Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1766/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel –Ziaja Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska (spr) WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej K.S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy K., działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ("Dz.U. Nr 15 poz. 139" ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. Nr [...] z [...] kwietnia 1980 r. (Dz. Urz. W. R. N. w Kielcach z 1980 r. Nr 7 poz. 49 ze zm.), ustalił dla S.L. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie warsztatu ślusarsko - kowalskiego z częścią socjalną o powierzchni zabudowy około 360,0 m2, budynku malarni o powierzchni zabudowy około 54,0 m2 wraz z urządzeniami budowlanymi niezbędnymi do ich funkcjonowania, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr "2" w W.

Podał, że projektowany budynek ślusarsko - kowalski jest zamierzeniem inwestycyjnym zaliczanym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 1, art. 51 ust.1 i 3, art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627) w zw. z § 2 pkt 4 lit. b) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998 r. Nr 93 poz. 589).

Warunki ustalił w następujący sposób:

1. Warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Teren przewidziany pod inwestycję znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej "Dd- W." na wyodrębnionym terenie oznaczonym symbolem:

- "MR,MN" - w części od strony zachodniej przewidzianym pod adaptowaną, uzupełnianą i przekształcaną zabudowę zagrodową oraz adaptowaną i możliwą do uzupełnienia zabudowę jednorodzinną,

-"RP" - w części od strony wschodniej przewidzianym pod adaptowane uprawy polowe i zadrzewienia śródpolne.

Ustalenia generalne planu miejscowego na wymienionym terenie, poza obszarami

wymagającymi ochrony szczególnej, w miejscach akceptowanych przez społeczność

lokalną, w granicach uzyskanej zgody organów rolnych na nie uściśloną przestrzennie rezerwę gruntów pod zainwestowanie poza rolne, dopuszczają w bezkolizyjnym zakresie lokalizowanie nieuciążliwych obiektów lub zespołów obiektów produkcyjnych inicjatywy lokalnej.

- "01 KDKr" - przewidzianym pod pas drogowy istniejącej drogi wojewódzkiej.

Do celów projektowych należy przyjąć następujące parametry techniczne istniejącego odcinka drogi wojewódzkiej - O1 KDKr:

- szerokość w liniach rozgraniczających - min. 20,0 m,

- szerokość jezdni - 7,0 m,

- odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni:

- min. 40,0 m dla obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi,

- min. 20,0 m dla obiektów gospodarczych.

Przewiduje się realizację chodników dla pieszych o szerokości 2x1,5 m zlokalizowanych poza rowami odwadniającymi.

Oś drogi do celów projektowych przyjąć w osi drogi istniejącej.

2. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych.

Zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne winno być zaprojektowane zgodnie z obowiązującymi przepisami (między innymi: rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71 poz. 838) oraz ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.).

Lokalizowanie urządzeń w pasie drogowym może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi - Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., ul. J. Do wniosku o zezwolenie należy dołączyć 2 egz. projektu przyłącza.

3. Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej.

Zabezpieczenie potrzeb związanych z niezbędną ilością energii elektrycznej w ilości około 24 kW z istniejącej linii elektrycznej na warunkach określonych przez Rejonowy Zakład Energetyczny w K.

Zabezpieczenie potrzeb związanych z niezbędną ilością wody w ilości około 840 l na dobę, z wodociągu na warunkach określonych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w K.

Gromadzenie komunalnych odpadów ciekłych do kolektora sanitarnego, na warunkach określony przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w K.

Gromadzenie komunalnych odpadów stałych w pojemnikach zamkniętych przystosowanych do usuwania na wysypisko śmieci, w systemie zorganizowanym lub indywidualnie przy zastosowaniu pojazdów specjalistycznych.

Odpady poprodukcyjne stalowe będą gromadzone w osobnych pojemnikach metalowych i wywożone do zakładu przerobu złomu w K.

Zagospodarowanie uzyskanego żużla nastąpi poprzez odstąpienie indywidualnym odbiorcom w celu wykorzystania w sposób gospodarczy.

Odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na teren własnej działki.

Obsługa komunikacyjna z istniejącej drogi wojewódzkiej - 01 KDKr, na warunkach określonych przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., ul. J.

4. Wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Zamierzona inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie ich prawa własności.

Niniejsza decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich.

5. Granice terenu inwestycji - oznaczono na załączniku graficznym nr 1 literami "ABCDEF" i linią rozgraniczającą koloru czerwonego.

6. Okres ważności decyzji - do dnia 31 grudnia 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie prowadził na wniosek S.L. Zgodnie z art. 32 i 53 ustawy Prawo ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości obwieszczenie i informację dotyczącą przedłożonego raportu oddziaływania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. W czasie postępowania strony nie zgłosiły uwag, zastrzeżeń czy wniosków. Na podstawie powyższego raportu organ stwierdził, że przy prawidłowo prowadzonej gospodarce odpadami, projektowany warsztat nie będzie miał żadnego negatywnego wpływu na środowisko, a jego funkcjonowanie nie będzie powodowało przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu. Organ nie stwierdził przekroczeń stężeń średniorocznych zanieczyszczeń pyłowo - gazowych. W celu ograniczenia emisji hałasu z terenu warsztatu organ "proponował" następujące zalecenia:

- prowadzić stałą kontrolę stanu technicznego urządzeń technologicznych pracujących na terenie warsztatu oraz utrzymywać pełną ich sprawność, ponieważ powstałe awarie i uszkodzenia mogą powodować podwyższony poziom hałasu w ich rejonie,

- w szczytowym okresie pracy warsztatu, bezwzględnie przestrzegać ograniczenia jałowej pracy silników pojazdów (głównie samochodów ciężarowych i dostawczych) w czasie czynności rozładunkowych, załadunkowych i postojowych,

- urządzenia technologiczne pracujące na zewnątrz budynku socjalno - warsztatowego (wentylatory układu instalacji wyciągowej), wyposażyć w ustroje (tłumiki szumów o odpowiedniej skuteczności), eliminujące rozprzestrzenianie się hałasu,

- w celu zmniejszenia do minimum hałasu powstającego podczas produkcji w/w wyrobów metalowych, zwiększyć izolacyjność akustyczną ścian zewnętrznych pomieszczeń ślusarni i kuźni, poprzez wyposażenie ich w ekrany akustyczne dźwiękochłonne, natomiast młoty kowalskie posadowić w gruncie na specjalistycznym fundamentowaniu,

- izolować od otoczenia teren warsztatu, poprzez zaprojektowanie i nasadzenie na jego granicy, zieleni izolacyjnej w postaci ciągów skomponowanych z drzew i krzewów, tworząc w ten sposób naturalny bufor spełniający funkcję pochłaniająco - ochronną,

- po uzyskaniu przez zakład docelowych parametrów technologiczno - ruchowych, wykonać weryfikujące pomiary akustyczne i na ich podstawie, podjąć dalsze szczegółowe decyzje dotyczące ochrony terenów, najbardziej narażonych na jego akustyczne oddziaływanie.

Na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, powyższe warunki zostały uzgodnione ze Starostą Powiatu K. (decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...]) i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w K. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...]). Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu i przepisami prawa. Następnie podał, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zważywszy na powołane przepisy, organ orzekł jak w sentencji.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.S. zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. To spowodowało naruszenie słusznego interesu odwołującej powodując w przyszłości niemożność wykorzystania jej działki, przyległej do zamierzenia inwestycyjnego, pod budownictwo mieszkaniowe lub też powodując konieczność znoszenia oddziaływania zakładu na jej działkę. W tej sytuacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dodała, że organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien rozważyć, na podstawie art. 7 k.p.a., wskazanie inwestorowi przeprojektowanie zamierzenia poprzez jego umieszczenie w części wschodniej zarysu planu sytuacyjnego litera E do F, czego organ w ogóle dotąd nie rozważał. To pozwoliłoby na utrzymanie funkcji budowlanych działki skarżącej i wyeliminowałoby niekorzystne oddziaływanie zakładu na jej grunt, uwzględniając tym samym uszanowanie wszystkich słusznych interesów stron postępowania. Zarzuciła, że organ nie dokonał dokładnej analizy oddziaływania planowanego zakładu na stosunki własnościowe. Ponieważ zamierzenie nie mogło zostać zrealizowane od strony południowej, wobec zabudowy działki sąsiedniej, zaprojektowano je po przeciwnej stronie. W ten sposób uniemożliwiono wykorzystanie gruntu odwołującej pod zabudowę mieszkaniową i spowodowano konieczność znoszenia innych skutków funkcjonowania zakładu. Zdaniem odwołującej inwestycja nie mogła oddziaływać wyłącznie w strefie ogrodzenia działki nr "2".

Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że dokonał "oceny poprawności zaskarżonej decyzji i oceny zasadności zarzutów odwołania" na podstawie art. 138 k.p.a. Mając na uwadze wyniki tej kontroli stwierdził, że tryb i zasady ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie powtórzył za organem I instancji treść art. 40 ust. 1 i art. 43 powołanej ustawy. Wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, przedmiotowa działka była położona w obszarze oznaczonym symbolami "MR, MN" i "RP", po czym powtórzył za organem I instancji treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tych symboli. Wyjaśnił, że ponieważ do terenów poszczególnego sposobu użytkowania, wyznaczonych na rysunku planu miejscowego liniami rozgraniczającymi, przypisane były także ustalenia generalne, to o zgodności lub sprzeczności zamierzenia przesądzały i ustalenia szczegółowe i ustalenia generalne. Następnie zacytował treść tych ustaleń:

- odnośnie zabudowy mieszkalnej: "W obrębie terenów mieszkaniowych (zabudowa wielorodzinna, jednorodzinna, zagrodowa), określonych planem dopuszcza się w bezkolizyjnym zakresie lokalizowanie nieuciążliwych obiektów usługowych i produkcyjnych, terenów sportu, wypoczynku i zieleni, elementów nieuciążliwej infrastruktury technicznej oraz niezbędnej komunikacji wewnętrznej".

- odnośnie terenów rolnych: "Na terenach rolnych, poza obszarami wymagającymi ochrony szczególnej, w miejscach akceptowanych przez społeczność lokalną, a zarazem w granicach uzyskanej zgody organów rolnych na nie uściśloną przestrzennie rezerwę gruntów pod zainwestowanie poza rolne dopuszcza się lokalizację obiektów lub zespołów obiektów produkcyjnych inicjatywy lokalnej - przy dochowaniu procedur wynikających z prawa budowlanego...".

Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że plan dopuszczał na przedmiotowej działce lokalizację nieuciążliwych obiektów usługowych i produkcyjnych. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma charakteru uznaniowego, lecz podejmowana jest na podstawie prawa materialnego. W niniejszej sprawie była decyzją trzech organów, które ją uzgadniały: Burmistrza Miasta i Gminy K., Starosty K. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wynikało to z faktu, że przedsięwzięcie należało do mogących znacząco oddziaływać na środowisko- w rozumieniu art. 46 ust. 1, art. 51 ust. 1 i 3 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dlatego organ I instancji do zobowiązał wnioskodawcę, do przedłożenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Złożony raport dotyczył pomieszczeń produkcji ślusarskiej, kowalskiej oraz budynku malarni. Wynikało z niego, że warsztat ślusarsko - kowalski po zrealizowaniu go zgodnie z podanymi w raporcie zaleceniami, nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi i środowiska ze względu na wystąpienie podwyższonego poziomu hałasu. Analiza załącznika graficznego do decyzji wskazywała zaś, że budynek planowano poza terenem zabudowy zagrodowej, a więc nie ograniczał zabudowy działki skarżącej. Odnosząc się do propozycji innego usytuowania budynków organ odwoławczy wskazał, że będzie to przedmiotem analizy na etapie wydania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. za bezpodstawny.

W skardze na powyższą decyzję K.S. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 k.p.a. poprzez nie zapewnienie ochrony interesu prawnego skarżącej przy zagospodarowywaniu terenu przedmiotowej działki zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na usytuowaniu warsztatu ślusarsko-kowalskiego i budynku malarni. Uniemożliwiono jej przez to wykorzystanie w przyszłości jej działki pod budownictwo mieszkaniowe i spowodowano konieczność znoszenia oddziaływania zakładu na jej działkę. Następnie skarżąca powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji dotyczące lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Dodała, że żaden organ nie zajął się jej sugestią, co do usytuowania planowanego zamierzenia we wschodniej części działki - litera E i F zarysu planu sytuacyjnego. Powtórzyła stwierdzenie organu odwoławczego, że zamierzenie inwestycyjne było dopuszczalne, jako że w obrębie terenów mieszkaniowych określonych planem miejscowym dopuszczalne było w bezkolizyjnym zakresie lokalizowanie nieuciążliwych obiektów usługowych i produkcyjnych. Niemniej, jej zdaniem, zamierzenie w postaci warsztatu ślusarsko-kowalskiego i budynku malarni realizowane w obrębie terenów mieszkaniowych nie było inwestycją nieuciążliwą, gdyż znacząco oddziaływało na środowisko. Uniemożliwiało skarżącej dokonanie planowanej zabudowy własnej działki. Dodała, że błędne było założenie organu, że tylko zgodność zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miała istotne znaczenie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. (sygn. akt IV 2709/98), podnoszone przez skarżącą kwestie nie należące do techniczno-budowlanych powinny były być rozstrzygane na tym etapie postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2003 r. K.S. podtrzymując stanowisko wyrażone w skardze dodała, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozstrzygnięci sprawy administracyjnej. Tymczasem organ odwoławczy dokonał tylko kontroli zasadności podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i powtarzając motywy tam przedstawione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

W myśl art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do przepisu art.41 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien m.in. zawierać określenie:

1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu,

2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu,

3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów.

We wniosku z dnia 28.10.2002r, sporządzonym pismem maszynowym, inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa budynku warsztatu ślusarsko-kowalskiego wraz z częścią socjalną na działce nr ew. "2" w W.

Wniosek zawiera ręczny dopisek "i malarnią"

Jak podano we wniosku, jego załącznikiem było odrębne opracowanie " Charakterystyka użytkowa projektowanego budynku socjalno-warsztatowego o profilu ślusarsko-kowalskim."

Załącznik ten nie zawierał opisu projektowanej malarni.

Na dołączonej do wniosku mapie zaznaczono wyłącznie planowaną lokalizację warsztatu, brak na niej projektowanego usytuowania budynku malarni.

Również w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania inwestycja została określona jako budowa warsztatu ślusarsko-kowalskiego.

W pismach z dnia 14.11.2002r organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zagospodarowania terenu zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz do Starosty Powiatowego w K. o wydanie opinii w przedmiocie konieczności opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zakresu tego raportu dla inwestycji "budowa warsztatu ślusarsko-kowalskiego". Do pism załączono wniosek inwestora i załącznik graficzny.

Po uzyskaniu opinii tych organów co do konieczności sporządzenia raportu dla tak określonego przedsięwzięcia, Burmistrz Miasta i Gminy K. wydał w dniu 13.12.2003r postanowienie nakładające na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu dotyczącego tak określonego przedsięwzięcia.

Następnie strony zostały zawiadomione o przedłożeniu raportu dla inwestycji "budowa warsztatu ślusarsko-kowalskiego" i dla takiej inwestycji dokonano obwieszczenia w dniu 28.01.2003r.

Dopiero w dniu 27.03.2003r, w pismach do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz do Starosty Powiatowego w K., dotyczących uzgodnienia, Burmistrz Miasta i Gminy w K. określił inwestycję jako: "budowa warsztatu ślusarsko-kowalskiego z częścią socjalną i budynku malarni". Do pism tych załączono projekt decyzji z załącznikiem tekstowym i graficznym. Na załączniku graficznym nie wrysowano budynku malarni.

Organy dokonały pozytywnych uzgodnień odnośnie planowanej inwestycji.

W "Raporcie oddziaływania na środowisko warsztatu ślusarsko-kowalskiego" podano , że oprócz budynku socjalno-warsztatowego, inwestor planuje również budowę budynku malarni o powierzchni zabudowy 54 m kw..

Na stronie 39 raportu stwierdzono , ze "analizując wyniki obliczeń rozkładu stężeń zanieczyszczeń pyłowo-gazowych zaobserwowano minimalne przekroczenie wartości dotrzymującej dla dwutlenku azotu, na granicy z działką nr "3"".

Na stronie 15 Raportu oddziaływania na klimat akustyczny podano, że "zasięg uciążliwości warsztatu(od stałych punktowych źródeł hałasu) będzie wynosił 11 m".

W załącznikach do części raportu dotyczącej oddziaływania na klimat akustyczny, na mapie nie uwzględniono budynku malarni, w innej części raportu na mapie wrysowano budynek malarni.

Z powyższego wynika, że zakres raportu nie jest spójny z wnioskiem inwestora, z zakresem postępowania wskazanym w zawiadomieniu o jego wszczęciu i z treścią pism skierowanych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz do Starosty Powiatowego w K. w sprawie określenia konieczności sporządzenia raportu, z zawiadomieniem z dnia 28.01.2003r i treścią obwieszczenia.

Nadto, mimo zawarcia w raporcie danych określających wielkość produkcji i zaleceń dotyczących ograniczenia uciążliwości zakładu, w decyzji wzizt nie przybrały one formy warunków. Jedynie w uzasadnieniu decyzji organ "zaproponował" przestrzeganie tych zaleceń.

Załącznik graficzny do decyzji nie został podpisany.

Z treści tego załącznika wynika, że planowany zakład położony jest w terenie oznaczonym symbolem "RP".

Po przedłożeniu przez organ, na żądanie sądu, pełnego tekstu planu zagospodarowania przestrzennego i legendy rysunku planu, zauważyć należy , że kwestia zgodności z planem przedmiotowej inwestycji nie została w sposób należyty wyjaśniona.

W ustaleniach generalnych planu (str.9) przewidziano, że w realizacji planu zagospodarowania przestrzennego należy ściśle przestrzegać zapisów aktualnych ustaw regulujących politykę przestrzenną. W przypadku zaistnienia rozbieżności między wymogami w/w zapisów a ustaleniami planu należy kierować się ustawowym stanem prawnym.

W punkcie 1.7.3 planu przyjęto zasadę , ze "określone na rysunku planu zasoby gleb ściśle chronionych (II-IV klasy bonitacyjnej) w obrębie projektowanego zainwestowania poza rolnego – posiadającego zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, winny być wykorzystywane do rekultywacji nieużytków i użyźniania gleb niskiej jakości. Na terenach gleb ściśle chronionych ogranicza się dopuszczenie przypadków zainwestowania poza rolnego – określonych w ustaleniach o funkcjach towarzyszących – do rozbudowy infrastruktury.

Organ winien więc najpierw ustalić, czy projektowana inwestycja nie jest położona na terenie gleb ściśle chronionych, a dopiero po wykluczeniu tej przesłanki – zamieścić w decyzji warunek o uzyskaniu przez inwestora zgody na zmianę przeznaczenia gruntów.

Organ cytował ustalenia planu co do zasad wprowadzania funkcji towarzyszących w obrębie terenów mieszkaniowych. Jak wynika z załącznika graficznego do decyzji inwestycja planowana jest na terenie "RP".- co według legendy planu oznacza tereny upraw polowych. W obrębie jednostki strukturalnej W. symbol RP opisano jako teren adaptowanych upraw polowych i zadrzewień śródpolnych.

Ustalenia generalne planu przewidują, że na terenach rolnych, poza obszarami wymagającymi ochrony szczególnej, w miejscach akceptowanych przez społeczność lokalną a zarazem w granicach uzyskanej zgody organów rolnych na nieuściśloną przestrzennie rezerwę gruntów pod zainwestowanie poza rolne dopuszcza się lokalizację obiektów produkcyjnych...."

Organy nie wyjaśniły, czy zakład nie został zaprojektowany na obszarze wymagającym ochrony szczególnej, nie ustosunkowały się również do zapisu "w miejscach akceptowanych przez społeczność lokalną".

W aktach brak jest danych o klasie bonitacyjnej gruntów planowanych pod przedmiotową zabudowę. Z porównania kserokopii rysunku fragmentu planu (k.60) z legendą planu , wydaje się , ze przedmiotowy teren położony jest w kompleksie gleb ściśle chronionych wg fizjografii , oznaczonym znakiem graficznym z literą "G".

Organ nie wyjaśnił również dlaczego uznał, że zamierzenie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza na tym terenie w bezkolizyjnym zakresie lokalizowanie nieuciążliwych obiektów lub zespołów obiektów produkcyjnych inicjatywy lokalnej, skoro z raportu wynika, że jego niekorzystne oddziaływanie przekracza granice działki inwestora.

Powyższe stanowi o wadliwości decyzji i o naruszeniu przez organ przepisu art. 7, 77 i 107 kpa.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.