Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 417/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Asesorzy WSA Andrzej Kołodziej, WSA Janusz Walawski, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W., decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 22, poz. 291) w związku z art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm. oraz Dz. U. z 2001 r., Nr 111, poz. 1194), nadał A. G. stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

W dniu 6 stycznia 2003 r. odwołanie od tej decyzji złożyła do [...] Kuratora Oświaty A.G. podnosząc, iż decyzja jest słuszna, jednak wystąpiły w niej błędy, które powinny być sprostowane oraz, iż decyzję należy uzupełnić o brakujące informacje zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. [...] Kurator Oświaty wniosek przekazał Prezydentowi Miasta W. zgodnie z właściwością.

A. G. w dniu 17 stycznia 2003 r. również złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2002 r. o nadaniu jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, cofając jednocześnie wniosek z dnia 6 stycznia 2003 r.

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] nadał A.G. ponownie stopień nauczyciela mianowanego.

Wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r. A. G. wystąpiła o sprostowanie błędu w decyzji – akcie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela z dnia [...] stycznia 2003 r., zaś w dniu 11 lutego 2003 r. złożyła odwołanie od tej decyzji do [...] Kuratora Oświaty.

[...] Kurator Oświaty, powołując się na przepis art. 132 § 2 kpa, przekazał odwołanie organowi, który wydał zaskarżoną decyzję w celu zajęcia stanowiska w przedmiocie uwzględnienia odwołania.

W dniu 12 maja 2003 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy W. poinformował [...] Kuratora Oświaty, że odwołanie A. G. zasługuje na uwzględnienie w zakresie zmiany podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, natomiast jego sporządzenie zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 maja 2002 r. (Dz. U. Nr 82, poz. 774), czego domagała się odwołująca, nie jest konieczne, akt nadania stopnia nauczyciela mianowanego jest bowiem prawidłowy pod względem formalno-prawnym.

W dniu 5 czerwca 2003 r. A. G. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie nierozpatrzenia jej odwołania z dnia 11 lutego 2003 r. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt II SAB 157/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał [...] Kuratora Oświaty do rozpatrzenia odwołania A. G. z dnia 11 lutego 2003 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem.

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela w związku z art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nadał A. G. stopień nauczyciela mianowanego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła w dniu 18 września 2003 r. A. G.wnosząc o prawidłowe podanie podstawy prawnej, poprawienie błędów gramatycznych w uzasadnieniu decyzji, uaktualnienie danych dotyczących poziomu wykształcenia.

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia[...] października 2003 r. nr [...], na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239 i Nr 22, poz. 291, Nr 122, poz.1323, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194, Nr 128, poz. 1404, Nr 144, poz. 1615 oraz z 2002 r. Nr 4, poz. 32) w związku z art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty i ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 41, poz. 362), nadał A. G. stopień nauczyciela mianowanego.

W uzasadnieniu wskazał, że spełnia ona warunki do mianowania z mocy prawa określone w art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. Posiada wykształcenie: Uniwersytet [...] – [...] – magister w zakresie stosowanej psychologii klinicznej, Zertyfikat Deutsch als Fremdsprache oraz Zentrale Mittelstufenprűfung.

Od decyzji tej w dniu 21 listopada 2003 r. A. G. złożyła odwołanie podnosząc, iż numer decyzji powinien pozostać taki sam, jak w decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2002 r., tj. [...]. Ponieważ jest to ta sama decyzja i datą wydania powinna być data [...] grudnia 2002 r. Nadto wniosła o uwzględnienie w uzasadnieniu decyzji posiadanych przez nią od dnia 6 maja 2003 r. uprawnieni do nauczania języka niemieckiego, tj. Certyfikatu KDS (Kleines Deutsches Sprachdiplom oraz poprawne podanie w uzasadnieniu poziomu jej wykształcenia: magister psychologii a nie "magister w zakresie stosowanej psychologii klinicznej" oraz aby uzasadnienie aktu nadania stopnia awansu zawodowego umieścić w załączniku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu.

[...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] października 2003 r. w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, iż z przedstawionego dyplomu Uniwersytetu [...] nr [...] wydanego [...] stycznia 1995 r. jednoznacznie wynika, iż A.G. odbyła wyższe studia magisterskie na kierunku psychologia w zakresie stosowanej psychologii klinicznej i uzyskała tytuł magistra. Zatem określony w akcie nadania poziom wykształcenia pozostaje w całkowitej zgodności z treścią dyplomu. Przepis art. 9f ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela stanowi, że nauczycielowi zostaje wydany nowy akt nadania w przypadku uzyskania wyższego poziomu wykształcenia. Uzyskanie natomiast certyfikatu potwierdzającego znajomość języka obcego w stopniu wyższym nie jest tożsame z uzyskaniem wyższego poziomu wykształcenia. Ponieważ o poziomie wykształcenia świadczy dyplom ukończenia szkoły wyższej lub zakładu kształcenia nauczycieli, zgodnie z ustawą z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) oraz zarządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 kwietnia 1992 r. w sprawie określenia dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzoru dyplomu wydawanego przez uczelnie (M.P. Nr 12, poz. 85 ze zmianami).

Zdaniem organu brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia argumentów przedstawionych w odwołaniu.

A. G. w dniu 27 lutego 2004 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem i naruszającej jej interes prawny polegający na uzyskaniu korzystniejszego statusu prawnego przysługującego na podstawie Karty Nauczyciela nauczycielowi mianowanemu między innymi w zakresie wynagrodzenia oraz stabilizacji zatrudnienia. Podnosiła, iż w swoich odwołaniach domagała się uporządkowania formalno-prawnych informacji zawartych w decyzjach, a więc poprawienie tych błędów nie powinno skutkować zmianą ani daty decyzji ani numeru decyzji oraz, iż w dniu [...] maja 2003 r. zdała egzamin i uzyskała certyfikat KDS, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. "w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli..." (Dz. U. z dnia 23 września 2002 r.) potwierdza jej uprawnienia do nauczania języka obcego w gimnazjach i innych typach szkół wymienionych w rozporządzeniu.

Podniosła również, iż wydano jej cztery akty nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego mimo, iż Karta Nauczyciela nie przewiduje takiej sytuacji oraz, iż w uzasadnieniach decyzji organ, określając poziom jej wykształcenia, powinien użyć określenia magister psychologii, a nie "magister w zakresie stosowanej psychologii klinicznej".

W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty niósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazał, iż [...] Kurator Oświaty w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt II SAB 157/03 w dniu 8 kwietnia 2004 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], w której działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 9 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela w związku z odwołaniem A. G. z dnia 11 lutego 2003 r. od decyzji aktu nadania awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., w której uzyskał odwołanie, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz posiadanego poziomu wykształcenia i orzekł, że pani A.G. urodzona [...] maja 1969 r. w H.nabyła stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 ze zm.) i posiada wykształcenie wyższe z przygotowaniem pedagogicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, tak więc sądem właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpoznając sprawę w granicach określonych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2004 r. znak: [...] wydana została z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności – art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks nie stanowi inaczej. Wypływająca z tego przepisu zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją, która została doręczona (ogłoszona) stronie powoduje, że nie może ona być zatwierdzona lub uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej jak tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w Kodeksie. Ustalić należy, że przepis art. 110 kpa wpływa na stabilizację, trwałość rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, kończąc w ten sposób wszelkie wahania co do jej załatwienia i uniemożliwiając organowi zmianę własnego stanowiska wyrażonego w doręczonej już bądź ogłoszonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie syng. I SA/LU 49/97 z dnia 22 maja 1998 r. nie publ.).

Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Bezspornym jest w rozpoznawanej sprawie, iż Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] nadał skarżącej stopień awansu zawodowego nauczyciela zawodowego nauczyciela mianowanego. Odwołanie od tej decyzji wpłynęło 17 stycznia 2003 r.

Pomimo, iż odwołanie nie zostało rozpoznane Prezydent Miasta W., decyzją w dniu [...] stycznia 2003 r. nr [...], nadał ponownie A.G. stopień nauczyciela mianowanego. Odwołanie od tej decyzji skarżąca złożyła w dniu 11 lutego 2003 r. Również to odwołanie nie zostało przesłane organowi odwoławczemu. Natomiast Prezydent Miasta W. wydał kolejną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o nadaniu skarżącej stopnia awansu zawodowego. Również od tej decyzji skarżąca składa odwołanie w dniu 18 września 2003 r. Także i to odwołanie nie zostało przekazane organowi odwoławczemu. Natomiast w dniu [...] października 2003 r. Prezydent Miasta W. wydał kolejną decyzję nr [...] nadając A. G. stopień nauczyciela mianowanego. Od tej decyzji skarżąca składa odwołanie w dniu 21 listopada 2003 r. i odwołanie to zostaje przez organ pierwszej instancji przekazane organowi odwoławczemu. Nie można, zdaniem sądu, przyjąć, iż dokonywane przez organ pierwszej instancji zmiany dotyczące podstawy prawnej decyzji mogły być przez organ dokonane w ramach jego uprawnień wynikających z art. 132 § 2 kpa. Możliwość zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 132 § 1 i 2 kpa uzależnione jest między innymi od uznania przez organ, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie w całości. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że organ pierwszej instancji uznał, iż odwołanie skarżącej zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej zmian podstawy prawnej decyzji, a więc dokonując korekt decyzji, które faktycznie nie były korektami, wprowadził do obrotu prawnego kolejne decyzje. Decyzje te były doręczone skarżącej wraz z pouczeniem, a od każdej z nich skarżąca składała odwołanie, którego organ pierwszej instancji nie przesyłał organowi odwoławczemu, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 133 kpa.

Takie działanie organu spowodowało, iż w istocie w obrocie prawnym funkcjonowały cztery decyzje Prezydenta Miasta W. rozstrzygające ten sam przedmiot sprawy. W ocenie Sądu taka praktyka organów odwoławczych stanowi przykład rażącego naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem art. 110 kpa doręczenie decyzji lub jej ogłoszenie stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Tak więc w sytuacji wydania przez Prezydenta Miasta W. decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. i złożenie przez A. G. odwołania od tej decyzji (które do chwili obecnej nie zostało rozpoznane) niedopuszczalne było wydanie w stosunku do tej samej skarżącej, w tym samym przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, kolejnych decyzji w dniach [...] stycznia 2003 r., [...] sierpnia 2003 r. i [...] października 2003 r.

Już po złożeniu przez A. G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Kurator Oświaty w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2004 r. wydanego w sprawie nierozpatrzenia odwołania z dnia 11 lutego 2003 r. od decyzji aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. wydał w dniu [...] kwietnia 2004 r. decyzją nr[...] znak: [...], w której działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 9 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, uwzględnił odwołanie i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz posiadanego poziomu wykształcenia i orzekł, że pani A. G. urodzona [...] maja 1969 r. w H., nabyła stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 111, poz. 1184 z zm.) i posiada wykształcenie wyższe magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym. Na decyzję tę A. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jest ona przedmiotem postępowania w sprawie II SA/Wa 1196/04

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż [...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. znak: [...], utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] r. w sytuacji, gdy zarówno ta decyzja, jak i decyzja z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] dotknięte były wadą nieważności, rażąco naruszył prawo.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na postawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzekł jak w sentencji wyroku.

O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.