Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 223/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 12, 35, 36, 161
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi O. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania O. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...]; 2. stwierdza, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania opisanego w punkcie 1. (pierwszym); 3. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz O. S. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2020 r. O. S., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz niezałatwienie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w terminie jej odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], o odmowie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kpa przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, skarżąca wniosła m.in. o:

1. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia mu akt;

2. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli zostanie on wydany przez organ po wniesieniu skargi;

3. przyznanie jej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w tym przepisie;

4. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa;

5. zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że w dniu [...] października 2020 r. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...], lecz pomimo upływu ponad dwóch miesięcy organ II instancji nie podjął żadnych czynności w celu jego rozpoznania. Zauważyła, że organ nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. W ocenie skarżącej, w sprawie zaistniała więc bezczynność, gdyż w ustawowym terminie organ nie zakończył postępowania, a także przewlekłość, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter pozorny i nieistotny dla załatwienia sprawy. Biorąc zaś pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, a termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając uchybienia organu, zdaniem skarżącej należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżąca wskazała m.in., że sytuacja, w której strona czeka tak długo na rozstrzygnięcie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawnego, a organ nie może w nieskończoność powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Z kolei wymierzona kara powinna uzmysłowić organowi powinność odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania w taki sposób, aby strony nie czekały kilkanaście miesięcy, nie będąc zawiadomione o przyczynach zwłoki w terminowym rozpatrzeniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o stwierdzenie, że prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania odwoławczego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosków o przyznanie skarżącej sumy pieniężnej i o wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu organ podniósł, że do dnia wpływu skargi postępowanie odwoławcze trwało około dwóch miesięcy, a główną przyczynę jego wydłużenia stanowił ogromny przyrost prowadzonych przez niego postępowań odwoławczych. Ponadto organ podjął działania zmierzające do przyspieszenia rozpatrywania spraw, lecz z uwagi na ogólną ilość tych spraw działania te nie mogły spowodować natychmiastowej poprawy terminowości ich rozpatrywania. Mając to na uwadze organ przyznał, że postępowanie toczy się zbyt długo, ale uchybienie to nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi konieczność wymierzenia mu grzywny, ani przyznania stronie sumy pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił O. S. udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta została doręczona stronie [...] września 2020 r.

W dniu [...] października 2020 r. drogą elektroniczną od powyższej decyzji do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło odwołanie cudzoziemki, reprezentowanej przez radcę prawnego.

Akta z odwołaniem przekazano Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] października 2020 r., przy czym w piśmie przewodnim poinformowano, że brak zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji uniemożliwia ustalenie, czy odwołanie zostało złożone w terminie, oraz że potwierdzenie to zostanie przesłane niezwłocznie po jego otrzymaniu.

Pismem, które wpłynęło do organu odwoławczego [...] października 2020 r. strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów.

Dnia [...] listopada 2020 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęło ponaglenie cudzoziemki, w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, tj. nierozpoznaniem odwołania od decyzji Wojewody [...].

Następnie [...] listopada 2020 r. z organu I instancji przesłane zostały dodatkowe dokumenty złożone w [...] Urzędzie Wojewódzkim [...] października 2020 r.

Z kolei [...] listopada 2020 r. do akt wpłynęło ponaglenie (datowane na [...] listopada 2020 r.) sygnowane przez dotychczasowego pełnomocnika strony.

W dniu [...] grudnia 2020 r., O. S., ponownie reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz niezałatwienie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w terminie jej odwołania od decyzji z dnia [...] września 2020 r., nr [...].

Pismem z [...] grudnia 2020 r. organ odwoławczy zwrócił się radcy prawnego, jako pełnomocnika cudzoziemki, z wezwaniem do złożenia wskazanych dokumentów w zakreślonym terminie oraz z informacją o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do [...] stycznia 2021 r.

Dnia [...] grudnia 2020 r. organ odwoławczy skierował do samej strony pismo tożsamej treści jak do radcy prawnego [...] grudnia 2020 r., z tym że nowy termin załatwienia sprawy wyznaczył do [...] lutego 2021 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga co do zasady była uzasadniona.

Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych wyżej ramach.

Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Art. 149 § 1 ppsa stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...):

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei z art. 149 § 1a ppsa wynika, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast w myśl art. 149 § 2 ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę na fakt, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] – zostało załatwione po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie. Czyni to bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa.

Art. 161 § 1 pkt 3 stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.

Z uwagi na powyższe, wobec wydania przez organ decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odwołania skarżącej, bezprzedmiotowy stał się zawarty w skardze jej wniosek o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego we wskazanym terminie. Skoro jednak wniosek taki został zgłoszony, to rolą Sądu było procesowe odniesienie się do niego i dlatego też należało orzec, jak w punkcie 1. sentencji.

Przechodząc do meritum sprawy, w pierwszej kolejności odwołać się należy do stosownych regulacji ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: kpa).

W art. 12 kpa wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2).

W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa), zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Według art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).

Wskazując na powyższe należy zatem zauważyć, że na gruncie art. 149 ppsa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 kpa; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, str. 91).

W skardze zarzucono zarówno bezczynność, jak i przewlekłość postępowania, co jednak nie ma wpływu na zasadność tej skargi, bowiem w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama: chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16 oraz z dnia 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14 – CBOSA). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 ppsa, wyrażający na gruncie procedury sądowoadministracyjnej zasadę procesową da mihi factum dabo tibi ius; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2018 r., I OSK 16/17 i z dnia 18 września 2019 r., II OSK 1290/19 – CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy miała miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., II GSK 1029/15, CBOSA oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. C., [...]).

W świetle powyższych regulacji i rozważań stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego z odwołania skarżącej od decyzji o odmowie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby sprawa miała skomplikowany charakter, o tyle tym bardziej nie znajduje żadnego uzasadnienia długość trwania postępowania i sposób procedowania w nim.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że odwołanie wpłynęło do organu II instancji [...] października 2020 r., lecz wbrew informacji zawartej w piśmie przewodnim – nie istniała przeszkoda w rozpoznaniu odwołania, gdyż zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji przez cały czas znajdowało się w aktach administracyjnych. Jednoznacznie wskazuje na to fakt, że organ odwoławczy nie przedsięwziął żadnych kroków w celu wyeliminowania tej rzekomej przeszkody, w szczególności nie zwrócił się do organu I instancji o nadesłanie tego dokumentu, a brak jest informacji o jego nadesłaniu przez [...] Urząd Wojewódzki, co ostatecznie nie stanowiło przeszkody w załatwieniu sprawy.

Podkreślić należy, że sama strona, z własnej inicjatywy złożyła w sprawie dodatkowe dokumenty, wnosząc o przeprowadzenie z nich dowodów.

Organ nie zareagował nawet na wniesienie przez stronę ponaglenia ([...] listopada 2020 r.), a następnie skargi ([...] grudnia 2020 r.) i dopiero [...] grudnia 2020 r. dokonał pierwszej czynności w sprawie. Wówczas też dopiero organ zastosował się do nakazu zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy do [...] stycznia 2020 r. oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Pismo w tym względzie zostało skierowane do radcy prawnego, mimo uprzedniego cofnięcia mu pełnomocnictwa i choć następnie temu samemu radcy prawnemu strona udzieliła pełnomocnictwa, które zostało dołączone do skargi w niniejszej sprawie i obejmuje też umocowanie do działania w postępowaniu administracyjnym, to z niezrozumiałych względów [...] grudnia 2020 r. organ wystosował tożsame pismo do samej strony, jednak termin załatwienia sprawy wyznaczył już do [...] lutego 2021 r.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, iż w sprawie doszło do przewlekłości postępowania. Organ prowadził bowiem postępowanie odwoławcze w sposób zdecydowanie opieszały, bez wymaganej koncentracji i kumulacji czynności. Dodatkowo okresy przerw pomiędzy poszczególnymi czynnościami były znaczne i przekraczały maksymalny termin załatwienia sprawy, określony w art. 35 3 kpa. Do chwili wniesienia skargi postępowanie trwało dwa miesiące, a w sumie nieco ponad trzy i pół miesiąca.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, należało orzec jak w punkcie 2. sentencji.

Rozważając kwestię objętą normą art. 149 § 1a ppsa, należy mieć na względzie znaczenie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1169).

W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r., I OSK 883/05 (LEX nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa" konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Ponadto w judykaturze podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, tj. skutki, które wywołuje decyzja.

Ze względu na dokonane ustalenia i powołane wyżej wywody oraz biorąc pod uwagę stosunkowo krótki okres jaki upłynął pomiędzy wpływem odwołania do organu II instancji, a wniesieniem skargi w niniejszej sprawie i wydaniem przez organ decyzji merytorycznej – nie ulega wątpliwości Sądu, że przewlekłość ta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem cytowanych wcześniej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe zestawienie dat jasno wskazuje, iż organ nie dotrzymał terminu ustawowego, czego sam nie kwestionował, lecz nieznaczne przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy jednoznacznie świadczy o braku rażącego naruszenia prawa.

Dlatego też, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 3. wyroku.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci grzywny – zgodnie z art. 154 § 6 ppsa. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tych sankcji (bądź jednej z nich) organ nadal nie załatwi sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaszła z uwagi na stosunkowo krótki okres bezczynności, jak też załatwienie sprawy.

Sąd nie znalazł też uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej sumy pieniężnej i to w maksymalnej wysokości. W tej mierze strona w żaden sposób nie uzasadniła swego stanowiska, a biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym przede wszystkim krótki okres bezczynności i ostateczne rozpoznanie odwołania, brak jest podstaw do przyznania jej jakiejkolwiek sumy pieniężnej.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie 4. sentencji.

O kosztach postępowania w punkcie 5. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ppsa. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego (480 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) i równowartość poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).