Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 58/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a-14c
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Teza: Rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego, może być przez sąd administracyjny uznane za naruszające prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych. Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa.

TEZY

Rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego, może być przez sąd administracyjny uznane za naruszające prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych. Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, sędzia NSA Józef Orzel, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi "W." Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W. spółka z o.o. w B., zwana dalej "Spółką", we wniosku z dnia 25.07.2005 r., zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14 § 1-3 ustawy - Ordynacja podatkowa pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż przedmiotem działalności Spółki jest m.in. handel artykułami ogólnego zastosowania na rynkach krajowych

i zagranicznych. Z tytułu zakupu przez Spółkę znaczących partii towarów niejednokrotnie otrzymuje ona od dostawców bon towarowy, tj. prywatny dokument z określoną w nim kwotą, którą może zaliczyć na poczet ceny za towary nabywane w późniejszym okresie od tego dostawcy. W związku z powyższym, Spółka zwróciła się do organu podatkowego

z pytaniem, czy otrzymany przez nią w takiej sytuacji bon towarowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT.

Wnioskująca Spółka zajęła przy tym własne stanowisko. Jej zdaniem otrzymanie bonu towarowego nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku VAT, bowiem nie może on być zaliczony do żadnej z kategorii, o której stanowi art. 5 i następne ustawy z dnia 11.03.2004r. –

o podatku od towarów i usług. Ustawa w sposób zamknięty i wyczerpujący określa sytuacje rodzące obowiązek podatkowy w tej mierze. Bon towarowy w świetle obowiązujących przepisów podatkowych i kodeksu cywilnego nie jest ani towarem, ani pieniądzem. Jego otrzymania nie można traktować jako otrzymania rzeczy. Otrzymanie takiego bonu przez Spółkę nie może być również traktowane jako premia pieniężna, bowiem nie towarzyszy temu otrzymanie przez Spółkę pieniędzy.

Postanowieniem z dnia [...].09.2005r., Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., na podstawie art. 14a § l i § 4 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa, stwierdził, że stanowisko Spółki, iż otrzymanie bonów towarowych z tytułu zakupu znacznej partii towarów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jest nieprawidłowe.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. l pkt l ustawy z dnia 11.03.2004r. - o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa

i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. l ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast stosownie do przepisu art. 2 pkt 6 cytowanej ustawy towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione

w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Organ podatkowy pierwszej instancji podniósł, iż bon to dowód uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy lub korzystania z usług. Bon nie jest towarem, lecz jedynie dokumentem uprawniającym do zakupu na określoną wartość towarów. Zastępuje on środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary. Przekazanie bonu towarowego przez sprzedawcę nie może być utożsamiane z dostawą towarów, a u nabywcy - z nabyciem towarów, bowiem bon towarowy nie mieści się

w dyspozycji przepisu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Otrzymanie natomiast nagrody w postaci bonu towarowego przyznanego z tytułu zakupu określonej partii towarów stanowi dla nabywcy formę premii pieniężnej - instrumentu powszechnie stosowanego w obrocie gospodarczym

w ramach różnorodnych działań podatników w zakresie intensyfikacji sprzedaży towarów. Skutki podatkowe przyznania takiej premii w podatku od towarów i usług uzależnione są od wielu czynników, a w szczególności od ustalenia, za co faktycznie premia pieniężna została wypłacona, tzn. czy dotyczy konkretnej dostawy, czy też odnosi się do wszystkich dostaw dokonanych w określonym czasie.

Analiza przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje, iż świadczenie usług obejmuje nie tylko transakcje polegające na wykonywaniu czynności przez podatnika, ale również nie wymagające jego aktywnego działania. Świadczeniem usług jest każde zachowanie się podmiotu w wykonaniu stosunku zależności, które niekoniecznie polega na fizycznym wykonaniu jakiejkolwiek czynności lub podjęciu działania. Podatnik otrzymujący premię pieniężną w formie bonu towarowego przez fakt zakupienia towarów wstępuje

w pewien związek zależności z dostawcą polegający na tym, że spełnienie określonych warunków skutkuje przyznaniem tej premii (bonu towarowego). W takich przypadkach wypłacona premia powiązana jest z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego premię. Premia to nagroda za coś, dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czegoś, co w ramach ustalonych zasad jest udziałem kupującego. Wypłata premii stanowi, więc dodatkowe wynagrodzenie dla kupującego za dodatkowe świadczenie na rzecz dostawcy, tj. zakup określonej ilości towarów z wielu transakcji w danym okresie. Premia, o której mowa jest traktowana jako wynagrodzenie za usługę. Świadczona usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

a obowiązek podatkowy powstaje po stronie nabywcy (otrzymującego premię).

Zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., tak przyznana premia w postaci bonu towarowego, będąca świadczeniem nie powiązanym z konkretną transakcją a przyznana za spełnienie określonych warunków (zachowań), jest na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług odpłatnym świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu.

Na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. zażalenie wniosła Spółka W., zarzucając mu niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 2 ust. 6, art.5 ust. 1 oraz art. 8 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że otrzymane przez nią od dostawców bony towarowe należy traktować jako premię pieniężną za dodatkowe świadczenie wobec dostawcy, co w ocenie organu podatkowego I Instancji powoduje obowiązek podatkowy z zakresie podatku VAT po stronie Spółki jako nabywcy.

Wskazując na powyższe, Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia

i stwierdzenie, iż jej stanowisko zawarte w piśmie z dnia 25.07.2005r., jest prawidłowe.

Zdaniem skarżącej Spółki, dokonana przez organ podatkowy I instancji wykładnia przywołanych przepisów tej ustawy w kontekście przedstawionej przez Spółkę sytuacji faktycznej jest wyrazem zastosowania wykładni rozszerzającej. Organ ten przyjął w sposób dowolny, że otrzymanie przez Spółkę bonów towarowych w okolicznościach opisanych w jej piśmie z 25.08.2005r. równoznaczne jest z otrzymaniem premii pieniężnej, do której ma zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W zażaleniu wskazano, iż otrzymanie premii pieniężnej równoznaczne jest z postawieniem do dyspozycji nabywcy określonej sumy pieniędzy, którą może on dysponować w sposób dowolny. Inaczej jest

w odniesieniu do bonów towarowych. Bony takie nie są pieniądzem. Spółka dysponując bonem może jedynie zaliczyć wskazaną w nim kwotę na poczet ceny zakupu kolejnych partii towarów.

Ponadto Spółka podniosła, że wcześniej organ podatkowy w odpowiedzi na wystąpienie Spółki z 07.07.2004r. na podstawie art. 14a § l i 4 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja Podatkowa stwierdził, że otrzymanie bonów towarów nie rodzi obowiązku podatkowego uwagi na fakt, że nie jest ono wymienione w ustawie o podatku VAT jako zdarzenie rodzące taką powinność.

W piśmie z dnia 08.11.2005r., Spółka dodatkowo podniosła, że przyjęcie za zasadne stanowiska wskazanego w zaskarżonym postanowieniu oznacza dwukrotne opodatkowanie kupującego z tytułu otrzymania bonów towarowych: pierwszy raz przy wydaniu (emisji) takich bonów oraz po raz wtóry przy rozliczeniu (w momencie ich użycia) kolejnego zakupu towarów od danego sprzedawcy.

Postanowieniem z dnia [...].12.2005r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].09.2005r.

W uzasadnieniu organ podatkowy odwoławczy wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Bon towarowy to dowód uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy lub korzystania z usług. Bon nie jest towarem, lecz jedynie dokumentem uprawniającym do zakupu na określoną wartość towarów. Zastępuje on środki płatnicze, za które zwyczajowo nabywa się towary. Przekazanie bonu towarowego przez sprzedawcę nie może być zatem utożsamiane z dostawą towarów, a u nabywcy - z nabyciem towarów, bowiem bon towarowy nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 2 pkt 6 ustawy

o VAT. Jednakże otrzymanie nagrody w postaci bonu towarowego przyznanego z tytułu zakupu określonej partii towarów stanowi dla nabywcy formę premii pieniężnej - instrumentu powszechnie stosowanego w obrocie gospodarczym w ramach różnorodnych działań podatników w zakresie intensyfikacji sprzedaży towarów.

Powołując się na treść art. 8 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wywiódł, że organ pierwszej instancji dokonując zakwalifikowania bonu towarowego jako formy premii pieniężnej nie postąpił w sposób dowolny, jak to podnosi Spółka w zażaleniu. Bony, które otrzymuje podatnik w wyniku określonego zachowania

w stosunku do swoich kontrahentów, np. w zamian za dokonanie zakupów o określonej wartości i w określonym czasie, stanowią zapłatę za określone zachowanie nabywcy, czyli są wynagrodzeniem za świadczone przez nabywcę usługi.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w piśmie z dnia 08.11.2005r., iż w konkretnej sprawie nastąpiłoby podwójne opodatkowanie bonów, Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że stanowisko podatnika nie jest trafne. W przedstawionym stanie faktycznym nie występuje bowiem tożsamość przedmiotu opodatkowania. Na kupującym ciąży obowiązek podatkowy w związku ze świadczeniem na rzecz sprzedawcy, za które otrzymuje on bon. Przy kolejnym nabyciu towarów -opodatkowaniu podlega ich dostawa, przy czym podatnikiem w tej sytuacji będzie dostawca, a nie nabywca.

Odnosząc się do zarzutu, że organ podatkowy w odpowiedzi na wystąpienie Spółki

z 07.07.2004r. udzielił informacji dotyczącej otrzymania tzw. bonów towarowych, w której potwierdził, iż otrzymanie bonu towarowego nie powoduje u otrzymującego powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT, Dyrektor Izby Skarbowej w B. zaznaczył, iż z dniem 01.01.2005r. weszły w życie znowelizowane przepisy art. 14a-14d ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa. Przedmiotowy wniosek został natomiast złożony pod rządami przepisów już znowelizowanych. Z przepisów tych wynika, że interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy. Odmienna interpretacja przepisów w w/w zakresie wynika nie tylko z doświadczeń organów podatkowych ze stosowania przepisów

o podatku od towarów i usług wprowadzonych ustawą z dnia 11.03.2004r., lecz również stanowiska Ministra Finansów zawartego w piśmie z dnia 30 grudnia 2004r. Nr PP3-812-1222/2004/AP/4026, ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 2005 r. Nr 2, poz. 22.

Z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie zgodziła się Spółka W., wnosząc do tutejszego Sądu skargę. Postanowieniu organu podatkowego odwoławczego Spółka zarzuciła błędną wykładnię art. art. 2 ust. 6, art. 5 i art. 8 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, że otrzymanie bonu towarowego otrzymanego przez nią od dostawcy z tytułu dokonywanych od niego zakupu towarów handlowych jest premią pieniężną podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Nadto powyższemu orzeczeniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 121 Ordynacji Podatkowej, na skutek zmiany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. wcześniejszego stanowiska dotyczącego opodatkowania podatkiem VAT bonów towarowych, zawartego

w piśmie podległego jemu organu podatkowego z 09.08.2004r. [...] stwierdzającego, iż jego otrzymanie nie rodzi takiego obowiązku podatkowego, mimo że w tym okresie stan prawny nie uległ zmianie.

W uzasadnieniu Spółka podniosła argumentację zbliżoną do wyrażonej w zażaleniu

z dnia 04.10.2005r. Ponadto skarżąca Spółka podniosła, że czym innym jest wynagrodzenie bądź premia pieniężna, a czym innym bon towarowy. Bony towarowe nie są pieniądzem, ani towarem. Spółka dysponując takim bonem może jedynie zaliczyć wskazaną w nim kwotę na poczet ceny zakupu kolejnych partii towaru tylko u tego samego dostawcy. Rozliczenie bonu towarowego następuje wyłącznie na etapie realizacji uprawnień z nim związanych, tj. przy rozliczeniu z jego zastosowaniem ceny zakupu kolejnych partii towarów od dostawcy, który taki bon wydał. Tym samym emisja, wydanie bonu towarowego nie może rodzić skutków

w zakresie podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podzielając stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa (zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania) oraz trafności przeprowadzonej wykładni tych przepisów w danej sprawie.

Na wstępie niniejszych rozważań należy zaakcentować, iż zasadniczą dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stała się kwestia ustalenia zakresu, w jakim sąd administracyjny może badać legalność wydawanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Zgodnie z treścią art. 14a – 14d ustawy z dnia 29.08.1997r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60, ze zm.), stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Ustawodawca przyjął, że interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego,

z przytoczeniem przepisów prawa. Nie jest ona wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podmioty te zastosowały się do interpretacji, wówczas organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia wydanego w tej sprawie postanowienia. Interpretacja jest natomiast wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji.

Udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 14a § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa).

W literaturze przedmiotu wyrażony został pogląd, iż wydając postanowienie zawierające interpretację, organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego

i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nadanie interpretacji formy postanowienia nie zmienia charakteru samej interpretacji - nie staje się ona aktem stosowania prawa (zob. B. Brzeziński, M. Masternak, Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej, Monitor Podatkowy 2005, Nr 4, s. 11).

W ocenie Sądu pogląd ten jest uzasadniony, gdyż postanowienie naczelnika urzędu skarbowego, czy też decyzja dyrektora izby skarbowej, wydane w oparciu o przepis art. 14b § 5 pkt 1, 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, dotyczące interpretacji przepisów prawa, nie są aktami rozstrzygającym o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Dokonując jedynie interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy nie stosuje tego prawa. Stosowanie prawa polega, bowiem na rozstrzyganiu indywidualnych, konkretnych spraw w oparciu o generalne i abstrakcyjne normy prawne.

W procesie stosowania prawa wyróżnia się trzy etapy: ustalenie stanu faktycznego sprawy, wybór i ustalenie znaczenia przepisu prawnego (czyli dokonanie interpretacji prawa) oraz subsumcja, czyli zaklasyfikowanie danego przypadku do określonego przez przepis prawa wzorca i ustalenie dla tego przypadku wiążących konsekwencji prawnych.

Ustalenie znaczenia przepisu prawnego, bez wyciągnięcia dla konkretnego przypadku wiążących konsekwencji prawnych nie wypełnia zatem warunków stosowania prawa. Dotyczy to również interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w formie postanowienia,

o którym mowa w art. 14a § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wydane w wyniku wniesienia zażalenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest w istocie wyrażeniem poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie jest natomiast aktem, w którym organ podatkowy stosuje interpretowany przepis.

W konsekwencji uzasadnione jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie wydane

w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego, może być przez sąd administracyjny uznane za naruszająca prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych. To z kolei wyznacza granicę sądowej kontroli tego typu decyzji. Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania

w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28.06.2005r., I SA/Bd 276/05, opublikowany

w Przeglądzie Podatkowym za 2005r., Nr 12, s.55, a także B. Dauter, "Gazeta Prawna" z dnia 19.07.2005 r., Nr 139 (1504), s. 5). W przeciwnym razie to sąd administracyjny stanie się organem dokonującym pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, czego przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa, a także cytowanej ustawy - o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują.

Na tle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów naruszenia przepisów regulujących stricte zasady wydawania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów nie dostrzega również Sąd.

Należy zwrócić uwagę, że złożony przez spółkę W. wniosek dotyczył indywidualnej sprawy, w której nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym (art. 14a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa). W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają również wymogom stawianym w przepisach art. 14a § 1 i art. 14a § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tymi uregulowaniami wydana przez organ podatkowy pisemna interpretacja powinna dotyczyć "zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie". Interpretacja powinna również zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Na tle przedstawionego przez skarżącą spółkę stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe wskazały na przepisy art. 2 pkt 6, 5 ust.1, art. 7 ust.1, art. 8 ust.1 ustawy

z dnia 11.03.2004 r. - o podatku od towarów i usług i ustalając znaczenie tych przepisów sformułowały na ich podstawie określoną normę prawa. Przywołały też argumenty wskazujące na przyjęte przez siebie rozumienie analizowanych przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej

w B. zakwalifikował bon towarowy jako formę premii pieniężnej. Jego zdaniem bony, które otrzymuje podatnik w wyniku określonego zachowania w stosunku do swoich kontrahentów, np. w zamian za dokonanie zakupów o określonej wartości i w określonym czasie – stanowią zapłatę za określone zachowanie nabywcy, czyli są wynagrodzeniem za świadczone przez nabywcę usługi.

Powyższe daje podstawę do przyjęcia, iż została udzielona precyzyjna odpowiedź organu podatkowego, co do interpretacji prawa podatkowego skarżącej spółki, przedstawionej we wniosku z dnia 25.07.2005r., który ocenił stanowisko strony i dał temu wyraz

w argumentacji zawartej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych odpowiadają także zdaniem Sądu wymogom formalnym, przewidzianym w przepisach art. 210 i art. 217 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Co prawda skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 121 ustawy – Ordynacja podatkowa, niemniej jednak w ocenie Sądu, pozostaje to bez wpływu na prawidłowość procedowania organów podatkowych. Sąd nie dostrzega bowiem, aby organy podatkowe naruszyły przepisy regulujące wydawanie interpretacji podatkowych, uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nadto zdaniem Sądu w związku z faktem, iż rozpoznanie niniejszej sprawy sprowadza się jedynie do oceny zaskarżonej decyzji od strony formalnej, kwestia naruszenia przez organy podatkowe zasady zaufania do organów podatkowych jako taka nie mogła być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

W przeciwnym bowiem razie Sąd musiałby badać i odnieść się merytorycznie do wykładni przepisów prawa materialnego przeprowadzonej przez organy podatkowe.

Dotychczasowe spostrzeżenia prowadzą do konkluzji, że sama interpretacja przepisów prawa, nawet jeżeli jest błędna, to bez ich zastosowania w konkretnej sprawie nie stanowi naruszenia tych przepisów. Interpretacja jest jedynie poglądem na temat rozumienia treści przepisów prawa. W przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego ustawodawca akcentuje to stwierdzając, iż nie są one wiążące dla podatników, płatników, inkasentów, czy też następców prawnych oraz osób trzecich – art. 14b § 1 i art. 14d ustawy – Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że skarżąca spółka nie musi stosować się do wydanej w jej sprawie interpretacji. Jeśli się nawet do niej zastosowała, to nie pozbawia to prawa do właściwego - jej zdaniem – zakwalifikowania otrzymania bonu towarowego dla celów podatku od towarów i usług. Mieści się to bowiem w zapisanej w art. 14c ustawy – Ordynacja podatkowa, zasadzie, iż zastosowanie się podatnika do interpretacji nie może mu szkodzić.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.