Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 209/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenia

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1323/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r., odmówił A. G. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

I

A. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazała, że jego zasadność wynika z niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Wnioskująca podniosła, że zaskarżona decyzja nakłada na nią obowiązek zwrotu kwoty ponad sześćdziesięciu tysięcy złotych wraz z odsetkami liczonymi od 2011 r., którą to kwotą nie dysponuje. Zwrot wskazanej należności wymagać będzie zatem zaciągnięcia zobowiązania w banku, które łączy się z dodatkowymi obciążeniami w postaci prowizji i odsetek. Skarżąca wskazała, że obawia się, iż są to koszty, których już nie odzyska w przypadku korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Jedyną alternatywą dla kredytu jest zbycie majątku przez skarżącą, co również łączy się z nieodwracalnymi kosztami.

Sąd I instancji rozpoznając złożony wniosek stwierdził, że analiza okoliczności powołanych przez stronę we wniosku nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, z podanych przez stronę okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Sąd podniósł, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Niewystarczające jest zatem, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, bowiem Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałaby jej obecna sytuacja finansowa, co uniemożliwiło dokonanie oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji w spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

II

Zażaleniem na powyższe postanowienie wniosła A. G., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść postanowienia wyrażającą się w naruszeniu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania.

W uzasadnieniu podniesiono, że w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zachodzi pierwsza z przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaskarżona decyzja nakłada na stronę obowiązek zwrotu kwoty 63.409,11 zł wraz z odsetkami liczonymi od 2011 r. Wysokość dotacji przypadającej do zwrotu stanowi, zdaniem skarżącej, niebagatelną kwotę, gdyż należność główna wraz z odsetkami stanowi ok. 23- krotność średniego wynagrodzenia, która to kwota jest dla strony kwota ponadprzeciętną i nie pozostaje obecnie w jej dyspozycji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji chociażby częściowo uchroniłoby stronę przed negatywnymi konsekwencjami, które w rezultacie mogą skutkować koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności.

Strona wnosząca zażalenie stwierdziła, ż suma dotacji przypadających do zwrotu wynosiłaby 354.041,64 zł. Kwota ta znacznie przekracza zaś możliwości finansowe skarżącej, w związku z czym należy uznać, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji naraża stronę nie tylko na niebezpieczeństwo spowodowania szkody majątkowej, lecz także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednoczesna spłata zobowiązań zmusiłaby wnioskującą do zaprzestania prowadzonej działalności. Niemożliwym byłoby wznowienie funkcjonowania Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego oraz Liceum Ogólnokształcącego w S. nawet w przypadku zwrotu spełnionego świadczenia przy pozytywnym rozstrzygnięciu. Strona podniosła, że Sąd I instancji miał wiedzę o obecnej sytuacji finansowej skarżącej, bowiem akta sprawy zawierają informacje dotyczące jej sytuacji majątkowej. Sąd miał wgląd do dokumentów dotyczących prowadzonej działalności, w tym do informacji dotyczących zobowiązań finansowych organu prowadzącego szkoły i wysokości otrzymywanej dotacji. W świetle powyższego skarżąca stwierdziła, że przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. niewątpliwie mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a wykonanie decyzji mogłoby wiązać się z koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności, co zaś nie może zostać w żaden sposób anulowane.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Podstawę prawną umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W świetle treści zawartego w skardze wniosku oraz faktu niezałączenia do niego jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącej, należało bowiem uznać, że strona nie wykazała niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej prowadzonej przez siebie działalności, a co za tym idzie wystąpienia ryzyka jej zaprzestania. Trafnie przy tym Sąd wskazał, że na podstawie samego wniosku i ogólnikowych twierdzeń, niemożliwym było ustalenie ewentualnego wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.ps.a. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, czy w oparciu o podane w nim okoliczności może dojść do spełnienia się jednej lub obu ustawowych przesłanek przemawiających za zastosowaniem ochrony tymczasowej, a w konsekwencji wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.

Nie jest zasadnym sformułowany w zażaleniu zarzut, że Sąd I instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek miał wiedzę o obecnej sytuacji finansowej skarżącej, pochodzącą z akt sprawy i dokumentów dotyczących prowadzonej działalności. Podkreślić raz jeszcze należy, że braki wniosku w zakresie uprawdopodobnienia wystąpienia okoliczności powodujących, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz niepoparcie ich żadnymi dokumentami, czyniło niemożliwym ocenę wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie pozwalało na uwzględnienie żądania skarżącej.

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nawet jeżeli Sąd I instancji sięgnąłby do zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji związanej z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i dokonałby analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, to nie może ujść uwadze, iż dane tam zawarte są nieaktualne i nie obrazują bieżącej zdolności finansowej podmiotu. Tym samym dane te nie wyjaśniają, czy strona jest w stanie pokryć kwotę należną w rozpoznawanej sprawie, tj. kwotę ok. 63 tyś. Akta administracyjne przedstawiają bowiem faktury oraz spisy kosztów wydatków poniesionych w toku prowadzenia działalności w 2011 r. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zaś złożony wraz ze skargą z dnia 16 października 2015 r. Bezspornie należy zatem stwierdzić, że informacje, na które wskazuje skarżąca w treści uzasadnienia nie są danymi przedstawiającymi jej aktualną sytuację majątkową i w żaden sposób nie są w stanie zobrazować relacji pomiędzy ciążącym na stronie zobowiązaniem, a jej możliwością płatniczą na czas rozpoznawania złożonego wniosku.

Opisana powyżej wadliwość wniosku, tj. brak aktualnej dokumentacji finansowej skarżącej legła zatem u podstaw odmowy udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA nie miał możliwości dokonania analizy obecnej sytuacji majątkowej wnioskodawczyni i uznania, że istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć znaczenie dla utraty płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności. Ogólnikowe twierdzenia zawarte we wniosku nie mogły zaś zostać uznane za wystarczające do wykazania, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi ryzyko wystąpienia jednej lub obu przesłanek określonych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób niewadliwy dokonał oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.