Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 745/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno, Leszek Leszczyński /spr./, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 738/05 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w . na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonywania zabezpieczeń przeciwpożarowych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w [...] na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania zabezpieczeń przeciwpożarowych oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ppsa).

Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230 ze zm.), art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138) oraz § 207 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej ,,B." w [...] w terminie do 31 grudnia 2006 r. dostosować długość drogi dojścia ewakuacyjnego z pięter 10 i 9 w budynku położonym przy ul. [...] w [...] do wielkości nie zagrażającej życiu ludzi. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż długość drogi dojścia ewakuacyjnego z piętra 10 wynosi 131,2 m, a z piętra 9 odpowiednio 121,7 m. Stanowi to przekroczenie o 100 % dopuszczalności drogi jaką przewidują przepisy (60 m) dla budynków wysokich zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ IV przy jednym dojściu ewakuacyjnym. Jak podał dalej organ, stwierdzone nieprawidłowości należy uznać za czynniki zagrożenia życia ludzi, które mogą w znaczny sposób utrudnić warunki ewentualnej ewakuacji.

W odwołaniu od w/w decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." podniosła, iż organ nie uwzględnił przepisów przejściowych. Spółdzielnia posiada stosowny certyfikat potwierdzający spełnianie przez wszystkie zabezpieczenia przeciwpożarowe wymogów przewidzianych przepisami prawa. Nakładanie dodatkowych obowiązków jest bezzasadne. Są one bowiem nieuzasadnione oraz powodować mogą kosztowne wydatki niemożliwe do realizacji.

Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1229 ze zm.), § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w zw. z § 207 ust. 2 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł iż organ I instancji w następstwie przeprowadzonej kontroli zasadnie nałożył stosowny obowiązek. Obiekt spółdzielni zakwalifikować należy do obiektów zagrażających życiu ludzi. W świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jego stosownie w zakresie bezpieczeństwa pożarowego jest obligatoryjne gdy istniejący budynek stwarza niebezpieczeństwo dla życia ludzi. W przypadku takiego budynku nie mają zastosowania także złagodzenia co do stosowania niektórych wymogów, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółdzielnia Mieszkaniowa ,,B." wniosła o uchylenie decyzji Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przepisy cytowanego rozporządzenia nie mogą być stosowane w jednakowy sposób w odniesieniu do budynków starych jak i w stosunku do obiektów wzniesionych obecnie lub w niezbyt odległym czasie. Nakładanie na spółdzielnię określonych obowiązków nie jest zasadne z uwagi na względy słuszności oraz realne możliwości ich realizacji. Budynki spółdzielni są budynkami starymi i przystosowanie ich do wskazanych obowiązków jest czynnością niezwykle skomplikowaną oraz niezmiernie kosztowną. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż dla budynku wydawany był stosowny certyfikat potwierdzający sprawność techniczną istniejących w nim instalacji przeciwpożarowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpatrując skargę uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd przywołał treść art. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, definiującego ochronę jako realizację przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Na gruncie art. 3 ust. 2 w/w ustawy odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponosi właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu. Z treści art. 4 pkt 1 i 2 ustawy wynikają obowiązki tych podmiotów w zakresie przestrzegania przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażania budynku, obiektu lub terenu w osprzęt pożarniczy i ratunkowy oraz środki gaśnicze. Kompetencje komendanta powiatowego do nakazania w drodze decyzji administracyjnej usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie reguluje natomiast art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

W ocenie Sądu treść § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzasadnia zastosowanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, a także oświetlenia awaryjnego, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Zgodnie zaś z § 207 ust. 1 w/w aktu normatywnego, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru: 1) nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia, 2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku, 3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, 4) możliwość ewakuacji ludzi, a także uwzględniający bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

Ujawnienie przez Komendanta w budynku położonym w [...] przy ul. [...] szeregu nieprawidłowości pożarowych, a w szczególności niespełnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi w związku z długością przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większej o ponad 100 % od określonej w § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, spowodowało wydanie decyzji, treścią której było określenie obowiązku dostosowania długości drogi dojścia ewakuacyjnego z pięter 10 i 9 budynku do wielkości nie zagrażającej życiu ludzi. W ocenie Sądu wiek budynku należącego do skarżącej oraz charakter ujawnionych nieprawidłowości pożarowych i wiążących się z nimi obowiązków do wykonania bezsprzecznie pozwalał na wydanie decyzji w trybie art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Wielokondygnacyjny charakter budynku obliguje w świetle § 208 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zaliczenie go do kategorii zagrożenia ZŁ IV, podlegającej szczególnym wymaganiom techniczno-budowlanym i przeciwpożarowym. Rozporządzenie natomiast w żaden sposób nie różnicuje budynków w oparciu o kryterium ich wieku. Wobec powyższego nie można uznać, iż w odniesieniu do budynków starszych, wzniesionych jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów jego przepisy są bezwzględnie wyłączne.

Wprawdzie, mając świadomość ewentualnych problemów technicznych prawodawca w § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów daje możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do tych wymienionych w § 15, § 23 oraz § 34 ust. 1 rozporządzenia. Możliwość taka wynikać jednak musi ze szczególnie uzasadnionych lokalnych uwarunkowań oraz winna zapewnić niepogorszenie warunków przeciwpożarowych obiektu, a ponadto nie odnosi się do § 12 rozporządzenia określającego podstawy uznania istniejącego budynku za zagrażający życiu ludzi.

Niezależnie od powyższego, za uwzględnieniem zarzutów skarżącej nie przemawia również wskazywany aspekt techniczny oraz finansowy. Wyznaczony termin jest realny i pozwala na opracowanie stosownej koncepcji technicznej, zgromadzenie odpowiednich środków finansowych oraz dostosowanie długości drogi ewakuacyjnej do wymagań normatywnych. Przedłożone w toku postępowania certyfikaty potwierdzają jedynie sprawność zainstalowanych przez skarżącą elementów przeciwpożarowych, w związku z czym nie mogą wpływać na ocenę zasadności nałożonego obowiązku, mającego na względzie bezpieczeństwo mieszkańców.

Sąd podkreślił także, iż w świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu o administracji przeprowadzone zostało w sposób w pełni prawidłowy, a merytoryczna decyzja wydana została w oparciu o należycie zgromadzony i wnikliwie oceniony materiał dowodowy.

W skardze kasacyjnej sporządzonej przez radcę prawną B. D., powyższy wyrok zaskarżono w całości, zarzucając mu w zakresie podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 ppsa, naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2003 r. Nr 121, poz.1138) oraz § 207 ust. 2 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690, ze zm.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( tj. Dz.U. z 2002 r., nr 147, poz.1230, ze zm.) przez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że wymienione przepisy mają zastosowanie również do obiektów tzw. starych, to jest wzniesionych w okresie znacznie poprzedzającym datę wejścia w życie przepisów przytoczonych rozporządzeń, a do takich obiektów zalicza się budynek przy ul. [...] w [...].

W oparciu o powyższy zarzut strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania za wszystkie instancje.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na błędne zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( Dz.U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138) oraz § 207 ust. 2 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wymienione przepisy mają również w pełni zastosowanie do obiektów tzw. starych co daje podstawę, aby w stosunku do tych obiektów zostały wydawane decyzje w oparciu o art. 26 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) przez wskazane w tych przepisach organy.

W ocenie strony skarżącej przepisy powyższe nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania do obiektów zaliczanych do tzw. starych zasobów mieszkaniowych, gdyż zarówno ze względów technicznych jak i finansowych, nałożone decyzją administracyjną na właściciela takiego budynku obowiązki czynią taką decyzję niemożliwą do faktycznego jej wykonania. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku budynku przy ul. [...] w [...] należącego do zasobów mieszkaniowych Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w [...].

Spółdzielnia Mieszkaniowa" B." w [...] nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zajętego w wydanym wyroku, gdyż zdaniem Spółdzielni Sąd orzekając dokonał naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie do sprawy, która podlegała rozpoznaniu. Sąd wydając wyrok nie uwzględnił w szczególności istotnej okoliczności, że ze względów technicznych oraz finansowych nałożenie na Spółdzielnię wymienionego w decyzji obowiązku jest niemożliwe do wykonania, a to z powodu wieku budynku, który zalicza się do starych zasobów mieszkaniowych.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.

Na gruncie przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach polegających na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie art. 183 § 1 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom i tym samym pozbawiona konstytuujących ją podstaw i składników treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ponadto, ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, na gruncie art. 175 § 1 - § 3 ppsa, sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem adwokacko-radcowskim, istotą którego jest założenie merytorycznej kompetencji skutkującego odpowiednim poziomem merytorycznym i formalnym skargi.

Skarga kasacyjna, wniesiona w niniejszej sprawie, wskazuje na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów dwóch rozporządzeń, odnoszących się do problematyki stanowiącej przedmiot kontroli dokonanej przez Sąd I instancji.

Zarzut wyrażony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny. Skarżący upatruje istotę niewłaściwego zastosowania wymienionych w osnowie skargi przepisów w uznaniu przez Sąd I instancji, że mają one zastosowanie również do obiektów tzw. starych, to znaczy wzniesionych w okresie znacznie poprzedzającym datę wejścia w życie ww. przepisów. Następnie, w treści uzasadnienia skargi strona skarżąca, nawiązując kilkakrotnie do treści decyzji administracyjnych, powtarza ten argument czterokrotnie, nie rozwijając argumentacji poza dwukrotnym wskazaniem, iż zrealizowanie przez Spółdzielnię wymogów przewidzianych przez te przepisy jest niemożliwe do wykonania zarówno pod względem technicznym jak i finansowym.

Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała uchybień w odniesieniu do kontroli przez Sąd I instancji kwestii potraktowania wskazanych przepisów jako podstawy kwalifikacji normatywnej stanu faktycznego, ustalonego przez organy administracyjne.

Stan faktyczny nie budził wątpliwości i nie był kwestionowany przez stronę skarżącą. Nie budził wątpliwości w szczególności ani wiek budynku (określony jako znacznie poprzedzający wejście w życie przepisów), ani ustalone odległości, nie odpowiadające odległościom określonym w przepisie § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r. Nr 75,poz. 690, ze zm.) w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138).

Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie ma związku z istotą zarzutu. Określone jest w nim bowiem, jaki organ jest organem odwoławczym od decyzji komendanta powiatowego. Nie był on także stosowany przez organy administracyjne w związku z powyższymi przepisami obu rozporządzeń. Związek taki miał natomiast art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i ten przepis stanowił podstawę decyzji organów administracyjnych, ocenioną jako poprawną w toku kontroli dokonanej przez Sąd I instancji.

Istotny jest zatem zakres zastosowania przepisu, którego treść normatywna wskazuje na upoważnienie dla organu do nałożenia obowiązku nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień na gruncie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zakres zastosowania tego przepisu nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Co więcej, w § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. zawarta została wyraźna wskazówka, iż przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Pojęcie to nie jest ograniczone przez wyodrębnienie kategorii "starych zasobów mieszkaniowych", w skład którego wchodzi budynek, określony w skardze kasacyjnej nieprecyzyjnie jako "wzniesionego w okresie znacznie poprzedzającym datę wejścia w życie przepisów (...)".

Ograniczenie zakresu zastosowania zostało wprawdzie umożliwione w § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2003 r. Nr 121, poz.1138) , ale dotyczyło to, co wynika z treści przepisu, rozwiązań przewidzianych w § 15, § 23 oraz § 34 ust. 1 tego rozporządzenia. Nie dotyczy to zatem § 12 rozporządzenia, odnoszącego się do budynków zagrażających życiu ludzi.

Nie jest zasadne powoływanie się na względy techniczne i finansowe jako na podstawę wyłączenia z zastosowania obowiązującego przepisu prawnego, jeżeli takiego wyłączenia nie przewiduje sam przepis prawny. Zwłaszcza, jeżeli jest przewidziana przez ustawodawcę (§ 42 rozporządzenia) możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych, ale nie obejmuje ona, z wyraźnej woli prawodawcy, tych przypadków, które określone są w § 12 rozporządzenia, czyli budynków, zagrażających życiu ludzi. Ustawodawca jednak, także wówczas gdy przewidywał rozwiązania zastępcze, chciał uniknąć automatyzmu i związał taką możliwość z ustaleniem, iż zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony uwarunkowaniami lokalnymi, iż dokonuje się to w uzgodnieniu z komendantem wojewódzkim Straży a ponadto, że nie spowoduje to pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej budynku. Niezależne od powyższej reguły ograniczenie zastosowania poprzez powołanie się na względy techniczne lub finansowe oznaczałoby nieuzasadnioną niczym korektę wyznaczonego przez prawo zakresu zastosowania przepisu.

Ograniczenie zastosowania obowiązku, poza wskazaną wyżej niezgodnością w wyraźną literą prawa, powodowałoby jeszcze inną niedopuszczalną konsekwencję. Prowadziłoby również do kolizji z aksjologią, leżącą u podstaw określonych w powołanych przepisach obowiązków. Mimo bowiem braku wyraźnej deklaracji prawodawcy w tej kwestii, nie może budzić wątpliwości, że u podstaw tych regulacji leży ochrona życia i bezpieczeństwa ludzi, związanych z istnieniem określonego budynku. Rozwiązania osłabiające ochronę tych wartości nie mogłyby zatem zostać zaakceptowane także na gruncie konstytucyjnej aksjologii całego porządku prawnego.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji trafnie i wyczerpująco wskazuje na przesłanki, z powodu których Sąd ten oddalił skargę. Wskazane zostały tam także przyczyny wskazujące na zastosowanie powołanych wyżej przepisów do budynków, niezależnie od daty ich wybudowania. W tym sensie zarzuty skargi są niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.