Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 919/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S., S. S., E. S. i S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa nałożył na M. i S. S. obowiązek wykonania w terminie do 15 stycznia 2003r. w związku z realizacją budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu indywidualnego w sposób istotnie odbiegający od projektu zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy Nr [...] z dnia 01 lutego 1994 r. na działce nr [...] położonej w R. gmina K:

1. inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z orzeczeniem technicznym sporządzonym przez osobę mającą odpowiednie uprawnienia budowlane w dwóch egzemplarzach,

2. projektu budowlanego sporządzonego w trzech egzemplarzach opracowanego przez osobę mającą odpowiednie uprawnienia budowlane pozytywnie zaopiniowanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w którym zostaną wyszczególnione niezbędne czynności mające na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem,

3. robót budowlanych w oparciu o projekt z punktu 2, które doprowadzą istniejący budynek mieszkalny do stanu zgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi wynikającymi rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15, poz. 140 ze zm.) oraz Polskimi Normami.

Organ ustalił na podstawie zebranych w toku postępowania administracyjnego materiałów dowodowych, iż M. i S. S. dopuścili się istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w ten sposób że:

-usytuowano w ścianie od strony zachodniej w odległości około 1,00 - 1,25 m od granicy przedmiotowej działki z działką nr [...] dodatkowe dwa otwory okiennych,

-zmieniono układ połaci dachowej,

-zwiększono kubaturę i powierzchnię użytkową budynku poprzez wykonanie poddasza użytkowego (' zmianę wysokości budynku,

-zmieniono wyglądu elewacji wschodniej i południowej poprzez wykonanie dodatkowych otworów okiennych,

-od strony północnej na garażem wykonano otwór drzwiowy - wejście na taras nad garażem, którego ściana usytuowana jest na granicy z działką nr [...].

Organ I instancji ustalił również, że roboty w przedmiotowym budynku zostały zakończone, z wyjątkiem wykonania tynków zewnętrznych oraz drobnych robót wykończeniowych wewnątrz budynku. Zakres robót, który pozostał do wykończenia nie skutkuje koniecznością wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. l pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane właściwy organ zobowiązany jest do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1, nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części albo nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz określającą termin wykonania tych czynności.

Jak stwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazać rozbiórkę można tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodne z prawem. Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 25 marca 1994r. (Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego Nr 21, poz. 104 ), teren na którym położona jest przedmiotowa działka przeznacza się na teren zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, jednorodzinnej z dopuszczeniem zakładów rzemiosła nieuciążliwego. Ponadto obowiązuje przestrzeganie następujących rygorów: wysokość budynków 2 do 2,5 kondygnacji, dachy strome dwuspadowe; kryte ceramicznie; zakaz stosowania projektów typowych, projekty indywidualne zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i R. B., twierdząc, iż wyrazili oni zgodę na budowę domu parterowego z zagospodarowanym poddaszem na działce nr [...] a tymczasem obiekt jest wyższy o kilka metrów. Wskazują również, iż Inspektor Powiatowy wszczynając postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy działki [...] zajął stanowisko tylko w sprawie budynku mieszkalnego, natomiast na działce tej znajdują się również dwa obiekty gospodarczo- inwentarskie

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli również M. i S. S. oraz E. i S. S., zarzucając jej sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego przez przyjęcie, że poczynione zmiany w budynku nie są objęte pozwoleniem na budowę, co powoduje, iż należy dokonać inwentaryzacji budynku.

W uzasadnieniu wskazali, że w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał w pełni dokumentacji projektowej złożonej i zatwierdzonej przez Wójta Gminy, która była podstawą prowadzonej inwestycji. Odwołujący podkreślili, że przedłużone prace budowlane realizowane są pod rządem innych przepisów prawa budowlanego. Poprzednio obowiązujące nie wymagały dodatkowej decyzji w przypadku przedłożenia projektu zamiennego. Wskazują także, że ich projekt zamienny został zatwierdzony i jest podstawą do dalszej realizacji inwestycji.

W ocenie odwołujących powyższe okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji, który uznał, iż szereg prac budowlanych wykonano niezgodnie z zatwierdzonym pierwotnym projektem.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2003r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz nałożył na M. i S. S. obowiązek wykonania w terminie do dnia 31 października 2003r. wymienionych niżej czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]położonej w R. gmina do stanu zgodnego z prawem, to jest:

- przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej i orzeczenia technicznego wykonanych robót budowlanych określającego zmiany i przeróbki niezbędne do doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 140 z późn. zm.), pozytywnie zaopiniowanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w 3 egzemplarzach). Dokumentacja powyższa powinna zostać sporządzona przez osobę uprawnioną do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie

- dokonania zmian i przeróbek wynikających z w/w orzeczenia technicznego, pod nadzorem osoby uprawnionej do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do tego, że podczas realizacji omawianych robót budowlanych dokonano istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę i uznał zastosowanie przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego za słuszne. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ wojewódzki stwierdził także, że prawidłowe było rozstrzygnięcie na podstawie przepisów art. 51 ust. l pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego, które upoważniają organ nadzoru budowlanego do nałożenia obowiązku wykonania w określonym terminie czynności niezbędnych do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego czynności takie winny polegać w rozpatrywanym przypadku na opracowaniu inwentaryzacji wraz z orzeczeniem technicznym dotyczącym wykonanych robót budowlanych określającym zmiany i przeróbki konieczne do doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z przepisami, a następnie wykonanie powyższych zmian i przeróbek. Nałożenie zaś obowiązku przedłożenia projektu budowlanego należy uznał organ odwoławczy za nieprawidłowe.

Organ II instancji uznał także w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. W związku z tym, nałożony przez organ I instancji obowiązek doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z Polskimi Normami nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniach organ II instancji stwierdził, że rysunki zamienne nie zostały zatwierdzone wymaganą ówcześnie obowiązującymi przepisami decyzją o zmianie wskazanego na wstępie pozwolenia na budowę, a jedynie opatrzone przez inspektora ds. budownictwa Urzędu Gminy adnotacją ,,zatwierdzam dnia 07 kwietnia 1994r." i oznaczone jako załącznik nr 3 w/w pozwolenia. Powyższe rysunki zamienne zostały wykonane z naruszeniem obowiązującego w 1994r. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62). Naruszenie tych przepisów dotyczy przede wszystkim zaprojektowania otworów okiennych w ścianie znajdującej się ok. 1,00 - 1,25 m od granicy działki. W związku z powyższym, nawet gdyby rysunki te zostały zatwierdzone decyzją administracyjną - właściwy organ zobowiązany byłby stwierdzić nieważność tej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i S. S. oraz E. i S. S. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 50, 51, 83 ust. 2 i 108 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu wskazali, że przy wykonywaniu robót budowlanych nie zostały dokonane żadne odstępstwa od projektu zamiennego, który został zatwierdzony przez inspektora budowlanego z Urzędu Gminy. Podkreślili oni, iż w momencie rozpoczęcia inwestycji obowiązywało prawo budowlane z 1974r., które nie wymagało dodatkowej decyzji administracyjnej w przypadku przedłożenia projektu zamiennego. W ich ocenie nałożone na nich obowiązki zmierzają do tego, że pierwotnie wydana decyzja pozwolenie na budowę traci moc, gdyż nie jest realizowana w takim zakresie jak została wydana w dniu 1 lutego 1994r.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu podlega decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). W dacie orzekania przez organ odwoławczy przepis ten stanowił, że przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Przepis ten jest zatem kontynuacją artykułu 50, a jego zastosowanie ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co oznacza tzw. legalizację. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że art. 50 i następne Prawa budowlanego mogą znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy w konkretnym przypadku nie znajduje zastosowania art. 48 tej ustawy, którego treść w dacie orzekania przez oba organy obligowała właściwe organy do nakazanie rozbiórki obiektu lub jego części.

Stosowanie zaś art. 51 § 4 Prawa budowlanego oznacza, że orzekające w tego rodzaju sprawach organy winny w pierwszej kolejności ustalić treść udzielonego pozwolenia na budowę, następnie zaś ustalić zakres wykonanych na podstawie tego pozwolenia prac budowlanych. Dopiero takie ustalenia pozwalają na dokonanie oceny, czy w trakcie budowy miało miejsce odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie tych faktów przy jednoczesnej ocenie, że roboty budowlane wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę daje organowi podstawę do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności, celem doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem.

Podkreślenia wymaga, że zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego ma na celu doprowadzenie dokonywanej bądź dokonanej budowy do stanu zgodnego z prawem i może dotyczyć wyłącznie tych robót budowlanych, które zostały wykonane gdy decyzja o pozwoleniu na budowę podlegała wykonaniu i tylko w zakresie wynikającym z zatwierdzonego projektu budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń pozwalających na ocenę, czy i w jakim zakresie roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z projektem budowlanym stanowiącym podstawę wydania decyzji z dnia 1 lutego 1992r. Nr [...] i w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt administracyjnych decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w dniu 1 lutego 1994r., a więc pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.), na podstawie wniosku strony z dnia 30 grudnia 1993r., do którego dołączona została dokumentacja techniczna (vide: decyzja wraz z projektem architektoniczno – konstrukcyjnym w aktach administracyjnych).

Sporne tak zwane "rysunki zamienne" zostały złożone właściwemu wówczas organowi budowlanemu oraz opatrzone pieczęcią Urzędu Gminy, pieczątką Inspektora Gminnego do spraw budownictwa z podpisem i odręczną adnotacją "zatwierdzam dnia 7 kwietnia 1994r." (vide: projekt zamienny w aktach administracyjnych). Należy zauważyć, że pozwolenie na budowę, niezależnie od tego, na podstawie której ustawy regulującej prawo budowlane zostały podjęte, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest decyzją administracyjną, ostateczną, którą można uchylić lub zmienić w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 kpa). Wyjątkiem od zasady ostateczności w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego jest m.in. uchylenie (lub zmiana) decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia (lub zmiany) decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 153, art. 154, art. 161 kpa). W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że faktyczna zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę z 1 lutego 1994r. nie została dokonana w trybie przewidzianym dla zmiany prawidłowej decyzji administracyjnej (art. 155 w związku z art. 154 § 2 kpa), przedmiotowe pozwolenie na budowę nie zostało również zmienione ani uchylone w drodze postępowań nadzwyczajnych, o których mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Stwierdzenie powyższego oraz ocena, że roboty budowlane wykonane są w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę lub przepisów dawało właściwemu organowi podstawę do wszczęcia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Tym samym zarzut skargi odnoszący się do naruszenia przez organy wskazanego przepisu uznaje się za nietrafny. W niniejszej sprawie nie miał organ obowiązku poprzedzić decyzji podjętej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1, ponieważ jak wynika z bezspornych ustaleń, prace budowlane na dzień 15 stycznia 2002r. były wykonane, z wyjątkiem drobnych prac wykończeniowych (vide: protokół oględzin z dnia 15.01.2002r. k. 21 akt administracyjnych I instancji). Nadto wydane wcześniej, w dniu 23 października 2001r. postanowienie o wstrzymaniu prac budowlanych, uchylone zostało w całości ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 listopada 2001r. Nr [...], a ponownie rozpatrujący sprawę organ I instancji postępowanie w tym przedmiocie umorzył postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2002r., o czym skarżący zostali powiadomieni (vide: postanowienia wraz z potwierdzeniami odbioru k. 119, 20, 22, 22a akt administracyjnych I instancji). Zatem nietrafny jest równie zarzut co do tego, że decyzja organu I instancji z dnia 12 sierpnia 2002r. nakładająca obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 podjęta została po upływie terminu o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, skoro postanowienie o wstrzymaniu, na które powołują się skarżący, zostało ostatecznie uchylone.

Inwestorowi w niniejszej sprawie bezspornie nie można uczynić zarzutu samowoli budowlanej, ponieważ rozpoczynając roboty budowlane legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Natomiast jak wynika z okoliczności stwierdzonych protokołami oględzin z dnia 28 sierpnia 2001r. i 25 stycznia 2002r. (vide: protokoły k. 4 i 21 akt administracyjnych I instancji) budynek skarżących realizowany jest w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (to jest od projektu pierwotnego będącego podstawą wydania decyzji na podstawie wniosku z dnia 30 grudnia 1993r.) i niezgodnie z przepisami prawa budowlanego co do odległości od granicy ściany z oknami. Ocena, czy odstępstwa od projektu mają charakter istotny należała do właściwego organu nadzoru budowlanego. Odnotować w tym miejscu należy, że przepisy Prawa budowlanego z 1994r. w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji przewidywały daleko idące konsekwencje istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Kwestia więc, czy dokonane zmiany mają charakter istotny czy nieistotny jest kwestią doniosłą.

Stwierdzić należy, że obie decyzje zawierają szczegółowe ustalenia w tym przedmiocie i Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 80 kpa odnoszącego się do zasady swobodnej oceny dowodów. Wymienione w decyzjach odstępstwa polegające na usytuowaniu w ścianie od strony zachodniej w odległości około 1,00 - 1,25 m od granicy przedmiotowej działki z działką nr [...] dodatkowe dwa otwory okiennych, zmianie układu połaci dachowej, zwiększeniu kubaturę i powierzchni użytkowej budynku poprzez wykonanie poddasza użytkowego (zmiana wysokości budynku), zmianie wyglądu elewacji wschodniej i południowej poprzez wykonanie dodatkowych otworów okiennych, wykonaniu od strony północnej na garażem otworu drzwiowego - wejścia na taras nad garażem, którego ściana usytuowana jest na granicy z działką nr [...] nie są kwestionowane przez skarżących jako wykonane na podstawie "rysunków zamiennych" i prawidłowo uznane zostały przez organy jako "istotne odstępstwa".

Nietrafne są również zarzuty skarżących naruszenia przez organ art. 83 ust. 2 i art. 108 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Przepis kompetencyjny, jakim jest art. 83 Prawa budowlanego w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustalał w ust. 1 zadania i kompetencje powiatowego inspektora nadzoru budowlanego odnosząc je do konkretnych przepisów tej ustawy, zaś w ust. 2 określał, że organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Ponieważ wśród zadań powierzonych organom nadzoru budowlanego wymienionych w art. 83 ust. 1 znajdowały się również te wynikające z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, w rozpoznawanej sprawie orzekały organy właściwe.

Art. 108 Prawa budowlanego wymieniony również w skardze stanowi, że ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995r. Z kolei stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Ten zaś przewiduje, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z analizy cytowanych wyżej przepisów wynika, że do sprawy wszczętej po dniu 1 stycznia 1995r. i nie dotyczącej nakazu rozbiórki z art. 48, stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zatem organy nadzoru budowlanego prawidłowo prowadziły niniejsze postępowanie na podstawie powołanej wyżej ustawy, mimo, iż ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, na która powołują się skarżący, wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane.

Dlatego też uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy administracji publicznej, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.