Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 488/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 249a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2016 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. referendarz sądowy w tutejszym Sądzie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia, powodem takiego rozstrzygnięcia było nieprzedłożenie przez skarżącego żądanych w wezwaniu oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego.

Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Sąd postanowieniem z 15 listopada 2017 r.

Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. skarżący powtórnie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych z powodu trudnej sytuacji finansowej. Podał, iż spłaca zaległe zobowiązania podatkowe oraz raty w ZUS.

W związku z powyższym skierowane zostało do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez złożenie go na urzędowym formularzu i jednocześnie przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych.

W odpowiedzi wnioskodawca uzupełnił brak formalny wniosku, oświadczając na urzędowym formularzu, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, ponieważ w okresie zimowym nie ma zleceń na usługi instalatorskie. Powtórzył, iż spłaca raty kredytu i zobowiązanie podatkowe. Ma zajętą emeryturę na poczet należnych podatków.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada garaż zajęty przez Urząd Skarbowy i wynajmuje pokój (30 m2). Poza tym nie ma jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.

Wnioskodawca uzyskuje dochody z tytułu emerytury w kwocie 969,97 zł netto (już po potrąceniu egzekucyjnym) i z działalności gospodarczej 1.470 zł netto (wartość dochodu uzyskana w listopadzie 2017 r.).

Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały czynsz 400 zł, energia elektryczna 100 zł, gaz 100 zł, koszty wyżywienia i odzież 300 zł.

Nie została udzielona odpowiedź odnośnie wezwania do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, w sprawie na obecnym etapie postępowania zastosowanie znalazł art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W niniejszej sprawie skarżący po raz drugi ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na tym samym etapie postępowania, w którym wyznaczony został wpis od skargi w kwocie 500 zł.

Zwrócić należy uwagę, że obecnie wnioskodawca złożył niemal identyczne oświadczenia, które poprzednio zostały ocenione jako niewystarczające dla ustalenia jego możliwości płatniczych. Niewystarczające były też dokumenty przedłożone w związku z poprzednim wnioskiem. Nie zostały udostępnione natomiast jakiekolwiek nowe okoliczności, które dałyby podstawę do rozpoznania ponownie niniejszego wniosku pod względem merytorycznym. Uzasadnienie takiego orzeczenia sprowadzałoby się wyłącznie do powielenia dotychczasowej argumentacji wskazującej na bezzasadność wniosku.

Procedowanie zatem w tym samym przedmiocie, w oparciu o niemal tożsame okoliczności – zdaniem referendarza – uznać należało za zbędne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego art. 249a p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.