Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1268/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 1945 nr 48 poz 270
law: Dekret z dnia 25 września 1945 r. Prawo małżeńskie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie, nakładające na spółkę karę pieniężną w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

W skardze strona wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podniosła, że za zasadnością wniosku przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi, a w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różna praktyka organu pierwszej instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Autor skargi zwrócił dodatkowo uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpatrywanych przez WSA w Poznaniu (między innymi: I SA/Po 692/12, I SA/Po 693/12, I SA/Po 729/12, I SA/Po 730/12), w których sąd orzekł o zasadności skarg oraz uchylił zaskarżone decyzje.

Wskazano ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważono, że w związku z niebagatelną kwotą już uiszczoną przez stronę jest ona zmuszona podtrzymać wniosek, gdyż w przeciwnym razie grozi jej utrata płynności finansowej, a to z kolei skutkowałoby groźbą upadłości, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez spółkę sporu i zwrotu na jej rzecz wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Dodatkowo podniesiono, że spółka ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków (co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez urzędy celne), ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s., jak to ujęto, nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności.

Spółka powołała się dodatkowo na konkretne postanowienia innych sądów administracyjnych, którymi wstrzymano wykonalność zaskarżonych decyzji w tożsamych przedmiotowo sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Warto niezwłocznie podkreślić, iż okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2013 r., II GZ 388/12; z dnia 26 sierpnia 2015 r., I OZ 879/15 i z dnia 24 listopada 2015 r., II FSK 2877/15, publikowane: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem skarżąca nie załączyła do wniosku dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, a więc nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera także przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż skarżąca nie przedstawiła w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jej sytuacji finansowej oraz ewentualnej sumy nałożonych na stronę (i pozostających do zapłacenia) kar pieniężnych, wskazując jedynie ogólnie na ponoszoną stratę i możliwość zakłócenia płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do twierdzeń strony o wadliwości zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych

w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia

z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Dodatkowo zauważyć należy, że – rozpoznając niniejszy wniosek – Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach.

Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.