Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 38/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 art. 5 ust. 1 art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 67 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom.
article: par. 3,76 par. 98 ust. 1 par. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ Protokolant asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B . sp. k. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z wyłączeniem przyłączy przy ul. [...] we W. (dz. nr 12/10, 12/3, AM-[...], obręb [...]).

Następnie Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania spółki A. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na uzasadnienie decyzji wojewody podano, że w dniu 27 kwietnia 2012 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek spółki B. sp. k. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, bez przyłączy, przy ul. [...] we W. (dz. nr 12/10 i cz. dz. nr 12/3. AM-[...], obręb [...]).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce wnioskowanego pozwolenia. Od powyższej decyzji odwołali się: spółka C. sp. z o.o., spółka A. sp. z o.o. oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania wspólnoty mieszkaniowej wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Skargę na tę decyzję wniosła wspólnota mieszkaniowa, a nieprawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 892/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

W wyniku rozpatrzenia odwołania spółki C. sp. z o.o. oraz spółki A. sp. z o.o. Wojewoda D., decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił decyzję I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. Prezydent W. zawiadomił strony o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy oraz o uprawnieniu stron do czynnego udziału w każdym stadium poprzez możliwość przeglądania akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, we wskazanym zakresie, nieprawidłowości projektu budowlanego w terminie do dnia 17 grudnia 2012 r. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2012 r. Prezydent W., po otrzymaniu pisma inwestora, zwrócił się do Ministra Gospodarki o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie. Po rozpatrzeniu zażalenia spółki A. sp. z o.o., na to postanowienie, Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości.

W dniu 23 kwietnia 2013 r. pełnomocnik inwestora przedłożył skorygowany projekt budowlany wraz z pismem wyjaśniającym oraz załącznikami. Pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o ich uprawnieniu do czynnego udziału w każdym jego stadium poprzez możliwość przeglądania akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia 11 lipca 2013 r. organ zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W dniu 18 lipca 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo spółki A. sp. z o.o., zawierające następujące uwagi do projektu budowlanego: wbrew ustanowionej służebności na dz. nr 12/10, przedmiotowe zamierzenie uniemożliwi parkowanie samochodów w pasie ziemi o szerokości 4 m wzdłuż budynku magazynowego na rzecz każdoczesnego użytkownika dz. nr 12/9; budynek został zaprojektowany z pominięciem treści § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem; zamierzenie nie spełnia warunków rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063, z późn. zm.) w kwestii odległości od znajdującej się na dz. nr 12/3 stacji paliw; planowana inwestycja uniemożliwi korzystanie z okna wyłazowego i pożarowego znajdującego się w ścianie budynku zlokalizowanej na granicy dz. nr 12/9 i 12/10, które jednocześnie doświetla sekretariat; wskazano, że zamierzenie nie spełnia wymogów ochrony przeciwpożarowej (wskazanych w postanowieniu D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...]); poddano w wątpliwość kwestię komunikacji przedmiotowej inwestycji.

W dniach 26 i 31 lipca 2013 r. do Prezydenta W. wpłynęły pisma pełnomocników inwestora będące odpowiedzią na zarzuty stron postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy.

Od powyższej decyzji odwołała się spółka A. sp. z o.o. Spółka zarzuciła organowi I instancji, że wydając decyzję nie uwzględnił interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym niesłusznie, w jej opinii, odmówił przyznania statusu strony Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...]. W odwołaniu zgłoszono uwagi dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji i urządzenia drogi dojazdowej poprzez drogę oznaczoną w uchwale nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] symbolem 5KDD. Spółka wskazała także, że: przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie stosować należy nie tylko w przypadku budowli wymienionych w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia, ale (...) również w sytuacji odwrotnej, gdy w pobliżu takiego obiektu budowlanego ma powstać nowobudowany budynek; przeprowadzenie zamierzonej inwestycji pozbawi ją prawa korzystania ze służebności gruntowej przejazdu, przechodu i parkowania w pasie ziemi o szerokości 4 m wzdłuż budynku magazynowego, posadowionego na działce nr 12/10; projektowany budynek został zaprojektowany niezgodnie z § 19 rozporządzenia; planowana inwestycja uniemożliwi korzystanie z okna znajdującego się w ścianie budynku zlokalizowanej na granicy dz. nr 12/9 i 12/10, które doświetla pomieszczenie biurowe sekretariatu i znajdujące się tam biurko oraz zapewnia komunikację z dachem; projektant nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w § 57 w związku z § 13 rozporządzenia. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie wizji lokalnej w celu ustalenia czasu i okoliczności urządzenia spornego parkingu, a także okoliczności zabezpieczenia wynikających z tego roszczeń poprzez ustanowienie stosownej służebności gruntowej i zapis prawa w księdze wieczystej, jak też o dopuszczenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na okoliczność, że w miejscu dzisiejszego okna doświetlającego pomieszczenie biurowe znajdowało się wcześniej pełnowymiarowe okno balkonowe, a ponadto na okoliczność, że okno to zawsze stanowiło źródło doświetlenia sekretariatu.

Pismami z dnia 26 września oraz 18 listopada 2013 r. spółka wnosząca odwołanie poinformowała, że złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] oraz wniosek o unieważnienie uzgodnienia projektu budowlanego wydanego w ramach postępowania zakończonego powyższym postanowieniem, a także wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia.

Pismem z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewoda D. zawiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia 22 listopada 2013 r. pełnomocnik inwestora wniósł o utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wojewoda D. rozpatrując sprawę jako organ II instancji stwierdził, że przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] we W., na dz. nr 12/10, AM-[...], obręb [...]. Projektowana inwestycja poprzedzona zostanie rozbiórką istniejącego budynku zlokalizowanego na dz. nr 12/10. Mimo wskazania przez inwestora we wniosku o pozwolenie na budowę, że zamierzenie inwestycyjne będzie zlokalizowane również na cz. dz. nr 12/3 (swoją decyzją Prezydent W. zatwierdził zresztą projekt budowlany dla inwestycji zlokalizowanej na dz. nr 12/10 oraz dz. nr 12/3), to, jak wynika z jego wyjaśnień, na dz. nr 12/3 nie są planowane prace budowlane. Przez przedmiotową działkę będzie realizowana jedynie tymczasowa obsługa komunikacyjna inwestycji, zgodnie z ustanowioną służebnością gruntową drogi koniecznej na dz. nr 12/3 na rzecz użytkownika wieczystego dz. nr 12/10 (por. podrubryka 1.11.1 księgi wieczystej dz. nr 12/10, [...] oraz podrubryka 3.4.1 księgi wieczystej dz. nr 12/3, [...]).

Dalej wojewoda stwierdził, że dla dz. nr 12/10 obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr [...]), zwanej dalej MPZP. Stosownie do zapisów MPZP teren, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, położony jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem 5U, dla której ustalono przeznaczenie: usługi I (z zastrzeżeniem § 5 pkt 1), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa zamieszkiwania zbiorowego, handel detaliczny małopowierzchniowy B, widowiskowe obiekty kultury (z zastrzeżeniem § 5 pkt 2), infrastruktura drogowa, stacje gazowe, urządzenia infrastruktury technicznej (§ 21 ust. 1 MPZP).

Organ odwoławczy zauważył, że warunki zabudowy dotyczące przeznaczenia powyższego terenu (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), wysokości budynku (w granicach wydzielenia wewnętrznego "A" wysokość budynku nie przekracza 15 m, a w pozostałej części wynosi około 24 m, to jest zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 4 MPZP) i jego zlokalizowania w stosunku do nieprzekraczalnej linii zabudowy (zgodnie z rysunkiem stanowiącym załącznik nr 1 do MPZP), ilości miejsc postojowych i ich usytuowania (na 155 mieszkań zaplanowano 188 miejsc postojowych na terenie dz. nr 12/10, to jest zgodnie z § 12 pkt 1 lit b oraz § 21 ust. 3 pkt 2 MPZP, systemów infrastruktury technicznej (zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków oraz sieć uzbrojenia zaprojektowano zgodnie z § 13 pkt 2-4 MPZP). Udział powierzchni obszaru zabudowanego "A" w powierzchni działki budowlanej (udział ten wynosi około 67%, co jest zgodne z § 21 ust. 2 pkt 5 MPZP), urządzenia zieleni na powierzchni niezabudowanej i nieutwardzonej oraz szpaleru drzew (zgodnie z § 6 pkt 18 oraz § 7 pkt 1 MPZP) oraz powierzchni terenu biologicznie czynnego (powierzchnia terenu biologicznie czynnego stanowi 27,6% powierzchni działki budowlanej, przy czym 76,4% powierzchni terenu biologicznie czynnego stanowi grunt rodzimy, a 23,6% stanowi suma powierzchni tarasów zielonych o powierzchni nie mniejszej niż 10 m, to jest zgodnie z § 6 pkt 2 MPZP) zostały w przedmiotowym projekcie zachowane.

Zdaniem wojewody, przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia również wymagania dotyczące dojazdu do terenu zainwestowania. Obsługę komunikacyjną inwestycji zaprojektowano przez drogi oznaczone w MPZP symbolem 5KDD oraz 11KDW, które łączą się z ul. [...]. Z przedmiotowego opracowania została wyłączona budowa drogi 5KDD, która zostanie zrealizowana w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na mocy porozumienia z dnia [...] r. nr [...], zawartego przez Gminę W. z inwestorem. Tymczasowa obsługa terenu inwestycji odbywać się będzie zgodnie z uzgodnieniem z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia [...] r., znak: [...], poprzez istniejącą drogę wewnętrzną (ul. [...]-sięgacz), pozostającą w zarządzie ZDiUM we W. (dz. nr 13/1, AM-[...], obręb [...]), która zostanie przekształcona w drogę jednokierunkową (wjazd do garażu podziemnego) oraz układ istniejących dróg wewnętrznych przechodzących przez teren stacji paliw (na mocy prawa do korzystania z drogi koniecznej położonej na dz. nr 12/3) z włączeniem do ul. [...] (wyjazd z garażu podziemnego). Wskazana obsługa komunikacyjna została zaakceptowana przez D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (postanowienie z dnia [...] r. nr [...] oraz pismo z dnia [...] r. znak: [...]).

Niezależnie od powyższego, według organu II instancji, jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek wielorodzinny będzie przylegał do ściany szczytowej istniejącego budynku zlokalizowanego na dz. nr 12/9, będącej w użytkowaniu wieczystym spółki, która wniosła odwołanie. Projektowane rozwiązanie pozostaje w zgodności z § 6 pkt 1 MPZP, który dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną bezpośrednio przy tej granicy oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Wojewoda podkreślił, że inwestor w projektowanym budynku przewidział rozwiązanie umożliwiające skarżącej korzystanie z okna wyłazowego usytuowanego na granicy dz. nr 12/9 i 12/10 (rys. nr A-15), mimo, że jak zauważył inwestor, skarżąca nie posiada służebności pozwalającej jej na zajmowanie powierzchni nieruchomości należącej do inwestora w celu korzystania z otworu okiennego. Zdaniem wojewody, wbrew twierdzeniom skarżącej, przedmiotowe okno w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza rysunków dołączonych przez skarżącą do pisma z dnia 5 czerwca 2012 r., nie służy jednak do doświetlenia pomieszczenia biurowego (sekretariatu). Analizowane okno doświetla bowiem jedynie ciąg komunikacyjny (z umiejscowionym w nim biurkiem i sekretariatem), którego, ze względu na jego rozmiary, bliskość schodów i brak wydzielenia przegrodami budowlanymi, nie można traktować jako pomieszczenia. Z kolei przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, regulują kwestie przesłaniania, oświetlenia i nasłonecznienia tylko pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W sprawie nie zachodziła zatem potrzeba wyjaśnienia kwestii spełnienia warunków oświetlenia światłem dziennym ciągu komunikacyjnego w budynku strony odwołującej się. Nie było również istotne wyjaśnienie, jakie funkcje otwór okienny spełniał w przeszłości.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na dz. nr 12/10 ustanowiono służebność przejazdu, przechodu i parkowania w pasie ziemi o szerokości 4 m wzdłuż budynku magazynowego na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego dz. nr 12/9 (por. podrubryka 3.4.1 księgi wieczystej dz. nr 12/10, [...] oraz podrubryka 1.11.1 księgi wieczystej dz. nr 12/9, [...]). Powyższa służebność w przedmiotowym projekcie została, według wojewody, zachowana, bo projektowany budynek usytuowano w tym samym miejscu (w licu ścian) budynku istniejącego obecnie, w związku z czym pas ziemi objęty służebnością nie ulegnie zmianie.

Według odwołującej się spółki, wskazane wyżej ograniczenia, jakimi obciążona jest dz. nr 12/10, przesądzają o niezgodności projektowanej inwestycji z § 19 rozporządzenia. Analiza akt sprawy pod tym kątem wskazuje, że na fragmencie działki objętej służebnością parkowane są pojazdy samochodowe. W aktach sprawy brak natomiast dowodu potwierdzającego, że na terenie wykorzystywanym do parkowania pojazdów istnieją wydzielone, w myśl § 19 rozporządzenia, miejsca postojowe. Powyższe potwierdza zresztą treść pism składanych przez skarżącą, jak i inwestora. Wobec braku wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego, wojewoda nie stwierdził, by projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji był niezgodny z § 19 rozporządzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony projekt budowlany jest również zgodny z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, określającego odległość ścian budynku z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy z sąsiednią działką budowlaną (nie mniej niż 4 m). Projektowany budynek, w miejscu w którym posiada otwory okienne lub drzwiowe, będzie bowiem usytuowany w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z dz. nr 12/9, 12/3 oraz dz. nr 22.

W odwołaniu skarżąca podniosła kwestię zgodności inwestycji objętej wnioskiem z przepisami regulującymi odległość projektowanego budynku wielorodzinnego od zbiornika na gaz oraz zbiorników na paliwo płynne, wchodzących w skład funkcjonującej na dz. nr 12/3 stacji benzynowej. Z akt sprawy wynika, że na wskazanej działce znajdują się 4 zbiorniki podziemne dwupłaszczowe (50 m3) na paliwo płynne oraz 1 zbiornik podziemny jednopłaszczowy na gaz płynny (10 m3). Odległość od najbliższego kołnierza oddechowego zbiornika na paliwo płynne do granicy dz. nr 12/10 wynosi 20,5 m. Odległość zbiornika podziemnego na gaz od granicy dz. nr 12/10 wynosi z kolei odpowiednio 5,56 m oraz 7,59 m, od ściany garażu podziemnego 9,69 oraz 11,73 m, a od ściany kondygnacji mieszkalnych 25,19 oraz 25,35 m.

Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, zgodnie z § 3 ust. 1, stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów. Z akt sprawy, zwłaszcza z treści pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] r., oraz pisma D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., wynika jednak jednoznacznie, że przepisy powołanego rozporządzenia nie mogą być stosowane do posadowienia budynku wielorodzinnego względem istniejącej stacji paliw (obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych), a mogą być wykorzystane (jedynie) jako element wiedzy technicznej przy planowaniu usytuowania budynku w odniesieniu do istniejącej stacji paliw. W świetle powyższego, w ocenie tutejszego organu nie ma podstaw do kwestionowania wskazanej przez inwestora lokalizacji budynku.

W opinii wojewody, planowane zamierzenie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska (w szczególności należy zauważyć, że nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko), projekt zagospodarowania terenu, w części rysunkowej sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych (której aktualizacja przyjęta została do zasobu geodezyjnego w dniu 21 października 2011 r.), jest zgodny z przepisami rozporządzenia, a projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.). Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (z uwagami - postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r.. nr [...], którym wyrażono zgodę na odstępstwo od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 2 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). Projekt budowlany posiada "informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" (str. 144-148 projektu budowlanego), której treść odpowiada § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 120, poz. 1126) oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody i ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, cieplnej, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej. Nadto pismem D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. poinformowano o braku zastrzeżeń co do realizacji przedmiotowej inwestycji. Projekt budowlany posiada również oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (str. 3 projektu budowlanego), a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnych na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia (str. 150-169 projektu budowlanego oraz załącznik do pisma inwestora z dnia 22 listopada 2013 r.). Wreszcie, inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną geodezyjnie jako dz. nr 12/10, AM-[...], obręb [...], na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutu niesłusznej, w opinii wnoszącej odwołanie spółki, odmowy przyznania statusu strony Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...], wojewoda zauważył, że organ I instancji w treści swojej decyzji wskazał, że obszarem oddziaływania obiektu objął nieruchomości oznaczone geodezyjnie jako działki o następujących numerach: 12/10, 12/3, 12/9, 20, 13/1, 6/2, 5/2, 12/7, AM-[...], obręb [...]. Działka nr 20 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (ul. [...]), w którym wyodrębnione zostały lokale mieszkalne, stanowiące przedmiot odrębnej własności. Zdaniem wojewody powyższa działka została jednak przez pomyłkę wskazana przez organ pierwszej instancji w obszarze oddziaływania obiektu. Od zawiadomienia z dnia 30 kwietnia 2013 r. Prezydent W. nie traktował bowiem wspólnoty mieszkaniowej za stronę postępowania, zgodnie z zapatrywaniem Wojewody D. wyrażonym w decyzji z dnia [...] r. nr [...], w treści której stwierdzono brak podstaw do uznania wskazanej wspólnoty za stronę postępowania w niniejszej sprawie.

Niezależnie od tego, wojewoda zauważył również, że wskazana przez Prezydenta W. w obszarze oddziaływania obiektu dz. nr 12/7, w wyniku dokonanych przekształceń stanowi obecnie dz. nr 22, będącą w użytkowaniu wieczystym spółki C. sp. z o.o. W toku prowadzonego postępowania spółkę C. sp. z o.o. reprezentował D. W. (od dnia 17 lipca 2012 r.), a spółkę A. sp. z o.o. reprezentowali: J. N. (od dnia 15 maja 2013 r.) oraz r. pr. J. K. (od dnia 1 czerwca 2012 r.). Organ I instancji nie doręczał jednak pism ustanowionym pełnomocnikom, lecz bezpośrednio wskazanym spółkom. W opinii wojewody naruszenie to nie miało istotnego wpływu na podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Podkreślić bowiem trzeba, że r. pr. J. K. czynnie uczestniczyła w każdym stadium postępowania, wnosząc zresztą odwołanie od decyzji Prezydenta W., z kolei D. W. mimo skutecznego zawiadomienia go przez tutejszy organ o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie skorzystał w wyznaczonym terminie ze swego uprawnienia.

Odnosząc się do podniesionego w toku postępowania wniosku skarżącej o przeprowadzenie wizji lokalnej w celu ustalenia czasu i okoliczności urządzenia spornego parkingu, a także okoliczności zabezpieczenia wynikających z tego roszczeń poprzez ustanowienie stosownej służebności gruntowej i zapis prawa w księdze wieczystej wojewoda wskazał, że przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych nie stanowią o obowiązku przeprowadzenia oględzin w ramach postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie zgromadzony niniejszej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia jej stanu faktycznego. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do przeprowadzenia wizji lokalnej stosownie do żądania skarżącej. Z powyższych względów, zdaniem wojewody, nie ma również podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Dalej podano, że złożenie przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...], oraz wniosku o unieważnienie uzgodnienia projektu budowlanego wydanego w ramach postępowania zakończonego powyższym postanowieniem, a także wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, nie ma wpływu na tok postępowania odwoławczego. Wskazane postanowienie jest bowiem ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym do czasu jego wyeliminowania (korzysta z zasady trwałości postanowień wyrażonej w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. wniosła spółka A. sp. z o.o. z siedzibą we W..

Zaskarżonej decyzji zarzucono po pierwsze naruszenie przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim zarzucono naruszenie art. 4 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, art. 140 i 233 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pr. bud., art. 4 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 pkt 1 § 21 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...]. Do naruszenia doszło, zdaniem skarżącej, poprzez zatwierdzenie mocą zaskarżonej decyzji projektu budowlanego i zarazem udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, które ogranicza prawa skarżącej jako użytkownika wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynku (dz. nr 12/9, księga wieczysta nr [...]) do korzystania z nieruchomości poprzez przeprowadzenie w projekcie budowlanym drogi pożarowej w sposób uniemożliwiający korzystanie z działki skarżącej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Zdaniem skarżącej projektowany przebieg drogi pożarowej uniemożliwi jej korzystanie z działki. W tym kontekście podkreślono, że uzgodnienie projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej zostało wydane niezgodnie z prawem. Upoważniony przez inwestora architekt złożył – zdaniem skarżącej – fałszywe oświadczenia co do stanu faktycznego nieruchomości, o czym skarżąca zawiadomiła prokuraturę. Dodatkowo w postępowaniu uzgodnieniowym skarżąca została pominięta jako strona postępowania. Zdaniem spółki wykonanie postanowienia D. Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. jest niemożliwe, bo zostało wydane pod warunkiem wykonania pasa drogowego oznaczonego jako 5KDD, a teren przeznaczony pod ten pas drogowy znajduje się we władaniu skarżącej, co uniemożliwia realizację tego postanowienia. Wskazano, że okoliczności tych wojewoda w ogóle nie rozważył.

Dalej zarzucono naruszenie art. 4 i 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., art. 140 i 285 § 1 k.c. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pr. bud. - poprzez wydanie pozwolenia na budowę dopuszczającego do naruszenia i co za tym idzie niemożności wykonywania prawnie skutecznej służebności gruntowej na działce nr 12/10, wpisanej do księgi wieczystej nr [...] - nieodpłatnej służebności gruntowej przejazdu, przechodu i parkowania na działce nr 12/10 w pasie 4 metrów wzdłuż budynku magazynowego "8" przylegającego do działki nr 12/9, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr 12/9 (obecnie: skarżącej). Skarżąca podkreśliła, że z projektu budowlanego wynika, że parking podziemny ma być zlokalizowany na terenie objętym służebnością gruntową, a więc jego budowa musi spowodować uniemożliwienie – choćby na czas robót – wykonywania jej służebności, co winno skutkować, a nie skutkowało, wezwaniem inwestora przez organ do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowalnym (art. 35 ust. 3 pr.bud.).

Po trzecie, zarzucono naruszenie art. 4 i 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. oraz art. 5, 140 i 233 k.c. w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pr. bud. — poprzez niespełnianie przez zatwierdzony projekt budowlany warunków wskazanych przepisach, w tym w ww. rozporządzeniu, co do oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynku będącym własnością skarżącej na działce 12/9, AM-[...], obręb [...], do którego to budynku będzie przylegał projektowany budynek zgodnie z projektem budowlanym zagospodarowania działki zatwierdzonym zaskarżoną decyzją. To zaś narusza prawa skarżącej jako właściciela budynku i użytkownika wieczystego nieruchomości, a stanowi konsekwencję niedokonania stosownych pomiarów (wymaganych przez § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia) przez Wojewodę D., a wcześniej Prezydenta W., wskutek błędnego ustalenia przez organy rozstrzygające stanu faktycznego i prawnego leżącego u podstaw rozstrzyganej sprawy.

Skarżąca podała, że w chwili nabycia nieruchomości, w ścianie budynku znajdowało się okno, co potwierdzają – zdaniem skarżącej – plany przebudowy IV piętra budynku, zgromadzone przez PINB we W., o których włączenie do akt administracyjnych wnioskowała skarżąca, a które dołączono do skargi. W ocenie skarżącej pomieszczenie na IV piętrze jest przeznaczone na pobyt ludzi i winno mieć zapewnione oświetlenie. Mimo tego organy nie dokonały analizy naświetlenia zgodnie z tzw. "linijką słońca". Okno to pełni również funkcję przeciwpożarową, czego nie uwzględnił inwestor.

Kolejno zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pr. bud. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 pr. bud. w zw. z § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, § 212 i nast. oraz § 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 17 ust. 1, § 124 ust. 1 pkt 2 i 4, § 98 ust. 1 i § 76 ust. 2 i innych norm właściwych z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pr. bud. Do naruszenia prawa w tym zakresie doszło – w ocenie skarżącej – poprzez niespełnianie przez objęty zaskarżoną decyzją projekt budynku (jego usytuowanie) wymaganej odległości dla projektowanego budynku od stacji benzynowej ze zbiornikami paliw i zbiornikami gazu płynnego, znajdującej się na działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której budynek ma być wzniesiony oraz niespełnianie przez niniejszy projekt budo walny szczególnych wymagań dot. stref pożarowych i odporności pożarowej budynku.

Zdaniem skarżącej, projektowany budynek powinien znajdować się w takiej odległości od istniejącej stacji paliw, jak to byłoby wymagane dla budowania stacji paliw przy istniejącym budynku. Z tych względów powoływanie się przez Wojewodę D. na stanowisko Ministra Gospodarki zawarte w piśmie z dnia [...] r. jest błędne i nie znajduje uzasadnienia. Przy czym zauważono, że organy obu instancji odmiennie ustaliły odległość projektowanego budynku od zbiorników na paliwo, jednak organ II instancji w ogóle nie uzasadnił poczynionej w obliczeniach zmiany.

Drugą grupę zarzutów stanowią te odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania.

W tym zakresie po pierwsze zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 5 ust. 1 pr. bud. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 pr. bud. w zw. z § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, § 212 i nast. oraz § 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 5 ust. 1 i innych norm właściwych z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - poprzez niesprawdzenie przez organ rozstrzygający, czy projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia wymagania dla wymiarów stref zagrożenia wybuchem dla urządzeń technologicznych stacji paliw płynnych.

Dalej podniesiono zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 pr. bud. - poprzez niezawieszenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji, mimo posiadanej przez organ II instancji wiedzy o skierowaniu przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., które to postanowienie stanowi warunek sine qua non do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie w obecnym jej kształcie.

Następnie zarzucono naruszenie podstawowych norm prawnych dotyczących wydawania decyzji administracyjnych, w szczególności art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pr. bud. - poprzez przyjęcie przez Wojewodę D. jako podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie deklaracji (wyjaśnień) inwestora o tym, że "na działce nr 12/3 nie są planowane prace budowlane", gdyż zgodnie z art. 33 ust. 1 pr. bud. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, i niezależnie od deklaracji inwestora, jest on uprawniony do dokonywania czynności na całym terenie objętym pozwoleniem na budowę, co per se umożliwia inwestorowi naruszenie praw skarżącej: prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynku (dz. nr 12/9) oraz ustanowionej na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości dz. nr 12/9, służebności na nieruchomości dz. nr 12/3.

Kolejno zarzucono naruszenie art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a poprzez niedopuszczenie przez organ odwoławczy i niewskazanie przyczyn niedopuszczenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nr [...], który to dowód wskazywał na istotne okoliczności dotyczące okna przynależnego do pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi znajdującego się na ścianie budynku skarżącej, do której bezpośrednio będzie przylegać budynek objęty zaskarżonym pozwoleniem na budowę, a ponadto poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych (m.in. w zakresie korzystania przez skarżącą służebności przejazdu, przechodu i parkowania ustanowionej na działce nr 12/10, a także w zakresie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie funkcji, jakie pełni okno w budynku należącym do skarżącej, umieszczone od strony projektowanego budynku). Doszło do tego wskutek apriorycznego uznania, że dowody te nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, mimo że ich przeprowadzenie pozwoliłoby na ustalenie, że ustanowiona służebność gruntowa jest wykorzystywana przez skarżącą i jako taka zasługuje na ochronę prawną, a ponadto że okno (które wcześniej pełniło funkcję okna balkonowego) zostało umiejscowione za zgodą [...], w oparciu o prawomocne pozwolenie budowlane, zgodnie z którym ma ono pełnić nie tylko funkcję okna wyłazowego, ale przede wszystkim doświetlającego pomieszczenie sekretariatu.

Zarzucono również naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa, które znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie, m.in. przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe, dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Wreszcie zarzucono także naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., przez to, że organ dowolnie uznał, iż przepisy wspomnianego rozporządzenia Ministra Gospodarki nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie, a ponadto że przepisy te nie zostały wykorzystane jako pomocnicza wykładnia interpretacyjna, zgodnie z pismem Ministra Gospodarki z dnia [...] r., znajdującym się w aktach sprawy, wskazującym na konieczność pomocniczego zastosowania przepisów rozporządzenia przy ocenie zgodności inwestycji z prawem.

Wskazując na te zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności, a ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2014 r. (k. 243 akt sądowych) pełnomocnik uczestnika postępowania B. sp.k. (dawniej: B.) wskazano, że skarżąca powołując się na służebność gruntową kwestionuje możliwość wykonywania przez inwestora robót budowlanych, co de facto sprowadza się do odmówienia inwestorowi prawa do zabudowy należącej do niego działki i pozostawienia starego budynku. Gdyby zatem uznać argumenty skarżącej, wówczas należałoby pozbawić inwestora możliwości realizacji na działce stanowiącej jego własność jakichkolwiek robót budowlanych w obawie przed potencjalnym ryzykiem czasowego naruszenia ustanowionej na tej działce służebności. Tymczasem rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności respektują one ograniczenia dla działki władnącej, które wynikają z ustanowionej służebności gruntowej.

Odnośnie do żądania przeprowadzenia dowodu z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazano w piśmie, że postępowanie, na które powołuje się skarżąca, prowadzone jest z wniosku uczestnika i dotyczy robót budowlanych wykonywanych przez skarżącą, co do legalności których istnieją duże wątpliwości. Z przedłożonych bowiem w toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego (i przywołanych w skardze) przez skarżącą dokumentów jednoznacznie wynika, iż po nabyciu budynku biurowo-usługowego przy ul. [...] (dz. nr 12/9) spółka wykonała roboty budowlane obejmujące docieplenie i kolorystykę elewacji, przebudowę elewacji północno-wschodniej oraz wymianę stolarki okiennej i drzwiowej. Roboty te zostały zrealizowana w oparciu o decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. Jak wynika z zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego kolorystyki elewacji i docieplenia budynku biurowego - "elewację zaprojektowano w taki sposób by w minimalnym stopniu ingerować w istniejący układ otworów okiennych i drzwiowych ścian zewnętrznych. Zmianie polegającej na pomniejszeniu lub całkowitemu zamurowaniu ulegają jedynie okna klatki schodowej na północno-wschodniej elewacji". Z zatwierdzonego projektu budowlanego zatem jednoznacznie wynika, zdaniem uczestnika, że omawiany otwór okienny doświetla nie sekretariat, lecz klatkę schodową, co czyni oświadczenia skarżącej zawarte w skardze nieprawdziwymi. Nadto w piśmie podważono zasadność pozostałych zarzutów skarżącej spółki i zawarto wniosek o oddalenie skargi.

Następnie skarżąca spółka w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. (k. 274 akt sądowych), a uczestnik postępowania – inwestor w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. (k. 319 akt) podjęli polemikę dotyczącą wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 marca 2014 r. (k. 342 akt sądowych) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt II OZ 509/14, k. 425 akt sądowych) oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.

W dniu 16 maja 2014 r. do akt sądowych wpłynęło pismo skarżącej (k. 447), w którym uzupełniono skargę poprzez przedłożenie kopii oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z oświadczenia wynika, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr 12/10 i część działki nr 12/3. Planowana inwestycja obejmuje również część działki nr 12/9, co do której inwestor nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie oraz nie uzyskał zgody użytkownika wieczystego, którym jest skarżąca, na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Do zrealizowania inwestycji inwestor musi wybudować drogę pożarową, która ma przechodzić przez część działki nr 12/9, będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy również tej działki.

W piśmie tym skarżąca wskazała również na błędy poczynione w postępowaniu zakończonym postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...], wyrażającym warunkową zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 2 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w związku z brakiem drogi pożarowej wzdłuż dłuższego boku budynku i występowania sięgaczy bez możliwości zawracania pod warunkiem wykonania pasa drogowego określonego w planie organizacji ruchu jako 5KDD o parametrach określonych w wystąpieniu (szerokość - 5 m z jednostronnym chodnikiem o szerokości 2 m) bez elementów zagospodarowania terenu od strony budynku o wysokości przekraczającej 3 m ze służebnością przejazdu na ul. W., które to postanowienie było podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącej, organy Państwowej Straży Pożarnej twierdzą, że postępowanie zakończone wskazanym postanowieniem dotyczyło wyłącznie badania kwestii technicznych zapewnienia niepogorszonych warunków przeciwpożarowych i okoliczność, że teren gruntu, przez jaki ma przebiegać droga pożarowa oraz pas gruntu między planowaną drogą, a inwestycją, znajduje się w użytkowaniu wieczystym skarżącej nie miały żadnego wpływu na wydanie postanowienia. Jeżeli w rzeczywistości byłoby tak jak twierdzą organy Państwowej Straży Pożarnej, to nielogiczne było żądanie od inwestora w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia komendanta potwierdzenia uzyskania służebności przejazdu przez teren [...] przy ul. W.. Gdyby komendant badał jedynie możliwości techniczne posadowienia budynku zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi, to nie wzywałby inwestora dwukrotnie do uzyskania potwierdzenia służebności przejazdu przez teren szpitala, bo również takie oświadczenie byłoby w takim przypadku zbędne.

Według skarżącej, niespójne i nielogiczne jest to, że w celu zapewnienia niepogorszonych warunków przeciwpożarowych organy Państwowej Straży Pożarnej wymagają od inwestora uzyskania zgody od podmiotów trzecich, co do których mają wiedzę, że teren gruntów do nich należy, a od pozostałych już takiej zgody nie wymagają. Podkreślenia wymaga – zdaniem skarżącej – okoliczność, że D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazywał w pismach, że nieprzedstawienie potwierdzenia uzyskania służebności przejazdu przez teren szpitala spowoduje pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co byłoby jednoznaczne z nieuzyskaniem postanowienia nr [...]. Analogicznie sprawa powinna wyglądać co do części gruntu będącego we władaniu skarżącej. Inwestor również powinien przedstawić potwierdzenie uzyskania zgody od skarżącej, jednak tego nie uczynił z powodu zatajenia okoliczności przed D. Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, że teren gruntu pod planowaną drogę należy właśnie do skarżącej. Organ w celu zatajenia popełnionego błędu, jak również istnienia wadliwości zastanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej próbuje wykazać, że badanie praw własności gruntu nie mogły być przedmiotem postępowania, co pozostaje w sprzeczności z rzeczywiście przeprowadzonym postępowaniem.

Pismem złożonym w dniu 25 czerwca 2014 r. (k. 471 akt sądowych) skarżąca spółka wniosła o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie wskazano, że przed Sądem Rejonowym dla [...] toczy się sprawa z powództwa skarżącej przeciwko inwestorowi o ochronę naruszonego posiadania służebności przejazdu, przechodu i parkowania na działce nr 12/10 (sygn. akt [...]) i w postępowaniu tym udzielono skarżącej (tam: stronie powodowej) zabezpieczenia roszczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. (k. 501 akt) oddalił ten wniosek skarżącej.

Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. (k. 522 akt sądowych) inwestor poinformował, że wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego dla W.-Krzyków Wydział I Cywilny z dnia 25 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I C 980/14) w przedmiocie zabezpieczenia roszczenia skarżącej spółki.

Następnie w dniu 22 lipca 2014 r. do akt wpłynęło pismo skarżącej (k. 531 akt), zawierające informację, że na dzień jego sporządzenia organy straży pożarnej nie znalazły podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Jednocześnie dołączono do pisma kopie korespondencji z tym związanej. Nadto dołączono kopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla [...] z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) o umorzeniu dochodzenia w sprawie: 1) wyłudzenia poświadczenia nieprawdy poprzez skierowanie do D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej pisma z wnioskiem o wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązania zamiennego związanego z brakiem możliwości spełnienia wymagań dla drogi przeciwpożarowej dotyczącego działki nr 12/10, zawierającego nieprawdziwe informacje dotyczące faktycznego usytuowania drogi pożarowej oraz sąsiadowania z nią innych elementów zagospodarowania terenu umożliwiających dostęp do elewacji budynku, tj. o czyn z art. 272 kk - wobec braku znamion czynu zabronionego i 2) poświadczenia nieprawdy w piśmie skierowanym do D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej poprzez wskazanie w nim nieprawdziwych informacji dotyczących faktycznego usytuowania drogi pożarowej oraz sąsiadowania z nią innych elementów zagospodarowania terenu umożliwiających dostęp do elewacji budynku, tj. o czyn z art. 271 § 1 kk - wobec braku znamion czynu zabronionego. Do tego pisma dołączono również kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) o nieuwzględnieniu zażalenia i utrzymaniu w mocy ww. postanowienia prokuratora (bez wzmianki o jego prawomocności).

W dniu 29 sierpnia 2014 r. do akt sądowych złożono pismo uczestnika postępowania B. sp. z o.o. wskazujące na szereg działań skarżącej spółki zmierzających do niedopuszczenia do prowadzenia inwestycji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 9 września 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Nadto do akt sądowych złożył odpis pozwu o zniesienie służebności oraz dwa wydruki zdjęć.

W dniu 16 września 2014 r. do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo procesowe skarżącej stanowiące polemikę z pismem inwestora z dnia 9 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wyjaśniając motywy wyroku trzeba przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Aby uczynić zadość przepisowi art. 133 § 1 p.p.s.a., jeszcze przed rozprawą na zarządzenie sędziego sprawozdawcy, do akt niniejszej sprawy dołączono akta administracyjne pozyskane z Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 1501/13), a przesłane tam wraz ze skargą kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 862/12.

Dalej należy powiedzieć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej p.b.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 tego przepisu, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).

Dalej powiedzieć należy, że w myśl art. 5 ust. 1 p.b. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 p.b., do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki te – zgodnie z art. 7 ust. 2 p.b. – określają właściwi ministrowie w drodze rozporządzeń.

Z punktu widzenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, największe znaczenie ma ustalenie, czy organy obu instancji w sposób należyty wykazały, że sporna inwestycja spełnia kryterium z art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 p.b., a mianowicie, czy wykazały zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodzić się należy, że wprawdzie sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało przez ustawodawcę ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu, jednak nie można wykluczyć sytuacji, że organ budowlany pod tym względem będzie mógł sprawdzić również drugą część projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego. Może to przykładowo dotyczyć oceny zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi (zob. A. Kosicki, Komentarz do art. 35 p.b., w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2014). Na dopuszczalność badania projektu budowlanego w tym zakresie wskazuje cytowany art. 5 ust. 1 p.b.

Jak podano w zaskarżonej decyzji wojewody, nieruchomość, na której planowana inwestycja (działka nr 12/10) położona jest w odległości 20,5 m od nieruchomości, na której działa stacja paliw (działka nr 12/3), przy czym odległość od zbiornika podziemnego na gaz wynosi 5,56 m i 7,59 m (licząc od granicy działki nr 12/10), a 25,19 m i 25,32 m licząc od projektowanej ściany kondygnacji mieszkalnych. Stacja paliw jest wyposażona w 4 zbiorniki podziemne dwupłaszczyznowe na paliwo płynne (poj. 50 m3) i jeden zbiornik na gaz płynny (poj. 10 m3). Sąd stwierdził przy tym, że w decyzji organu I instancji na s. 10 podano nieco inne odległości wymienionych obiektów od siebie.

Tak ustalony stan faktyczny (sąsiedztwo stacji paliw) organy obu instancji przyjęły za obojętny dla ustalenia, czy inwestycja spełnia wymagania prawa powszechnie obowiązującego. Powołując się na treść pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] r. (w aktach) wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowania nie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.: dalej: r.m.g.). Zdaniem organów, z brzmienia § 3 r.m.g. wynika, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się wyłącznie do budowy nowych stancji paliw i innych obiektów objętych zakresem zastosowania tego aktu prawnego, a nie do lokalizacji innych obiektów w pobliżu stacji paliw.

Tymczasem – zdaniem sądu – organy obu instancji pominęły w tym zakresie treść przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: r.m.i.), który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków (podkr. sądu) nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Zdaniem sądu przepisy r.m.g. stanowią przepisy odrębne określające dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków w rozumieniu § 12 ust. 1 r.m.i., co prowadzi do wniosku, że w przepisach r.m.g. należałoby poszukiwać regulacji związanych z odległością planowanej inwestycji od istniejącej stacji paliw. Wziąć bowiem należy pod uwagę, że w świetle § 76 ust. 1 r.m.g., odległość zbiorników z gazem płynnym o pojemności do 65 m3 od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej powinna wynosić co najmniej 30 metrów. Natomiast w myśl § 98 ust. 1 r.m.g. odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej: 1) o metr więcej, niż wynosi zasięg strefy zagrożenia wybuchem - od pawilonu stacji paliw płynnych przeznaczonego do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób bez prowadzenia usług hotelarskich; 2) 10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1; 3) 20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2. Nadto zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 4 r.m.g., magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1.350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 60 m od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego.

Zdaniem sądu wykładnia art. 35 p.b. w związku z § 12 ust. 1 r.m.i. prowadzi do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie przeprowadziły należytej analizy przepisów odrębnych, które regulują odległość budynku od innych budowli, to jest w tym wypadku od stacji paliw. Zgodzić się oczywiście można z organem, że § 3 r.m.g. wskazuje, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się do lokalizacji nowych stacji paliw. Jednak nie oznacza to wcale, że inny przepis prawa powszechnie obowiązującego nie może odsyłać do stosowania przepisów r.m.g. Z taką sytuacją mamy do czynienia w § 12 ust. 1 r.m.i., który wprost nakazuje organowi badanie brzmienia przepisów odrębnych dotyczących odległość budynków. Wykładnia gramatyczna § 3 r.m.g. (uznanie, że ma zastosowanie tylko do lokalizacji stacji paliw) byłaby w tym kontekście nie do pogodzenia z celem regulacji i przeczyłaby zdrowemu rozsądkowi. Trudno bowiem przyjąć, że racjonalny prawodawca regulowałby wyłącznie budowę stacji paliw (odległość nowo budowlanej stacji od innych budynków), a nie brał pod uwagę przypadku odwrotnego, a mianowicie lokalizacji budynku w pobliżu już istniejącej stacji paliw. Uniknięciu tak znaczącej luki prawnej służy właśnie odesłanie zawarte w § 12 ust. 1 r.m.i., który nakłada na organ obowiązek zastosowania przepisów odrębnych od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w niniejszej sprawie oznacza konieczność zastosowania przepisów regulujących warunki, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Zastosowanie to oczywiście – zgodnie z treścią odesłania – ogranicza się do zbadania, czy zachowane są odległości projektowanego budynku wobec zbiorników na paliwo płynne, na gaz płynny oraz magazynów na butle z gazem.

W świetle powyższego trzeba powiedzieć, że skoro bowiem organy ustaliły stan faktyczny w zakresie usytuowania planowanej inwestycji względem istniejącej stacji paliw (ustalenia te wprawdzie się różnią i nie budzą zaufania), to należało przejść na grunt ww. przepisów odrębnych i zbadać zgodność inwestycji przepisami r.m.g. Sąd doszedł zatem do przekonania, że w realiach niniejszej sprawy będzie można uznać, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi dopiero, gdy organy administracji ustalą i wykażą, że jej usytuowanie odpowiada przepisom odrębnym określającym dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, to jest że odpowiada wymogom wskazanym w cytowanym już rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Zdaniem sądu powinnością organu administracji techniczno-budowlanej badającego zgodność planowanej inwestycji z § 12 r.m.i. jest dokonanie analizy przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków i wykazanie, że dana inwestycja spełnia wymogi w nich zawarte. Tymczasem w niniejszej sprawie organy analizy w tym zakresie nie przeprowadziły, co narusza art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Zgodnie z tymi przepisami powinnością organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest działanie na podstawie przepisów prawa i stanie na straży praworządności oraz podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z tych zasad ogólnych wynika norma, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem organy obu instancji nienależycie ustaliły położenie planowanej inwestycji względem stacji paliw (ustalenia organów obu instancji się różnią), a następnie pominęły prawne aspekty odległości planowanego budynku od stacji paliw. To zaś doprowadziło do niezastosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego (przepisy obu omówionych już rozporządzeń). Skutkiem tego doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 p.b. i wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie wykazano, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami odrębnymi, w tym techniczno-budowlanymi. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez wojewodę było zaś naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ odwoławczy powielił błędne rozumowanie organu pierwszoinstancyjnego, a co za tym idzie w tym samym stopniu decyzja II instancji narusza prawo.

Przechodząc dalej należy stwierdzić, że sąd doszedł do przekonania, iż w pozostałym zakresie zarzuty skarżącej spółki nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, słusznie organy uznały, że złożenie przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia D. Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie sprawy przez prezydenta miasta i następnie wojewodę nie było ściśle uwarunkowane zakończeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanego postanowienia. Nie doszło więc w tym zakresie do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Ponadto nie był zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a. z racji niedopuszczenia przez organy dowodu z akt administracyjnych postępowań prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.. Postępowania tamte dotyczyły bowiem budynku nieobjętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, a co za tym idzie trafnie organy oceniły, że prowadzenie dowodu na wniosek strony nie było celowe.

Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie podzielił również argumentacji skarżącej dotyczącej okna w korytarzu zlokalizowanym w budynku zajmowanym przez skarżącą. W przekonaniu sądu ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji w sposób przekonujący, logiczny, spójny, i co najważniejsze, zgodny z prawem obrazują, że sporny otwór okienny nie służy do naświetlania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce nr 12/9. Zdaniem sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego niezbicie wynika, że sporne okno naświetla korytarz, który nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi. Z doświadczenia życiowego wynika, że korytarz w budynku nie jest pomieszczeniem, w którym ludzie przebywają dłużej niż 2 godziny w ciągu doby, a tylko wówczas można by było uznawać dane pomieszczenie za objęte regulacją § 13 w związku z § 4 r.m.i. Skoro jednak korytarz nie służy do przebywania w nim ludzi powyżej 2 godzin na dobę, to organy nie mogły naruszyć wskazanych przepisów w tym zakresie poprzez dopuszczenie do mniejszego niż pożądane przez skarżącą nasłonecznienie okna. W ocenie sądu ustawienie biurka czy szaf w części korytarza nie stanowi o tym, że to pomieszczenie jest w istocie przeznaczone na pobyt ludzi, ponieważ o zaliczeniu go do tej kategorii decydują inne aspekty (konstrukcja budynku, względy przeciwpożarowe, bezpieczeństwa i higieny pracy itd.). Zdaniem sądu inwestor nie może ponosić ujemnych konsekwencji działań skarżącej spółki zmierzających do ambiwalentnego kwalifikowania przeznaczenia korytarza na "biuro".

Następnie należy wskazać, że sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej spółki, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę tego, że realizacja spornej inwestycji utrudni czy uniemożliwi skarżącej korzystanie z przysługującej jej służebności gruntowej, która obciąża nieruchomość będącą we władaniu inwestora. Po pierwsze, trzeba przypomnieć profesjonalnym pełnomocnikom inwestora i skarżącej, że sąd administracyjny kontroluje legalność decyzji administracyjnych według stanu prawego i faktycznego ustalonego na dzień ich podjęcia. Zatem nowe okoliczności faktyczne (wytaczane powództwa itp.) wynikłe po wydaniu zaskarżonej decyzji i podnoszone w szeregu pism procesowych wnoszonych do sądu administracyjnego nie mogły wpłynąć na wynik sprawy zakończonej decyzją ostateczną wojewody. Owe nowe okoliczności nie mogły też wywrzeć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Jeśli zaś chodzi o samą istotę sporu o korzystanie ze służebności, to należy powiedzieć, że z akt sprawy (wypis z księgi wieczystej nr [...] wg stanu na dzień 4 listopada 2013 r. – w aktach) wynika, iż treść służebności została sformułowana jako: "nieodpłatna służebność gruntowa przejazdu, przechodu i parkowania na działce nr 12/10 objętej niniejszą księgą wieczystą w pasie ziemi o szerokości 4 metrów wzdłuż budynku magazynowego "8" przylegającego do działki nr 12/9, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki". Planowana inwestycja – na co wskazano trafnie w zaskarżonej decyzji – będzie się pokrywać jeśli chodzi o usytuowanie budynku z istniejącym budynkiem magazynowym, a zatem możliwość korzystania ze służebności będzie zachowana. Natomiast ewentualne zakłócenia w korzystaniu ze służebności w trakcie robót budowlanych pozostają w sferze sporu cywilnoprawnego między właścicielami czy użytkownikami wieczystymi obu nieruchomości (nr 12/9 i nr 12/10). Niewątpliwie do rozstrzygania tego rodzaju sporów nie jest powołany organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W tym kontekście należy również powiedzieć, że sąd nie podzielił zarzutu skarżącej spółki, że planowana inwestycja w zakresie wskazanego miejsca do parkowania pojazdów narusza § 19 r.m.i. Przepis ten odnosi się do odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Tymczasem – jak trafnie wskazał wojewoda – w pasie ziemi objętym ww. służebnością nie zaprojektowano wydzielonych miejsc postojowych, a więc nie stosuje się do ich lokalizacji przepisu § 19 r.m.i.

W świetle powyższego, należy ocenić, że pozostałe argumenty strony skarżącej również nie miały wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Reasumując to, co do tej pory powiedziano, stwierdzić należy, że zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem omówionych powyżej przepisów prawa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dalszym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona wyczerpujących ustaleń w zakresie odległości planowanej inwestycji od istniejącej stacji paliw i wykaże, czy w tym zakresie inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi określającymi dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Ustalenia i rozważania organu w tym zakresie winny odpowiadać zasadom ogólnym postępowania administracyjnego (w szczególności art. 6 i art. 7 k.p.a.) i winny znaleźć odzwierciedlenie tak w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), jak i następnie w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie (art. 107 § 3 k.p.a.).

Uwzględniając poczynione przez sąd rozważania, konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, o czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma podstawę w art. 152 p.p.s.a. (pkt II sentencji). Rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu kosztów postępowania uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę w wysokości 757 zł składa się kwota 500 zł z tytułu wpisu od skargi i kwota 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego adwokatem wraz ze zwrotem kwoty 17 zł odpowiadającej opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (pkt III sentencji).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.