Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 193/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie niepieniężnej w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez L. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienie Prezydenta W. przez Specjalistę Pracy Socjalnej Zespołu ds. Osób Bezdomnych i Uchodźców we W. z dnia [...] r. Nr [...] z powołaniem si e na przepisy art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 6 ust. 8, art. 11 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 36 pkt 2 lit. c, art. 106, art. 107 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950) oraz art. 104 k.p.a., odmawiającą pomocy w formie niepieniężnej w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskami L. F. z dnia 19 października , 5 listopada, oraz 10 grudnia 2007 r. o przyznanie pomocy w formie niepieniężnej w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Organ i instancji w uzasadnieniu decyzji odmownej stwierdził , że wnioskodawca jako miejsce przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wskazał budynek Dworca Głównego PKP we W. (ul. M. P. ), peron 3. Tymczasem faktu zamieszkiwania strony na peronie 3 dworca nie potwierdzają funkcjonariusze Regionalnej Straży Ochrony Kolei oraz pracownicy socjalni organu, którzy kilkakrotnie weryfikowali złożone przez stronę oświadczenia w tym zakresie, wizytując teren Dworca Głównego. Zdaniem organu pomocowego oświadczenia strony, z których wynika, że miejscem jej pobytu jest każde miejsce, w którym aktualnie przebywa , a nocuje na klatkach schodowych, w pustostanach, strychach lub mieszkaniach znajomych, adresów których nie chce ujawnić, jest zachowaniem, uniemożliwiającym zebranie danych niezbędnych dla udzielenia pomocy w ramach świadczeń regulowanych ustawą o pomocy społecznej. Powyższe zachowanie wnioskodawcy organ pomocowy zakwalifikował jako brak współdziałania uniemożliwiający w konsekwencji zebranie informacji pozwalających na stwierdzenie , że nie jest on w stanie przezwyciężyć trudniej sytuacji życiowej , wykorzystując własne zasoby. Ponadto organ I instancji ustalił , że strona od dnia 7 września 2007r. do dnia 25 października 2007 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, tracąc jednocześnie status osoby bezrobotnej z dniem 26 października 2007 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia zatrudnienia. Organ pomocowy powołał się na przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazując na to, że miedzy innymi brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudniej sytuacji życiowej, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia przez osobę bezrobotną mogą stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia. Podkreślił dalej, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są wstanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W ocenie organu zachowanie wnioskodawcy wskazuje na to , że nie wykorzystuje on własnych możliwości i uprawnień. Z tych przyczyn, że nie jest możliwe objęcie strony Indywidualnym Programem Wychodzenia z Bezdomności, którego realizacja opiera się na współpracy. Natomiast brak zameldowania na pobyt stały nie przesądza o bezdomności danej osoby. Dodatkowo organ podniósł, że strona nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego, że adres Dworca Głównego PKP może wykorzystywać do własnych celów, natomiast PKP nie widzi możliwości dostarczania stronie przesyłek adresowanych na adres ul. M. P. W końcowych motywach decyzji organ I instancji ponowił propozycję udzielenia stronie pomocy w formie rzeczowej polegającej na udzieleniu schronienia i kąpieli w placówkach pomocowych, abonamentu na ciepłe posiłki w stołówce Caritas, skierowaniu po odzież do PCK Lu PKPS.

W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej L. F. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przed wydaniem decyzji – zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej- stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem odwołującego w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77 poz. 672) wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby albo w miejscu pobytu. Przywołując regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz kodeksu postępowania cywilnego oraz kodeksu cywilnego, a także treść kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, wywiódł że w przypadku osoby bezdomnej, która nie ma żadnego miejsca zamieszkania lub pobytu wywiad środowiskowy może być przeprowadzony w siedzibie organu administracji. W jego ocenie brak współpracy wynika z działania organu pomocowego, który odmawia przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego.

W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 36 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), w myśl którego składki na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się do świadczeń niepieniężnych z pomocy społecznej. W ocenie organu odwoławczego decydujące znaczenie dla udzielenia świadczeń z pomocy społecznej ma wystąpienie faktycznej potrzeby. Potwierdzenie jej istnienia wymaga zbadania całokształtu warunków życia osób zgłaszających się o pomoc, co następuje w trakcie rodzinnego wywiadu środowiskowego, który jest obligatoryjnym elementem postępowania poprzedzającego decyzję o przyznaniu lub o odmowie przyznania świadczenia z pomoc społecznej. Rodzinny wywiad środowiskowy, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672), przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Miejsce zamieszkania, to konkretna miejscowość w znaczeniu administracyjnym oraz jednocześnie miejsce faktycznego przebywania osoby, któremu towarzyszy jej wola pobytu w danej miejscowości. Miejsce zamieszkania, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest tożsame z miejscem zameldowania, czyli kategorią wyznaczoną dla celów ewidencji ludności W przypadku braku miejsca zameldowania, miejscem właściwym dla przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego powinno być zatem miejsce faktycznego pobytu osoby lub rodziny. L. F. wskazał jako miejsce, w którym można by przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy peron 3 na Dworcu Głównym PKP we W. przy ul. M. P. Z uwagi na to, że wskazane przez L. F. miejsce przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego było nietypowe, organ pierwszej instancji podjął działania w celu ustalenia, czy istotnie zamieszkuje on na peronie 3 Dworca Głównego PKP we W.. Jak wskazał organ odwoławczy kontrole terenu Dworca Głównego PKP we W., przeprowadzane przez funkcjonariuszy SOK w dniach 30 października 2007 r., 7 listopada 2007 r., 13 listopada 2007 r., 21 listopada 2007 r., 29 listopada 2007 r. oraz 12 grudnia 2007 r. nie potwierdziły pobytu L. F. w tym miejscu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego specyfika postępowania administracyjnego w sprawach o świadczenia z pomocy społecznej polega na tym, że strona w wielu przypadkach, na mocy ustaw prawa materialnego, ma obowiązek współdziałać w postępowaniu wyjaśniającym z organem, zwłaszcza gdy nieudowodnienie jakiejś okoliczności może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Rola tego wywiadu jest doniosła także z punktu widzenia stosowania art. 2 ust. 1 ustawy, gdyż w trakcie tego wywiadu możliwe staje się ustalenie, jakimi zasobami dysponuje wnioskodawca. Samo pozostawanie bez pracy i środków do życia nie stanowi o obowiązku przyznania pomocy. Niezbędne jest dodatkowo zbadanie całokształtu warunków życia wnioskodawcy i skonstatowanie, że nie może on pokonać swej trudnej sytuacji życiowej, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem ustawy o pomocy społecznej jest udzielanie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym. Przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu faktycznego zamieszkania wnioskodawcy ma zapobiec wykorzystywaniu środków społecznych przez osoby, które mają możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych, ale świadomie z niej rezygnują. Tymczasem strona do 25 października 2007 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna, jednakże status ten utraciła w dniu 26 października 2007 r. z powodu nieuzasadnionej odmowy podjęcia propozycji pracy. Ponadto wnioskodawca konsekwentnie odmawiał skorzystania z pomocy w formie skierowania po odzież do PCK oraz zamieszkania w placówce pomocowej znajdującej się na terenie gminy W.. Konkludując Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła podstawa do wydania decyzji odmawiającej stronie przyznania zasiłku celowego w oparciu o art. 11 ust. 2 ustawy, który jako wystarczającą podstawę możliwości nieprzyznania świadczenia z pomocy społecznej przewiduje odmowę podjęcia pracy, nieskorzystanie z oferty pracy, mimo posiadanego zawodu i możliwości zatrudnienia, przy braku jakiejkolwiek inicjatywy wnioskodawcy w likwidowaniu własnych problemów materialnych.

Skarga na decyzję ostateczną oparta została na zarzucie naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, art. 6, art.7, art. 10 § 1,2,3,art. 12 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych z 1966 r. Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu i dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego , przedmiotem której ma być ocena czy żywność, mieszkanie, odzież i obuwie, opieka lekarska, przejazdy komunikacją są niezbędne do zdrowia, życia i podjęcia zatrudnienia przez jednostkę.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi , podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazała, że zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych Państwa Strony tego paktu uznają prawo każdego do odpowiedniego poziomu życia dla niego samego i jego rodziny, włączając w to wyżywienie, odzież i mieszkanie, oraz stałego polepszania warunków bytowych. Opierając się na zasadzie dobrowolności, określają cele rozwojowe prawa socjalnego, mogące stanowić źródło konkretnych uprawnień w sposób pośredni, pod warunkiem konkretyzacji jego postanowień w aktach prawa krajowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć jedynie należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy.

Podstawę materialno-prawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 z poz. zm.) - zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej. Ocena zasadności rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem osądu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy, według którego pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wskazać w tym miejscu również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie subsydiarną funkcję, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta pomocy. Zgodnie z art. 36 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna może przybrać postać świadczenia pieniężnego jak i nie pieniężnego, a jednym z nich jest określony w art. 39 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy. Według tego przepisu zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Powyższe wyliczenie jest jedynie przykładowe, co oznacza, że nie ma ono charakteru zamkniętego. Natomiast kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten ogranicza krąg potencjalnych odbiorców świadczeń pieniężnych tylko do osób spełniających ustawowe kryterium dochodowe, przy dodatkowym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej - w tym między innymi: bezdomności, ubóstwa, bezrobocia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy, według którego spełnienie powyższych przesłanek nie jest wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją dla wnioskodawcy do uzyskania świadczenia, albowiem dodatkowo w ustawie określono przesłankę obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Powyższy obowiązek został przez ustawodawcę wyrażony wprost w przepisie art. 4 ustawy o pomocy społecznej, wedle którego każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia pomocy społecznej. Jednym z podstawowych celów określonych w ustawie o pomocy społecznej, o którym mowa w art. 4 wymienionej ustawy jest aktywizacja świadczeniobiorców. Pomoc przyznawana na gruncie ustawy o pomocy społecznej - bez względu na jej rodzaj - ma charakter przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich podstaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej zastał wielokrotnie zaakcentowany w ustawie, niemniej przepisy dokładnie nie wskazują sposobu jego realizacji, co przesądza o pozostawieniu kwestii oceny postawy wnioskodawców w tym zakresie organom pomocowym. Jednocześnie przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych i rozsądnych propozycji pracownika socjalnego pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe. (por. I. Sierpowska , Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz , Warszawa 2007 r. s. 38 ). W ocenie Sądu egzekucja od beneficjenta, bądź potencjalnego beneficjenta pomocy społecznej obowiązku współdziałania jest istotna z tego punktu widzenia, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń. W związku z tym bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymania wypłaty świadczenia, o czym mowa w przepisach art. 11 i art.106 ustawy o pomocy społecznej. Z przywołanych przepisów wynika bezsprzecznie, że organy pomocowe zobligowane są do wszechstronnej analizy i oceny postawy beneficjenta pomocy społecznej pod kątem istnienia woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowe, a także pozostałych przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, których wystąpienie pozwala na odmowę przyznania bądź wstrzymanie świadczeń. Wobec tego na organach obu instancji spoczywa obowiązek przeanalizowania również w tym aspekcie postępowania osoby domagającej się świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej . Zdaniem Sądu powyższemu obowiązkowi organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie zadość uczyniły.

Z materiału aktowego badanej sprawy wynika , że skarżący odmówił podania jakichkolwiek bliższych informacji na temat rzeczywistego miejsca pobytu, a także miejsca gdzie przechowuje swe rzeczy osobiste i dokonuje czynności sanitarno - higienicznych, co świadczy o spełnieniu przesłanki braku współdziałania z pracownikiem socjalnym, która obwarowana jest sankcją w postaci możliwości odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Jednakże z uwagi na to, że omawiany obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, bez sprecyzowania skutków jego niewykonania, wobec tego wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia. Wynika z tego, że decyzja o przyznaniu tego świadczenia ma charakter decyzji uznaniowej. Organ nie jest w przypadku wydania takiej decyzji związany normą prawa materialnego, z tym że argumentacja organu co do udzielenia bądź nie udzielenia pomocy musi odpowiadać regule art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stanowisko organu orzekającego w tym zakresie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/29). Natomiast uprawnienie organu w zakresie wpływu dokonanej przez niego negatywnej oceny postawy strony ubiegającej się o pomoc w zakresie przyznania świadczenia określone zostały wprost w przepisach art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Według przywołanych przepisów w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego, a brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w istocie rzeczy uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu faktycznego przebywania. Liczne adnotacje urzędowe pracowników socjalnych, którzy wielokrotnie podejmowali próby zweryfikowania miejsca zamieszkania skarżącego, a także informacja uzyskana z Komendy Regionalnej Straży Ochrony Kolei we W, przeczą twierdzeniu strony jakoby stale zamieszkiwała ona na Dworcu Głównym PKP we W, W ocenie Sądu organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, o czym świadczy również wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do momentu uzyskania niezbędnych do tego informacji, a w szczególności ustalenia faktycznego miejsca pobytu strony. Organy pomocowe dokonały również właściwej oceny postawy skarżącego, którego brak współdziałania z nimi jest widoczny na pierwszy rzut oka, a jednym z przejawów braku współdziałania było podanie przez skarżącego informacji co do miejsca przebywania, której organ nie zdołał potwierdzić, mimo podejmowanych z dużą intensywnością działań w tym zakresie. Stwierdzenie powyższego uprawnia pogląd, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, a decyzji wydanej w sprawie nie można określić jako nacechowanej dowolnością. Z tych samych względów jako nieuprawniony przedstawia się zarzut skargi podnoszący naruszenie przez organy art. 6, art. 7, art. 10 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut naruszenia przepisu art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Istnienie bowiem potrzeby przyznania jakichkolwiek świadczeń z pomocy społecznej wymaga zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów, ale również całokształtu warunków życia osób chcących skorzystać z pomocy społecznej. Badanie tych okoliczności następuje podczas rodzinnego wywiadu środowiskowego, który przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo miejscu ich pobytu , o czym stanowi § 2 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Jak wynika z akt analizowanej sprawy po wpłynięciu do organu przedmiotowego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne siedmiokrotnie w okresie od 22 października do 12 grudnia 2007r. podjęto próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu wskazanym przez wnioskodawcę, o czym świadczą stosowne adnotacje urzędowe, sporządzone przez dwóch pracowników socjalnych . Nie można zatem pod adresem organu pomocowego skutecznie wyartykułować zarzutu, że wydana w sprawie decyzja obarczona jest wadą wynikająca z nie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Brak w rozpatrywanej sprawie wywiadu środowiskowego nie wynikiem zaniechania przez organ administracji wykonania nałożonego na niego obowiązku, lecz jest następstwem wyłącznie braku współdziałania strony z organem pomocowym w zakresie wskazania przez nią rzeczywistego miejsca jej pobytu lub zamieszkiwania, skoro przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykluczyło, jakoby peron trzeci Dworca Głównego we W, stanowił faktyczne miejsce jej przebywania. W związku z tym nie ma racji strona kiedy twierdzi, że podstawą faktyczną odmownej decyzji był fakt nie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania, albowiem taką podstawą był stwierdzony brak współdziałania strony z organem, a jednym z przejawów braku współdziałania były podane przez stronę informacje, których organ nie zdołał potwierdzić, mimo wielokrotnych działań podjętych w tym zakresie, co w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza materiał aktowy rozpatrywanej sprawy. Inne odczytywanie komentowanego przepisu art. 106 ust.4 ustawy o pomocy społecznej prowadziłoby- w sytuacji z jaką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie - do zatamowania procesu przyznawania świadczenia, uniemożliwiając wydanie w sprawie jakiegokolwiek orzeczenia, tymczasem logika nakazuje uznać istnienie negatywnej postawy skarżącego w postaci braku współdziałania z organem na etapie poprzedzającym wypełnienie kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu jego zamieszkania lub pobytu ,a więc w jego środowisku społecznym, a nie -jak wywodzi skarżący –w siedzibie organu pomocowego. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że uznanie przez organ faktów lub stanu prawnego za udowodnione tylko na podstawie oświadczenia wnioskodawcy może budzić wątpliwości, gdy organ administracji nie ma możliwości ich weryfikacji w środowisku, w którym przebywa wnioskujący o pomoc społeczną. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie.

Niezależnie od tego z poczynionych przez organy ustaleń wynika również, że strona nie podjęła – bez uzasadnionej przyczyny – zaoferowanego jej przez Powiatowy Urząd Pracy zatrudnienia. Skoro zatem świadomie nie podjęła ona pracy zarobkowej , to powinna również przewidzieć konsekwencje swojego postępowania , w tym także to, że działanie jej jest również świadomym pozbawieniem się środków do życia. Prawidłowo zatem wywiodły organy, że przez własne zasoby i możliwości należy rozumieć oprócz sytuacji materialnej i dochodowej również dobra materialne oraz osobistą aktywność w rozwiązywaniu problemów życiowych. Należy pamiętać o tym ,że realizacja uprawnień świadczeniobiorcy na podstawie ustawy o pomocy społecznej wymaga spełnienia przez niego określonych warunków , które powinny być oceniane w kontekście zasad i celów pomocy społecznej . Przed wszystkim pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymania, zwłaszcza gdy dotyczy osób , które mają wszelkie warunki ( wiek , stan zdrowia , kwalifikacje), aby podjąć pracę . Dotyczy to również osób , które dokonują dezaktywizacji zawodowej na własne żądanie. Wobec tego mają rację organy orzekające w sprawie , że postawa wnioskodawcy również w tym zakresie nie wypełnia ustawowo określonej przesłanki współdziałania.

Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi nie można stwierdzić, że każdej osobie znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej przysługuje pomoc socjalna . W ustawie o pomocy społecznej ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej . Przepisu takiego nie zawiera ani ustawa o pomocy społecznej, ani Konstytucja RP ani powoływany przez skarżącego Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych. Ustawa zasadnicza stanowi jedynie o prawie do zabezpieczenia społecznego, a samo powołanie się na ten przepis nie jest wystarczającą podstawą do udzielenia świadczenia z pomocy społecznej . Wypada w tym miejscu zauważyć, że w kwestii bezpośredniego zastosowania Konstytucji wypowiedział się Sąd Najwyższy, stwierdzając, że art.32 ust.2 ( dotyczący zasady równości) i art.67 Konstytucji nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń o zasiłek stały z opieki społecznej ( por. wyrok z dnia 14 marca 2002r. III RN 141/01, OSNP 2002, nr 24 , poz.584) . Zakres uprawnień świadczeniobiorców wyznaczają głównie przepisy ustawy o pomocy społecznej , wydane na jej podstawie rozporządzenia oraz prawo miejscowe. Jedynie pośrednio wpływ na realizację uprawnień socjalnych jednostki mają ustawowo określone zadania administracji publicznej. Jednakże wyodrębnienie kategorii obowiązkowych zadań własnych gminy nie gwarantuje jednostce przyznania pomocy, ani nie stwarza podstaw prawnych dla niej do wnoszenia roszczeń w tym zakresie. Ostatecznie o zakresie uprawnień świadczeniobiorców przesądzają przepisy ustawy o pomocy społecznej. Podobnie przedstawia się kwestia stosowania w polskim porządku prawnym Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych Państwa. Trafnie bowiem zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ,że wspomniany Pakt określa jedynie cele w zakresie pomocy socjalnej, a konkretyzacja określonych w tej dziedzinie uprawnień następuje w obszarze prawa krajowego.

Natomiast odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przedmiotem której ma być ocena czy żywność, mieszkanie, odzież i obuwie, opieka lekarska, przejazdy komunikacją są niezbędne do zdrowia, życia i podjęcia zatrudnienia przez jednostkę wyjaśnić należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, którego kontrola legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję.

Konkludując powyższe uznać należy, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) .