 § 1 P.p.s.a., a nadto art. 120, art. 121, art. 122, art. 133 § 1 i 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 bowiem wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej materiał dowody sprawy został zgromadzony w sposób kompletny, a zgłoszone w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej co do niekompletności tegoż materiału są ogólnikowe, niewskazujące na istotne dla sprawy dowody, których nie przeprowadzono w toku postępowania.

W świetle art. 145 § 1pkt 1 lit. c P.p.s.a. uwzględnienie skargi z tytułu innego naruszenia przepisów postępowania następuje tylko wtedy, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, którą to okoliczność winna wykazać strona wnosząca skargę kasacyjną, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

5.8. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.