Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1062/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 133 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. Sp. z o. o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 200/11 w sprawie ze skargi E. Sp. z o. o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i maj 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. Sp. z o. o. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 1800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 200/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 listopada 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i maj 2005 r.

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji:

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował Spółce z o.o. E. z siedzibą w L. (zwanej dalej w skrócie "Spółką") ewidencję zakupu VAT za marzec i maj 2005 r., jako prowadzonej niezgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.t.u"), ze względu na bezzasadne obniżenie podatku należnego o naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez R. spółkę z o.o. z siedzibą w G. dokumentujących wykonanie prac zgodnie z umową z dnia 16 marca 2005 r. polegających na określeniu zakresu pozwolenia zintegrowanego na emisje zanieczyszczeń Spółki ze szczególnym uwzględnieniem Elektrociepłowni w Hucie Miedzi G. i Elektrociepłowni w Hucie Miedzi L. włącznie z opracowaniem Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ) w rozliczeniu za marzec 2005 r. (w kwocie 42.240 zł) i maj 2005 r. (w kwocie 63.360 zł). W związku ze stwierdzeniem, że wydatki te nie były związane ze sprzedażą opodatkowaną, organ I instancji stwierdził, że obniżenie podatku należnego o naliczony wynikający z tych faktur stanowi naruszenie przez stronę przepisu art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Z uwagi na fakt, że dane zawarte w księgach, po korekcie, umożliwiają ustalenie wysokości podatku naliczonego uznał organ podatkowy księgi za dowód w sprawie.

W zaskarżonej decyzji z 15 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał że obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę R. na udokumentowanie wykonania opracowania pt. "Określenie zakresu pozwolenia zintegrowanego na emisję zanieczyszczeń Spółki ze szczególnym uwzględnieniem Elektrociepłowni w Hucie Miedzi G. i Elektrociepłowni w Hucie Miedzi L., włącznie z opracowaniem Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia" nie było przydatne Spółce i nie zostało przez nią wykorzystane do wykonywania czynności opodatkowanych. Wskazał na działania prezesa zarządu skarżącej Spółki, który w dniu 4 września 2006 r. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez były zarząd Spółki, który spowodował straty przez zawarcie umowy z dnia 16 maja 2005 r. z R. na przedmiotowe opracowanie. Powołał się również na przeprowadzoną przez rewidenta zakładowego kontrolę, w której potwierdzono, że dokumentacja otrzymana od R. była, jako szczątkowa nieprzydatna dla strony. Zeznania przesłuchanych toku postępowania prokuratorskiego, przed wszczęciem postępowania kontrolnego w sprawie, pracowników Spółki (W. W.) są zbieżne z zeznaniami rewidenta zakładowego w zakresie przyznania wykonania S. do przetargu na opracowanie pozwolenia zintegrowanego przez B. Sp. z o.o. we W., a pracownicy Działu Ochrony Środowiska przystosowali ją do warunków Spółki, a opracowanie wykonane przez R. nie było brane pod uwagę. Fakt ten potwierdzają także pracownicy strony (m.in. B. S.). Także byli członkowie zarządu strony nie zapoznawali się z materiałami opracowanymi przez R. Były prezes strony T.F. w przesłuchaniu nie był w stanie stwierdzić, kto sporządził opracowanie oraz wzór specyfikacji, i nie wskazał osób, które zajmowały się tą sprawą. Były wiceprezes spółki B. K. nie pamiętał bliższych szczegółów, jednak przyznał, że materiały przekazał do wykorzystania w celach przetargowych. Z zeznań członków komisji przetargowej nie wynika, aby wykorzystano materiały przekazane przez firmę R. Jedynie W. Z. przyznał, że nikt w spółce nie opiniował ich. On również nie wskazał pracowników, którzy mogli wykorzystać przedmiotowe opracowanie. Organ omówił strukturę zarządu R., charakter oraz formę prowadzonej przez nią działalności. Powołał się również na zeznania prezesa spółki B. przygotowującej wnioski o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla strony, który zeznał, że jego firma opracowania wniosków dokonała w oparciu o będące własnością strony archiwalne analizy i audyty, na podstawie, których wydano stronie pozwolenie cząstkowe, a nadto dokonywała własnych pomiarów i analiz. Zwrócił uwagę na fakt, że stanowisko strony w toku postępowania wielokrotnie ulegało zmianie.

W skardze od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zarzuciła naruszenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez odmowę stronie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur związanych z czynnościami opodatkowanymi, naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122, art. 180, art. 187, art. 191, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. tekst jedn. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej w skrócie "O.p.") przez bezpodstawne przyjęcie, że nabycie usług przez Spółkę nie zostało dokonane w celu wykorzystania ich w działalności opodatkowanej oraz naruszenie zasady zaufania przejawiające się tym, że organ II instancji zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który został zgromadzony w toku postępowania przed organem I instancji, którego decyzję organ odwoławczy uchylił, stwierdzając wystąpienie braków w materiale dowodowym.

W opinii podatnika zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawnia do stwierdzenia, że usługa zrealizowana przez R. na jej rzecz, na podstawie umowy z dnia 16 marca 2005 r. nie została wykorzystana do wykonywania czynności opodatkowanych podatnika. Faktury wystawione przez R. dokumentują usługi wykonane przez tę spółkę w zakresie wskazanym w umowie z dnia 16 marca 2005 r.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady zaufania strona skarżąca wywiodła natomiast, że w sytuacji ciągłego, mimo wyczerpania możliwości dowodzenia, istnienia wątpliwości organy podatkowe powinny odstąpić od kwestionowania stanowiska podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Rozważania Sądu I instancji:

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że uzyskane opracowanie nie zostało wykorzystane przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych. Sąd zaznaczył, że organy podatkowe zebrały, bowiem wystarczającą ilość dowodów, na podstawie, których mogły dokonać ustaleń niezbędnych do przeprowadzenia oceny z punktu widzenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u. rozliczeń skarżącej spółki w tym podatku za marzec i maj 2005 r. w zakresie transakcji z R. Sąd wskazał na analizę opracowania przygotowanego przez R., jaką organy podatkowe przeprowadziły w sprawie, wskazując, że treść nawiązująca do zindywidualizowanej sytuacji skarżącej spółki nie przekraczała 10 % całego opracowania. Sąd podkreślił, że stanowisko organów w tym zakresie potwierdził rewident badający sytuację spółki.

Sąd wskazał również na treść zeznań W. W., który zaznaczył, że sporządzenie tego opracowania mogło być zlecone pracownikom samej spółki, natomiast wykonana przez R. na podstawie umowy z dnia 16 marca 2005 r. usługa nie miała przełożenia na pracę podległego mu Działu Ochrony Środowiska, na potrzeby którego, jak wynika z jego treści, została wykonana, ponieważ on sam nie miał możliwości zapoznania się z tym dokumentem.

Sąd podkreślił ponadto, że osoby zajmujące w czasie zawarcia przedmiotowej umowy decyzyjne stanowiska w Spółce E. (T. F., prezes; B. K., wiceprezes) oraz R.sp. z. o. o. w G.(P. Ł., dyrektor; R. Ł., prokurent) nie były w stanie wskazać szczegółów zawarcia przez obie spółki umowy, procesu jej wykonania oraz sposobu wykorzystania przedłożonego podatnikowi na jej podstawie opracowania.

Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu I instancji, pozwalały na przyjęcie, że usługi świadczone na podstawie wskazanej umowy nie zostały wykorzystane do wykonania czynności opodatkowanych skarżącej Spółki. Sąd zaznaczył przy tym, że stanowisko zaprezentowane w tym zakresie przez organy podatkowe, znalazło potwierdzenie w decyzji inspektora kontroli skarbowej o wszczęciu dochodzenia w sprawie nieprawdy w deklaracjach VAT skarżącej spółki za marzec i maj 2005 r. oraz w złożonych przed sądem zeznaniach.

W konsekwencji przyjętych ustaleń Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu, że po stronie podatnika nie wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach wystawionych przez R.

Skarga kasacyjna

Skarżąca Spółka zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie:

1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. tekst jedn. z 2012, poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do całości argumentacji podniesionej przez Spółkę w toku postępowania;

2. art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez niedokonanie analizy całego materiału zgromadzonego w aktach sprawy i w konsekwencji niemające potwierdzenia w aktach sprawy przyjęcie, że wydatki na usługi nabyte od R. nie były związane z czynnościami opodatkowanymi VAT realizowanymi przez Spółkę;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku art. 120, art. 121 § 1, 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wadliwą kontrolę działań organów podatkowych i nieuchylenie przez Sąd Decyzji wydanej z naruszeniem zasad postępowania dowodowego - w szczególności wydanej z zaniechaniem obowiązku wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego w zakresie ustalenie związku usług nabytych od R. z czynnościami opodatkowanymi realizowanymi przez Spółkę;

4. art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji odmówienie Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu usług związanych z czynnościami opodatkowanymi realizowanymi przez Spółkę.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Autor skargi kasacyjnej podniósł w szczególności, że w zaskarżonym wyroku przeprowadzono jedynie pobieżną i wybiórczą analizę argumentacji Spółki i nie odniesiono się do wielu zagadnień wskazanych w skardze. Zaznaczano w tym zakresie, że istnienie i wykorzystanie przez Spółkę przedmiotowej dokumentacji potwierdza Bartosz Krzemieniowski w zeznaniach z 26 lutego 2009 r. Celowość korzystania z usług R. została również podkreślona w oświadczeniach i pismach W. Z. Następnie zarzucono Sądowi I instancji, że powołanie się przez Sąd w uzasadnieniu Wyroku na stanowisko B. dowodzi całkowitego niezrozumienia przez WSA roli opracowania przygotowanego przez R. Konieczność przygotowania dokumentu "Określenie zakresu pozwolenia zintegrowanego na emisję zanieczyszczeń" wynikała z faktu, iż pracownicy Spółki nie mieli wiedzy ani doświadczenia w zakresie uzyskiwania pozwoleń zintegrowanych na emisję zanieczyszczeń. Z tego powodu, aby przedstawiciele E. byli w stanie zdefiniować, w jakim zakresie powinno zostać przyznane pozwolenie zintegrowane niezbędna była dla tego celu asysta doświadczonego w przedmiotowym zakresie zewnętrznego podmiotu doradczego. Dokument określający szczegółowy zakres pozwolenia zintegrowanego, o jakie powinna ubiegać się Spółka, służyć miał wewnętrznym potrzebom E.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie także, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza, bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli, że władny jest badać tylko te zarzuty, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została zarówno na zarzutach odnoszących się do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Ocenić należy więc w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. zdaniem skarżącej nastąpiło poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do całości argumentacji podniesionej w toku postępowania. Skarżąca nie podaje jednak konkretnie, do jakich zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji odniósł się lakonicznie. Trudno, bowiem uznać za takie wskazanie stwierdzenia, że "Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał za niewiarygodne zgromadzone w przedmiotowej sprawie materiały dowodowe, potwierdzające związek nabytych od R. usług z działalnością opodatkowaną Spółki". Tak sformułowany zarzut wymyka się, więc spod kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może się, bowiem domyślać co konkretnie autor skargi kasacyjnej miał na uwadze twierdząc ogólnie, że Sąd pierwszej instancji lakonicznie odniósł się do uchybień organów podatkowych podniesionych w skardze. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika w istocie, że skarżąca nie zgadza się z oceną przyjętą w tej sprawie przez organy i zaaprobowaną przez Sąd pierwszej instancji, co do uznania usług wykonanych przez R. na rzecz spółki za usługi związane z działalnością opodatkowaną. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a określa wymogi formalne uzasadnienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną kwestionowania ustaleń, jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera też stanowisko, co do przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a nie może, więc w tej sytuacji stanowić wystarczającej podstawy do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Przechodząc do kolejnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie są trafne również zarzuty skargi kasacyjnej wywiedzione w oparciu o podstawę kasacyjna określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1, art.133 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 122,art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokonanie analizy całego materiału zgromadzonego w aktach sprawy.

Bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a.. Powołany przepis określa przedmiot zaskarżenia, zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres postępowania sądowo administracyjnego. Sąd mógłby naruszyć ten przepis gdyby wykroczył poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową bądź gdyby odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy należącej do jego właściwości. Sąd nie może uchybić temu przepisowi dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Sąd mógłby naruszyć powołane przepisy, gdyby odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, z zastosowaniem innych kryteriów niż kryterium zgodności z prawem. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej kwestii na etapie postępowania podatkowego bądź powołania się w nim (tj. postępowaniu sądowym) na dowody, które zostały przez Sąd pominięte względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić na nimi do porządku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2006r., sygn. akt: I FSK 56/06, Lex nr 280385), co w sprawie nie miało miejsca.

Podobnie w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zarówno w doktrynie (por. np. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, 2006 r., s. 303; J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", wyd. II, Warszawa 2006 r., s. 296), jak i w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA z 16 lutego 2006 r., I OSK 440/05, z 16 maja 2006 r., II OSK 822/05, z 28 lipca 2004 r., OSK 678/04) dominuje stanowisko, iż przepis art. 135 ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Skoro Sąd I instancji oddalił skargę strony, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., to brak było podstaw do zastosowania art. 135 tej ustawy, a zatem Sąd ten nie mógł przepisu tego naruszyć.

Niezrozumiałe jest także podniesiony przez Skarżącą w petitum skargi zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznając, bowiem zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na art. 151 p.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy nie naruszyły art. 121, art. 122, art. 180, art. 187§1, art. 191 O.p.. W sprawie zebrano, bowiem bardzo obszerny materiał dowodowy z treści, którego w sposób jednoznaczny wynikało, że zawarte w opracowaniu "Określenie zakresu pozwolenia zintegrowanego na emisję zanieczyszczeń dla E. sp. z o.o. w L. za szczególnym uwzględnieniem Elektrociepłowni w Hucie Miedzi G. i Elektrociepłowni w Hucie Miedzi L., włącznie z opracowaniem Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia" treści istotne dla zindywidualizowanej sytuacji skarżącej nie przekraczają 10 % całego obszernego opracowania. Pozostałą część stanowią akty wydane przez Ministra Finansów i są ogólnie dostępne. Istotną okolicznością w sprawie jest stanowisko B. sp. z o.o. we W., która przygotowała na zlecenie skarżącej wnioski o wydanie pozwolenia zintegrowanego, z którego wynika, ze przy wykonaniu tej usługi nie korzystano z opracowania zamówionego na podstawie umowy z dnia 16 marca 2005 r. Znikomą wartość merytoryczną opracowania potwierdzają również zeznania przesłuchanych w charakterze świadków pracowników skarżącej spółki jak również Dyrektora i prokurenta spółki R. – wykonawcy opracowania.

We wszystkich tych okolicznościach sprawy należy zaaprobować ocenę Sądu I instancji, jako szczegółową, wnikliwą, ugruntowaną w materiale zebranym w aktach sprawy oraz racjonalną, na co wskazuje precyzyjne i uporządkowane uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej, ustalony przez organy podatkowe, a zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny wynika z materiału dowodowego sprawy. Polemika zawarta w skardze kasacyjnej z zaprezentowanymi wyżej ustaleniami nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Uznanie za nietrafne zarzutów naruszenia przepisów postępowania skutkuje przyjęciem za wiążące ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku.

Przechodząc do oceny zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego wskazać przede wszystkim należy, że w sytuacji nie podważenia skutecznie w skardze kasacyjnej ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego, dla oceny tego zarzutu miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w tej sprawie. Wnioskiem, jaki wyłonił się z okoliczności faktycznych, było ustalenie, że skarżąca spółka nie wykorzystała spornego opracowania do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u. przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z przepisu tego wynika związek zakupu z czynnością opodatkowaną. Podatnik chcąc skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego musi spełnić wskazany w przepisie warunek. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że przesłanka ta nie została spełniona, a tym samym nie było podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach wystawionych przez R. spółkę z o.o. w G. Nie doszło, zatem do naruszenia przez Sąd I instancji art. 86 ust. 1 u.p.t.u..

Wobec stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, a zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.