Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 243/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie zapłaty dodatku do zasiłku rodzinnego i odsetek z tytułu niewypłaconego dodatku postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 czerwca 2009 r., zatytułowanym "Pozew o zapłatę" G. G. wniósł do tut. Sądu o zasądzenie od Gminy Opole kwoty 2.550 zł niewypłaconego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka za okres od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz kwoty 1.337,12 zł stanowiącej skapitalizowane odsetki za okres od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 23 czerwca 2009 r., a także kwoty 645 zł tytułem niewypłaceni zasiłku na dziecko K. G., samotnie wychowywanego za okres od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz kwoty 385,09 zł, stanowiącej skapitalizowane odsetki od tej kwoty.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając jego odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Opola, wydało w dniu 28 czerwca 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i ustaliło prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko oraz prawo do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka nie tak jak, uczynił to organ I instancji od dnia 7 lipca 2004 r., lecz od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. Skarżący wskazał, że pomimo wydania decyzji na jego korzyść, łączna kwota 3.195,00 zł nie została mu wypłacona.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Opola wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że pismo G. G. nie może być uznane za skargę, ponieważ nie zawiera istotnych elementów wskazanych w treści przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w szczególności skarżący nie wskazuje rozstrzygnięcia organu administracji, z którym się nie zgadza i które miałoby być przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Zdaniem Prezydenta Miasta Opola nawet jeżeli przyjąć, iż G. G. skarży decyzję SKO z dnia 28 czerwca 2006 r., to należy wyjaśnić, że świadczenia przyznane w tym rozstrzygnięciu zostały skarżącemu wypłacone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z przywołanym przepisem sądy te orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach.

Ponadto stosownie do treści art. 4 P.p.s.a do zadań sądów administracyjnych należy również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak również sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. W szczególności zaś Sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach o roszczeniach majątkowych.

Mając powyższe na względzie w przedmiotowej sprawie droga sądowa przed tut. Sądem była niedopuszczalna, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę G. G. należało odrzucić. Zaznaczyć także należy, iż w sprawie nie miała miejsca sytuacja opisana w przepisie art. 58 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd nie może odrzucić skargi z tego powodu, że sprawa nie należy do jego właściwości, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy.

Na marginesie sprawy można dodać, iż żadne przepisy nie przyznają uprawnionym do otrzymywania świadczeń rodzinnych możliwości domagania się zasądzenia odsetek, w sytuacji gdy organ właściwy do ich wypłaty nie dokona jej we właściwym terminie. Nawet przepis art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), który dopuszcza możliwość wypłaty świadczeń za 3 lata wstecz w sytuacji gdy odmowa przyznania świadczeń rodzinnych lub ustalenie ich wysokości były następstwem błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych, dopuszcza taka możliwość tylko odnośnie samych świadczeń rodzinnych, nie dając uprawnionym możliwości domagania się zapłaty odsetek za opóźnienie w ich wypłacie.