Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1234/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 6 i 7, art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 46, art. 48 ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 51 ust. 1, 1a i 2, art. 55 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 135, art. 145 ust. 2, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ /del. do WSA/ Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant: ref. stażysta Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K., H. K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków zmierzających do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodności z prawem 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] 2/ stwierdza nieważność postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 3/ stwierdza nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych 4/ stwierdza, że zaskarżona decyzja i pozostałe unieważnione wyrokiem decyzje i postanowienie nie mogą być wykonywane 5/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. K., H. K. i Z. K. kwotę po 10 zł /dziesięć złotych/ dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1234/03

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...], nakazującą M. i S. K. zamurowanie 2 otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego, położonego na działce Nr ewid. 898 w M. i l otworu okiennego w ścianie ganku od strony sąsiedniej działki nr ew. gr. 897/1 i jednocześnie nakazał im sporządzić i przedstawić temuż organowi w terminie do 31 grudnia 2003 r. dwa egzemplarze projektu dokończenia robót budowlanych w tym budynku, zawierającego również inwentaryzację budowlaną wykonanych robót oraz inwentaryzacje budowlaną działki ewid. 898

W podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia wskazał art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) i art. 138 §1 pkt 2 kpa.

Z jej uzasadnienia i akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 21 grudnia 2000 r. Z. i H. K., jako właściciele działki 897 zawiadomili organ I instancji, iż S. K. dokonuje przebudowy budynku, położonego na działce Nr 898. W szczególności dobudował on ganek z tarasem i oknem, w odległości mniejszej , niż 2 m od ich działki. Ganek ten usytuowany jest na rurze wodociągowej. Nadto wybudował wysokie poddasze, Zarzucili, że nie zostali powiadomieni o postępowaniu toczącym się w tej sprawie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] - powołując się na art. 55 ust. 1 i 2 oraz 58 ustawy Prawo budowlane - nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia wymienionej w niej dokumentacji budowlanej.

W jej motywach stwierdził, iż odstąpili oni od warunków pozwolenia na budowę naruszając wymagane prawem odległości od działki małż. K.

Decyzja ta została uchylona w całości decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W jej uzasadnieniu organ stwierdził, iż art. 55 ustawy nie stwarza podstawy do wydania decyzji przez organy nadzoru budowlanego a w sprawie nie wyjaśniono w sposób należyty, na czym polegały odstępstwa od projektu budowlanego. Nakazał rozpatrzyć sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz rozważyć możliwość określenie czynności niezbędnych w celu doprowadzenia do stanu zgodności z prawem, do czego podstawę stanowi art. 51 ustawy Prawo budowlane.

W dalszej kolejności organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2001 r. postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych w spornym budynku uzasadniając je konstatacją, iż inwestorzy wykonali bez wymaganego pozwolenia roboty wykończeniowe i remont dachu oraz ściany ganku i płytę stropową, jako że posiadane przez ich poprzedników prawnych pozwolenie na budowę wygasło w następstwie ponad dwuletniej przerwy w pracach budowlanych. Postanowienie to na skutek zażalenia małż. K. zostało uchylone przez organ II instancji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] a postępowanie organu I instancji w tym zakresie zostało umorzone.

W motywach postanowienia stwierdzono, że skoro w ciągu dwu miesięcy od daty wydania postanowienia, organ I instancji nie wydał w sprawie decyzji, postępowanie w przedmiocie wstrzymania robot jest bezprzedmiotowe. Zaznaczył też, iż należy kontynuować postępowanie w kwestii robót budowlanych, zgodnie z wcześniejszą decyzją drugoinstancyjną, której zalecenia nie zostały wykonane.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie budowy spornego budynku.

W jej motywach podniósł, że sprawdzając zgodność budynku z projektem i pozwoleniem na budowę, które zostało przeniesione ostateczną decyzją na inwestorów stwierdzono mało istotne odstępstwa, polegające na zmianie wymiarów zewnętrznych budynku w zakresie nie przekraczającym 3% oraz wykonanie 3 małych okien od strony działki małż. K., które inwestor zamierza zabudować pustakami szklanymi. Odległość budynku od działki małż. K. wynosi 1,60m, jednak jest to działka nie zabudowana i nie zaprojektowano na niej żadnej zabudowy, stąd odstępstwa od projektu należy uznać za mało istotne.

Decyzja ta został uchylona w całości przez organ II instancji, w następstwie odwołania małż K. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją [...] czerwca 2002 r Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w sprawie nie została wyjaśniona kwestia budowy ganku, który dobudowano w roku 1999 r. Zgodnie z planem zagospodarowania działki, który jest dowodem w sprawie budynek zaprojektowany był bez ganku. Od strony południowej zaprojektowane były schody dwubiegowe. Przedstawiony przez inwestora projekt techniczny z naniesionym kolorem czerwonym zmianami oraz kserokopie rysunków zamiennych dwu elewacji nie mogą być uznane za dowody wiarygodne, bowiem nie można jednoznacznie wykazać, w jakim czasie owe zmiany naniesiono. Nadto przepisy obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę nie przewidywały sytuowania budynków posiadających otwory okienne lub drzwiowe w odległości mniejszej, niż 4 m. od granicy działki.

Organ I instancji w postępowaniu ponownym wydał w dniu [...] grudnia 2002 r. po raz kolejny postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych spornego budynku, wskazując w jego podstawie prawnej art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W jego uzasadnieniu stwierdził, iż w sprawie okazało się, że inwestorzy dysponują aktualnym pozwoleniem na budowę spornego budynku, W stosunku do projektu budowlanego, który stanowi integralną część pozwolenia naruszono przewidziane nim odległości od granicy działki i przybliżono ścianę z otworami okiennymi na odległość 3 m od granicy z działką K. K. Roboty budowlane nie zostały przy tym zakończone.

To postanowienie zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...].

W jego motywach organ podkreślił, że roboty budowlane przy spornym budynku nie zostały zakończone . Zostały one wykonane z odstępstwem od pozwolenia na budowę i obowiązujących przepisów i to o charakterze istotnym.

W dalszej kolejności organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. opisaną na wstępie, którą nakazał inwestorom, celem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenie na ich wznowienie zamurować 2 otwory okienne w ścianie budynku i l otwór okienny w ścianie ganku od strony sąsiedniej działki nr ew. gr. 897/1.

Roboty powyższe właściciele budynku zobowiązani zostali wykonać na własny koszt w terminie dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji.

W jej uzasadnieniu organ stwierdził , że na działce nr ew. gr. 898 w M. zlokalizowany jest budynek mieszkalny dwukondygnacyjny tj: parter plus piętro z poddaszem nieużytkowym, nie podpiwniczony. Jest to budynek o konstrukcji murowanej, stropach typu Akermana, z dachem dwuspadowym konstrukcji drewnianej krytym blachą trapezową ocynkowaną. Wymiary budynku w rzucie wynoszą: 9,05 x 8,68 m plus ganek o wymiarach : 3,47 x 1,55 m., położony od strony sąsiedniej działki nr ew. gr. 897/1 stanowiącej własność p. K. K. Budynek jest usytuowany w odległościach względem trzech sąsiednich działek zgodnie z planem zagospodarowania działki, natomiast jego odległość od płotu granicznego z działką nr ew. gr. 897 wynosząca 3,0 m jest niezgodna z odległościami określonymi w planie zagospodarowania działki wynoszącymi 4,50 i 3,40 m . Ganek natomiast położony jest w odległości 1,60 m od płotu granicznego z działką nr ew. gr. 897/1. Ustalono, że M. i S. K. właścicielami przedmiotowego budynku zostali w 1999 r. nabywając go na podstawie aktu notarialnego nr [...] z 1999 r. Budynek był wówczas w stanie nie zakończonej budowy, tzn. wykonany był w stanie surowym zamkniętym. Do czasu zakupu budynku przez M. i S. K. w pomieszczeniach parteru zamieszkiwali dotychczasowi właściciele budynku. Pomieszczenia piętra wykonane były wówczas tylko w stanie surowym, M. i S. K. po nabyciu budynku dokonali częściowej wymiany stolarki okiennej z powodu jej złego stanu technicznego, otynkowali pomieszczenia piętra oraz wykonali roboty posadzkowe w pomieszczeniach piętra i parteru. Wykonano również w budynku instalacje wod.-kan, c.o. oraz gazową. Po wykonaniu powyższych robót M. i S. K. zamieszkali w tym budynku. W październiku 1999 r. wymurowano ściany ganku i wykonano płytę stropowo-dachową ganku.

W maju 2000 r. w miejsce dachu prowizorycznego wykonany został docelowy dach budynku o konstrukcji drewnianej, dwuspadowy, pokryty blachą trapezową ocynkowaną. Założono wówczas również rynny i rury spustowe. Podczas dokonanych oględzin stwierdzono, że roboty budowlane budynku nie zostały jeszcze zakończone.

Inwestorzy przedłożyli pozwolenie na budowę nr [...] z [...] lipca 1974 r. wydane przez Naczelnika Gminy w M. poprzedniemu właścicielowi budynku i decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2002 r. przenoszącą na nich pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku, dziennik budowy oraz w znacznym stopniu zniszczony i niekompletny projekt budowlany budynku. Na podstawie wpisów w dzienniku budowy obiektu ustalono, że budowa budynku prowadzona jest nieprzerwanie od chwili jej rozpoczęcia, aż do tej pory. Sprawdzając natomiast zgodność budowy kontrolowanego budynku z zatwierdzonym projektem budowlanym, stwierdzono naniesienie na poszczególnych rysunkach czerwonym kolorem zmian projektowych. Jak wynika z opatrzonego pieczęcią Urzędu Powiatowego opisu technicznego w projekcie wprowadzono zmiany podpiwniczenia, elewacji, schodów i wykonane zostały rysunki zamienne piwnic, przekroju w skali 1:50 oraz 4 elewacji w skali 1:100, wykonano obliczenia statyczne ław fundamentowych, obliczenia i rysunki schodów i balkonu. W opisie zaznaczono, że nowo wprowadzone elementy należy wykonać wg rysunków zamiennych i poprawek naniesionych kolorem czerwonym. Na rysunku przekroju poprzecznego opatrzonego pieczęcią Urzędu Powiatowego naniesiono w kolorze czerwonym zmianę posadowienia, likwidację piwnic, wyprowadzenie . schodów na poddasze oraz zmianę stropodachu na dach o konstrukcji drewnianej. Na rysunku rzutu parteru wprowadzono kolorem czerwonym zmiany układu okien oraz w miejscu schodów wejściowych do budynku narysowano ganek i schodki wejściowe.

Budynek i ściana ganku usytuowane są w odległościach, odpowiednio: 3,0 m i 1,60 m od ogrodzenia z działką nr ew. gr. 897/1 stanowiącą własność p. K. K. Naruszenie przepisu nakazującego sytuowanie ściany budynku z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości przynajmniej 4 m od granicy działki jest konsekwencją odstępstwa w usytuowaniu kontrolowanego budynku od projektu budowlanego - planu zagospodarowania działki, gdzie odległość budynku od granicy działki określono na: 3,4 i 4,5 m.( położenie ukośne ). Lokalizacja budynku względem granicy z działką nr 897/1 zgodna z planem zagospodarowania działki umożliwiała wykonania w ścianie budynku otworów okiennych. Jednak stwierdzone przybliżenie budynku do granicy sąsiedniej działki na odległość 3,0 m i ganku na 1,60 m wyklucza możliwość pozostawienie okien zarówno w ścianie budynku jak i ganku.

Zmieniona lokalizacja budynku względem działki nr 897/1 stanowi istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę i projektu budowlanego. Również wykonanie otworów okiennych w ścianie budynku oddalonej 3,0 m od płotu granicznego z działką nr 897/1 oraz ścianie ganku oddalonej 1,60 m od płotu granicznego z tą działką stanowi niedopuszczalne naruszenie obowiązujących przepisów w tym zakresie.

Odwołanie od tej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli H. i Z. K., działający jako pełnomocnicy K. K.

Zarzucili organom opieszałość i niekonsekwencję w poszczególnych rozstrzygnięciach, bowiem organ I instancji początkowo stwierdzał, iż pozwolenie na budowę utraciło ważność a obecnie przyjmuje, iż inwestorzy dysponują ważnym pozwoleniem.

Stwierdzili także, iż dopiero w toku postępowania administracyjnego, zarówno w planie zagospodarowania działki, jak i w projekcie budowlanym zostały wprowadzone zmiany, co oznacza, że został on sfałszowany. Dowodzi tego, fakt, że dokumenty te przeglądane przez nich na wcześniejszych etapach postępowania wskazywały inne odległości i rozwiązania, które szczegółowo wymieniają w odwołaniu a nadto nie były opieczętowane pieczęcią Urzędu Powiatowego.

Zakwestionowali także podane w decyzji odległości spornego obiektu od działki ich córki stwierdzając, że odległość ganku od granicy wynosi 95 cm. Ogrodzenie działki nie pokrywa się bowiem z granicą, jako że oni zezwolili na jego usytuowanie na działce córki, z uwagi na potrzebę zapewnienia dojazdu do urządzeń wodnych na działce inwestorów, na wypadek ich awarii. Inwestorzy złamali zawarte porozumienia dotyczące nie wnoszenia roszczeń w związku z wybudowanym ogrodzeniem.

W końcowej części odwołania domagali się przywrócenia stanu zgodnego z prawem, tj. usytuowania budynku w odległości 3 m od granicy działki ich córki.

Zarzucili też brak reakcji na ich wniosek o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta przenoszącej pozwolenie na inwestorów, który organ II instancji, jeśli był niewłaściwy w sprawie, winien był przekazać organowi właściwemu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną na wstępie decyzją postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał M. i S. K. sporządzić i przedstawić w terminie do dnia 31 grudnia 2003r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dwa egzemplarze projektu dokończenia robót budowlanych w ich budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zawierającego również inwentaryzację budowlaną wykonanych robót oraz inwentaryzację budowlaną działki nr ewid. 898

W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdził, że ocena organu I instancji, dotycząca istotnego odstępstwa od pozwolenia budowlanego znajduje oparcie w materiale dowodowym zebranym przez ten organ a uzupełnionym w postępowaniu odwoławczym.

Zmiany w stosunku do projektu budowlanego polegają między innymi na wybudowaniu budynku ze ścianą z oknami w odległości 3m od granicy zamiast 3,4m i 4,5m oraz wybudowaniu ganku w miejsce projektowanych dwubiegowych schodów wejściowych..

Fakt ten, podobnie jak nie zakończenie robót potwierdzono podczas rozprawy administracyjnej w dniu 17 czerwca 2003r.

Prowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w pozwoleniu bądź w przepisach jest samowolą budowlaną, jednakże przepisy zawarte w art. 51 Prawa budowlanego umożliwiają legalizację dokonanej samowoli.

W takim przypadku tok postępowania organu nadzoru budowlanego regulują przepisy art. 51 ust. l pkt 2 tej ustawy , które przewidują nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie.

Na obecnym etapie postępowania żądania wyrażone w odwołaniu wydania nakazu rozbiórki części budynku i nakazu zamurowania otworów w ścianie od strony działki nr ewid. 897/1 stanowiącej własność pani K. K. należy uznać za przedwczesne.

Pełny zakres robót budowlanych koniecznych do wykonania w budynku mieszkalnym będzie określony w projekcie ich dokończenia i z tej przyczyny zdaniem organu odwoławczego nie można się zgodzić z rozstrzygnięciem organu I instancji zawartym w zaskarżonej decyzji. Decyzja organu I instancji ograniczyła zakres robót do zamurowania istniejących otworów, pomimo iż nie jest to całość koniecznych czynności koniecznych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie.

Skarżący w odwołaniu kwestionują zawartość akt sprawy oraz zarzucają istnienie w nich dokumentów różnych od obecnego ich składu a także posługiwanie się przez organy sfałszowanym dziennikiem budowy.

Organ uznał te zarzuty za nieuprawnione. W aktach I instancji brak jakiegokolwiek dokumentu wskazującego , że skarżący stwierdzili zmiany w składzie materiału dowodowego, pomimo częstego zapoznawania się z zawartością akt sprawy. W szczególności brak notatki, czy pisma skarżących, że po przeglądnięciu akt stwierdzili taki fakt. Te informacje przewijają się przy okazji zażaleń i odwołań oraz w pismach interwencyjnych. Należy przy tym zauważyć, że H. K. podczas rozprawy w dniu 17 czerwca 2003 r. szczegółowo przeglądnęła akta a przesłuchana jako świadek zeznała, że na rozprawie w dniu 16 stycznia 2001 r. dziennik budowy nie był wypełniony przez kierownika budowy natomiast w dniu 17 maja 2002r. podczas rozprawy w W1NB dziennik był wypełniony a w rubryce, "kto dokonał wpisu" były pieczątki Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M.

Zeznanie H. K. organ pominął, jako dowód w sprawie z uwagi na to, iż w aktach sprawy tzw. "archiwalnych" należących do państwa K. jest kserokopia dziennika budowy nr [...] wydanego przez Urząd Gminy M. a na stronie tytułowej oraz na stronach, gdzie kierownik budowy dokonywał wpisów od dnia 9 czerwca 1975r do 31 maja 2000r widnieje pieczęć Urzędu Gminy M.

Organy nadzoru budowlanego swoim działaniem nie zastępują działań organów ścigania i jeżeli skarżący uważają, że istnieją przesłanki wskazujące na istnienie działań przestępczych winni się zwrócić do odpowiednich organów do tego powołanych

Odnosząc się do wniosku H. i Z. K. o zawieszenie postępowania w związku z prowadzonym postępowaniem prokuratorskim dotyczącym samowoli budowlanej na działce nr 898 do czasu zakończenia postępowania prokuratorskiego, organ odwoławczy zauważył, że nie znajduje on umocowania prawnego. Sprawę zawieszenia postępowania reguluje przepis zawarty w art. 97 §1 kpa, wyliczając, kiedy organ administracji publicznej zawiesza postępowanie. W wyliczeniu tym brak przypadku, który przewidywałby możliwość zawieszenia postępowania po zawiadomieniu przez stronę postępowania o toczącym się postępowaniu prokuratorskim.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję złożyli H. i Z. K., przy czym H. K. wyjaśniła, iż czyni imieniem córki i imieniem własnym , jako poprzednia właścicielka działki Nr 897, zgłaszająca samowolę budowlaną.

W skardze ponowiono zarzuty odwołania a w szczególności zarzut przewlekłości postępowania i niekonsekwencję organów, które przyjmowały istnienie samowoli budowlanej po stronie inwestorów a obecnie stoją na stanowisku legalizacji ich samowolnych poczynań. Skarżący domagają się rozebrania samowolnie dobudowanego ganku usytuowanego w odległości 95 cm od granicy działki 897 i zamurowania otworów okiennych oraz drzwiowych od strony tejże działki, bowiem budynek usytuowany jest w odległości 2,5 m od tej granicy. Podnieśli, ze w budowie budynku wystąpiła 16 - letnia przerwa, co potwierdza oświadczenie świadka H. S. Inwestorzy zakupili go w surowym stanie i wykonywali w nim roboty bez pozwolenia, co potwierdzają pierwotne decyzje organów nadzoru budowlanego. Decyzja Prezydenta Miasta o przeniesieniu pozwolenia jest nieważna. Nie została im ona doręczona. Dokumenty , na które w decyzji zaskarżonej powołuje się organ, zostały sfałszowane, podobnie jak dziennik budowy. Dotyczy to projektu budowlanego, w którym pierwotnie budynek nie posiadał stropodachu, ani otworów okiennych od strony działki 897. Plan zagospodarowania działki zatwierdzony pozwoleniem przewidywał odległość 3 m od działki 897. Obecnie w aktach znajduje się nie zatwierdzony plan zagospodarowania działki z odległoscimi 3,5m i 4,5 m od działki 897.

Nie jest prawdą, by okoliczności tych nie podnosili, jako, że zarzucali to kilkakrotnie w skargach na PINB, jak również zwrócili się o wezwanie do udziału w sprawie prokuratora.

Przy rozstrzyganiu, organ pominął plan zagospodarowania działki Nr 987 zatwierdzony przez Starostwo i Urząd Prezydenta Miast, z którego wynika, że budynek inwestorów jest usytuowany w odległości 2,5 m od granicy działki 897. Zarzucili też , że organ II instancji celowo przewleka sprawę, by ją przedawnić i doprowadzić do legalizacji bezprawia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

W polemice zarzutami skargi stwierdził, iż nie podnosi ona zarzutów, które nie były rozważane w postępowaniu odwoławczym. Odnośnie natomiast zatajenia dokumentu, o którym wspomina skarga wyjaśnił, iż stanowi on załącznik do protokołu rozprawy z dnia 17 czerwca 2003 r. oznaczony jako k. 62 akt. Jest to kserokopia mapy do celów projektowych. Na rysunku wykonanym na tej mapie wskazano budynek inwestorów w odległości 1,5 m budynek na działce K. K. Dokument jest nieautoryzowany, stąd wskazane w nim odległości nie muszą być odległościami rzeczywistymi.

Na rozprawie przed Sądem skarżąca H. K. poparła skargę imieniem własnym i córki K. K. dodając, że jest z mężem współwłaścicielką drogi graniczącej z działką inwestorów, na której prowadzone są sporne roboty budowlane. Ponowiła jej zarzuty, przedstawiając na ich poparcie do akt sądowych: kserokopie wyrysów z mapy ewidencyjne i mapy do celów projektowych, powstałej na bazie mapy zasadniczej.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że w sprawie organ II instancji wydał kolejną decyzją ostateczną, której kopię przedłożył do wglądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone ( a do takich należy sprawa niniejsza ) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), zwanej skrótem u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( §1).

Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ).

Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

Podług art.135 tej ustawy Sąd, stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ten ostatni przepis dozwala Sądowi na objęcie kontrolą wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zapadło, jeżeli mieszczą się one granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę. Rozpoznaniem tym powinny być objęte wszystkie decyzje dotyczące tej samej sprawy, czyli dotyczące konkretyzacji danego stosunku materialno- prawnego. Odnosi się to również aktu lub czynności podjętych po wydaniu zaskarżonego aktu.

Przesłanki zastosowania tego przepisu to : wydanie aktu ( dokonanie czynności ) w granicach danej sprawy oraz niezbędność tak rozszerzonej kontroli dla końcowego załatwienia sprawy.

Pojęcie granic sprawy oznacza tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy. Sytuacja taka wystąpi, jeżeli akt lub czynność dotyczy tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu tego samego stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. ( patrz; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wa - wa 1996 r. s. 200, uchwała NSA dnia 27 czerwca 2000r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001 Nr 1, poz. 7, wyrok NSA dnia 31 lipca 2001 r , sygn. akt VSA 2702/00 z glosą Tarasa OSP 2/2002 - wydane na tle art. 29 ustawy dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm. ).

Wobec sformułowania art. 135 p.s.a. nie zawierającego innych, niż przedstawione przesłanek jego zastosowania, brak jest - co do zasady- podstaw do przyjęcia, by Sąd nie mógł zakresem kontroli objąć aktów i czynności wydanych ( zdziałanych ) już podjęciu zaskarżonej decyzji, o ile przesłanki te zostaną wypełnione.

Skorzystawszy z przedstawionych rozwiązań normatywnych, Sąd doszedł do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] a także postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], nakazujące wstrzymanie robot budowlanych przy spornym obiekcie budowlanym są dotknięte rażącym naruszeniem prawa. Wadą ta obarczone są również wydane w tej samej sprawie, już po wydaniu zaskarżonej decyzji - decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych a także decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] uchylająca tę decyzję w całości i nakazująca inwestorom wykonanie wymienionych w niej robot budowlanych.

W sprawie jest niesporne, że postępowanie zostało wszczęte na skutek pochodzącego z 21 grudnia 2000 r. doniesienia skarżących ; H. i Z. K., ówczesnych właścicieli działki Nr ewid.897, położonej M., którzy zarzucali, ze właściciele graniczącej z ich nieruchomością działki Nr ewid. 898 wykonują roboty budowlane przy budowie poddasza i ganku z oknem, sytuując ów ganek z naruszeniem wymaganych odległości od granicy działek. Skarżący domagali się nakazania jego rozbiórki i żądanie to podtrzymują w toku postępowania administracyjnego a także sądowego.

Sąd, za uzasadniony uznaje zarzut skarżących dotyczący przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie. Trwa ono ponad trzy lata, przy czym jest to w dużej mierze następstwem braku wnikliwości i staranności po stronie organów obu instancji przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, jak i braku koncepcji jej załatwienia, co owocowało wielokrotnym kasowaniem decyzji pierwszoinstancyjnych i wydawaniem decyzji, których rozstrzygnięcia się ponawiały.

Stwierdziwszy bowiem, ze inwestorzy ; M. i S. K. wykonują prace budowlane, organ I instancji winien był w pierwszej kolejności ustalić, czy dysponują oni aktualnym pozwoleniem na budowę . W tym celu należało ich w sposób formalny wezwać do okazania całej dokumentacji dotyczącej budowy, do posiadania i przechowywania której byli oni zobowiązani z mocy art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ), zwanej dalej ustawą. Pozwoliłoby to na uniknięcie zarzutów dotyczących wprowadzania zmian w tej dokumentacji.

Obowiązkiem organów było też dokonanie szczegółowych oględzin i pomiarów i przesłuchań dla ustalenia, jakie roboty budowlane i kiedy były wykonywane. Należało do tych powinności ustalenie podmiotów, którym w sprawie służy – w związku zapisem art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy - przymiot strony postępowania. .

Prawidłowe ustalenia w tym zakresie pozwoliłyby na ocenę i zakwalifikowanie wykonywanych robót budowlanych w świetle art. 3 pkt 6 i 7 ustawy a w szczególności stwierdzenie , czy wykonywana była bez pozwolenia rozbudowa już wykonanego obiektu budowlanego, co winno było skutkować nakazem rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy , czy też wykonywane są roboty budowlane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 pkt.3 a więc z istotnym odstępstwem od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu i przepisach, co winno skutkować w sytuacji, gdy nie zostały one zakończone, wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art.50 ust.1 ustawy ( patrz; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r. IV S.A. 952/99 – Zbiór orzecznictwa komputerowego LEX Nr 54192 ).

Ustalenia co do rodzaju odstępstwa powinny być szczegółowe i pozwalające na ocenę, czy w świetle przepisów prawa obowiązujących w dacie wykonywania robót możliwe będzie doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Następstwem bowiem wykonywania robot w warunkach określonych w art. 50 ust 1 pkt 3 ustawy jest zastosowanie art. 51, który to przepis w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił w ust. 1, że przed upływem terminu, o którym mowa w art.50 ust. 4 właściwy organ wydaje decyzje:

1) nakazującą zaniechanie dalszych robót, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, albo

2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.

Po myśli art. 51 ust. 1 a po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 2 w razie niewykonania obowiązków, o których mowa ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót , bądź rozbiórkę obiektu lub jego części

Konstrukcja tych przepisów a w szczególności użycie w art. 51 ust. 1 pkt 1 słowa "albo" ( spójnik wyrażający możliwą wymienność części zadań lub zdań równorzędnych – patrz Mały Słownik Języka Polskiego PWN W-wa, 1995 r. str. 8 ), które nakazuje traktować sytuacje ujęte w pkt 1 i 2 tegoż ustępu rozłącznie a także związanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych z wykonaniem obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 art. 51 ust 1 pkt 2 i określenie w ust. 2 skutków niewykonania tego właśnie obowiązku, w postaci nakazu rozbiórki lub zaniechania dalszych robót - uprawnia wniosek, że wyznaczają one kolejność działań po stronie właściwego do ich stosowania organu.

Otóż, w pierwszej kolejności winien on rozważyć, czy istnieje możliwość legalizacji wykonanych robót budowlanych, w świetle obowiązującego prawa i jeśli możliwość taka nie istnieje, wydać nakaz przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy ( zaniechanie dalszych robót, bądź rozbiórka obiektu ). Jeśli możliwość taka nie jest wykluczona, winien skorzystać z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy i wydać nakaz wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Przepis ten nie określa jakiego rodzaju czynności mogą być nakazane .

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 października 2003 r. SA/Rz 250/01, nie publ. że dla wykładni tego pojęcia należało ówcześnie sięgnąć do art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy, podług którego uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeśli właściwy organ wydal na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 decyzję, nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek.

Czynności zatem nakazane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 mogą być dwojakiego rodzaju i polegać na obowiązku przedłożenia przez inwestorów określonej dokumentacji budowlanej, a także na nałożeniu na nich obowiązku wykonania określonych robot budowlanych ( zmian lub przeróbek obiektu budowlanego ).

Oznacza to, że na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 zachodzić może konieczność wydania dwu decyzji administracyjnych – pierwszej wzywającej do przedłożenia dokumentacji budowlanej i drugiej, wydawanej po jej otrzymaniu i sprawdzeniu – wskazującej, jakie powinny być dokonane zmiany i przeróbki. Dopiero ich wykonanie w sposób niewadliwy stanowi wykonanie obowiązku , o którym mowa a art. 51 ust. 2 i stwarza podstawę do wydania w oparciu o ten przepis pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Nie wykonanie natomiast któregokolwiek z tych obowiązków, czy to przedłożenia dokumentacji, czy wykonania robót "dostosowawczych" winno skutkować nakazem zaniechania dalszych robót lub rozbiórki obiektu, bądź jego części, wydanym na podstawie art. 51 ust. 2.

Tego rodzaju nakaz nie jest jednak tożsamy z nakazem rozbiórki lub zaniechania robót przewidzianym w art. 51 ust.1 pkt 1, który - jak Sąd wcześniej podkreślił - jest następstwem stanu niemożność doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodności z prawem, podczas gdy nakaz orzeczony na podstawie art. 51 ust, 2 jest swego rodzaju sankcją za niewykonanie nakazów wydanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wydając decyzje na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy organ musi pamiętać, że mogą być one wydane jednie przed upływem terminu określonego w art. 50 ust. 4 ustawy. Przepis ten stanowi, że postanowienie o wstrzymaniu robót traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1.

Skutkiem naruszenia tego terminu jest nieważność decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1

Postanowienie wydane na podstawie art. 50 ustawy ma bowiem charakter tymczasowy i jego obowiązywanie wygasa z mocy prawa w terminie określonym w art. 50 ust.4. Jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja na podstawie art. 51 ust. 1, to inwestor może prowadzić roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę , o ile ostateczną decyzją nie orzeczono w oparciu o art. 36 ust. 2 ustawy o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę ( patrz: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. IV SA 1538/99, zbiór orzecznictwa komputerowego LEX 75539 ).

W art.50 ust 4 ustawodawca określa początek terminu zdarzeniem doręczenia postanowienia, nie precyzując przy tym, czy chodzi o datę doręczenia, inwestorowi, czy też doręczenia wszystkim stronom postępowania. Zważywszy, że obowiązek wykonania postanowienia spoczywa na inwestorze a skutkiem utraty jego mocy jest możliwość wykonywania dalszych robót ( zgodnie z pozwoleniem ), termin ten należy liczyć od daty doręczenia postanowienia inwestorowi. Pogląd Sądu w tej mierze znajduje wsparcie w wyroku z dnia 9 maja 2002r. SA/Bk 1897/01 , w którego uzasadnieniu Sąd ten stwierdził,... Powyższy termin, liczony od dnia doręczenia inwestorowi postanowienia o wstrzymaniu robot budowlanych, to dla organu nadzoru budowlanego czas na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i rozstrzygniecie o dalszych losach wstrzymanych robót.... Podobnie wyrok z dnia 29 września 2003 r. SA/Rz 1250/01.

Postępowanie poprzedzające zaskarżoną decyzję nie odpowiada przedstawionym standardom, jako że mimo wielokrotnego uchylania przez organ II instancji decyzji zapadłych w sprawie , strony postępowania ustalono dopiero w roku 2003 r. w postępowaniu zażaleniowym od kolejnego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Okoliczność, że inwestorzy dysponują pozwoleniem na budowę , które zresztą zostało na nich przeniesione w toku postępowania w tej sprawie, ustalono i wykazano już po wydaniu w sprawie pierwszej decyzji organu I jak i II instancji. Mimo, że od wydania pierwszej decyzji w sprawie upłynęło około 3 lat i że wydawano w niej różnorakie rozstrzygnięcia, w których - co słusznie zarzuca skarga - podawano rozbieżne ustalenia ( np. co do faktu aktualności pozwolenia na budowę ), żaden z organów do czasu wydania decyzji zaskarżonej nie przedstawił w uzasadnieniach owych rozstrzygnięć oceny dokonanego odstępstwa od pozwolenia na budowę w świetle obowiązujących w dacie ich wykonywania przepisów prawa. Dotyczy to zwłaszcza usytuowania ganku, którego odległość od granicy winna być ustalona przy uwzględnieniu zasady, że przebieg granicy ustala się na podstawie danych z operatu ewidencji gruntów. Z decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2003r. poprzedzającej decyzję zaskarżoną wynika, że odległości, które organ ten brał pod uwagę były ustalane w odniesieniu do ogrodzenia, co do którego wiadomo, iż nie pokrywa się w całości z przebiegiem granicy . W tejże decyzji organ stwierdził, że wykonanie otworów okiennych od strony działki h skarżącej K. K. narusza przepisy prawa nie wskazując jednak jakie. Także w decyzji zaskarżonej, która ma charakter reformatoryjny organ II instancji nie zajął się tą kwestią, uznając żądanie rozbiórki ganku formułowane przez skarżących jako przedwczesne, choć - co Sąd przedstawił wyżej - ocena, czy zachodzi możliwość dostosowania robot do stanu zgodności z prawem winna być przeprowadzona w pierwszej kolejności a stosowanie art. 51 ust 1 pkt 1 wykluczone, przed podjęciem decyzji na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2.

Wprawdzie w objętej kontrolą Sądu na podstawie art. 135 p.s.a. decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. organ II instancji dokonuje takiej oceny ( nadal licząc odległość spornego ganku od ogrodzenia ), jednak fakt ów pozostaje bez wpływu na ocenę zarówno decyzji zaskarżonej , jak i wspomnianej decyzji z [...] grudnia 2003 r.

Stwierdzić bowiem należy, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji a także postanowienie z organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2002 r. o wstrzymaniu robot budowlanych zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 51 ust. 1 ( decyzje) i 50 ust. 4 ustawy ( postanowienie). Naruszeni to ma przy tym charakter rażący.

Wspomniane postanowienie z dnia [...] grudnia 2002 r. o wstrzymaniu robot budowlanych został doręczone inwestorom w dniu w dniu 31 grudnia 2002 r. Oznacza to, że zgodnie z zapisem art. 50 ust.4 utraciło ono moc z upływem dnia 28 lutego 2003 r. Tymczasem organ II instancji wydał postanowienie utrzymujące je w mocy w dniu [...] kwietnia 2003 r , choć wobec upływu terminu skutkującego utratą jego mocy winien umorzyć postępowanie odwoławcze, w oparciu o przepis art. 105 kpa ( patrz: wyrok SN z dnia 13 maja 1999 r. III RN 2/99 OSNP 2000/9/336.

Wobec upływu tego terminu także decyzja pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2003 r. była dotknięta rażącym naruszeniem prawa ( art. 51 ust 1 ustawy ). Wada ta dotyczyła także decyzji II instancji, która winna ją uchylić i umorzyć postępowanie przed organem I instancji.

Rażące naruszenie prawa uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej decyzji ją poprzedzającej a także w oparciu o przepis art. 135 p.s.a. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymującego w mocy postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych.

Wobec faktu, że po wydaniu decyzji zaskarżonej, organ I instancji wydał w oparciu o przepis . art. 51 ust 1 pkt 2 kolejną decyzję w tej samej sprawie z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych , która to decyzja została uchylona decyzją organu II instancji z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] nakazującą jednocześnie inwestorom zamurowanie wymienionych w niej otworów okiennych, także i te decyzje, jako wydane po utracie mocy opisanego wcześniej postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych a jednocześnie w sytuacji, gdy roboty budowlane były nie zakończone , co mogłoby ewentualnie uzasadniać zastosowanie art. 51 ust 4 ustawy, dopuszczającego odpowiednie zastosowanie art. 51 ust 4. ( bez stosowania art. 50 ) – rażąco naruszają przepis art. 51 ust. 1 ustawy.

Choć decyzje te ze zrozumiałych względów nie zostały objęte niniejszą skargą, Sąd postanowił objąć je kontrolą w oparciu o art. 135 p.s.a. i stwierdzić ich nieważność, jako, że ich eliminacja z obrotu prawnego przez Sąd umożliwi organom nadzoru budowlanego ostateczne załatwienie sprawy ( bez konieczności dokonywania takiej eliminacji w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym ).

W dalszym postępowaniu niezbędne będzie: ustalenie, czy skarżący podtrzymują wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego na czas trwania postępowania karnego i jeśli tak załatwienie go w formie prawem przewidzianej ( postanowienie, na które przysługuje zażalenie - art. 101 kpa ). W razie nie uwzględnienia tego wniosku należy ustalić, czy roboty budowlane trwają, czy też zostały zakończone. Jeśli trwają należy po wydaniu postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania dokonać oceny, czy w świetle istniejącego stanu faktycznego a zwłaszcza odległości spornego obiektu budowlanego od granicy działek ( ustalonej podług danych z ewidencji gruntów) możliwe jest - przy uwzględnieniu przepisów prawa , w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązujących w dacie wykonywania robót budowlanych – doprowadzenie robót do stanu zgodności z prawem, Jeśli tak – należy rozstrzygnąć sprawę przy zastosowaniu art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy. Jeśli doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie będzie możliwe - należy wydać decyzję opartą na art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd za nieuzasadniony uznał zarzut, iż inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę. Fakt jego posiadania został stwierdzony ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] dnia [...] stycznia 2002 r., która nie została skutecznie podważona i funkcjonuje w obrocie prawnym. Organy nadzoru budowlanego w świetle przepis art. 83 ustawy nie były właściwe do zmiany, czy uchylenia tej decyzji. Nie są one także właściwe do oceny, czy dokumentacja przedstawiona przez inwestorów została przerobiona lub podrobiona , bowiem w tej kwestii wypowiadać się mogą tylko organy ścigania i sąd karny. Z tej samej przyczyny, także Sąd w niniejszej sprawie nie może oceniać zarzutu przerobienia lub podrobienia dokumentacji przez organy nadzoru budowlanego.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd stwierdził nieważność decyzji zaskarżonej a korzystając z uprawnienia przewidzianego art. 135 cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...], jak również postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i decyzji organu II instancji z dnia [...] grudnia 2003 r Nr [...] i poprzedzającej ja decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia robot budowlanych - w oparciu o przepis art. 145 ust. 2 tej ustawy.

Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i pozostałe unieważnione wyrokiem decyzje i postanowienia nie mogą być wykonywane. Rozstrzygniecie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie na art. 200 tej ustawy w zw. z art. 97 powołanej na wstępie rozważań ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.