Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 875/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit.  a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] oraz pkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] i pkt 1 poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz P. T. i P. ., na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r., w kwotach po 500 zł miesięcznie .

Ten sam organ decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 2 pkt 7 lit. d, art. 3, art. 22 ust. 1 pkt 5, art. 23 ust. 1 i 7, art. 27 ust. 9 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm. – zwanej dalej "ustawą o pomocy") w pkt 1 stwierdził, że kwota 2.607,09 zł wypłacona w okresie od 1 listopada 2011 r. do 30 listopada 2011 r. na rzecz P. T. była nienależnie pobranym świadczeniem z funduszu alimentacyjnego i w pkt 2 zażądał od niej zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami (w wysokości 553,69 zł). Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 30 września 2010 r. komornik przekazał stronie wymienioną sumę wyegzekwowaną do dłużnika alimentacyjnego. Organ przyjął przy tym, że stroną postępowania jest zawsze osoba uprawniona, którą była P.T., reprezentowana do uzyskania pełnoletniości przez jej matkę.

Na skutek odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] w uchyliło powyższą decyzję w części dotyczącej żądania zwrotu świadczenia i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie decyzję tą utrzymało w mocy. Kolegium uznało, że na gruncie art. 23 ustawy o pomocy decyzja o zwrocie świadczenia może być wydana dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń, gdyż są to kwestie wymagające przeprowadzenia odrębnych postępowań. Natomiast podzieliło ustalenia organu podstawowego stopnia co do pobrania przez stronę nienależnego świadczenia. Kolegium zauważyło przy tym, że skonkretyzowanie w art. 2 pkt 7 lit. d cyt. ustawy o pomocy, iż nienależnie pobrane świadczenie oznacza świadczenia wypłacone, gdy osoba uprawniona otrzymała niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, nastąpiło co prawda dopiero ustawą nowelizacyjną z dnia 19 sierpnia 2011 r., jednak stosownie do orzecznictwa wykluczone jest przyznanie świadczeń z funduszu w razie otrzymania przez osobę uprawnioną jakichkolwiek świadczeń alimentacyjnych od osoby zobowiązanej, tj. zaległych czy bieżących. Dlatego słusznie uwzględniono wpłaty dokonane przez komornika przedstawicielowi uprawnionych dzieci.

Następnie organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie zwrotu świadczeń i decyzją z dnia [...] r. nr [...] ponownie zażądał zwrotu kwoty 2.607,09 zł wraz z odsetkami, w wysokości 678,38 zł, a w uzasadnieniu powtórzył argumentację podniesioną w poprzedniej swojej decyzji z dnia [...]r.

W zbiorczym odwołaniu od czterech decyzji P.T. domagała się ich uchylenia i umorzenia postępowania. Jej zdaniem nie było podstaw do prowadzenia sprawy, skoro Kolegium już umorzyło postępowanie w przedmiocie zwrotu świadczenia. Powołała się również na zakaz retroakcji w związku z zastosowaniem ustawy nowelizacyjnej do świadczeń przyznanych i pobranych przed jej wejściem w życie. Winą za powstałą sytuację obciążyła organ administracyjny, komornika i dłużnika alimentacyjnego wskazując przy tym, że od 01 grudnia 2012 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie są już pobierane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

Kolegium wskazało, że sprawa została rozpatrzona według przepisów ustawy o pomocy w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r., jednak ustalenie faktu pobrania nienależnego świadczenia w decyzji tego organu z dnia [...] r.. podyktowane było zmianą linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Na tą ostatnio wymienioną decyzję strona nie wniosła skargi, w związku z czym organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji żądającej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P.T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasadniczo powtarzając zarzuty i wywody z odwołania. Podkreśliła, że przekazywanie należności przez komornika jej matce było znane organowi, który zastrzeżenia zgłosił dopiero w 2012 r. po zmianie przepisów. Wskazała na dokumenty obrazujące błędne działania komornika. Zwróciła uwagę na chorobę matki i wpływ na nią przedmiotowej sprawy. Skarżąca nie czuje się winna, zwłaszcza że chodzi o okres czasu, gdy była osobą małoletnią.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, bowiem obciążenie skarżącej obowiązkiem zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego budzi istotne zastrzeżenia z punktu widzenia prawa materialnego. Zakres sądowej kontroli musiał jednak zostać rozszerzony w trybie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. i objąć również decyzje uznające wypłacone świadczenia za nienależnie pobrane, bowiem w tych decyzjach przesądzono o zasadniczych przesłankach materialnoprawnych, a decyzje w przedmiocie zwrotu świadczenia zostały potraktowane jako automatyczna konsekwencja tych wcześniejszych rozstrzygnięć.

Przede wszystkim zakwestionować należy stanowisko organów odnoszące się do interpretacji art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy. Co prawda słusznie uznały one, że w sprawie nie można orzekać według brzmienia tego przepisu ustalonego ustawą nowelizacyjną z dnia 19 sierpnia 2011 r., jednak w istocie dotychczasową treść przepisu zinterpretowały (w szczególności Kolegium) według tych nowych kryteriów. Tymczasem poprzednio przepis stanowił, że nienależnie pobranym jest świadczenie wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty. Nie było zatem w tej normie definiującej takich określeń, jakie zostały wskazane przez organy, a mianowicie, że chodzi o alimenty otrzymane od komornika niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 ust. 1 ustawy, i że chodzi zarówno o alimenty zaległe jak i bieżące. Tego rodzaju sformułowania pojawiły się dopiero we wskazanej nowelizacji. Natomiast na poprzednim gruncie w orzecznictwie wypracowano zasadnicze kierunki wykładni pojęć zawartych w tych przepisach. Przyjęto m. in., że w ramach art. 2 pkt 7 lit. d ustawy, o nienależnie pobranym świadczeniu można mówić wówczas, gdy oprócz świadczeń z funduszu osoba uprawniona otrzymała alimenty w wysokości odpowiadającej pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących alimentów (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1073/10, dostępny w internecie). Uznano też, że warunek jednoczesności świadczeń wymaga, by występowała tożsamość okresu, za który świadczenie to wypłacono (wyrok tut. Sądu z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 345/10, zbiór LEX nr 758362). Pod tym kątem organy administracyjne sprawy nie wyjaśniły.

W tym miejscu można tylko zauważyć, że organ I instancji orzekając w sprawie nienależnie pobranych przez skarżącą świadczeń w okresie od 1 października 2011 do 30 września 2012 r. powołał się na wypłacone przez Komornika kwoty z okresu sprzed 2011 r., bowiem jak wynika z uzasadnienia decyzji tego organu obowiązek zwrotu kwoty 2.607,09 zł wraz z odsetkami został powiązany z przekazaniem skarżącej przez Komornika Sądowego w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 30 września 2010 r. alimentów wyegzekwowane od dłużnika, a zatem nie w okresie kiedy świadczenia te były pobierane.

Idąc dalej wskazać należy, że jeszcze istotniejsze dla wyniku sprawy jest rozróżnienie między pojęciem "nienależnego świadczenia", a pojęciem "świadczenia nienależnie pobranego". W orzecznictwie podkreśla się, że przy tym drugim chodzi o świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). W tym ujęciu obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 478/10 i wymienione nim inne wyroki, zbiór LEX nr 754434). Z tym aspektem wiążą się okoliczności wynikające z materiału omawianej sprawy. Mianowicie poza sporem pozostawało, że skarżąca nie otrzymała alimentów bezpośrednio od dłużnika, lecz określone sumy przekazał jej komornik w następstwie prowadzonej egzekucji. Jego wadliwe działania nie mogą prowadzić do przyjęcia złej woli po stronie skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 1073/10, dostępny w internecie). Organy obu instancji całkowicie odbiegły od powyższej, dominującej linii orzeczniczej, a Kolegium w dodatku oparło się na niereprezentatywnych odmiennych wyrokach, z których jeden został nawet uchylony w postępowaniu kasacyjnym (wyrok NSA z dnia 28.07.2010 r., sygn. akt I OSK 597/10, dostępny w internecie). Tak więc kwestia pobrania nienależnego świadczenia nie została oceniona według właściwych przesłanek określonych prawem materialnym.

Dodatkowo należy stwierdzić, że nie do przyjęcia jest kategoryczne stanowisko Kolegium, że w każdym przypadku pobrania nienależnego świadczenia zobowiązana do zwrotu jest osoba uprawniona. Mianowicie art. 23 ust. 1 ustawy o pomocy obowiązek zwrotu odnosi się do osoby, która pobrała nienależnie świadczenia. W przypadku małoletniego uprawnionego osobą pobierającą świadczenie będzie zazwyczaj jego przedstawiciel ustawowy, na którego można nakładać obowiązek zwrotu (por. wyrok tut. Sądu z dnia 2.08.2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1214/11, dostępny w internecie). Tak więc w ramach postępowania o zwrot nienależnie pobranego świadczenia organ ustala osobę, która pobrała to świadczenie. Nie zmienia tej sytuacji okoliczność uzyskania przez osobę uprawnioną pełnoletniości – jeżeli z wnioskiem o przyznanie świadczeń występował jej przedstawiciel ustawowy, który następnie pobierał te świadczenia w czasie małoletniości skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 15.09.2009 r., sygn. akt I OSK 21/09, zbiór LEX nr 595312, wydany na gruncie zbliżonej regulacji art. 15 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej – Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Ustawa o pomocy nakłada szereg obowiązków na osobę, która składa wniosek o przyznanie świadczenia. Osobą tą może być osoba uprawniona lub jej przedstawiciel ustawowy, co wynika z art. 15 ust. 1. Jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, to on jest zobowiązany do właściwego udokumentowania wniosku, a nawet składania oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 15 ust. 7). Na nim ciąży też obowiązek powiadamiania o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń (art. 19 ust. 1). Zwrócić należy uwagę na zapis art. 19 ust. 2 mówiący o obowiązkach osób otrzymujących świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Jest raczej oczywiste, że pojęcie "osoby otrzymującej" jest bliższe pojęciu "osoby pobierającej" niż "osobie uprawnionej", a nie może ulegać wątpliwości, że ów obowiązek z art. 19 ust. 2 nie może być kierowany do małoletniego uprawnionego lecz do jego przedstawiciela ustawowego. Systemowa analiza wskazuje więc, że osoba pobierająca nienależnie świadczenie w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy o pomocy jest osoba, której organ faktycznie przekazał to świadczenie, jako adresatowi decyzji, a więc przedstawiciel ustawowy w przypadku małoletniości osoby uprawnionej. Potwierdza to sama definicja nienależnie pobranego świadczenia (art. 2 pkt 7 cyt. ustawy), która obejmuje przypadek świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie. Nie można tej hipotezy przepisu odnosić do osoby małoletniej, która do trzynastego roku życia w ogóle nie ma zdolności do czynności prawnych (art. 12 kodeksu cywilnego). Skoro zaś dotyczy ona przedstawiciela ustawowego małoletniego, to nie ma uzasadnionych racji, by po uzyskaniu pełnoletniości odpowiadał on swoim majątkiem za działania swojego byłego przedstawiciela. Przemawia przeciwko takiej możliwości także charakter omawianych świadczeń, które zastępują alimenty, a więc służą bieżącemu utrzymaniu, a nie powiększeniu majątku osoby uprawnionej. W tym warunkach przerzucenie na nią odpowiedzialności za inną osobę kłóciłoby się z poczuciem sprawiedliwości, której zasady składają się na pojęcie państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Skuteczne wyegzekwowanie od tej osoby omawianych należności odbyłoby się także z naruszeniem konstytucyjnej ochrony własności i innych praw majątkowych (art. 64 Konstytucji).

Mając powyższe względy na uwadze należało stwierdzić, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Pozostała do wyjaśnienia kwestia zastosowania art. 135 P.p.s.a. Jak już zauważono na wstępie niniejszych rozważań w zaskarżonej decyzji Kolegium nie oceniało przesłanek pobrania nienależnego świadczenia, odwołując się całkowicie do niezaskarżonej decyzji w sprawie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń. Pomijając nawet okoliczności, że Sąd w niniejszym składzie nie widzi konieczności rozdzielania sprawy dotyczącej tego przedmiotu na dwa etapy wymagające wydania odrębnych decyzji, to nie ulega wątpliwości, że w orzecznictwie preferowane jest szerokie rozumienie normy z art. 135 P.p.s.a. W szczególności zastosowanie tego przepisu dopuszcza się w przypadkach, gdy zaskarżona decyzja jest konsekwencją innej decyzji, w stosunku do której ma charakter wykonawczy (por. wyrok NSA z dnia 31.07.2001 r., sygn. akt V SA 2702/00, publik: OSP 2002/2/15, wydany na tle zbliżonego stanu prawnego). Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, bowiem Kolegium wskazało na zależność obecnego rozstrzygnięcia od wyników poprzedniego postępowania administracyjnego. Tożsamość sprawy w rozumieniu art. 135, w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w ramach obu postępowań wyraża się w okoliczności dotyczącej nienależnego pobrania przez skarżącą świadczeń z funduszu alimentacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14.07.2010 r., sygn. akt I OSK 470/10, dostępny w internecie, w którym na tle poprzedniego stanu prawnego opowiedziano się za stosowaniem art. 135 P.p.s.a. w sprawie zwrotu zaliczki alimentacyjnej w odniesieniu do wcześniejszej decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu tego świadczenia). Tym bardziej skorzystanie z tej regulacji jest właściwe w niniejszej sprawie, skoro prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia w stosunku do skarżącej było bezpodstawne, a zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy podlegać będzie umorzeniu w zakresie wyznaczonym sentencją wyroku.

Wskazane wyżej aspekty zostały identycznie ocenione w wyroku tut. Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 873/14, który zapadł w podobnej sprawie ze skargi P. T. i na którego stanowisku, podzielonym przez Sąd w niniejszym składzie, oparto motywy obecnego wyroku. Ponadto tożsame stanowisko w podobnej sprawie tej samej skarżącej zajął również tut. Sąd w wyroku z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 874/14.

Wobec powyższych okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 135 P.p.s.a oraz art. 152 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.